Haber Güncel

Cumhuriyeti nasıl kazanacağız (panel bölüm 4)

2026-10-28T19:39:41.694+03:00

Cumhuriyetimizin kuruluşunun 103. Yılında ve şimdiki iktidar zamanında Cumhuriyetimizin sıkıntılı durumlarını yaşadığımız şu günlerde, “Cumhuriyeti Nasıl Kazanacağız” konulu panel düzenlendi.

Ankara Makine Mühendisleri odası salonunda Türkiye Halk Temsilcileri ve Cumhuriyetçiler Kurultayı desteği ile 23.10.2026 günü düzenlenen “Cumhuriyeti nasıl kazanacağız” konulu panelin kolaylaştırıcısı Hülya Küçükaras yanında konuşmacı olarak Ömer Faruk Eminağaoğlu(Tarikatlar ve laiklik konusunda), Gamze Yücesan (emek ve direnişler), Emrah Maraşo (Demokrasi ve demokratik alanlara müdahilleler), Ali Rıza Aydın (fon vurgunu mu fon soygunu mu), Erhan Nalçacı (savaşa sürüklenmek), Ali Ufuk Arıkan(terörsüz Türkiye ya da çözüm), Kaan Eroğuz (anayasa değişikliği) konularındaki konuşmalarıyla katıldılar.

Yazımızın önceki bölümlerinde ilk dört konuşmacının sunumlarını aktarmıştık. Bu yazımızda Ali Ufuk Arıkan’ın Terörsüz Türkiye ya da Çözüm başlıklı sunumunu aktarıyoruz.

“Bizim cephemizden Cumhuriyeti nasıl kazanacağımız cephesinden süreci nereye oturtacağayız nasıl okuyacağız, bu bundan önceki konularla çok bağlantılı, bundan sonraki başlıkla da klik bağlantısı olan bir konu. Ama bu günümüzü yarınımızı cumhuriyeti kazanma kavramında kazandıran başlı bir konumda örtüşüyor, çünkü tam da içinde yaşadığımız düzenin içinde sürüklediği bir sorunla bağlantılı Kürt sorunu ile bağlantılı.

Şimdi başlarken tahriki yerli yerine oturtmaya ihtiyacımız var, en başta. Tarif ettiğimiz sorun bu düzenin kendisinden kaynaklanan, içinde yaşadığımız sömürü düzenin kendisinden kaynaklanan bir sorun. Dolayısıyla AKP iktidarı da bu düzeni temsil eden hiçbir siyasi partide, DEM Parti dahil, bu süreci temsil edecek Kürt emekçilerin çözümü diye tarif ettikleri şeyin kendisi karşısında kodlamamız lazım, çünkü bu düzeni temsil eden hiçbir aktörden bu ülkenin herhangi bir yurttaşı için yerine tek bir adım geleceğini herhalde düşünmüyoruz. Elbirliği ile yaptıkları zaten cumhuriyetin kendisi.

Şimdi bunu ardını sıralamaya çalışacağım biraz, yaşadığımız gelişmelerin. Bir bağlama oturtmaya çalışacağım, uzatmadan.

Şimdi ikinci çözüm diyoruz adına. Ve aralığa denk geldi Erhan abi 2024 Ekim Meclisin açılış sürecinde Bahçeli’nin pek de beklenmeyen, ama aslını sonrasında öğrendiğimiz bir süreci devam eden görüşmelerin ürünü olan bir jestiyle başladı. Mecliste DEM parti MHP parti sıkışması ve sonrasında işte İmralı umuda çıkışıyla tavsanan diyelim adım. Şimdi biz, ta o gelişme başladığında sürecin kendisinin emperyal açısından da ülkemiz açısından da bölgenin açısından da nereye denk düştüğünde ilişkin az çok fikir sahibi idik. Ve dediğimiz şuydu aslında tam olarak. Belli ki İsrail, İngiltere, ABD AKP iktidarı HeTeŞe, Cihatçı çeteler karar verdiler, beceremedikleri alt edemedikleri Suriye halkını alt etmeye karar verdiler.

Birinci çözüm süreci Suriye operasyonunun sonuçlanacağı hissettirdi, bu sefer hissedeceği sonuçtu. Bu sefer bağladılar sağlama aldılar, ekim ayında gündeme gelen çözüm süreci dolayısıyla sadece, zaten böyle değil ama, Türkiye’deki bir şeyleri yerine oturtalım kan akmasın kardeşlik gelsin falan deyip aldı alacağını AKP iktidarının Türkiye sermaye sınıfının yeni Osmanlı stratejisinin bir yere bağlantısı doğrudan göbek bağı olan bir balıktı. Hemen de ardı sıra geldi. Ekim’in 24 ekiminde sanırım şunu söylemiştik, ilk hedef Suriye’yi düşürmek, ardından İran’ı hedef alacaklar, beş altı ay sürdü toplamda bu ikisinin de gelişmesi şimdi. Bağlandığı yer Türkiye sermaye sınıfında Cumhuriyet düşmanlığında süreçler öyle ilerledi. İlk yıldan itibaren dolayısıyla bizim hedef aldığımız kalkmamız yere Cumhuriyet kalkınması itibariyle hedef olması ile gereken şey, nereye götürmek istiyorsunuz? Çözüm sürecinde indirgeyeceğiz sonuç bu sorunun içeriği doğrultuya dair açıklamaları talep emesi gerekirdi bizim cepheden, bu ülkenin halkı cephesinden. Hiçbir yanıt alamadık. Tarih 2006nın Ekim’inde kadına gidiyoruz. Biz doğrultusuna dahi biz yapmamız gereken bir sürecin parçasıyız. Ama bu doğrultunun yönü açısından neyiler ki bazı açıklamasından yaparak kendisinde bir hafiyelik yaparak anlamaya çalışıyoruz. Dolayısıyla üç tane sürenin bir kısmından çalarak önemli olduğunun düşünerek üç kısa alıntı yapacağım. Bu sürecin üç önemli aktörü üzerinden.

Birincisi bu süreç Mecliste çözülür diyen DEM Parti de aynısını söylüyor, İşte AKP de aynısını söylüyor, böyle çözüm olacak diye. Birinci başlı Meclis başkanından. Bir başka ittifak, önünü kesiyorum süre dolayısıyla. Anadolu topraklarını baştan aşağı zulümle donatan Şah İsmail’e karşı Yavuz Selim in yapmış olduğu bir büyük ittifaktır. 1514 de Çaldıran’da o ittifakın Anadolu’nun Müslüman toplulukların başına daha büyük bir şekilde dolaşmasına vesile olmuştur” diye devam ediyor.

İkincisi, Erdoğan çıkarması Cumhurbaşkanı’nın Çaldıran Kürt, Türk, Arap’ın ortak zaferidir. Biz bu coğrafyada ittifak yapınca ittifak etmedik.

Üçüncü açıklama, İmralı’dan, şimdi teröre devlet gözüyle baksa da yarın MHP kadar en az bu devletin bağlı ayaklarından birisi doğurmaz. Üç ay tartışalım göreceksiniz. Çünkü en stratejik bir halkı devletin müttefiki haline getiriyoruz. Yavuz Selim beyaz bir kâğıt verir ne istersen yap der, sonuç Orta Doğu’nun kapısını ararlar.

Şimdi bu üç açıklamanın doğrultusu bizim bugün Cumhuriyeti nasıl kazanacağımız tartışmasıyla çok yakından ilgili. Çünkü bu ittifakın doğrultusu İmralı’nın Cumhurbaşkanlığının Meclisin doğrultusu cumhuriyet düşmanı, yeni Osmanlıcı ve Türkiye sermaye sınıfının çıkarlarından başka hiçbir çıkarı gözetmiyor. Dolayısıyla Kürt yoksullarının Kürt emekçilerinin Türk emekçilerine Orta Doğunun Türkiye kapılarına Türkiye sermayesine patronlarına Kürt patronlarına sermayenin çıkarları doğrultusunda aşmanın süreci atmanın doğrultusu yönelimi bu.

Şimdi tarih buysa açıklamadıkları doğrultu buysa halk kaldırı buradan görür. Dolaysıyla cumhuriyetçilerin emekçilerin işçi sınıfının bağlayacağı kavga edeceği zemin bu zemin. Diğer başlıklar da işaret edildiği gibi. Bu öneri soru işareti açısından yok. Dolayısıyla sopa gösteriyorlar zaman zaman birbirlerine, zaman zaman da ucuzluyorlar. Biz İsrail’e söz edelim AKP ile çözelim ama, ne büyük şans ki, Kürt hareketinin işleri İmralı dahil tüm aktörlerin Türkiye için çözümden yana dedikleri düşündüm.

Şimdi burada bizim çözümümüz ne olacak. Kavgayı nereden kuracağız, biz devrimciler cumhuriyetçiler, yurtseverler, komünistler sahip çıkacaklar memleketlerine, çünkü tarif ettiğimiz az önceki başlık Yemen Savaşı, İran Savaşı bununla doğrudan ilgili çünkü Kürt emekçilerinin Irak yönetimi ile Kürt yoksullarının İran nasıl ABD’nin aparatı ile Suriye’de yaptıkları gib. Dolayısıyla kavgayı buradan kurmamız lazım. Burada yıllarca bir şey var bu düzenin uyanık olmanın ve kararlı olmanın gereken bir başlıkta kurulur. Türkiye’de Cumhuriyetçiliğin temel özelliklerinden bir tanesi Kürt düşmanlığı olduğuna dair yaygın bir şeyi yaydılar. Bunu becerdiler de bir oranda. En büyük tuzaklardan birisi bu. Cumhuriyetçiler Kürt düşmanı olamaz. Herhangi bir ulusa herhangi bir halka herhangi emekçiye düşmanlığı olmaz. Sınıf düşmanlığı olamaz. Bu ülkeyi yöneten sermaye sınıfından, bunu seçen AKP iktidarından yeni Osmanlıcılığın parçası olan Kandilden Dem Partisinden bunu da tutarsak bizim karşımızda tam da buradan Kürt yoksula Kürt demesiyle değil, Cumhuriyet kadar bunun tapsak şu gençler Kürt yoksullar eylemle ayağa ?? kaldırılan? başka bir çıkış yok. Dolaysıyla memleketimize cumhuriyete sahip çıkacaksak temaların söylediği işaret ettiği Fransız Devrimi sloganlarından birisi, bizim sloganımız bu. Eşitlik özgürlük kardeşlik işçi sınıfının devrimci cumhuriyeti özgürlük kardeşlik sloganını temsil edecek. Sosyalist Türkiye bu ülkenin emekçilerin bu ülkenin halkının o ne cumhuriyeti olacak tam da merkeze çekmek zorundayız”.

Son konuşmacı olarak Kaan Eroğuz Anayasa Değişikliği konularındaki konuşmasını şöyle sürdürdü:

“1923 Devrimciden 103 yıl geçti ve 103 yıl sonra “Cumhuriyeti Nasıl Kazanacağımız sorusuna cevap bulmak cevap yaratmak için esasında bir araya geldik. Öncelikle şunu belirtmek lazım, bu soru güncel ve doğru sorudur. Bugünün sorusu Cumhuriyeti nasıl koruyacağız değildir. Mustafa Kemal’in Gençliğe Hitabında belirttiği “Cumhuriyetimizi ve egemenliğimizi müdafaa etmesinin çok gerisine düştük. Bugün Cumhuriyetin bütün kurumları kazanımları hırpalanmış tahrip edilmiştir. O yüzden bugün hala Cumhuriyeti Nasıl Koruyacağayız” sorusu belirtilen görülecek bir siyasal hattın veya söylemin 29 Ekimlerde işte Koç’un, Sabancı’nın reklam filmlerine ağlayıp sarı saçlım mavi gözlüm şarkılarıyla bir nostaljinin ötesine geçemeyeceğimizin ortaya koymak gerekiyor. O yüzden “nasıl kazanacağımız” sorusu, Cumhuriyetin nasıl ayağa kaldıracağımız sorusunu önümüze koymamız lazım.

BU soruyu anayasa tartışmaları etrafında yeniden düşünürken tartışırken de ben üç yıl önce Cumhuriyeti nasıl kazandık sorusuna da bir cevap getirmemiz gerektiğini de düşünüyorum, çünkü 103 yıl önce Cumhuriyeti nasıl kazandık sorusunun bir cevabı da halkın kongreler kongre kongre örgütlenmesiyle ve o kongrelerde oluşturduğu anayasalarla anayasallaşma sürecinde görüyoruz. Yani ta demokratik devrim tarihimizde 1876ların Mithat Paşa’lardan, Genç Osmanlılardan baktığımızda egemenliğin santim santim saraylardan padişahlardan alınıp ulusa yönelik mücadelemizden 1876 ya göre eşik olarak 1809 Devrimini bir eşik olarak anayasal tüm bu sürecin taçlandırıldığı Cumhuriyetle taçlandırıldığı önemli bir tarihi eşik olarak da 1923 Devrimini görüyoruz. Ve o sürece giderken bir yandan emperyalizmle dövüşüyoruz, bir yandan saraya karşı bir iç savaş kavgası veriliyor. Bir egemenlik mücadelesi veriliyor ve bu konjonktürde 1921 Anayasası oluşturuluyor. Cumhuriyeti kuruyoruz 1924 Anayasası Cumhuriyetin ilk Anayasası yürürlüğe giriyor.

Yine T.C. Tarihinde 27 Mayıs sonrası 1961 Anayasasında bu ilerici birikimin bir devamı olarak ortaya koymak lazım. Emekçilerin siyasal alana katılma anlamında bir örgütlü güç oluşturabilme anlamında o da kıymetliliğe eşittir.

Şimdi bu bir tarafta, ama siz de biliyorsunuz, karşıdevrim anayasalarla geldi bu memlekete. Yani 27 Mayıs Anayasası’na karşı itibariyle ve 27 Mayıs sonrası oluşan özellikle sol sosyalist ilerici güçlerin toplumsal muhalefetine karşı önce bir 12 Mart kesintisi, memur sendikacılığının yasaklanması işte o kabaran Türkiye Öğretmen Sendikası (TÖS) özellikle kitlesel eylemlerine karşı Memur Sendikası önceliği yasaklandı. Sonra zaten 12 Eylül tüm ilerici devrimci birikim üzerinden adeta boldezer gibi geçti ve o da anayasası ile geldi ve rejimin kurumsallaşması, Cumhuriyet kazanımları Cumhuriyet devrimlerinin kazınması için ortaya bir anaysa koydu. Yakın AKP döneminde bir anayasalarla boğuştuk. İki gün Anayasa referandumunu hatırlıyoruz işte. Fethullahçılarla liberallerle ve o dönem Kürt siyasal hareketinin unsurları ile bir araya gelindi ve Cumhuriyet’in kazanımlarını ortadan kaldırmak için çok önemli bir eşik AKP ile değil AKP nin o yanına getirdiği düzen siyasetinin bileşenleri dediğimiz faktörlerin el birliği ile geçirildi.

Her dönemin bir emekçiliği var, biliyorsunuz, yakın dönemde de var, yani bir anlamda doğrudan iktidarın her karşı devrim hareketine doğrudan arka çıkan onun önünü açan, Cumhuriyetin yıkılmasına hizmet eden ve bunu doğrudan açıklayan kuvvetler. Bir de daha bir çekingen “yetmez ama evet” gibi süslü cümlelerle bu sürecin önünü açan ve karşı devrim sürecini hizmet eden kuvvetler var. Dolayısıyla bu anayasa meselesini tartışırken ve karşı devrim sürecini ortaya koyarken, bunu sadece AKP üzerinden değil, AKP birlikte bu sürecin köşe taşlarını döşeyen düzen siyasetiyle düzen siyaseti ile birlikte okumamız gerektiğini düşünüyorum.

Şimdi yine bir anayasa tartışmasının bir ön çalışma dönemde TBMM ini o çerçeve yasayla birlikte ortaya konuldu. Bütün o güzel siyasetin aktörleri “evet”ler “yetmez ama evet”ler bir şekilde iktidarın önünü açacak ve aslında önümüzdeki süreçte seçimle birlikte önümüze konacak bu anayasa değişikliği bu anayasa referandumuna bir ön hazırlık da TBMM de bir oylama gerçekleştirildi ve çoğunlukta çerçeve yasayı geçirdi. Neyi hedef alıyor bu anayasa meselesi? Alında rejimin devletin tamamen yani 12 Eylül’den itibaren Türkiye’nin hatta emperyalizmin artık arka bahçesi olduğu İkinci Dünya Savaşı’ndan itibaren NATO’ya üye olmasından itibaren başlayan bu karşıdevrim sürecinin artık ileri yıllarında hızlandığını artık son çiviyi de tabuta çakmak için yeni Anayasayı devletin vereceğinin tamamen artık dönüştüğü ve bu değişime hizmet eden tüm aktörlerin de hukukçu anlamında aklanacağı yasal güvencelerin ortaya konulacağı bir değişikliğin hareketindeyiz.

Kimleri hedef alıyor bu anayasa değişikliği bu oturumun benden önceki tüm konuşmalar bunu ortaya koydu. Oyuncuları, vurguncuları, soyguncuları aklayacaklar, onun hukuki alt yapısını oluşturacaklar. Ama maden kazalarında hala daha toprağın altında olan cenazesine dahi ulaşılmayan işçileri daha da yoksullaştıracaklar, daha da açlığa ölüme terk edecekler, onların çocuklarını onların tabutları başında ağlatacaklar, onların eğitim hakkını barınma hakkın ı elinden alacaklar. Kadınları her gün taciz, her gün şiddet bunların önünü açacaklar ve ilerici devrimci kazanımlarımızı tamamen ortadan kaldırmak için yola çıkmış durumdalar.

Bura iki aslında kesimin iki öneli kazanımın hedefe konduğunu görüyoruz. Ta bakın 1990 Tansu Çiller’in açıklamalarını hatırlayın, “devletin içindeki Sovyetler Birliğini dağıtacağız” diye Ergenekon Balyoz kumpaslarının hazırlandığı “ne komünist devletmiş ki özelleştire özelleştire sat sat bitiremedik” açıklamalar demeçler verdiği tüm o süreç içerisindeki bir Kemalist Devrimin o 1923 Devriminin kazanımlarının hedefe konulduğunu, bir yandan da sol sosyalist Cumhuriyete emekçi bir karaktere yeniden içerek aşma hedefine önüne koyan devrimcilerin düşüncenin üzerinde bir baskı ortamı konulduğu bir süreç yaşadık. Dolayısıyla bugünün Cumhuriyetçi mücadelesinin aslında bu iki kesimin bir araya gelmesinden karşıdevrime karşı anayasa meselesinde böyle olmuş olmak lazım bu karşıdevrim sürecine karşı güç birliği oluşturmasından geçtiğini ifade etmek gerekiyor. Özellikle şunun altını çizerek konuşmacı olmanın avantajıyla altını çizerek ifade etmek istiyorum. Yani nasıl kazandık soruna hareket etmemiz lazım dedim ya konuşmamın başında şöyle bir özgüven vardı yüz yıl önce, Cumhuriyeti kuran kuşakta. Düşünün yedi düvele karşı, emperyalizme karşı bir mücadele veriyorsunuz, büyük bir yoksunluk büyük bir yoksulluk içerisinde padişahı saltanatından ediyorsunuz ve bir ülke kuruyorsunuz, bir cumhuriyet kuruyorsunuz, padişahın kulu olmaktan, şeyhin şıhın müridi olmaktan, ağanın marabası olmaktan insanları bir yurttaş kimliğe sokuyorsunuz bir Cumhuriyet yurttaşı. Şimdi bunun verdiği bir özgüven vardı insanda ve Cumhuriyet yurttaşı olmanın özgüveni bir ülke kurmanın ve eceli yetenlerin bile yansıyan suyu toprağı uyandırmak, o bataklıkları kurutarak oraya Başkent yapmak, parkları çiçeklendirmek, ağaçlandırmak. Şimdi Cumhuriyetçilerden bu özgüveni çalmaya çalışıyorlar. Diyorlar ki bağımsızlığınız mı korumak istiyorsunuz o zaman NATO’dan çıkarsan bağımsızlığı koruyamazsınız bağımsızlık için NATO’ya muhtaç, tarikatlara cemaatlere muhtaçsın, bu sömürücülere soygunculara muhtaçsın. Değiliz, bu özgüveni yenilemenin aslında yeridir burası muhtaç olduğumuz özgüveni yeniden ayağa kaldırmak, Cumhuriyetle birlikte o Cumhuriyet yurttaşı olmanın o yüzden ayağa kaldırmak. Bunu burasından başka başaracak yer yok, tekrar tekrar altını çizmek gerekiyor, bu düzen hareketinin bu TBMM’nin içerisinde yuvalanmış karşı devrimci ittifakla anayasa önümüze konulacak olan anayasa taslağına kaşı bir mücadele veremeyiz. Bunun yeri yeniden planlardan geçiyor, yeniden ufuklardan geçiyor, yeniden Cumhuriyetçilerin bir araya gelmesinden ve örgütlü mücadelesinden geçiyor. Kazanacağımız bir memleket ver, özellikle genç arkadaşlarıma genç kardeşlerime söylüyorum, kazanacağımız bir gelecek var, kazanacağımız bir cumhuriyet var, hep beraber kazanacağımıza inanıyorum”.

SON

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Cumhuriyeti nasıl kazanacağız (panel bölüm 3)

2026-10-28T19:30:04.391+03:00

Bu panelin 6 konuşmacılarından ilk üçününün konuşmalarını 1. Ve 2. Bölümlerimizde sunmuştuk. Bu 3. bölümde Erhan Nalçacı (savaşa sürüklenmek), konusunu sunacağız.

Erhan Nalçacı Savaşa Sürüklenmek konulu sunumunda şunları söyledi:

“Bizim görevimiz Cumhuriyetçilik mücadelemiz Cumhuriyeti yıkan karşı devrimcileri yenmek üzerine kuruldu. Eğer yenmeyi gözetiyorsanız o zaman onun açığını arasınız ve şunu bilirsiniz, aslında hiç de göründükleri kadar değiller, bir sürü açık veriyorlar, buradaki konuşmaların hepsi o açığa değindi aslında. Yani fon krizi açıktır böyle bir soygun böyle bir açıktır. Böylesine bir yağma sınıfsal özelliğini, iğrençliğini ne derseniz deyin. Sınıfların sınırlanması, şöyle de diyebiliriz, seçme seçilme özgürlüğünün ortadan kaldırılması. Çok büyük siyasi bir kriz başladı aslında, bunun hepsine müdahale edeceğiz, müdahale ede ede güçleneceğiz, güçlendikçe daha çok açık verecekler, böyle böyle zafere gideceğiz.

Bu bir eskisini yad edelim toplantısı değildir. Biz nasıl Cumhuriyeti kazanacağız, meselemiz budur esas olan.

Şimdi bu başlıklardan çok önemli bir tanesi savaşa sürüklenme meselesi. Bu bir çığır başlığıdır, bir meşruiyet krizidir. Müdahale edilmesi son derece gerekli olan bir olgudur. Baştan şunu söylemeliyim, biz hümanist değiliz bir kere, savaş konusu, bu bir kere yazılsın. Biz mutlak savaş karşıtı değiliz. Çünkü arkadaşlar biz Cumhuriyetçi devrimci bir cumhuriyet oluşturmak için yola çıktık. Cumhuriyetçiler kurultayı bu anlama geliyor ve cumhuriyeti savaşarak kazanacağız, onları yenerek kazanacağız. Cumhuriyeti emperyalizme savaşarak kazanacağız, yaşatarak koruyacağız. Bunun yerinde olmayan çıksın salondan, bu böyledir arkadaşlar. Cumhuriyeti savaşarak kazanacağız. Mustafa Kemal ve arkadaşları böyle yapmadılar mı? Cephe cephe gezmediler mi? Onlar kahramandılar gerçekten ve savaşmaktan bir adım geri gitmediler. Oysa o anlam da hümanist diyorum, o anlamda siyasiyiz, o anlamda Cumhuriyeti savaşarak kuracağız.

Onların Mustafa Kemal ve arkadaşlarının cepheden cepheye nefer olarak dolaşarak, savaşarak geçti. Ama Cumhuriyeti kurduktan sonra “YURTTA SULH DÜNYADA SULH” dediler. Bunun kendisi antiemperyalist strateji. Çok önemli o yüzden biz de öyle olacağız. Cumhuriyetimiz hiçbir ülkede toprağında gözü olmayacak. Sadece dayanışma için uluslararası ilişkiler kuracağız. Emperyalizme karşı sonuna kadar kurduğumuz Cumhuriyeti savunacağız.

Savaşa sürüklenme meselesi bir konferans konusu aslında. Bir kere emperyalist savaş aslında tekelci sermayenin bütün dünya emekçi halklarına karşı açtığı savaştır. Bunun milliyeti vs. olmaz. Bunun iki yönü vardır, emperyalist savaşa sürüklenmenin iki yönü vardır. Halk savaş eder acı çeker. İkinci yönü çok önemli çünkü bir düşünür şunu söylüyor, haksız savaşlar, emperyalist savaşlar, paylaşım savaşına da dahil olmakta. Bunlar çok büyük meşruti yaratır. Düzen düzeni koruyan bütün korunaklar, bütün zırhlar delinir, çürür, ortadan kalkar ve sizin cumhuriyeti kurmak için çok ünlü bir fırsat verir. Bunu böylece anlamalıyız gerekir. Bir devrimci cumhuriyetin oluşturulmasında bu çok önemli bir unsurdur.

Türkiye’nin bir savaşa sürüklenebileceği en yakın iki olay var gibi görünüyor. Bir kere NATO zirvesi daha temmuzda oldu. Türkiye’nin NATO’ya Batı emperyalizmine yapıştığını gördük. Türkiye 2008 de itibaren biraz daha dengecidir. Ama şimdi ekonomi nedenler siyasi nedenler kendi açıkları, kendi zafiyetleri, bu nedenle Batı emperyalizmine düşmüş durumdalar.

NATO üzerinden Türkiye iki başlıktan savaşa sürükleniyor. Bunun bir tanesi Ukrayna füze savaşıdır, özellikle Kara Deniz çok kritik çok stratejik bir bölge haline gelmiştir. Avrupa en hızlı savaşa hazırlanıyor. Tekelci sermayesi çöküyor ama bir yandan çökerken son şansını kullanarak bütün dünyayı bir savaşa boğmaya çalışıyor. Daha yeni okuduk bütün Almanya’daki gençlere bir mektup gitmiş, savaş durumunda alışacaksınız nereye başvuracaksınız. Cevap vermezseniz 250 Evro cezası var. Yani nasıl savaşa hazırlandıklarını, hazırlık yaptıklarını görüyorsunuz. Büyük bir hızla buraya doğru sürüklüyorlar ve Türkiye’yi de peşlerinden sürükleme ihtimalleri biz, özellikle Kara Deniz formikasyonlarının, biliyorsunuz arka arka gemileri NATO provokasyonu oluyor ve Romanya Türkiye zaten Kara Deniz güvenliği diye bir NATO ülkesi olarak antlaşma yapmış durumdalar. Bulgaristan geçen gün çağırdı, Türkiye’yi ve Romanya’yı, bu konuda. Dolaysıyla oldukça provakatif bir konu. Avrupa’da veya Türkiye’de Kara Deniz üzerinden bir savaşa sürüklenme potansiyeli, Türkiye egemenliğini sağlayan Montrö Antlaşmasının devreden çıkması bu süreçlerde mümkün.

İkincisi çok yeni Mekke Antlaşması. Meclise sundular metni bu anlaşma metni ortaya çıktı. Biz doğrudan doğruya asker göndermeyi, savaşa girmeyi, Suudi Arabistan’a yardım etmeyi öngörüyor. Anlaşma bir sorun olmazsa Meclisten geçecek. Onu engelleyecek bir Meclis yok ve nete inanalım, hemen bitiriyorum hızlı hızlı. İsrail’in bir ağabeyliğinin bir vekalet savaşını sürdürdüğüne mi inanalım arkadaşlar. Yoksa bir Suni pakta girdiğimize mi inanalım. Pakistan da Suudi Arabistan da Pakistan da bir din devleti. Ömer Faruk Hocam söyledi, Türkiye de bir devleti oldu. Sunni Paktı oluşturduğumuza mı yanalım. Cumhuriyetin yıkılmasına en önemlilerinden biri haline geldi. Ve Yemen halkımızın beyninde yüreğinde yer etmiş bir yerdir. “Giden gelmiyor acep nedendir”. Halımız bunu kabul etmeyecektir. Yemen Savaşına dahil olmayı, aksi savaşa dahil olmayı kabul etmeyecek.

NATO KARŞITI OLMAYAN MİLLİYETÇİ DEĞİLDİR. NATO KARŞITI OLMAYAN CUMHURİYETÇİ DEĞİLDİR. SONUNA KADAR TÜRKİYE’MİZİN HALKIMIZIN KENDİSİNE AİT OLMAYAN BİR SAVAŞA SÜRÜKLENMESİNE KARŞI DURACAĞIZ. SONUNA KADAR MÜCADELE EDECEĞİZ SONUNA KADAR, NE OLURSA OLSUN. EĞER SÜRÜKLERSE BUNUN BİR CEZASI OLACAK EGEMEN SINIF İÇİN. BU CEZA BİR EMEKÇİ CUMHURİYETİDİR”.

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Mekke Anlaşması Muamması

2026-10-26T19:52:02.605+03:00

Türkiye, Pakistan ve Suudi Arabistan arasında 7/Ağustos/2026 tarihinde Riyad'da imzalanan ve ilk başlarda kamuoyunun dikkatini pek çekmeyen Mekke Ortak Savunma Anlaşması, onaylanması için meclise sunulan yasa üzerine kamuoyunun dikkatini çekmiş ve durduk yerde böyle bir anlaşmaya niçin gerek duyulduğu, bu anlaşmanın Yurtta Sulh Cihanda Sulh olarak ifade edebileceğimiz ülkemizin dış politikasına getireceği riskler tartışmaya açılmıştır.

Peşinen şunu ifade edelim ki; ülkelerin, karşılıklı çıkarları gerekli kılıyorsa Uluslararası anlaşmalar yapmaları, ittifaklar kurmaları, çok doğaldır.

Ancak, uluslararası anlaşma ve ittifakların yapılabilmesi için, ülkelerin ortak ve karşılıklı çıkarlarının böyle bir anlaşmayı gerekli kılması ve bu çıkarlarda ideolojik, sosyolojik, ekonomik, hukuksal ve siyasi ortak paydalarının bulunması, bu anlaşmanın ülke çıkarlarına elverişli olması şarttır.

Mekke Anlaşmasının karşı taraflarına bakıyoruz, karşımızda Pakistan ve Suudi Arabistan’ı görüyoruz.

Bu ülkelerle, din, mezhep ve ümmet bağı dışında; ideolojik, sosyolojik, ekonomik, hukuksal ve siyasal hiçbir ortak paydamız bulunmadığı gibi, bu anlaşma ile ülkemizin bir çıkar ve yarar sağlama ihtimali de asla yoktur.

Ülkemiz; zaten, ideolojik, sosyolojik, ekonomik, hukuksal ve siyasal ortak paydalarımızın bulunduğu Amerika ve batılı devletlerin içinde bulunduğu Nato Savunma İttifakına dahil bir devlet olarak, dış saldırılara karşı Nato'nun koruma şemsiyesi altındadır.

Hal böyleyken, ülkenin çıkarlarına uygun olmadığı gibi, bilakis ülke çıkarlarıyla taban tabana zıt Mekke Savunma Anlaşmasını niçin imzaladık öyleyse?

Bu sorunun ülkemiz yararına mantıklı ve akla uygun hiçbir cevabı yoktur.

Bu nedenle, ülke yararı açısından hiç gerekli olmadığı halde, Mekke Savunma Anlaşmasına niçin taraf olduğumuza yönelik sorumuzun cevapları da; spekülatif, yani, kesin kanıtlara veya net bilgilere değil, tahmine, kurguya veya kişisel muhakemeye dayalı düşünsel cevaplar olacaktır.

Hepimiz biliyoruz, ABD Başkanı TRUMP ile ERDOĞAN arasında, kurumsal değil, ülkelerinin iç politikalarına yönelik karşılıklı şahsi çıkarlara dayalı kişisel ve duygusal bir yakınlık (dostluk diyemiyoruz) bulunmaktadır.

ERDOĞAN; AKP Genel Başkanı olarak, Dünya lideri ABD Devlet Başkanı TRUMP ile dost olmaktan, onunla yakın dost görünmekten siyaseten hoşlanıyor ve bundan şahsen siyasi çıkar sağlamaya çalışıyor, ABD Başkanı TRUMP da; aynı şekilde, ERDOĞAN'a dost gözüküp ona Amerikan ve şahsi çıkarlarına denk düşen taleplerinin gereğini yerine getirtmekten hoşlanıyor. Nitekim, ABD Başkanı TRUMP; ikide birde demeçler vererek, ERDOĞAN ile yakın dost olduğunu, ondan ne talep ettiyse yerine getirildiğini beyan ediyor. Her iki taraf da halinden çok memnun gözüküyor.

ABD Başkanı TRUMP; işte, bu dostluğa dayanarak, İsrail, ABD ve İran arasında başlayan ve devam etmekte olan bu bölgesel savaşa, İran’ın Suudi Arabistan’a yönelik füze saldırıları, İran destekli Yemendeki Husilerin Suudi Arabistan’a saldırıları üzerinden, Mekke Anlaşmasına dayalı olarak, ülkemizi de Suudi Arabistan’ın savunulması bahanesiyle İran savaşına dahil etmeyi planlamış olamaz mı?

Bir adım daha ileri gidelim; Mekke Anlaşmasından kaynaklı olarak Suudi Arabistan’ı savunurken İran Savaşına dahil edilen ülkemizin uğrayacağı olası İran saldırıları nedeniyle, Nato Anlaşmasına dayalı olarak, Türkiye’nin savunulması adına İran Savaşına Nato ülkeleri topyekûn dahil edilebilir mi?

Tüm bu yazdıklarımız spekülatif, yani, kesin kanıtlara veya net bilgilere değil, tahmine, kurguya veya kişisel muhakemeye dayalı kesin olmayan bir düşünce ve iddiaya dayalı beyanlardır.

Bu anlaşmanın ismi de çok manidardır. Anlaşma Arabistan’ın Mekke şehrinde imzalanmadığı halde, niçin Mekke anlaşması olarak adlandırılmıştır?

Biliyorsunuz, Mekke şehri; Suudi Arabistan'ın batısında yer alan içinde Müslümanların hac ve umre yaptığı bir şehirdir. Müslümanlar için kutsal olan Kabe de bu şehrin tam merkezindeki Mescid-i Haram adlı caminin avlusundadır.

Ülkemizin yararı açısından hiç de gerekli olmayan bu savunma anlaşmasına Mekke adının verilmesi, halkının çoğunluğu Müslüman olan ülkemiz vatandaşlarının, bu anlaşma Kabe'yi koruyacak düşüncesiyle gazının alınmasına yönelik olabilir mi acaba?

Hangi nedene dayalı olarak imzalanmış olursa olsun, ülkemizin çıkarlarına ve yararlarına asla uygun olmayan bu anlaşmanın, Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmayıp reddedilmesi, ülkemizin yararına olacaktır.

25/10/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Bahriye Üçok Anısına Laiklik Paneli

2026-10-25T22:24:10.541+03:00

Akademisyen Bahriye Üçok’ün ölüm yıldönümü nedeni ile Türkiye’de laiklik paneli düzenlendi.

Kadın hakları ve laikliğin ödünsüz savunucusu, yaşamını bilimsel gerçeğe, kadın-erkek eşitliğine ve Atatürk’ün aydınlanma ilkelerine adamış, ülkemizin daha adil, daha bilimsel ve daha özgür bir geleceğe ulaşması yolunda katledilen aydınlanma şehidi Bahriye Üçok katledilişinin 36. Yılı anısına, Çankaya Belediyesi Çağdaş Sanatlar Merkezi’nde (Doğan Taşdelen Salonu) panel düzenlendi.

İlahiyat Fakültesine ilk bayan akademisyen olarak atanan Prof. Dr. Bahriye Üçok (10.05.1919-06.10.1990) laikliğin, kadın erkek eşitliğinin, müsbet ilimin şaşmaz savunucusu idi. Dinbaz gericiler, bu akademisyenimizin laikliği çağdaşlığı savunan ileri görüşlü tavrını hoşlanmadıkları için onu ölümle tehdit ediyorlardı. Katledildiği gün evin kargo ile bir paket gelir, Bahriye Üçok, önceleri tehdit edildiğini bildiği için paketten biraz kuşkulanır ve yanındaki kızını yanından uzaklaştır. Kendisi yalnız paketi açar, açması ile kurgulanmış bir bomba pakette patlar. İlk anda elleri parçalanan Prof. Dr. Bahriye Üçok orada can verir.

Laikliğin vazgeçilmez savunucusu akademisyenin anısına onun 36. Ölüm yıldönümünde böyle etkinliklerle anılmakta. İşte bu nedenle 06.10.2026 günü Yurttaş Birlikteliğinin öncülüğünde Av. Şanal Sarıhan kolaylaştırıcılığında Prof. Dr. Nejla Kurul, Berrin Sönmez konuşmacı olarak katıldılar.

29 Ekim Kadınları Derneği ve Yurttaş Birlikteliği tarafından düzenlenen, suikast sonucu yaşamını yitiren bilim insanı ve siyasetçi Prof. Dr. Bahriye Üçok'u anma ve laiklik kavramını günümüz koşullarında tartışma panelinin tam çözümlemesi ve bölümler halinde kapsamlı analizi aşağıda yer almaktadır.

1. Panelin Künyesi ve Katılımcılar

Düzenleyen Kurumlar: 29 Ekim Kadınları Derneği ve Yurttaş Birlikteliği

Oturum Başkanı (Moderatör): Şenal Sarıhan (29 Ekim Kadınları Derneği Başkanı, Hukukçu ve İnsan Hakları Savunucusu)

Konuşmacılar:

Berrin Sönmez: Tarihçi, yazar (Medyascope), feminist aktivist.

Prof. Dr. Nejla Kurul: Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi emekli öğretim üyesi, Eğitim Sen 11. Dönem Genel Başkanı, T24 yazarı.

Sunucu, panelistleri sahneye davet etmeden önce akademik ve mesleki geçmişlerini katılımcılarla paylaşır:

Prof. Dr. Nejla Kurul

Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi emekli öğretim üyesidir. Aynı fakültede dekan yardımcılığı, Sürekli Eğitim Merkezi Müdürlüğü, Eğitim Bilimleri Enstitüsü Müdürlüğü ve üniversite senatörlüğü görevlerinde bulunmuştur. Eğitim politikası, eğitim ekonomisi ve finansmanı, yükseköğretimin siyasal ekonomisi, öğretmen örgütlenmesi ve eleştirel eğitim konularında akademik çalışmalar yürütmüştür. Eğitim Sen 11. Dönem Genel Başkanlığı yapmış olup halen T24'te yazmakta ve Tez-Koop-İş Sendikası'nda genel başkan danışmanı ve dergi editörü olarak çalışmalarını sürdürmektedir.

