Haberci Günlük

Marmara İletişimden elinizi çekin

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Sat, 04 Feb 2012 23:09:00 +0000

Marmara iletişim belki bize eğitim açısından çok büyük imkanlar sağlayamadı, belki iyi bir gazeteci olmamıza neden olacak hiçbir temel veremedi. Ancak en azından benim açımdan Kemal Aslan'ı tanımamı ve habercilik hakkında bildiğim her şeyi öğrenmemi sağlayan ortamı yarattı. Nişantaşı'nda kimsenin yerini bilmediği, Marmara Üniversitesinin sahip çıkmadığı yetim bir fakültede olsa o fakülte bizimdi. Nurçay Türkoğlu, Kemal Aslan gibi yeri doldurulamayacak hocalardan ders almadıkça, istediğiniz teknik desteği sağlayın o okuldan fikri hür, vicdanı hür hayatı sorgulayan adam gibi gazeteci ve televizyoncuların yetişmesini artık beklemeyin.

Atamayla gelen bir Doçentin önce Profesör sonra Radyo Televizyon bölüm başkanı ve son olarak ise Dekan olması, o okula yılları veren hocalara hakarettir. Yusuf Devran isimli tepeden inme bu dekana ses çıkarmayan, yönetimine destek olan, Nurçay Türkoğlu gibi önemli bir hocanın harcanmasına göz yuman Ali Balabanlar gibi hocalarda ne yazık ki saça göre tarak uydurmakta ne kadar başarılı olduklarını gösterdiler. Zamanında Miha görüntülü bölümün ortadan kalkması için elinden geleni yapan, Marmara İletişim'de öğretim görevlisi olmasına karşın kadrolu hoca gibi oda sahibi olan Kayıhan hocada yeni yönetim tarafından uzaklaştırılmış. Belki Kayıhan hoca o okulda çok kişiyi harcamıştır ama Miha yazılı bölümün başarısını da onsuz düşünmek olmaz.

Belli ki birileri bize ait olan, hayatımızı değiştiren, hiçbir şeyin zamanında açıklanmadığı, her şeyin derme çatma ama bize ait olan bu sahipsiz kalan okulu sahiplenmeye, elimizden almaya çalışıyor. Marmara İletişime ilk geldiğim günü hatırlıyorum da bahçede iki katlı derme çatma bir yapı, bahçenin sol kısmında öğrenci işleri denilen tek katlı barakayı ilk gördüğümde ben nereye düştüm demiştim. Öğrenci belgelerinin bir hafta beklendiği, bir transkript almanın ise neredeyse imkansız olduğu bir fakülteydi Marmara İletişim. Daha sonra biraz düzelse de hiçbir zaman iyi bir okul değildi. Ancak benim haber anlayışımı ve belki de bugün adam gibi haber yazabilen, kendini yetiştirmiş birçok önemli muhabiri yetiştiren Kemal Aslan ile işte o fakültenin çamurlu bahçesinde tanıştım.

Başkası için Marmara İletişim ne demek bilmem ama benim hayatımı baştan sona değiştiren çok önemli bir başlangıç. Dışarıdan gelip o okula yıllarını veren önemli hocaları bertaraf eden AKP'nin dekanı Yusuf bey şunu bilsin ki o okula verdiği maddi ve manevi her zarara karşılık bu okulun mezunları yakasına yapışacaktır. Belki dışarıdan Marmara Üniversitesi dahil kimsenin sahip çıkmadığı yetim bir fakülte gibi görünebilir ama şunu bilin medyanın içinde bu fakültede yetişen ve ne olursa olsun o okula sahip çıkacak çok insan var. AKP hükümeti bu ülkenin başından gitmeden ne gazeteciler ne de üniversiteler yani sorgulayan, düşünen kısacası AKP faşizmine karşı potansiyel tehlike taşıyan hiç kimse rahat yüzü görmeyecektir. Ama ne yazık ki bu ülkede AKP iktidarını seçimle alaşağı edecek bir halk gücünü de görmek mümkün değil. Sadece eski muhalifler değil eskiden hükümete destek veren yazarların birer birer muhalif sesler çıkarması ciddi bir sorun olduğunun en büyük kanıtı. Buradan Marmara iletişimli arkadaşlarıma sesleniyorum, haydi gelin okulunuza sahip çıkın. Bu okul bize katkı yapmış olmasa da bugünlere gelmemizi, o masalarda oturmamızı sağlayacak cesareti vermiş olması yeter. Hepimiz bu okulda birilerini tanıdık, hepimizin o okulun sıralarında anıları var. Ünsal Oskay'ını kaybetti bu okul, yetimdi daha da yetim kaldı. Artık bu okulu yetim bırakmayalım, birilerine bu okulun gerçek sahiplerini hatırlatalım.

Sessiz medyaya alternatifler

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Thu, 26 Jan 2012 13:18:00 +0000

Bir ülkenin Başbakanı eğer, yargı sürecinde olan davalarda yargılanan tüm gazetecileri, hırsız, dolandırıcı, terörist, tacizci gibi ağır suçlarla itham edebiliyorsa ve bu ithamları yargıyı etkilemek değilse artık demokrasi için uzatmaları oynamaya başlamışız demektir.

Medyanın hali ortada, sırf siyasi iktidarı eleştirdiği için daha düne kadar AKP yandaşı olarak görülen Mehmet Altan'ın Star'da ki işine son verildi. AKP'nin %47'lik iktidarının son kurbanı da Mehmet Altan olmuş oldu. Başbakan biz kimseden bize yapılan haksızlıkların hesabını sormuyoruz diyor. Haklı, çünkü şu an hesap sordukları bugün AKP'nin otoriterleşme, oligarşik bir iktidar kurma çabalarını eleştiren, güya şeffaflaşan devletin derinde kalan çukurlarını gün yüzüne çıkarmaya çalışan gazetecilerle hesaplaşıyor. 28 Şubat döneminde milli görüşü hedef alan medya mensupları bugün hala koltuklarında. Cezaevinde yatan hangi isim, kendine muhalif olanlardan ne kadarı Milli Görüş operasyonunda yer aldı? Bunun kuralı şu, her devrin adamı olursan kimse senin geçmişte ne yaptığını hatırlamaz.

Medya bugün Başbakan'ın mealen yaptığı açıklamalarla, bazı kanalların yönetim kurullarına açılan "rica" telefonları, bakan ve müsteşar ziyaretleriyle şekilleniyor. Evet yanlış duymadınız, bu tür ziyaretlerin sonuçları, söylenenler, bir anda kaldırılan programlar, kimse kanalın izlenme oranını tehlikeye atacak böyle bir hamleyi otosansür adı altında yapmaz. Bu dedikodu medyada uzun zamandır var. Ancak medya içinden kimsenin bunu dillendirmeye cesareti yok. Seçim öncesi bu kadar etkili olmayan AKP sansürü seçimle birlikte yeni bir şekil almaya başladı. Mehmet Altan'ın: "Nereye, nasıl konuşacağım konusunda bugüne kadar, askeri dönemlerde dahi görmediğim bir cüret." sözü AKP iktidarının medyada yaşattığı dönüşümün açık kanıtı. Altan'ın, ANF'ye yaptığı, sadece askeri değil, siyasi vesayette var" sözü bitirici vuruş oldu. Bu söz tam anlamıyla AKP'nin etkisini kırmaya çalıştığı, ülkede sadece askeri vesayet var ve bu yıkılınca "demokrasi" gelecek yalanını ortaya çıkaracak kadar açık bir ifade. Star'ın bu açıklama sonrası, Altan'dan söylediğim sözler maksadını aştı mealinde bir düzeltme yazması istemesi iplerin kopmasına neden oldu.

İşte yeniden şekillenen medyada bir çapak daha temizlendi. Artık daha "temiz", çapaksız, eleştirmeyen, sorgulamayan sadece aktaran adı gibi aracı olan bir medyaya doğru yelken açıyoruz. Bu noktada yeniden söylüyorum alternatif bir medya hareketine gün geçtikçe ihtiyacımız artıyor. Bloglara dayanan bir haber portalı, vatandaşın sorunları temel alan, eleştiren, sorgulayan sansasyon adına manşetler atmayan, başkalarının haberlerini çalmayan, sadece bir tarafa değil, hem nalına hem mıhına çakacak bir medyaya ihtiyacımız var. Bugünün ekonomik koşullarında bağımsız bir gazete ya da dergiyle, geleneksel haber ajanslarından haber alıp yazan bir internet medyasıyla alternatif yaratamayız. Madem kendi iktidarını sağlamlaştırmak adına herkesi susturmaya çalışan, tüm muhalif sesleri susturan bir medya var bu muhalif sesin bir yerden tekrar yer yüzüne çıkması lazım. Banu Güven'in kendi kişisel sitesinde yapmaya çalıştığı gibi alternatif yollar oluşturmak mümkün. Belki şimdiye kadar olamadığı kadar muhalif bir çizgiye kendini taşıyan Banu Güven iktidara rağmen bilişim çağında basının rahatlıkla özgürleşebileceğinin, bağımsızlaşabileceğinin açık kanıtı. Alternatif bir medya için daha neyi bekliyoruz?

Tutuklu düşünceler

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Sun, 15 Jan 2012 00:00:00 +0000

Biliyorum belki de benden bu konu hakkında daha içerikli, daha uzun ve siyasi analiz içeren bir yazı beklerdiniz. Ama ben her ne kadar suçu sabit olmayan hiç kimseyi suçlu görmesemde bu konuda Başbuğ gibi bir komutanı savunma durumuna da geçmek istemem. Sevmediğimden mi, hayır ama ortada darbe suçu gibi bir suç olunca bunu savunmak pek mümkün olmuyor. Ben bu suçun ne kadar sabit olduğunu ve tutuklanma zamanını sorgulamanın mantıklı oduğunu düşünüyorum. Evet suçunun ne olduğunu nedense diğer komutanlarda da olduğu gibi tam öğrenemedik. Şimdiye kadar önümüze çıkan davalarda masum insanların sırf muhalif çizgisi yüzünden suçsuz yere hapislerde yattığını görüyoruz. Hani Başbakan diyor ya Türkiye'de gazetecilik yaptığı için içeride olan yok diye. Zaten bu ülkede hangi faşizan yargı gazetecileri gazetecilikten içeri atıyorki. Uğur Mumcu, bir yazısında bir Kars türküsünün sözleri olan "Salla bayrağı soldan sağa, sağdan sola" şeklinde bir cümle yazdı diye gazetecilikten değil halkı sınıfsal anlamda bölmeye teşebbüs gibi uydurma bir suçtan içeri girmişti. Peki Başbuğ neden içeride?

Evet Başbuğ'u sevmeyebiliriz ama bu onun adil yargılanmasını savunmamıza engel olabiliyorsa insanlığımız hâlâ yerinde mi diye bir aynaya bakmak lazım. Yanlış anlaşılmasın ben darbe girişimi yapmış bir Generalin sivil mahkemede yargılanmasına karşı değilim. Bana göre böyle bir suç varsa ortada sivil mahkemede yargılanmalı, askeri mahkemede değil. Hatta madem böyle bir suç vardı görevi sırasında açılmıştı dava neden savcı Başbuğ'un ifadesine başvurmadı. Hükümet neden görevden almadı? Madem bu adam internet aracılığıyla hükümet adına kara propaganda yaptı neden şimdi tutuklandı? Bunu terör örgütü olarak değerlendirmek ise başka bir saçmalık. Sırf özel yetkili savcılar davaya bakabilsin diye memlekette herkes terörist ilan ediliyor. Hem tutuklanmış olması için herhalde ortada maddi bir delil vardır.Yoksa sadece birkaç komutanın belki suçlarını hafifletmek için Başbuğ adını kullanmış olma ihtimali neden göz ardı ediliyor. Evet darbeci generaller yargılansın ama onların sivillere uygun gördüğü adalet anlayışına aynı şekilde karşılık verince adalet yerini bulmuyor. Belki askeriyenin adalet anlayışı kusurlu ama bizim adalet anlayışımız kusurlu olmamalı. İntikam yeminiyle adalet sağlanmaz.

Yani evet darbe dönemlerinde bu ülkede insanların sırf muhalif olması hatta farklı bir dil konuşması, esmer olması, farklı bir dine mensup olması, inancının farklı olması "terörist" olması için yeterliydi. Ama terörist sıfatı öyle kolay verilebilen bir sıfat olduğunda gelecekten korkmaya başlayın. Faşizan yönetimler terörü iktidar için kullanır ve onlara göre farklı olan her şey terörizmin, vatan hainliğinin sısnırlarına girer. Başbuğ neden içeride bugün tam bilmiyoruz, yarın öğrenebileceğimiz de meçhul. Ama Nedim Şener, Ahmet Şık, Mustafa Balbay gibi gazeteciler neden çeride biliyoruz. Onlar sırf muhalif oldukları için, sırf onlar gibi düşünmedikleri için içeride. İçeride daha onlar gibi suçsuz yere yatan yüzlerce insan var. Peki biz ne yapıyoruz, yarın AKP faşizmi, yaklaşırken sen ne yapıyordun baba diyen bir çocuğumuz olduğunda ona ne cevap vereceğiz işte en önemli mesele bu. Gördüğünüz gibi kafam hala karışık, bunu sağlayan AKP zihniyetine helal olsun, adamlar propaganda işlevini iyi yerine getiriyor. Hepimizin kafası karmakarışık ama harekete geçmezsek karışacak düşüncelerimiz bile kalmayacak.

Şimdi sizi duyar gibiyim, bunun neresi kısa ve yüzeysel diye. Bu konuda ne kadar dolu olduğumu ama düşüncelerimi bir araya getirmekte ne kadar zorlandığımı bir bilseniz böyle düşünmezsiniz. Belki size göre uzun ve derin ama bana göre çok kısa ve yüzeysel bir yazı.

