Het bijtertje van Amsterdam

Het zal niet geholpen hebben dat Luis aardig is tegen de pers. Vorig jaar rond deze tijd hoorde hij ongeveer vijf keer per uur de vraag: “Ga je naar een andere club?”. Nou zijn er in de taal van voetballers heel veel manieren om ‘nee’ te zeggen en toch de deur op een kier te houden, maar niet bij Luis! Luis antwoordde zo ongeveer dat hij wit-rood-wit bloed door de aderen heeft stromen, dat hij iedere nacht heerlijk slaapt onder zijn Ajax dekbed en dat hij zijn eerste kind Johan Marco Arena Suarez wil noemen.

Waarop drie minuten later weer de vraag klonk of Luis toch echt niet een voorcontract bij die ene club had getekend.

En zo ging Luis 2010 in, met eindeloze vragen over zijn toekomst bij de meest labiele club van Nederland, die ondanks alle clubliefde van Luis wéér geen kampioen werd.

Nog niet bekomen van die teleurstelling reisde Luis alweer af naar Zuid-Afrika om met Uruguay mee te doen aan het Wereldkampioenschap. Ajax-vriendje Lodeiro ging gezellig mee met Luis, maar die kreeg in de eerste wedstrijd meteen een rode kaart en brak later ook nog wat botten.

Luis kreeg zelf ook een rode kaart. In de kwart-finale riep hij de haat van de halve wereld over zich af, door met een enorme handsbal Ghana uit het toernooi te keepen. Vanaf de bank kon Luis toekijken hoe zijn land door uitgerekend Nederland werd uitgeschakeld in de halve finale.

En zo ging Luis, uitgehoond en verslagen door Nederlanders, samen met z’n halfkreupele vriendje Lodeiro terug naar Amsterdam, waar de sportpers vroeg: Luis, ga je in de winterstop nog weg bij Ajax?

Luis wist het allemaal even niet meer, want zijn vrouw stond ook nog eens ontzettend op bevallen en deed er een eeuwigheid over om de kleine Suarez ter wereld te brengen, wat ook allemaal niet bevordelijk is voor de nachtrust in huize Suarez.

En Luis scoorde niet meer en Ajax was volgens iedereen stom en toen kwam PSV bezoek en toen zei Otman Bakkal tegen Luis van NENENENENE, WIJ WORDEN TOCH KAMPIOEN en er knapte iets bij Luis en hij zette zijn flinke gebit in het lichaam van Bakkal.

Luis kreeg een schorsing van Ajax en Luis kreeg ook nog eens een schorsing van de KNVB en de politiek sprak er schande van die bijtende voetballer en zo kan Luis dan eindelijk, eindelijk even een tijdje uit gaan rusten.

Maar eerst was er dus nog één wedstrijd tegen AC Milan, waarin Luis een gele kaart kreeg voor een ouderwets mooie schwalbe. Eentje die ook applaus verdient voor de elegantie en het acteertalent.

“Het zal u niet verbazen dat hij voor de volgende wedstrijd is geschorst”, sprak de televisiecommentator en alsof dat nog niet genoeg was zeeg Suarez wederom ter aarde.

Waren de kijkers getuige geweest van de eerste fop-blessure in de voetbalgeschiedenis? Een autoschwalbe, met als enige doel een ritje op de brancard naar de warme douche?

En zo is Luis tot ergens diep in 2011 niet meer op een voetbalveld te zien. Lekker op vakantie naar Uruguy. Spelen met dochter Delfina en genieten van vrienden en familie, zodat Luis volgend jaar weer fris en fruitig aan de slag kan bij Ajax.

Geniet er van Luis! Of…is het misschien toch waar dat je deze winter verhuist naar Arsenal, Tottenham, Liverpool???

(geschreven als audiocolumn)

"Huize Brezhnev hier"

De Soviet-Unie in de laatste jaren van Brezhnev deed denken aan een winters bejaardenhuis, waar mannen met immense wenkbrauwen op een balkon zwaaiden naar het leger.

Favo dictator
Waarom weet ik niet, maar ik vond het laatst nodig om eens over die goeie ouwe Leonid te lezen. Z’n eerste pluspunt hebben we al te pakken: in een onderzoek onder Russen werd, vrij vertaald de vraag gesteld “Onder welke Soviet-dictator vond je het het meeste meevallen?” Wie won? Leonid natuurlijk. Niet dat er massa’s Soviet-dictators rond hebben gelopen, maar toch, Brezhnev pakte postuum deze leuke competitie nog even mee.