Berrin Sönmez

Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi (DTCF) Tarih Bölümü mezunudur. Akademiye araştırma görevlisi olarak girmiş, I. Dünya Savaşı'na giriş süreci üzerine yüksek lisans tezi yazmıştır. Doktora tezini yarıda bırakıp öğretmenlik yapmış, ardından tekrar akademiye dönerek İnkılap Tarihi ve Kültür Tarihi dersleri vermiştir. 28 Şubat sürecindeki akademik tasfiye ile üniversiteden uzaklaştırılmış, açtığı davaları kazanmasına rağmen idari engeller nedeniyle açıktan emekli olmuştur. Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi ve Afyon Kocatepe Üniversitesi'ndeki odalarının kapısına gölge düşmemesi adına 4 kez demir atarak çalışma hayatını tamamlamıştır. Kadın, çocuk, insan hakları, demokrasi ve barış savunucusu feminist bir aktivist olup halen Medyascope'ta yazmaktadır.

B. Şenal Sarıhan'ın Açılış Konuşması

Anma Kavramının Anlamı: Sarıhan, "anma" sözcüğünün kendisine hep biraz eksik geldiğini, sanki arada bir anımsamak gibi algılandığını ancak değer bırakan insanların aslında hiç unutulmadığını ve bıraktıkları değerlerin peşinden gidilerek yaşatıldığını vurgular.

Dernek Tarihçesi ve Gelenek:

1997'deki "Şeriata Karşı Kadın Yürüyüşü" sonrasında kurulan Cumhuriyet Kadınları Derneği'nden (bugünkü 29 Ekim Kadınları Derneği'ne evrilen süreçte) bu yana her yıl Karşıyaka Mezarlığı'na giderek Bahriye Üçok'u andıklarını belirtir.

Suikastın Anatomisi: Bahriye Üçok'un düşüncelerini esirgemeyen ancak bunları büyük bir nezaketle ifade eden bir bilim kadını olduğunu söyler. Buna dahi tahammül edemeyenlerin, aydınlanma aracı olan "kitap paketi" görüntüsü altında gönderdikleri bombayla yaşamına son verdiklerini anlatır. Üçok'un kitap geldiği için önce sevindiğini, ancak aldığı tehditler nedeniyle tedirgin olup kızına "Sen yine de uzak dur, ben dışarıda açayım bu paketi" diyerek paketi açtığını ve bu saldırı sonucunda yaşamını yitirdiğini duygusal bir dille aktarır.

C. Arşiv Görüntüsü: Bahriye Üçok'un TV Konuşması

Salonda, Bahriye Üçok'un hedef gösterilmesine ve öldürülmesine gerekçe yapılan televizyon programındaki konuşması izletilir:

Soru: Program sunucusu, Üçok'a bir İslam tarihçisi ve İlahiyat Fakültesi'nin ilk kadın öğretim üyesi olarak türbana neden karşı olduğunu sorar.

Tarihsel ve Dini Açıklama: Üçok, örtünme ayeti gelmeden önce Arap kadınlarının gayet serbest yaşadığını, Hz. Peygamber'in hür kadınların cariyelerden ayrılması ve rahatsız edilmemeleri için gelen vahyi bildirdiğini anlatır.

Nur Suresi 31. Ayet: Kadınların kendileriyle nikah düşmeyen erkeklerin (baba, kayınbaba, kardeş vb.) yanında kendiliğinden görünen ziynetleri (el, yüz, ayak) dışındaki yerlerini örtmelerinin söylendiğini, bunun bir ev içi kıyafeti olduğunu belirtir.

Ahzab Suresi 59-60. Ayetler: Kadınların sokağa çıkarken cilbablarını (baştan aşağı örten bol çarşaf/elbise) üzerlerine almalarının istendiğini, bunun gerekçesinin ise "onların (hür kadın olarak) tanınmalarını ve rahatsız edilmemelerini sağlamak" olduğunu açıklar.

Temel Çıkarım ve Siyasi Eleştiri:

Üçok, burada iki temel amaç olduğunu vurgular: Kadınların iffetlerini koruması ve cariyelerden ayırt edilerek tanınmaları. Günümüzde cariyelik müessesesi kalmadığına ve kadınlar iffetlerini koruyabildiklerine göre Tanrı'nın buyruğunun yerine gelmiş olduğunu ifade eder. Eğer Kur'an'ın lafzına (harfi harfine metnine) bağlı kalınacaksa, kadınların erkeklerle yan yana oturmaması, yüzlerini tamamen örtmesi, cilbab giymesi ve şehirlerarası yalnız seyahat etmemesi gerektiğini söyler.

Sonuç: Meselenin dini bir inanç konusu olması halinde buna saygı duyacağını, ancak konunun siyasi bir mesele olarak ortaya döküldüğünü ve doğrudan doğruya Atatürk ilkeleri ile Türkiye'deki laiklik rejimine karşı kullanıldığını kesin bir dille ifade eder.

D. Berrin Sönmez'in Konuşması

(Not: Konuşmacı sunumu sırasında dil sürçmesi yaşayarak birkaç kez Bahriye Üçok yerine Behice Boran ismini kullanmış, dinleyicilerin ve moderatörün uyarısıyla o dönemde Behice Boran üzerine okuma yaptığı için dilinin sürçtüğünü belirterek düzeltmiştir.)

Akademik Öncülüğü:

Kendisi gibi DTCF Tarih Bölümü mezunu olan Üçok'un Orta Çağ Türk-İslam Tarihi kürsüsünde çalıştığını, 1950'li yıllarda kadın hareketinin çok zayıf olduğu bir dönemde "İslam Devletlerinde Kadın Naibeler" ve "Türk Devletlerinde Kadın Hükümdarlar" üzerine çalışarak İslam geleneğinde kadının ikincilleştirilmesine bilimsel bir itiraz geliştirdiğini vurgular.

SHP Laiklik Raporu ve Suikast:

Üçok'un öldürülmeden sadece 3 gün önce, Sosyal demokrat Halkçı Parti (SHP) için hazırladığı Laiklik Raporu'nun 7 sayfalık özetinin basına sunulduğunu hatırlatır. Televizyon programının bir bahane olduğunu, asıl rahatsızlığın bu rapordan kaynaklandığını belirtir.

Başörtüsünün Tarihsel ve Sosyolojik Kökeni:

Başörtüsünün dini bir farz olmadığını, çöl ikliminin ve coğrafyanın bir gerekliliği olarak hem kadın hem erkek tarafından kullanıldığını anlatır. Medine'ye hicret sonrasında Yahudi kabilelerle yaşanan kültürel alışveriş sonucunda, Yahudi kültüründeki kadını eve kapatan ve siyah giydiren aşırı baskıcı uygulamaların Müslümanlar arasında da "dindarlık" göstergesi olarak benimsenmeye başlandığını ifade eder.

Kişisel Deneyim Sönmez, 1980 darbesine ve YÖK'ün kurulmasının ardından üniversitelerde getirilen başörtüsü yasağına itiraz etmek ve başörtülü arkadaşlarına destek olmak amacıyla 1983 yılında kendi başını örttüğünü anlatır. O süreçte doktorasını tamamlayamadığını ve daha sonra başını açmak zorunda kaldığını paylaşır.

Laiklik Raporu'nun İçeriği ve Diyanet Tartışması

Devletin Tarafsızlığı:

Raporda devletin tüm dinlere, mezheplere, inançlara ve inançsızlara karşı tarafsız, adil ve eşit olması gerektiğinin vurgulandığını belirtir. Anayasa'nın her yurttaşın kendini içinde görebileceği bir "ayna" olması gerektiğini söyler.

Diyanet İşleri Başkanlığı:

Raporda Diyanet'in devlet bütçesinden pay almaması ve özerk bir kurum olması gerektiğinin önerildiğini aktarır. Sönmez, bu noktada Üçok'a katılmadığını ifade eder; günümüz Türkiye'sinde Diyanet özerk bırakılırsa mevcut tarikatlardan (örneğin Menzil'den) bir farkı kalmayacağını savunur. Atatürk'ün Diyanet'i kurarken din politikasını laiklik ilkesine uyumlu tutmak ve merdiven altı cemaatlerin halkı hurafelerle yönlendirmesini engellemek amacıyla devlete tabi kıldığını belirtir.

Hac Kontenjanları ve Sezai Karakoç Örneği: Diyanet'in devasa bütçesiyle kuralara girmeden VIP hacılar götürdüğünü eleştirir. 1980'lerde şair Sezai Karakoç'a Diyanet tarafından ücretsiz hac teklifi götürüldüğünü, Karakoç'un ise "Benim hacca gitme koşullarım (mali durumum) uygun değil. Siz götürecekseniz o benim haccım olmaz, varın siz gidin" diyerek bu teklifi reddettiğini aktarır.

Eğitim, Tevhid-i Tedrisat ve Zorunlu Din Dersi:

Raporda 1982 Anayasası ile getirilen zorunlu din dersine kesinlikle karşı çıkıldığını belirtir.

İslam Tarihinden "Rüşt Yaşı" Örneği: İslam'ın ilk yıllarında Medine'de ölen çocukların hangi mezarlığa gömüleceği tartışıldığında, alimlerin "Çocuklar reşit değildir (o dönem rüşt yaşı 15'tir), dinlerine karar veremeyiz, 15 yaşından önce ölmüşse anne-babasının istediği yere gömeriz" kararı aldıklarını anlatır. Buradan hareketle, soyut düşüncesi gelişmemiş çocuklara dini eğitim dayatılamayacağını; okullarda ancak felsefi odaklı, tüm dinleri tanıtan seçmeli dersler olabileceğini savunur. Günümüzde ahlak bilgisi yerine "ahlakçı dikte edişlerin" yaşandığını vurgular.

Umut ve Mücadele:

Gelecekten sadece "umutlu olmanın" bazen insanları pasifleştiren bir prangaya dönüştüğünü, bir kurtarıcı beklemek yerine aktif biçimde itiraz ve mücadele etmek gerektiğini söyler.

Aleviler:

Raporun en önemli maddelerinden birinin de Aleviler üzerine olduğunu, inanç ve ibadet özgürlüğü kapsamında ayrımcılığın önlenmesi ve cemevlerine yasal statü/kurum kimliği tanınması gerektiğinin 1990 yılında bu raporda açıkça yazıldığını ekler.

E. Şanal Sarıhan'ın Ara Değerlendirmesi

Sarıhan, 1990'lardaki SHP/CHP/Halkçı Parti birleşmeleri sürecinde bu raporların hazırlanmasına büyük emek veren dönemin Genel Sekreter Yardımcısı Güler Tanyolaç'ı anarak sağlık sorunları nedeniyle evden çıkamadığını belirtir ve kadınların aydınlık bir gelecek için verdiği ortak mücadeleye teşekkür ederek sözü Nejla Kurul'a verir.

F. Prof. Dr. Nejla Kurul'un Konuşması

"Bahriye Üçok'u Şimdi ve Burada Yeniden Düşünmenin Anlamı" başlıklı sunumunda şu temel noktaları ele alır:

Buluşmanın ve Düşüncenin Eylemselliği:

Kutuplaştırmanın yoğun olduğu dönemlerde yan yana gelmenin, birlikte düşünmenin başlı başına bir eylem olduğunu vurgular. Birilerinin usta ellerle hazırladığı cici bir kitap paketinin içine yerleştirilen bombayla bir kadının hayatını yok eden korkunç tertibatı kınar.

1990'lı Yılların İkilemi: Karanlık ve Aydınlık:

Karanlık Yüzü: Kürt iş insanlarının öldürüldüğü, Bahriye Üçok (1990), Muammer Aksoy (1990), Uğur Mumcu (1993) ve Ahmet Taner Kışlalı (1999) gibi aydınların katledildiği soğuk ve acı bir on yıldır.

Aydınlık Yüzü:

Aynı zamanda 12 Eylül askeri darbesinin taşlaşmış etkilerinin aşılmaya çalışıldığı, kamu emekçilerinin sendikalaşma mücadelesi verdiği, işçilerin yeniden hareketlendiği bir ısınma dönemidir. Kurul'a göre cinayetleri planlayan karanlık tertibat, toplumdaki bu özgürlükçü uyanışı ve dönüşümü durdurmak, topluma keder duygusu aşılayarak yapabilirliklerini kısıtlamak istemiştir.

"Softalık" ve Katılaşma Eleştirisi:

Düşünceyi susturan zihniyetin sadece dini dogmalarla hareket edenlerde değil, zaman zaman derece farkıyla muhalif/laik kesimlerde de kendi içine kapanma ve ötekiyle temas etmeme şeklinde görülebildiğini belirterek özeleştiri yapar.

Bu durumu açıklamak için Necip Fazıl Kısakürek'in 1930'larda Hakimiyet-i Milliye gazetesinde yazdığı "Softa" tanımını okur: "Bir fikrin içinde, bir inanışın kabuğunda, kozasında ölen ipek böceği gibi can vermiş insan... Bir itikadın içine bir odaya girer gibi girdikten sonra onun bütün pencerelerini örtüp... kafasını zindana çeviren ve artık dışarısını, güneşi, suyu, hayatı inkâr eden insan."

Kurul, sabit fikirlerin insanı hapsettiğini (Nietzsche'ye atıfla), hayatın çoğulluğunu görmemiz ve kendi zindanlarımızdan çıkmamız gerektiğini vurgular.

Özgürlükçü Laiklik Anlayışı:

Laikliği sadece "din ve devlet işlerinin ayrılması" şeklindeki dar devletçi tanımdan çıkarıp; özgürlük, eşitlik ve adalet kavramlarıyla kol kola yürüyen, hem inananların hem inanmayanların güvencesi olan "özgürleştirici/çoğulcu bir laiklik" olarak yeniden tanımlamamız gerektiğini belirtir. Kimseye, kendi çocuklarımıza bile "doğru yaşam biçimi budur" diye vaaz verilmemesi gerektiğini, her insanın kendi içinde bir çokluk barındırdığını ifade eder.

Günümüz Türkiye'sinde Güç İlişkileri ve Baskı Alanları: Yapay zeka yardımıyla hazırladığı bir diyagram üzerinden Türkiye'deki mevcut tabloyu özetler:

Baskı Unsurları:

Siyasal İslamcı devlet yapılanması, el değiştiren Anadolu sermayesi, yargı ve yasama üzerindeki baskılar, tarikat ve cemaatlerin büyümesi, ÇEDES ve benzeri protokollerle okullara bağlanan tarikat hatları, neoliberal kapitalist düzen, kürtaj ve nafaka haklarındaki gerilemeler ve kadın istihdamının hala %33-34 seviyelerinde (her üç kadından ikisinin ev içinde) kalması.

Darwin Örneği ve Çıkış Yolu:

Türkiye'de 2017 yılında evrim kuramının müfredattan çıkarıldığını hatırlatarak, Charles Darwin'in bile yüz yılı aşkın süre önce Türlerin Kökeni kitabını kilise ve toplum baskısından çekindiği için 20 yıl boyunca sakladığını anlatır. Günümüzde de yoğun bir baskı ve otosansür olduğunu, ancak bunu aşmanın yolunun yalnızlıktan değil; sivil toplum örgütlerinin, sendikaların, demokratik kitle örgütlerinin, kadınların ve gençlerin tabanda koalisyonlar ve ittifaklar kurarak birbirine etki etmesinden geçtiğini belirterek konuşmasını tamamlar.

G. Soru-Cevap Bölümü Başlangıcı

Şanal Sarıhan konuşmacılara teşekkür ederek salondan soru alır. İlk sözü alan katılımcı Rıza Sümer (Şiddetsiz Toplum Derneği Başkanı ve Sonsöz Gazetesi yazarı), sadece Diyanet İşleri Başkanlığı'nın değil, Anayasa Mahkemesi'nin de ele alınması gerektiğini belirterek sorusuna başlar (video bu noktada sona ermektedir).

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Cumhuriyeti nasıl kazanacağız (panel bölüm 2)

2026-10-25T21:18:19.254+03:00

Bu panelin ilk iki konuşmacıların konuşmalarını birinci bölümde sunmuştuk. Bu ikinci bölümde Emrah Maraşo ve Ali Rıza Aydın’ın konuşmalarını sunacağız.

Üçüncü konuşmacı olarak Emrah Maraşo Demokrasi ve demokratik alanlara müdahaleler konulu konuşmasında şunları söyledi:

“Her şey tarihsel, yani tarihin dışında toplumsal ilişkilerin ve sınıf mücadelelerin dışında hiçbir şey yok.

İkincisi, biz bu tarihsel sürecin içindeki sınırlar ve olanaklarla hareket ediyoruz yani keyfi olarak kafamıza göre hareket eden varlıklar değiliz. Ama bu yetmez üçüncü bir etken daha var.

Üçüncü etken ise, insanın bilinci iradesi ile toplumsal ilişkileri tarihi zorlayan ve gitgide değiştiren bir varlık olmasıdır. Şimdi onu sevenler bize genellikle baktığımızda bu dönemde düzenin bir parçası olarak görünürler. Ve çoğu zamanda bu bakış açısı artıdır. Ama şöyle bir yanılsama, bu süreçlerde hiçbir şey değişmeyecek bu düzen eskisi gibi devam edecek gibi bir yanılsama bir dış bilinç ortaya çıkıyor.

Fakat gerek şimdi gerek dünyada olağanüstü dönemlerde itaatsizlik dönemlerini yaşıyoruz. Savaş, ekonomik krizler, toplumsal çalkanmalar tam da bunun göstergeleri en çok da bu kriz dönemlerinin birinden demokrasi kavramı ve kurumu alıyor.

Demokrasinin içeriğinden bugün bu salondaki hiç kimse hoşlanmıyordur, tüylerimizi diken diken ediyordur. Hatta Yalçın Küçük Hoca da “ ben demokrat değilim anama sövmüşler gibi şeyler söylüyordu. Haklı doğru ancak bunun söylediği değil demokrasi, şimdi bir sivil toplumları emperyalistlerin halk düşmanlarının demokrasisi var, Türkiye’yi küçük Amerika yapmak isteyenler demokrasi söylemi ile demokrat adını taşıyan bir tarih örgütlendiler ve halkımızı bu şekilde özlemlerini istismar ettiler. Tabi bunların yanı sıra bir de muhalifler var. Yani halk kitlelerini denetlemekle görevli olan muhalefet akımı diyebiliriz buna. Yani genelde tarihsel olarak düşünelim.

Şimdi bu demokrasi meselesinin üzerinde dururken biraz da o gidişi o nedenle yaptım. Mücadelesinihinden bugüne gelelim, geldiğimi düşünüyorum çünkü tarihi anlamadığımızda tarihsel pratiği Türkiye’nin toplumsal mücadelesini anlamadığımızda ne yazık ki bu günkü demokrasi ile sadece daha doğrusu demokrasi kavramında karşı devrimcilerin, halk düşmanlarının eline diline bırakmış oluyoruz.

Şimdi çok anlamlı bir yerde sokakta Selanik Sokakta, Selanik sadece büyük devrimci M. Kemal Atatürk’ün doğduğu yer değil, aynı zamanda Osmanlıda demokratik hareketlerin, sosyalist hareketlerin kadın erkeklerin doğduğu yer. Buradan çıkalım aşağı doğru yürüyelim bizi Meşrutiyet Caddesi karşılayacaktır, sağımıza döndüğümüzde Mithat Paşa Caddesi, solumuza döndüğümüzde Atatürk Bulvarına uzanıyoruz. Bakın dikkat edin Selanik, Mithat Paşa, Meşrutiyet Atatürk bunlar büyük ileri atılımların büyük devrimci adımlarını yapmış, bedel ödeyerek yapmış, bir milletin bir halkın emekçi halkın aynı zamanda devrimci aydınların başkente kazıdığı isimler. Bunlar boşuna verilen isimler değil, bunu bir kenara yazalım birincisi.

İkincisi buna bağlantılı olarak bir halk düşmanlarının demokrasisi var, bir daha halkın demokrasisi var. Bir gerçek demokrasi var bir de sahtesi var, bunu birbirinden titiz bir şekilde ikiye ayırmamız gerekiyor. Şimdi bizim demokrasimiz her zaman Milli Egemenlikte Milli egemenlik kavramıyla atbaşı giden bir demokrasi, daha doğrusu demokrasimiz milli egemenliği budama aracı, ne demek bu demokrasi. Anayasa demek kanun demek, genel oy hakkı demek, söz ifade hürriyeti özgürlükleri demek. İlk demokrasimizde ilk demokratımız Mithat Paşa 1876 Birinci Meşrutiyettir, padişahın yetkilerini sınırlandırıyor, çeşitli işletmeler, Ziraat Bankası, eğitim kurumlarını kuruyor, bugüne de çok önemli bir şey bırakıyor, 160-170 yıl önce söylüyor bu sözünü, biz yasama ve yürütme yetkisinin uluslararası bir komisyona kesinlikle devredemeyiz, çok rahat bunu kabul etmez. Şerefsizce yaşamaktansa şereflice ölmeyi tercih ederiz” diyor. Bakın bu çok önemli kalır. Yani aklını Türkiye’nin demokrasi geleneği aynı zamanda emperyalizmle sömürgecilikle mücadele eden bir demokrasi gerek. Yani sadece “emperyalistler var, onlardan ilerici adımlar bekliyoruz” gibi bir söz konusu değil. Namık Kemal büyük eserini sürgündeyken yazıyor. Vatan ve hürriyet kavramını Osmanlıya getiren bizim gündemimize sokan Tevfik Fikret Atatürk’ün inkılap ruhu devrim ruhu dediği isi. Keza tarihimizdeki en büyük yazan bir tanesi, Atatürk’ün parçası olduğu 2 yaşında Hapislere giriyor, genç bir subayken, jon Türkler onlar da büyük bir demokrasi mücadelesi sürdürmüşler Abdulhamit istibdadına karşı.

Nihayet Cumhuriyet Devrimi. En büyük atılımızı da Meşrutiyet, iyi tamam ilerici idi, önemli izler bıraktı, ama Cumhuriyet Devrimi bir devrimle tamamlanmasının adıydı. Üstelik bu kopuş sadece, doğru değil bence 1930 ‘arda Türkiye’de tek tek fevkalade idi Kültür Devrimiyle birlikte aydınlanma, halkçılık gibi bir şey oluştu, diye düşünüldü ama doğru değil, biz Kurtuluş Savaşımızda aynı şekilde halkçılıkta yaptık, halk hükümeti ile yaptık, halk iktidarlarıyla yaptık. Atatürk bizzat T.C.nin halk hükümetini ödüyor, şuralarla yönetiliyoruz diyor bakın halkçılık beyannamesi, 1921 Anayasasının temeli olan; orada ne diyor, “T.C. Meclisinin gayesi Türk halkını emperyalizme, emperyalizmin kapitalizmin tahakkümünden kurtarmak ve iradeyi hakimiyeti onun eline vermek. Ona teslim etmek, bizim amacımız bu” diye tarif ediyor kendisi 1921 yılında ve kendisini Türkiye halk hükümeti olarak tanımlıyor. Yani burada aslında demokrasi bizzat egemenlikle ilgili. Yine Atatürk Türk Demokrasisi Fransız İhtilalinin açtığı yolu izliyor” diyor. Bunlar bizim kafamızda uydurduğumuz şeyler değil. Tarih kitaplarında yazan. Ama kitapta da yok, tam bunlar tarihsel gerçekler. Demokrasi, devrim, halkçılık, milliyetçilik hep iç içe geçmiş durumda. Bu sırada şöyle bir şey de vardı, kapitalizmden kurtarmak, emperyalizmden kurtarmak. Meclis içinde tartışmalar oluyor ve soruyorlar milletvekilleri, “bu kapitalizm iç kapitalizmden dış kapitalimden çünkü bizde sermaye yoktur”, diyor. Dış İşleri Vekili Ahmet Üstade.

Ama arkadaşlar yüz sene geçti, Cumhuriyetimizden daha fazla. Şimdi bizim nur topu gibi bir sermayemiz var, yetinmiyoruz, bunlar da sınırlı değil, dolarcılar, borsacılar, fon vurguncuları var; yine yetmiyor tarikatlar, cemaatler var, yine yetmiyor her gün artıyor suç örgütleri, mafyalar, çeteler var. Böyle bir ortamda demokrasi olabilir mi? Halk hükümeti yeşerebilir mi böyle bir ortamda? Böyle bir ortamda çalışanlar, işçiler, emekçiler, köylüler, yolsuzlar, esnaf, halk sınıfları, aydınlar, gazeteciler, öğrenciler bunların sözcü ifade hakları olabilir mi? Olmadığı işte bugün Merdan Yanardağ’lar, Muratel’ler gazeteci arkadaşlarımız içeride. Onların özgürlüklerini talep ediyoruz, onların hakkı için bir selam gönderelim.

Böyle bir ortamın iktidarı ismi üstünde dar bir çevrenin temsilcilerini korumak zorundadır, başka bir şey mümkün değil. Çünkü toplumsal ekonomik yapı bunun üzerine kurulmuş. Yani bir iki üç kişinin karar verdiği “hadi tek adam yönetimi” diye karar verdiği bir şeydir. Bu tarihi bir sorumluluğun karar verdiği bir şey değil doğal bir seyrin gelişimi olarak ortaya çıkan bir gelişme.

Başta Yeni Parti olmak üzere diyorlar ki, “biz kurallı bir sistem kuracağız ehlileştireceğiz bu sistemi dolayısıyla bunlar olmayacak. Kuralın neorealizmi kuralı olmaz, kapitalizm olmaz, hiçbir tarikat cemaat, nurcu kurallara uymaz, bu sistemin karakterine ters, çünkü bu sistem durmadan anarşi üretiyor, kaos üretiyor çünkü buradan besleniyor. Çünkü azınlık, kesimlerin azınlık kesimlerin iktidarından bahsediliyor.

Yine diyorlar ki, Yeni Partili arkadaşlarımız “tek çare sandık”. Kitleler soruyor halkımız soruyor haklı olarak, sandık diyorsunuz da kayyumlar da atıyorlar baştan beri içeri, atıyorlar kayyum getiriyorlar, kendilerine yöneltiyorlar çokça. Ne yapacağız diyorlar insanlar, bu sorunun cevabı yok, ama bizim için bu sorunun cevabı var.

O dediğimiz halkçılık beyannamesi, oradaki hedefler emperyalizmden kapitalizmden kurtarmak, halkımızı devrimci programı devrimci siyasetler ve en önemli halın iradesini yeniden ve onun gücüyle sandığı savunmak, seçimleri savunmak anayasayı savunmak. Kesinlikle sandığı falan küçümseyemeyiz. BU gaflet olur zaten. Seçimleri küçümseyemeyiz, çünkü Türkiye’nin 160-170 yıllık tarihi aslında Anayasa tarihi, genel oy için bunlar için büyütülen mücadeleleri en tarihi olarak ortaya çıkıyor. Ama bugün bizim yapmamız gereken onların nesini savunabiliriz, onların bu kazanımları da büyük kazanımlar öyle sıradan falan değil, onların arkasına güçlü, cumhuriyetçi, devrimci, halkçı toplumcu bir halk gücü koyarak ancak bunları hayata geçirebiliriz. Yaşasın çok bağımsız Cumhuriyet”.

Ali Rıza Aydın, Fon vurgunu mu fon soygunu mu konulu konuşmasını şöyle sürdürdü:

Bu panelin ilk iki konuşmacıların konuşmalarını birinci bölümde sunmuştuk. Bu ikinci bölümde Emrah Maraşo ve Ali Rıza Aydın’ın konuşmalarını sunacağız.

Üçüncü konuşmacı olarak Emrah Maraşo Demokrasi ve demokratik alanlara müdahaleler konulu konuşmasında şunları söyledi:

“Her şey tarihsel, yani tarihin dışında toplumsal ilişkilerin ve sınıf mücadelelerin dışında hiçbir şey yok.

Şimdi bu demokrasi meselesinin üzerinde dururken biraz da o gidişi o nedenle yaptım. Türkiye tarihinden bugüne gelelim, geldiğimi düşünüyorum çünkü tarihi anlamadığımızda tarihsel pratiği Türkiye’nin toplumsal mücadelesini anlamadığımızda ne yazık ki bu günkü demokrasi ile sadece daha doğrusu demokrasi kavramında karşı devrimcilerin, halk düşmanlarının eline diline bırakmış oluyoruz.

Nihayet Cumhuriyet Devrimi. En büyük atılımızı da Meşrutiyet, iyi tamam ilerici idi, önemli izler bıraktı, ama Cumhuriyet Devrimi bir devrimle tamamlanmasının adıydı. Üstelik bu kopuş sadece, doğru değil bence 1930 ‘arda Türkiye’de tek tek fevkalade idi Kültür Devrimiyle birlikte aydınlanma, halkçılık gibi bir şey oluştu, diye düşünüldü ama doğru değil, biz Kurtuluş Savaşımızda aynı şekilde halkçılıkta yaptık, halk hükümeti ile yaptık, halk iktidarlarıyla yaptık. Atatürk bizzat T.C.nin halk hükümetini ödüyor, şuralarla yönetiliyoruz diyor bakın halkçılık beyannamesi, 1921 Anayasasının temeli olan; orada ne diyor, “T.C. Meclisinin gayesi Türk halkını emperyalizme, emperyalizmin kapitalizmin tahakkümünden kurtarmak ve iradeyi hakimiyeti onun eline vermek. Ona teslim etmek, bizim amacımız bu” diye tarif ediyor kendisi 1921 yılında ve kendisini Türkiye halk hükümeti olarak tanımlıyor. Yani burada aslında demokrasi bizzat egemenlikle ilgili. Yine Atatürk Türk Demokrasisi Fransız İhtilalinin açtığı yolu izliyor” diyor. Bunlar bizim kafamızda uydurduğumuz şeyler değil. Tarih kitaplarında yazan. Ama kitapta da yok, tam bunlar tarihsel gerçekler. Demokrasi, devrim, halkçılık, milliyetçilik hep iç içe geçmiş durumda. Bu sırada şöyle bir şey de vardı, kapitalizmden kurtarmak, emperyalizmden kurtarmak. Meclis içinde tartışmalar oluyor ve soruyorlar milletvekilleri, “bu kapitalizm iç kapitalizmden dış kapitalimden çünkü bizde sermaye yoktur”, diyor. Dış İşleri Vekili Ahmet Üstade.

Ali Rıza Aydın, Fon vurgunu mu fon soygunu mu konulu konuşmasını şöyle sürdürdü:

“Fon dediğimiz soygun aslında dümdüz değerlendirmesiyle sermaye piyasasının aralarından birinin yaşattığı birinin ortaya çıkardığı fonlar sermaye bir soygun yasasının para yaratılışlarından biri sadece. Bankalarla başlayan öteki kuruluşlarıyla devam eden menkul kıymetleriyle devam eden asarlı piyasa. Peki soru ne, soru şu: Sermaye piyasası olup bu sorunun yanıtını taa 1830 ların sonunda 19. yüzyıla da Kapital’i yazarken Marks zaten verdi, ilgilenen oradan bakabilir. Hayali para yaratma meselesinden başlamış kapital birikimine kadar getirmiş.

Soyguncu sömürücü kapitalistler, soyguncu sömürücüler en iyi sömürürken, toprağı sömürürken, tarımı sömürürken, sanayiyi sömürürken, eğitimi sağlığı sömürürken aklınıza gelen bütün alanlarda sömürüyü yaparken aynı zamanda da bütün alanların piyasasını oluşturma işi ve nihayet bir yöneticinin dediği gibi “ben bu devleti anonim şirket gibi yöneteceğim” diyen yöneticinin dediği gibi, devleti de piyasalaştırmışlar. İşte sermaye piyasası aslında paranın sömürülenlerin tekrar geri dönmesi ve sermaye birikimini artırması için ihtiyaçtan bir piyasa, ama aynı zamanda da paradan para kazanmaların piyasası.

Ancak bu kadar masum değil, neden değil, çünkü sömürücülerin aklı kendi aralarında kazandıkları parayı bir şekilde aklayıp yeniden değerlendirme kara kazanmak onun kumarını oynamak gibi bir alanda yetinmemişler ve demişler ki “biz haktan para toplayalım, bekçiden para toplayalım, çalışandan para toplayalım, topladığımız paraları bitirelim; onlara topladığımız paralara yatırma işliyormuş gibi sanayiye işliyormuş gibi istihdam yaratacakmış gibi ayarlayalım oluşan paraları biz köpükler şeklinde banliyeler şeklinde büyütelim ve birikimimize birikim katalım”. Özeti bu. Böyle olunca fon krizi fon soygunu dediğimiz aslında bütünüyle kapitalizmin sömürünün ise onlardan biri olarak karşımıza çıkıyor. Emek nasıl sömürülüyorsa finans piyasasıyla para üzerinden sömürü böyle yapılıyor.

O Zaman sizin kuşkunuz, bizim kuşkumuz, bir fon soygunu fon hırsızlığından ya da kaçakçılıktan ya da bildiğimiz dümdüz alabildiğine aklınıza gelen bütün kaçakçılık ve soygunlardan farklı olmayan bir soygunla karşı karşıyayız. Para üzerinden bir soygun, o zaman bu soygun düzenin ve düzenin ekonomiği olan ömrünün kapitalist üzerindeki ekonomiği olan sömürünün oyunlarından bir tür olarak karşımıza çıkıyor. Bu soygunları yapacak olanlar halk değil, bu soygunu yapacak olanlar ahlaklı disiplinli insanlar değil. Bu soygunu yapacak olanlar dürüst insanlar değil. Kimler kapitalistler.

Kapitalistler kendi sömürü düzenlerini yeni sömürü alanları bulmakla uğraşıyorlar. Nitekim çok ilginçtir, kanunla da koruma altına alıyorlar. Kanunsuz ve hukuksuz bir durumla var mı yok mu tartışması yapılıyor ya, bu günlerde. Aslında 24 Ocak kararları ardından gelen 12 Darbesiyle birlikte daha bir yıl bile dolmadan, daha seçimler yapılmadan işbirlikçi Güvenlik Konseyi bir yasa çıkarıyor, yasanın adı “Sermaye Piyasası Kurulu Yasası”. Bu yasada diyor ki “ey halkım biz devlet olarak şeffaf güvenli emin ellerde, devletin denetiminde bir sermaye piyasası oluşturuyoruz, burada parayı alıp satacağız, parayı kâğıt üzerinde de büyüteceğiz. Siz de yatırımlarınızı bize getirin biz onları parça göl göl, deniz deniz okyanus yapacağız ve küçük küçük paralar vermeye çalışacağız. Ama büyük paralar bizde kalacak, özeti bu. Onun için hiç dolandırmayalım, hukuk bunu söylüyor, yargı bunu söylüyor, ekonomistler şunu söylüyor. Üzerine alınmasın o ekonomistler makro mikrocular, kapitalist ekonomist üzerinde çalışanlar üzerine alınmasın hepsi piyasanın bir sömürü araçlarından biri olarak karşımıza çıkıyor.

Onun için son zamanlarda sıklıkla basında medyada karşımıza çıkan değerli akademisyenlerin yazdığı yazıları değerli bulup okuyalım. Ama lütfen sermaye piyasası gibi devletin denetiminde kontrolünde hem de seçtiğimiz milletvekillerinin öne çıkardığı kanunla güvence altında olan bir düzenin piyasasını oluşturmak anlamında ne hukukla ne yargıyla ne de soyguncuların görüntü paralarını almakla ne de onlara ceza vermekle (kimilerine verilecek kimilerine verilmeyecek) uğraşamayız.

Biz piyasa üzerine devleti de piyasa yapan düzeni sorgulamadan bu düzeni sorgularken aynı zamanda her türlü sömürüyü ekonomist, siyasal, toplumsal, kültürel her türlü sömürüyü sorgulamadan fon krizleri ile daha çok uğraşırız. Nasrettin Hoca hikayeleri gibi gökten 99 düşer 100. hiç gelmez. O zaman biz sorgulayacağız biz ki hepimiz sorgularken savaşımız da sürdüreceğiz daha bağlar açacağız. O dava açan mesai de yok. Gazetelerde şöyle bir yoklayayım dedim, geçenlerde Türkiye Komünist partisinin Fatma Kaya hakkında açtığı dava dışında dava açan da yok. Mücadele ediyoruz da mücadele eden de yok. Bu mücadeleyi yaparken aynı zamanda acaba bu piyasada bu sömürü düzeninden nasıl kurtuluruz sorusu sorarak onun üzerine kafa yorarak hepimiz sağlıkçılar eğitimciler hukukçular, esnaf işsizler, kadınlarımız çocuklarımız, gençlerimiz hepimiz tek tek nasıl bir Cumhuriyete yaşarsak nasıl bir bizi bu soygun düzeninden kurtarır. Nasıl bir Cumhuriyet bizi bu sömürü düzeninden kurtarır sorusu onun gayretini verme zorundayız. 1848 de Paris Komunu çok ilginç bir anısı var, Cumhuriyetçiler “ileri” diyor, o cumhuriyet sömürü sömürüye teslim olan bir cumhuriyeti değildir. BUGÜNKÜ CUMHURİYETİMİZ 1923 ÜN DEVRİMCİ CUMHURİYETİNİN SÖMÜRÜCÜLER TARAFINDAN, GERİCİLER TARAFINDAN TESLİM ALINMIŞ BİR CUMHURİYETTİR. CUMHURİYET BAYRAMI’NDA BAYRAK SALLAMAKLA DA CUMHURİYET KAZANILMAZ. BU MÜCADELEYİ DEVRİMCİ RUHLA DEVRİMCİ DÜŞÜNCEYİ BİRLİKTE YAPARAK CUMHURİYETİ TEKRAR AYAĞA KALDIRMAK ZORUNAYIZ”.

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Cumhuriyeti nasıl kazanacağız (panel)

2026-10-24T18:43:57.718+03:00

Ankara Makine Mühendisleri odası salonunda Türkiye Halk Temsilcileri ve Cumhuriyetçiler Kurultayı desteği ile 23.10.2026 günü düzenlenen “Cumhuriyeti nasıl kazanacağız” konulu panelin kolaylaştırıcısı Hülya Küçükaras yanında konuşmacı olarak Ömer Faruk Eminağaoğlu(Tarikatlar ve laiklik konusunda), Gamze Yücesan (emek ve direnişler), Emrah Maraşo (Demokrasi ve demokratik alanlara müdaheleler), Ali Rıza Aydın (fon vurgunu mu fon soygunu mu), Erhan Nalçacı (savaşa sürüklenmek), Ali Ufuk Arıkan(terörsüz Türkiye ya da çözüm), Kaan Eroğuz (anayasa değişikliği) konularındaki konuşmalarıyla katıldılar.

İlk Konuşmayı yapan Hukukçu Ömer Faruk Eminağaoğlu, konu hakkında şunları söyledi:

“Tarikatlar ve laiklik konusunda, Cumhuriyetin kuruluşundan bugüne kadar Türkiye’de gündemden hiç düşmeyen konu hem tarikatlar boyutu hem laiklik konusu.