Tarihin kanlı tekerrürü

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Mon, 09 Jan 2012 00:44:00 +0000

Ocak ayı birçoğumuz için yeni bir yıl, yeni umutlar, piyangodan vuran amortiyle biraz yüz kaslarımızın gevşediği, yılın geri kalanına umutla baktığımız bir ay. Ama bu ülkede tarihini unutmayanlar için Ocak ayı çok önemli aydınların, gazetecilerin önemli görev adamlarının katledilme ayıdır. Başkaları için yılbaşı gelmesini büyük bir keyifle bekledikleri önemli bir tarih ama onlar için Ocak gelmesini istemedikleri bir tarihi tekerrür. Çünkü bu ülkede hiç bir zaman failler meçhul olsun ya da dün ölüm yıl dönümünde anılan Metin Göktepe gibi failleri belli olsun adalete hesap vermemiştir. Evet bazıları yargı önüne çıkartıldı, çoğu birilerinin maşası olsa da yargılandı ve yargılanıyor. Ama hangisi gerçek cezasını çekti ya da çekiyor.

Metin Göktepe'yi işkenceyle öldüren sonrada duvardan düştü diyecek kadar vicdansız Emniyet'in üst düzey mensupları mı yargılandı? Hrant Dink'in ölümünde başrol oynayan Jandarma komutanlığı hakkında soruşturma açıldığını duyan var mı? Gaffar Okkan'ı öldürenlerin bırakın yargılanması hala kimin öldürdüğü tartışılıyor. Keza Uğur Mumcu'nun da sözde katilleri içeride. Ama PKK ile MİT bağlantısını ortaya çıkaran son araştırmasına bakarsak bu noktada tıpkı Özgür Mumcu'nun dediği gibi islamcı çevreden başka yönlere bakmak lazım. Ama bize ne verilirse onu kabul etmeye çoktan alışmışız.

Her ne kadar Metin Göktepe cinayeti siyasi cinayetlerden biri değilmiş gibi gözükse de o dönemde "terörle mücadele" adı altında tüm Türkiye'de girişilen özel harekat operasyonunun bir parçası da muhalif basına gözdağı vermekti. Evrensel gibi keskin bir muhalif gazetenin fikir emekçisi Metin Göktepe'nin işkenceyle öldürülmesi bu açıdan basına gözdağı vermeyi amaçlayan siyasi bir cinayettir. Metin Göktepe cinayetinde katiller daha ilk günden belliydi. Mahkeme yıllarca sürdü. Annesi Fadime Göktepe her zorluğa rağmen bütün oturumlara katıldı. Tüm bu mücadeleye rağmen sanıklar önce 6 yıl ceza alıp sonra Rahşan affıyla ellerini kollarını sallayarak 1 yıl sonra aramıza karıştılar.

Hrant Dink davası için hala umut var gibi görünüyor ama Ergenekon davasında, Balyoz'da, İnternet andıcında sadece iddialarla bile tutuklamalar yapılırken bütün delillerin daha başından beri ortaya çıktığı Hrant Dink davasının arkasında kimler olduğu nedense araştırılmak istenmiyor. Şubat'ın başında öldürülen Abdi İpekçi ile 18 Aralık'ta öldürülen Necip Haplemitoğlu ile 21 Ekim'de öldürülen Ahmet Taner Kışlalı gibi aydınlarımızı da kattığımızda faili meçhullerin sayısı vicdanlarımızın alamayacağı kadar kabarıyor. Çetin Emeç, Musa Anter, Bahriye Üçok gibi aydınlarımızda bu elem listeye dahil. Ama biz her sene bunları hatırlamakla kalıyoruz. AKP hükümetinin her sene faili meçhullerin üzerine gideceğiz yalanlarını dinlemekten bıktık usandık. Bugün Metin Göktepe'nin öldürülmesinin üzerinden 16 yıl geçti ama bırakın katillerin hesap vermesini hesap sorabilecek bir çaba bile yok.

Umalım bir daha ki anma etkinliklerine kadar bu davalarda bir arpa boyu yol gitmiş olalım. Ama benim hiç umudum yok. Dün gazetecileri susturmak için öldüren zihniyet bugün onları hapise atmayı, işlerini elinden almayı yol edinmiş. Ne diyelim belli ki katillerde çağa ayak uydurdu. Ancak şunu unutmayın kurt kuzu postu giyse de hala o bildiğiniz eli kanlı kurttur.

Uludere kanıyor, üstüne basmayın*

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Mon, 02 Jan 2012 14:35:00 +0000

Uludere'de 2011'in son günlerinde yaşanan vahim hata karşısında Ordu özür dilemek şöyle dursun, sosyal ağ faşistlerin sözcülüğünü yaparcasına orada ölen herkesi PKK sempatizanı ve PKK'lı olarak gösterme yarışına girdi.

Yani eşek sırtında silah taşıyanları sırf emir gelmediği diye vurmayan şanlı ordumuz, insansız hava aracının “PKK detektörü” sayesinde kendine kaçakçı süsü veren 13, 14 yaşında çocuklarında içinde olduğu silahsız teröristleri öldürdü. Büyük başarı, şanlı ordumuz yine göğsümüzü kabarttı. Terörle mücadele adına PKK'ya sempatiyle bakan çoluk çocuk herkes ölmeyi hakkediyor çünkü. Yanlış anlaşılmasın bunlar Twitter'da günlerdir

Uludere'de yaşanan "vahim hata" -hani konvansiyonel medyanın söylediği üzere-için yazılanların bir özeti mahiyetinde.

Tüm bunlara rağmen, orada devleti temsil etmiş olsa da, bölge halkı özür beklerken, medya ve devletin ağız birliği edermişcesine olayı örtbas etmeye, ölenleri terörist olarak gösterme çabasına rağmen Uludere kaymakamını linç etmeye kalkmak kimseye bir şey kazandırmaz. Öyle gergin bir durumda her ne kadar Kaymakamın bölgeye ziyareti zamanlama açısından kötü bile olsa, acılarımız bize insaniyetimizi kaybettirmemeli. Ama artık öyle bir toplumda yaşıyoruz ki acılarımızın üstesinden gelmek adına suçlu, suçsuz demeden linç etmek hayatımız için önemli bir detoks haline gelmiş.

Ne yazık ki Twitter'dan, facebook'tan bu ülkeye baktığınız zaman linç kültürünün nasıl hayatımızın bir parçası haline geldiğini görmek mümkün. İnsanlığını unutan, insanlara kaçakçılık yapmaktan başka çare bırakmayıp birde bunu teröre yardım ve yataklık kapsamına sorgusuz sualsiz alan bir millete döndük. Ölenlerin arasındaki bir şahsiyetin açıkça PKK sempatizanı olması orada ölen 20 yaş altı çocukların öldürülmesi için bize bahane oluyorsa, elinde silah olmayan insan terörist bile olsa öldürülmesini, katledilmesini savunabiliyorsak dönülmez bir viraja doğru ilerliyoruz demektir.

Ama tabii ki unutuyoruz, bu ülkede iktidarda olan zihniyete göre karikatür yapmak, kitap yazmak, şiir yazmak ya da okumak, düşünmek, sorgulamak, muhalif olmak bunların hepsi terörist olmak için yeterli. O yüzden Twitter faşistlerine şimdi hak verdim. Evet o insanların hiçbiri sizin gibi düşünmüyordu, AKP gibi düşünmüyordu, Ordunun "yüksek eğitim" almış şanlı subayları gibi düşünmüyordu. O zaman çoktan terörist damgasını yemiş ve çoktan ölmeyi hakketmişler.

Oysa askeriye belki göstermelik bile olsa terörle mücadelede ağzında salyalarla daha fazla kan bekleyenlere inat, ikna ile silahını bırakanın, teslim olanı vurmakla terörle mücadele edilmeyeceği insani gerçeğini hatırlama aşamasına gelmişti.

Artık Türk Ordu'sunun üzerinden yıllar geçmesini beklemeden Uludere'de yaşanan bu vahim hata için özür dilemesi gerekiyor. Ben her şeye rağmen o insanların bilerek öldürüldüğüne inanmak istemiyorum. Eğer Türk Ordusu içinde biraz insaniyet kaldıysa, özür dileme büyüklüğünü gösterir. 1980 için özür dilemeyen, 27 Mart için, 28 Şubat için, 71 Muhtırası ve sonrasında sağa ve sola sağladığı mühimmat desteği için özür dilemeyen hatta darbelerde hatası olduğunu bile kabul edemeyen, daha kendiyle hesaplaşamayan Ordu'nun Uludere için özür dilemesini bile beklemek hayal gibi geliyor. Bırakın o insanlara tazminat ödemeyi filan küçücük bir özürden bahsediyorum. Ama onlar PKK yanlısı hepsi ölmeyi hakkediyor diyen bir zihniyetten bunu anlamasını beklemiyorum. Unutmayalım tarih bizi böyle durumlarda aldığımız tavırlarla yargılayacak. Ülkeyi kaosa götürebilecek bu hastalıklı bakış açısını kendilerine yol edinenlere lafım umarım yarın çocuklarınıza, torunlarınıza bugünleri anlatırken yüzünüz kızardığında o insanlardan özür dilemek için geç kalmış olmazsınız.

*Foto: http://erichchristensen.blogspot.com

Blog dünyası oksijensiz kalmış

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Mon, 02 Jan 2012 14:15:00 +0000

Bloglar ilk ortaya çıktığı zamanlarda acaba internet kendi alternatif medyasını mı yaratıyor? deniliyordu. Bu bakış açısı bugün bile hala blogların insanlar için umut olmasının en önemli sebebi. Belki bizim ülkemizde değil ama başka ülkelerde blogculuk daha ciddiye alınan, hatta bir nevi gazeteci olarak değerlendiren yeni bir yayın organı biçimini aldı. Bloglar ABD’de basın toplantılarına kabul ediliyor, ünlü blogcular seçim kampanya çadırlarında politikacılarla görüşüp, röportaj yapabiliyor. Peki ama biz ne durumdayız, nasıl bir blog dünyamız var ?

Aslında yazı yazmak konusunda dünya ile yarışabileceğimiz aşikar. Ama bu yazıların ne kadar nitelikli olduğu başka bir tartışma konusu. Blog dünyamız o kadar karmaşıkki içinde kaybolmanız işten bile değil. Bu kamaşıklığı önlemek için şimdiye kadar birçok girişim yapıldı. Bloxoo bunlara iyi bir örnek. Nedense bu iyi örnek bile bugün faalliğini çoktan yitirdi. Bunda hep eleştirdiğim bloxoo’yu blogcuların sosyal paylaşım sitesi haline getirememiş olmalarının payı büyük. Bunun için çabaladılar ama hepsi boşa gitti desek yeridir.

Bloxoo gibi blogları katogerileyen değilde, blogları öne çıkarmaya çalışan blog siteleri de şimdiye kadar en azından Türkiye’de bunu başaramadı. Belli ki bu konuda bir proje kısırlığı var. Başlarda, mesela Onpunto misali projeler teşvik sistemleriyle ayakta dururken bir anda arkasındaki yayıncı kuruluşun desteğini çekmesiyle boşlukta kaybolabiliyor. Bizde sermaye sahipleri ya bu tür projeleri anlamıyor ya da proje üretenler gerçek anlamda değer yaratabilecek bir projenin adımlarını atamıyorlar. Belki bir araya gelip konuşmanın, blogcular hakkında bu konuda çaba göstermenin zamanıdır. Her ne kadar blog yazarları derneği gibi bir oluşumda olsa bana pekte blog yazarlarını temsil etme anlayışındaymış gibi gelmediler. En azından Türk blogcularını öne çıkarabilecek, Türkiye’de sosyal ağların altında ezilmekte olan blog dünyasını kurtarabilecek bir projelerini görebilmiş değilim. Eğer varsa ve ben göremediysem kusura bakmasınlar. Ama öyle bile olsa bu seslerini duyuramadıklarını da gösteriyor.

Hatırlayın ilk blog yazmaya başladığımızda tek amacımız görüşlerimizi paylaşmaktı. Başka insanların bizim yazdıklarımız hakkında konuşmaları hepimizi memnun etmeye yetiyordu. Oysa şimdi hepimiz acaba yazarak zengin olabilir miyim hayallerinin peşine düştük. Eskiden yazmak bizim için hobiydi, merak ettiğimiz ya da başkalarının merak edeceği şeyleri paylaşmaktan başka bir amacımız yoktu. Şimdi ise hangi marka hakkında yazarsam bana reklam verir, acaba blogumu kitaplaştırsam alan olur mu ? gibi sorular kafamızı dolduruyor. Belli ki hepimizi bir nefes almaya, blog dünyasını daha görünür yapmaya ihtiyacımız var. Bunun için artık nasıl bir platform olabileceği hakkında bin kere yazmışımdır. Birazda başkaları yazsın biz okuyalım. Belki ortak yerlerde buluşursak bir kurtarma planımız da olur.

Operasyon zayiatı

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Fri, 30 Dec 2011 23:07:00 +0000

Dün Şırnak Uludere'de tam 35 insan öldü. Hayatlarını kaçak olan her şeyden kazanan hatta terör belası yüzünden tek çareleri kaçakçılık olan, hayatları kaçak olan 35 insan dün operasyon zayiatı olarak kayıtlara geçti.

Bazı kendini bilmezler hayatlarını kaçakçılıktan kazanan bu insanları aşağılamaya, lafı dönüp dolaştırıp ölümü hak ettiklerini söylemeye getiriyorlar. İnsanlıktan bir gram bile nasibini almamış bu insanlar için daha benim söyleyecek bir şeyim yok. Askeriyenin yaptığı açıklama ise insanların yüreğine su serpmek şöyle dursun, daha da öfkelendirecek cinsten.

Oranın PKK kampı olduğunu, insani yerleşmenin olmadığını açıklayan TSK, bir anlamda öldürdüğü insanlara terörist süsü vererek üzerindeki baskıyı azaltmaya çalışıyor. Bazıları böyle durumlarda askeriyeyi korumaya o kadar kendini adamış ki, sanki bu ülkede işkencenin, darbelerin kısacası kendilerinin iddia ettiğinin aksine bu ülkeyi geriye götüren her eylemin içinde askeriye yokmuş gibi davranıyorlar.