Lintje voor Leonid!
Zou hij nog leven, dan hadden we hem blij kunnen maken met een medaille. Of een mooi lintje. Brezhnev had namelijk de merkwaardige hobby om onderscheidingen te sparen. Dat vond ik ook leuk, toen ik zo oud was dat ik nog echt bang was van Brezhnev, maar voor een dictator is het wel een beetje kinderachtig. Hij had er meer dan 200!!

Lang Leven met Leonid
Valt er verder nog iets leuks over Leonid te zeggen? Hij was verslaafd aan slaappillen, alcohol en sigaretten en was ook nog eens te vet. Niet echt ‘leuk’ maar het is wel een prestatie te noemen dat hij met die levensstijl nog 75 is geworden. Het boek “Lang Leven met Leonid” zou in dat opzicht misschien een leuk postuum succes worden!

Einde
Nog iets leuks? Neuh. Dat was het wel een beetje over Leonid Brezhnev.

De huisbazin neemt me mee naar de woningen op het terrein naast het onze. Toen ik de de leenhond ging uitlaten, stond ze bij het zwembad.

“Ik was er niet, toen de overstromingen waren.” begint ze, “wat zit er nog allemaal in het zwembad?”. We praten wat over de overstroming van vorige week. De huisbazin prikt me in mijn schouder “Ik ga er alles aan doen. Dit was een waarschuwing van God.”

De huisbazin is een grote vrouw. Ze is een kop groter dan ik en ze heeft blondgeverfd haar. Ik zie mezelf spiegelen in haar zonnebril. “Ik laat je de andere woningen zien, die worden prachtig”. De huizen van de buren kregen vorige week bijna een meter water binnen.

Alle buren zijn tijdelijk ergens anders ondergebracht en inderdaad zijn alle huizen brandschoon en worden er kleine reparaties verricht. De huisbazin vertelt nogmaals wat ze allemaal gaat doen: een muur bij het zwembad, met bloemen erop. Een muur voor de rooi, het afwateringskanaal, muren om de huizen en gaten in de achtermuur zodat het water weg kan lopen.

“En ik krijg niks van de verzekering”, zegt ze terwijl we terug naar ons erf lopen. “dus ik mag alles zelf betalen, maar dat vind ik niet erg.” Ze pakt de tuinsslang en begint de wielen van mijn auto schoon te spuiten. Ze kijkt me aan en zegt “Ik heb vannacht gedroomd over dode mensen.” Ze schudt haar hoofd en gaat verderop het erf schoonspuiten.

We spraken elkaar niet veel, maar het waren aardige mensen. De eerste dag dat wij hier woonden, klopte ik bij ze aan om me voor te stellen. En om te vragen of draadloos netwerk ‘Hutspot’ van hen was. Dat was zo en we mochten er wel even gebruik van maken.

Bij de gezamenlijke wasmachines stelde Gert een dag later voor om de verbinding te delen. Voor 75 piek in de maand hadden we dan in ieder geval internet geregeld en dat leek een prima idee.

De verbinding van Gert werd nooit helemaal een doorslaand succes. Je kon er soms geen hutspot van maken, zal ik maar zeggen. Door het werk van Gert in de ICT, beschikte de verbinding over nog wat extra hindernissen om ongestoord bij ons huis te komen. Later bleek dat de extra toeters en bellen van Gert ook niet goed tegen downloaden kunnen, waardoor de verbinding verstopt raakt. Of iets dergelijks. Ook had de verbinding een nogal willekeurige voorkeur over welke site het wel en wel website het niet aan ons wilde tonen. En dan was er ook nog de Pagatinu, de pre-paid stroom. Gert en Linda waren dan net weer een weekendje naar Miami, als precies alle stroom in hun huis op was.

Tenslotte vertrokken ze dan en er was nog sprake van dat wij de verbinding misschien over konden nemen. Blijkbaar niet, want we hebben er nooit meer wat van gehoord. Uiteindelijk zaten we dus opeens zonder internet. We raakten er wat angstig van. Zorgden voor een tweede auto, zodat we het dichtstbijzijnde terras met wifi in ieder geval los van elkaar konden bezoeken.

Maar het onverwachte gevolg van het gebrek aan internet was, dat er een soort rust in huis keerde die we niet kenden. Niet meer tijdens de film kijken in welke film ‘die acteur’ nog meer speelt. Geen dispuut meer oplossen met wikipedia, maar gewoon, laat maar joh, niet belangrijk. Niet meer als een vlieg rond de computer blijven hangen om te zien of er mail komt. Zeeën van tijd over. Rust in het hoofd. Sporten.

De verbroken verbinding blijft maar kado’s geven.

Hij vraagt: “Ken je mijn vriend, die achter jullie huis woont?”. Als ik knik gaat hij verder “hun hond was door het kapotte hek gekropen, door de sloot en zo hier onderdoor.”.