Tarikatlar ne zaman ön planda ve etkin bir şekilde karşımızda. Örgütlenme etkinliğinin çok uygulanamadığı her alanda tolumun örgütlenerek öne çıkamadığı hak ve özgürlüklerin etkin bir biçimde kullanamadığını gördüğümüz zaman işte tarikatların olabildiğince etkin bir biçimde topluma nüfus ettiğini, kendi değer yargılarını ve düşünceleriyle toplumu biçimlendirdiğini ve yönlendirdiğini görüyoruz. Temel sorun burada toplum ne kadar çok örgütlenirse, örgütlenme özgürlüğünü ne kadar etkin kullanırsa tarikatların alanı etkinliği o kadar daralıyor etkisizleşiyor. Bu Cumhuriyetin kuruluşundan itibaren hep önümüze çıkan bir sorun olduğunu söyledim.

1925 yılında tarikatların cemaatlerin dağıtılmasına yönelik 677 sayılı yasa çıktı ama, çıkan bu yasaya rağmen tarikatlar dağıtılabildi mi? Dağıtılamadı ve daha sonra çok partili siyasi yaşama geçildiğinde özellikle tarikatların toplumun nüfus ettiği alanlardaki gücünden yaralanmak isteyen, Cumhuriyetin değerlerini benimsenmediği partiler tarikatların gücünün yanlarında ellerine geçirerek de hareket etmek isteyince tarikatların gücü hiçbir şekilde eksilmeden toplum yapısı içerisinde devam etti. Ve üstelik hem sermaye gücünü ele geçirerek hem kamuda nüfus sahibi olarak bu şekilde etkinliklerini daha da artırarak devam ettiler.

Bugüne geldiğimizde aynı şekilde iktidar partilerinin ve özellikle AKM döneminde iktidar partisinin tarikatların gücünden olabildiğince yararlandığını, hatta tarikatların kim daha güçlü olacak şekilde birbirleri ile sistem içinde yarışır hale geldiğini görür, işte “birisi gidiyor gerisi geliyor diyemeyeceğim her biri aynı sistem içerisinde olabildiğince kim daha etkin olacak şeklinde birbirinin önüne geçme mücadelesi veriyorlar.

Burada tarikatları geri plana atmanın yolu, az önce örgütlenme özgürlüğünü söyledim. Örgütlenme özgürlüğünün temelinde de bütün özgürlüklerin temelinde de olması gereken laiklik, laiklik özgürlüklerin özgürlüğün temelidir” diyoruz. Diyoruz ama laikliğin en temel, en genel, doğru tanım sanırım, din işlerinin devlet işlerinden ayrılması gibi çok yüzeysel çok soyut bir tanım değil, laikliğin en doğru tanımı “egemenliğin kime ait olduğu, egemenliğin kim tarafından nasıl kullanıldığı şeklindeki tanım, eğer egemenlik millet tarafından halk tarafından kullanılıyorsa egemenlik halka aitse halkın koyduğu kuralların geçerli olması” demek. Eğer egemenlik halka ait değil, gökyüzüne Tanrıya ait ise, bu sefer Tanrının oyduğu kurallarla yönetilmek bütün alanların Tanrının koyduğu kurallarla yönetilmesi yürütülmesi, kul olmaktan çıkılamaması demek. Böyle bir tabloda özgürlüklerin ne ölçüde kullanılabileceği de doğal olarak en önemli sorulardan birisi. Yani egemenlik eğer halka ait ise millete ait ise, milletin koyduğu kurallara göre bir yönetim söz konusu ise, burada elbette laik bir yönetimden söz edebiliyoruz.

Türkiye’de aynı şekilde tarikatların etkinliğinin çok partili siyasal yaşamla daha da öne çıktığından bahsettik. Laikliğe yönelik saldırılar da doğru orantılı olarak bu şekilde devam etti. Tarikatların sistemde etkinliği doğal olarak laikliğe saldırıların da olabildiğince arması anlamına geliyor.

Laiklik dediğinizde en önemli sorunlar hiç kuşkusuz ki eğitim alanında sorun. Hiç kuşkusuz ki, işte 3 Mart Devrim yasaları var. 3 Devrim yasası bunlardan bir tanesi Tevhidi Tedrisat Yasası, işte eğitim alanındaki sorun, bir başkası laikliğin temel anlamında kurulan Şeriye Vekaletinin kapatılmasıyla kurulan tarikatların cemaatlerin dinsel kurumları ele geçirilip orada toplumu biçimlendirmesi amacıyla kurulan Diyanet İşleri Başkanlığı, Diyanet İşleri Başkanlığı bir devrim kurumu olarak kurulmuş, ancak bu gün kuruluş amacının tamamen dışına çıkmış, laikliğe aykırı eylemleriyle merkezi haline gelmiş, bütçesi ile olanaklarıyla faaliyetleriyle. Bir başka laiklik dediğimiz zaman öne çıkan konulardan birisi de tartışmasız hukuk alanı, eğitim, diyanet ve hukuk dediğimiz zaman laiklik konusunda en çok üzerinde durmamız gereken konuların başında gelen bu üç temel konu.

Evet bugün bu konuları tartışıyoruz ama, herhalde Türkiye gibi bir model bir ülke dünyada bir başka yerde yok. Neden yok, anayasamızda laiklik değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez bir ilke. 1937 de Anayasamıza girmiş. Ancak değiştirilmesi teklif edilemez bir ilke olmasına rağmen, laiklik böyle bir tabloda laikliği benimsemeyen bu çerçevede hareket etmeyen bir örgütün, bir partinin gelip de bir ülkeyi yönetmesi ancak ve ancak bir darbeyle olabilir. Hukuk içerisinde demokrasiyle, demokratik yöntemlerle asla ve asla söz konusu olamaz. Ancak bugün Türkiye’de hukuk dolanılarak Anayasa etkisiz anayasa anayasallaştırarak değil, laik ve demokratik Cumhuriyet’e aykırılığı olan bir siyasi parti tarafından yönetilen bir ülke konumundayız. Böyle bir parti bu aykırı eylemlerin sonlandırmak yerine olabildiğince artırarak yoluna devam ediyor. Bu Anayasa Mahkemesince verilmiş bir karar ve 2008 yılından bu yana laikliğe aykırı eylemlerin her geçen gün saymakla bitmiyor, böyle bir tabloda laik olmayan programı her şeyiyle “kutlu dava” diyerek de bunu açıkça ifade eden bir siyasi parti yönetimindeki bir ülkede ne derece laiklik yaşanılabilir. Her geçen gün kadın haklarıyla ilgili sorunlar her geçen gün aklımıza ne gelirse her alanda hukuk dolanılarak yapılan düzenlemelerle, işte imamlara nikah yetkisi verilmesi bugün baktığımda sayılar yüzde ikiye kadar çıkmış, gibi algıda standartlar gibi hukuk her alanda dolanılarak laik olmayan bir parti tarafından yönetilen ama adımıza kendimize laik bir ülke dediğimiz konumdayız. Ve bu her geçen gün sorunları artırarak gelmiş durumda.

Türkiye Avrupa’da İnsan Hakları hukukuna en önemli kazanımı laikliğe aykırı bir partinin demokratik bir yönetim yönetip yönetemeyeceği Refah Partisi kapatma davasıdır bu dava İspanya’ya model olmuştur, diğer ülkelere model olmuştur, amma onun çok daha ötesine geçilerek bugün o İnsan Hakları Mahkemesi kararı görmezden gelinerek laikliğe aykırılığı zirveye taşıyan, demokrasi ile kendisini bağlı hissetmeyen bir siyasi parti yönetiminde öyle bir sorunlarla karşı karşıya kalmış konumdayız. Laikliğe bağlı olmayan bir partide de millet egemenliğinin, halkın egemenliğinin ne derece etkin olacağı da hiç tartışmaya gerek yok”.

Oturumun ikinci konuşmacısı Gamze Yücesan (emek ve direnişler) konusunu anlatırken şunları söyledi:

“Cumhuriyeti nasıl kazanacağız. Bu soru bizi geçmişe ve geleceğe bakmaya çağırıyor, geçmişte Cumhuriyetin tarihsel kazanımlarını ilerici ve devrimci birikimini sahipleniyoruz.

Bugüne baktığımızda ise Cumhuriyete yönelik ciddi saldırılar var. Karşı devrimci günlerdeyiz, Cumhuriyete dönük saldırılar emekçi halka emekçi halkın çalışma ver yaşam koşullarına yönelik saldırılardan asla ayrı düşünülemez ve geleceğe bakıyoruz, çünkü gelecek için bizim mücadelemiz Cumhuriyeti tarihsel hatırasını yaşatmak değil, Cumhuriyeti emekçilerin ellerinde yeniden kazanmak.

Bugün konuşmamda üç konuya değinmek istiyorum, ilk olarak Cumhuriyeti toplumsal konularla düşünmek. İkincisi Cumhuriyeti kim kazanacak ve son olarak nasıl bir Cumhuriyet olacak.

Cumhuriyeti toplumsal sınıflarla düşünmek dediğim zaman neyi kastediyorum. Cumhuriyet tarihte atılmış, ileriye doğru atılmış çok önemli bir adım. Saltanattan halk egemenliğine, tabaklıktan yurttaşlığa, gericilikten laikliğe doğru devrimci ve ilerici bir adım. Bunu sahipleniyoruz. Ama güne baktığımızda bugün Cumhuriyet milletin kazanımlarına yönetim kazanımlarına yönelik tüm saldırılar bu ülkenin emekçilerine, emekçilerin çalışma ve yaşam koşullarına yönelik saldırılardır. Laikliğin tasfiyesi, kamusal eğitimin aşınması, sağlığın piyasalaşması, kamusal varlıkların özelleştirilmesi, sosyal hakların geriletilmesi ve yurttaşlığın içinin boşaltılması bu ülkenin emekçileri için en büyük tehdittir. Yani Cumhuriyetin bağımsızlıkçı kamucu ve laik birikimi takviye edilirken emekçilerin de hakları güvenceleri ve kazanımları hedef alınmaktadır. Dolayısıyla bir kez daha Cumhuriyetin getireceği emekçi ile düşünmek zorundayız.

Bugün memlekete ciddi bir işçileşme süreci yaşıyoruz. Türkiye’de her on çalışandan yedisi ücretli çalışan, yani şimdi Türkiye artık emekçi toplumu ve Türkiye’deki emekçi toplumun karşısındaki en büyük yara işsizliktir. İşsizlik çalışmak zorunda bırakılan, çalışmaya muhtaç bırakılan ve ondan mahrum bırakılan büyük kitleler anlamına geliyor. İşsizliği en çok kadınlar ve gençlerde görüyoruz. Eğer işsizliği aşıp işe girebilirse işçi sınıfının büyük çoğunluğu kendilerini düşük ücretler, uzun çalışma saatleri güvencesiz koşullar bekliyor.

İşçi sınıfı bugün Türkiye’de çalıştıkça çok daha uzun saatler çalıştıkça yoksullaşıyor. Her geçen gün daha çok çalışan ve yoksullaşan maktan bahsediyoruz. Biz buna “çalışan yoksulluğu” diyoruz. Uzun saatler çalışmak hem bedensel hem zihinsel yıpranmadır. Sermayenin sürdürebilme bir araya gelince her gün bir iş cinayetine uyanıyoruz. B unu kanıksıyoruz. Ücretlere baktığımızda ise bugün Türkiye’de asgari ücret toplumudur. Her çalışandan biri asgari ücretlidir. ASGARİ ÜCRET ŞU ANDA AÇLIK SINIRININ ALTINDA. Dolayısıyla gerçekten geçim sıkıntısının içinde olan milyonlardan bahsediyoruz.

Bir parça çarpıcı gerçek ise, bugün Türkiye emekçileri Türkiye de işçi sınıfı hayata yalnızca ücret vadi ile bağlanıyor. Ne demek istiyorum, emekçilere kırdan gelen kırsaldan gelen destek azalmıştır. Eğitim ve sağlık piyasalaşmıştır. Onlara ulaşmak için uğraşmak gerekir. Dolaysıyla ücret bağı koptu şu anda hayattan kopacak bir yanlardan bahsediyoruz.

Bugün Türkiye’de insanlar derin bir yoksulluk karşısında emekliler ömür boyu çalışmışlar, bir gelir güvencesini sağlayamıyorlar. Gençler iş bulamıyor, kadınlar bir yanda kötü çalışmak zorunda kalarak düşük ücretle çalışırken bir yandan da evin bakım sorumluluğunu omuzlarında taşıyor. Çocuklar okula ya aç gidiyor ya da eğitim hayatından çekilip çalışma yaşamına katılmak mesleklere mahkûm olmak zorunda.

Şimdi bir kere daha söylüyorum ki Cumhuriyetin geleceğinin işçi sınıfının ve emekçilerle birlikte kuracağız. Çünkü biz Cumhuriyeti yalnızca kazanımlarını savunmuyoruz onun tarihsel sınırlarını da tanımak zorundayız. Eşitlik olmadan Cumhuriyet eksik kalır.

Peki bu Cumhuriyeti kim kazanacak.

Türkiye sanki Darul-hab’teymiş gibi yağmalıyorlar

2026-10-22T19:35:50.051+03:00

AKP-RTE iktidarı sanki ülkede “darul harb” varmış gibi ülkeyi yağmalıyor, yandaşlarını zengin ediyor ve de yağmalıyor.

Özellikle devlet kadrolarına atamalarda liyakate uyulmayıp sadakat düşüncesi ile eş dost tanıdık akraba, onun akrabası düşünce ile yapılan atamalar, kayırmaları, tabi dışlamaları, yolsuzlukları, rüşvet ve yasa dışı işlemlerin artmasına neden olduğu bilinmekle son olarak rastladığımız “fon yolsuzluk” olayları da devlet kademelerindeki çürümeyi dışa vurmuştur. Tüm bu yolsuzlukların kaynağı olan AKP-RTE iktidarı da her türlü yoğunlaşan artan yolsuzlukların kamuoyuna duyurulmasını istemediği için, gazetecileri yazdıkları bu yazılar yüzünden bahaneler bularak hapse atmakta. Gazete ve televizyonları kapatarak halka duyurulmasını önleyerek basın hürriyetini ihlal etmekte. “Basın halkın müşterek sesidir”, basın millet adına iktidarı denetler, basın hürriyetinin olmadığı bir ülke asla çağdaş olamaz, dünyada itibarı da olmaz.

Ayrıca, dinsel düşüncesi ağır basan Şevki Yılmaz ve tarikatçıların Laik T.C. nin laik yapısına kafa tutarcasına “darul-harb” düşüncesi ile, “muhalefete kalmasın yağmalayın” bağnazlığı ile Cumhuriyetimiz tarihinde görülmemiş cüretle bu tür yolsuzlukların, ne yazık ki arttığını görüyoruz.

Türkiye Cumhuriyeti, İslam hukuku (fıkıh) ve uluslararası hukuk açısından kesinlikle bir "darül harp" (savaş ülkesi) değildir. "Darül harp" kavramını bahane ederek hırsızlık, gasp, yağma veya dolandırıcılık gibi suçları meşru göstermeye çalışmak hem dini hem de hukuki olarak büyük bir sapmadır ve ağır bir suçtur.

AKP-RTE iktidarının kendi yandaşlarına yan çıkan uygulamalarına, yolsuzluklarına, fon dolandırıcılıklarına baktığımız zaman, ülke sanki bir “Darul harp”diyarı imiş gibi uygulamalar içinde olduğunu adeta gözlemliyoruz. Ayrıca soruşturma ve idari uygulamalara muhalif ve yandaş uygulama konumlarına baktığımızda, bir hukuk devletinde herkese eşit uygulanması gereken yasal uygulamalar, iktidar yandaşlarına ayrıcalık ve koruyucu bir tavır görülürken, muhalif vatandaşlara yer yer adeta sanki bir düşman hukuku uygulanıyor görünümünü taşımakta.

Bu konuda, Gazeteci yazar Rıza Zelyurt şöyle diyor: “Olayların özü; AKP lileri yetiştiren Nakşibendi tarikatının Halidi şeyhlerine göre “Türkiye darul-harb’dir. Yani kafir ülkesi”dir . Bu yüzden tarikatçıların dinine göre yağmalanması heleldir..! Çıkıp ta bu vurgunu kınayan bir tarikat şeyhi ve ilahiyatçı gördünüz mü?”

Şevki Yılmaz’ın Dedikleri

Şevki Yılmaz, 1990'lı yıllardaki Refah Partisi döneminde yaptığı çok sayıda radikal, sert ve provokatif siyasi konuşmayla tanınan bir isimdir. Bahsettiğiniz "Türkiye darül harptir, yağmalanabilir / devlete vergi verilmez / devlet malı gasp edilebilir" yönündeki söylemler, Türkiye'deki bazı radikal marjinal gruplar veya figürler tarafından geçmişte savunulmuş.

Şevki Yılmaz ile İlgili Benzer Tartışma Yaratan Diğer Konular Şunlardır:

28 Şubat Süreci: 1990'lardaki sert ve hakaretamiz konuşmaları nedeniyle 28 Şubat sürecinde hakkında davalar açılmış, milletvekilliği düşürülmüş ve bir dönem yurt dışına çıkmak zorunda kalmıştır.

"Ne Varsa Satın" Açıklaması: Yakın dönemde (2021-2022 civarı) katıldığı bir programda, ekonomiyle ilgili olarak "Seçimi kaybedersek muhalefete bir şey kalmasın, ne varsa satın" şeklinde yorumlanan ifadeleri nedeniyle büyük tepki toplamış ve gündeme gelmiştir. [i]

Tarihin En Örgütlü İhaneti

“Eski AKP Milletvekili Yazar Orhan Miroğlu bugün (19 Ekim 2026) X’te yayınladığı yazısında şöyle diyor:

“Türkiye, servetine servet katmaktan başka bir amacı olmayan ve bunun için her yolu, her yöntemi mubah gören, servetini kaybettiğinde ondan geriye hiçbir şey kalmayacak olan birtakım adamların taammüden ve hemen hiçbir engelle karşı karşıya kalmadan uyguladıkları bir kötülükle ve kendi tarihinin en örgütlü, en kollektif ihanetiyle karşı karşıya kaldı. Beka sorunu diye bir şey varsa o da bu ihanet ve bu kötülüğün ta kendisidir”.

Fon Yolsuzluğunda Ülkenin Parasal Kaybı

Fondaki ilk görüşe göre net tek rakam yok çünkü 3 ayrı zarar kalemi hesaplanıyor:

1. Doğrudan fon içindeki para:

Konuşulan rakam 18 milyar dolar ile 25 milyar dolar arası. Tasfiye edilen 66 fonun portföyü bu kadar.

2. Borsanın toplam değer kaybı:

Borsa İstanbul son 1 ayda BİST 100'de %15, BİST 100 dışı hisselerde %38 düştü. Bu düşüşün toplam portföy kaybı 5,3 trilyon TL yani yaklaşık 100 milyar dolar olarak hesaplanıyor.

Ali Babacan ve Özgür Özel'in dile getirdiği rakam bu gazete memur.com Özgür Özel buna dayanarak "Krizin maliyeti önce 20 milyar dolardı, sonra 90 milyar oldu, şimdi uzmanlar 110 milyar dolar diyor. 6 Şubat depremi 100 milyar dolara mal olmuştu, bu ondan büyük" dedi (sozcu.com.tr3) Devletin geri isteme hesabı:

Hazine / TMSF 141 gerçek kişi ve 73 şirkete "187 milyar 653 milyon TL'yi geri ödeyin" yazısı gönderdi. Şimdiye kadar iade edilen miktar ise sadece 2 milyar 1 milyon 170 bin TL olarak açıklandı (haber.sol.org.tr) Bir de CHP'li Cevdet Akay'ın iddiası var: 3 milyar + 5 milyar olmak üzere 8 milyar dolar dijital varlık yaratılarak yurt dışına kaçırıldı diyor (karabukhabermerkezi. Com) Resmi olarak Hazine ve Maliye Bakanlığı / SPK henüz kesinleşmiş toplam zarar tablosu yayınlamadı, soruşturma devam ediyor.[ii]

Vurgunu Kim Yaptırdı?

“Bir ay oldu, bir fon vurgununu gündüz-gece konuşuyoruz. Bu krizin ekonomimize doğrudan maliyeti önce 20 milyar dolardı. Sonra 90 milyar dolara çıktığını açıkladılar. Şimdi uzmanlar 110 milyar dolara ulaştığını söylüyor.

50 binin üzerinde vatandaşımızın hayatını kaybettiği o 6 Şubat depremi ‘asrın felaketi’ 100 milyar dolarlık kayba neden olmuştu.

Asrın soygunu, asrın dolandırıcılığı, asrın vurgunu; asrın felaketi olan 6 Şubat depreminden daha büyük hasar yaratmıştır.

Erdoğan bir aydır bu sorunu çözecek bir yöntemi ortaya koyamıyor. Bu kadar açık sorumluluğu varken ‘Dış güçler bize sabotaj yaptı’ diyor.

Sayın Erdoğan, fon şirketlerinin yönetimine o AKP’li isimleri dış güçler mi atadı? Fatma Betül Sayan Kaya Hanım’a 2,2 milyarlık vurgunu dış güçler mi yaptırdı?

Sorumlu Erdoğan. Niye? O kurumlara tek tek atamaların hepsinin altında imzası var.” Alıntı

Dini AçıdanTürkiye’de “darul harb” Durumu

• Meşruiyet Zemin Yoktur:

Diyanet İşleri Başkanlığı ve İslam alimlerinin ezici çoğunluğuna göre, ezanın okunduğu, Müslümanların ibadetlerini özgürce yerine getirebildiği ve can/mal güvenliğinin yasal koruma altında olduğu Türkiye gibi ülkeler darülharp olarak nitelendirilemez.

• Malın Dokunulmazlığı:

İslam dini, kimsenin malının haksız yere yenilmesini kabul etmez. Bir yer "darül harp" olarak iddia edilse bile, orada yaşayan sivillerin malını yağmalamak, hırsızlık yapmak veya insanları dolandırmak İslam ahlakıyla ve hukukuyla tamamen çelişir. Kul hakkı her şartta geçerlidir.

Hukuki Açıdan “darul harb” Durum

Ağır Ceza Müeyyideleri:

Türk Ceza Kanunu'na (TCK) göre hırsızlık, yağma (gasp), dolandırıcılık ve mala zarar verme gibi eylemler çok ciddi hapis cezalarıyla sonuçlanır.

Örgütlü Suç Kapsamı: Bu tür dini kavramları suistimal ederek insanları organize bir şekilde dolandırmaya veya mallarına çökmeye çalışan yapılar, "dini inanç ve duyguların istismarı suretiyle nitelikli dolandırıcılık" veya "suç işlemek amacıyla örgüt kurma" suçlarından yargılanır.

Dârülharp (Arapça) Nedir

İslam hukukunda (fıkıh) Müslümanların siyasi otoritesi ve şerî hukukunun geçerli olmadığı, gayrimüslimlerin yönettiği ve İslam ile henüz barış (ahit/mütareke) anlaşması yapılmamış ülkeleri tanımlamak için kullanılan bir kavramdır.

Temel Özellikleri

Siyasi ve Hukuki Statü: Ülkenin yönetim, yargı ve yasaması İslam esaslarına dayanmaz.

İki yaşamlama:

Geleneksel fıkıhta dünya, İslam ülkesi anlamındaki Dârülislam ve savaş/küfür ülkesi anlamındaki Dârülharp olmak üzere iki ana kategoriye ayrılır.

Mezheplere Göre Şartlar:

Özellikle Hanefî mezhebinde (Ebû Hanife), bir memleketin Dârülislam’dan Dârülharp’e dönüşmesi için; küfür hükümlerinin tamamen uygulanması, başka bir kâfir ülkesine sınırdaş olması ve Müslümanlar ile zimmîlerin can/mal güvenliğinin kalmaması gibi ağır şartlar aranır.

İslam Hukukundaki Tartışmalar

İbadet ve Sosyal Hayat:

Fakihler dârü-lharp sayılan yerlerde ibadetlerin yapılıp yapılamayacağı, faiz ve ticaret hukuku gibi konularda farklı görüşler öne sürmüştür. Türkiye’nin Durumu:

İslam âlimlerinin ve Diyanet İşleri Başkanlığı gibi otoritelerin genel görüşüne göre, ezanın okunduğu, ibadetlerin serbestçe yapıldığı, bağımsız bir ordu ve hukuki düzenin bulunduğu Türkiye bir dârül-harp değil.

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Sonotlar

[i] (Şevki Yılmaz- Vikipedi Şevki Yılmaz (1955, İzmit, Kocaeli), Türk siyasetçi, TBMM 20. dönem Rize milletvekili. 1990'larda provokatif ve hakaretamiz konuşmalar yapmış bir siyasetçi...)

[ii] https://www.sozcu.com.tr/amp/fon-vurgunu-asrin-felaketinden-buyuk-p370185

Kızını Dövmeyen Dizini Döver

2026-10-09T21:40:11.378+03:00

Kızını dövmeyen (anne ve baba) dizini döver.

Güzel bir atasözüdür.

Tabi, burada dövmekten kast edilen husus, çocuklarına fiziksel şiddet uygulamak, darp etmek değil, onları eğitmek, disiplin vermek yanlışlarını gördüğünde uyarmak ve doğru yolu göstermektir.

Bu sözü ben politikaya uyarlamayı çok seviyorum.

Bizim ülkemiz siyasetinde şöyle yanlış bir anlayış var, aman üyesi veya taraftarı olduğumuz siyasi partiyi yanlışlarını görsek de asla eleştirmeyelim, uyarmayalım, aksi halde oy kaybına uğrarız.

Bu çok yanlış ve seçmeni olduğumuz partiye yapılacak en büyük kötülüktür.

Üyesi veya seçmeni olduğumuz partinin yanlışlarını gördüğümüzde onu uyarmak, partiye asla kötülük değildir.

İyi bir partili yeri geldiğinde partisini eleştirmelidir.

Biz de particilik, üyesi veya seçmeni olduğumuz partinin hatalarını görmezlikten gelmek ve onu sürekli övmek, iktidara geldiğinde de kendimize ve/ veya çocuklarımıza iş ve aş bulmak için ondan yararlanmak üzerine kurulmuştur ne yazık ki.

Ben bu particilik anlayışına şiddetle karşı çıkıyor ve üyesi olduğum Yeni Parti'yi ve yöneticilerini yeri geldiğinde eleştirerek partime katkı sunmak istiyorum. Ancak, bu davranışım en yakın arkadaşlarım tarafından dahi eleştirilebiliyor.

Sevgili arkadaşlarım; Ekrem TEKİN ve Necati NALINCI, sanırım beni bu konuda zaman zaman eleştiriyor ve diş biliyorlardır.

Neyse, sadede geleyim ve yine, üyesi olduğum Yeni Parti'yi biraz eleştireyim.

Hepinizin bildiği gibi bir fon yağması ve yolsuzluğu var ülkemizde.

AKP'li bir eski bayan bakan ve genel başkan yardımcısı da, iddiaya göre, bu yağmadan nasibini almış ve 163 milyon TL koyarak altı ayda iki milyar olarak geri almış. Tabi bu işin bilinen ve görünen yüzü, daha nice isimler ve siyasiler bu yağma Hasan’ın böreğinden nasiplenmişler. Bunların isimleri, liste halinde, ana ve yavru muhalefet partilerimizin elindeymiş.

Partim Yeni Parti, elindeki bu listeyi haber bayatlamadan derhal açıklamak yerine, ERDOĞAN'a pazartesi gününe kadar mehil vermiş ve kendisinden bu listeyi açıklamasını istiyor.

Yeni Parti yöneticileri; sanırım, ERDOĞAN'ı hiç ama hiç tanımamışlar. Benim dahi çok iyi tanıdığım ERDOĞAN, bu listeyi açıklayacak olsa dahi, ana muhalefet partisi açıkla dediği için, ölse açıklamaz.

Bu gerçeğe rağmen, hangi akılla, ERDOĞAN'a mehil tanıyıp fon vurgunundan yararlananların listesini açıklamasını ERDOĞAN'dan istiyor, benim partim?

Muhalefet olarak, size gollük bir pas atılmış, kendinize güveniyorsanız ve listenin doğruluğuna inanıyorsanız, derhal listeyi açıklayarak, yani derhal topa vurarak niçin golü atmıyorsunuz?

09/10/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Cemil Tugay'ın İzmir'e İhaneti

2026-10-07T21:38:41.456+03:00

Cemil TUGAY'ın; önceki tüm yalanlamalarına ve AKP'ye geçersem karım beni boşar, annem evlatlıktan reddeder gibi sarf ettiği iddialı ve büyük laflarına rağmen, bugün (7. 10. 2026) AKP rozeti takarak AKP'ye transfer olması, İzmir'e ve İzmir halkına asla zarar vermeyecek, bilakis İzmir'i sandıkta alamayan AKP ve lideri ERDOĞAN, devletin tüm olanaklarını, ileriye dönük seçim yatırımı adına İzmir'e akıtacak ve hizmet olarak İzmirli belki de karlı çıkacaktır.

Keza; AKP, İzmir'i ayak oyunlarıyla seçimsiz kazandığı için, yine ilerideki seçimleri düşünerek, bu dönemde İzmirlinin yaşam tarzına müdahale etmeyecek ve bilmiyorum varsa Belediyenin sosyal tesislerinde alkollü içki içmeye yasak getirmeyecektir. Yani, şimdilik takiye yapacaktır.

Ben, CHP adayı olduğu için, hiç içime sinmese de Cemil TUGAY'a oy veren bir İzmirli seçmen olarak, Cemil TUGAY'ın; bizlerin iradesine ihanet ederek, bizlerin oyunu AKP'ye satarak AKP saflarına katılmasına, Türk insanı ve Türk siyaseti adına üzüldüm tabi.

Ancak, kaybedilen hiçbir şey yok, maç aslında yeni başladı diyebiliriz. Önümüzdeki seçimlerde İzmirlinin İzmirli seçmenin ne olduğunu, Cemil TUGAY da, AKP de daha iyi anlayacak, İzmir, kendisine yapılan bir iltifat ve onur olarak görüp kabul ettiği gavurluğunu, cümle aleme gösterecektir.

İzmir’in dağlarında çiçekler açacakmış, Cemil TUGAY'ı kirli politikalarıyla transfer eden AKP, bir klip çekip yayınlamış, İzmir'i bir çöp yığını ve dağı olarak gösterip, sonrasında, yani Cemil TUGAY'ın transferi ile birden bire dağlarında çiçek açan bir şehir olarak tasvir eden bir klip.

AKP sanırım farkında değil, İzmir'in dağlarında çiçekler açmaya bugün başlamadı, İzmir’in dağlarında 09. Eylül. 1922 den bu yana solmadan ve hiç durmadan sürekli çiçekler açıyor. Aslında İzmir’in dağları bir sembol, bağımsızlık, Cumhuriyet, laiklik, özgürlük, demokrasi ve ATATÜRK sevgisini daima içinde taşıyan İzmirlinin gönlünde ve yüreğinde açıyor, o çiçekler, Şu veya bu nedenle İzmir’in dağlarında bir gün çiçekler açmasa da, İzmirlinin gönlünde ve yüreğinde o çiçekler daima ve hiç solmadan açmaya devam edecektir.

İzmir ve İzmir seçmeni, iradesine yönelik bu gasp eyleminin cezasını sandıkta kesecektir, bundan kimsenin şüphesi olmasın.

Cemil TUGAY'ın ve onun gibi diğer ihanet edenlerin İzmir'e asla zararı olmayacaktır.

Ancak, en başta İzmir olmak üzere yerel seçimlerde aday belirlemelerde yapılan hatalar ve bunun sunucu ihanetler, korkarım ki, önümüzdeki genel seçimlerde, osuruktan nem kapan nazlı Türk seçmeni üzerinde menfi etkiler yapacak ve bu aday belirlemelerinde yapılan hataların sonuçlarını, AKP Özgür ÖZEL ve Yeni Partinin zaafı olarak aleyhe kullanacaktır.

Bu nedenle, ben bir Yeni Parti üyesi olarak, özellikle Cemil TUGAY üzerinde, onun adaylığı konusunda, Karşıyaka’daki başarısızlığına rağmen ısrar eden Özgür ÖZEL'in, bu konuda bir öz eleştiride bulunmasını, İzmir halkından özür dilemesini ve Cemil TUGAY ısrarındaki gerekçeyi, samimi olarak İzmir halkına açıklamasını diliyor ve bekliyorum.

07/10/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Gazeteci Yazar Sabahattin Önkibarın Menderes Hakkındaki Saptamaları

2026-10-01T21:43:06.599+03:00

Menderes ahlaksız bir adam mıydı?

Osmanlı Borçla Battı T.C. Neden borçtan Kurtulamıyor?

Menderes Atatürk Devrimlerine karşı mı idi?

Aşağıda yazıya aktardığım yazı, dostum arkadaşım Eğitimci Mehmet Ayhan tarafından gönderildi. Anlatılanları önemli bulduğum için bu gelen videodaki Gazeteci Sabahattin Önkibar’ın konuşmasını yazıya aktararak okuyucuya sunmak istedim.

Açıklamalarım önyargı ya dayalı hükümler değil, bizzat tarihi hakikatler

İslamcıları Adnan Menderes’e neden ulvi misyonlar yüklediğini anlatacağım ama önce Menderes profilini aktarayım. Bu anlattıklarım yüzde yüz doğru, belge ve tanıklara dayanır. Tanıklardan biri, defalarca kendisi ile programlar yaptığım oğlu Aydın Menders’tir.

Menderes 1889 Aydın doğumlu Kırım kökenli Türk’tür. Millî Mücadeleye katılmış, İstiklal Madalyası almıştır. Babası toprak ağası, dolayısıyla kendisi de toprak ağasıydı. Celal Bayar’ın etkisi ile CHP ye katılmış 1931 de de Aydın Milletvekili olarak Meclise girmiş, CHP de 1945’e kadar parti müfettişliği dahil pek çok görevde bulunmuş, CHP si 1945 de Toprak Reformu ile topraksız köylüyü toprak sahibi yapmaya kalkışması beraber partisinin karşısına çıkmış, karşısına dikilmiş, çünkü toprak ağası. Menderes bu teklifi komünistlik olarak görmüş. Sadece Toprak Reformu değil, dönemin eğitim üssü olan Köy Enstitülerini büyük toprak sahipleri ile bu Demokrat Patisince komünistlik ve fuhuş merkezi olarak lanse dildi. CHP ile İsmet İnönü maalesef bu dezenformasyonu püskürtemedi Köy Enstitülerini kapattı. Türkiye’yi ayağa kaldıracak Köy Enstitüleri bizzat kurucusu olan CHP tarafından kapatıldı ki, bu adım CHP’nin karşı devrime boyun eğmesi idi.

Bu örnekten anlaşılacağı gibi Adnan Menderes hareketi aslında bir bakıma karşı devrim hamlesi idi. Peşi sıra bu olayla beraber bilinen Adnan Menderes, Celal Bayar, Refik Kocaltan Fuat Köprülü ile TBMM ne önerge vererek CHP sine başkaldırdılar. “Dörtlü Takrir” olayı çok partili hayata geçilmesinin miladı olarak kabul edilir zira ilk açık eylem, verilen önerge ile Demokrat Parti demokrasi ile çok partili sistem kabul edilir, seçimlerin açık olması istenir. Malum o güne kadar olan sistem seçim sistemine göre oylar açık tasnif gizli idi. Dörtlü Takrir CHP’yi karıştırdı ve parti yönetimine isyan olarak görüldü.

1946 seçimlerini Demokrat Parti kazandı, tasnif gizli olduğu için CHP kazandı denildi.

Adnan Menderes’le Refik Koraltan hemen anında partiden kovuldular. Celal Bayar’la Fuat Köprülü de kendiliğinden istifa ettiler. Bu şekilde Demokrat Parti’de zuhur etmiş oldu. Şunu da belirteyim, o yıllar yani 1945-946 dönemi İkinci Dünya Savaşı’nın bittiği dönem Batı aleminde demokrasinin filizlendiği bir süreç. O rüzgârın etkisi ile Demokrat Parti kuruldu ve 1946 da seçime gidildi. Seçimi bir iddiaya göre Demokrat Parti kazandı fakat oylar açık tasnif gizli olduğu için kaybetmiş olarak açıklandı. Buna rağmen Demokrat Parti 61 milletvekili ile Meclise girdi dört yıl CHP’ne karşı sert muhalefet yaptı. 1950 seçiminde ise Demokrat Parti yüzde 53 oy ile tek başına iktidar oldu. Seçim Sistemi salt çoğunluk olduğu için parlamentonun yüzde 67 sini ele geçirdi.

Kurumsallaşmadıkabinde seçimin sonrasında da dönemin Genel Kurmay Başkanı ile Dönemin kuvvet komutanları CHP Genel Başkanı İsmet İnönü’ye giderler ve şunu söylerler: “Paşam, bu tabloyu kabul edemeyiz, Atatürk ilkeleri toplumda henüz tam olarak kurumsallaşmadı Demokrat Parti bu süreci ters yüz edip seçimi tanımayacağız müdahale edeceğiz”.

İsmet İnönü bu teklife karşı çıktı, “hayır bunu asla yapmayacaksınız, yaparsanız karşınızda beni bulursunuz, böyle bir şey ülkeye zarar verir, Türkiye’de artık yeni bir dönem başlıyor, bunu hepimiz kabul edeceğiz.

Evet yapılan işler ortada 1950’deki müdahale istemini önleyen bir zat bilirim bu şekilde Anan Menderes Başbakan Celal Bayar da Cumhurbaşkanı oldu.

Atatürk’ün son Başbakanı olan Celal Bayar’la İsmet İnönü birbirlerinin zıddı birbirlerinden de nefret ederler ki bu birçok olaya yansır. 1950-1954 yılları Demokrat Parti’nin rejim bağlamında ılımlı başarılı dönemi idi. O süreçte Truman Doktrini sürecinde Amerika’dan Marşal yardımı alınmıştı, keza onlarca sene sonra ilk defa o dönem Batı ile iyi ilişkileri kuruldu ve büyük dış borçlanmalar yapıldı. Menderes o kaynaklarla alt yapı çalışmalarını başlattı.

Türkiye’nin o dönemde SSCB Birliğinin Stalin’in Kars Ardahan talebi gündeme gelmişti. Amerika ve İngiltere o süreçte Komünist Rusya’ya karşı Türkiye’nin yanında yer almıştı. Ankara oluşan sıcak iklimi geliştirmek için Amerikan kuvvetlerinin yanında savaştı, Türk askerini Kore’ye gönderdi. O şekilde de NATO’ya girmesinin önü açıldı ve 1952 senesinde Türkiye NATO’ya girdi. Demokrat Parti 1954 seçimlerini de oylarını artırarak kazandı.

Derken seçim sonrasında Menderes’in kadroları şımartıldı, Cumhuriyetten rövanş almaya kalkıştılar. Hemen önce Halkevlerini kapattılar, akabinde tarikat ve cemaatlerin önünü açtılar. Sadece Cumhurbaşkanı olarak Celal Bayar Atatürk’ten taviz vermedi, Anıtkabir’i de yaptıran o. Bilindiğinin aksine İnönü Kemalist değildi fakat adını koyan Kemalist devlet arka sıra CHP’nin mallarına el koymaya başladı. Adım adım istibdada evrildi. Bu dönem bu süreçte ekonomi de sekteye uğramaya başladı. Dış borçlanmalarda sorun çıktı, sermaye yetersizliği gündeme geldi, enflasyon yükseldi, büyük bir devalüasyon yapıldı.