Bu ülkede insanlar,1980 sonrası doğan bizler ancak abilerimizin, babalarımızın, annelerimizin, amcalarımızın, dedelerimizi anlattığı darbe hikâyelerini biliyorduk. Oysa bunlar bize o kadar yabancı o kadar masal gibiydi ki, ne 90’lı yılların siyasi cinayetleri sonrası toplanan büyük kalabalıkları anlayabildik ne de 28 Şubat’ta geçen tankların anlamını çözebildik. Biz bunların farkına vardığımızda ise iş işten çoktan geçmişti. Ama bugün çok farklı bir zamanda yaşamıyoruz. CNN Türk’te yayınlanan Medya Mahallesi’nde uygulanmaya çalışılan sansür ve diğer medya kanallarında belli ki bir yerden gelen talimatla uygulanan “oto sansür” devletin 35 insanın ölümündeki hatasını fazlasıyla gün yüzüne çıkarıyor. Peki biz şu anda, tam da şimdi bütün medyanın yandaşlık ya da baskıyla ele geçirildiği gerçeğini ne zaman kavrayacağız. 28 Şubat tankları gibi onlarda üstümüze basıp geçecek mi yoksa? Uğur Mumcu gibi Çetin Emeç gibi susmayan kalemler eskiden mermilerle susturulmaya çalışıldı. Şimdi ise bütün medya büyük banka sahiplerinin, holding sahiplerinin ellerinde.

Artık habercilerin susması için kurşuna gerek yok. Çünkü o zamanlar daha bağımsız bir basın vardı. Şimdi ise kime bağımlı olduğunu şaşırmış ama dışarıdan hep objektif ve güler yüzlü görünen bir basın var. Ama bu böyle gitmeyecektir. Doğa her şeyin bir zıttını, tamamlayıcısını yaratır. Bugün basını pençesine almış AKP’nin yarın bir zıttı doğacaktır. Belki o doğuş çok uzaklarda belki biz bile göremeyeceğiz. Ama ülkenin faşizan bir karanlığa sürüklendiği şu günlerde daha namuslu, bağımsız ama gerçekçi, eleştirel (kavgacı, iftiracı değil) yeni bir basının bize yol göstermesi lazım. Belki de o basın bize yüzünü internet ortamında gösterecek. Belki o basını halk oluşturacak, basının olmadığı sustuğu bir yerde her zaman haber bir yerden ulaşır. İnsanoğlu bilgi açlığının en üst seviyesinde artık insanları kontrol etmenin zor olduğunu birileri anlamalı. Bunu devlette anlamalı. Twitter’da Mehmet Bekaroğlu’nun da vurguladığı gibi, insan devlet için değil, devlet insan için vardır.

Yargı cephesinde yeni bir şey yok

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Sun, 06 Nov 2011 19:03:00 +0000

N.Ç. davası ve Yargıtay gibi Türkiye’de yargı kurumunun en başı olan kurumun aldığı akıl almaz karar. Eğer bir ülkede yargı bile kokuşmuşsa yani tuz bile kokmuşsa bu ülkede korunabilecek kutsallığa sahip hiçbir şey yoktur demektir. Daha 13’ünde yani dünyada ki bütün medeni yasalara göre bir çocuk. Ortada bir kız çocuğunu istismar eden 26 adam var. Belki de bunlar sadece bilinenler. Peki ama iş “Cumhuriyetin değerleri” konusuna gelince hukuku kendine uyarlayan bu üst düzey hukukçular, küçük bir kız çocuğunun, hayatı, genç kızlığı, namusu, belki tüm yaşamı boyunca aklından çıkmayacak bir tecevüz dalgasını cezalandırmaya gelince nasıl oluyor da böyle bir karar veriyor.

Birde karşımıza çıkıp iştihadlardan bahsetmezler mi? Bildiğim iştihatlar hukukun daha önceki alınan kararları göz önünde tutarak kararını vermenin kolaylaşmasını sağlamaya yarıyor. Yargıtay 14. Daire Başkanı ise öyle bir bahsetmiş ki, sanki iştihatlar ellerini kollarını bağlamış ve bu yüzden kızı damgalayıcı bir “yargı” sonucu ortaya çıkmış. Artık yargının büyük bir reform hareketiyle yeniden şekillenmesi lazım. Belki de bunlar sadece bilinenler. Peki ama iş “Cumhuriyetin değerleri” konusuna gelince hukuku kendine uyarlayan bu üst düzey hukukçular, küçük bir kız çocuğunun, hayatı, genç kızlığı, namusu, belki tüm yaşamı boyunca aklından çıkmayacak bir tecavüz dalgasını cezalandırmaya gelince nasıl oluyor da böyle bir karar veriyor.

Ancak ne yazık ki bu iştihatların varlığı bize daha önce bu tür davalarda nasıl yönde kararlar verildiğini de gösteriyor. Belli ki şimdiye kadar bu tür davaları hep küçük mahkemeler “halletmiş” ve kasabaların, şehirlerin “akil adamları” nın küçük kızlar tarafından ayartıldığı “ortaya çıkaratılmış”. Yani belli ki mahkemelerce önemli olan tecavüz eylemi ya da bunun küçük bir kız çocuğuna yapılıp yapılmadığı değil, bunu yapan sapıkların ne kadar “önemll adamlar” olup olmadığı. Ne yazıkki ülkemizde çocukların karşı karşıya kaldığı cinsel tacizler, aile içinde yaşanan ensest vakalar bir rezalet çıkmadan yani gözümüze batırılmadan farkına varabileceğimiz şeyler değil. Nedense ülkemizde böyle şeyler olmayacağına dair bilinçaltımızda çok iyiniyetli bir bakış açısı var. Ama ne yazık ki bu ülkede de başka ülkelerde olduğu gibi sapıklar yaşıyor.

Sadece başka ülkelerde bunlar ağır şekilde cezalandırılıp, afişe edilirken bizde bu tür olayların üstü kapanıp hafif cezalarla geçiştiriliyor. Yargıtay 14. Daire başkanının dediğinin tersine medyanın bu durumu gündeme taşıması değil, o çocuğa tecavüz edenlerin yargıtayın kararı sayesinde “mağdur” ilan edilip elleri kollarını sallayarak dışarıda dolaşabilmeleri o çocuğun travma geçirmesine sebeb olur. Umalım bir daha böyle bir konuda yazmak zorunda kalmayız. Çünkü ilk defa bir yazıyı yazarken miğdem bulandı. Belki de bu hala insan olduğumuzun kanıtı.

Korkak medyanın metamorfozu

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Tue, 01 Nov 2011 22:55:00 +0000

Claudia Roth, Türkiye’de pek gündeme gelmeyen bir konuya parmak basmış. Ancak bu gündeme gelmeyen, getirilmeyen ve üstü konvansiyonel medya tarafından örtülecek olan konu medya çalışanlarının arasında çok popüler bir konu. Özellikle NTV’de yaşanan son “değişim” hareketinde bu iktidar baskısının varlığı çokça tartışıldı. Belki twitter gibi sosyal ağlar sayesinde bu tartışmalardan bizim de haberimiz oldu ama medya dünyası bu konuda dedikodu kazanını çoktan kaynattı.

Her ne kadar medyanın krize dayalı tasarrufları sonrası sektörün dışında kalsakta hala sektörün içinde nelerin konuşulduğunu duyan kulaklarımız var. Evet Roth haklı Türk medyasında iktidar yanlılarının karşısında yer alan basın küçüldü ve zayıfladı hatta marjinalleşmeye bile başladı. Ortada duran ve her devrin adamı konumunda olan büyük medya patronları ise önceleri tavır aldıkları hareketin kesin iktidarı yani aslında son seçim sonrası “büyüklüğünü” kavrayarak geri çekilmeyi tercih etti. Hatta şimdi bunu Türk halkına objektiflik çerçevesinde sunuyorlar. Star’ın Doğuş grubuna satışı sonrası sayın Uğur Dündar bildiğiniz gibi Star’dan ayrıldı. Ayrılma kararını almasına sebep olarak, Mirgün Cabas’ı etkin bir habercilik rolünden alan ve Banu Güven’in arkasında duramayan Doğuş grubunun kendi arkasında da duracak cesareti olmadığına inancıydı. Bunda haklıydı ama daha sonra Doğan kanallarında da görev almayacağını söylemesi, Doğan’ın da zaten artık baskılara ne kadar dayanabildiğinin göstergesi oldu. Doğan’dan net cevap alamayan Dündar’ın farklı bir karar alması da beklenemezdi.

Dündar demişken, Can Dündar geçen sene canlı ana haberde ezberleri bozmuş, NTV’yi eleştirel bir haber kanalı haline getirmiş, insanı merkez alan haberciliğiyle, sorgulayan eleştirel ve rahatsız eden bir habercilikle Türk halkını tanıştırmıştı. NTV’nin her şeye uzak duran soğuk ve nesnel yapısı daha önce Banu Güven’le bozulmuştu. Ancak Can Dündar’ın haberi Banu Güven gibi provakatif hale getrimeden yani haber çizgisini aşmadan yapması aslında Banu ile bozulan NTV imajını da tamir etmişti. Peki ne oldu da canlı ana haber ortadan kalktı. Gündemin nabzını bu kadar iyi tutan Can Dündar ile yollar neden ayrıldı? Bence NTV imaj değiştirme ve “haberi” ön plana alma adına eleştirelliğini, hükümeti rahatsız eden sivri tepeleri yonttu. Bu yontma işleminden her sabah gündemi ele alan Yazı İşleri programı da nasibini aldı. Ve bunu bize yenilik olarak sundular. Bu yontma işlemi sonrası, herhalde eski stüdyonun yazı işleri gibi programları hatırlatacağından korktular ki stüdyo bile yenilendi.

Umalım bu “yenilik” bizim dediğimiz gibi olmasın, umalım NTV iktidar baskılarına boyun eğmeyen bir kanal olsun. Ama Türkiye’de yaşadığımızı her hatırladığımızda bu dediğimiz ne NTV ne de diğer yayın kuruluşları için gerçek olabilir. Desenize objektif yayıncılık bizim için büyük bir masal olmaya devam edecek.

Blog haberciliğine yeni bir adım mı?

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Mon, 24 Oct 2011 11:12:00 +0000

Huffington Post yazılarımı takip edenler için çokta yabancı olmayan bir konu. Daha önce "Blogculukta İran Devrimi" adlı yazımda, Huffington Post'un ne kadar önemli bir blogculuğun haberciliğe devşirmesi başarısı olduğunu anlatmıştım. Her ne kadar bu başarı Reha Ülkü tarafından, günlük ve gelir geçer olarak görülse de, önemli olanın kurumların değil modellerin başarısı olduğunu temel hareket noktamız olarak görmek en doğrusu.

Huffington Post'un kendinde gelecek görmemesi gibi bir durumda bile modelin gelişerek kalıcı olabileceği gerçeği göz ardı edilmemelidir. İlk olarak 2006 yılında hazırladığım bitirme tezimin sonuç bölümünde, internet gazeteciliğin geleceği olarak bloglara dayalı, vatandaş gazeteciliğine dayalı, kısacası hem vatandaşın gazetecinin temel kaynağı olması buna mukabil gazetecinin de bu verimli kaynağın sorunlarını dile getiren "Yurttaş gazeteciliği" kimliğine bürünmesi gibi bir model öngörmüştüm. 2006'da ortaya koyduğum ama zaten yeni olmayan sadece, geleceği sadece blogculukta görenlerle, Yurttaş gazeteciliğinde yurttaşı daha pasif rolde gören bir yaklaşımın karmasını ortaya koymuş, internetin ancak bu şekilde yeni bir gazetecilik modeli, yeni bir habercilik modeli ortaya koyarak kendine medyada kalıcı bir yer edinebileceği öngörüsünde bulunmuştum.

O zamanlarda, yurtdışında, blogcuların çok daha ciddiye alınmaya başlanan, haber bloglarının özellikle Amerika'da gazeteci kimliğine yavaş yavaş büründüğü yeni bir blogculuk anlayışı ortaya çıkmıştı. Huffington Post'un ortaya çıkmasında Londra'da ki terör saldırıları ve Güney Doğu Asya'da yaşanan Tsunami faciası sonrası blogların ve vlogların yani video bloglarının etkili şekilde bilgi aktarması önemli rol oynamış gibi görünüyor. Blogların bu gücü karşısında bloglara dayalı bir haber portalı ortaya çıkması çokta şaşılacak bir durum değildi. Bu noktada sayın Reha Ülkü'nün Yurtsan Atakan'ın Onpunto projesine aynı konumda görmemesi görüşüne katılmadan edemeyeceğim.Onpunto'da bende yazdım. Evet o dönem için önemli bir girişimdi ve Türkiye'de blog yazarlarını şimdiye kadar hiçbir blog ağı modelinin başaramadığı biçimde blogcuları bir araya getirmek gibi bir başarıya imzasını atmıştır. Ancak Onpunto, benim orada yazarken birçok kez konu edindiğim, haberi blogculuğun merkezine yerleştirme, bloglara dayalı bir haber portalı olabilme gibi başarılar elde edemedi. Evet model çok iyiydi, manşete dayalı ödüllendirme, sıcak yazılar, ana sayfada kategoriler halinde sıralamaya bakıldığında sanki bunu başarmış gibi görünebilir. Ancak hiçbir zaman sürekli olarak vurgu yaptığım, "haberin teşvik edilmesi" projesini gerçekleştiremedi. Ancak bu noktada onpuntonun cesaretini kıracak hemde konvansiyonel medyadan örneklerin olması da, onpunto modelinin kendini yenileyememesinde önemli bir etkendir.