“Is hun hond weggespoeld?” vraag ik hem geschokt. Het huis van zijn vriend ligt wat lager dan ons complex en er vlak langs loopt een stormsloot. Gister stond het water een meter hoog bij de buren en was het sloot uitgegroeid tot een flinke stroom. Het hondje van de buren maakt geen kans dat te overleven.

Maar ik heb het mis. Ons buurjongetje beheerst de Nederlandse taal soms onhandig. Hij bedoelde eigenlijk dat het hondje van de buren vandaag was komen aanwandelen, nu het water helemaal weg is. Het water had gister een gat in het hek van de buren geslagen, waardoor het hondje door de droge bedding, onder onze parkeerplaatsen door de straat op was gelopen.

“Hij zit nu bij ons binnen en ik probeer mijn vriend te bellen”, zegt het buurjongetje. “Samen met Chico?”, vraag ik. Het buurjongetje kijkt om zich heen, wiebelt op zijn voeten en zegt: “Mijn hondje is dood.”. Hij kijkt me aan. Het lijkt alsof hij nog niet weet wat hij ervan moet vinden.

Toen gister de overstroming kwam, waren de buren snel naar een tante op droge grond gegaan. “Ik had mijn tante nog gevraagd of ze nergens rattengif had neergelegd. Maar m’n tante zei van neeneenee en toen zag ik Chico wat eten. Vanochtend moest hij heel veel drinken en toen mijn moeder vanmiddag met hem ging lopen werd hij ziek.”. Hij wijst naar zijn huis “en nou zit mijn hondje daar in die zak, dood”.

Hij zucht en haalt zijn schouders op. Samen lopen we richting huis.

++ Cafe De Tropen. Mahaaiweg 32, tegenover de Centrum Supermarkt.
Terras met prima wireless verbinding. Je ziet het niet snel, maar er zijn ook veel (Europese) stopcontacten beschikbaar.

En voor de rest nog nop. Maar het is dan ook weer een testartikel.

Pastoor Ted Haggard had het lekker gemaakt. Nadat hij in de Verenigde Staten zijn eigen kerkgemeente stichtte, groeide zijn invloed tot grote hoogte. Maar ach, zo gaat het dan zo vaak, Pastoor Ted bleek ook maar een mens te zijn en maakte zo zijn fouten. Een documentaire over de val evangelist Ted Haggard.

Op zijn hoogtepunt werd Haggard betrokken bij gesprekken met het Witte Huis en werd gezegd dat hij ongeveer 30 miljoen gelovigen vertegenwoordigde. Op dat moment kwam er iemand naar voren met een smeuïg verhaal over Haggard. Beetje vreemdgaan? Dat is zó twintigste eeuw. Nee, Haggard bekende lekker Meth te gebruiken samen met zijn vaste homohoer. Natuurlijk, hij was geen homo en ze hadden alleen maar een beetje samen zitten masturberen, maar het kwaad was al geschied.

Haggard werd zijn eigen kerk uitgegooid en verboden nog in zijn eigen staat of huis te wonen.

Over de eerste tijd na het schandaal is in 2009 een hele fijn documentaire gemaakt door Alexandra Pelosi. Pelosi schiet gedeeltelijk gewoon handheld en lijkt zich niet teveel zorgen te maken over de beeldkwaliteit. Maar in combinatie met haar ontwapenende manier van vragen en rommeligheid in het algemeen, levert dat een intiem portret op.

Het meest interessante natuurlijk is dat we fijn mogen meekijken met een gevallen grootheid. Hoe ellendig zal hij er aan toe zijn??

Ook niet oninteressant is hoe dichtbij de Amerikaanse politiek zich op de achtergrond van het verhaal afspeelt: Haggard, aanhanger en vriend van George Bush wordt gefilmd door de dochter van Nancy Pelosi, de democratische voorzitter van het Amerikaanse congres.

Haggard komt in de film over als een sympatiek mens. Intelligent, welbespraakt en eerlijk. Toch is het jammer dat hij in al zijn ellende één punt niet weet te tackelen: hij verklaart zichzelf nu 100% heteroseksueel. Dat is hij natuurlijk niet en dat geeft ook helemaal niet. Maar alleen al door te zeggen dat hij zich alleen maar aan heteroseksualiteit overgeeft en de rest niet – dat had voor veel mensen al een in stap in de goede richting betekent als het gaat om acceptatie van ‘de ander’.

Kijken!

Om je snel in te lezen om het hele verhaal quasi-nonchalant af te steken op feesten en partijen:

Wikipedia

Pelosi familie steunde Haggard:

Twitterende Ted

Pagina documentaire bij HBO