İlerleyen süreçte Türkiye temerrütte düştü, moratoryum ilan edildi evet Türkiye iflas edildiğini açıkladı. “Borçlarımı ödeyemiyorum” diyerek beyaz bayrak çekti”.

Osmanlı borçla battı ama T.C. neden borçtan kurtulamıyor.

İzninize sığınarak burada bir ara verip bir parantez açmak istiyorum. Osmanlı Devleti’nin yıkılış yıllarına doğru filmi geriye sarar gibi zamanı geri götürtürsek, Osmanlı Devleti’nin Batılılara borçları yüzünden battığını görürüz. Örneğin Osmanlının borçları yüzünden Kıbrıs adası İngilizlere rehin verilerek silahsız savaşsız elden çıktığını unutmayınız. Hem Osmanlının borçlarını 1950’lere kadar ödeyen Atatürk’ün T.C. i, hem de şimdilerin sata sata bitiremediği nice eserleri yurda kazandırmıştı. Hem borç ödeyen hem yatırım yapan (ne ki uçak üreten) Atatürk’ün özgür Türkiye’si, ülkemizde gericiliği başlatan Adnan Menderes hükümetine 1950 de geçince, daha on yıl olmadan Sabahattin Önkibar’ın deyimi ile borçtan “iflas” ettiğini ülkenin borç batağına saplandığını görmekteyiz. Böylece dinci görünen gerici iktidarların yanlış yönetimleri yüzünden borç, pahalılık ve enflasyon içinde bocaladığına tanık oluyoruz. Hele 2026 ya geldiğimizde ülkede üretimin nerede ise durduğunu, enflasyon ve pahalılık yüzünden vatandaşın ezildiğini, ülkenin borçlarını değil, borcunun faizini bile ödemekte sıkıntı çektiğini basına yansıyan haberlerden görüyoruz. Neyse biz yine Sabahattin Önkibar’ın Menderes devrini anlatımlarına dönelim.

“Bu durum içeride bütün dengeleri alt üst ettiğini, ekonomik sorunlar büyüyünce de Demokrat Parti yönetimi baskıyı tırmandırdı, baskıyı artırdı. Muhalifleri hapse atmaya başladı. Kendine oy vermeyen Kırşehir gibi illeri ilçe yaptı, Malatya gibi illeri de ikiye böldü, bölmeye başladı ki Adıyaman gibi yeni illerin kurulması bundan. Tam o günlerde Demokrat Parti’yi destekleyen İstanbul Ekspres gazetesi proaktif bir haber yayınladı. “Yunanlılar Atatürk’ün evini bombaladı” deniliyordu haberde. Halk bu haberle galeyana geldi. Kalabalıklar İstanbul’da azınlıkların dükkanlarına saldırdı yağma başlattı. Tarihe “6-7 Eylül Olayları” olarak geçen bu yağmalamalarda binlerce mağaza soyuldu, yakıldı, yıkıldı. Bu olay sonrasında da İstanbul Rumlarının büyük bölümü Türkiye’yi terk etti, Yunanistan’a göç etti. Şunu da belirteyim bazılarına göre bu yağmalama olayından Adnan Menderes’in önceden haberi varmış. Bu ne kadar doğru meçhul, çünkü hiçbir zaman kanıtlanamadı.

Menderes tarikatlara Sait Nursi’ye yakınlık göstererek gericiliği başlattı.

Derken iktidar baskıyı artırdıkça artırdı, muhalefet eden 248 gazeteciyi, yazar aydın hapse atıldı. Bedii Faik, Hüseyin Cahit Yalçın, Metin Toker gibi ünlüler tutuklananlar arsındaydı. Adnan Menderes CHP li gördüğü gazetecileri hapse atarken, Necip Fazıl gibi İslamcılar da “Örtülü Ödenek” ten para aktardı. Örtülü ödenekten beşer onar bin lira (toplam yüz bin liradan fazla) para alan yandaş Gazeteci Necip Fazıl Kısakürek kumar oynuyordu. Tarikat ve cemaatlere de özgürlükler tanıdı; tekke ve zaviyelerin açılmasına gayri resmi olarak izin verdi. Sait Nursi Adnan Menderes’e mektup yazıp “büyük İslam Kahramanısın” demesi de bundan. Bu şekilde toplum her geçen gün ayrıştı ikiye bölündü. Millet Partisi gibi bazı muhalif partiler CHP sine katılıp birliği yaptılar. Adnan Menderes de onlara misilleme olarak onların karşısına hemen “Vatan Cephesi” kurdurdu. Toplum ayrıştı ve hatta camiler bölünmeye başlandı. Önce Kasım Gülek ardından da İsmet İnönü’ye saldırılar yapıldı. Ülke belirsizliğe, kaosa anarşiye sürüklendi.

Derken 1959’a gelindiğinde Adnan Menderes Kıbrıs konusunu görüşmek için İngiltere’ye Londra’ya gitti. Bindiği uçak düştü, uçakta bindiği 14 kişiden Adnan Menderes kurtuldu ve kurtulanlar arasındaydı, burnu bile kanamamıştı. Yaşanan bu kaza Türkiye’ye yumuşama getirdi. İsmet İnönü kaza geçiren Menderes’i Sirkeci Gar’ında karşıladı. Buna rağmen Celal Bayar’ın teşviki ile İnönü’ye iade i ziyaret yapmadı oluşan yumuşamayı sabote edip gerginliği tırmandırdı. Peşi sıra CHP bütün mitinglere başladı. DP bu mitinglerden rahat oldu. CHP’yi engellemek için akıl almaz bir adım attı. Tahkikat Komisyonu kurdu, 15 kişilik bir komisyon; üyelerin çoğunluğu da iktidar partisi Demokrat Parti’den. Görevi CHP sini durdurmak. CHP’nin yapacağı miting gibi bütün parti faaliyetleri bu komisyonun iznine bağlanması. Yapılan filiiği olarak iktidar partisinin kurduğunu kurmaktı. Tarihler 18 Nisan 1960’ı gösteriyordu, bütün bunlar 27 Mayıs darbesinden 39 gün önce oluyordu. İsmet İnönü de yaşananlardan sonra tarihe geçen şu uyarıyı yapar: “Böyle devam ederseniz sizi ben bile kurtaramayacağım bu şekilde şartlar tamam olur”. Bu şartlar daha sonra “İnönü’nün darbeden haber vardı” yorumları eder oldu.

Korgeneral Cemal Madanoğlu önderliğindeki cunta 27 Mayıs’ta (27 Mayıs 1960) yönetime el koydu. Darbe bildirisini yönetimin kurmay albaylarından Alpaslan Türkeş okudu. Kütahyalı olan Adnan Menderes’i de daha sonra Hava Kuvvetleri Komutanı ve Cumhurbaşkanı adayı olan Muhsin Batur gözaltına aldı. Muhsin Paşa’yla 1988 de İstanbul Göztepe’deki evinde uzun bir röportaj yapmış yayınlamıştım ve bu konuyu da sormuştum. Batur Menderes’i gözaltına aldığında ağlamaya başladığını ve kendini çok şaşırttığını söylemişti.

Aynı Menderes Yassıada’da da sinmiş çökmüş bir halde idi. Celal Bayar’ın yaptığı gibi, “siz beni yargılayamazsınız, sizi tanımıyorum” demedi diyemedi. Yargılamada Yassıada savcı ve hakimleri Sayın Başol Egesel’in ifadeleri ile darbecilerin emirlerine göre hüküm verildi. Kuşkusuz seçimle gelen birinin bu şekilde alaşağı edilmesi asla onaylanamaz, ancak Adnan Menderes kesinlikle demokrasi kahramanı şu bu değil, tam tersine özellikle 1956 sonrası tam bir despottu. İslamcıların onu ulvi diye görmeleri ile kahraman olarak görmesi ise Atatürk’e karşı rövanşça görmeleridir”.

Adnan Menderes ahlaksız bir adamdı

Menderes 10 yıllık iktidarında karşıdevrim denilebilecek adımlar attı ki, bunun aslı tabi ideal olarak değil, iktidar tabanını genişletmek ve iktidarını sürdürmek için yaptı. Evet Menderes kesinlikle İslamcı şu bu değildi, namaz kılmazdı oruç tutmazdı her akşam iki duble rakısını da içerdi. Dahası fena halde zampara ve ahlaksızdı. Kendisi Berin Hanımla evli olmasına rağmen evli olan Ayhan Aydan’la ilişki kurdu çocuk peydahladı. O süreçte Menderes 50 Ayhan Hanım 25 yaşında idi. Bu ilişkiden Ayhan Aydan’ın kocası Hasan Fehmi Alnar’ın da haberi vardı. Öyle ki koca evde iken bile Ayhan Hanım’la başka bir odada birlikte oluğalardı. Bunlar tevatür değil kanıtlanmış tanıklınmış kanıtlardır. Hadise aşk sevda şu bu değil, bildiğimiz cinsel sapkınlık Menderes hem Berrin hem de Aydan Hanımla sevgili iken İstanbul’da Suzan Sözen isimli mavi gözlü tok alımlı bir kadın ile de uzun dönem ilişki yaşadı ki o kanıtlı Suzan Sözen bu ilişkiyi doğrulayan açıklama yaptı. Suzan Sözen’in kocası İstanbul’da Emniyet Müdürü idi, tıpkı Ayhan Hanımda olayında olduğu gibi Emniyet Müdürü koca evde iken Menderes başka bir odada karısı Suzan’ı beceriyordu. Bütün bunlar hatta Menderes’in Ayhan Hanım’ın kocasına örtülü ödenekten para vermesi gibi Yassıada mahkemelerine konu oldu. Daha tuhafını söyleyeyim Adnan Menderes Ayhan Aydan’ın kocasını çağırdı, “karın benim sevgilim onu hemen boşa” diye söylemiş. Eski Milletvekili Yılmaz Karakoyunlu’nun bu konu bağlamında taraflarla birebir konuşarak yazdığı kitap var. Kısaca Adnan Menderes Türk siyasetindeki en utanmaz, en ahlaksız isimlerinden biri. Öyleyken İslamcılar onu evliye gibi kutsuyor, onlar çünkü önlerini açtı. İronik ayrıntı Atatürk’e içki üzerinden saldıran dincilerin Menderes’in içkisine ve cinsel sapkınlıklarına tek söz etmemeleri”.

Söylediklerini ilginç bulduğum Gazeteci Sabahattin Önkibar’ın konuşmasının olduğu bant kaydı burada bitiyor. İsteyenlere bu bandı da gönderebilirim.

Menderes Atatürk Devrimlerine karşı mı idi?

Düşünün, Atatürk’le, Celal Bayar’la birlikte Kurtuluş Savaşına katılan zamanın Başbakanı olmuş Adnan Menderes, Atatürk’ün devrim ve yeniliklerine de tanık olduğu halde ne, yazık ki, Devrim Kanunları ile yasaklanan ve yasaların günümüzde bile geçerli olmasına karşın, sadece gericilere, İslamcılara, Atatürk düşmanlarına şirin görünmek için Tekke ve Zaviyeler, tarikatlar, cemaatlere Başbakan Adnan Menderes göz yumuyor yol veriyordu. Çok partili hayata geçerken, Laik çağdaş Türkiye Cumhuriyeti’nin 1950-1960 Hükümeti Başbakanı Menderes, böylece Atatürk Devrimlerine karşı irticanın gericiliğin tırmanmasını da başlatmış oluyordu.

1950-1960 DP yönetiminin bu çağ dışı uygulamalarına bir yeşil yakan Menderes, İslamcılar, gericiler, Atatürk düşmanlara demokrasi tarihimizde yol açmış oluyor. Böylece günümüze kadar sürekli yönetimde kalan Laik T.C.nin tüm sağcı iktidarlarına, Menderes’in yaktığı bu karanlık gerici işareti bir rehber olmuştur. Böylece Türkiye Atatürk’ün arzuladığı çağdaşlaşmaya, gericilerin, İslamcıların, Atatürk düşmanlarının engellemeleri nedeni ile ulaşamamanın sancılarını çekip duruyor.

Gericilere Işık Tutan Menderes, Isparta'ya Sürgün Edilen Gerici Said-i Nursi'yi Ziyaret ediyor. Bu ziyaret tesadüf değildir, bir zihniyetin ilanıdır. Demokrat Parti iktidara geldiğinden beri Cumhuriyet devrimlerini tasfiye etmek için gericiliğe alan açmıştır. Ezanın Araplaştırılması, tarikatların yeniden hortlatılması, köy enstitülerinin kapatılması hep aynı planın parçasıdır. Menderes’in, Atatürk devrimlerine karşı mücadelesiyle bilinen ve Isparta'ya sürgün edilen Said-i Nursi'yi ziyaret etmesi, gericilikle kurulan ittifakın en açık fotoğrafıdır. Laik Cumhuriyete karşı birleşen bu iki odak, biri siyasal iktidarı, diğeri ise din kisvesi altındaki gerici örgütlenmeyi temsil etmektedir. Bu ziyaret, devrimlerin bekçisi olan Türk milletine karşı yapılmış bir meydan okumadır.

Ali Adnan Ertekin Menderes (1899, Aydın- 17 Eylül 1961, Bursa), Türk siyasetçi, devlet adamı ve hukukçu. 1950-60 yılları arasında Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı olarak görev aldı. Ayrıca, aynı tarihler arasında kurucuları arasında yer aldığı Demokrat Parti (DP) Genel Başkanlığını yürüttü. Menderes, Türkiye siyasi tarihinde idam edilen ilk ve tek başbakan oldu. 1990'da Türkiye Büyük Millet Meclisi çıkardığı yasayla, Menderes ve onunla idam edilen Maliye Bakanı Hasan Polatkan ve Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu'ya itibarlarını iade edildi.

Konu ile ilgili olduğu için bu sitemizde daha önce yayınlanan Menderes ve yönetimi ile ilgili bir yazımı ekliyorum.

Menderes’le ilgili bir söz ve anımsattığı anılar.

19 Şubat 2022 günü Ostim metro durağına gitmek üzere, evimin yakınındaki duraktan ring otobüsüne bindim. Yanıma, Şereflikoçhisar’ın Acı Kuyu köyünden olduğunu öğrendiğim, Sanayi Bakanlığından emekli olduğunu anlatan ve adının Turgay Ekinci olduğunu söyleyen yeni emekli biri oturdu.

Benim bir huyum var, yan yana geldiği, birlikte oturmaya başladığım kimseleri elimden geldiğince onunla konuşmaya gayret eder, onu konuşturmaya çalışırım.

Ben de Kaman Yelek köyündenim, bizim köyün yamaçlarından dağından Hirfanlı Baraj gölü karşısındaki Şereflikoçhisar köyleri Acı Kuyu dahil görünürler. Ona, “benim köyümden sizin köyler dağlar apaçık görünür” dedim ve aramızda samimi bir hava oluşmaya başladı. Turgay Ekinci, Kaman ve köylerinden pek çok kimselerin adlarını saydı “tanır mısın”, dedi. Anlatmaya başladı:

“Sizin köylerden Toklümen’den [i] öteki köylerden kağnılarla, eşeklerle üzüm, armut, fasulye satmaya gelirlerdi. Sabaha pahalı sattıklarını akşamleyin azaldıkça yarı fiyatına satarlardı; çünkü o sebzeler, meyveler eşeklerde kağnılarda sallanı sallanı ezilmeye başlar, onun için akşama doğru üçe beşe bakmazlar yok pahasına satıp giderlerdi”.

(1950 li yıllarda ben de küçüklüğümde rahmetli babamla o taraftaki köylere kağnı ile armut satmaya gitmiştik, misafir olduğumuz evde gece yatarken kağnıdaki armutların yarısını çalmışlardı)

Oğlunu Menderes için kesmek isteyen baba

Ona sordum kaç yaşındasın, kaç doğumlusun? O da “1956 doğumluyum” dedi. Ona tam da Menderes zamanında doğmuşsun dedim. Menderes Köy enstitülerini kapattı, Kırşehir’imizi vilayetken kaza yaptı, dedim. Ben Menderes deyince Turgay Ekinci, Menderes’le ilgili şunları anlattı:

“Menderes Londra’da geçirdiği uçak kazasında kurtulmuştu”. [ii] “Menderes İstanbul’a geldiğinde yüzbinlerce kişi karşılamış, karşılamada benim tanıdığım bir arkadaş Menderes’in sağ kurtulduğuna sevinerek 10 yaşlarında erkek çocuğunu yanına almış Menderes’in önüne çıkmış. Ona demiş ki, “sayın başbakanım, uçak kazasından kurtulduğunuz için, şükür adağı olarak Allah için bu oğlumu sizin adınıza kurban etmek istiyorum” demiş elinde bıçak oğlunu Menderes adına kurban kesmek istemiş. Tabi bunu göreneler dehşet içinde kalmışlar, hemen adamın elinden bıçağı alıp çocuğu kesmesine mâni olmuşlar. İşin daha garibi, Menderes Yassıada’da idam edilirken, onun altındaki idam sehpasını çeken cellat, bu onun için çocuğunu kesmek isteyen adamdı. Görüyon ya nerden nereye”.

Aman Tanrım, bu dehşetli garip anıyı hiç duymamıştım, diye düşündüm. Eve gelince, tarih boyunca böylesine hazin, dehşetli olaylar, savaşlar, kişiler hakkında nice akıl dışı öyküler ve efsaneler anlatılır, anlatıldığını düşündüm.

Biz bunu tarihin sayfalarına bırakıp, 1950-1960 yılları arasında on yıl Türkiye yönetiminde iktidarda kalan Adnan Menderes’in, kaynaklara dayanarak onun Türk demokrasisine verdiği baskıcı yönetimini, hele Atatürk’ün Laik T.C. ne verdiği arızaları, irticaya nasıl yeşil ışık yatığını sayın Turan Akıncı’nın araştırma derlemesine bakarak anımsamaya çalışalım. Bilindiği gibi, 1960’tan, Menderes devrinin bir darbe ile bitiminden sonra gelen ve aynı irtica çizgisini sürdürmek isteyen iktidar mensupları, Menderes’i bu olumsuz yanlarını göz ardı edip onu kendilerine adeta rehber edinmişler, böylece Türk demokrasisine zarar vererek tek adam yönetimine kadar getirmişlerdi.

Görüyorsunuz otobüste bir sohbet bizi nerelere götürdü.

Demokrat parti dönemi

Bugün “dinci kinci” iktidarı görünce, Adnan Menderes dönemi daha iyi anlaşılıyor. Sayın Turan Akıncı, Menderes dönemine ilişkin bir araştırma derleme yapmış, bu derlemesinin başına, ibret alınması ve unutulmaması için “bu belgeyi kütüphanenizin kapısına asın. Günde bir defa mutlaka okuyun” notunu da düşmüş. Gerçekten bu derlemede maddeler halinde sıralandığı gibi anımsanması ve unutulmaması gerekenler düşünülürse, Türkiye’de Menderes yönetiminde irticanın temellerinin atıldığı irticaya yeşil ışık yakıldığı görülür. Bu doğrultuda Menderes yönetiminin demokrasiyi, laikliği yıkan uygulamaları şöyledir:

3 Aralık 1950- Arap harfleriyle eğitim yapan dershanelere izin verildi.

8 Ağustos 1951- Hükümet, Halk Evleri’ne el koydu.

9 Ekim 1951- Devlet iç borçları 2 milyar 565 milyon liraya yükseldi.

4 Kasım 1951- İlkokulların ders programlarına din dersi konuldu.

5 Haziran 1952- Lozan Antlaşmasına göre Fener Rum Patrikhanesi’nin başındaki kişinin Türk vatandaşı olması gerekir. Bu ilke ilk kez ABD’den uçakla gönderilen Athenagoras’ın Türkiye’ye sokulması ile ihlal edildi. Başbakan Menderes Athenagoras’ı ziyaret etti.

8 Ekim 1952- Balıkesir’e giden CHP lideri İnönü’yü Vali kent dışında karşılayarak, kente girmemesini, girerse olaylar çıkabileceğini ve kendisinin sorumluluk almayacağını belirtti. İnönü gezisinden vazgeçti.

24 Aralık 1952 – Anayasada bulunan Türkçe kelimler yerine Osmanlıca kelimeler kullandı. Bakanlık yerine Vekâlet kullanılmaya başlandı. Genelkurmay Başkanlığı’nın adı “Erkan-ı Harbiye-yi Umumi Reisliği” şeklinde değiştirildi).

21 Ocak 1953- Petrollerimizin işletilmesiyle ilgili ilk anlaşma bir ABD şirketiyle yapıldı.

21 Temmuz 1953- Profesörlerin politika ile uğraşmalarını yasaklayan kanun kabul edildi.

27 Ocak 1954- Köy Enstitüleri kapatıldı.

7 Mart 1954- Petrol işletmeciliğini yabancı sermayeye açan ve Max Ball adlı bir yabancının hazırladığı Petrol Yasası Meclis’te kabul edildi.

8 Mart 1954- Basını sıkı kontrol altına alan ve basın suçlarına yönelik cezaları yükselten Basın Kanunu kabul edildi. Hakaret suçuyla yargılananlara iddialarını mahkemede ispat hakkı tanınması isteği reddedildi.

2 Mayıs 1954- GENEL SEÇİMLER YAPILDI.

Oyların %57,6’sını alan Demokrat Parti 503 sandalye kazanırken, %35,4 oy alan CHP sadece 31 milletvekili çıkarabildi.

30 Mayıs 1954- Osman Bölükbaşı’nı seçen Kırşehir, ceza olarak il olmaktan çıkarılıp ilçe yapıldı.

14 Haziran 1954- Seçimlerde CHP’ye oy veren Malatya ceza amacıyla bölünerek Adıyaman ili kuruldu.

21 Haziran 1954- Demokrat Parti kendi kadrolarını kurmak için devlette tasfiyeye yöneldi.

7 Ağustos 1954- Millet gazetesi sahibi Fuat Arna, Adnan Menderes’e hakaret ettiği için tutuklandı.

18 Ağustos 1954- Millet gazetesi yazarı Nurettin Ardıçoğlu ile yazı işleri müdürü Hüsnü Söylemezoğlu gazetede çıkan bir yazıdan dolayı 7’şer ay hapis cezasına çarptırıldılar.

23 Eylül 1954- Hüseyin Cahit Yalçın, Cemal Sağlam, İbrahim Cüceoğlu hapis cezası aldılar.

1 Aralık 1954- Hüseyin Cahit Yalçın, Hükümetin hakaret ettiği gerekçesiyle. 26 ay hapse mahkûm edildi ve 79 yaşında hapse girdi.

8 Nisan 1955 – Döviz bulunamadığı için kahve ithalatı yapılamadı. İstanbul’da hane başına 100 gram kahve dağıtımına başlandı. Kahve alanlar, muhtarların hazırladığı listeleri imzaladı.

20 Mayıs 1955- Akis dergisi yazı işleri müdürü Cüneyt Arcayürek tutuklandı.

23 Haziran 1955- Hükümete muhalif Akis Dergisi’nin yazı işleri müdürü Cüneyt Arcayürek “Hükümetin nüfuzunu kıracak neşriyat yapması ve bu suçu işlemekte devam etmesi ihtimalinin bulunması” gerekçesiyle 6 ay hapis cezasına çarptırıldı.

20 Temmuz 1955- Polis CHP Isparta İl Kongresini dağıttı. Kasım Gülek kürsüden indirildi.

5 Ağustos 1955- Karadeniz gezisine çıkmış olan CHP Genel Sekreteri Kasım Gülek, Sinop’ta tutuklanarak İstanbul’a getirildi ve bir gün hapiste kaldı.

5 Eylül 1955- Ekspres Gazetesi’nde Atatürk’ün Selanik’teki evine bomba atıldığı haberi yayınlandı.

6 Eylül 1955- Atatürk’ün evine bomba atıldığı haberi üzerine, çok önceden planlanan gösteriler, kısa zamanda Rum vatandaşların işyeri ve evlerine yönelik yağmaya dönüştü.

7 Eylül 1955- Hükümet bu olayları muhaliflerinin üzerine yıkmak, onlardan da kurtulmak amacıyla “olayları komünistler tezgâhladı” söylemiyle idam talebiyle yargılanması öngörülen bu kişiler arasında Aziz Nesin, Kemal Tahir, Dr. Can Boratav, Asım Bezirci, Hasan İzzettin Dinamo da bulunuyordu.

16 Eylül 1955- Sabah Postası gazetesi kapatıldı yazı işleri müdürü Orhan Rahmi Gökçe tutuklandı.

19 Eylül 1955- Muhalif yayınlarından dolayı Ankara’da Ulus Gazetesi süresiz kapatıldı.

15 Ekim 1955 – ISPAT HAKKI KALDIRILDI. Siyasiler hakkında bir iddia ileri sürenler hakaret suçuyla yargılanıp mahkûm olmaktaydılar. Yargılanan kişinin ispat hakkı kaldırıldı.

8 Şubat 1956- Ekonomik sıkıntılar nedeniyle gazetelerin sayfaları 6’ya indirildi.

2 Mart 1956 -Cumhurbaşkanına hakaretten gazeteci Şinasi Nahit Berker 1 yıl hapse mahkûm oldu

8 Nisan 1956- Başbakan Adnan Menderes, muhalefeti, “SİYASİ SAPIKLIK, SAHTE İHTİLALCİLİK, İNKÂRCILIK, ADİ VE ALÇAK İFTİRACILIK, SAHTE HÜRRİYETÇİLİK VE TEDHİŞÇİLİK”LE SUÇLADI.

31 Mayıs 1956- CHP Genel Başkanı İsmet İnönü, “adım adım mutlakıyete gidiyoruz” dedi.

14 Haziran 1956- CHP Genel Sekreteri Kasım Gülek, TBMM’nin manevi şahsına hakaret ettiği gerekçesiyle 1 yıl hapse ve 4 ay Bursa’da ikamete mahkûm oldu.

13 Ağustos 1956- Bakanlar Kurulunca ortaokullarda din dersi okutulmasına karar verildi.

28 Eylül 1956- PARASIZLIKTAN MALİYE, İSTANBUL’DA HAZİNEYE AİT 10 BİN ARSA VE 500 BİNAYI SATIŞA ÇIKARDI.

11 Mayıs 1957- Gazeteci Nusret Safa Coşkun ve Rıfat Ekinci birer yıl hapse mahkûm oldular.

19 Mayıs 1957- Kayseri’de halka yaptığı açıklamada Menderes, DP’nin iktidarda olduğu yedi yıl içinde 15.000 YENİ CAMİ İNŞA ETTİK dedi.

2 Temmuz 1957- CMP Genel Başkanı ve Kırşehir Milletvekili Osman Bölükbaşı tutuklandı.

6 Temmuz 1957- Hükümet, İstanbul Gazeteciler Sendikası’nı bir süre için kapattı.

20 Ekim 1957 – Adnan Menderes Adana’da yaptığı seçim konuşmasında “İSTANBUL’U İKİNCİ BİR MEKKE, EYÜP SULTAN CAMİİNİ DE İKİNCİ BİR KÂBE YAPACAĞIZ” dedi.

27 Ekim 1957- GENEL SEÇİMLER YAPILDI.

Oyların %47,9’unu alan DP 424, %41,1’ini alan CHP: 178. Toplam 610 milletvekili seçildi.

27 Ekim 1957- Seçim sonuçları tartışmalara neden olmuş. En vahim olaylar Gaziantep’te yaşanmış, seçimi ilkönce CHP’nin kazandığı ilan edilmiş, sonra bu karar değiştirilmiştir. Bu olayın yarattığı tepkiler üzerine kentin üstünde askeri uçaklar uçuruldu.

29 Ekim 1957- Seçim günü Mersin’de bir CHP’linin öldürülmesi olayına yayın yasağı konuldu.

1 Kasım 1957- Yeni meclisin toplanacağı bugün halkın tepkisinden çekinen iktidar başta meclisin çevresini tanklarla çevirmek dâhil kentin tüm önemli noktalarına askerî birlikler yerleştirdi.

10 Mart 1958- Demokrat Parti örgütlerinin ramazan ayı boyunca camilerde düzenlediği mevlitlerin propaganda amacıyla devlet radyosundan naklen yayını uygulaması başlatıldı.

30 Nisan 1958- Et sıkıntısını gidermek için Yeni Zelanda’dan koyun eti dışalımı yapıldı.

19 Temmuz 1958- Nükleer silah taşıyan ABD uçakları İncirlik üssüne indi.

2 Ağustos 1958- IMF önerisiyle, Cumhuriyet tarihinin en yüksek orandaki devalüasyonu yapıldı. 1 dolar 2,80 TL’den 9 TL’ye çıkarıldı. Devalüasyon oranı yüzde 221 oldu.

4 Ağustos 1958- IMF’den ilk borç alındı. IMF Türkiye’ye 250 milyon dolar kredi verdi.

6 Eylül 1958- Başbakan Adnan Menderes, “idam sehpalarında can verenlerden ders alsalar ya…” diyerek muhalefeti tehdit etti.

7 Eylül 1958- CHP Genel Başkanı İsmet İnönü, “sehpalar kurulursa nasıl işleyeceğini kimse bilemez” diyerek başbakana cevap verdi.

21 Eylül 1958- Başbakan Menderes, CHP’nin parti olmadığını, İsmet İnönü’nün siyaseti bırakması gerektiğini, basının istediğini yazamayacağını söyledi

22 Eylül 1958- İnönü, “Demokrasiye paydos demeye Demokrat Parti genel başkanının gücü yetmeyecektir” şeklinde cevap verdi.

12 Ekim 1958- Başbakan Adnan Menderes yurttaşlara muhalefetin kin ve husumet cephesine karşı bir “Vatan Cephesi” kurmaları çağrısında bulundu. Vatan Cephesine katılanların ismi saatlerce radyolarda okunurdu.

19 Ekim 1958- Başbakan Menderes, Said-i Nursî’nin yaşadığı Emirdağ’da Nurcular tarafından hilafet ve saltanatı temsil eden iki tuğralı, yeşil bayrak açılarak karşılandı. Menderes Risale-i Nurların ilk kez serbestçe basılması için talimat vermiş ve kâğıt tahsisi yaptı.

30 Kasım 1958- DP hükümeti Adalet Bakanı Esat Budakoğlu açıkladı. İlk sekiz yıllık hükümet dönemi içerisinde 811 gazeteciye toplam 57 yıl hapis cezası verilmiş olduğunu açıkladı.

20 Şubat 1959- Uçak kazasından kurtulmuş olması nedeniyle taraftarları arasında adeta EVLİYA MERTEBSİNDE kabul edilen Menderes Eyüp Sultan’a gitti, yanında büyük bir kalabalıkla türbede dua etti, dağıtılmak üzere resimler çektirdi.

2 Mart 1959- Müsteşarı Ahmet Salih Korur, Eyüp Sultan Cami’sinin avlusunda büyük bir iftar yemeği verdi.

30 Nisan 1959- İsmet İnönü’nün Uşak gezisinde olaylar çıktı. İnönü’nün Kurtuluş Savaşı’nda karargâh olarak kullandığı evi ziyaret etmesi, Uşak Valisi tarafından önlenmek istendi. Valinin bu yasadışı buyruğunu kabul etmeyen Emniyet Müdürü ve Jandarma Komutanı aynı gün görevden alındılar. Polis, halkı dağıtmak için göz yaşartıcı bomba kullandı.

7 Kasım 1959- CMP lideri Osman Bölükbaşı 10 ay hapse mahkûm oldu.

23 Ekim 1960- Demokrat Parti iktidarında okuma yazma bilenler yüzde 41’den yüzde 39’a düştü.

5 Ocak 1960- Mersin’e gitmekte olan Menderes’in önüne Tarsus’ta elinde kasap bıçağı olan Ali Bayat adlı bir şahıs çıktı ve bacaklarının arasına sıkıştırmış olduğu beş yaşındaki çocuğu göstererek “uçak kazasından kurtulduğunuz için oğlumu size kurban edeceğim” dedi, son anda engellendi.

5 Ocak 1960- Said-i Nursi’nin doğu illeri valilerine yazdığı bir mektubu gazeteler yazdı. Şark bölgesinde komünistliği 60 bin Nursî sayesinde önlemekteyim. Nasıl ki Arapça ezan okutturduk ve bu sayede Müslümanları Demokrat Parti cephesinde topladığımız malumunuzdur. Şimdi de dağıttığımız bu Risale-i Nurlarla komünizmle ve masonlukla savaşacağız.

12 Nisan 1960- DP Grubu yayımladığı bildiri ile CHP’yi silahlı ve tertipli ayaklanmalar hazırlamakla, bir kısım basını da bunu yalan ve çarpıtılmış haberlerle desteklemekle suçladı.

18 Nisan 1960- CHP’nin orduyla birlikte hareket ettiği ve bir ihtilal peşinde olduğunu düşünen Demokrat Parti, bu iddiaları araştırması için “Tahkikat Komisyonu” kurdu.

27 Nisan 1960- Meclis bünyesinde kurulan 15 üyeli Tahkikat Komisyonuna ek yetkiler veren kanun, uzun ve çetin tartışmalardan sonra kabul edildi.

MENDERES NEDEN İDAM EDİLDİ?

Menderes neden idam edildi?

Adnan Menderes İmralı Adası'nda 17 Eylül 1961'de sağlık muayenesini yapan doktor heyetinden sağlam raporu alındıktan sonra öğlen 13.21'de idam edildi.

Adnan Menderes neyle suçlanmıştı?

1- Örtülü ödenek paralarını zimmetine geçirmek,

2- 6-7 Eylül Olaylarına önceden haberi olduğu halde müdahale etmemek,

3- Kanuna aykırı olarak üniversite basmak ve halka ateş açtırtmak,

4- Bazı muhalefet milletvekillerinin ve muhalefet liderinin seyahat özgürlüğünü kısıtlamak,

5- Devlet radyosunu siyasi çıkarları için kullanmak,

6- Halkı Demokrat İzmir gazetesinin matbaasını tahrip etmeye teşvik etmek

7- Kırşehir'in haksız olarak ilçe yapmak

8- Yargı bağımsızlığının ihlal etmek,

9- Tahkikat Komisyonu'nun kurulup olağanüstü yetkilerle donatmak,

10- CHP'nin mallarına "haksız" yere el koydurmak,

Peki bunlar idam cezası için yeterli mi? Bence hiçbir suçun cezası idam olamaz, idama tamamen karşıyım. Fakat Menderes de idama karşı mıydı? Elbette değil, 1951-1960 yılları arasında Menderes 43 kişinin idam kararına imza attı ve hepsi idam edildi. İdamların en dramatik olanı ise, 14 Nisan 1955'te casusluk suçundan idam edilen Hayati Karaşahin'di. İnfazı, Ankara Samanpazarı'nda halka açık olarak yapıldı. Suçu neydi? Rusya için casusluk yapmak.

Menderes'in başka suçları yok muydu? Aslında Menderes'in suçları mahkemelerde gündeme gelmeyenlerdi. ABD'nin tepkisinden çekinen Gürsel hükümeti aşağıdakileri hiç gündeme getirmedi.

1- 1951 yılında Menderes hükümeti Kore Savaşı'na Amerika için asker gönderdi. Amerikan çıkarları için bine yakın vatan evladı Kore'de yaşamını yitirdi, binlercesi yaralandı.

2- 1952'de NATO'nun isteği üzerine komünizme karşı gayri-nizamı harp yapacak Seferberlik Tetkik Kurulu, daha sonraki adıyla Özel Harp Dairesi kurdu.

3- 1954 yılında Yabancılara petrol arama ve çıkarma izni verildi.

4- Tek parti döneminde kurulan bazı traktör ve basma fabrikaları Menderes döneminde özelleştirildi veya ekonomik olmadıkları için kapatıldı. Nuri Demirağ tarafından kurulduktan sonra İsmet İnönü tarafından devletleştirme kapsamına alınan uçak ve uçak motoru fabrikaları, Eskişehir tank fabrikası ve Kırıkkale silah fabrikası Menderes döneminde NATO standartlarına uymadıkları gerekçisiyle kapattı.

5- Cezayir kurtuluş savaşı sırasında Fransa'yı destekledi.

6- 1954-1958 yılları arasında 238 gazeteci iktidara karşı yazılar yazmak suçundan mahkûm ettirdi.

7- "Tahkikat Komisyonu"nu kurdu. 15 DP milletvekilinden oluşan komisyon hem suçlama hem de yargılama hakkına sahipti. Komisyon 5 kişiden fazla yan yana yürümeyi bile yasakladı.

8- İsmet İnönü'ye 12 oturum meclisten men cezası verildi

9- Turan Emeksiz hükümete karşı İstanbul Üniversitesi'nde düzenlenen bir protesto mitinginde polisin açtığı ateş sonucu öldü. Hüseyin Onur ise sol bacağı kesilerek kurtarıldı.

10- Hukuk'un üstünlüğünü savunan Yargıtay Başkanı Bedri Köker, Yargıtay Başsavcısı Rifat Alabay, Yargıtay 2. Başkanlarından Haydar Yücekök, Yargıtay Üyeleri Melehat Ruacan, Kâmil Çoşkunoğlu, Faik Uras ve İlhan Dizdaroğlu 'görülen lüzum üzerine emekliye sevk edildiler.

Aslında Menderes hükümeti, ordu darbe yapacak gerekçesiyle daha 6 Haziran 1950'de, Genelkurmay Başkanı Nafiz Gürman olmak üzere bütün üst komuta kademesi dahil olmak üzere 15 general ve 150 albayı resen emekliye sevk etmişti.

1950-1960 DP hükümetinin kısa bir değerlendirmesi böyle.

10 yıllık Demokrat Parti (DP) İktidarında, Başbakan Adnan Menderes yönetimi, “komünist” suçlamasıyla yüzlerce nice aydınları gazetecileri hapislere attırdı, süründürdü; ABD ne yaranmak için aydınlara bu zulmü yapıyor, adeta her taşın altında “komünist” arıyordu.

Bu arada Şair Nazım Hikmet, siyasi ideolojik görüşleri yüzünden hapse atılmıştı. Nazım Hikmet, yıllarca hapislerde çürütüldükten sonra 1950 yılında serbest bırakıldığında sağlığı iyiden iyiye kötüleşmişti. Zaten mahpusluğunun son dönemini açlık grevleri yaparak geçirmişti. On yıl hapis yattıktan sonra kamuoyunun yoğun baskısı nedeniyle Nazım Hikmet'i serbest bırakan Demokrat Parti, ondan hâlâ korkuyordu. Kaldığı evinin önünde polis hiç eksik olmuyor, Abdülhamid hafiyesi gibi DP tarafından adım adım takip ediliyordu. Nihayet bir yolunu bulup 20 Haziran 1951'de yurt dışına kaçmak zorunda kalan Nazım Hikmet, 25 Temmuz 1951 tarih 13401 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile Demokrat Parti hükümeti tarafından Türkiye vatandaşlığından çıkarıldı. Ama dünyanın her yerinde Nazım Hikmet “Büyük Türk Şairi” diye anılıyordu.

Ancak kamuoyunun yoğun baskısı nedeniyle Nazım Hikmet'i serbest bırakan Demokrat Parti, ondan hâlâ korkuyordu.