Peki Huffington Post bu anlattıklarım tam olarak başarabildi mi? Tabii ki Huffington modelinin de sayın Reha Ülkü'nün bahsettiği gibi birçok eksiği var. Ancak bloggerlarla, bu işin profesyonellerini harmanlayan bir model olması bile bu yolda atılmış önemli bir adımdır. Bugün Huffington Post tüm dünyada adından söz eden bir internet modeli olarak karşımıza çıkıyorsa, demek ki tüm olumsuz yönlerine karşılık iyi giden, yolunda giden birşeyler var. Belki Türkiye'de yatırım yapma girişimi hem bizim için hemde Amerikalılar için Huffington'ın "çaresizlik" durumu olarak algılanabilir. Ama ben bu durumu, Huffington'ın internet dünyasının istatiksel açıdan en çabuk büyüyen ülkesini göz ardı edememesi olarak algılıyorum. Bu model Türkiye'de başarı gösterir mi, Türkiye blogların haberciliğine, haberde daha aktif rol üstlenmesine hazır mı? Hatta bırakın Türkiye'yi blogcular bu yeni modele uyum sağlayabilecek mi? Ben bu sorulara şu anda olumlu bir yanıt veremiyorum.Çünkü daha önce CNN Türk'ün buna benzer bir girişimi hüsrana sonuçlanmış, ülkede potansiyel olmasına karşın neyin haber olduğu ya da olabileceğine ilişkin birçok kişinin çokta fikri olmadığı ortaya çıkmıştı. Tabii ki bu noktada CNN Türk'ün bu içerikleri ne kadar kullandığına ilişkin çokta geri bildirime açık olmayışı modelin sonunu getirdi. Gerçi model ilk ortaya çıktığında ben yerleşik medya düzeni içinde böyle bir girişimin ancak bazı olaylara bağlı olarak başarılı olabileceğini ama genel anlamda, Türk medyasında blogların gücüne pek önem verilmediğini de ortaya koymuştum. Bu göz ardı etmenin bloglara dayalı haberciliğin en büyük düşmanı olduğu ortada. Blogcularında bu önyargıyı yıkmaya yönelik çokta birşey yapmadıklarını da söylemek gerek.

Van depremi sonrası özellikle twitter'ın hem yardımların toplanması, hem de göçük altında kalanlar hakkında AKUT'a verdikleri bilgiler bize sosyal medyanın gücünü bir daha gösterdi. Bu konuda blogların gücünü gösterebilmesi için bir haber havuzu olmamasının da sıkıntısı ortada. Ne yerleşik medyanın ne de internet medyasının bu güce başvurmaması, belki de Türkiye'de blogcuların nasıl bir haber ağı oluşturabileceğine ilişkin önemli bir fırsatın kaçmasına neden oluyor. Böyle bir felakette basının ulaşamadığı, haber alamadığı noktalardan haber alacak insanlar twitter ve facebook'tan faydalanarak AKUT gibi kuruluşlara ulaşmaya çalışıyor. Bu konuda bir altyapı olsa haber kanallarına geçilecek bilgileri bir düşünün. Ama ne yazık ki bizim haber kanalları, cep telefonu şebekesi zorla çeken Van'ın ücra bir köyünden 3G ile yayın yapmaya çalışmanın peşinde. Tamam para harcamak istemiyorsunuz anladık yine de insan önlem olarak uydu bağlantısını da hazırda bekletir. Ya da ne bileyim önce bir deneme yapar başarısız oluyorsa uyduyu devreye sokar. Daha önce bunu Levent'de patlayan bomba sonrası yaşamıştık. Polis başka bir bomba yerleştirilmesin diye bölgeye jammer getirince 3G ile bağlantı kurmaya çalışan haber kanalları hüsrana uğramıştı. Keşke medyamız şu sosyal medyanın gücünü pampişlerden ibaret sanmasa.

Terör ve şiddetin normalleşmesi

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Mon, 24 Oct 2011 10:32:00 +0000

Daha birkaç gün önce Türkiye Hakkari'de 24 şehit verdi. Nedense bu ülkede şehit sayısının çokluğu tepkinin şiddetini, hiddetini hatta tepki verilip verilmeyeceğini belirleyen ana etken olarak karşımıza çıkıyor. Peki ama teröre nasıl bir tepki veriyoruz? Tam da 24 şehit verdiğimiz bu günlerde, şiddetin ve ırkçılığa varacak derecede ayrımcılığın hem dilimizde hem de eylemlerimizde açıkça kendini gösterdiğini gözlemliyoruz.

Burada kesinlikle terörün kanlı yüzünü, kendini solcu gibi gösteren faşizan bakış açılarını yadsımıyorum. Ama bunların hiçbirisi şiddeti fiziksel, yazınsal ya da sözsel olarak şiddetin hayatımızın merkezine yerleşmesine bahane değil. Bugün terörün amacını sorguluyor ve sonu küfürlerle biten cümlelerle bu amacı kendimizce dile getiriyoruz.

İşte hani o sorguladığımız ve belki de amacı olmadığını düşündüğümüz terörün amacı şiddeti körüklemek. Bizim her terör saldırısı sonrası bir yerlere saldırmamız, her saldırı sonrası bütün Kürtleri terörist olarak görme yanlışımız, bunlar terör örgütünün ekmeğine yağ sürmekten başka bir şey değil. Özellikle kendine ülkücü diyen ve bu kisve altında Taksim'de esmer gördüğü herkese saldıran, Kürtçe konuşanları linç etmeye çalışan gruplar ancak iki halkın birbirinden kopmasına neden olur. Dün Van'da meydana gelen deprem sonrası her ne kadar Türkiye'nin büyük çoğunluğu başsağlığı dilese de, her türlü yardım bölgeye ulaştırılmaya çalışılsa da hala o bölge insanını terörist olarak gören kendini bilmez faşizan sözde insan toplulukları neredeyse oh iyi olmuş diyecek kadar insanlıktan çıkmış durumdalar. Tamam acımız taze, oralarda askerlik yapan hangi genç ölmeyi hak eder? Ama ne yazık ki biz bu hain saldırıları yapan ve kendini sözde özgürlük savaşçısı olarak lanse eden, faşist Kürt milliyetçisi gruplara tepki duyacağımıza yine Türklük yapıp önyargıyla hareket edip bütün Kürtleri hatta esmer olan herkesi sanki saldırıların sorumlusu onlarmış gibi suçluyoruz. Bu tür duygusallık anlarında bunları normal karşılayabiliriz ama ne yazık ki bu normalleştirme yüzünden, Kürtlere olan bakış açımız normal bir hal almaya, temel bir refleksimiz olmaya başladı.

Van'da 7.2 şiddetinde bir deprem meydana geliyor ama hala birilerinin bunu bir intikam aracı olarak görme, Allah'ın gazabı olarak sunmaya çalışması benim vicdanımı rahatsız ediyor. Çünkü kim ne derse desin ben Türk kimliğimden önce insanım. Eğer insan olduğumuzu unutup sonradan edindiğimiz bu milli kimlikleri benimsemeye başlarsak ancak birbirimizi boğazlarız. Bu arada naberler.com'da Mehmet Nuri Sönmezer'in, terör dünyanın hiçbir yerinde müzakereyle çözülmemiştir, yok ederek çözülmüştür iddiası da bu faşizan bakış açısının en açık örneği. Herhalde sayın Mehmet bey başka bir dünya da yaşıyor ya da yaşadığı dünyada nelerin olduğundan haberi yok. İRA, ETA ve en son olarak Tamil gerillaları müzakereler sonucu silah bıraktı. Tam tersine benim herhangi bir terör örgütünün yok edilerek ortadan kalktığını hatırlamıyorum. Eğer ASALA diyecekseniz şimdiden söyleyeyim ASALA intikam amacıyla kurulmuş ve bütün dünyaya Ermeni meselesini duyurmaya odaklanmış bir örgüttü. Evet ASALA'nın kurucusu Çatlı tarafından öldürüldü ama zaten ASALA artık misyonunu tamamlamıştı. Yoksa ASALA'nın başına geçecek adam yok değildi. Ama Ermeni Diasporası bu ölüm sonrası artık siyasi hamlelerin zamanı geldiğinin farkına vararak ASALA'nın fişini çekti. Hem ASALA bir intikam örgütüydü, PKK, İRA ya da ETA gibi belirli bir bölge ya da milletin bağımsızlığını amaçlayan bir örgüt değildi. Yani benim bildiğim bir böyle bir örnek yok ama eğer sizin varsa buyurun paylaşın, bizde bilgilenelim. Bu durumda sorun masaya oturmakta değil, masaya nasıl ve hangi şartlarda oturduğunuz. Sanki Türkiye'yi masada Başbakan temsil ediyor da bunu PKK'nın iktidarını tanımak olarak görüyorsunuz. Siz ister kabul edin ister etmeyin, doğuda bir sorun var ki o bölgede dallanıp budaklanan bir terör örgütü var. Yıllarca kimlikleri tanınmayan, ezilen, sömürülen bir halktan bahsediyoruz. Bunların hiçbiri PKK gibi faşizan amaçları olan sözde Marksist bir terör örgütünün saldırılarını meşrulaştırmaz. Ama her terör saldırısı sonrası bölge insanını aşağılayarak da ne yazık ki sorun çözülmüyor.

Daha öncede söyledim, bu bölgede barışın tesis edilebileceğini PKK'nın saldırıların olmadığı 1998-2004 yıllarını bir göz atarak görebilirsiniz. Biz millet olarak PKK'nın sarsıldığı, lider kavgasına girişip yeniden toparlanmaya çalıştığı bu süreci ne yazık ki elimizin tersiyle ittik. PKK'nın sempatisini yitirmeye başladığı bu dönemde, Gaffar Okkan gibi insanı merkezine alan bir Polis şefi öldürüldü. Bu olayın perde arkası hiç bir zaman aralanmadı, aralanmak istenmedi. İlk başta PKK yanlıları öldürdü denildi, bir ara Hizbullah öldürdü denildi. Ama nedense devletin bir polis katili için bütün ülkeyi ayağa kaldıran emniyetin bu konuda kılı kıpırdamadı. Birileri bu bölgede barış ve huzur istemiyor. BDP'nin, Kürt milliyeçiliği çizgisinden yavaş yavaş tıpkı Fehmi Işıklar'ın başkanlık yaptığı HEP (Halkın Emek Partisi) partisi benzeri tüm Türkiye'yi benimseyen sosyalist bir hareketin temelleri atılırken bu saldırı yapıldı. PKK'nın amacı belli, BDP'nin bugünkü çizgisinden, Kürtleri mesele edinen, Kürt milliyetçiliği yapan çizgisinden kopmasını istemiyor. Ama BDP hala PKK'ya tavır alabilmiş, PKK saldırılarını adam akıllı kınayabilmiş değil. Hala silahla patlamasın diyor. Bir tarafta karakola baskın düzenleyen ve 24 canı şehit eden bir örgüt var ve sen çevir kazı yanmasın misali nasıl PKK'ya tavır almadan bu olayı kınayabilirimin peşindesin. Umarım bu saldırılar BDP'nin yeni bir sol hareket meydana getirme, sadece Kürt sorunu değil, Türk işçisinin, emekçinin, sendikaların sorunlarına da eğilen bir hareketin parçası haline gelir. Böyle bir hareket sonrası belkide bir gün gelir, İspanya Bask bölgesinin sosyalistleri gibi terör örgütüne kafa tutan güçlü bir kitlesel harekete sahip oluruz. Ama bunun için BDP'nin siyasi değil insani reflekslerle hareket etmesini beklemeye, sabretmeye ihtiyacımız var. Ne yazık ki bu süreçte PKK hem bizim hem de BDP'nin sabrını sınayacak. Umarım bu sarsıcı süreç sonrası yolumuz bir iç savaşa değil barışa düşer. Van'da ölenlere Allah'tan rahmet dilerken umarım bu felaket iki halkın tekrar yakınlaşmasına vesile olur ve barışın yolunu açar.

Cesur Yeni Türkiye (!)*

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Sat, 15 Oct 2011 22:36:00 +0000

Hükümetin "Erken kalkan yol alır" düsturuyla, arkasına sermayenin rüzgarını da alarak giriştiği, devlet memurlarına erken işe başlama ve cumartesilerde de çalışma standartları belli ki çok yakında hayatımızın bir parçası olacak. Yok efendim, çok fazla tatil yapıyor muşuz, çok az çalışıp, bütün gün yatıyor muşuz. Garibim emekçide şimdi aynaya bakar, şöyle ceplerini karıştırır, “Valla bakan haklı galiba, cebimde ayın ortasında para kalmadığına göre demek ki 8 saat çalışmak bana az.”

Hadi devlette çalışan işçiyi memuru anladık. Onların kazanılmış hakları var, örgütlüler, mücadele etmeye güçleri var. Peki ama özel sektörde, 8 saat çalışmanın ne olduğunu bile bilmeyen, haftasonu çalışmamak diyince, ücretsiz izin aklına gelen, 10 saat çalışınca bugünde az çalıştım diyip hayıflanan, asgari ücretle evine ekmek götürmeye çalışan çalışana ne diyeceksiniz?

Bakan’ın bu çalışma konusunu gündeme getirdiği iyi oldu. Çünkü bu ülkede insanlar, 8 saat çalışma gibi bir lükse sadece devlet kurumlarında sahip olunduğunun farkında değil. Bugün bırakın 8 saat çalışmayı, dünya da emekçiler altı saat çalışmak için mücadele etme yolunda ilerlerken, Türk işçisi 8 saati bulduğunda öpüp başına koyuyor. Özellikle, basında bu tür haberler çıktıktan sonra, bir eli balda, bir eli balda büyük patronlara işçinin emekçinin çalışma saatlerini sorarlar ya, birgün aklımı kaçıracağım. Yok efendim, beyefendiler, sabahın köründe kalkıp işe geliyormuş. Arkadaş, adama verdiğin üç kuruş maaşla işçinin nerede ev tutabileceğini sanıyorsun. Adam ta İstanbul’un öbür yakasında buraya, sabahın köründe gelmek için kaçta kalkması lazım biliyor musun? Bir de utanmadan sabah erken kalkması yetmiyormuş gibi, birde çalışma saatlerinin de kısalığından yakınıyor büyük patronlar. Tabii ki canım adam işe 7’de geleceğim diye 5’te daha güneşi görmeden kalksın sonra isterseniz yine güneşi bile görmeden şöyle 9, 10 gibi eve dönsün. Daha televizyonmuş, çocuklarla ilgilenmekmiş, dinlenmekmiş gibi “fasa fiso” gibi şeylerle uğraşmadan hemen yatıp tekrar kalksın. Ne gerek var canım, bu adamın hayatını yaşamasına. Çünkü bu adam hayatını yaşarsa, diğerleri de yaşamak isteyecek. O zaman da beyefendi milyonlar kaybedecek. Demek ki bizim işadamlarının düsturu neymiş, “Milyonları kaybetmektense, insanların hayatlarını elinden almayı tercih ederim”

OECD, rapor hazırlıyor, hani bizim bakan en az çalışan milletiz dedi ya, en çok çalışan bizmişiz oysa. Peki ya mutlu muyuz, yok mutlu da değiliz. Ha şimdi anladım, bakanımız bizi düşünüyor, baktı biz mutlu değiliz, biraz fazla çalışıp Cumartesi de dinlenmek gibi boş işlerle uğraşmayınca, mutluluğun anlamını yeniden tanımlayacağız. Belkide, kurban psikolojisine girip, bir anda daha çok çalışıp daha mutlu olacağız. Belli olmaz belki de Cesur Yeni Dünya’nın ilk adımlarını Türkiye atacaktır. Halkımız bizi yönetmeye böyle anasının en akıllı oğullarını seçmeye, şimdinin işçisi memuru mücadeleyle alınmış haklarını şakayla karışık beş dakikada satmaya niyetlenirse biz daha çok demokrasi denen treni kaçırırız. Sonra da Erdoğan'ın bize hazırladığı oyuncak demokrasilerle trencilik oynarız artık.