Nazım Hikmet, aradan 58 yıl geçtikten sonra (1963 de ölümünde 46 yıl sonra), yine bir Bakanlar Kurulu kararıyla Türkiye vatandaşı oldu. Bakanlar Kurulu'nun 5 Ocak 2009 tarihli ve Nazım Hikmet'in vatandaşlığının iadesini öngören kararı, Resmî Gazete ‘de yayınlanarak yürürlüğe girdi.

Nâzım Hikmet'i vatandaşlıktan çıkaran Adnan Menderes hükümeti bu kararı, şairin Resmi Sicil Kaydı'nda yer alan "Mehmet Nazım Ran" adı üzerinden değil de takma adı olan "Nazım Hikmet Ran" adıyla alınmıştı. Nazım Hikmet'e, Mernis sisteminde de "20753206252" numaralı vatandaşlık numarası verildi. Böylece İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin gasp edilen 15. Maddesi de iade edilmiş oldu. UNESCO tarafından 2002 yılı Nazım Hikmet Yılı olarak kabul edildi.

Diyet

Kore Savaşına (Menderes, TBMM’den danışmadan yetki almadan ABD ne ve NATO ya yaranma için Kore Savaşı’na 4500 kişilik bir tugay göndermişti) Kore Savaşı’nda şehit olan 800 şehidimiz gibi, bir yedek subayımız da savaşta gözlerini, kollarını, bacaklarını kaybetmiş ağır yaralanıp şehit olmuştu. İşte o şehit olan yedek subayımızın ağzından Nazım Hikmet Başbakan Adnan Menderes’e “Diyet” adlı şiiri ile şöyle sesleniyordu:

Gözlerinizin ikisi de yerinde, Adnan Bey,

iki gözünüzle bakarsınız,

iki kurnaz,

iki hayın,

ve zeytini yağlı iki gözünüzle

bakarsınız kürsüden Meclis'e kibirli kibirli

ve topraklarına çiftliklerinizin

ve çek defterinize.

Ellerinizin ikisi de yerinde, Adnan Bey,

iki elinizle okşarsınız,

iki tombul,

iki ak,

vıcık vıcık terli iki elinizle

okşarsınız pomadalı saçlarınızı,

dövizlerinizi,

ve memelerini metreslerinizin.

İki bacağınızın ikisi de yerinde, Adnan Bey,

iki bacağınız taşır geniş kalçalarınızı,

iki bacağınızla çıkarsınız huzuruna Eisenhower'in,

ve bütün kaygınız

iki bacağınızın arkadan birleştiği yeri

halkın tekmesinden korumaktır.

Benim gözlerimin ikisi de yok.

Benim ellerimin ikisi de yok.

Benim bacaklarımın ikisi de yok.

Ben yokum.

Beni, Üniversiteli yedek subayı,

Kore'de harcadınız, Adnan Bey.

Elleriniz itti beni ölüme,

vıcık vıcık terli, tombul elleriniz.

Gözleriniz şöyle bir baktı arkamdan

ve ben al kan içinde ölürken

çığlığımı duymamanız için

kaçırdı sizi bacaklarınız arabanıza bindirip.

Ama ben peşinizdeyim, Adnan Bey,

ölüler otomobilden hızlı gider,

kör gözlerim,

kopuk ellerim,

kesik bacaklarımla peşinizdeyim.

Diyetimi istiyorum, Adnan Bey,

göze göz,

ele el,

bacağa bacak,

diyetimi istiyorum,

alacağım da. 25 Haziran 1959 [iii]

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Adnan Menderes'in 1958 model Buick Roadmaster 75 serisi makam aracı.

7 Aralık 1945'te, CHP'den birlikte ihraç edildikleri arkadaşları Celâl Bayar, Fuat Köprülü ve Refik Koraltan ile parti kurma çalışmalarına başladı ve 30 günün ardından 7 Ocak 1946 tarihinde Demokrat Partiyi kurdu. 1947'de yapılması gereken seçimler CHP tarafından bir yıl öne alındı. Bu seçimleri CHP %85 oy oranı ile kazandığını ilan etti ancak seçimlerde "açık oy - gizli tasnif" usulü uygulandığı için seçimlerin şaibeli olduğu iddia edildi.[kaynak belirtilmeli] 1946 seçimlerinde seçim sisteminin izin vermesi sayesinde Aydın iliyle birlikte Kütahya ilinden de milletvekili adayı oldu. Aydın'daki seçimlerde milletvekili seçilemeyen Menderes, Kütahya'dan seçilerek milletvekili olabildi.[9] 1946 seçimlerinden sonra muhalefet ve iktidarın arasında şiddetli kavgalar görülmeye başladı. DP ve CHP'nin arası günden güne açılıyordu. Ancak Cumhurbaşkanı İsmet İnönü, 12 Temmuz 1947'de yayımladığı 12 Temmuz Beyannamesi ile CHP içindeki sertlik yanlılarını durdurdu. Muhalefete karşı sert bir tutum takınan başbakan Recep Peker istifa etti. Demokrat Parti Genel Başkanı Celâl Bayar da, dönemin "Millî Şef"i İsmet İnönü'nün demokratik seçimlere izin vermesini sağlamak için "Devr-i Sabık yaratmayacağız" dedi (yani iktidara geldikten sonra yapılan yanlışların ve yolsuzlukların hesabını sormayacağız). Bunun üzerine bazı DP'liler partilerinden istifa ederek 19 Temmuz 1948'de Mareşal Fevzi Çakmak önderliğinde, Osman Bölükbaşı ile birlikte Millet Partisi'ni kurdular.

1950 yılında seçimlerden önce seçim yasası da değiştirilerek seçimlerde yargı güvencesi ve "gizli oy - açık tasnif" sistemi getirildi.[10] 14 Mayıs 1950'de yapılan seçimlerde DP %52,7, CHP ise %39,4 oy aldı. DP 13 puan farkla kazanmıştı ancak seçimde kullanılan çoğunluk sistemi nedeniyle DP 420, CHP ise sadece 63 milletvekili çıkardı. TBMM başkanlığına Refik Koraltan, cumhurbaşkanlığına DP genel başkanı Celâl Bayar seçildi. Yeni cumhurbaşkanı Celâl Bayar, Menderes'i başbakan olarak görevlendirdi. Aslında pek çok kişi bu görev için Fuad Köprülü'nün getirilmesini bekliyordu.[11] Yeni hükûmet 22 Mayıs'ta göreve başladı. Köprülü bu kabinede dışişleri bakanı oldu. Adnan Menderes'in 10 yıllık başbakanlık döneminde Türk iç ve dış politikasında büyük değişimler oldu. 1. Menderes Hükûmetinin ilk icraatı fazla masraf olduğu gerekçesiyle devlete ait otomobilleri satmak oldu. Menderes döneminde, paralara mevcut cumhurbaşkanının resminin basılması uygulamasını kaldırılmış, tekrar ilk cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk'ün resimleri basılmaya başlanmıştır.

Daha sonra, o döneme kadar Türkçe okunan ezanın Arapça okunması serbest bırakıldı. Yeni kurulan DP hükûmeti, 6 Haziran 1950'de, askerî darbe planladıkları[13] gerekçesiyle başta Genelkurmay Başkanı Nafiz Gürman olmak üzere bütün üst komuta kademesi dâhil olmak üzere 15 general ve 150 albayı resen emekliye sevk etti.

1951 yılında Menderes hükûmeti Türkiye'nin Kore Savaşı'nda Birleşmiş Milletler kuvvetlerine Türk Tugayı ile katılmasına karar vererek CHP'liler tarafından çok tartışılan bir karara imza attı. Bu, aslında Türkiye'nin Soğuk Savaş'ta Batı Bloku tarafında yer aldığını göstermek için yaptığı bir siyasi manevraydı.[kaynak belirtilmeli] Bunun neticesinde, Türkiye 1952'de NATO'ya tam üye olarak kabul edildi. Aynı yıl NATO'nun isteği üzerine komünizme karşı gayrinizami harp yapacak Seferberlik Tetkik Kurulu, daha sonraki adıyla Özel Harp Dairesi kuruldu.

1953 yılında CHP'nin tek parti iktidarı sırasında edindiği malları haczedildi ve hazineye aktarıldı. Halkevleri kapatıldı ve CHP döneminde çoğu kapatılan köy enstitüleri öğretmen okullarına dönüştürüldü.

1950-1954 yıllarında Türkiye ekonomide kalkınma dönemine girdi. Bu dönemde serbest piyasa ekonomisine geçişe hız verildi. Yabancılara petrol arama ve çıkarma izni verildi. Yabancı sermayeyi teşvik yasası çıkarıldı. Gelen krediler özellikle tarım alanında kullanılmaya başladı. Tarımda makineleşme çalışmaları yoğunlaştırıldı. Marshall Planı'nın da katkısıyla ülkede yeni sanayi tesisleri kuruldu. 1954 yılında Türkiye Vakıflar Bankası kuruldu. Bu dönemde Türkiye'nin Gayri safi millî hasılası yılda ortalama %9 oranında büyüdü.

2 Mayıs 1954 tarihinde yapılan seçimlerde DP büyük bir zafer kazandı. Oyların %57'sini alarak iktidarını tek başına devam ettirdi. Bu oy oranı, 150 yıldan beri fasılalarla batılılaşmaya, modernleşmeye ve demokrasiyi uygulamaya çalışan Türkiye tarihinde demokratik bir seçimde bir siyasi parti tarafından ulaşılan en yüksek orandı ve bir daha da bu orana ulaşılamadı. DP 502, CHP %35,9 oy oranı ile 31, CMP %4 oy oranı ile 5, bağımsızlar 3 milletvekili çıkardı. 17 Mayıs'ta Menderes 3. kabinesini açıkladı. Bu kez kendisine daha yakın isimleri bakan olarak seçmişti çünkü önceki 4 yıl içinde İçişleri Bakanı 5, İşletmeler Bakanı 5, Çalışma Bakanı 5, Ulaştırma Bakanı 4, Gümrük ve Tekel Bakanı 4 kez değişmişti.

1955 yılında ekonomide tıkanmalar başlamıştı. Dış borçlar giderek artıyordu, ödeme dengesi bozulmuştu, döviz girişi yeterli değildi. Bu durum ülkede çeşitli sıkıntılara neden olmaya başladı. DP meclis grubunda ekonomik gelişmeler nedeniyle huzursuzluk giderek artıyordu. Yine bu dönemde Birleşik Krallık'ın, egemenliği altında bulunan Kıbrıs'tan yeni düzenlemeler yaparak çekilmek istemesi üzerine 29 Ağustos 1955'te Londra'da Yunanistan, Birleşik Krallık ve Türkiye arasında üçlü görüşmeler başladı. Görüşmelerin ilk turunda hiçbir sonuç alınamadı. Yunanistan adanın kendi kaderini kendisinin belirlemesi gerektiğini, Birleşik Krallık üçlü bir askerî yönetimi, Türkiye ise statüko bozulacaksa adanın kendisine verilmesini istiyordu.

Bu arada Kıbrıs'ta 1 Nisan 1955'te faaliyete geçen ve Kıbrıslı Türklere saldırmaya başlayan, Türk köylerini yakıp yıkan, EOKA'ya karşı, Türk halkının savunmasını yapacak bir örgütlenme ihtiyacı duyan Kıbrıs Türkleri, çeşitli küçük mukavemet grupları oluşturmuştu. 27 Temmuz 1957'de Adnan Menderes'in talimatı ile Hariciye Vekili (Dışişleri Bakanı) Fatin Rüştü Zorlu ve Korgeneral Daniş Karabelen'in önderliğinde Rıza Vuruşkan, Burhan Nalbantoğlu, Rauf Denktaş ve Kemal Tanrısevdi tarafından Lefkoşa'da Türk Mukavemet Teşkilatı kuruldu. Menderes tarafından örtülü ödenekten finanse edilen TMT,[kaynak belirtilmeli] küçük grupları birleştirerek tüm Kıbrıs adasına yaygın, her Türk köyünde varlık gösteren, Rumların EOKA örgütüne karşı çarpışan güçlü bir mukavemet teşkilatı olmuştur.

6-7 Eylül Olayları

Ana madde: 6-7 Eylül Olayları

Kıbrıs konusunda Londra'da ikinci tur görüşmeler yapılırken 6 Eylül 1955 gecesi İstanbul'da bazı gazetelerin Selanik'te Atatürk'ün evine bomba atıldığını yazması üzerine azınlıklara karşı olaylar çıktı. Ağırlıklı olarak Rumlara karşı yönelen olaylarda 73 kilise, 8 ayazma, 1 havra, 2 manastır, 4.340 dükkân, 110 otel ve lokanta, 21 fabrika ve 3.600 ev saldırıya uğradı, 1 papaz olaylar sırasında öldürüldü. Tarihe 6-7 Eylül Olayları olarak geçen bu olaylar sebebiyle TBMM olağanüstü toplandı. DP İstanbul milletvekili Aleksandros Hacopulos Olayların oluş şekli tertip olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. dedi ve kolluk kuvvetlerin olaylar sırasında gösterdiği kayıtsızlığa dikkat çekti. Bunun üzerine hükûmet adına konuşan Başbakan yardımcısı Fuad Köprülü hükûmetin olaylardan haberi olduğunu ancak gün ve saatinin muayyen olmadığını açıkladı. Bugün hâlâ 6-7 Eylül Olayları'nın DP hükûmeti-Özel Harp emri ve bilgisi dâhilinde bir tertip olduğu, çeşitli çevrelerce ve Özel Harp Dairesi eski başkanlarından Em. Org. Sabri Yirmibeşoğlu tarafından da doğrulanmaktadır.

6-7 Eylül Olayları sonrasında bazı milletvekillerinin ceza yasasına ispat hakkı getirilmesini istemesi kargaşaya yol açtı. Hükûmetin karşı çıktığı yasa tasarısının kabulü için çalışan 9 milletvekili DP'den ihraç edildi. Bunun üzerine 10 milletvekili de DP'den istifa etti. 15 Ekim 1955'te DP büyük kongresi yapıldı ve Menderes tekrar genel başkan seçildi. 22 Kasım 1955'te toplanan DP Meclis Grubu izlenen ekonomi politikaları ile ilgili gensoru açılmasını kabul etti. 29 Kasım'da grup tekrar topladı. Toplantıda meclis grubunun istifa baskılarına dayanamayan Ticaret ve Ekonomi Bakanı Sıtkı Yırcalı ve Maliye Bakanı Hasan Polatkan istifa etti. Grup daha sonra kürsüye Fatin Rüştü Zorlu'yu çağırdı ve Döviz Komitesi üyesi de olan Başbakan Yardımcısı'nın bütün görevlerinden istifa etmesi için tempo tutmaya başladı. Bunun üzerine Fatin Rüştü Zorlu bütün görevlerinden istifa etti. Daha sonra Menderes'i alkışlarla karşılayan grup 3 bakanı indirdikten sonra güvenoyu verdi. Aralarında Hüsamettin Cindoruk'un da bulunduğu, DP'den istifa edenler 20 Aralık 1955'te siyasal alanda liberal, iktisadi anlamda devletçi Hürriyet Partisi'ni (HP) kurdu. Mecliste siyaset sertleşmeye başlamıştı. 7 Eylül 1957'de Fuad Köprülü DP'den istifa etti. Hükûmet seçimleri bir yıl erkene aldı, Seçim Yasası'nı değiştirerek seçimlerde partilerin ittifak yapmasını önleyecek maddeler ve partisinden istifa eden bir kişinin 6 ay geçmeden başka bir partiden milletvekili seçilmesini engelleyecek bir madde ekledi. Basın bu maddeye "Köprülü Maddesi" adını taktı. 27 Ekim 1957'de seçimler yapıldı. DP %48 oy alarak 424 milletvekili çıkardı. CHP %41 oy oranı ile 186, HP ve CKMP ise dörder milletvekili ile meclise girdi. Bu durumda muhalefet %52 oy oranı ile 178 sandalye, DP ise %48 oy oranı ile 424 sandalye almış oluyordu. Bu yüzden muhalefet azınlık iktidarı deyimini kullanmaya başladı.

Menderes 1957 seçimlerinden sonra İstanbul'da imar çalışmalarına ağırlık verdi ve Barbaros Bulvarı, Büyükdere Caddesi, Vatan Caddesi, Millet Caddesi ve Eski Edirne Asfaltı (şimdiki E-5 otoyolu) yollarını açtı. Bu arada, en ileri teknolojilerin Türkiye'ye getirilmesi ve yeni nesillere öğretilmesi için Amerikan Ford Vakfı'nın yardımıyla Ankara'da Orta Doğu Teknik Üniversitesini, Trabzon'da da Karadeniz Teknik Üniversitesini kurdu.Böylece, 1773 yılında Padişah I. Abdülhamit tarafından "Mühendishane-i Bahr-i Hümayun" adıyla kurulan İstanbul Teknik Üniversitesinden 180 sene sonra Türkiye'de iki tane daha teknik üniversite kurulmuş oldu.

ABD Başkanı Dwight D. Eisenhower, Cumhurbaşkanı Celâl Bayar ve Başbakan Adnan Menderes ile Çankaya Köşkü'nde. (Aralık 1959)

Uçak kazası

Ana madde: 17 Şubat 1959 Türk Hava Yolları Londra kazası

17 Şubat 1959'da Kıbrıs konusunda Yunanistan'la imzalanan ikili antlaşmanın ardından üçlü görüşmeler için Birleşik Krallık'a giden Menderes'in, uçağının Londra Gatwick Havalimanı yakınlarında alçalırken düşüp parçalanmasına karşın kazadan yara almadan kurtulması ise muhalefetle kısa süreli bir yumuşamaya yol açtı.

1959 yılında Menderes, Kıbrıs Hükûmeti'nin ortaklık anlaşmasını imzalamasıyla Kıbrıs Cumhuriyeti kuruldu.

Ekonomi politikaları

Menderes iktidarlarının önceki döneminde alınan borçların geri ödenememesi ve dış ticaret açığının çok artması yüzünden 1958 yılından itibaren Türkiye ekonomisi zorluklar yaşamaya başladı. Cumhuriyet tarihinin en yüksek oranlı devalüasyonu yapıldı, dolar 2 liradan 9 liraya çıkarıldı. Türkiye 600 milyon dolar dış borcunu ödeyemeyeceğini açıklayarak moratoryum (borçların ödenemeyeceği ve yeni bir ödeme planına bağlanması ilanı) ilan etti ve IMF ile ilk stand-by anlaşması imzalandı. Menderes, liberal ve dışa açık bir iktisat görüşüne sahipti, özel girişime geçmiş iktidarlara göre daha fazla serbesti tanıdı. Ekonomik girişimleri önceleri toplumun yoksul kesimini mutlu etti, ancak uzun vadede ekonominin dengesi bozuldu, aşırı dış alıma sebep oldu. Sanayileşme ve ekonomik gelişmeyle birlikte kırsal kesimden İstanbul gibi büyük şehirlere göç hızlandı. Bu yüzden büyük şehirlerde ilk gecekondu mahalleleri oluşmaya başladı. Menderes, en çok eleştiriyi, dışa bağımlılık politikaları yüzünden almıştır. Tek parti döneminde kurulan bazı traktör ve basma fabrikaları Menderes döneminde özelleştirildi veya ekonomik olmadıkları için kapatıldı. Eskişehir tank fabrikası ve Kırıkkale silah fabrikası Menderes döneminde NATO standartlarına uymadıkları gerekçisiyle kapatıldılar.

1930'ların sonlarında başlatılan Banknot Matbaası kurma işi İkinci Dünya Savaşı nedeniyle aksadı; ancak 1951 yılında kuruluş süreci yeniden başlatıldı ve 1958 yılında Ankara'da Banknot Matbaası kurularak, ilk banknotların Birleşik Krallık'ta basılmaya başlanmasından 120 sene sonra Türkiye Cumhuriyeti banknotlarının artık Türkiye'de basılması sağlandı.

Menderes'in Başbakan olarak tek başına iktidarda bulunduğu 1950-1960 döneminde Türkiye ekonomisi ortalama yıllık %7.8 oranında büyüdü ve Türkiye'nin GSMH'si Dünya toplamının binde 6,43'ünden, binde 7,52'sine yükseldi.

Menderes'in tek parti dönemine ve Kemalizm'e eleştirisi

Adnan Menderes tek parti CHP iktidarı dönemini, 1950 seçimlerinde Demokrat Parti'nin zaferi sonrasında eleştirmiştir. Menderes tek parti dönemine yaptığı eleştiriyi, Atatürk ve İnönü dönemleri arasında bir ayrım yapmadan dile getirmiştir.

Menderes, 27 yıllık tek parti dönemi için "uzun yılların beyhude israf edilmiş" olduğunu ve "memleketin tabiî inkişaf seyrinin hatalı ve sakat politikalarla engellenmiş" olduğunu söyler. Menderes bu dönemin millete yük olduğu iddiasında bulunmuştur. Tek parti döneminin ideolojisinin sonucu olarak ise "zamanla müdahaleci kapitalist, bürokratik ve inhisarcı bir devlet tipi ortaya çıkmıştır" demiştir. Adnan Menderes bu dönem için "devr-i sabık yaratmayacağız" ifadesinde bulunmuştur, bu ifadeyle tek parti devrinden hesap sorulmayacağını dile getirmiştir.

eçim bölgesi Malatya ikiye bölünüp Adıyaman vilayeti kuruldu. İktidara karşı yazılar yazan 79 yaşındaki Hüseyin Cahit Yalçın dâhil, gazeteciler birer birer hapse atılmaya başlandı. Adalet Bakanı Esat Budakoğlu TBMM'de muhalefetin soru önergesi üzerine 1954-1958 yılları arasında 238 gazetecinin iktidara karşı yazılar yazmak suçundan mahkûm olduğunu açıkladı.[kaynak belirtilmeli] CHP ve Hürriyet Partisi'nin birleşme çabası karşısında DP'liler 1957 seçimlerinden önce seçim yasasını değiştirerek partilerin ittifak yapmasının önleyen maddeler eklendi ve DP'den istifa eden Fuad Köprülü'nün başka bir partiden milletvekili seçilmesini engellemek için partisinden istifa eden bir kişinin 6 ay geçmeden bir başka partiden milletvekili olamayacağı şeklinde bir hüküm kondu.

1959 yılında ABD'ye bir gezi yaparak ilave maddi kaynaklar isteyen Menderes'e, artık Marshall Yardımı fonlarının bitmek üzere olduğu hatırlatıldı ve istekleri reddedildi. 1961 seçimleri öncesinde İskenderun Demir-Çelik, Seydişehir Alüminyum, Keban Barajı ve İstanbul Boğaziçi Köprüsü gibi tesislerin temellerini atmak isteyen Menderes, yakın arkadaşı ve bakanı Dr. Lütfi Kırdar'ı nabız yoklamak için Sovyetler Birliği'ne gönderdi. Sovyetler Birliği'nin konuya olumlu yaklaşması üzerine, Menderes de Temmuz 1960'ta Moskova'ya giderek, orada kredi anlaşmalarını imzalamaya karar verdi.

Bu arada DP Vatan Cephesi'ni[29] kurdu. Artık radyoda her gece Vatan Cephesi'ne katılanların isimleri okunuyordu. Bu olay karşısında İstanbul'da bazı vatandaşlar ajans haberlerini dinlemeyenler derneği'ni kurdular. Bu tarz olayların yaşanması ülkeyi kamplaşmaya itti. 1960 yılında ise muhalefet ve iktidar arasındaki ilişkiler kopma noktasına geldi. CHP genel başkanı İsmet İnönü 29 Nisan'da seçim gezisine gittiği Uşak'ta DP binasından atılan çay bardağının İsmet Paşa'nın yanındaki bir gazeteciye isabet etmesiyle başlayan olaylar ve benzerinin İstanbul'da da yaşanması üzerine CHP parti grubu Başbakan ve İçişleri Bakanı hakkında soruşturma önergesi verdi ancak DP'lilerin çoğunlukta olduğu meclis bu önergeyi reddetti. Bir başka gerginlik ise 9 Mayıs'ta Menderes hükûmetinin ABD ile yaptığı ikili anlaşmaları meclisin kabul ettiği oturumda yaşandı. Muhalefetin milletvekilleri ABD Ordusu'nun doğrudan veya dolaylı bir saldırı karşısında Türk topraklarına gelmesi gibi hükümlerin yer aldığı ikili anlaşmalara karşıydılar ve böyle anlaşmaların hiçbir Avrupa ülkesi ile yapılmadığının altını çiziyorlardı.

CHP'li bazı milletvekillerinin bazı cuntacı subaylarla sürekli temas hâlinde olduğu istihbaratını alan Hükûmet, bu durumu soruşturmak için "Tahkikat Komisyonu"nu kurdu. 15 DP milletvekilinden oluşan komisyon hem suçlama hem de yargılama hakkına sahipti ve kararlarına itiraz edilemiyordu. Ayrıca uygun gördüğü toplantıları ve yayınları yasaklama hakkına sahipti. Komisyonun ilk işi Muhalefet partisi CHP aleyhine soruşturma açmak oldu. Bu durum karşısında "bu yolda devam ederseniz sizi ben de kurtaramam" dediği ve birkaç ay önce Güney Kore'de gerçekleşen askerî darbeye gönderme yaparak "Türk ordusu Kore ordusundan daha az şerefli değildir" diye konuştuğu için TBMM tarafından, "askerî darbeyi teşvik ettiği" gerekçesiyle İsmet İnönü'ye 12 oturum meclisten men cezası verildi.[kaynak belirtilmeli] CHP Meclis Grubu'nun duruma itiraz etmesiyle olaylar iyice büyüdü ve sonunda CHP milletvekilleri polis zoruyla meclisten çıkartıldı. Meclis dışında ise üniversitelerde hükûmete karşı protestolar düzenleniyordu ve 28 Nisan 1960 tarihinde İstanbul Üniversitesi öğrencisi Turan Emeksiz hükûmete karşı İstanbul Üniversitesinde düzenlenen bir protesto mitinginde polisin açtığı ateş sonucu öldü. Hüseyin Onur ise sol bacağı kesilerek kurtarıldı. Hukukun üstünlüğünü savunan Yargıtay Başkanı Bedrettin Köker, Yargıtay Başsavcısı Ali Rifat Alabay, Yargıtay 2. Başkanlarından Haydar Yücekök, Yargıtay Üyeleri Melahat Ruacan, Kamil Çoşkunoğlu, Faik Uras ve İlhan Dizdaroğlu "görülen lüzum üzerine" re'sen günde emekliye sevk edildiler. 5 Mayıs 1960'ta Ankara Kızılay Meydanı'nında 555K parolasıyla büyük bir protesto mitingi düzenlendi. 21 Mayıs'ta ise Harp Okulu öğrencileri ve subaylardan oluşan yaklaşık 1000 kişi Ankara'da hükûmet aleyhinde sessiz bir yürüyüş yaptı.

Sonunda 27 Mayıs 1960 sabaha karşı saat 4'te radyoda Kurmay Albay Alparslan Türkeş TSK olarak yönetime el koyduklarını belirtti ve askerî darbenin sebeplerini bir radyo bildirisi ile halka duyurdu. Menderes ise 27 Mayıs 1960 günü Kütahya'da Albay Muhsin Batur tarafından gözaltına alınarak Ankara'ya götürüldü. Daha sonra da ve diğer tutuklu Demokrat Parti üyeleri ile birlikte Yassıada'da hapsedildi.[33] Darbeci subaylar ise Cemal Gürsel başkanlığında kurulan Millî Birlik Komitesi ve kurucu meclis ile beraber ülke yönetimini devraldı. Yeni bir anayasa oluşturulması için ülkenin önde gelen hukuk profesörlerinden bir anayasa komisyonu kuruldu. Menderes ve diğer DP üyeleri ise bulundukları Yassıada'da kurulan Yüksek Adalet Divanı tarafından yargılanmaya başladı. Yapılan oturumlar her gece radyoda Yassıada Saati programında halka duyuruluyordu. 9 Temmuz 1961 tarihinde Anayasa Komisyonu'nun hazırladığı yeni anayasa için yapılan halk oylamasında %61,7 oy oranı ile kabul edilerek yürürlüğe girdi. 1961 Anayasası'nın referandum sürecinde, hayır oyu yönünde propaganda yapmak serbest olmadığı hâlde,[36] Aydın, Bolu, Bursa, Çorum, Denizli, İzmir, Kütahya, Manisa, Sakarya, Samsun ve Zonguldak

[i] Toklümen Kızılırmak- Hirfanlı kıyısında bağcılığı ile tanınan Kırşehir merkezine bağlı köy

[ii] (Kıbrıs sorunu, Londra antlaşmaları için 17 Şubat 1959 da Londra’ya THY uçağı ile gitmekte olan DP Genel Başkanı Başkan Adnan Menderes’in delegasyonu ile birlikte içinde bulunduğu uçak, Londra Havaalanı yakınlarında düşmüş, 21 yolcudan 6sı yaralı, 14 ü ölü, 7 si kurtulmuştu. Menderes de hafif yaralı olarak kurtulmuştu).

[iii] http://huyhuyhuy.blogcu.com/idamlara-karsiyiz-ama-yinede-susluyu-aklamamaliyiz-asmayalim-a/8922293

Öğrencilere Yapılan Silahlı Saldırılar Ve Nedenleri

2026-09-25T19:58:02.547+03:00

Bizim halkımızın silahı, silah merakı kutsaldır

Hepimizin üzüntü ile izlediğimiz okullardaki silahlı saldırıları görünce, geleceğimiz çocuklarımız için endişeye kapılıyoruz. Konuyu daha iyi kavraya bilmek için silah sevgimizden, silah edinme isteğimizden, işin temelinden aileden irdelemek gerekir. Onun için yazımın sonunda bu yıl içinde okullara yapılan silahlı saldırıları aşağıya aldık. Bu saldırı, silah merakımız konusunda bazı anımsa ve değinmelerde bulunmak istedim.

“Tüfek icad oldu mertlik bozuldu”

Çok eski yıllardan beri atalarımızın dilinde bir özdeyiş söylenegelmiştir, “at, avrat pusat” yani -at, eş ve silah- halkımızda kutsal şeylerdir, dokunulamaz. Motorlu araçların henüz bulunmadığı, ulaşımın atla yapıldığı yıllarda at her erkeğin evinde iftiharla baktığı çok değerli varlığı idi; kadın evin erkeğin baş tacı idi, Köroğlu’nun “delikli demir icad oldu mertlik bozuldu”[i] dediği yıllardan beri, silah mertliği bozsa da savunma ve saldırılarda erkeklerin evlerinde en çok koruduğu üstün tuttuğu silahı idi. Öyle ki her erkek kullanmasa bile silahını fırsat buldukça çocuklarının gözü önünde sakladığı yerde çıkararak eline alır, onu çocuğunu okşar gibi okşar yağlar yerine koymadan önce nişan alma provası yapar, özenle yerine koyardı. Elbette çocuklar da bunu özenle hayranlıkla izliyordur.

Biz kutlamaları silahla yaparız

Anadolu insanının hemen her evinde bir duvarında Kuranı Kerim varsa, öbür duvarında ya saz ya da silah asılı dururdu. Silah (tüfek-tabanca) ev halkının bir gurur aleti idi, düğünlerde, nişanlarda, bazı kutlanacak günlerde silah atılırdı. Günümüzde bile, tanık da olduğum başkent Ankara’da milli maç günlerinde galibiyet almışsak bizim halkımızın “ayranlığı kabarır” hemen silahını alıp havaya defalarca ateş eder, silahlı o mutlu anı kutlarken mutluluktan göğsü kabarırdı.

Tüm bu silah merakını çocukları bütün çocuklar da mutlaka izliyordur ve ona hayran kalıyordur ve de ister istemez ona mutlaka özeniyordu. Bütün çocuklar fiziksel ve ruhsal gelişimleri gelişirken çokça öğrenme özenme psikoloji içindedirler. Çocuklar oynadıkları oyunlarda elindeki sopayı başka bir nesneyi silah yapıp ateş etme provası yaptığını çok görmüşüzdür.

Maç kutlamalarını bile silahla yapıyoruz

Bu giden eylül ayında bir gece saat 12 civarında pencerem açık bilgisayarımın başında çalışırken birden peş peşe silah sesleri gelmeye başladı, öyle ki tek tek atış yanında peş peşe makineli tüfeği andıran konumda beş altı el (tabanca olmalı) silahlar patlıyordu. Hemen telaşla 112’yi aradım yakın sokaktan peş peşe silahlar patlıyor” diye ben ihbarda bulununca nöbetçi görevli hangi mahalle nerede diye telaşlanıp “hemen ekip gönderiyoruz” gibi telaşlı laf etti. Ben bilgisayarıma daldığım için, onu bir maç kazanma kutlaması olduğunun farkına o an varamadım”. Meğer takımımız galip geldiği için evinde silahı olan silahını çıkarıp havaya ateş ederek kutlama yapıyorlarmış, o an kavrayamamıştım. Sonra ekip de gelmedi, yavaş yavaş ortalık sakinleşti

Herhalde yurdun değişik yerlerinde düğünlerde silah atarak kutlama yapılırken insanların yaralandığını ne ki öldürüldüklerini gazetelere yansıyan haberlerden izlemişizdir.

Köylerde ilçelerde nice babaların çocuklarının eline silah verip havaya ateş ettirdiklerini görmüşüzdür. O çocuğun ateş etme olayını babası yakınları çılgınla alkışlarlardı. Yeri değil ama, küçücük çocuğuna, “haydi oğlum pipini amcana bir göster” dediklerini, sanki çok iyi bir şey yapıyorlarmış gibi kahkaha ilke gülerek alkışladıklarını da gördük. Çocuğu pipisini gösterdiği için heyecanla onun zamansız cinsel yönlendirmeye özendirdiklerinin; küçücük çocuk, elindeki silahla ateş etmenin, çocuğun alkışlarla övmeleri onları silaha ve silahlı saldırıya yönlendirmelerinin farkında bile değiller.

Bizim halkımızın silaha çok meraklı olduklarını yukarıda söylemiştik, o nedenle küçük çocuklara babaları oynasınlar diye öncelikle oyuncak silah alırlar. Böylece çocuklar daha o yaşlarda silah edinmeye, silahla ateş etmeye özendirilmiş oluyorlar. Son saldırıların birinden öğrendiğimize göre, saldıran çocuğu babası (hem de emniyetten emekli) atış poligonuna götürerek, daha bulluğa-ergenliğe bile ermemiş çocuğa gerçek silahla atış provası talimi yaptırdığını da izledik. O çağlardaki çocuklar ataklar atılımlarla doludurlar, bu enerjilerini silahla tatmin ederlerse çoğunlukla büyüdükçe saldırganlaşır.

Oyuncak silahların üretimi ve satışı yasaklanmalıdır

Bu nedenle Avrupa’nın en çağdaş ülkelerinden başta “Beyaz Zambaklar Ülkesi” Finlandiya, Norveç, İsveç gibi ülkelerde, çocukları şiddete yönlendirdiği için, oyuncak plastik silahların imalatı ve satışı yıllar önce yasaklanmıştı. (Dünyada oyuncak silahların yasaklandığı bazı ülkelerin listelerini aşağıya aldık)

Ama ne yazık ki böylesine çağdaş kuralları, başta matbaanın icadından bu yana her yeniliği, icatları geriden takip ediyoruz. Öyleyse çocuklarımızın, ülkemizin, toplumumuzun ve geleceğimizin güvencesi için, ülkemizde de oyuncak silahların imalatı ve satışı, yasaklanmalıdır. Tüm bakanlık birimleri, belediyeler tüm kuruluşlar fabrikalarda ve her türlü mağaza ve satış yerlerinde oyuncak silah üretimini yasaklamak için etkin bir şekilde denetlemeliler bu konuda her türlü tedbirleri almalıdırlar.

Özellikle aileler, öğretmenler, güvenlik güçleri olabildiğince sosyal paylaşım sitelerinde, TV yayınlarında çocuklara yönelik yayınlanan çizgi film, gerçek filmlerdeki silahlı saldırı gösteri ve sahneleri kareleri mümkünse kontrol etmelidirler ve engelleyici tedbirler almalıdırlar.

Günümüzde artık nice gerçek silah satan mağazalar, satış yerleri bulunmaktadır. Bu mağazaların çocuklara yönelik silah satışları engellenmeli yasaklanmalıdır.

2026 yılı içinde okullara yapılan silahlı saldırı ve kayıtlara geçenler:

22 Eylül 2026- Manisa / Turgutlu- İnci Üzmez Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi önünde. 9. sınıf öğrencisi H.O.'nun anneannesine kayıtlı pompalı tüfekle okula gelen öğrencilere ateş açması sonucu 11 öğrenci yaralandı, 3'ünün durumu kritik olarak açıklandı. Saldırgan yakalandı

15 Nisan 2026- Kahramanmaraş / On iki şubat- Aysar Çalık Ortaokulu. 14 yaşındaki bir öğrencinin babasının silahlarıyla iki sınıfa ateş açtığı saldırıda 8'i öğrenci 1'i öğretmen olmak üzere 9 kişinin hayatını kaybettiği, 13 kişinin yaralandığı açıklandı.

14 Nisan 2026- Şanlıurfa / Siverek- Ahmet Koyuncu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi. 19 yaşındaki eski bir öğrencinin pompalı tüfekle yaptığı saldırıda 10'u öğrenci, 4'ü öğretmen, 1 polis, 1 kantin işletmecisi olmak üzere 16 kişi yaralandı.

2 Mart 2026- İstanbul / Çekmeköy- Taşdelen Borsa İstanbul Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi. 17 yaşındaki bir öğrencinin bıçaklı saldırısında Biyoloji öğretmeni Fatma Nur Çelik hayatını kaybetti, 2 kişi yaralandı.

[ii]

Oyuncak silahları yasaklayan ülkeler

Tam olarak "tüm oyuncak silahları" yasaklayan ülke yok, ama gerçek silah gibi görünen oyuncakları yasaklayan / çok ağır kısıtlayan ülkeler var:

1. Doğrudan yasak / satış yasağı getirenler:

Madagaskar: Gerçek soygunlarda kullanıldığı için oyuncak silah ve askeri üniforma satışını yasakladı.

Avustralya: Victoria, Queensland, Güney Avustralya ve Tazmanya eyaletlerinde airsoft ve benzeri gerçekçi oyuncak silahların ithalatı ve bulundurulması tamamen yasak

Singapur, Malezya, Tayland, Vietnam: Airsoft / gel blaster gibi oyuncakları kontrollü silah sayıp yasaklıyor. Tayland'da bulundurmak hapis cezasına kadar gidiyor.[iii]

2. Gerçekçi görünümlü olanları yasaklayanlar (en büyük grup):

Kanada (2022 yasası): Gerçek silahla ayırt edilemeyen replika ve airsoft oyuncakların satışını yasakladı. Gerekçe: "Polis gerçek mi oyuncak mı ayırt edemiyor, trajik sonuçlar oluyor."

İngiltere: Violent Crime Reduction Act ile gerçekçi replika oyuncak silahların satışı, üretimi, ithalatı yasak. Sadece parlak renkli olanlara izin var.

Almanya, Fransa, İtalya: Gerçekçi oyuncaklar için ruhsat istiyor veya tamamen yasak kabul ediyor. [iv]

3. Çok düşük güç eşiği ile oyuncakları bile "ateşli silah" sayanlar:

Çin: Gazeteyi yırtacak kadar güçle atan oyuncak bile ateşli silah sayılabiliyor, bu yüzden binlerce kişi oyuncak yüzünden hapis cezası aldı. Japonya: Metal parça içeren ve gerçek mermi atabilecek şekilde modifiye edilebilen oyuncak tabancaları toplatıyor- 2024'te 1100+ oyuncağa el kondu.[v]

ABD- yerel yasaklar:

Federal ABD de yasak yok ama New York City 1955'ten beri siyah, mavi, gümüş renkli oyuncak silahları yasaklıyor. Federal olarak da turuncu namlu ucu zorunlu cullmantimes.com

Türkiye'de ise oyuncak silah satışı serbest, ama gerçekçi airsoftlarda turuncu uç zorunluluğu var.

“DÜĞÜNLERDE SİLAHA HAYIR!

BUGÜNE KADAR HİÇ KİMSE

HAVAYA SİLAH SIKTI DİYE KAHRAMAN OLMADI!

FAKAT KATİL OLUP HAPSE GİREN ÇOK!

DÜĞÜNLERDE MUTLULUK VE SEVİNÇLERİNİZ BİR BAŞKASININ ÜZÜNTÜSÜ OLMASIN!

SİLAH ATMAK CESARET DEĞİL, SORUMSUZLUKTUR!

DÜĞÜNLERDE SİLAHA HAYIR”!

Dünya ile silahta değil, bilimde kültürde yarışalım

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

SON NOTLAR

[i] “Tüfek icad oldu mertlik bozuldu”: Tüfek silah bulundu mertlik bozuldu (Tüfekten önce insanlar kılıçla mertçe savaşırken, silahla ani patlama ile savunmasız insanların aniden öldürülmesi mertliğin bozulduğunu vurgulamakta).

[ii] ntv.com.trtakvim.com.trcdn.tbmm.gov.trcdn.tbmm.gov.tr

[iii] namibian.com.naen.wikipedia.orggeltoynation.com

[iv] asiaone.comgeltoynation.com

[v] thebostoncourier.cominshort.pk4.

Yapılmak İstenen Şey Anayasa'ya Karşı Hiledir

2026-09-18T17:33:16.670+03:00

Cumhurbaşkanlığı Başdanışmanı Mehmet UÇUM; sanki üzerine vazifeymiş gibi, 360 milletvekilinin iradesine hükmederek, 16. Nisan. 2028 de erken seçim yapılabileceğini, haddini aşarak beyan etmiştir.

Seçimlerin en geç yapılması gereken olağan tarih zaten 7. Mayıs. 2028 dir.

Bay Mehmet UÇUMUN haddini aşarak açıkladığı ve adına erken seçim dediği seçimlerin 16. Nisan. 2028 de yapılması halinde, zamanında yapılması gereken seçimden 22 gün önceki bir tarihte yapılacak olan seçime erken bir seçim derseniz, buna kargalar bile güler.

Bay Mehmet UÇUM; sanırım Türk Milletini enayi sanıyor, milletle alay ediyor ve çok büyük ayıp işliyor.

Allaha şükürler olsun ki; Türk Milleti, zamanından 22 gün önce yapılacak olan bir seçimin erken seçim olmayacağını, bunun ERDOĞAN'ın tekrar aday olabilmesi için Anayasaya karşı hile yapılarak bir yol temizliği olacağını idrak edebilecek kadar akıl ve izan sahibidir.

Bay Mehmet UÇUM; bu erken seçim beyanıyla, Türk Milletinin ve seçmeninin aklıyla alay etmiştir.

Anayasamıza göre bir kişi peş peşe iki dönem, yani on sene Cumhurbaşkanı olabilir.

ERDOĞAN; Yüksek Seçim Kurulunun yardımlarıyla, sistem değişikliğini bahane ederek üçüncü kez aday olmuş ve seçilmiştir. Anayasamızın bir kişiye tanıdığı toplam on yıllık Cumhurbaşkanlığı süresini tamamlamıştır. Bu konuda hiçbir alacağı kalmamıştır.

Anayasada yer alan bu hüküm; Cumhurbaşkanının son döneminde, Türkiye Büyük Millet Meclisi yasama dönemi bitmeden seçimlerin yenilenmesine, başka bir tabirle erken seçim yapılmasına karar verirse, daha on yılını tamamlamamış olan Cumhurbaşkanının mağdur edilmemesi için ona tekrar adaylık yolunu açmakta olup, bu madde; neredeyse dönemini sonlandırmakta olan Cumhurbaşkanına, anayasaya arkadan dolanarak, anayasaya karşı hile yapılarak zamanında yapılacak olan seçim tarihinden yirmi gün, bir ay gibi çok kısa sürelerle öne alınan seçimlerde, yeniden aday olabilme hakkını vermek amacıyla anayasaya konulmamıştır.

Yapılmak istenen şey anayasaya karşı hiledir.

Seçimlerin 22 gün gibi çok kısa bir süre için öne alınmak istenmesinde kötü niyetin olduğu, belirlenen seçim tarihinin yanı sıra, bir buçuk sene öncesinden, önümüzdeki günlerde bir erken seçim kararı alınmasının dayatılmak istenmesinden de açıkça anlaşılmaktadır.

Bay UÇUM; seçimlerin yenilenmesine Türk Milletinin iradesini temsil eden Türkiye Büyük Millet Meclisinin 360 milletvekili oylarıyla karar verecektir, sizin yaptığınız şey, peşinen Türkiye Büyük Millet Meclisinin iradesine ipotek koymaktır. Buna hakkınız ve yetkiniz yoktur.

Türkiye Büyük Millet Meclisinin seçimlerin yenilenmesine karar vermesi halinde Cumhurbaşkanının yeniden aday olabilmesi için; meclisin 360 milletvekiliyle yasama döneminin bitiminden çok önceki tarihlerde, önceden öngörülmeyen nedenlerle ve sürpriz bir şekilde erken seçim kararı almaları ve Cumhurbaşkanının anayasanın tanıdığı azami on yıllık Cumhurbaşkanlığı süresini önemli ölçüde kaybetmiş ve adeta mağdur edilmiş olması gerekir. Bu konular, anayasaya karşı hile yapılarak, hakkı olmadığı halde bir kişiye bir dönem daha Cumhurbaşkanı seçilmesi imtiyazını sağlamak amacıyla, önceden planlanarak uygulamaya konulacak basitlikte konular değildir.

16. Nisan. 2028 de yapılması önerilen erken seçim kararı, niçin bir buçuk sene önce ve bugünden karar altına alınmak isteniyor?

Bunun da sebebi, erken seçim kararının alınabilmesine olanak sağlayan 360 oyun sağlanması için en elverişli koşulların bugün için hazır olması ve ileride bu koşulun kaybedilebilecek olmasından duyulan kuşku ve korkudur.

Açılım süreci, APO'ya statü ve adada yapılan konforlu ve müstakil bir konuta geçme hakkının verilmesi hazırlıkları, çerçeve yasada öngörülen PKK militanlarının affedilmeleri gibi havuçlarla kıvama getirilen ve Cumhur İttifakı saflarına çekilen DEM Partinin oylarının, ileri tarihlerde çözüm sürecindeki olası bir olumsuz gelişme nedeniyle kaybedilebilecek olması ihtimali, erken seçim kararının 16. Nisan. 2028 olarak ve bugünden alınmasını, iktidar adına zorunlu kılmaktadır.

Son bir soru. Diyelim ki; 16. Nisan. 2028 de bir erken seçim yapılması karar altına alındı. Türk seçmeninin iradesinin, yenide adaylık yolu açılacak olan ERDOĞAN'dan yana tecelli edeceğinin garantisi var mı? bunu hiç düşünmeden ve gündeme getirmeden, ERDOĞAN'a yeniden seçilme hakkının yolunu açalım gayreti içine giren kişilerin, ERDOĞAN'ın yeniden seçilmesi garantisinin var olduğu konusunda, seçmenin bilmediği. bir bildikleri mi var acaba?

Tüm bu yaşananları, Türk Milletinin; beyninde ve vicdanlarında doğru bir şekilde değerlendireceklerini umuyorum.

18/09/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Üçüncü Kez Öldüm

2026-09-17T19:20:25.247+03:00

Adaşlarım yüzünden üçüncü kez öldüm.

Önce birinci ölümümle ilgili ve bu sitede daha önce de yayınlanan bir yazımdan buraya alıntı yapmak istedim.

Benden altı yaş büyük köylüm akrabam ve çok sevdiğim değerli bir insan adaşım Cevat Kulaksız’ı Almanya’da 1997 yılında kaybettik. Kendisi uzun yıllar Almanya’da işçi olarak çalıştı.

Adaşıma gelen mektup

Adaşım Cevat Kulaksız ile o gerek Almanya’da çalışırken gerek Almanya’dan dönüp ölümünden sonra, onunla ilgili ilginç anılarımız oldu. 1970 li yıllarda kendi köyümüz olan Kaman İlçemizin Yelek köyünde öğretmen olarak çalışıyordum. O sıralarda adaşım Cevat Kulaksız Almanya'dan izinli geldi, izin bitince köyden ayrıldı, Ankara’da tanıdık ve yakınların evlerinde de birkaç gün kalırken, benim adıma daha doğrusu zarfın üzerinde “Yelek Köyünde Cevat Kulaksız” yazılı olan bir mektup geldi. Almanya’dan adaşım Cevat Kulaksız’a gelen bu mektubu bana geliyor sanarak aldım merak ve heyecanla mektubu açıp okudum.

Rahmetli adaşım, köyünde kendisini bekleyen eşi ve çocukları varken Almanya’da Beyhan (1) adında bir Türk kadınla dost hayatı yaşarmış. Adaşım Almanya’dan Türkiye’ye izine gelirken bu kadınla tartışıyorlar, kadın, “Almanya’ya gelirken sakın karını falan getirme” diye adaşıma söylüyor. Rahmetli adaşım öteki hemşerilerine “herhalde dönüşte hanımı getirmek istiyorum” falan laf ediyor ve bu söz, adaşım Türkiye’de izinde iken dostu olan bu Beyhan’ın kulağına ulaşıyor.

Almanya’dan adaşıma Beyhan’dan gelen mektubu bana geliyor sanarak yanlışlıkla alıp okudum. Mektupta, dost hayatı yaşadığı Beyhan öylesine sinirli yazmış ki, “ulan oruspu çocuğu Cevat, beni kandırarak aylarca kullandın gönül eğlendirdin, şimdi de duyuşuma göre karını Almanya’ya getirecekmişsin, sana yapmayacağım yok” gibi tehdit içerikli, küfürlü ifadeler kullanıyor, böyle yazılar yazıyordu. Mektubu böylece okuyunca şok oldum, şaşırdım, utandım adaşım ailesi adına çok üzüldüm.

Adaşıma gönderdiğim mektup dostu Beyhan’ın eline geçiyor.

Adaşıma gelen bu mektubu görünce adaşım adına çok üzüldüm. Hemen izinden köyden ayrılan adaşıma bir mektup yazarak, anımsadığım kadarı ile sevdiğim saydığım adaşıma kardeşçe şöyle ifadelerle bir mektup yazdım: Mektubumda kısaca şunları dedim, sevgili amcaoğlu, köyde seni bekleyen, sana bağlı eşin ve çocukların var. Bak bu kadın sana böyle küfürlü mektup yazıyor, vaz geç bu oruspudan.
Adaşım ve Beyhan birbiri ile dost hayatı yaşadıkları için, birine gelen mektubu o, ona gelen mektubu da adaşım alırmış. İşte böylece istemeden ben de bu işe karışmış oldum. Almanya’da benim yazdığım mektubu alan Beyhan tabi bana kızıyor. Oysa ne ben onu tanırım ne o beni tanır, şimdi bile. Mektubumun Beyhan’ın eline geçeceğini bilemezdim.

Almanya’dan bir gün Beyhan’dan bir mektup geldi, mektupta, “Cavat Efendi, benim oruspu olduğumu neren biliyorsun, tanımadığın kişiye nasıl böyle suçlama yaparsın” diye soruyor ala küfürlü bana da esip yağıyordu yazdıklarında “al başına belayı” derler ya. Aman Tanrım, tanımadığım bir kadından böyle mektup alıyordum. Olayı öteki yakın akrabalarıma anlattım, onlar da “hakketmişsin, sen ne karışıyorsun elin özeline” diyorlardı. Oysa benim amacım akrabama kardeşçe sevdiğim adaşıma yardımcı olmaktı. Vay be kendi kendime şaşırdım kaldım, bu olayla “fazla merhamet maraz doğurur” atasözü ile adeta doğrulanıyordu. Aradan 50 yıl geçmesine karşın, bu olay hafızamda yerleşti kaldı ve hiç unutamadım.

Aradan bir yıl mı ne geçti, adaşım yine izine geldi, bu mektup düellosunu anlattım, rahmetli adaşım, “istemeden bu işe girmişsin, özür dilerim senin tırnağın olmaz o” falan diyerek olayı kapattık, ama bu bende hüzün veren bir anı olarak kaldı.
Adaşım Cevat’ın bir kızı iki oğlu vardı. Kızı Meryem öğretmen oldu, iki oğlu Kâmil ve Musa şimdilerde Almanya’da yaşıyorlar. Adaşımın eşi Türkan Hanım, yıllarca adaşımı çocuklarını özlemle bekledi, sonra da Ankara’ya (Cebeci’ye) taşındılar. Sonraki yıllarda adaşımın eşi Türkan Hanım da rahmete kavuştu, şimdilerde mezarlıkta yan yana yatmaktalar.
Aradan yıllar geçti, 1996 da emekli oldum, adaşımla irtibatım kesildi. Tam o sıra Antalya Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesinde okuyan büyük oğlum C.C. sınıfta kalıyor biraz sıkıntılı okuyordu. Ankara’da mor sümbüllü bağlarım mı kalıyor, diyerek Ankara’daki evimi kiraya verdim, Antalya’ya oğlumun yanına taşındık.

Adaşım ölünce benim öldüğümü sanmışlar

Antalya’ya taşındığımızdan bir yıl sonra adaşım Cevat Kulaksız’ın 7.6.1997 de rahmete kavuşunca hem köyümüzde hem akrabaların olduğu Kaman ilçesinde camilerde salalar veriliyor, “Yelek’li Cevat Kulaksız’ın vefat etti” şeklinde cami minarelerinden duyuruyorlar. Adaşımın vefat haberini duyanlar benim öldüğümü sanıyorlar telefonla eşime başsağlığı dileklerini iletiyorlardı. Telefona çıkan eşim, “Gülhan, Cevat Bey’in vefatını duyduk, çok üzüldük başın sağ olsun, Allah rahmet eylesin” diyorlar. Eşim Gülhan bunları duyunca kıkır kıkır gülmeye başlıyor. Telefonun karşısındaki de eşim için “vah vah kocasının ölümüne çok üzülüp Gülhan kafayı bozmuş” diye söyleniyorlar. Telefonun yanında ben olduğum zaman da “vay garip başım” diye söyleniyor kendi kendime gülüyordum.
Kaman’da oturan eşim Gülhan’ın kardeşleri, akrabaları, “Cevat enişte ölmüş, bir araba tutalım cenazeyi kaldıralım” diyorlar, kendi aralarında toplanıyorlarmış. Gülhan uzun süre telefon edenlere, eşinin “ölmediğini aynı köyden aynı akrabadan adaşı Cevat Kulaksız öldü” günü söylüyor, ortalığı yatıştırıyor. Bu olay bizi epey zaman meşgul etmişti.

Telekom adaşımın telefon parasını bana ödetiyor

Ev telefon faturalarımızı İzmir’de doktor olan oğlum Celil Cüneyt banka talimatı ile ödüyordu. Sanırım 2016 yılı idi. Oğlum C. Cüneyt ile telefonla konuşurken, “yav sizin telefon paralarınızın benimkinden neden çok fazla geliyor, ne yapıyorsunuz, yurt dışı ile mi konuşuyorsunuz” diyordu. Böyle olmaması gerekir, bir yanlışlık olmalı diye düşündüm T. Telekom’dan araştırmaya başladım.

Adaşım Cevat Kulaksız ölünce, iki oğulları Almanya’da çalışıyorlar, kızı Meryem öğretmen olarak başka yerde çalışmakta, evde rahmetli adaşımın eşi Türkan Hanım tek başına kalıyor. Uzaklarda Almanya’daki çocukları ile konuştuğu için, yerli telefona göre daha fazla fatura geliyor olmalı. Adaşıma kayıtlı olan telefon her nasılsa faturası birkaç ay ödenemiyor. T. Telekom bilemediğim bir nedenle adaşımın telefon faturasını bana ödetilmeye başlıyor. Oysa rahmetli adaşım Cebeci’de oturuyor, ben de Batıkent’te oturuyorum, bağlı oldukları merkezler farklı. Bakıyorlar ki iki Cevat Kulaksız ikisi de Kamanlı hem de aynı köylü; adaşımın faturaları ödenmeyince benim adıma yönlendiriliyor. Oraya dilekçe buraya dilekçe zorlukla düzelttim. Sanırım banka talimatlı faturalarımızı Oğlum C. Cüneyt birkaç ay ödemiş oluyor.

İkinci ölümüm

2022 yılının Nisan ayı idi. Bir sosyal paylaşım sitesinde rahmetli adaşım Cevat Kulaksız’ın mezar taşı adı yazılı olarak yayınlandı; hemen yanı başında eşi Rahmetli Türkan Hanımın mezar taşı da vardı. Yalnız eşinin mezar taşında sadece -an- kısmı görülüyordu (Türk-an ve Gülh-an şeklinde). Adaşımın çocuklarından biri tarafından mezar taşlarının fotoğrafı çekilip sosyal paylaşım sitesine konulmuştu. Sosyal paylaşım sitesinde benim adımı gören tanıdıklar öldüğümü sanarak başsağlığı için evimizi arar oldular.
Şimdilerde emekli öğretmen olarak Ankara Batıkent’te yaşamını sürdüren meslektaşım ve adaşımın kızı Meryem Şahin, aynı paylaşım sitesinde aşağıdaki buruk ifadeleri ile duygularını yansıtıyordu:

“Yıllar geçse de özlemleri hep sürüyor, Allah rahmet eylesin güzel, fedakâr annem yıllarca gurbet yolu bekledi durdu. Bizlerin peşinde hem anne hem baba oldu. Babam yıllarca ayrıydı bir Almancı klasiği. Uzakta olsa varlığını bilmek yetiyor insana. Almanya deyince hep içim burkulur, ayrılıklar gelir aklıma. Ailelerin birbirlerinden ayrılıkları gelir. Kimi gidenler parasal açıdan kazandılar, kimi eh işte. Ama yine de hep kaybettik gibi gelir bana, gurbette sevdiklerimizden uzak yıllar, bayramlar, paylaşılamayan sevinçler, üzüntüler. Kendilerini nereye koyacaklarını bilemeyen bizde Almancılar, orda işçi Türker. Söyleyecek çok şey var, yüreğimizde acılarımız, özlemlerimiz... Şimdi toprağın kucağında hasret bitti yan yana yatıyorlar. Nur içinde uyusunlar, mekanları cennet olsun”.

1965-67 lerde Ağrı-Diyadin Sürmelikoç köyünde öğrencim, daha sonra meslektaşım olan M. Sıddık Kaya da sosyal paylaşım sitesinde adım yazılı mezar taşını görünce, “ben de sizi zannettim, ama tarihleri uymuyor” diye mesaj atıyordu.
Kısaca rahmetli adaşım yüzünden, hem de iki kez, böylesine öldüğüm sanıldı. Yaşam yokuşumuzda böyle anıları da yaşamış olduk.

Üçüncü kez ölüşüm

Türkiye’de aynı adı taşıyan milyonlarca kişi var. Benimle aynı adı, hem de aynı mesleği taşın Cevat Kulaksız olarak adaşlarımdan dolayı başıma ilginç olaylar geldi.

Ankara Batıkent’te üçüncü ölüşüm de adaşım hem de meslektaşım başka bir Cevat Kulaksız yüzünden oldu. Cep telefonumdan bir konuyu araştırırken bir sitede benim adımın yazılı olduğu ve benim öldüğümü belirten bir yazıyı okuyunca şaşırdım. “Allah Allah nasıl öldüm ki diye şaşırıp söylenmeye başladım. İnternetten okuduğum ve benim için yazılanlar şöyle idi:

“Haber Güncel ve dunya 48 gibi İnternet gazetelerinde köşe yazarlığı yapan araştırmacı yazar ve emekli öğretmen Cevat Kulaksız 16 Ağustos 2026 tarihinde vefat etmiştir.

Konya Kadınhanı 1959 doğumlu olan ve Ankara’da yaşayan Kulaksız’ın ilgili öne çıkan detaylar: 16 Ağustos 2026 Pazar günü hayatını kaybeden ve Konya Yazır köyünde toprağa verildi”.

Yukarıda anlatılanlar benim yaşantımla ilgili olup benim öldüğüm açıkça anlatılınca çok şaşırdım, kendi kendime kendimi bir yokladım, öldüm mü sağ mıyım diye şüphelendim.

Sonradan anladım ki ölen gerçek Cevat Kulaksız Konya’lı adaşım emekli Öğretmen Cevat Kulaksız imiş. Ben ise, Kırşehir İli Kaman İlçesi Yelek köyünden ve emekli Öğretmen Cevat Kulaksız idim. Yukarıdaki anlatılan bendim, “Haber Güncel ve dunya 48 gibi İnternet gazetelerinde köşe yazarlığı yapan araştırmacı yazar ve emekli öğretmen” nitelemesi bana aitti. Kendi kendime tövbe tövbe diyerek kendi kendime sevindim.

Bilmiyorum böylesine üç kez ölen başka biri var mı ki diye kendi kendime söylenir dururum.

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Son notlar

(1) Rahatsız ederim endişesi ile gerçek adını vermiyorum, Beyhan uydurma bir ad

KK Beyanlarıyla Kendini Rezil Etmeye Devam Ediyor

2026-09-09T22:05:38.545+03:00

Yargının butlan kararıyla tedbiren CHP'nin başına dönen KK, bir söyleşide, kendisine sorulan bir soruya verdiği cevapla; ”İMAMOĞLU siyasi tutuklu değildir, siyasi görüşü dolasıyla içeri alınmış bir insan değil, bir kişi cumhurbaşkanı adayı oldu buna siyasi dava diyemeyiz, cumhurbaşkanlığı adaylığı ayrıdır bu dava ayrıdır” diyerek harikalar yaratmaya ve kendisini rezil etmeye devam etmiştir.

Bir kişinin ve de İMAMOĞLU'nun; siyasi tutuklu sayılması ve tutuklanmasına neden olan hakkında açılan davanın siyasi bir dava sayılması için, İMAMOĞLU'nun siyasi görüşünün, siyasi ideolojisinin hiçbir önemi yoktur.

Evet, bir davanın ve tutuklanmanın; savunulan siyasi görüş, fikir ve ideolojiden kaynaklı olarak siyasi sayılabileceği gibi, kişiyi tutuklatan ve hakkında davalar açtıran siyasi güç ile temelde aynı dünya görüşünü, aynı fikir ve ideolojiyi taşıyan siyasetle uğraşan bir kişi de, siyaset yapma tarzı, siyasetten beklentileri, siyaset yaparken güttüğü amaç itibariyle ters düştüğü, seçimlerde kendisine seçim kaybettirecek olduğu iktidardaki siyasi gücün hışmına uğrayarak siyaseten itibarsızlaştırılmak, siyaset dışına itilmek, rakip olmaktan men edilmek için, haksız ve hukuksuz bir şekilde, siyaseten tutuklanabilir ve hakkında davalar açılabilir.

Burada önemli olan, hakkında davalar açılan tutuklatılan kişinin bir siyasetçi olması ve siyasi faaliyetinden, seçim kazanarak İBB Başkanı ve Cumhurbaşkanı adayı olmasından kaynaklı olarak ve siyasi geleceğinin sonlandırılmak istenmesi amacıyla tutuklanmasıdır.

İMAMOĞLU'nun durumunda olduğu gibi, bu durumdaki bir kişi, sapına kadar siyasi tutukludur.

İMAMOĞLU; iktidara seçim kaybettirecek, seçildiğinde iktidar tarafından savunulan tek adama dayalı mevcut Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemini değiştirerek yeniden parlamenter sisteme geçişi sağlama konusunda halka söz veren, mevcut iktidarla siyaset yapma metodu ve tarzı farklılık gösteren, yerel yönetimleri savunan, yetki kullanırken hesap vermeyi de önceleyen, özgülüklerden yana, şeffaf bir siyasetçi ve CHP'nin başına gelenlerden sonra CHP Cumhurbaşkanı adaylığı sona ermişse de, Yeni Partinin ve Türkiye'nin potansiyel bir Cumhurbaşkanı aday adayıdır.

İMAMOĞLU'nun siyasetteki ve Cumhurbaşkanlığı adaylığının önünün kesilmesi amacıyla, diplomasının iptal edilmesiyle başlayan ve onun tutuklatılarak içeri atılıp görevinin sonlandırılması ve hakkında açılan davalarla devam ettirilen tüm bu süreci, KK nasıl oluyor da siyasi bulmuyor? Anlamak gerçekten çok zor.

Burada yazılması gereken, KK'ya ilişkin olarak anlamanın çok zor olduğu daha çok şeyler var ama, tekrar etmeye değmez, aklı başında seçmen bunların hepsini biliyor.

Ben dahil, eski CHP ve YENİ Partili seçmenlerin hala bilemedikleri ve çözemedikleri, çözümü de imkansız bir şey var. O da şu;

Bizler; tüm seçim başarısızlıklarına rağmen, gol atamayan şampiyon olamayan bir takımı ısrarla tutmaya devam eden fanatik taraftarlar, bal yapamayan Arı’yı hala başının üzerinde tutan insanlar gibi, KK denilen bu adamın sözlerine ve vaatlerine kanarak, inanarak, bu adama geçtiğimiz Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde nasıl oy verdik?

09/09/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Vergi'de adaleti sağlayacağız ama nasıl?

2026-09-02T20:14:25.056+03:00

Bugün (02/09/2026) benim için bir ilk.

Zira, bugüne kadar hiçbir siyasi partiye üye olmamıştım.

Bu kuralımı bozarak, hayatımda ilk kez bugün, Yeni Parti'ye üye oldum. Şu an itibariyle Yeni Parti'nin (54202631) nolu üyesiyim.

Bu yazımı sorumlu bir Yeni Parti üyesi olarak yazıyorum.

Bugün, Sayın Genel Başkanımız, yeni açılan genel merkez binasında il başkanlarına hitaben bir konuşma yaptı ve Yeni Parti'nin niçin kurulduğunu ve neler yapmayı planladığını nazari olarak izah etti.

Bir yazının boyutlarını aşacağı için, beni ve tüm halkımızı bir vatandaş olarak çok yakından ilgilendiren vergi adaleti üzerinde duracağım.

Genel Başkanımız iktidara geldiğimizde vergi adaletini sağlayacağız hayata geçireceğiz sözünü verdi. Halkımızın, yapacağız edeceğiz gibi vaat içeren ancak çözüm için somut bir öneri getirmeyen geleceğe dönük sözlere pek kulak asmadığını, herkes gibi sayın genel başkan da mutlaka biliyordur. Eminiz ki; önümüzdeki günlerde vergi adaletini sağlayacak olan somut çözüm yolları da halkımızla paylaşılacaktır.

Biz somut çözüm yollarının paylaşılmasını beklemeden, vergi adaleti açısından bazı sorular soracağız ve bu soruların cevapları, sanırım somut çözüm önerileri içinde yer alacaktır.

Bize göre bu ülkenin en önemli sorunu, diğer sorunların da sebebi olan, vergi adaleti sorunudur.

Devlet halkına hizmet götürür, bunun için vardır. Kamu hizmetlerinin yapılabilmesi için de çok doğaldır ki; gelire, paraya ihtiyaç vardır, kamu hizmetlerine(giderlerine) harcanacak olan kamu gelirlerinin en önemli unsuru, halktan vergi almaktır.

Ama, alınacak olan bu vergilerin adil, makul ve herkesin kazancına ve gelirine göre olması da bir anayasa kuralıdır.

AKP ve hatta daha önceki iktidar dönemlerinde verginin adil bir şekilde alındığına, vergide adaletin sağlandığına tanık olmadım ben.

Vergide adaleti sağlamanın ilk şartı; kazançlarına bakılmaksızın, mal ve hizmet alımlarından dolayı her vatandaştan eşit olarak alınan vasıtalı vergilerin cins ve oranlarının azaltılarak veya bazı temel mal ve hizmet alım satımlarından tamamen kaldırılarak toplam vergi içindeki oranının asgari düzeye indirilmesidir.

Örneğin; soframızdan atamayacağımız, bir zamanlar aç kalırsam peynir, zeytin ekmek yerim doyarım dediğimiz, çok temel gıda maddeleri olan ülkemizde üretilen bildik yerli beyaz peynir, çökelek. lor ve Zeytin’den alınan KDV'yi tamamen kaldıracak veya çok sembolik bir düzeye indirecek misiniz?

Marka, motor hacmi ve beygir gücü itibariyle ülkemizin yol durumları ve hız tahditleri nedeniyle gerçek anlamda lüks ve özel olan otomobiller hariç, bugün artık lüks olmaktan çıkan, sayıları, ülkelerin medeniyet ve gelişmişlik ölçüsü olarak değerlendirilen belli motor hacimlerini ve beygir güçlerini aşmayan, örneğin; elektrikli ve akaryakıtla çalışan 1100-1600 cc motor hacmini ve azami 150 beygir gücünü aşmayan otomobillerden alınan Özel Tüketim Vergilerini(ÖTV) tamamen kaldırarak sıfıra indirecek misiniz?

2025 senesine kadar alım satımlarından sıfır ÖTV alınan, bugün ise yanılmıyorsam %8 oranında ÖTV alınan gerçekten çok özel amaç taşıyan çok dar ve servet sahibi kişileri ilgilendiren yat, tekne, kotra ve gezinti gemilerinden gerçek anlamda ve büyük oranlarda ÖTV alacak mısınız?

Zaruri harcama olmayan lüks ve keyfe keder, çok özel Pırlanta elmas inci gibi lüks ve değerli ziynet eşyalarından alınan KDV oranını artıracak ve hiç alınmayan sıfır ÖTV vergisini, hem de yüksek oranlarda almaya başlayacak mısınız?

Bugün için her medeni insanın özel araçlarında, ticari araçlarda, nakliye araçlarında ve çiftçinin traktöründe kullandığı ve artık lüks ve özel bir tüketim olmayan benzin ve motorinden alınmakta olan Özel Tüketim Vergisini (ÖTV), bazı koşullarda gemilere verilen akaryakıtlarda olduğu gibi, sıfır yaparak kaldıracak mısınız?

Vergiyi gerçek usulde tabana yayan, hizmet ve mal alım satımlarından ziyade, gerçek kazançları vergilendiren, vasıtalı vergileri çok aza indiren, vergi denetimlerini çok iyi yapan bir yeni vergi düzeni kuracak mısınız?

Vasıtalı vergilerin adaletsizliği ortadadır. Yapılması gereken, kazanan yüksek gelir sahibi olan kişi ve kurumları kayıt altına alarak gerçek usulde vergi mükellef tabanının büyütülmesidir. Bunu sağlayacak mısınız?

Lüks olmayan otomobil alım satımından, avukatlık ve sağlık hizmeti gibi zaruri ve temel hizmet alımları nedeniyle ödenen KDV'yi çok asgari düzeye indirecek veya tamamen kaldıracak mısınız?

Yani, hizmeti alanı KDV ile boğarak, hizmeti satıp kazanç elde edenlerin kazancını denetlemeden onların vergi kaçırmalarına göz yumacak mısınız?

Kısacası, bugüne kadar yapıldığı gibi, kaçırılması imkânsız olan akaryakıt pompalarına, yazar kasalara ve post cihazlarına yansıyan KDV ve ÖTV gibi kolay ve zahmetsiz yollarla vergi toplama düzenine son verecek misiniz?

KDV ve ÖTV, trafik cezaları gibi denetlenmesi ve tahsili çok kolay olan vasıtalı ve garantili yollarla, hiç sıkıntıya girmeden vergi toplayarak, halkının sırtına binerek, halkına gün yüzü göstermeyen, adeta dilenci yapan yoksullaştıran, yoksulluğu oya çeviren, yoksulluğu azaltacak yerde yoksulluğu yöneten, üretmeden bütçe sağlamak suretiyle ülkeyi yönetmek yerine, üreterek, ileri teknoloji ve katma değer yaratarak, ihracat ve ithalat dengesini kuran, cari açık vermeden ve haksız vergilerle fakir halkın sırtına binmeden ülkeyi yönetmeyi başaracak mısınız?

Ülkenin ekonomisinin sırtında kambur olan, kar garantili olarak ve yap işlet devret modeliyle yapılan, köprü, tünel, yol ve şehir hastanelerini, her türlü riski göze alarak devletleştirecek ve ülkemizi soyan bu haksız uygulamaya son verebilecek misiniz?

Bütçemizin kanayan yarası devlet israfına, itibardan tasarruf olmaz anlayışına, en başta kamudaki lüks araba saltanatına son verebilecek misiniz, çok vip makamlar dışında, kamudaki araba sayısını gerçek ihtiyaç seviyesine indirerek, marka ve model olarak yerli ve standart seviyelere indirecek misiniz?

Kamudaki yurt dışı gezilerini, zaruri olanlarla sınırlayarak asgari düzeye indirecek misiniz?

Şimdilik aklımıza gelenler bunlar. Aklımda olduğu halde burada yazmakta partim adına şimdilik sakıncalı bulduğum çok önemli bir öneri ve sorumu şimdilik saklı tutuyorum.

Evet, ben bu soruları bir Yeni Parti üyesi olarak yöneticilerime soruyor ve cevaplarını kamuoyu önünde bekliyorum.

02/09/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Osmanlı Ordusunda Görevli Bir Alman Subayının Anıları Ve Anımsıttıkları

2026-09-01T20:19:01.372+03:00

Birinci Dünya Savaşı (1914-1918) yıllarında Osmanlı Ordusunda Türk askerine komutanlık yapmış Alman Komutanlarından Emekli Tümgeneral Hans Gubr adlı subayın yazdığı bu günlerde okuduğum “Türklerle Omuz Omuza” adlı kitabını okurken o yıllara ait ilginç hazin olayları okuyunca (bazılarını ilk kez duymuştum) sizinle paylaşmak istedim.[i]

O savaşta Almanlarla Türkler aynı ittifak içinde savaştıkları için, bu Alman komutan, savaş sırasında Doğu Anadolu, Güneydoğu Anadolu, Mezopotamya ve Filistin’de dolaşarak Türk ordu birliklilerine tümen komutanı olarak görev yapar. Osmanlının yıkılış yılları olan Birinci Dünya Savaşı’nda Türk askerleri ile komutanlığı sırasında tanık olduğu insanı hüzünlendiren ilginç açlık olaylarını kitabında anlatır. Komutanlığı sırasında başından geçen ve de tanık olduğu pek çok olaylar varsa da biz tespit ettiğimiz çok ilginç olayları almaya çalıştık.

Doğu Cephesinde Ruslarla savaşırken Rusların, Arap Çöllerinde İngilizlerle çarpışırken İngilizlerin, gerek silah, teçhizat ve yiyecek yönünden çok üstün olduklarını, Türk askerinin de her şeyden oldukça mahrum ve zayıf olduğu apaçık bellidir. Her birlikte her cephede açlık ileri safhadadır. Alman Paşa kitabının 86 sayfasında Türk birliklerinin Kafkas cephesinde nasıl açlık çektiğini şöyle anlatıyor:

“Birçok kere yol üstünde eşek ve at dışkılarının başına çöken ve azap verici açlıklarını dindirmek için sindirilmemiş tahıl tanelerini ayıklayıp kavuran askerler gördük. Yemek için hayvan leşlerinden et kesilmesini yasaklamak zorunda kaldım. Yüzbaşı Rauch merhamet dolu bir ürpermeyle, hiç yiyecek kalmadığı için ölmüş bir atın derisini kemiren nöbetçiler gördüğünden bahsetti”.

“…Çanakçı-Simsor üzerinden 10 Ocak’ta Garib’e vardık. Yolda askeri yürüyüş kollarından birinde ayakları, kulakları ve elleri donmuş olan ve iskeleti çıkacak ölçüde zayıflamış bulunan insanlar tokatlarının son gücüyle sürünürcesine ilerliyorlardı. Birçoğu bir daha kalkmamak üzere yığılıp kalıyordu”.

Kafkas Cephesinde Türk ordusunda görev yapan Alman tümen komutanı komutan Tümgeneral Hans Gubr gördüklerini böyle anlatıyordu. Onun anıları bizi o yıllara ait başka anılara götürdü.

Küçüklüğümde köyümde köy odasında dinlediğim anılardan bazılarını “Yaşam Yokuşum” adlı kitabıma da almıştım. O köy odalarında ne güzel doyumsuz anılar anlatırlardı. Alman komutanımız kitabında Kafkas Cephelerindeki anılarını anlatırken, Kafkas Cephesinde geçen bu anıyı denk düştüğü için buraya da almak istedim:

Köyümde “Halloların Bekdeş” diye anılan Bektaş Güzel’in (halamın da kocası idi ikisi de rahmete kavuştu) anlattıklarından aklımda kalanı (kitabıma da almıştım) eklemek istedim.

“…Gafgasya Cephesindeydik, asker aç, perişan; sırtımızda bit hiç eksik olmazdı. Bir gün askerin biri ölü şehit arkadaşının çarığını almış, ıslattı, ertesi günü çarıh yumuşayınca ateşte kızartıp deriyi et niyetine yidi…” “Bekteş” enişte o zamanları asker arasında söylenen bu anıyı anlatırken bir destan da anlatmıştı. Hafızamda kalan kısa bükle şöyle:

“Tiflis’in etrafı dağdır meşedir,

İçinde oturan beydir paşadır…”

“Elden ele gider Tiflis ürünü.” Gerisinin anımsayamıyorum.

Alman komutan Şeyh Sait’le

Türk ordusunda tümen komutanı olmuş Alman Tümgeneral Hans Gubr’un kitabından öğrendiğimize göre, Atatürk Cumhuriyeti ve devrimlerine de kafa tutmuş Şeyh Sait’le de yolu karşılaşır.

“…Yörenin en güçlü Kürt aşiret reisi olan Şeyh Sait beni burada yeniden selamladı; daha önce Noel zamanı Elkrak’ta ziyaret etmişti. Bana yeniden saygısını sundu ve emrine vermek için bir milis kuvveti teşkil etmeye hazır olduğuna dair teminat verdi. Alman General’in gözü Şeyh Said’i hiç tutmaz, ondan hoşlanmaz (sf. 92).