*Cesur Yeni Dünya adıyla Aldous Huxley'in yazdığı ünlü bilimkugu romanında, üremesinden, cinselliğine, zihninden, kararlarına kadar zaptedilen insanlığın hikayesi anlatılır. Belli ki bizim ülkemiz de hükümetin bu düşünce yapısıyla zaptedilen dünyanın ilk bayrak taşıyıcısı olacak.

Bir yolsuzluğun anatomisi

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Thu, 13 Oct 2011 11:09:00 +0000

Deniz Feneri soruşturması tam anlamıyla siyasilerin açıklamaları, savcıların görevden alınması gibi olaylarla kördüğüme dönmüşken Kılıçdaroğlu’nun son açıklamaları bu kördüğümün çözüme kavuşmasında ve birilerinin hesap vermesinde başlangıç olacak gibi.

Hatırlayın, Deniz Feneri e.v. davası Almanya’da yargılanıp ceza aldığında Türkiye’deki Deniz Feneri bu söz konusu dernekle hiçbir organik bağlarının olmadığını iddia etmişti. Oysa bunun tersini kanıtlayacak ses kayıtları bugün bile bazı yayın kuruluşlarının elinde var. Bu kayıtları o günlerde neden yayınlamadılar ya da yayınlayamadılar bilmiyoruz ama bugün Deniz Feneri e.v. ile Deniz Feneri’nin aynı kuruluşlar olduğunu bal gibide biliyoruz.

Peki ama, Deniz Feneri davası savcılarının, tüm bürokratik engeller ve siyasi baskılara rağmen, Kanal 7’ye baskın düzenlemesiyle başlayan ve görevden alınmalarıyla son bulan siyasi baskı süreci nasıl gerçekleşti? Bu operasyonun temelleri ve Kanal 7 baskını öncesi, İçişleri Bakanı’nın bu denklemdeki yeri Kılıçdaroğlu’nun açıklamalarıyla gün yüzüne çıkmış oldu. Can Dündar’ın da bugünkü yazısında ortaya koyduğu Deniz Feneri davasında yaşanan gelişmeleri incelediğimizde ortaya çıkan bazı gerçekler var. Gerçeklerden bir tanesi dolaylı yollardan da olsa İçişleri Bakanı’nın davaya müdahil olduğudur. Her ne kadar bugün Kılıçdaroğlu tarafından iddia ediln bir durum olarak ortaya çıksada, Beşir Atalay’ın, bizzat kendinin davaya müdahil olmadığını söylemesi ilginç bir gelşişme. Bu noktada Atalay’ın korumasının aracılığıyla ve hatta korumasının da başka aracılarla, opersayonu önceden Kanal 7’ye haber verdiği ve belliki kanalda, AKP ile dernek arasındaki organik bağları ortaya koyan belge ya da bulguların ortadan kaldırılmış olunabileceği gerçeğini de bu noktada gözardı etmemek gerekiyor.

Tüm bunların yanında, belli ki bu soruşturmanın üzerinde büyük bir siyasi baskı var. Yıllardır bu ülkede yargının bağımsız olmadığı, rejimi “korumak” mevcut iktidarları ise kollamak adına, baskı altında alınan kararları,ideolojik yargılamarı, iktidarların yargıyı etkilemek adına Adalet Bakanlığı kartını nasıl kullandığını bilmek için herhalde illah gazeteci olmaya gerek yok. Bugün, yargıyı kendince niceliksel anlamda değişikler yaparak, niteliksel değişiklikler yaptığını öne süren iktidarın, yıllardır birilerini koruma ya da kollama görevini icra eden bu hastalıklı yargı sistemini Deniz Feneri örneğinde olduğu gibi kendi yararına kullanmaya başladığı ortaya çıkıyor. Ama yine Deniz Feneri soruşturması bize, yargının içinde bağımsız kalabilen, sistemin çarkları altında ezilmeyen hukuk adamlarının her şeye rağmen mücadeleye devam ettiğini de ortaya çıkardı.

Eğer Kılıçdaroğlu’nun iddiaları gerçekse –gerçek olmadığına dair aksi bir belirti görünmüyor-Türkiye’de belli taşların yerinden oynama ihtimalini ortaya koymak lazım. Ben Beşir Atalay’ın istifa etmesini ya da AKP’nin 2002’den beri temel kadrosunda yer alan ağır toplarından birisini istifaya zorlacağını zannetmiyorum. AKP’de ya da Beşir Atalay’da öyle bir politik namus kavramı olduğuna inanmadığım için bu “yolsuzlukla” mücalede eden AKP imajını –gerçi sadece kendi partizanlarında var bu imaj-yerle bir edebilir. Özellikle Deniz Feneri e.v.’den mağdur olan gurbetçi vatandaşlarımız ve onların akrabalarının AKP’ye böyle bir bağ ortaya çıktıktan sonra hala inanacağını sanmıyorum. Tabii ki böyle bir bağ ortaya çıktığında AKP’nin de siyasi olarak tarihin çöplüğünde yerini alma imkanını da unutmamak gerekiyor. Tabii ki insanımızın önünde başka bir merkez sağ alternatif olmadığından bunu pek ihtimal dahilinde bulmasam da bu kadar yolsuzluk karşıtı siyasi söylemleri bulunan partinin, yüzyılın en büyük yolsuzluklarından birinin baş aktörlerinden biri olarak ortaya çıkması pekte hayırlarına olmayacaktır. Ama sanki bu süreçte AKP birilerini kurban olarak ortaya sunup,süreçten sıyrılmaya çalışacak gibi. Bakalım bekleyip, koyunun ak mı, kara mı olduğunu göreceğiz.

Altaylı'yı öldür ama hakkını yeme

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Wed, 12 Oct 2011 09:20:00 +0000

Fatih Altaylı sürmanşetten verilen rezaleti savunmaya, bunu Türk halkına gazetecilik olarak sunmaya devam ediyor. Tamam bu fotoğraf Altaylı’nın Başbakan'a anlattığı gibi bir simge olacaktır. Ancak bu haber bu gidişle, Habertürk'ün rezaleti olarak hafızalarımıza kazınacak. Bundan aile içi şiddet ne kazanır ya da devlet erkanı sadece reklam amaçlı harekete geçmek dışında bir girişimde bulunur mu bunu zaman gösterecek. Ama Habertürk'ün “simge fotoğrafı” sadece anı kurtaracakmış gibi görünüyor.

Ama son yazısını okuyunca, bazı konularda da Altaylı’ya hak vermeden olmuyor. Hani derler ya yiğidi öldür hakkını yeme. Özellikle iktidar yanlısı medya gruplarında-gerçi Yiğit Bulut gibi bir yalaka varken Habertürk ne oluyor bilmiyorum –Habertürk’ün bu sürmanşet sonrası kapatılacağına dair bazı köşe yazarlarının görüş belirtmesi ve bazı kendine gazeteci diyen insanların, orada çalışan binlerce insanın emeğini düşünmeden bunu savunmasına diyecek birşey yok. Yani Habertürk bir hata işledi ama belliki Habertürk’ü kendine rakip gören bazı gazete ve köşe yazarları işi abartmanın ve bundan nemalanmanın peşinde.

İşte böyle durumlarda, yani normalde kadına yönelik şiddete şimdiye kadar göz ucuyla bakan, bir kadının kocasından, sevgilisinden dayak yediğini görünce başını çeviren, kulaklarını kapatan insanların bu olaya sosyal paylaşım ortamlarında tepki göstermesi bana biraz kendini tatmin etmek, günahlardan arınmak için Habertürk’ü günah keçisi olarak, ülkedeki kadına yönelik şiddetin tek sorumlusu olarak gösterme çabası gibi geliyor.

Bütün bunlar tabii ki Habertürk’ü aklamaz. Habertürk’ün yaptığı, sansasyon uğruna bir kadının ölü vücudundan faydalanmaktır, bir nevi ölü seviciliktir. Yani ne Habertürk’ün hatasını görmezlikten gelmek ne de bu hatayı abartarak Habertürk’ü Türkiye’de kadına yönelik şiddetin sorumlusu olarak göstermek doğru değil. Ama Fatih Altaylı’nın belki kadınlardan değil ama sırtından bıçaklanmış halde, çıplak ve ölü vücudu sansürlenmeden gözümüze sokulan o kadının ailesinden, yakınlarından özür dilemesi gerekiyor. Kadına şiddeti gözümüze sokmak için bir kadının vücudunu bu şekilde kullandığı için Türk kadınından özür dilemesi gerekiyor. Altaylı sayesinde biz şu anda o kadını sokak ortasında öldüren caniyi değil mağdurun ölü vücudunu konuşuyoruz. Artık gazetelerin üçüncü sayfa habercilik mantığından sıyrılması lazım. İnsanların hoşuna gitmesi ve çok satması haberin etik dışı tavrını meşrulaştırmaz. Umarım Altaylı bunu eninde sonunda anlar.

Sürmanşetten ölüm pornosu

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Sat, 08 Oct 2011 23:46:00 +0000

Uzun süredir haberden, habercilikten uzağım. Ne doğru dürüst haberleri takip edebiliyorum ne de adam gibi gazete okumuşluğum var. Ama tüm bunlara rağmen habercilik reflekslerimi hala kaybetmediğim inancındayım. Ben bu düşüncelerle mesleki kariyerim ve geleceğim hakkında düşüncelere dalarken, Habertürk'ün manşet rezaleti mesleğe olan sevdamı bir anda ortadan kaldıracak kadar mide bulandırıcıydı.

Fatih Altaylı hazretleri güya bu fotoğrafı sürmanşetten yayınlayarak bizim kadın şiddetine olan algılarımızı açmayı amaçlamış. Ben bu tabloid* gazeteciliği mantığını kabullenmiyorum. Bu fotoğraf, kadına şiddete dikkat çekmek, insanların bu konuda düşünmesini sağlamak için o sür manşete konulmadı. O fotoğraf Habertürk'ün, yazılı basında istediği başarıyı yakalayamayan o gazetenin satışlarını arttırma politikasıdır.

Bu gazetede yazan ve bu manşete tepki koyan yazarlara sesleniyorum. Habertürk'ün ülkemizde birçok benzeri olan "ciddi" görünümlü tabloid gazetelerin arasına katılmaması için gerekirse Fatih Altaylı'ya karşı mücadele edin. Bir gazetenin tabloidliği, şeklinde ya da fiyatında değildir. Bir gazete öncelikle tavrıyla, bakışıyla, sansasyoneli haberin neresine koyduğu gerçeğiyle tabloid olup olmadığını ortaya koyar.

Bir haberde fotoğraf elbette önemlidir. Ama haberde fotoğraf öne geçiyor ve Balçiçek İlter'in dediği gibi, herkes bu fotoğrafın mide bulandıracak, insanlığından utandıracak şekilde iğrençliğinden konuşuyorsa, orada haberin içeriğinin anlamını yitirdiği çok acı bir gerçektir. Şunu unutmayalım, bu mesleğe dışarıdan bakan insanlar, bu tür manşetler sonrası farklı düşünse de biz gazeteciden önce insanız. Gazeteciliğimiz insanlığımızın önüne geçtiği gün, mesleğimize, mesleğimizin temel ilkesi olan kamunun haber alma ihtiyacını karşılama görevine ihanet etmiş oluruz. Ama Fatih Altaylı gibi "gazeteciler" için bu daha çok para kazanmak anlamına geldiği sürece bu yazıları biz yazarız ve sadece biz okuruz.

Yazıma Altaylı'nın köşesinde yer verdiği ne zaman adam oluruz başlığıyla son vereyim. Ne zaman adam oluruz; Bir kadının ölü ve çıplak vücudunu olduğu gibi sür manşetten vermeyi gazetecilik saymadığımız gün.

*Tabloid: Gazete endüstrisinde kullanılan 430 mm × 280 mm ebatlarında küçük bir gazete formatıdır. Daha çok sansasyonel ve magazin haberleri veren gazeteler tarafından tercih edilen bu basım ebatı,Birleşik Krallık'ta popülerliğini sürdürmektedir. Tabloid gazeteler, büyük şehirlerde metro/otobüs/tren vb. toplu ulaşım araçlarında daha kolay okunabilmesi nedeniyle okuyucular tarafından tercih edilmektedir. 20. yüzyılın ilk yarısında kullanılmaya başlayan format özellikle Batı Avrupa ve ABD'de yaygınlaşmıştır ve kullanımını halen sürdürmektedir. (Kaynak: Wikipedi)

Kürt sorunu, başrolde PKK

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Thu, 29 Sep 2011 18:33:00 +0000

Türkiye'de Kürt sorununa ilişkin iki farklı algılama biçimi gelişti. Bunlardan birisi Kürt sorunun ülkenin bütün sorunlarının önünde tutan, hatta bu sorun çözüldüğünde ülkenin önünün açılacağını ortaya kayanlar. Diğeri ise Kürt sorunu bir sorun olarak kabul etmekle birlikte, ülkenin en önemli meselesi olarak ortaya konacak ciddiyette ele alınmasına karşı gelenler.

Bu iki fraksiyonun ortak noktası ikisinin de Kürtlerin merkezine alan bir Güneydoğu sorununun ülkenin önemli sorunlarından biri olarak kabul etmeleri. Bu açıdan bu iki bakışın sorunun önceliği hakkında tartışmaya girmesini, sorunun çözümüne odaklanma açısından faydasız görüyorum. Ama bana sorarsanız evet ülkenin en önemli sorunu Kürt sorunu ama, Kürt sorununu çözerken diğer demokratik sorunları gözardı etmek ne Kürt sorununun çözümüne ne de ülkenin demokratikleşmesine katkıda bulunur. Kısacası ülkenin demokratiklik sorunun çözülmeden hiç bir sorunu çözüme kavuşmaz.