“Hastanede yaralı askerler açlıktan birbirine saldırıyordu”

Hiçbir kitapta rastlamadığım duymadığım, Alman Tümgenerali Türk birliklerindeki bu açlık olayını kitabında yazdıklarını okuyunca dehşete kapıldım. Kitabının 92. Sayfasında Türk birliklerine tümen komutanlığı yapan Alman General şunları anlatıyordu:

“Diyarbük’e (Diyarbakır) yaklaşırken çok daha uzaktan, tarifi mümkün olmayan bir gürültü işittik. Gürültü Harput’a nakledilmek üzere olan buradaki bir hastaneden geliyordu. İçeri girdiğimiz zaman korkunç bir manzarayla karşılaştık. Tamamen bakımsız olan hastalar açlıktan çıldırmış vaziyette birbirlerine saldırıyorlardı. Bir kısmı diğerlerinin kollarından ve sırtlarından ısırıp et parçaları koparıyorlardı, diğer bir kısmı ise “ekmek” diye haykırıyor, tepiniyor ve her şeyi parçalıyorlardı”. Bir sıhhiye subayı düzeni sağlamaya çalışıyordu, ama nafile açlık hasta askerleri perişan etmişti …”

Doğu Cephelerinde de Arap Çöllerinde de Türk askeri açlıktan, soğuktan dayanılmaz kış ayazından perişan haldedir. Tümen komutanı Alman General Osmanlı Ordusu altında görev yapmaya devam ederken tanık olduğu hazin olayları kitabında anlatmaya devam ediyor. “Yolda giderken bir gün 16 deve leşi ve aralarında 8 deveci cesedi bulduk. Beyaz ölüme bir kaya kovuğunda yakalanmış 9 donmuş asker gördük. Tümende şubat soğuğunda kayıplarımız fazla olmaya başladı 124 kişi barınaklarda öldü. Bu açlık ve kış soğuğundan asker ister istemez yerli Kürt halkı ile yakın temas zorunlu idi. Bu temasla birçok subay ve asker Kürt kadınlarıyla evlenmişti. Bu evlilik sadece köy muhtarının olur vermesiyle oluyordu. Erkek oradan ayrılırken kadını ve çocukları için gülünç bir miktar para bırakıyor, artık onlarla ilgilenmiyorlardı. (Sf. 96)

“Kürt Şeyh Sait sözünü tutmuştu 400 kişilik bir milis kuvvetinin teşkilinin tamamlandığını bildirdi. Bunlar eski silahlarla donanmış 12- ila15 arası delikanlılar idi; bunlar taşıyıcı güvenlik görevlisi olarak kullanıldı. Şeyh Sait bana çok güvenilmez gözüktüğü için onları hiçbir zaman düşmana karşı savaşa sürmedim. Sait tümenin durumu ve mevzileriyle çok ilgilendiği için casusu olmasından şüpheleniyordum”.

Osmanlı Padişahlarının çoğunluğu saraylarında umarsız yaşarlardı

600 yıl saltanat süren Osmanlının yıkılışını tamamlayan 1914-1918 Birinci Dünya Savaşı yıllarında, Balkanlardan Arap Çöllerine kadar birbirinden binlerce km uzakta nice cephelerde asker açlık yoksulluk içinde savaşırken, Osmanlının Halife Padişahı İstanbul’da saltanatını lüks hayat içinde sürdürüyordu; üstelik cephelerden feryat gibi yardım isteyen çığlıkları yükselirken, bu yazımızda gördüğünüz gibi ordumuz askerimiz böylesine sıkıntıda açlık çekiyordu. Böylece duyarsız umarsız padişahlar nedense Türk halkını “Etrak-ı bi idrak” “idraksiz Türkler” diye aşağılıyorlar ve de eşlerini karılarını başta Hıristiyanlar olmak üzere hep yabancı kadınları tercih ediyorlardı. Osmanlı Padişahlarının (36 tanesinden neredeyse 35'inin) eşleri ve anneleri yabancı veya gayrimüslim kökenli cariyelerden oluşuyordu. (Son Osmanlı Padişahı VI Mahmet Vahdeddin vatan elden giderken beşinci karısı ile nikahlanıyordu) [ii]

(bilmiyorum ama Türkler olarak Osmanlı hanedanlarını “ata” diye düşünebilir miyiz, çünkü peş peşe analarımız yabancı!) Düşünün, yönettiği halkını aşağılayan bir yönetici olur mu? Hemen aklımıza, “keşke Yunanlılar kazansaydı” diyen sözde tarihçi yanında, Atatürk ve İsmet Paşa gibi ulusal kahramanlarımızı “iki ayyaş” diyerek aşağılayan yöneticilerimiz geliverdi. Ne ki günümüzde “ben Türklükten ayrıldım” diyen siyasetçiler görüldü.

Doktorun ismi	Saraya giriş tarihi	Hizmet cinsi	Maaşı (kuruş)
Mavroyani Efendi	Ağustos 1272 (1856)	Ser etıbba (Baş Tabip)	15000
Molik Efendi	Eylül 1292 (1876)	Tabib	10000
Kastro Efendi	Eylül 1292 (1876)	Tabip	2000
Abdülkerim Efendi	Eylül 1292 (1876)	Tabip	5500
Rıfat Bey	Kanun-ı evvel 1292 (1876)	Nöbetçi Tabip	500
Hüsnü Bey	1279 (1863)	Nöbetçi Tabip	500
Hristaki Bey	1286 (1870)	Nöbetçi Tabip	500
Naum Efendi	1283 (1867)	Nöbetçi Tabip	500
Duşivoz Efendi	Teşrin-i sâni 1293 (1877)	Nöbetçi Tabip	700
Gariva Efendi	Teşrin-i sâni 1293 (1877)	Nöbetçi Tabip	700
Macuki Efendi	Kanun-ı evvel 1292 (1876)	Nöbetçi Tabip	500
Halil Bey	1283 (1867)	Baş cerrah	300
Ramık Efendi	1285 (1869)	Cerrah	250
Osman Efendi	1271 (1855)	Cerrah	250
Hristaki Efendi	1286 (1870)	Cerrah	250
Süleyman Efendi	1272 (1856)	Cerrah	250
İbrahim Efendi	Teşrin-i sani 1294 (1878)	Cerrah	250

[iii] Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi, Siyaset geçmişi de olan (Osmanlı döneminde milletvekilliği, nazırlık ve Şeyhülislamlık yapmış) ve Cumhuriyet'in ilanından sonra 150'likler listesine alınarak sürgün edilen Mustafa Sabri Efendi, 1927 yılında Yunanistan'da çıkardığı “Yarın” gazetesinde bir şiir yayımlamış ve "Türklükten istifa ettiğini" ilan etmiştir.

Dedem Duran Çavuş’un Savaş Anılarından

Müttefik olmamız nedeni ile Osmanlı Ordusuna komutanlık yapan Alman Generali Hans Guhr’un “Türklerle Omuz Omuza” adlı kitabında Arap çöllerindeki yazdıkları bana Dedem Duran Çavuş’un o bölgelerdeki anılarını anımsattı.

Alman generalin anlattığı Arap Cephelerindeki olaylar, beni daha önce dedemin anlattığı anılarına götürdü. Dedem (anamın babası), 105 yaşında vefat eden Duran Çavuş (Satılmış ki o köyüm Yelek’te torunun torununu gören insandı. Rahmetli dedem şöyle anlatmıştı:

“-Gutulamarede İngilizlere garşı İslâm torpağını gorumak için çarpışıyoh. Asker aç, askere su yok, bit, hastalık askeri gırıyo geçiriyo. Ayağımızda yırtık çarıh, sırtımızda bit, pire; alayımızın çoğu, tüm zabitler, erlerin yarısı şehit oldu. Alay gumandarı yaralı çadırda yatıyo. Beni çağırdı.-Oğlum Duran Çavuş, alay perişan zabit erat takviyesi olana gadar alayımız sana emanet”didi”.

Sonra çölün bazı bölgelerinden çekilirken, yaralı erlerimizi köylerden geçerken çadır kurup yaralıyı oraya bırakıp gitmek zorunda kalmıştık. Din gardaşlarımıza rica ettik, Arap köylüleri güya Allah rızası için bakın diye. Biz ayrıldıktan sonra, Arap eşkıyası çadırlarda yaralı yatan askerimizi hançerlemişler, belki Osmanlı altını yuttu ise alalım, diye cembiye dedikleri eğri hançerle yaralı eratımızın karınlarını deşmişler. Bu Arabın ne dostluğuna güvenilir ne din gardaşlığına güvenilir”. İstiklal Madalyalı Dedem Duran Çavuş, değişik cephelerde aldığı kurşun yaralarını gösterip ağlayarak gözyaşları içinde, hafızamda kalan bunları anlatmıştı.

Düşünebiliyor musunuz, Duran Çavuş, askerde çavuş olmuş, okuma yazma bilmez. Okuma yazma bilmeyen bir er çavuş alay komutan vekili oluyor… Böyle çaresiz cephelerde çarpışmış Osmanlı. Ne ki, Osmanlı da okuma yazma bilmeden paşa olanlar vardı (Yedi sekiz Hasan Paşa gibi; demek ki Osmanlıyı yıkan eğitimsizlik) O Duran Çavuş ki, tam 8 sene cepheden cepheye savaşmış İstiklal Savaşı Gazisi bir eski askerdi.

Arap Çöllerinde bir katliam

Dedem Duran Çavuş’un anlattıkları ile örtüşen, yine o cephe hatlarında yaşanmış bir olayı (sanırım Yüzbaşı Selahattin’in Romanı idi) kitaptan okumuştum. Arap Çöllerinde İngilizlere karşı çarpışan Türk birlikleri çekilirken ağır yaralılarını, başlarında subay ve doktorları olduğu halde, hastane haline getirdikleri çadırlarda Irak topraklarında (kardeş Müslüman diye) bazı köylerde bırakırlar.

Bekir Sami’nin tümeni böyle bir hastanenin bulunduğu Kazımiye Mahallesinden geçerken kasabadan canhıraş feryatlar duyarlar, görürüler ki çadır hastanelere hücum eden Arap eşkıyası, kolu bacağı kırık yaralıları yataktaki hastalara birer ip takarak sokakta sürüyorlar, hastaneleri yağma ediyorlar, hastaları soyuyorlar. Halkın, “Türk ordusu gitti” diye çekingenliği kalmamış. Bekir Sami Bey, bu dehşetli durumu görünce Kazımiye halkını bir meydanda toplamaya emir veriyor. Bekir Sami birlikleri bu vahşeti görmüş kadın, erkek, çocuk, ihtiyar halkı zorla topluyorlar, kasabadan çıkarıyorlar. Orada 400’den fazla olan Kazımiye halkını kurşuna diziyor. Bekir Sami bunu yaparken de şöyle mırıldanıyor:

“400 yıllık Osmanlı tarihinin hesabını görüyorum”. O topraklar 400 yıl Osmanlı yönetiminde kaldığı için söylemiş olmalı.

Küçüklüğümde, bir yakını uzak diyarlarda şehit olmuş köylümüz çok yaşlı bir kadın şöyle bir ağıt söylerdi: (Defterimin kenarına not etmişim):

“Yemen elleri Yemen elleri,

Ölürken ne didi Celal’ın dilleri,

Sılada mahzun godun dulları,

Ne zalım mıssın Yemen Elleri”.

Osmanlı Ordusunda Alman Komutan Hans Guhr kitabında, ilginç saptamalarda da bulunur. Birliğinin bulunduğu bir Kürt köyü yakınlarında 4 Temmuz’u 5 Temmuz’a bağlayan gece her taraftan müthiş bir silah sesleri gelir. Aniden ortaya çıkan bir düşman karşısında telaşa düşen birliklerden herkes alarma geçer. Meğer o gece bir tam ay tutulması olmuştur. Yüzyıllardan beri yöre halkı ay ve güneş tutulmasında ayı ve güneşi kurtaralım diye gök yüzüne doğru silah atarlarmış. Bu Ay, Güneş tutulmasında “ayı, güneşi kurtaralım” diye silah atma batıl inancı Anadolu ve Ortadoğu İslam aleminde yakın zamana kadar süregelmiştir.

Alman General “Ermeni Tehciri Yanlıştı” diyor. Birinci Dünya Savaşında Osmanlı Ordusunda tümen komutanı olarak görev yapan Alman Hans Guhr, cepheleri dolaşırken Osmanlı tebaası Ermenilerle de karşılaşır ve gözlemlerini şöyle anlatır: “Anadolu’da hemen hemen bütün zanaatları ellerinde tutan zeki, iş bilir ve çalışkan Ermeniler, onların yaptıkları işlere muhtaç olan Türklerden fahiş ücretler istemekle kalmıyor, üstelik her fırsatta onları kandırmayı seviyorlardı. Ermeniler böylece çok zengin oldular. Daha iyi evlerde oturuyorlardı; daha değerli atları ve develeri vardı, karılarının elbiseleri ve mücevherleri Türklerinkinden daha pahalıydı. Bu da Türklerin kıskançlığına ve hoşnutsuzluğuna sebep oluyordu. Dolayısıyla aileler ve köyler arasında, nihayet bütün ülkede çatışmalar çıktı. Hükümet gücünün ortaya koymak zorunda kaldı ve ağır cezalar da verildi. Üstelik iki tarafın din adamları da işe karıştı ve cemaatlerini kışkırttılar. Bu yüzden nefret arttı ve kavgalar daha kanlı oldu.

“Ermeni meselesinde nasıl tavır alınırsa alınsın, İttihat ve Terakki hükümetinin bulduğu çözüm her halükârda yanlıştı. Ermenilerin tehciri, ülkenin adını kötüye çıkardı ve kendinse çok zarar verdi. Çünkü Ermenilerin yaşadığı birçok yer tek edildi, mevcut olan az sayıdaki tarla ıssızlaştı ve Anadolu’da zanaatkar kalmadı.

Ayaklanmalarda Türklerin acımasız fanatik zalimler, buna mukabil Ermenilerin takibata uğrayan zavallı bahtsız Hıristiyanlar olduklarına dair Batı dünyasında çok yaygın olan kanaat her halükârda yanlış olduğu imajının çok yaygın olduğudur”. (Aynı kitap sf. 107-108)

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Son notlar

[i] (Türklerle Omuz Omuza Hans Guhr T.Bankası Kültür Yayınları 3. Bask)

[ii] https://tr.wikipedia.org/wiki/Osmanl%C4%B1_padi%C5%9Fah_e%C5%9Fleri_listesi

[iii] Kaynak: https://www.kirmizilar.com/sultan-ii-abdulhamid-in-bashekimi/

26/30 Ağustos Zafer Haftası Ve Bayramı Kutlu Olsun

2026-08-26T21:42:56.266+03:00

Milli duyguları gelişmiş bir Türk olarak; Türklerin kazandıkları, tarihin sayfalarında şanlı yerlerini alan tüm zaferleri, hiçbir ayrım yapmadan anmak ve bunlarla gurur duymak, başlıca görevimizdir.

26 Ağustos; büyük bir tesadüf eseri olarak, Türklerin Anadolu’ya ayak basarak ele geçirdikleri, Türklere Anadolu'nun kapısının açıldığı, Türklerin Anadolu'ya yerleşmelerini sağlayan Alpaslan komutasında kazanılan 1071 Malazgirt Meydan Savaşının yanı sıra, 30/Ağustos/1922 de büyük taarruz ile sonuçlanarak bugünkü son Türkiye Cumhuriyeti Devletinin kuruluşunun temel taşını oluşturan Kurtuluş Savaşımızın ve büyük zaferin kutlandığı zafer haftasının da yıldönümüdür.

Alpaslan sayesinde elde edilen Anadolu'nun; sonradan emperyalist devletler tarafından işgal edilen topraklarında, son Türkiye Cumhuriyeti Devletinin kuruluşuna olanak sağlayan Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün liderliği ve başkomutanlığında kazanılan, düşmanın denize döküldüğü, güçlü emperyalist ve işgalci devletlere diz çöktürüldüğü, Sevr’in çöpe atıldığı büyük zaferin; yani, 30 Ağustos 1922 büyük taarruzun (Kurtuluş savaşının); mahalline gidilerek, ATATÜRK'ün ismi dahi anılmadan, devletin üst kademelerince devlet protokolüyle kutlanan Malazgirt Savaşı ve zaferiyle perdelenmeye, gölgelenmeye ve adeta yok sayılmaya çalışılması ve bu uygulamanın, iktidarın vazgeçilemez bir alışkanlık ve geleneği haline getirilmesi, çok üzücü olup, bu durum asla ve asla kabul edilemez.

Aynı tarihlere rast gelen bu iki büyük zafer; dönüşümlü olarak, bir yıl Malazgirt de diğer yıl da Afyon Kocatepe de devlet protokolüyle, hak ettiği görkem ve önemle kutlanamaz mı?

Elbette kutlanır.

Ancak, iş başındaki Saray iktidarının ve bugün için, onun artık küçük mü yoksa büyük mü olduğu pek anlaşılamayan ortağı, her yıl, Malazgirt Savaşının ve zaferinin devlet protokolüyle görkemli bir şekilde mahallinde kutlanmasını tercih etmekte ve ATATÜRK ve silah arkadaşlarının kazandığı 26/30 Ağustos 1922 tarihlerini kapsayan Zafer Haftasına hak ettiği önemi vermediklerini Türk Milletine göstermektedirler. Bu saygısızlığı, millet olarak asla kabul etmiyoruz.

Saray İktidarının tüm ortaklarıyla mahalline giderek kutladıkları 1071 Malazgirt Zaferiyle kazanılan Anadolu topraklarının, Birinci Dünya Savaşından sonra emperyal güçler tarafından işgal edilerek kaybedilmiş olduğunu ve bu toprakların yeniden ve aynen 1071 de olduğu gibi, ATATÜRK tarafından geri alındığını, bu toprakların son kazananının ve kurtarıcısının, Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK olduğunu, bile istisna herkes, kafalarına kazımak zorundadır.

İş başındaki Saray iktidarının ileri gelenleri; bu kabul edilemez ayrımcılıklarıyla, adeta, kendilerinin en yakın varlık nedeni olan babalarını, dedelerini, analarını, ninelerini görmezlikten gelerek, daha gerilere gidip, yüzlerini dahi görmedikleri, isimlerini dahi hatırlamadıkları büyük dedelerini ve büyük ninelerini önceleyerek onları yüceltme gibi bir davranışı sergilemektedirler. Olması gereken, bu konuda bir ayrımın yapılmaması, tümüne aynı saygının gösterilmesi ve önemin verilmesidir.

Dinle ilgisi kalmayan, siyasallaşan, Saray İktidarının arka bahçesine dönüşen öncesiyle ve sonrasıyla Diyanet İşleri Başkanları da, zafer haftasına denk gelen Cuma hutbelerinde; ATATÜRK'ün adını anmamayı alışkanlık ve gelenek haline getirmiş olup, Diyanet İşleri Başkanının; bu sene de, 26/30 Ağustos Zafer Haftasını ve Bayramını ve ATATÜRK'ün adını anıp anmayacağını, ona rahmet dileyip dilemeyeceğini, merakla bekliyoruz.

Demokratik ve laik Türkiye Cumhuriyeti ve onun kurucusu, bu vatanın kurtarıcısı ATATÜRK, Türk Milletinin olmazsa olmazı ve kırmızı çizgisidir. Sıfatı ve makamı ne olursa olsun, ister seçilmiş, isterse atanmış olsunlar; herkes, bu kırmızı çizgiyi bir milim dahi aşamaz ve sevmese de saygısını esirgeyemez. Türk ve insan olmanın ilk şartı, ATATÜRK'e saygılı olmak ve ona hak ettiği değeri vermektir.

Başkomutanlığı, oturduğu yerden ve Anayasada yer alan ve sembolik bir değer ifade eden bir hükümden yararlanarak yapay olarak değil, emperyalist devletleri harp meydanlarında dize getirerek, ülkemizi düşmanlardan kurtarmak suretiyle ve canı pahasına hak eden, laik ve demokratik Türkiye Cumhuriyetini kurarak bizlere hediye ve emanet eden, ezeli ve ebedi, gerçek ve tek Başkomutanımız ve liderimiz Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK'ümüzün manevi kişiliğinde kutladığımız 26 Ağustos Zafer haftamız ve 30 Ağustos Zafer Bayramımız, “NE MUTLU TÜRK'ÜM” diyebilen tüm halkımıza kutlu ve mutlu olsun.

Bu zaferi kazanan ve bizlere yaşatan, en başta Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK olmak üzere, artık hepsi aramızdan ayrılmış bulunan, generalinden Er’ine kadar, zaferde payları bulunan; askerinden siviline, erkeğinden kadınına, tüm silah arkadaşlarına, Allah'tan rahmet diliyor, aziz hatıraları önünde minnetle ve saygıyla eğiliyoruz.

26/08/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Sorgu İle Savunma Farklı Şeylerdir

2026-08-23T21:49:02.627+03:00

AKP iktidarı sayesinde, ülkenin acil çözüm bekleyen sorunları yerine, ülke çapında muhalif belediyelere yönelik olarak açılan siyasi davaların duruşmalarını takip edip tartışıyoruz. Yani, ülkenin yararına olmayan yapay meseleleri tartışarak havanda su dövüyoruz.

İBB Başkanı İMAMOĞLU ve arkadaşları hakkında açılan davanın duruşmaları ülkemiz için gündem oluyor. İMAMOĞLU'nun savunma hakkının kısıtlandığından dem vuruyoruz.

Aslında, yargılamanın başında, iddianamenin okunmasından sonra yapılan yargısal işlem, sanıkların sorgularının yapılması işlemidir, savunma alma değildir.

Yargılamayı yapan hakimler heyeti; bu sorgu safhasında, iddianamede sanığa yöneltilen suçlamalara konu edilen iddiaları hatırlatırlar ve bu iddialarla ilgili olarak ne diyeceğini sanığa sorarlar. Bağımsız ve tarafsız bir mahkeme iddianame ile bağlı değildir, bu iddiaları peşinen kanıtlanmış sayamaz, duruşma öncesinde, duruşmaya hazırlık döneminde dosyada mevcut delilleri ve iddianameyi okurken maddi hakikate ulaşmak ve eylemin hukuki tavsifini doğru yapabilmek adına, sanığa soracakları soruları belirleyerek not alır ve duruşma açıldığında sanığın sorgulanması safhasında bu soruları sanığa sorarak cevaplarını almaya çalışırlar. Bu sorular, tarafsız ve bağımsız yargıda, maddi hakikate ulaşmaya yönelik sanığın lehine ve aleyhine sonuçlar doğurabilecek sorulardır. Hakim'in yargılamadaki ve doğru kararı vermekteki başarısı, bu sorgu aşamasının başarılı geçmesiyle doğru orantılıdır.

Uygulamada; bu sorgu aşaması savunma aşamasıyla karıştırılmaktadır. Aslında farklı kavramlardır.

Hakimler dahi, iddianame okunduktan sonra sorguya başladığında, sanığa, haydi savunmanı yap derler ve bu yanlıştır.

Evet sorguda sanığa sorulacak sorulara sanığın vereceği cevaplar, genellikle hakkındaki iddiaları inkara ve bu iddiaların doğru ve gerçek olmadığına ve kendisini savunmaya yönelik olsa da, yapılan işlem sorgulamadır. Sanık yönünden sorgulamada kendisine yöneltilen iddialara ve kendisine sorulan sorulara vereceği cevaplar, içerik itibariyle bir ön savunma niteliğindedir.

Çoğu avukat arkadaşımız da, özellikle müvekkili sanık tutuklu ise, sorgudan hemen sonra veya oturum kapatılırken, tahliye talebine esas olmak üzere, müvekkilinin suçsuz olduğuna yönelik savunma yapmakta ve tahliye istemiyle yetinmeyerek, nihai savunmasını yapmış gibi, müvekkilinin beraatine de karar verilmesini talep etmektedir. Tahliye talebine gerekçe olarak yapılan kısa savunma, savcının esas hakkındaki mütalaasını sunmasından sonraki aşamada yapılması gereken nihai savunma değildir. Tahliye talebiyle yetinilmelidir.

SANIKLAR;

Sorgu aşamasını müteakip, delillerin ortaya konulması, ikamesi ve tartışılması sonrasında,

Gerçeğe ulaşma yönünden şayet eksik kalmışsa, mahkemece resen veya tarafların talepleriyle yapılacak olan kovuşturmanın genişletilerek tamamlanmasından,

Ve iddia makamından esas hakkındaki mütalaasının alınmasından sonra gelinen bu son noktada,

Haklarındaki iddialarla ilgili olarak toplanan ve tartışılan dosya içeriği tüm delilleri değerlendirip bir senteze varacakları asıl ve nihai savunmalarını yapacaklardır.

Asıl önem verilmesi ve üzerinde durulması gereken savunma, bu nihai savunmadır. Nihai savunma, yargılama biterken, yasaya göre sanığa sorulması gereken “son sözünüz nedir”? sorusunun cevabı ve karşılığı değildir, Yargılamanın üç temel ayağından birisi olan savunmanın bel kemiği olan ana savunmadır.

Bu savunma; sanığın, iddia makamının esas hakkındaki mütalaasına karşı, dosyadaki tüm delilleri değerlendirerek kendi lehine bir sentez oluşturacağı, hükme esas alınacak olan nihai savunmadır.

İşte, asıl önemli olan ve İMAMOĞLU'nun dikkat etmesi ve mutlaka sonuna kadar kullanması gereken savunma, savcının esas hakkındaki mütalaasının sunulmasından sonra yapacağı bu nihai savunmadır.

23/08/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Özgür Özel Ve Ekibinin Yanılgısı

2026-08-11T20:15:44.490+03:00

Barıştan yana olmak, barışa giden yolların önündeki tüm engelleri ortadan kaldırmak başka, barışı sağlamanın yanlış yöntemlerine karşı çıkmak başkadır.

Bu ikisini ayırmak ve her Türk insanının ve her siyasi partinin asla karşı çıkmayacakları ülke barışını sağlamak adına, ülke barışını ve toplumsal mutabakatı daha da bozacak yöntemlere karşı çıkmak zorunludur.

Yeni Parti lideri Özgür ÖZEL; çerçeve yasanın tartışıldığı mecliste yaptığı konuşmasında aslında barışı ve toplumsal mutabakatı temelinden dinamitleyen iktidarın ülkemizdeki antidemokratik uygulamalarını bir bir saydıktan ve bu nedenle bu yasaya hayır deme hakkına haiz olmalarına rağmen, barışın önünü açmak adına çerçeve yasaya evet diyeceğini milletvekillerini de yöresel hassasiyetlerine göre oy vermek üzere serbest bıraktıklarını açıklamış ve oylama buna göre yapılmış, Yeni Partinin çoğunluğu yasaya hayır demiş ve aralarında Özgür ÖZEL'in de bulunduğu azınlık evet oyu kullanmıştır.

Dün de yazdık, milletvekilleri sadece seçildikleri yörelerin milletvekili olmayıp 84 milyonun vekilidir. Kaldı ki, seçildikleri yörelerdeki yüreklerine şehit ve gazi ateşi düşmüş olan tüm yurttaşlarımızın yaşadıkları bu yürek ateşi ve üzüntü, yöre farkı gözetmeksizin tüm 84 milyon insanımız için de geçerlidir.

Bu itibarla, milletvekillerini oylarında serbest bırakırken, gerekçe olarak yöresel hassasiyet kriterinin esas alınması hiç şık olmamış, bölgeler arasında bir ayırımcılık yapılmıştır. Özgür ÖZEL Manisalıdır, Manisa hiç şehit ve gazi vermemiş midir? Kendisi yöresel hassasiyet içinde değil midir?

Bu karar alınırken, oy dengeleri düşünülmüş ve oy kaygısı ilkelerin önüne geçmiştir.

Terörün sonlanması ve ülkeye barış ve huzurun gelmesi hepimizin bir milli bir meselesi olup, bunun sağlanması toplumsal bir mutabakatı gerektirir, bu partiler için de öyledir, Yeni Partide de oylama konusunda grup olarak bir mutabakat oluşturulmalı ve bir iki istisna çıksa da evet veya hayır şeklinde çoğunluğa dayalı ortak bir karar alınmalıydı.

Sanırım, parti üst yönetimi, bir taşla birkaç kuş vuralım, partiyi oylamada serbest bırakalım, çerçeve yasaya tamamen evet veya tamamen hayır diyen kötü polis olmayalım, oylarımız fazla zarar görmesin ve bu arada bak gördünüz mü? Yeni Parti olarak parti içi demokrasiye uyan yepyeni bir anlayışın partisiyiz, çerçeve yasasına verilecek oylarda grubumuzu bağlayan bir karar almıyoruz ve grubumuzu oylarında özgür bırakıyoruz diye düşünmüş olabilir.

Ancak, kuş vurayım derken, yani ava giderken avlanmak da var bu işin içinde.

İnsanların içindeki, Yeni Parti'ye yönelik o umut kuşunu da vurup öldürmek gibi.

Parti içi demokrasi bizim de savunduğumuz bir değerdir.

Ancak, terörün önlenmesi ve ülkeye barışın getirilmesi hepimizin arzusu olmasına rağmen, içlerinde Kürt vatandaşların yaşadıkları Kürt oylarıyla seçilmiş illerin belediye başkanlarının da bulunduğu seçilmiş belediye başkanlarının tutuklanarak hapse atıldıkları, yerlerine kayyımların atandığı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ve Anayasa Mahkemesi kararlarına rağmen hapiste tutulan politikacı, gazeteci ve milletvekillerinin bulunduğu, bağlayıcı Anayasa Mahkemesi kararlarına uyulmadığı, ihalelerin artık bir hizmet aracı değil, muhalefet belediye başkanları hakkında soruşturma açılarak yargı eliyle tutuklanmalarının aracı haline getirildiği, çoğu belediye başkanının artık ihale açarak beldesine hizmet etmekten korkutulduğu, yargının siyasetin aracı haline getirildiği, iktidarın siyasallaşan yargı kararlarıyla milli iradeyi temsil eden seçimlerle kazanamadığı belediye başkanlıklarını ele geçirdiği, yargı kararlarının adeta seçim etkisi gösterdiği, insanlara iş imkanı sağlanamadığı, bölgeler arasındaki fırsat eşitliğinin sağlanamadığı, Kürtlerin ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütün olan Üniter Türkiye Cumhuriyeti devletini parçalama gibi bir niyet ve sorunları yoksa, Kürt sorunun da aslında çözüm bekleyen tüm Türk Milletinin sorunuyla ayniyet gösterdiği, Kürt sorununun çözümünün ilk koşulunun bölgedeki feodal ağalık düzenine son vermek ve kalkınmanın ülke geneline eşit dağıtılmasının zorunlu olduğu, oylanan çerçeve yasanın saydığımız bu olumsuzluklara asla çare getirmediği ülkemizde, milli ve toplumsal mutabakat sağlanmadan çerçeve yasaya evet denilmesi, terörün önlenmesine ve barışın sağlanmasına asla katkı sunmayacaktır.

Bu nedenle, Yeni Partiye büyük bir umutla bağlanan ve Kürdiyle Türküyle aynı sıkıntıları çekmekte olan toplumsal muhalefet; parti içi demokrasiyi sağlama ve yöresel hassasiyet ve oy kaybı endişeleriyle milli bir meselede ortak bir karar alma, parti içinde mutabakatı sağlama becerisini gösteremeyen Yeni Parti için; milli bir meselede dahi mutabakata vararak ortak bir karar alma becerisini gösteremeyen oyları dağılan bir partiye oy verir ve iktidar yaparsak ileride ülke yararına alınması gereken ekonomik ve toplumsal bir kararda yine aralarında anlaşamazlarsa diye endişeye kapılmalarını, kimse göz ardı edemez.

Özgür ÖZEL ve ekibi, işte bir evet oyu uğruna, grubu oylamada serbest bırakarak ne şiş yansın ne kebap diye düşünürken, birçok risk ve endişeyi de seçmenin zihnine sokma becerisini göstermişlerdir.

Yeni Parti olarak demokratikleşmeyi daha çok beklersiniz. İktidarın sicilinin belli olduğunu kendiniz dile getirdiniz. Sizce bu sicile sahip olan ve mevcut anayasayı dahi rafa kaldırarak uygulamayan bu iktidar, ülkeye demokrasi ve özgürlük getirir mi?

11/08/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Politika Cesaret Ve Tutarlılık İster

2026-08-10T21:01:35.917+03:00

Bu yazı hiçbir kişi veya genel başkanı ve partiyi eleştirmek amacıyla yazılmamış, tamamen objektif bir bakışla kaleme alınmıştır. Tabi bu yazının hedefinde Özgür ÖZEL ve Yeni Parti üst yönetimi vardır. En son söyleyeceğimi en başta söyleyeyim, objektif kalmaya gayret edecek olmama rağmen, sonuç itibariyle bir Özgür ÖZEL ve Yeni Parti eleştirisi olan bu yazının yazarı olarak, her şeye rağmen, ilk seçimde oy vereceğim ve seçmenlere oy vermeleri için tavsiyede bulunacağım parti, Özgür ÖZEL'in genel başkanı olduğu Yeni Parti olacaktır.

Beni yazılarımdan tanıyanlar bilirler, bugüne kadar hiçbir partiye üye ve angaje olmadım, biat etmedim. Oy verirken, ülkemin yararını düşündüm ve mevcut partilerden iktidar olabilecek veya mecliste bir varlık gösterebilecek en ehveni şer, yani kötünün iyisi partiye oy verdim, o da hep CHP oldu.

Çerçeve Yasaya Özgür ÖZEL ve onun temsil ettiği Yeni Parti'nin yaklaşımını; ne şiş yansın ne kebap kabilinden çok politik ve siyasi çıkar gözeten korkak bir yaklaşım olarak buldum.

Politikacı cesur ve içten pazarlıklı olmamalıdır.

Özgür ÖZEL; mecliste yaptığı konuşmasında haklı ve yerinde olarak sıraladığı, özellikle, özgürlük ve demokrasiye ilişkin eleştirilerine dayanarak, Yeni Partinin bu yasaya hayır deme hakkının öncelikli olduğunu, ancak barışın yolunu da tıkamamak için evet diyeceklerini, bağlayıcı bir grup kararı almadıklarını, vekillerin kendi bölgelerindeki hassasiyetleri düşünerek oy vereceklerini, yani bazı vekillerin seçildikleri kendi bölgelerindeki şehit ve gazi yakınlarının veya bir başka seçmenlerin bu konudaki hassasiyetlerini düşünerek ve göz önünde bulundurarak hayır oyu verebileceklerini söyledi. Yeni Partinin, yasaya hayır deme hakkı varsa, onu sonuna kadar kullanmalıdır. Yasaya hayır deme hakkı, hassasiyetler gözetilerek, bölgesel ve il bazında paylara bölünerek kullanılamaz.

Çok yanlış bir düşünce ve karar.

Ne demek vekillerin kendi bölgelerindeki hassasiyet?

Bir milletvekili, hangi il veya bölgeden seçilirse seçilsin, Türkiye Cumhuriyeti Parlamentosunun vekili olarak T. C. nin tüm il ve bölgelerinin vekilidir ve görev ve hizmetlerini seçildikleri bölge ve il seçmeninin hassasiyetine göre yapamazlar. Doğru olan ne ise onu yaparlar.

Yasalarımız da, vekillerin, sadece seçildikleri illerin değil tüm ülkenin vekili olduklarını, tüm T. C. vatandaşlarını temsil ettiklerini söylemektedir.

PKK terörünün başladığı 1984 senesinden bu yana geçen 42 sene boyunca PKK terörüne kurban ve gazi vermeyen ve bu konuya hassas yaklaşmayan bölge ve il kalmış mıdır?

Özgür ÖZEL ve partisinin; bu çerçeve yasasının, evet oyu vermeseler de meclisten geçecek olmasına rağmen, kararlı ve dik duramaması, bir bütünlük içinde politik cesaretini ortaya koyup, grup olarak yasaya topluca evet veya hayır diyememesi, düşündürücüdür.

İnanın, Yeni Partiye, bu orta yolcu tutumundan dolayı, yasaya topluca evet veya hayır denmesinin vereceği zarardan daha büyüğü verilmiş ve ERDOĞAN; butlan kararından daha fazla bundan yarar sağlamıştır.

Buna rağmen, ben dahil, benim gibi düşünerek bu iktidardan kurtulmak isteyenlerin yine de kötünün iyisi olarak Özgür ÖZEL ve partisine oy vermeleri, bir yurttaşlık görevi olarak önümüzde durmaktadır.

10/08/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Özgür Özel'e Atılmak İstenen Rüşvet Suçlaması

2026-08-08T20:51:55.347+03:00

Evrensel bir ceza hukuk kuralıdır.

Kanunsuz suç ve ceza olmaz kuralı.

Herkesin anlayabileceği bir dille kısaca anlatmak gerekirse;

Ceza kanunlarında tüm unsurlarıyla açık ve net bir şekilde tanımlanarak suç sayılmayan bir eylemden dolayı, benim canım öyle istiyor diyerek, kimse suçlu ilan edilemez ve cezalandırılamaz.

Aynı şekilde, ceza kanunlarında tanımlanan ve suç sayılan bir fiili işleyen kişi, suç sayılan o fiil için kanunda belirtilen cezadan başka bir cezayla, örneğin daha ağır veya daha hafif bir cezaya çarptırılamaz.

CHP'nin eski ve Yeni Partinin yeni genel başkanı Özgür ÖZEL'e milletvekili ve belediye başkanı adayı yapılmaları karşılığında bir milletvekili ve bir büyükşehir belediye başkanından para alarak rüşvet suçu işlediği iddia edilerek ve belki de bu nedenle dokunulmazlığı kaldırılarak tutuklanacağı ve Yeni Parti'nin önünün kesileceği şayiaları, kamuoyunda dillendirilmektedir.

Bir siyasi partinin genel başkanı olan ve bu sıfatıyla adaylık karşılığı rüşvet aldığı iddia edilen Özgür ÖZEL, aynı zamanda bir milletvekili olsa da, aday belirleme işi, milletvekilliğinin görev alanına giren bir iş olmadığı ve aday belirleme işinin görev alanına girdiği parti genel başkanlığı sıfat ve görevinin de rüşvet suçunun faili olabilen ve ceza kanununda aranan bir memur veya kamu görevlisi değildir. Cinayet, gasp, hırsızlık, yaralama gibi çoğu suçu işleyebilmek için failin sıfatı ve görevi önemli değildir, her sıfattan ve görevden kişi bu tür suçları işleyebilir, bazı sıfat ve görevler suçun şiddet sebebi sayılabilir. Bu nedenle; devleti, devletin idaresini temsil eden ve rüşvet eylemiyle devlet idaresine olan güveni sarsan bir memur ve kamu görevlisinin işleyebileceği bir suç olan rüşvet suçu, bir memur veya herhangi bir kamu görevlisi olmayan siyasi parti genel başkanı olan Özgür ÖZEL tarafından işlenemez.

TCK. rüşvet suçunu tanımlayan 252. maddesinde memur veya kamu görevlisi olmadıkları halde memur ve kamu görevlileri gibi rüşvet suçunun faili olabilecek kişiler açıkça sayılmıştır. Siyasi Partilerin genel başkanlarının rüşvet suçunun failleri olabileceği ilgili ceza maddesinde yer almamaktadır. Kanunsuz suç olmaz ilkesi gereğince bir siyasi partinin genel başkanı olan Özgür ÖZEL, rüşvet almakla suçlanamaz.

Velev ki; eskiden CHP'nin şu anda da Yeni Partinin genel başkanı olan Özgür ÖZEL'in bir kamu görevlisi olduğunu ve rüşvet suçunun faili ve sanığı olabileceğini kabul edelim. Özgür ÖZEL'in bu kabule rağmen rüşvet suçunu işlediğinin iddia edilebilmesi için, kanunda rüşvet suçu için aranan suçun diğer unsurlarının da oluşması zorunludur.