Kürt sorununda PKK'nın rolü ise son saldırılardan sonra farklı bir yola giriyor gibi. Önce MİT ile PKK arasında görüşmeler deşifre edildi. Ama deşifre edilen görüşmeler sonrası PKK'nın yeniden saldırıya geçmesine PKK'nın aç gözlülüğü dışında neyin neden olduğunu pek anlayamadım. Acaba PKK'nın üst düzeyindeki bu sözde mahir adamlar Türkiye'den uzakta yaşadıkları için ülkenin siyaset tarzını unutmaya mı başladı? Yani AKP ya da başka bir partinin seçim öncesi ne kadar ölçülü olursa olsun bir terör örgütünün önüne getirdiği paketi cumburlop kabul edeceğini düşünebilmek nasıl bir iyi niyettir. Ya da Erdoğan'a sunulan ve içeriği hakkında, deşifre edilen görüşmede bahsedilen birkaç konu hariç haberimiz olmadığı bir paketin seçim öncesi Başbakan'a sunulması tam da ülkenin seçim öncesi siyasi psikolojik durumunu iyi bilmekten kaynaklanan bir stratejik hamle midir?

Peki ya ardı ardına ülkenin dört bir yanında patlayan bombalar, kendi tarafgirlerinin akrabalarının canına kıymaya bile gidecek kadar PKK'nın gözünü döndüren nedir? Yoksa bu, müzakere sonrası ETA veya IRA'nın yaptığı gibi tekrar pozisyon belirlemek adına mı yapılıyor. Acaba PKK kendini destekleyenler üzerinden ne kadar sevildiğini ve sayıldığını ya da ne kadar korkulduğunu ölçmenin mi peşinde? PKK'nın şimdiki amacını bilmem ama yıllardır,Kürtleri kullanan, kanlarıyla, canlarıyla kendilerine iktidar inşa eden bu örgüt, Kürtlerin temel hak ve özgürlüklerine kavuşma davasına bana göre hiçbir zaman olumlu katkıda bulunmamıştır. PKK'nın bu davaya olumlu yaptığı tek katkı, 1998-2004 arasında zorunlu olarak gerçekleştirdiği ateşkestir. PKK'nın parçalandığı bu süreçte Güneydoğu, savaşın olmadığı, kanın dökülmediği bir ortamda nasılda büyüyüp yeşereceğini herkese göstermiştir.

Yani eğer PKK bu sürece, barışa, birlikte yaşamaya bir katkıda bulunmak istiyorsa, silahını bırakıp dağdan inmelidir. Yok dağdan inmezse, Türk ve Kürt halkları arasına serpilen nifak tohumları barışın bir daha bulamayacağımız şekilde ellerimizin arasından uçup gitmesine neden olacak. Ama PKK'nın da istediği tam olarak bu değil mi zaten?

Dünyanın düzenine şekil verenler

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Sat, 10 Sep 2011 01:02:00 +0000

Gecenin bir yarısı önümde bilgisayar ekranı düşünüyorum. Bugün arkadaşımla konuşurken bir karar verdim kendime. Yeniden yazmaya başlayacaktım. Hayatın tüm zorlamalarına, işimde boş muhabbetlerle geçen, gülüşmelerle geçen onca değersiz zamana karşı ben tekrar yazının o insanı özüne döndüren, içinde yaşadığı ortamı, sorunları ve belki de geleceği unutturan kendince kurduğu o küçük krallığa geri dönmeye karar verdim.

Bu ikili yaşamı nasıl sürdüreceğimi ya da sürdürüp sürdüremeyeceğimi inanın bilmiyorum. Yazıya belki de hayata karşı olan bu istikrarsız sevgim ve bağlılığım her zaman önüme bir sorun olarak çıkacak gibi görünüyor. Ama aynı zamanda her başım sıkıştığımda, hayattan her sıkıldığımda başvuracak bir kapımın olması da başkaca güzel bir his olsa gerek.

Arkadaşımdan ayrılıp eve gelince ekranlarda iki ana konunun tartışılmakta olduğu dikkatimi çekti. Birisi Fenerbahçe'nin şike yaptığı iddiası üzerine yaşanan gelişmeler bir diğeri ise Türkiye İsrail ilişkilerinde gelinen son nokta.

Futbolu seyretmesini de oynamasını da severim. Hem de bir Fenerbahçeli olarak bu konuda belki de birkaç şey söylemem lazım. Ama yok, bu konuda duygularım karışık, takımımın suçlu olmadığına inanıyorum. Buna rağmen hayatımın temel hareket noktası olarak ya şike varsa ihtimalini düşünmeden de edemiyorum. Bu kaotik süreç görünür ve gözlenebilir bir hal almadan bu konuda konuşmayı havanda su dövmeye benzetiyorum. Hem bir Fenerbahçeli olarak bu konuda nesnel davranamayacağım kanaatindeyim. Tabii ki benim de bu konuda kanaatlerim var. Bana göre Fenerbahçe suçsuz ve işin içinde başka hesaplar var. Ama dedim ya ben Fenerbahçeliyim, bırakalım davanın sonucunu görelim. Tabii ki bu süreçte futboldan, futbolun çekişmesinden ve zevkinden uzak kalacağız. Umarım bu davayı açanlar haklıdır, aksi takdirde elimizden aldıkları futbol sevgisinin karşılığını ödemeleri pekte mümkün değil.

İsrail Türkiye ilişkileri ise başka bir kaotik sürece dönüşmek üzere. Ne yazık ki Türkiye'de ya dış politika ciddiye alınmıyor ya da dış politikanın bir bütün olduğu gerçeği göz ardı ediliyor. Bir yandan İsrail ile ilişkileri koparma noktasına gelen AKP, Nato'nun sözde savunma için kurulacak füze savunma sistemiyle İsrail'in güvenliğini garanti altına almasına yardımcı oluyor. Hem bunu bırakın füze savunma sistemi daha önce Çek Cumhuriyeti ve Polonya tarafından halklarının baskısıyla kabul görmedi. Peki ama tam BM Mavi Marmara raporunun açıklandığı dönemde bu füze savunma sisteminin gündeme bile gelemeden onaylanması tesadüf müdür? İsrail ile ilişkiler tehlikeye girmiş, Türkiye rapor sonrası İsrail'e rest çekiyor. O arada da aylardır gündeme gelip giden ve "biz ülkemize füze konuşlandırılmasına izin vermeyiz" şekline benzer açıklamalarla üstü örtülen, Davutoğlu'nun ise sadece radarı bizde demesiyle geçiştirilen füze savunma sisteminin ülkeye kurulmasının kabul edildiği ortaya çıkıyor.

Burdan söyleyeyim, biz bir şekilde yarın bugün, mesela 24 Nisan tarihine yakın zamanlarda tekrar İsrail ile sıkı fıkı oluruz. Ama bu arada bu ülkeye füze savunma sistemi konuşlandırılıp, kullanımı başka ülkelere verilirse bu ülkemizin soğuk savaştaki diplomatik pozisyonuna geri dönüşü olur. Yani önemli gibi görünen kukla devlet rolü. Belki şartlar aynı değil ama Amerika, bölgede girişeceği askeri operasyonlarda bu üssü kendisine bir koruma kalkanı olarak kullanacak. Kısacası hedefler ABD'den önce Türkiye'yi gösterecek. Hani yıllardır dış politik olarak Nato'da sözde kaybedilen prestij vardır ya işte bu proje kaybedilen o sözde prestiji bize geri verecek.

Ortadaoğu tüm bu kavga gürültü içinde yeniden şekilleniyor. Aslında İsrail'in bu füze savunma sistemine eskisinden daha çok ihtiyaç duymasının da asıl sebebi bu. ABD'nin Irak'tan çekilmesi sonrasında kısa sürede Ortadoğu'da ve Kuzey Afrika'da fırtınalar koptu. ABD'nin bu isyanlarda parmağı olduğu ortada. Amaç belli yeniden şekillenecek Ortadoğu'da Arapların güvenini kazanmak ve İsrail'de dahil olmak üzere bütün stratejik önemdeki projelerini koruma altına almak. Ama ABD'nin yıllardır denediği bu şekillendirme arayışları sonrası pekte ABD'nin memnun olduğu sonuçlar ortaya çıkmadı. Bu projenin yani kısaca BOP'un da şimdiden dezavantajlı kısımları ortaya çıkıyor. Mesela Mısır'da Hüsnü Mübarek sonrası, Gazze sınırının açılması. Bahreyn, Birleşik Arap Emirlikleri, Yemen gibi ülkelerde istenmeyen Şii muhaliflerin ayaklanmaları ve İran'ın bu muhaliflere verdiği destekler. Belli ki Ortadoğu'nun şekillendirme oyununu yine insani irade bozacak. Eğer Arap halkları tüm oynanan oyunlara rağmen, özgürlüklerini kazanırsa Türkiye'nin vay haline. Çünkü bu projede ABD'nin yağdanlığına soyunan Türkiye'nin özellikle Suriye'de yaşananlara karşı takındığı tavır dikkat çekici. Suriye'de yaşanan süreç ise ilginç. Beşar Esad'ın bir yandan reform sözü verip bir yandan sivil halkı katletmesi gözardı edilebilinecek bir tablo değil.

Yıllardır tek adam iktidarıyla ayakta duran Suriye'yi daha düne kadar yerlere göklere sığdıramayan AKP'nin bir anda ABD ile aynı ağızı konuşması bu açıdan manidar. Gerçi bu insani kıyım karşısında sınırların açılması ve Suriye vatandaşlarına barınak sağlanması çok ama çok insani bir davranıştı. Ama Suriye'ye müdahale edileceğini akıllara getirecek hitaplarla, bölgenin ağabeyi konumunda yapılan konuşmalar Türkiye gibi bir ülkeye yakışmıyor. Türkiye'nin bölgede huzuru sağlama çabası olacak tabii ki ama bunu yaparken müdahaleci bir üslup kullanmak, bölge halkında Türkiye'nin emperyalist emelleri olduğu hissini uyandırır. Ben işin iyi yönünden bakıp sadece bir yanlış anlama olarak görüyorum. Ama Türkiye'nin böyle bir hedefi varsa ne yazık ki ABD'nin çürük ipiyle dipsiz bir kuyuya doğru adım atıyoruz demektir. Umarım başkalarına ağabeylik yapacağız diye başkalarının kuklası bir devlet haline gelmeyiz.

Yeniden merhaba

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Sun, 19 Jun 2011 10:25:00 +0000

Askerden geleli tam anlamıyla 1 ay oluyor. Bu bir ay içerisinde tüm zamanım iş aramakla geçti. Malum kendi sektörüm olan gazetecilikte bu mevsimde iş bulmak biraz sıkıntılı. Gerçi bizim meslekte iş bulmak ne zaman sıkıntılı olmadı ki? Her neyse maddi sıkıntılardan ötürü başka sektörde bir iş buldum ve yakında başlayacağım. Ama şu gazeteciliğin gözü kör olsun, hayat insanı ne kadar başka yönlere savursa da bir kere bu mesleğin tadını alınca başka bir işte odaklanmak gerçekten zor oluyor.

Askerlik anılarımı anlatacağım ama şimdi değil. Önce kafamda iyice toparlayıp, daha önce habercigünlük ve onverita'da yayınladığım hatıra yazılarımı da sentezleyerek, bir tür yazı dizisi şeklinde haftada bir yayınlama düşüncesindeyim. Bunda amacım askerde yaşadıklarımı paylaşmanın yanı sıra, şu askerlik anılarını bir kere anlatıp, ikide bir anlatsana şu askerliği biraz yaygarasından kurtulmak. Beni sivil hayatta tanıyanlar bilir ben pekte ben merkezli hikayeleri anlatmakta başarılı değilim. Bunu ancak yazabiliyorum. İnsanlar, askerlik anılarını yıllarca anlatıp duruyorlar, bu da bizim farkımız olsun, bir kere yazalım,herkes okusun. Ne demişler söz uçar, yazı kalır.

Madem bilgisayarın karşısına geçip yazmaya başladım, biraz uzak kaldığım gündemleri de değerlendireyim. Her ne kadar bahsedeceğim konular hakkında daha ayrıntılı yazılar yazmayı düşünsem de, temel olarak askerlik sonrası ilk yazımda şöyle üstün körü gündemin üzerinden geçmek yararlı olacaktır.

İnternet'in kara günü: 22 Ağustos

Her ne kadar bu konuda yazı yazmam için daha çok araştırma yapmam gerekse de en azından belli bir oranda bir bilgim ve bu bilgiye dayanan bir fikrim var.

Ne kadar iyi niyetli olursanız olun, interneti bir tür filtreleme programıyla kısıntıya uğratmak, ne adla adlandırırsanız adlandırın sansürdür. Bunun dünyada örnekleri olması da bu sansürü ne haklı ne de gerekli kılar. Tabii ki özgürlük sınırsız değildir. Kimsenin de bu ülkede çocuk pornosu, ırkçı içerikler vb aşırı uçtaki sitelerin engellenmesine karşı olduğunu sanmıyorum. Ama iş bu aşırılığı, belirli kelimeler üzerinden filtrelemeye çalışan programların devreye girmesiyle farklı boyutlar kazanıyor. Çünkü bu tür filtreleme programları ne kadar masum olursa olsun, bir çok legal siteye erişimi sırf bu saçma kelime listesi nedeniyle engelleyebilmektedir.

Her şeyi bir kenara bıraksak, bu filtrelemenin sadece isteyenlere uygulanacağını söyleyip bunu normalleştirme eğilimi de çok tehlikeli. Burada Türkiye'de internet abonelerinin çoğunlukla ebeveynler ama kullanıcıların çoğunlukla gençler olduğu unutulmamalı. Burada devletin, çocukları korumak ve internete sansür arasındaki ince çizgiyi çokta umursamadan aceleci bir tasarıyı 22 Ağustos'ta internetin üzerine yıkacağı ortada. Ne yazık ki Türk devleti her zamanki gibi, göç yolda dizilir özdeyişiyle bir kanunu daha Türkiye'ye kazandırmış oldu.

Şimdi düşündüm de ben diğer gündemleri de değerlendirmeye kalkarsam bu yazı baya uzayacak. Benden şimdilik bu kadar, bir daha ki sefere daha toplu bir yazı kalem almam dileğiyle...

Özgürlüğe bir hafta kala

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Sun, 08 May 2011 08:26:00 +0000

Bugün, askerliğe veda etmeme tam yedi gün kaldı. Hani buranın deyişiyle ne cola ne fanta sadece "yedi"gün. Kısacası askerliği yedik bitirdik. Şimdiye kadar nasıl geçti anlamadım gibi geleneksel bir laf etmeyeceğim çünkü fazlasıyla anladım. Başımızda ki komutanı daha önceki yazımda anlatmıştım. Böyle bir komutanımız varken kalan yedi gün bile çile gibi geçer. Ama katlanacağız, o yedi günü de atlatıp memleketime, İstanbul'a geri döneceğim.

İstanbul'da yağmur var diyorlar, esip gürlüyormuş, bahar mayıs dinlemeden. Ah ulan Ali Rıza sadece yedi gün sonra senden kurtulacak ve İstanbul'uma kavuşacağım. Gerçi 16'sı sabahı çıkıp hemen İstanbul'a gelmeyeceğim ama olsun en sonunda askerlikten, Ali Rıza'dan uzaklaşacağım ya o bile yeter. Bugünlerde gündemde olan İnternet sansürü ve seçim hakkında sivil hayata dönünce bir şeyler karalamak istiyorum. Şu son 7 günümde sizinde gününüzü berbat etmemek adına fazla bir şey anlatmayacağım. Hele bir dönelim ben şöyle toparlayıp güzel bir askerlik anıları dizisi yaparım artık.

Türkiye'nin en "ilerici" kurumu:TSK

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Sun, 20 Feb 2011 10:26:00 +0000

Belki bu yazdıklarım TSK iç hizmet kanununun bilmem kaçıncı maddesine aykırı olacak ama pek umurumda da değil. Şurada İstanbul topraklarına tekrar ayak basmama 84 gün kaldı yani askerlikten baya bir yedik. Ben rahatsızlığımdan dolayı gece nöbetlerine çıkmıyorum. Onun için arkadaşlarımın çektiği sıkıntıları çokta bilmiyorum.

Sadece ilk zamanlarda 21:30-23:30 nöbetine birkaç kez çıkmış zorluğunu görmüştüm. Tüm bu nöbetler, sabah kalkmaları, her gün dengesiz heriflerle muhatap olmak zorunda kalmak bunlar bir yerden sonra beni sıkıyor. Bazı arkadaşlarım paspas yapmak, koğuşu süpürmek, tuvalet temizlemek, mıntıka yapmak gibi işlerden imtina ediyor. Benim bu tür işlerle bir sorunum yok, zamanında sivilde yaptığım işler olduğu için bana dokunmuyor. Ama bana dokunan bazı dengesiz adamların kendini saat beş sonrası komutan sanması. Sivilde kimsenin adam yerine koymadığı herifler burada üst devre olduklarında ne oldum delisi olup çıkıyorlar.

Komutanlarımızda garip adamlar. Adamların bütün hayatı askeriye olduğundan en gereksiz birlikte bile kendilerini tatmin adına askeri ezmeye çalışıyorlar. Mesela Ali Rıza Doğan adında (biz kendisine kısaca Arıza diyoruz) bir Başçavuş'umuz varki evlere şenlik. Adam dünyaya askere eziyet etmek için gelmiş. Adamın dünya görüşüne göre bir kendisi adam, oraya gelen hiçbir asker adam değil. Hatta bırak askeri hiçbir komutan onun gözünde asker değil. Adamı Kıbrıs'tan buraya sürmüşler. Sebebeini söylemiyorlar ama burada arkadaşlar Arıza'nın askere silah çektiğini söylüyor. Hem de öyle boş silah değil. Adam şarjörü takıyor, emniyeti açıp silahı kuruyor ve askere doğrultuyor. Yani tetiği çekse adam öbür dünyada, kendiside askeri cezaevine. Bu tabii ki bir gösteri, askeri korkutmaya, disiplinli olmasını sağlamaya çalışıyor. Ama bu tür dengesiz adamların hala askeriyenin içinde bulunuyor olması insanın TSK'ya olan güvenini daha çok sarsıyor. Her sene irticadan YAŞ'ta bir sürü subay ve astsubay görevden el çektiriliyor. Ama Arıza gibi komutanlar tüm bu aşırılıklarına rağmen korunuyor.

Belki burada insanlıktan anlamayan askerler var ama askere silah çekilmesi hatta komutan tarafından dövülmesi gibi durumların hiçbiri bu tür mazeretlerle masum gösterilemez. Bana sivilde böyle şeylerle karşı çıktığımda askere gidince böyle şeylere alışırsın, sana bile normal gelir diyorlardı. Ama üç aydır askerim hala daha şiddetle hiçbir askerin adam edilemeyeceği taraftarıyım. Tabii ki askeri boşta bırakmamak lazım ama bu işin bir arası bulunabilir. Ancak askeriyenin içine girdiğimden beri anladım ki askeriyede hiçbirşey değişmez. Tüm ülke değişse bile askeriye hala aynı kafada kalır. Güya kendini ilerici olarak gören bir kurumun hala 50 yıl öncesinin düşünce yapısıyla ayakta kalmaya çalışması çok ironik bir durum. Kendini dünyanın en modern ve hazır ordularından birisi gören TSK'nın bence kendine bir daha bakması gerekiyor. Ne yazık ki sürekli uçak helikopter almakla ordu modernleşmiyor. Hala bütün erleri kendi köleleri gibi görüp öyle davranan bir ordunun modern olması da ne yazıkki mümkün değil. Ne diyelim biz gideceğiz, inşallah bizden sonra gelenler daha modern bir ordunun oluşumuna tanıklık edebilirler.

Bu bir askerlik oyunu

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Sat, 05 Feb 2011 10:20:00 +0000

Yazılarımı takip edenler benim böyle uzun süre yazı yazmadan beklemelerime alışkındır. Yani bir anlamda kimse benim yazılarımı takip edemez öyle süpriz olarak çıkar. Şimdi ise durum farklı, askerlik nedeniyle yazılarıma zorunlu olarak ara vermiştim. Aslında daha önceki iki çarşımda da internete zaman buldum ama yazmak içimden gelmemişti.

Askerliğe gelmeden önce ne askerliği ne de askeriyeyi severdim. Buraya gelince benim için bir şey değişmedi belki nefretim kat be kat arttı ama askeriyeyi ve askerliği sevenlerin durumu gerçekten içler acısı. Birçok arkadaşımla burada Malatya'da aynı birlikteyiz ya da çarşıda bir araya geliyoruz. Acemi birliğinde ilk günlerde gözlerindeki o hayata bağlılığı, sanki yeni bir maceraya atılma isteğini, o şevki hatırlıyorum. Hepsinin o günlerde eğitimlere, tuvalet temizlemelerine, mıntıkalara rağmen hayat enerjileri tamdı. O arkadsaşlarıma şimdi bakıyorum, hala gülüyor ve hayattan zevk alıyor gibi duruyorlar ama gözlerindeki o ilk günki ışık artık yok. Artık nereye düştüğünün farkına varmış ve mutlu olma numarası yapmayı bilen askerler karşımda duruyor.

Birde şöyle düşünüyorum, biz sadece kısa dönem askerleriz yakında 100 günden düşeceğiz. Ya bu askerliği 460 gün yapanlar ne olacak? O adamlar nasıl hayatlarına devam ediyorlar, kendilerini nasıl buna alıştırıyorlar şaşırıyorum. Bilenler bilir burayı, bilmeyenlere söyleyeyim burasının yarı açık bir cezaevinden farkı yok. Hatta belki cezaevinde bile daha rahat davranabilirsin. Her çarşıya çıktığında Nizamiye'den giriş bir dert. Komutanlarına kendini tatmin etmesi için bağırararak tekmil vermeler başka bir dert. Kademelerde size verilen işlerde olmasa burada zaman geçmesi mümkün değil.

Belki birçok arkadaşın ve bazı iyi komutanların dediği gibi bu bir tiyatro oyunu ve biz rolümüzü en iyi şekilde oynayıp sahneyi kısa sürede terk edeceğiz. Ama bu kısa oyunda bile insanlıktan çıkıp robota dönüşmek insana o kadar koyuyor ki, inşallah diyorsunuz beni şu oyundan bir an evvel alırlar. Ama iyi oynasanız da oynamasınız da kimsenin sizi sahneden aldığı yok. Ta ki saatiniz dolup gitme vaktiniz gelene kadar. Bizde ekipçe o gitme vaktini bekliyoruz. Yani dışarıdan bakınca belki hepimiz çok eğleniyor, mutlu görünebiliriz ama biz sadece rolünü yapan oyuncularız varsa bile gözyaşlarımız hepsini içimize akıtıyoruz.

Diplomaside top çevirmece

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Mon, 14 Jun 2010 12:03:00 +0000

Türkiye belli ki yeni bir dış politik çerçeve çizmeye çalışıyor kendine. Peki ama bu çerçeve nasıl bir çerçevedir? Halkın anlayacağı şekilde özetleyelim isterseniz, her şeye maydonoz olan büyük ülke sendromu. Sayın Türk halkı devletiniz, tıp dilinde megolamanus diplomatikus kafasına göre takılarus hastalığına yakalanmış. Aslında bu hastalıktan çok bir tür durum yani sendrom. Kısacası ülkeniz şu an için kendini dünyanın süper güçlerinden biri olarak görüyor. Buna halk arasında çorbası yok içmeye tahtırevanla gider... siz anladınız onu.

Türkiye hangi akılla bu politik intihar eylemlerine girişmektedir. Diplomaside düşman yoktur, çıkarların ters düşmesi vardır denilsede, dilomatik olarak dünya üzerinde bırakın gücü herhengi bir şekilde güvenirliliği olmayan ülkelere ağbeylik yaparak acaba onları mı güvenilir kılıyoruz yoksa kendimiz de mi güvenilmez hale geliyoruz.?

Tamam kimse size ABD önünde el pençe divan durun demiyor ama madem, İran'ın barışçı olduğundan ve şans verilmesi gerektiğinden bahsediyorsunuz peki ama neden Güvenlik konseyinde tek müttefik Brezilya oluyor. Hadi Brezilya'nın tuzu kuru, ne müslüman ne de İran'la komşuluğu var, bir şekilde kendini savunur. Ama yani tüm dünyaya karşı tek başına kalmakla bu ülkenin eline şimdiye kadar ne geçti. Eğer sözünüz Güvenlik konseyinde herhengi bir ülkeye geçmiyor, tüm diplomatik çabalarınıza karşın, İran'ın barışçı olduğuna inandıramıyorsanız ya sizin savunmanızda birşey var ya da kimse İran gibi ne yapacağı belli olmayan bir ülkeye güvenmiyor.

Peki, İsrail konusunu da anladık adamlar belli ki diplomasiden anlamıyorlar ama yani her seferinde havayı germek yerine, İsrail'e karşı dizilerde saçma sapan senaryolar üretmek yerine şöyle adam gibi çözüm için çalışsanız. Yani kusura bakmayın ama ne kadar Filistin halkı masum olsa da ortada terörizmle, anti semitizm ile iktidarda olan bir Hamas var. El Fetih'in askeri hedeflere saldırması, İsrail askerine karşı yaptığı direnişle, Yahudi düşmanlığı yapıp füzelerle, alışveriş merkezlerine, sivil hedeflere saldırı düzenlemek aynı şey mi? Terörizmin bir sınırı yok mudur, ne yani topraklar işgal altında terör yapabilir dediğinizde PKK'nın yıllardır aynı tezlerle terör saldırıları yaptığı gerçeğini göz ardı mı edeceğiz? El fetih'in bile geçmişte yaptığı saldırıların dünyada terörist sınırlar içinde sayıldığını, Arafat'ın bu saldırıları durdurup barış masasına oturmasıyla Filistin'in lideri olarak İsrail tarafından bile tanındığı gerçeğini nasıl ve neremizle değerlendirmeliyiz?

Tamam sayın arkadaşlar, AKP İsrail'in tamamen gözdağı amaçlı yaptığı saldırıyı kınamakta haklı ama, Hizbullah'ı, Hamas'ı bütün dünya terörist sayarken, Türkiye'nin bu örgütlerin arkasındayız mesajlarını hem de resmi yollarla ortaya koyması sizce İsrail kamuoyunda nasıl yankılanıyor. Onlara göre şehirlere füze yağdıran, çocuklarını, eşlerini öldüren bir örgütü resmi olarak muhatap almak nasıl bir diplomatik tavırdır, nasıl bir tarafsızlıktır. Tamam çık, İsrail'in Gazze'yi bombalamasını eleştir, çık bu devlet terörüdür, teröre terörle cevap verilmez de ama bu ne rejim bu ne lahana turşusu be kardeşim. Anladık, din kardeşisinz, anladık bunları İran resmen destekliyor, silah sağlıyor, siz de İran'la kardeşsiniz, o kadar doğalgaz anlaşması yapmışsınız suya düşsün istemiyorsunuz, yani bir yerden eliniz kolunuz İran'a bağlı anladık ama insan bu kadar belli etmez ki kardeşim. Önce biz tarafsızız dediniz ama İsrail'i eleştirirken, Hamas'ın füzlerini es geçtiniz. Biz o zaman nedik canım kardeşim, böyle arabuluculuk olmaz, taraf tutarsan barış elçisi filan olamazsın demedik mi? Dedik ama dinleyen var mı acaba? Bu İran meselesi de aynı, bugün için sanki tarafsız görünüyorlar ama yarın İran nükleer yüzünden ambargo yesin bakın nasıl taraf tutacaklar hem de iddia ediyorum Uluslararası örgütler bu konuda haklı bile olsa. Örnek verelim meleketimin kendi şahsına münasır yargısı kendilerini haklı gördüğünde nasıl bağımsız, kendilerini suçlu gördüklerinde nasıl siyasi etki altında kalıyorsa. Vur nalıncı keserini kendine doğru bakalım, nasılsa ortada kendine yontacak birşey kalmayınca hesaplaşacağız seninle.

Yeni nesil bir CHP mi?

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Thu, 10 Jun 2010 11:50:00 +0000

Kılıçdaroğlu, nasıl bir ekonomik örgütlenme, nasıl bir kalkınma planı öngörüyor? Bu planın şimdiki AKP hükümetinin uyguladığı saf neo liberal politikalardan farkı ne olacak? Yani kısacası CHP'nin solculuğu söylemde mi kalacak yoksa icraata geçecek mi? Belki CHP seçmeni için değil ama, CHP iktidarı hedefliyorsa, CHP'yi iktidara getirecek seçmenin kafasındaki, CHP'nin nasıl bir iktidar olacağına yönelik kuşkular giderilebilecek mi? Tabii ki benim gibi (aslında bu seçmenin arasına kendimi katmam benim için biraz haksızlık olur) CHP'ye pekte iyi gözle bakmayan, yeni nesil sol seçmen için daha içi dolu cevaplar da lazım. CHP'nin hem kitleleri, hem de yeni nesil sol gençliği doyurması mümkün mü?

Birçok kişi için bu yazı zamanın gerisinde kaldı. Bir gazeteci için gündemi yakalayabilmeniz, kopmamanız gerekir. Ama bazı bilgisyara ulaşamama sorunları bugüne kadar birçok kere önüme geçti. Ve doğrusu, internet kafelerde yazı yazabilmek gibi bir yeteneğim hiç bir zaman olmadı. Bu talihsizlikler ve yazı yazmanın başkalarının aksine benim için zor ve sancılı bir süreç olması gelecekte de önümü tıkayacak bir mesele olacak, şimdiden bunu analayabiliyorum.

Şimdi gelelim zamanın gerisinde kalan yazıya, şimdi bu yazıyı güncel yapabilmek için şimdiye kadar yazılan yazılardan farklı bir noktadan bakmam gerekecek. Kılıçdaroğlu, İstanbul Belediye Başkanı olarak desteklediğim bir isimdi. Peki ama parti liderliği, belediye başkanlığıyla denk mi? Eğer Kılıçdaroğlu Belediye Başkanlığını bir dönem yapmış bile olsaydı, liderlik için gerekli tecrübeyi kazanmış olurdu. Çünkü, İstanbul gibi minik bir Türkiye'yi yönetmeye çalışıyorsunuz, bu bir partiyi yönetmekten daha zor bir iştir. Tüm bunlara rağmen Kılıçdaroğlu iyi niyetli, herkesin güvendiği, boştan vaadlerde bulunmayan bir lider kimliği çiziyor. Ekonomi üzerine, Erdoğan'dan daha bilgili olduğu da ortadayken, Erdoğan'ın kaynağı nereden bulacaksın sorusu bence biraz havada kalıyor. Evet doğru bir soru ama bunu soracak isim Erdoğan değil çünkü kaynağı nereden bulacağını açıklasa da Erdoğan'ın anlaması pek mümkün değil. Bu Edoğan'ın zekasıyla ilgili değil, çünkü muhtemelen ekonomi terimlerine hakim olmayan çoğu kişi için Kılıçdaroğlunun bu soruya hemen cevap vermesini beklemek yanlış olur. Bunun çözümü elinde ama bunu halka anlatmanın ve karşı tarafa koz vermemenin yolları bulunmalı. Ne yapalım politika böyle bir şeydir, iletişimde alt anlamlara, ikili anlamlara yer vermeden, kısaca fazla edebiyat yapmadan halka sonuç ne onu söylemelisiniz. Büyük kitlelere karşı siyaset yapmanın dezavantajı da bu.

Peki Kılıçdaroğlu, nasıl bir ekonomik örgütlenme, nasıl bir kalkınma planı öngörüyor? Bu planın şimdiki AKP hükümetinin uyguladığı saf neo liberal politikalardan farkı ne olacak? Yani kısacası CHP'nin solculuğu söylemde mi kalacak yoksa icraata geçecek mi? Belki CHP seçmeni için değil ama, CHP iktidarı hedefliyorsa, CHP'yi iktidara getirecek seçmenin kafasındaki, CHP'nin nasıl bir iktidar olacağına yönelik kuşkular giderilebilecek mi? Tabii ki benim gibi (aslında bu seçmenin arasına kendimi katmam benim için biraz haksızlık olur) CHP'ye pekte iyi gözle bakmayan, yeni nesil sol seçmen için daha içi dolu cevaplar da lazım. CHP'nin hem kitleleri, hem de yeni nesil sol gençliği doyurması mümkün mü?

Kitlelerin isteklerini biliyoruz, peki yani nesil sol seçmen nasıl? Aslında bu sol seçmene sol demek pek doğru değil, çünkü bu apolitik çağın etkisiyle politika konusunda kafaları tam da dolu değil. Bazı soruların cevabını ya bilmiyorlar ya da ordan buradan duydukları bilgilerle politik duruş sergiliyorlar. Bir gün sosyal demokrat bir tavır sergilerken diğer bir gün faşistçe sayılabilecek salvolarla karşınıza çıkabiliyorlar. Aslında ne istediklerini kendileri de bilmeyen bu yeni seçmenleri, hem yeni nesil sol hem de yeni nesil sağ partiler dünya üzerinde kendine çekmek için büyük yarış içindeler. Son yıllarda Avrupa'da bir solun, bir sağın ezici üstünlükle başa gelmesinde de bu seçmenin kayganlığının etkisi var.

İşte CHP'nin bu noktada işi zor çünkü son 7-8 yıldır bu yeni seçmenler sürekli sağa yani AKP'ye oy veriyorlar. Bunda Türkiye'deki sol hareketin güçsüz olmasının yanında, bu yeni nesili kendine çekecek yenilikçi bir bakış açısında olmamasının da etkisi var. Tabii ki bu nesil çinde kararsız olan, oy kullanmayan büyük kesimleri de unutmamak lazım. Her ne kadar son zamanlarda politik gündem bu gençleri de içine çeksede hali hazırda kendilerini temsil edecek ne sağ ne de bir sol partinin olduğu kanaatinde değilim. Çünkü bu gençlerin dertleri başka ve sadece işsizlikte değil. Evet işsizlikte bir dert ve bu gençler için önemli ama örnek olarak internet yasakları da bu gençler için önemli. Kendilerini adam akıllı tek ifade ettikleri alanların sansürlenmesi onları kızdırıyor ve sisteme olan güvenlerini ortadan kaldırıyor. Zaten ideolojik olarak da nereye bağlı olduğunu bilmeyen, bazen milliyetçi bazen sosyal demokrat olan bu kesimi her parti kendine çekmek için uğraşacak gibi geliyor. Çünkü kimse uğraşmazsa, bu gençlerin oy vermeyi istemediklerini anlamak çokta güç değil. CHP ve Kılıçdaroğlu'nun bu anlamda bu yeni nesile önem vermesini ve ona göre politikalarını belirlemesini bekliyorum. Tabii ki bu kaygan zeminde siyaset yapmak zor, böyle bir sağa bir sola kayan bir seçmene karşı sizin de sağa sola kaymanız partinin geleceği için tehlikeli.

CHP'nin bu noktadan hareketle nasıl bir strateji izleyeceğini çok yakında göreceğiz. Kadroda güvendiğim ve pek güvenmediğim isimler var. Bakalım CHP siyasetin kabuk değiştirdiği bu yeni çağa ayak uydurabilecek mi? 1980'lerde yaşanan değişimlere solun ayak uyduramadığını biliyoruz, bakalım dünyadaki sol partileri örnek alan yeni bir solculukla karşılacabilecek miyiz?

Bir Diyarbakır güzellemesi

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Thu, 08 Apr 2010 12:09:00 +0000

Diyarbakır güzel bir şehirmiş, en azından arkadaşlarım ve dostlarımın anlattığı kadarıyla doğunun Paris’i olarak adlandırabiliriz. Malatya’da geçirdiğim çocukluk döneminde de Diyarbakır doğu kentleri için ayrı bir yere sahipti. Diyarbakır’ın insanı da aynen bu şehir gibi kendine misafir olana kucağını açan ve bir ana şefkatiyle onu koruyup kollamayı kendine görev bilen insanlara sahip. Ancak her ne kadar Diyarbakırlılar kendilerine biz Kürt’üz ve Türklere değil kendimize benzeriz deseler de bu toprağın her evladı gibi ezilmiş ve arada kalmışlığın acısını çekiyorlar.

Belki de Diyarbakırspor’un MHK hakkında yaptığı sert açıklamaları bu duygusal kavramlarla açıklamamız gerekir. Çünkü maçı seyrettiniz mi bilmem ama bana göre öyle bağırıp çağıracak bir hakem yoktu orada. Ha kötü yönetmediğini söylemiyorum ama Diyarbakır Antep maçında top mu oynadı da sanki şimdi böyle kuyruğuna basılmış kedi gibi bağırıyor.

Bana göre Diyarbakır’ı düşmenin paniği kaplamış durumda. Ne yazık ki bazı kesimlerin Diyarbakır üzerinde oynadığı oyun tuttu ve seyircilerin çıkardığı olaylarla Diyarbakır bir anda kendini düşme potasında buldu. Diyarbakır aslında Bursaspor maçından öncede iyi top oynayamıyordu. Ancak mücadeleci bir takım vardı ortada. Zaten o günlerde de pek tehlikede değillerdi. Ancak belki puan alabilecekleri bir karşılaşmada seyircilerin çıkardığı olaylar Diyarbakır’ı gergin bir havaya soktu. Daha sonra İstanbul Belediye maçında son dakikalarda yenen gol sonrası çıkan olaylar Diyarbakır’ın gardını iyice düşürdü.

Tabii ki bundan sonra verilen seyircisiz oynama cezası Diyarbakır’ı biraz olsun rahatlattı. Görüyorsunuz ya futbolu futbol yapan, futbolcuyu motive etmesi gereken seyirci faktörü ülkemde Avrupa’nın aksine nasıl oluyorsa takımların eksi hanesine yazılıyor. Tam dedik Diyarbakır son haftalarda kötü bile oynasa puan ya da puanlar alarak kendini kurtaracak bir anda Diyarbakır başkanın salvolarıyla sarsıldık.

Tüm bu kötü tabloda sürekli takıma destek olan ve takımın moralini yüksek tutan başkan bir anda kendini memleketlisi Aziz Yıldırım’ın kimliğine bürünmüş buldu. Bir Fenerbahçeli olarak söylüyorum, sayın başkan gerçekten ligimize bir tane Aziz Yıldırım yeter. Zaten siz bu oyunla ligden düşmezseniz mucize sayın. Bursaspor maçı öncesi gerçekten ite kaka takım belli bir yerdeydi. Bu takımı bu günlere getiren ne hakemler ne federasyon ne de bizlerin çok sevdiği ve her kötü durumda sarıldığımız o gizli eller. Bu takımı bu hale ne kadar Diyarbakırlı oldukları tartışılacak olan taraftarlardır. Ama ne yazık ki siz ne Bursa ne de İstanbul belediye maçlarında bu gurupları direk hedefe koymadınız koyamadınız. Bunun sebebi her neyse şimdi de takımın kötü oyunuyla kaybettiği bir maçı başka taraflara çekmeye çalışıyorsunuz.

Ne yazık ki bu taktikler Diyarbakırspor’u kurtarmaz. Diyarbakırspor iyi oynayamıyor çünkü iyi oyunculara sahip değil. Ama o kötü oyuncular bu ligin iyi oyundan önce mücadeleye dayalı olduğunun farkında. Benden size tavsiye eğer bu takımın ligde kalmasını istiyorsanız böyle açıklamalara sığınmak yerine şu oyunculara biraz moral verin. Çünkü en alttaki Denizli neredeyse şansı kalmamasına rağmen böyle iyi oynarken ligde kalmanın tek yolu bu gibi görünüyor.

Blogculuğun 3G imtihanı

noreply@blogger.com (Veyis Özen Ertuğ) — Tue, 06 Apr 2010 14:57:00 +0000

Bu da 3G'nin teknolonojik altyapı şeması, meraklısına

Blogculuk dünyada yeni bir yön bulduysa ve her türlü medyadan sadece bir telefon aracılığıyla hızlı hale geldiyse bunda 3G'nin rolü yadsınamaz. 3G tüm eksiklerine rağmen medya açısından belki de en çok yeni medyaya ve blogculara yaradı.

Görsel medya belki masraflarını azalttı, yazılı medya ise 3G sayesinde bir anlamda görsel medyadan rol çaldı. Ancak blogcular 3G sayesinde hızlandı, her an olay gördüğü her yerde bilgisayara bile ihtiyaç duymadan 3G destekleyen bir telefonla yayınlamaya başladı.

Hem biz 3G ile yeni tanışırken dünya 3G'nin yeni kardeşi olan daha hızlı ve 3G'de karşılaşılan bazı temel sorunları gideren 4G ile tanıştı. Daha dünyada geniş bant internet teknolojisi yayılmaya tam anlamıyla başlamadan kendine çetin bir rakip buldu diyebiliriz. Önceleri önemsenmeyen cep telefonu üzerinden internete bağlanma teknolojisi şimdiden tüm dünyadaki internet sağlayan firmaları endişelendirmeye başladı. Özellikle 4G ile birçok avantaj elde edecek olan cep telefonu şirketleri ellerini çoktan sosyal medya ağlarına attı. Bugün Türkiye'de hali hazırda pekte ucuz olmayan 3G dünyada yayılmaya ve ucuzlamaya devam ediyor.

Ama tabii ki Türkiye şartlarına göre bu teknolojiyi kullanmak çok pahallı. Oldu ya 3G ile telefon üzerinden internete bağlandınız. Ay sonunda çok ağır bir faturayla karşılaşmanız işten bile değil. Türkiye’de hali hazırda 3G bilgisayar üzerinden kullanılmakta. E, fatura bu kadar ağırken Türkiye'de blogculuğun özellikle haber anlamında 3G'yi kullanması bu haliyle hayal gibi görünüyor. Siz en iyisi mi -çok zengin değilseniz eğer- dijital fotoğraf makinenizi ve varsa dizüstünüzü yanınızdan ayırmayın.