TCK 252 de tanımlanan rüşvet suçunun unsurlarına bakıyoruz;

Rüşvet almakla suçlanan kamu görevlisinin; görevinin ifasıyla ilgili, yani görev alanına giren ve görevinin ifasıyla ilgili olarak aslında yapmak zorunda olduğu bir işi yapması için, kendisine veya göstereceği bir başka kişiye menfaat sağlaması zorunludur.

Biraz daha açık yazalım, Özgür ÖZEL'in; tekrar aday yapılması karşılığında Antalya Büyükşehir Belediye Başkanı Muhittin BÖCEK'den para alarak kendisine veya CHP'ye menfaat sağladığını varsayalım. Genel başkan sıfatıyla aday belirleme işinin de, partinin yetkili organlarını dışlayarak tek başına kendi görev alanına giren görevinin ifasıyla ilgili bir iş olduğunu kabul edelim, Muhittin BÖCEK'in aday olup belediye başkanı seçilebilmesi için tüm yasal koşulları üzerinde taşıyor olması, ona mutlaka aday yapılması hakkını vermemektedir, yani genel başkan, Muhittin BÖCEK'i aday yapmak zorunda değildir, bu bir tercih meselesidir. Aday olmak da, Muhittin BÖCEK için yaşamsal bir zorunluluk değildir. Muhittin BÖCEK, yasal koşulları üzerimde taşıyorum, adaylığım için yasal hiçbir engel olmadığı halde, adaylığımın kabulü için benden para aldılar deme hakkına sahip değildir. Adama, anandan belediye başkanı olarak mı doğdun, seni aday yapmak mecburiyetleri yok, tercih parti üst yönetimine ait, partiye bağış yapanı tercih etmek partinin ilgili üst yönetiminin hakkıdır, paranı kaptırmasaydın derler ancak. Kardeşim; partilerden aday adayı olmak için başvuran kişilerden bugüne kadar yüklü miktarda para yatırmaları istenmiyor muydu, ne çabuk unuttunuz her partinin yıllardan beri yaptığı bu uygulamaları?

Rüşvet suçunun ikinci işleniş haline gelince; bir memur veya kamu görevlisinin, görev alanına giren ve görevinin ifasıyla ilgili olarak yasalara göre aslında yapmaması gereken, yapmamak zorunda olduğu bir işi, kendisine veya göstereceği bir başka kişiye menfaat sağlama karşılığında, yasalara aykırı olarak yapması halidir, yani yasal olmayan mevzuata aykırı bir talebi menfaat karşılığında yaparak bu talebi reddetmemesidir.

Rüşvet suçunun bu ikinci halini de Muhittin BÖCEK misaliyle açacak olursak, Muhittin BÖCEK, adaylık için yasal koşulları üzerinde taşımadığı, adaylığında yasal engeller olduğu ve bu nedenle aday yapılmaması gerektiği halde, yasal engellere rağmen para ve menfaat karşılığında aday yapılmamıştır ki, zaten böyle bir kişi aday yapılsa dahi, ilgili seçim kurulları tarafından adaylığı geçersiz sayılacaktı.

TCK'nun rüşveti tanımlayan 252. maddesinde yer alan bu suça ilişkin unsurlar; Özgür ÖZEL'e yüklenmeye çalışılan eylemde yer almamaktadır, Özgür ÖZEL'e yüklenmeye çalışılan eylem, rüşvet suçunun yasal tanımına uymamaktadır.

Bu suç nasıl olur? Onu da bir örnekle anlatalım.

Bir müteahhit imara açık bir alanda konut inşa edecektir, inşaat ruhsatı almak için tüm yasal koşulları yerine getirerek gerekli belgeleri de sunarak ilgili resmi makama ruhsat talebinde bulunmuş olmasına ve bu talebin kabulünde hiçbir yasal engel bulunmamasına rağmen, bugün git yarın gel denilerek talebinin yerine getirilmemesinin savsaklanması üzerine müteahhidin ruhsat vermeye görevli kamu görevlilerine menfaat sağlaması halinde rüşvet alma ve verme suçu gerçekleşecektir. Veya, inşaat ruhsatı almak için yasal koşullar bulunmadığı bu nedenle ruhsat verilmemesi ve talebinin reddedilmesi gerektiği halde, menfaat karşılığında imar mevzuatına aykırı olarak inşaat ruhsatı verilmesi halinde de rüşvet suçu gerçekleşmiş olacaktır.

Buna rağmen, yasal koşulları olmadığı halde, Özgür ÖZEL'in rüşvet almakla suçlanması ve bu iddianın dillendirilmesiyle, evrensel bir ceza hukuku kuralı olan kanunsuz suç ve ceza olmaz ilkesi yok sayılarak ayaklar altına alınmaktadır.

08/08/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Biriktirdiğim Dolarları Nasıl Dolandırıcılara Kaptırdım

2026-08-07T20:30:44.184+03:00

Şimdi size başıma gelen ve ay ay biriktirdiğim 8250 dolarımı +200 bin lira paralarımı dolandırıcılara nasıl kaptırdığımın, içimi yakan bu olayın öyküsünü anlatacağım. İşte bu aşağıda anlatacağım başıma gelen dolandırıcılık olayı yüzenden yazılarıma ara vermek zorunda kaldım, bu aldatılma dolandırılma olayı beni o denli sarstı ki üzüntümden 86 kg’dan 69 kg ama düştüm.

2026’nin şubat ayında sanırım bir sosyal paylaşım sitesinde idi, orada Koç Grubunun Onursal Başkanı Sayın Rahmi Koç’un bir konuşmasına rastladım. Rahmi Koç konuşmasında “birikimlerinizi yatırıma yönlendirin….”özünü sözleriyle anlatıyordu. İlgimi çektiği için “adınız ve telefonunuzla buradan başvurun” yazısını da görünce, oraya adımı telefonumu yazıp” beklemeye başladım.

Bir gün geçmedi, bayan erkek peş peşe telefonda “yüzde yüz getirisi olacak” diyerek defalarca aramaya başladılar, “bu çok güvenli” diyerek yatırmamı önerdiler ve “arkamızda Koç Finans ve Yapı Kredi Bankası var” dediler. Ben tereddüt içindeydim, ortalıkta dolandırıcılık olayları dolaştığı için korkuyordum. 2026 Mart ayı başlarında Koç Finans elemanlarının Barış Aksu, Mert Yıldırım, Furkan, Murat Öztürk ve Asya Hanım olduklarını söyleyenlerin önermeleriyle, yayınlanan formu doldurarak dolar yatırımında bulunmak için başvurdum. Benim çekingenliğimi gören bayan ararken, “şimdi Koç Finans’tan müdür yardımız sizinle konuşacak” diyerek bir beyle konuşturdular, telefondaki kişi beni cesaretlendiren ve oldukça kar vaat eden sözler ve yönlendirilen finansçıların bildik ve dürüst insanlar olduklarını da vurgulayıp söyleyince ben de dedikleri şekilde yazıldım.

İsviçre’de yaşadığını ve finansçı olduğunu söyleyen, kendisinden Koç Grubundan övgüyle bahsedilen Kaan Ateş’e yönlendirdiler. Yönlendirirken de “şansın varmış iyi bir finansçıya düştün” dediler. Koç Finans adına bu işi yaptıklarını söyleyen bu kişiler Koç Finans gibi güzide bir kuruluşun adını kullanarak müşterilere güven vermeye çalışıyorlarmış, sonradan öğrendim.

İlk etapta bana güven verdikleri için 5000 doları söyledikleri hesaba İş Bankasından parayı çekip yatırdım. O an dikkat etmemiştim, parayı gönderen benim, alıcı finansçım Kaan Ateş değil başka bir ad ve başka bir İBAN numarası vardı. Kaan Ateş çok az bir süre sonra “parayı aldık merak etme hemen yatırım işlemlerine başlıyoruz” dedi.

Oysa bu isim farkını ileride herhangi bir adli soruşturma olursa “benim adıma böyle bir para gelmedi” demek için farklı bir alıcıyı paravan olarak kullanmışlar bunu polisçe soruşturma yapılırken öğrendim. Yani tuzak dolandırıcılık daha ilk gün başlamış oluyor. İlerlemiş 81 yaşımın yorgun hafızası ile bu ayrıntılara dikkat etmiyordum, meğer adamlar daha ilk adımda tuzağa kılıf ayarlamışlar.

Beni İsviçre’de yaşayan Türk kökenli Türkiye ve İsviçre vatandaşı olduğunu söyleyen “finans uzmanı” diye anılan, tespit edebildiğim beş altı tane telefon numarası olan Kaan Ateş’le sık sık görüşüyorduk. O arıyor birlikte telefon ekranımdan paranın alım satım işini izliyordum. Bazen petrol bazen altın alıp satıyor ve ne kadar kar edildiğini gösteriyordu; bir buçuk ay içinde paranın 240 bin lira getirisi olduğunu söylüyordu. Bana oldukça nazik davranıyordu. Ayrıca Kaan Ateş’in asistanı olduğunu söylediği ve orada yaşayan Finansçı Cankut Öztürk’le de müştereken para yönlendirmeleri önerileri için telefonla görüşüyorduk. Bu finansçılıktan epey kazandıkların Türkiye’de Bodrum ve başka yerlerde villalarının olduğunu, dünyada yüz kadar ülkeyi gezdiklerini söylüyorlardı.

Bu böyle devam ederken Kaan Ateş bana evli olup olmadığımı sordu, ben de eşimi beş yıl önce kaybettim yakında bir bayanla evleneceğim dedim. Kaan Ateş, bana “oo iyi o zaman nikahta bulunmak isteriz, evlenince salon takımı almak istediklerini de söyleyince bende bir rahatlama oldu, yatırdığım 5000 doların maaşımdan daha fazla getirisi olduğunu ve onların yakınlık gösterdiğini görünce, ben de ona, bankada kalan 2250 dolarımın daha olduğunu buraya yatıralım daha çok gerisi olsun diyerek bu 2250 doları da onlara banka kanalı ile gönderdim.

Kaan Ateş hemen her gün İsviçre’den Ankara’ya bana telefon ediyor “şu paranın getirisine bakalım” diyerek para akışını izliyorduk, ekranda 8250 doların 240 bin lirayı aşan getirisi olduğunu gösteriyordu. İran’la ABD körfez savaşı yapılıyor, petrol bir artıyor bir azalıyor, duruma göre Kaan Ateş petrol alıyor satıyor böylece paranın getirisi de artıyordu. Yani para benimdi, onlar ortaklaşa hesabı açıp gözlüyorduk. Sadece onlara piyasanın durumuna göre paramı işletiyorlardı.

Biz Kaan Ateşle şöyle bir anlaşma yapmıştık, paranın sadece getirisinin yüzde 20’sini finansçı Kaan Ateş alacak, yüzde 80’nini de ben alacaktım. (Oradaki tüm finansçılar bu koşulda al sat karının yüzde 20 sini alıyorlarmış, öyle dediler),

Böylece maaşımdan fazla getirisi olduğunu görünce, ben hayaller kuruyordum her ay iki torunuma çeyrek altın almayı düşlüyordum...

Paranın getirisi şöyle dursun, ayrıca 200 bin lira da borçlandırdılar.

Bu arada “yatırımdaki paranın sigortası yatırmak gerek sigorta yatmazsa para çekilemez” dediler. Sigortası yatması için 200 bin lira (yüz bin İş bankasından yüz bin de Yapı kredi bankasından olmak üzere) mal alıp sattırarak kredi çektirdiler. Ben ilerlemiş 81 yaşımla olayı pek anlayamadım, para benim adıma borç olacağını bilmiyordum, olayı kavrayamadım. Şimdiye değin böylesine büyük bir borç işlemi yapmamıştım.

Bu paranın getirisini Kaan Ateş’le anlaşma oranlarımıza göre almak paylaşmak istedim, ayrıca her ihtimale karşı 2000 dolarımı da geri almak istediğim sırada, 9 Mart 2026 günü İsviçre’de sigortacı olduğunu söyleyen Erhan Aykut telefonda konuşmaya katılarak 5000 dolarla sigorta yapılacağını bildirdi.

Bu arada Cankut Öztürk’le (Kaan Ateş buna “asistanım” diyordu) zaman zaman telefonla kredi kartla bana Türkiye’de tanımadığım ve onların bildiği adreslerinden altın aldırıp altın satarak para elde ediliyordu, böylece İş Bankası’ndan 30 Mart’ta 100 bin, Yapı Kredi Bankasından 100 bin liralık altın, elektronik araç alıp satarak para elde edildiğini bunun parasının da sigorta için dediklerini anımsıyorum. Peş peşe sigorta nasıl olur. Bu ikisi telefonla soruşturan satışın tarafımdan yapıldığını alım satımın doğru olduğunu anında arayan banka görevlisine söylettiriyorlardı. Sonunda bu paranın kredi kartıma yansıtılacağını bilmiyordum, yani benim adıma alım satım yapılarak kredi kartıma yansıtılan bu borcun bana ait olduğunu 81 yaşını geçmekte olan yaşlı bir zihinle olayı kavrayamadım. Ben sadece paranın yüzde yüz getirisinin hayalinde idim, ilkin kavrayamadım, çünkü böyle bir işlemi hiç yapmamıştım.

“Sigorta” diyerek yine dolandırıldım, ana paraya yakın sigorta olur mu?

Sonradan telefonla katılan Avrupa’da sigortacı olduğunu söyleyen…… numaralı telefonuyla görüşmemize katılan Erhan Aykut bu işlemin sigortası olması gerektiğini, sigortası ödenmeden para hareketi olamayacağını ve sigorta için 250 bin lira yatırmamızı bundan 500 dolar sigorta bedeli alınıp paranın gerisinin iade edileceğini söyledi. Benden gönderilen bu yüz bin lirayı finansçılar tarafından sigortaya yatırıldığını, öteki yüz bin liranın da bilgim dışında sermaye artışı adı altında veya ayrı durduğunu, sigortaya da 150 bin lira yatırmam gerektiğini söylediler. Sigorta ödenmedikçe parama ve getirisine dokunamayacağımı şaşkınlıkla öğrendim.

Paramı güvenilir bir finansçıya yatırdım, yüzde yüz getirisi var diyerek rehavete kapılarak seviniyor ve öteki işlerime odaklanıyordum. Bu sigorta dolandırıcılığını hiçbir sigortacıya danışma gereğini bile duymamıştım. Oysa bir sigortacıya danışsa idim, yüzde yüz sigorta olmaz bir dolandırıcılıkla karşı karşıya olduğumu söylerlerdi.

Şimdi 150 bin lirayı sigorta için yatırmam isteniyor oysa ben dar gelirli bir emekli memur olarak bu parayı ödemem mümkün değil. Ayrıca öte yandan İş Bankası ve Yapı kredi bankası benim adıma yatırılan ve kredi kartıma yansıtılan 100 er bin lirayı istemekte. Yatırdığım paradan ve getirisinden yatırmak istedim, 150 bin yatırılmadıkça bu paralardan alamayacağım söylendi. Gerçek rakam 500 dolar sigorta bedeli için 250 bin lira istenmesi yasal mıdır, bilmiyorum, bu yüzden ne ana paramı ne getirisini alamıyorum, 250 bin lirayı da ödeme olanağım yoktu.

Bu para yatırım işinde iç içe üç dolandırıcılığa maruz kaldım.

Burada içi içe ilginç bir dolandırıcılıkla karşı karşıya olduğumu sonunda dehşetle öğrendim. 8250 dolarımı adeta gasp eden bu dolandırıcılar paramı dolarlarımı gasp ederken 250 bin lira (anaparanın 5000 doların iki katı sigorta parası isteyerek ikinci dolandırıcılık, sigortaya yatıracağız diyerek İş bankası ve Yapı Kredi Bankalarına yüzer bin lira çektirip oralara da borçlandırılarak üçüncü dolandırıcılıkla karşı karşıya olduğumu dehşetle üzüntü ile öğrenince sağlığımı yitirmeye başladım. 86 kg’dan 69 kg ya düştüm.

Olanca tasarrufum olan 8250 doları yatırdım hiç dokunamıyorum 250 bin lirayı ödeyemediğimi bütçemin buna elvermediğini söyledim. Bu sigorta sorunu nedeni ile işlerimi yapamıyorum. Sigorta bedeli olan 500 doları içeride bulunan paramızdan kesilmesini, 250 bin lirayı ödeme gücümün olmadığı nedeni ile sürecin böylece devam ettirilmesini istemde bulunduk. Bu üç dolandırıcım “AB ülkelerinde bütün para hareketleri sigortalıdır, sigortaya tabidir, sigortayı ödemedikçe ne ana parayı ne de getirisini alamazsınız” diye doğruyu söylüyorlardı ama, sigorta için neden 250 bin lira istediklerini söylemiyorlar ve “250 bin lira yatırmam gerektiğini, bunun 25 bini sigorta olarak kesildikten sonra 225 bin liranın iade edileceğini” söylüyorlardı. Oysa sigorta için 250 bin lira istemeleri tam bir dolandırıcılık olduğunu bilmiyordum. Eğer 250 bin lirayı -aman şu sigorta derdinden kurtulayım nasıl olsa param geri gelecek düşüncesi ile bu parayı borç harç bulup yatırsa idim- onlar da gidecekmiş.

Bu yatırdığım önce 5000 dolar, sonra 2250 dolar 8250 doların her türlü belge, kanıt, telefon mesajlaşmalarımızı belgelendirerek Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına, MASAK’a bildirdim, soruşturma devam ediyor, sonunda dava açılacak karar İsviçre ve Almanya’ya bildirilerek paranın iadesi sağlanacak deniliyor. Bilmem ne çıkacak.

Türkiye’den şikâyetim üzerine Ankara Başsavcılığı ve MASAK tarafından soruşturma başlatıldığını öğrenen, halen telefonu açık olan Kaan Ateş’e paranın akıbetini telefon mesajı ile sordum. Yasal süreçten çekindiği için yatırdığım parayı getirisi birlikte Almanya’da Frankfurt Borsasına 23790 dolar olarak yatırdığını mesajla bildirdi. Umarım bu rakam doğru olur ve yargılama sonunda param iade edilecek diye umuyorum.

Benim finansçılar zenginmiş.

Ben bu yatırımdan maaşımın iki katı getiri alacağımın hayali ile havalanıyordum; iki torunuma her ay iki altın almayı düşünüyordum. Ama Türkiye’dekilerin teşvik ve önermeleri ile bir dolandırıcılık tuzağına düştüğümün bilincinde değildim. Bu yukarıda adları yazılı sözde iki finansçı Ankara’da ODTÜ mezunları imiş, ama finansçılığın in ince dalaveresini iyi biliyorlarmış önceden iyi kurguluyorlarmış böyle planları. Hem İsviçre hem Türk vatandaşı olan bu iki finansçı, telefondaki konuşmalarında özel finans büroları, şoförleri, avukatları olduklarını ve Türkiye’de Bodrum gibi nice yerlerde villaları olduklarını övünürken dünyada 100 ülke gezdiklerini ballandıra ballandıra anlatıyorlardı. Kendi kendime demek ki benim gibi tecrübesiz saf insanların güya yatırımlarını dolandırarak servet yapıyorlarmış demek ki diye düşündüm.

Halen telefonu açık olan ve telefon numarasından resmini kaldıran Kaan Ateş’e sordum

Çocuklarımdan habersiz böyle bir finans yatırımına para kaptırdığımı üstelik iki bankaya 200 bin lira borçlandığımı öğrenen çocuklarım beni eleştiri bombardımana tuttular. Üzüntümden de zayıfladığımı görünce sağlığımdan endişe etmeye başladılar, beni teselli etmeye başladılar. Ve elimize geçmeyen almadığım dolandırıcılara giden 200 bin lirayı önce İş bankasını yapılaştırarak 24 ayda 350 bin lira olarak çocuklarımla zorlukla ödemeye başladık. Finansçım Kaan Ateş’e de “Allah’ın laneti üzerinize olsun” diye beddua ederken, yatırım derken batırıma battığımızı söylendim durdum.

Cumhuriyet Başsavcılığının ve MASAK’ın bu dolandırıcılık konusunda soruşturmaları devam ederken, bazı yetkililer “bu batık parayı alırsın ama yargılama bir yıla uzanır” dediler. Ben de tövbe ettim bundan sonra yatırım yapmaya.

Bu dolandırıcılık olayından sonra garip mesajlar gelmeye başladı

Bu dolandırıcılık olayı ile ilgili olarak daha önceleri garip mesajlar geliyor önemsemiyordum. Son olarak telefonuma şöyle bir sözlü mesaj geldi:

30 Temmuz 2026 günü saat 11.52 de Aleyna adındaki Rus kökenli olduğunu söyleyen bir bayan aradı, telefonda şunları söyledi: “Hangi banka ile çalışıyorsunuz dedi, ben o bankadan alıyorum dedim. Kayıp 23.790 lira bir kaybınız varmış, yarın hangi saatte uygunsunuz, parayı iade edeceğiz, Ateş Bey biraz sonra sisinle görüşecek” dedi. Ben bu gerçekmiş gibi sözlere kandım telefon numarasının başında artı dört (4) vardı. Ertesi gün de paranın iadesi olacak mı diye bekledim durdum.

Bir ay kadar önce telefonla başka birisi telefonla arayarak şöyle diyordu:

“Ben tayin edilen bir kayyumum, öğleden sonra 470 bin lira olan paranı iade edeceğiz, telefonumu bekle” diyen bu garip adamı sahiden yetkili kayyum zannederek bu dolandırıcıya dua ettim…

Başıma gelen bu dolandırıcılık olayını duyan bazı hukuk büroları da “4600 lira dosya masrafı, ayrıca paranın yüzde onunu almak koşulu ile paranızı bir ayda getiririz” diyorlardı.

Yani başıma gelen bu dolandırıcılık olayı ile başka dolandırıcılar benimle dalga geçiyor olmalı diye düşündüm.

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Fotoğraflar: Oturarak viski içen Kaan Ateş, ayaktaki Cankut Öztürk, kravatlı olan sigortacı olduğunu söyleyen Erhan Aykut.

Not: Bu resimleri telefon numaralarından almıştım.

Artık Asla Arkanıza Bakmayacaksınız

2026-08-03T20:18:47.684+03:00

Sodom ve Gomore olayını bilirsiniz.

Sodom ve Gomore; Tevrat, İncil ve Kuran gibi kutsal kitaplarda, halkının ahlaki çöküntü, şiddet ve cinsel sapkınlıklar sebebiyle Tanrı tarafından gökten ateş ve kükürt yağdırılarak yok edildiği rivayet edilen iki antik günahkar şehirdir.

Lut, bu bölgeye peygamber olarak gönderilmiş, Lut'a insan kılığında melekler misafir olarak gelmiş ve şehir halkı insan kılığındaki bu meleklere dahi zarar vermek istemişler, Tanrı da, bu şehirleri ve günahkar halkını gökten ateş ve kükürt yağdırarak yerle bir ve yok etmeye karar vermiş. Bunun üzerine, melekler; Lut'a ve ailesine, şehri terk etmelerini söylemişler, ancak şehri terk ederken asla arkalarına bakmamalarını şart koşmuşlar. Tanrının gazabına uğrayan Sodom ve Gomore halkı yok olmuş, ancak LUT'un karısı, meleklerin uyarılarına rağmen, şehri terk ederken arkasına bakmış ve tuz sütununa dönüşmüştür.

Bu olayı niçin burada hatırlatmak lüzumunu hissettim?

Bugünkü bir gazete haberine göre, Yeni Parti lideri Özgül ÖZER; ”Cumhuriyet Halk Partisi AKP yargısıyla iş tutanların değil bunu istemeyenlerin elinde kalsın. Biz o CHP ile bir de oluruz, kol kola oluruz, her şey olur, her şey konuşulur” demiş.

İktidar ve KILIÇDAROĞLU ve avenesi tarafından etik dışı bir şekilde yok edilmek istenen ve yok edilen CHP'den ayrılarak Yeni Parti adında bir parti kurmak ve siyasal yaşamlarına burada devam etmek zorunda bırakılan ve bu nedenle CHP'den ayrılan Özgür ÖZEL ve arkadaşlarının, artık arkalarına bakmadan Cumhuriyetin kuruluş ve CHP'nin altı oktan ibaret ilkelerinden taviz vermeden, butlan kararından önceki gerçek CHP'de siyaset yapıyorlarmış gibi, aynı ilkelerle yollarına Yeni Partide devam etmeleri ve asla arkalarına bakmamaları zorunludur.

Sodom ve Gomore olayını işte bunun için hatırlatma gereğini duydum, bozulan CHP'yi terk yolunda arkanıza bakarak, bozulan CHP'yi muhatap alma yoluna asla gitmeyiniz. Ahlaki çöküntüye uğrayan Sodom ve Gomore'yi terk yolunda, meleklerin uyarılarına rağmen arkasına bakarak tuz sütununa dönüşen Lut'un karısının durumuna düşmeyin asla.

İyi siyasetçi kararlı olur, karar vermeden önce çok düşünür ve karar verdikten sonra ikircikli davranamaz, aksi halde başarısız olur.

Yeni Partiyi kuran Özgür ÖZEL ve arkadaşlarına yönelik arkalarındaki halk desteği artarak devam etmekte, meydanlar dolmakta, açılan bağış kampanyalarında kısa sürede milyon liralar toplanmaktadır.

Yeni Partiyi kuran Özgür ÖZEL ve arkadaşları arkalarına bakmadan, arkalarına aldıkları halk desteğiyle yollarına devam etmeli ve yapılacak olan önümüzdeki seçimlere Yeni Parti olarak girmeli ve arkalarındaki, adeta Türkiye ittifakına dönüşen, demokratik toplumsal muhalif halk desteğini boşa çıkarmamalıdırlar.

İleride, iktidar değişikliğiyle siyaset tüm kurallarıyla işlemeye başlar, yargı bağımsızlaşır, demokrasi tüm kurum ve ilkeleriyle yerli yerine oturur, yargı kararıyla bozulan ve kimyası değişen CHP ve kadroları eski halini alırsa, o zaman baba evi CHP muhatap alınır ve birleşmeye kadar gidilebilir. Ama, şimdi bu ortamda ve koşullarda asla.

İktidar; Özgür ÖZEL ve arkadaşlarının kurdukları ve iktidar yolunda emin ve kararlı adımlarla ilerleyen Yeni Parti'yi sabote etmek için, strateji değiştirerek, adli tatil sonrası CHP hakkında alınan butlan ve tedbir kararının Özgür ÖZEL lehine Yargıtay'da bozulmasını sağlayarak, Özgür ÖZEL ve lideri Yeni Parti'nin aklını ve içini karıştırmayı düşünebilir. Özgür ÖZEL ve arkadaşları buna da hazırlıklı olmalı ve karar bozulsa dahi, arkalarına bakmadan Yeni Partide yollarına devam etmelidirler.

03/08/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Yeni Parti Kurulması Bir Bölünme Değildir

2026-07-21T20:36:49.029+03:00

Özgür ÖZEL; bugün son kez çıktığı grup kürsüsünden açıklayarak son noktayı koydu.

Özgür Özel ve arkadaşları, tüm gayretlerine ve hukuk mücadelelerine rağmen CHP'yi bir ittifakın işgal ve esaretinden kurtaramadıkları ve kurtarma konusunda da umutlarını tamamen kaybettikleri için, uzun bir bekleyişten sonra, Özgür ÖZEL'in yanında olan tüm CHP Milletvekillerinin katılımlarıyla yeni bir yol açmak üzere, CHP'nin ideolojisine, altı okuna ve cumhuriyetin kuruluş ilkelerine bağlı kalarak, CHP ruhunu bedenlerinde, kafalarında ve yüreklerinde aynen muhafaza ederek, CHP ideolojisi ve ruhunu beraberlerinde taşıyarak götürecekleri yeni bir parti kurmaya karar verdiklerini, kamuoyu ile resmen paylaşmışlardır.

Demokrasi tarihimizde bugüne kadar birçok partide bölünmeler ve yeni partiler kurularak ayrılmalar olmuştur.

Ancak, bugün geldiğimiz noktada, Özgür ÖZEL ve arkadaşlarının tüm çabalarına rağmen işgal altındaki CHP de kalmalarının ülkenin geleceği ve olası bir iktidar değişikliği adına büyük riskler taşıdığını anlamaları üzerine almış oldukları yeni parti kurma kararı, daha önceleri yaşanan partilerin bölünerek yeni partiler kurulmasıyla uzaktan yakından asla bir benzerliği bulunmamaktadır.

Adını koyalım, Özgür ÖZEL ve arkadaşlarının CHP'den ayrılarak yeni bir parti kurma kararı almaları, CHP'nin ve ATATÜRK'ün ilkelerinde, Cumhuriyetin kurucu değerlerinde, Demokrasinin evrensel ilkelerinde, ülkenin önceliklerinde düşülen bir ayrışmanın ve en önemlisi de, kişisel siyasal menfaat ve çıkar çatışmalarının sonucu değildir. Bu anlamıyla, yeni parti kurma kararı bir bölünme değil, bilakis CHP'nin işgaline son vermek, CHP'nin birinci parti olarak iktidar yürüyüşüne çelme takmak, engellemek ve kapatmak için uygulamaya konulan tüm engelleri yıkmak ve kapatılan iktidara yürüyüşü yoluna alternatif yeni bir yol açma girişimidir.

Her şey kamuoyunun gözleri önünde oynanmaktadır.

CHP'nin ve onun seçilmiş genel başkanı Özgür ÖZEL'in; başarıları, iş başındaki iktidardan memnun olmayan ve iktidarı, yapılacak olan ilk seçimlerde sandığa gömmek isteyen canı burnuna gelmiş tüm demokrat toplumsal muhalefeti bir araya getirerek iktidarın en kuvvetli adayı haline geldiği, iktidar yürüyüşüne geçtiği, inkar edilemez bir gerçektir.

Bu iktidar yürüyüşünü gören ve iktidar koltuğundan inmek istemeyen iş başındaki iktidar, CHP liderliğini kaybetmiş olan KILIÇDAROĞLU'nun kin ve ihtirasını görerek, hukuksuz bir yargı kararıyla, seçilmiş CHP yönetimini etkisiz hale getirmek suretiyle, CHP yönetimini; başarısız, kin, öfke ve ihtiras dolu KILIÇDAROĞLU'na teslim etmiş ve bu yolla CHP'yi bölerek yürümekte olduğu iktidar yolunu tıkamak istemiştir.

Demem o ki; CHP'yi asıl bölmek ve zayıflatmak, iktidara yürüyüş yolunu kapatmak isteyenler, iktidar ve onunla işbirliği yapan KILIÇDAROĞLU ve etrafına topladığı bir azınlık partilidir. Bu saptama çok önemlidir. Zira, bugüne kadar yeni partiler kurularak mevcut partilerde oluşan bölünmeleri, Özgür ÖZEL ve arkadaşlarının yeni bir yol açmak için yeni bir parti kurmalarından ayıran önemli bir saptamadır.

Evet, İktidar ve işbirlikçisi KILIÇDAROĞLU'nun yaptıkları, tipik bir CHP'yi bölme girişimidir.

Ancak, tüm çabalarına rağmen CHP'de kalarak bu bölünmeyi engelleyemeyecekleri sonucuna vararak partiden ayrılıp yeni bir parti kurma kararı alan Özgür ÖZEL ve arkadaşlarının yaptıkları ise, partiyi bölmek değil, bilakis hem de ülkenin tüm demokrat muhaliflerini ve CHP seçmenlerini, aynı ruhla, yeni partide bütünleştirmek ve daha da güçlendirmektir. Özgür ÖZEL; bugün son kez yaptığı grup konuşmasında da, yeni parti kurma kararını gömlek değiştirme olarak değil, CHP ilkelerini ve ruhunu üzerlerinde taşımaya devam ederek, CHP gömleği üzerine ateşten yeni bir gömlek giymek olarak tanımlamıştır.

Özgür ÖZEL ve arkadaşları ilaç ve pansuman tedavisiyle CHP'yi ve ülkenin aydınlık geleceğini kurtaramayacakları sonucuna vararak, kurtuluşu CHP'ye neşter vurup cerrahi ve kesin çıkış yolu yaratarak yeni bir parti kurma kararı almışlardır.

Aslında, ülkeyi bu iktidardan kurtarmak, tıkanan demokrasi ve kalkınma yolunu yeniden açmak için hiç kimsenin kendisinden bu kadarını beklemediği, herkesi hayrete düşürecek derecede tükenip bitmeyen enerjisiyle büyük bir performans gösteren, ülkenin bu iktidardan kurtulması için gün sayan her görüşten demokratlarının, parti farkı gözetmeksizin toplumsal ve demokratik muhalefet çizgisinde birleşmelerini sağlayan, tüm demokrat ve toplumsal muhalefetin adeta lideri ve sözcüsü konumuna gelen Özgür ÖZEL ve arkadaşlarının, bu misyonları gereği, haksız bir şekilde sırtına birçok olumsuz bagajların yüklendiği, bazı kesimlerin tüm değişimlere rağmen hala ön yargılı yaklaştıkları CHP'den ayrılarak, yeni bir partide iktidar arayışlarına devam edecek olmaları, ÖZGÜR ÖZEL ve arkadaşlarının iktidar yürüyüşlerine ve kendilerini demokrat gören ve iş başındaki iktidardan memnun olmayan tüm muhaliflerin Özgür ÖZEL cephesinde yer alarak, oyların sandıkta Özgür ÖZEL demokratik ve toplumsal muhalefet cephesinde birleşmesinin de önünü açmış olacaktır. Yani, bu iktidardan asla memnun olmayan, gitmesini isteyen tüm demokrat ve toplumsal muhalefet; eskiden olduğu gibi, oylarının çöpe gideceğini bile bile sempati duydukları parti yerine, duygularına hakim olarak, önümüzdeki ilk seçime mahsus olmak üzere, oylarını iktidara en yakın görecekleri Özgür ÖZEL'in yeni partisinde birleştirmeyi, daha kolay kabulleneceklerdir.

Bu nedenle, yeni parti kurulması, çok iyi olacaktır. Bu bir bölünme değil, bilakis seçim kazanmak için sandıkta birleşmeyi kolaylaştıracaktır.

Yeni kurulacak olan parti, ülkemiz için hayırlı, uğurlu ve yeni bir iktidarın habercisi ve müjdecisi olsun.

21/07/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Trump Anıtkabir'e Gitmemekte Kendince Çok Haklı

2026-07-13T22:08:44.434+03:00

Trump; Nato zirvesi için geldiği Ankara’da devletimizin kurucusu büyük ATATÜRK'ün kabri Anıtkabir’i ziyaret etmedi.

Ben hiç yadırgamadım ve bir Türk olarak hiç de üzerime alınıp üzülmedim, bilakis sevindim.

Trump; paradan başka hiçbir şeye değer vermeyen kapitalist bir iş adamı, tek bildiği şey ticaret ve bol para kazanmak. Manevi değerleri hiç yok. ATATÜRK'ün benimsediği T.C.'nin kurucu değerlerine çok yabancı, ATATÜRK'ün Kurtuluş Savaşı ile yerle bir ettiği işgalci, emperyal ve sömürgeci, saldırgan bir zihniyetin günümüzdeki en iyi temsilcisi. ATATÜRK ile uyuşur tek ortak yanı yok. Hayatı boyunca kamuda bir görev yapmamış, devlet idaresi, devletin örf ve adetleri, gelenekleri, diplomasi, bunların hepsine çok uzak.

Tek olumlu yanı; sözlerine ve samimiyetine güven olmasa da, görünürde açık sözlü, sözünü sakınmayan birisi, içten pazarlıklı, menfaatçi, çok pragmatik, o nedenle; ne zaman, kimi seveceği, öveceği, sırtını sıvazlayacağı hiç belli olmayan, menfaati için yalan söyleyebilen ve aslında hiç hoşlanmadığı bir kişiyi dahi seviyor gözükebilen ve göklere çıkarabilen, hiç güvenilmemesi gereken sorunlu bir kişi.

Trump ulus ve üniter devlet yanlısı ve savunucusu değil. Şu anda başkanlığını yaptığı Amerika Birleşik Devletleri; birçok ulusa mensup insanların gelip yerleştiği ve vatandaşı olduğu, birçok eyaletten oluşan üniter yapıya sahip olmayan birleşik bir devlet.

TRUMP'un Ankara Büyük elçisi vasıtasıyla bize önerdiği de, ulus ve üniter devlet anlayışını terk etmemiz. İş başındaki iktidar da bu anlayışa çok yakın. O nedenle, TRUMP ile ERDOĞAN'ın kanları birbirine çok uyuştu ve ayrılmaz bir ikili ve dost oldular. Tabi şimdilik, karşılıklı çıkara dayalı, gerçek samimiyetten uzak olan bu dostluğun ileriye dönük hiçbir garantisi yok tabi.

ATATÜRK,TRUMP'ın kafasına ve anlayışına uygun bir kişi mi?

Tabii ki; değil.

İnanın, ATATÜRK'ü bu nedenle ziyaret etmedi TRUMP. Açık yürekliliğini burada da gösterdi.

Bir de ERDOĞAN'dan istediği, nadir toprak elementleri, gerekirse İran savaşında yanında olması ve sair bazı imkansız tavizleri koparabilmek için, ERDOĞAN'a bir jest de yapmış olabilir. Yani, ANITKABİR'e gitmeyerek, ATATÜRK de kim oluyormuş? bana göre, T.C. Devletinin muhatap alacağım gelmiş geçmiş tek lideri, benim de dostum ERDOĞAN'dır mesajını da vermek istemiş olabilir.

Şu gerçek var. ATATÜRK tarafından kurulan Diyanet İşlerinin Başkanları, ANITKABİR'e gidip ATATÜRK'ü ziyaret etmiyorlar, bir dua okumuyorlar, elin yabancısı TRUMP bu gerçeğe vakıf. ATATÜRK'ü kabrinde ziyaret etmeyen Diyanet İşleri Başkanları koltuklarında oturmaya devam ediyor ve ERDOĞAN tarafından görevden alınmıyorlar, atanmalarda da bu kişiler tercih ediliyor, bu gerçeği gören TRUMP, ATATÜRK'ün huzuruna çıkmamanın ülkemizde doğal olduğunu ve bu kişilerin el üstünde tutulduklarını, adeta teşvik edildiklerini görüyor tabi. Bu gerçekleri gören Trump; demek ki, Anıtkabir'e gitmemek, iktidarın hoşuna gidiyor ve bir meziyet kabul ediliyor ben de gitmesem, iş başındaki Türk yöneticiler daha memnun olurlar diye düşünmüş de olabilir, haklı olarak.

Türk Milletinin; yüreğindeki ATATÜRK sevgisi hiç sönmeyecek bir ferdi olarak, ANITKABİR'e ATATÜRK'ün huzuruna çıkma cesaretini ve yetkisini kendinde göremeyerek haddini bilen, ATATÜRK'ün huzuruna çıkamayan, ATATÜRK'ün keyfini kaçırmayan TRUMP'a, buradan alenen teşekkür ediyorum.

13/07/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu