©hadography

#edcmooc: Up, App, and Away

2013-02-27T06:46:00.000+08:00

I've recently enrolled in an online class called E-learning and Digital Cultures in Coursera.Org. Our final assessment is to create an online artifact, and I chose to submit this short presentation that I made using Prezi.com. I was drawn by the idea of transhumanism. Actually, I didn't realize it until I was doing the readings for the course, but I actually subscribe to transhumanist ideals. The readings made me recall that time when I said to my boss, "I wish I could just plug my fingers into the USB port and instantly transfer my thoughts onto the PC." That's when I decided to work on this presentation, and even if the technology now is not as advanced to fulfill that wish, it looks like we're getting there. #edmooc

Part Two: Bakit Maganda ang Filipino?

2011-08-18T13:47:00.001+08:00

Tayo nang mag-imagine ng isang elevator:

Ting! Bumukas ang pinto.

Ang sabi ng nag-aabang: "Bababa ba?"
Ang sagot ng nakasakay: "Baba."

Dalawang pantig, maraming naipahiwatig. Astig, no?

Parikala I

2011-08-11T00:18:00.001+08:00

May isda, may isda
sa aking gunita.
May ibon, may ibon
sa aking emosyon.
May langgam, may langgam
sa 'king agam-agam.
May uod, may uod
sa aking gulugod.
May pusa, may pusa
sa aking salita.
May aso, may aso
sa aking sentido.

Mahirap isipin,
masayang sabihin.
May gaan ang tawa,
mayluha sa mata.

Para sa Buwan ng Wika, ako'y gumawa ng tula. Hindi 'to komplikado, at sana'y sumaya kayo.

Bakit maganda ang Filipino?

2011-08-09T03:55:00.005+08:00

Bakit maganda ang Filipino? Bilangin natin ang mga pinag-isipang kadahilanan ni Chad.

Makikita sa buka ng bibig ang ibig sabihin ng mga salita. Halimbawa, may impit ang salitang "maliit" na binibigkas na may kakiputan ng labi. Sa kabaliktaran, ang "malaki" ay binibigkas ng mas malapad na pagbuka ng bibig.
Naririnig sa tono ng mga salita ang kahulugan nito katulad ng "lipad" at "bagsak." Pataas palagi ang tono ng "lipad" at pababa naman ang "bagsak."
Nalalaman ng kausap ang tamang tatahakin dahil sa pagsama ng nguso sa pagturo. Ang pagsasabi ng "doon" ay magpapausli ng nguso papalayo sa nagsasalita, ngunit ang pagsasabi ng "dito" ay nagpapababa nito papunta sa lupang kinatatayuan ng nagsasalita.
May mga salitang nakatalaga lamang sa pag-galang tulad ng "po" at "opo."
Madaling magtugma
ng mga salita
kumpara sa wika
ng mga banyaga.

Sa palagay ko, hindi lang ito ang mga magagandang katangian ng Filipino bilang isang wika. Marami pa pero inaantok na ako kaya sa susunod na lang ulit.

Job Post: Writing Consultant

2011-07-31T00:25:00.000+08:00

Next week, mag-rerecruit na yata ako para sa office. Naghahanap kami ng mga Writing Consultants (isang writing job in Alabang). Masaya 'to dahil ako ang magiging supervisor niyo kapag na-hire kayo, at heto na ang mga detalye.

Job Description:
Writing Consultants (WCs) will be part of an online writing service to which high school and college students from the US, Canada and Australia submit written works and receive critique. We don’t proofread or edit the essay for the student; rather, we will help guide the student towards appropriate revisions.

Other perks:
- Manage your own paycheck, and earn P20,000 or more a month
- Manage your own time with semi-flexible working hours
- Enjoy working while discussing anything under the sun with smart, witty colleagues who love coffee, food, books and music
- Enjoy working in a less stressful, office-based environment in Alabang, Muntinlupa City (ang best place for a writing job in Alabang)

What you need to have:
- Undergraduate Degree in a writing intensive field (e.g. Literature, Sociology, Communications, and so on), preferred but not required.
- Strong written English communication skills (e.g. to analytical thinking, grammar and vocabulary)
- Knowledge and experience in all or most of the following areas: coursework, rhetoric, composition, literature, thesis writing, and creative writing
- Substantial writing experience (e.g. fiction, non-fiction, poetry, and so on)
- Teaching experience for ESL (English as a Second Language) and EFL (English as a Foreign Language) students (preferable, but not required)

What you need to be:
- Must be computer literate – must be knowledgeable with online research and relevant applications (especially MS Word and Excel)
- Must type really well (preferably touch typists, but not required)
- Can multi-task
- Must be output-oriented (quantity and quality-wise)
- Must be an effective time manager with a good sense of self-discipline
- Must be competitive enough with a good sense of teamwork
- Must be patient and responsible

Kung interested kayo, pakisend ang resume ninyo sa email address na ito:

chadthecoffeeholic@gmail.com
(dahil hindi ko gusto ng spammers sa totoo kong email)

Important:
Pakilagay lang po sa subject line: APPLICATION FOR THE WRITING CONSULTANT POST via CHADOGRAPHY para matrack ko yung mga pumapasok na application.

Tip: Magsulat ng cover letter kung hindi heavy sa pagtuturo o pagsusulat ang resume ninyo. Sa cover letter, idetalye kung bakit sa tinghin mo ay bagay ka sa trabaho.

Sana, maraming mag-apply sa inyo. Bukod sa isa itong writing job in Alabang, masaya dito. Promise.

Dahil gusto kong SEO maximized ang post na to, andami kong sinulat na "writing job in Alabang" dito. LOL!

Zombadings 1: Patayin sa Shokot si Remington

2011-07-25T08:24:00.005+08:00

Noong Linggo, nag-enjoy ako ng sobra dahil sa Zombadings 1: Patayin sa Shokot si Remington kasama ng aking barkada at kapatid. Feature film ito sa Cinemalaya (hindi contestant) pero kung kasali ito, mananalo ito, for sure, dahil sobrang nakatatawa ang mga linya at ang galing umarte ng lahat ng cast.

Panalo ang acting ni Martin Escudero dahil sobrang natural ang acting niya. Siya si Remington sa pelikula, ang lead role at ang galing niyang magbading-badingan. Bumilib ako dahil hindi siya nabubulol kapag nag-gay language na siya, at lumalabas sa expression ng mukha niya ang sandamakmak na emosyon na hiningi ng pelikula.

Kasali din sa cast ang aking Mommy sa office na si Angelina Kanapi. Siya ang gumanap na Mimi, isang pulis sa department ni Janice de Belen. Super funny ang role ng mommy ko dahil sa unang scene pa lang, may nakakatawa na siyang ginawa. Nakabudbod din sa buong pelikula ang kakulitan niya na sadya namang ikinahalagpak ng lahat ng taong nasa Tanghalang Nicanor Abelarde ng CCP.

Napicturan din namin ang iba pang cast na kasama, pati na ang mga gumanap na zombies sa pelikula.

Kasama rin sa cast si Mr. Roderick Paulate, John Regala, Eugene Domingo, Odette Khan, and Lauren Young. Kudos para sa direktor, Jade Castro, at sa mga writers, Raymond Lee at Michiko Yamamoto. Final verdict ni Chad: pagdating ng August 31, 2011, dapat panoorin ng lahat ng tao sa Pilipinas ang Zombadings 1: Patayin sa Shokot si Remington.

Sweet o Stalker?

2011-07-23T02:19:00.001+08:00

Kaninang tanghali, kinausap ko ang isa sa aking mga direct report at tinanong ko siya kung bakit "Mint?" ang status message niya sa office chat namin. Ang sabi niya, may nangyari kasing kakaiba sa kanya kanina. Noong siya ay papasok sa building ng opisina namin, may lalaking humabol sa kanya upang iabot sa kanya ang isang love letter. Nakasaad sa sulat na matagal nang humahanga ang lalaki sa kanya at naghintay lang ito ng tiempong magkasabay silang muli sa van upang iabot ang sulat sa kanya. Ramdam sa sulat ng lalaki na sobrang mahiyain siya at pero may pagkaromantiko siya dahil nakayanan niyang mag-tiis na dalhin ang sulat araw-araw sa pagbabakasakaling magkasabay sila ng aking alaga. Sa panahong uso na ang pag-liligawan sa text, Facebook, at kung anu-ano pang mga paraan, naisip ko na sweet ang lalaking ito. Kaya lang, maraming hindi sang-ayon sa aking sinabi. Stalker at creepy daw siya. Ito ang tanong: sweet o stalker?

Song of the Week: Pag-ibig

2011-07-22T05:11:00.007+08:00

Apo Hiking Society - Pag Ibig

Powered by mp3skull.com

Noong isang araw, naalala ko yung commercial ng 100 year anniversary ng Nestle. Hindi ko matandaan yung ibang lyrics kaya nagtanong ako sa mga tao sa opisina. Wais ang isa kong kaibigan, Ginoogle niya at nalaman naming "Pag-ibig" pala ang title non. Original ng Apo Hiking Society. Sobrang ganda talaga ng melody at lyrics nun, kaya naisipan kong i-share.

Lyrics:
No’ng tangan ng Nanay ang munting mong mga kamayIka’y tuwang-tuwa,Panatag ang loob sa damdaming ika’y mahal
No’ng nakilala mo ang una mong sintaUmapaw ang saya at siya’y ibang-ibaSinasamsam ang bawat gunitaHindi mo malimutan kung kalian nagsimulangMatuto kung papa’no magmahalAt ‘di mo malimutan kung kalian mo natikmanAng un among halik, yakap na napakahigpitPag-ibig na tunay hanggang langit
No’ng tayo’y nag kakilala nang hindi sinasadyaIkaw lang ang napansin, nahuli sa isang tinginAt sa pagbati mong napakalambing
Hindi ko malimutan kung kalian nagsimulangMatutong ikaw lang ang mahalinAt ‘di ko malimutan kung kalian ko natikmanAng tamis ng ‘yong halik, yakap na napakahigpitPag-ibig mong tunay hanggang langit
‘DI ko malimutan kung kalian ko natikmanAng tamis ng iyong halik, yakap na napakahigpitPag-ibig mong tunay hanggang langit
‘DI ko malimutan kung kalian ko natikmanAng tamis ng iyong halik, yakap na napakahigpitPag-ibig mong tunay hanggang langit

Kailan ko kaya ito makakanta sa espesyal na nilalang ng Diyos para sa akin? Kailangan lang sigurong mag-abang na lang ng susunod na kabanata. Hmmm... Nakita ko ang kanta dahil sa Google. I-Google ko din kaya para makita ko na siya? Hahaha!

Beauty and the Beast

2011-07-20T01:40:00.002+08:00

Noong July 11, Lunes yon, umulan. Sa loob-loob ko, ayaw kong mababasa ang paa ko o ang medyas ko ng tubig kaya naisipan kong isuot ang aking mapagkakatiwalaang boots. Dahil marami akong sapatos na iniiwan sa opisina, nagpalit ako kaagad ng sapatos na mas maalwang suotin, at nakalimutan ko nang iuwi ang boots ko. Noong Huwebes, sabi sa akin ni Bianca, "Kaninong sapatos ba yan?" Ang translation non ay, "Ampanget ng sapatos." Sabi ko, "Nyek! Akin yan no. Wag mo yang aalipustahin dahil maaasahan ko yan. Yan lang ang hindi pinapasok ng tubig na sapatos ko kaya sinusuot ko lang yan pag umuulan." Eh bakit daw kasi sobrang pangit. Di tulad ng sapatos niyang pagkaganda-ganda. Dahil doon, naisipan naming kunan ng litrato ang aming mga sapatos. Beauty and the Beast pa nga ang drama. Inayos-ayos pa namin yung pose ng mga sapatos hanggang nakarating kami sa picture na nasa taas. Oo, nakakahiya, pero napagkatuwaan naman namin ang pagkuha ng litrato kaya ipinost ko na lang din dito. Hahaha!

Isip Isip

2011-07-14T01:20:00.004+08:00

Nitong mga nakalipas na araw, walang masyadong magandang nangyari sa akin. Puro problemang dapat solusyunan lang ang mga natagpuan ko. Una, mas lumalala ata ang sakit ng nanay ko. Pangalawa, naguguluhan ako sa isang taong naging parte ng buhay ko. Ok, so pag papaabutin ko pa sa pangatlo, masyado nang complicated, so dalawa lang. Sa totoong buhay, parang mahirap na sumaya ako, pero buti na lang, may mga libangan akong sure ball na nagpapasaya sa akin, at isa na roon ang pag-iisip sa mga salita. Bukod sa mura, nakatutuwang mag-isip ng mga salita dahil nakakadiskubre ako ng mga bagong bagay na may sense.

Kung sa sense at sense lang ang pag-uusapan, narealize kong may mga salitang may itinatagong lungkot. Isa na dito ang salitang “fit.” Siguro, lahat ng tao, gusto ang meaning nito:

Fit as in maganda ang pangangatawan.
Fit as in eksakto sa isang sitwasyon.

Yung pangalawang kahulugan ang napaisip sa akin, “Kung fit siya, lapat na lapat lang siya. Kung liliit, eh di maluwang na. Kung lalaki, e di hindi na magkakasya.” In a sense, malungkot dahil ang “fit” ay walang ibang pwedeng gawin. Kailangan niyang manatili sa kung ano man siya para mag-fit siya. Tama? Kung ganon, ang “fit” ay nagbibigay ng limitasyon sa isang bagay. Boundaries. Limits. Malungkot kung ganoon, pero dahil nakaaaliw ang narealize ko, nakapagpasaya naman iyon sa akin.

Nandiyan naman din ang salitang “silence.” Weird ang salita na iyan dahil sinisira ng salitang iyan ang bagay na tinutukoy niya. Sige, hala, sabihin mo, “Silence.” Tahimik pa nga ba? Di ba, hindi na? Itong point na ito, hindi ako ang original na nakaisip niyan. Napulot ko lang iyon sa idol ko, si Wislawa Szymborska. May isang tula kasi siyang nabanggit niya ang “silence”:

The Three Oddest Words
Wislawa Szymborska
Translated by
S. Baranczak & C. Cavanagh

When I pronounce the word Future,

the first syllable already belongs to the past.

When I pronounce the word Silence,

I destroy it.

When I pronounce the word Nothing,

I make something no non-being can hold.

Ang galing ng idol ko, di ba? Gusto ko, ganun din ako ka-astig mag-isip.

Alam kong medyo weird ang pampalipas-oras kong ito, pero natutuwa talaga ako dito. Sa kabila ng nagsalimbayang mga problema ko, ito na lang talaga ang maaasahan kong pampasaya sa bawat araw na wala pa akong nakikitang solusyon.

Panggagaya ng Posting Style

2011-07-10T22:10:00.005+08:00

Dahil sumubaybay ako sa blog ng isa kong officemate, ang The Badly Written Sitcom, naisipan kong gumaya sa kanya. Magsusulat din ako ng weekly summary of the week ko dahil naaliw ako sa konsepto nito. Sisimulan ko na.

Biggest Loser Challenge. Nung Lunes, nagsimula na ang isa sa mga pakulo ko sa office. Napaka-obvious mula sa umpisa kung ano ang pakulo ko, so hindi ko na iiexplain. Magpapalakihan lang naman kami ng mababawas na timbang mula noong Lunes hanggang mag-September. Ok, so in-explain ko pa rin. Gumising ako ng maaga para magpunta sa Mercury Drugstore para magpatimbang. Ang official kong bigat: 145.9 pounds. Sabi ko, sisiryosohin ko itong challenge na ito, pero pagdating ng gitna ng linggo, aba, nagpakatakaw na naman ako.

Ang pagsiba ni Chad. Sa totoong buhay, wala akong dapat sisihin sa mga nangyari dahil talagang gutom na gutom ako. Nagsimula kay Nikki ang pag-takaw ko. Binigyan niya ako ng chocolate doughnuts, tatlong piraso, mula sa Country Style. Dahil nakalimutan kong diet ako, ayun, nilantakan ko na. Ang susunod, si KM. Dahil 100+ pounds lang siya, hindi na siya sumali sa Biggest Loser Challenge, pero sinasabotage niya yata ako. Buong linggo, tingin lang siya ng tingin ng pagkain mula sa internet at ang pinakamalaki ko pang kahinaan ang ginu-Google niya -- liempo!!! Dahil doon, napakain ako ng isang cheesy meat in wheat bread sandwich, siopao na jumbo, at isang Alo Green Tea mula sa 7-eleven. Mukhang hindi masyadong makasalanan, di ba? False! Nangyari ito malapit nang maghating-gabi kaya hindi na ako dapat kumain. The next day, sabay naman kami ni Judy at Bren umuwi. Ang ending, sa Jollibee naman. Isang Champ meal ang kinain ko with large Coke Zero. Yung fries, muntik nang maging large lang, pero dahil sa pangsasabotage ni KM, nagutom ako ulit at nag extra large cheesy fries ako. Thursday night, niyaya ako ni Bianca at Philip kumain. Like always, wala kaming maraming pera, so sa tipid kami kumain. Nag-SEx (Sinangag Exchange) kami sa BF. Isang tapsilog, extra rice, at iced tea. But wait, there's more. Nag-uwi ang kapatid ko ng isang malaking sansrival, piyaya, at bandi (panutsa). Sabihin na nating ako ang umubos ng 50% ng lahat ng iyon. Ang kinakatako ko, mas mabigat na ako ngayon kaysa sa 145.9 pounds. Baka kasing taba na ako ng paragraph na ito. Hay!

Ang natupad na pangarap. Matagal-tagal na din mula nang mag-away ang dalawang kaibigan ko. Sabihin na lang nating "too complicated" ang kwento para isulat ko pero sa totoo lang, hindi ko sigurado kung pwede kong i-blog yun eh. Ok, ang end point, nag-away sila at nag-friendship over na. Isang araw, napadaan ako sa tapat ng isang bar na napuntahan naming tatlo. Naisip ko, "Kailan kaya mauulit na magsama kaming tatlo sa isang gimik?" Kinwento ko iyon sa kanila -- magkahiwalay na kwento siyempre para hindi na maungkat pa ang away, at may himalang nangyari. Nagsama kaming mag-dinner na tatlo. Ang saya dahil parang walang nangyaring away. May masayang kwentuhan at payong kaibigan na verging on the nakaaasar.

Ang puyat, ulan, at ang katam. Naging maulan noong Huwebes. Ganoon din nung Biyernes. Napuyat pa ako buong linggo. Therefore, nalupaypay ako at hindi masyadong nakatrabaho mula Huwebes hanggang kahapon. Dagdag pa doon, sumakit ng todo ang likod ko. Sabi sa akin ni Fritzie, dapat daw, magpatingin na ako sa doktor pero tinamad din ako para don. Halos natulog lang ako buong Sabado dahil nga masakit ang likod ko. Ngayong Linggo na lang ako nakapagtrabaho at sinipag muli.

In conclusion, marami palang nangyari sa linggo ko. Nagpapayat, nagsiba, nakaranas ng katuparan ng pangarap while puyat, inulan, at tinamad. Masaya palang inaalala ang nangyari sa isang linggo dahil naaapreciate at nakikita kong hindi naman pala boring ang buhay ko. Salamat sa The Badly Written Sitcom dahil nainspire akong simulan ko ang habit na ito. Hahaha!

Insomnia + Photoshop CS5 = Bad Picture

2011-07-06T04:46:00.001+08:00

Hay... dahil nilamon ng AVG ang Photoshop ko, ngayon na lang ako ulit nakapag-drawing ng medyo matino. Watch out for better illustrations from now on! Har har har!!!

Ligaya Anonymous

2011-07-06T02:21:00.001+08:00

Kaninang tanghali, magandang balita ang sumalubong sa akin. Kinausap ako ni Bianca, at sinabi niyang may nadiskubre siya sa blog niya. Tiningnan daw niya ang analytics niya at may isang click daw na napadpad sa blog niya, ang Rae-ism, na ginamit ang mga key words na "Chad Bernal's blog" sa isang Google Search. Sabi niya, "Sino kaya yun?" Tawagin natin siyang Ligaya Anonymous dahil napasaya niya ako kahit di ko siya kilala.

Siyempre, dahil mapagkumbaba akong bata, hindi ko naisip at hindi ko rin sinabing, "OK, so ako na ang sikat - ginu-Google Search search na ako!" Hindi rin ako ngumiti ng pagkalapad-lapad. Hindi rin ako tumawa ng pagkalakas-lakas kahit nasa gitna kami ng opisina nag-uusap. Humble nga kasi ako.

Ok, so serious na ulit. Natutuwa naman talaga ako at hindi naman siguro kahambugan kung ikatutuwa ko ang mga bagay na iyon, kaya magte-thank you ako sa taong nag-Google Search para sa blog ko:

Salamat! Salamat! Salamat!

Kahit hindi kita kilala, Ligaya Anonymous, naramdaman kong may naka-appreciate na sa mga nakasulat sa blog ko. Thank you ulit!

Isang Sudokung Panaginip

2011-07-04T00:36:00.004+08:00

Last week, formally, natuto ako maglaro ng Sudoku. Dahil matagal ang pila sa van na sinasakyan ko pauwi, binasa ko ang manual ng app sa phone ko, at nakuha ko lahat ng rules -- kailangan ng 1-9 sa isang hilera pati na sa mga square at bawal mag-ulit ng number. Ok, so medyo geeky ang natutunan ko pero masyado ko yatang siniryoso since napapanaginipan ko ang pagtuklas sa mga nawawalang numbers sa mga squares. Napanaginipan ko ang Sudoku, si Storm ng X-men, at ang isang friend/office mate ko.

Kahapon, pagkatapos kong hintayin matulog ang mama ko, nagsiesta ako sa kwarto ko at napanaginipan kong nakasakay daw ako sa isang van. Maraming taong sakay ang van, at lahat sila, international ang mga design. Mga caucasian, in other words. We were supposed to go to this terminal -- ops, napa-English tuloy ako. Sige, tuloy ang kwento.

Papunta kami sa isang terminal pero hindi ko alam kung anong nangyayari. Tumigil ang van sa isang maalikabok na daan, na may maliit na baryo. Bumaba ang lahat ng nakasakay at nagmamadaling sumilong sa isang hintayan ng kung ano, pero pakiramdam ko, eroplano. Parang mission papunta sa mahirap na lugar ata yung nasalihan kong group na iyon.

Dahil nga tuliro pa ako at hindi ko alam ang nangyayari, nawala sa isip kong dalhin ang bag ko, at may nagsabi pa sa akin na, "Mate! We're going in few ticks. Where's your gear!?!" Nataranta ako kaya binalikan ko ang van na sinasakyan ko para kunin ang bag ko pero wala na doon. Naisakay daw sa jeep na umaandar paalis kaya hinabol ko ang jeep. Sa kasamaang palad, lahat ng bagahe ay nakatali sa bubong ng jeep kaya pinatigil ko ang jeep pero hindi ito tumigil. May isang teenager na nakasakay at kinakausap ako. Hindi ko nga lang matandaan ang sinabi niya, at biglang lumiko ang jeep sa isang eskinita at napilitan akong bumaba.

Dahil sadyang litung-lito na ako, nasabi ko na lang, "What the hell is going on here?"

"Dad," sabi sa akin ng anak-anakan kong si Myri (ang team leader ng isang team na inaalagaan ko sa office), "We're trying to awaken Storm's 6th power. Her strength."

Sa isip-isip ko, "Storm? Pano naman napasok sa usapan si Storm?"

As if she read my mind, sabi sa akin ni Myri, "She's the mistress of the elements, a queen in Africa, a powerful woman. We need to awaken her strength."

Pagkatapos sabihin sa akin ni Myri yun, bigla na lang akong nagkaroon ng premonition. Nakita ko ang mga squares ng Sudoku at nagliyab bigla ang number 6 na pulang-pula. Kumidlat. Kumulog. Nakita ko sa isip ko na lumipad si Storm mula sa tuktok ng isang bundok. Tenenenenen, tenenenenen, tun tunt! Narinig ko ang theme song ng Uncanny X-Men na pinapanood ko sa TV nung bata pa ako, at bigla na lang akong nagising.

Grabe ang mga panaginip ko ngayon -- tungkol sa Sudoku. Ito lang ang natatandaan kong ikuwento ngayon pero alam ko, may isa pang panaginip na ganun din ang format. May magulong sitwasyon at kailangang mag-unlock ng nawawalang number ng isang Sudoku square.

Ano kaya ang ibig sabihin ng panaginip na ito? Sana, may mag-interpret naman sa inyo, please.

Mga Munting Pangarap ni Chad

2011-06-28T02:09:00.002+08:00

Kanina, bandang alas-otso ng gabi, may naitanong sa akin si Bianca, ang isa kong co-supervisor sa office.

Bianca: Chad, kahit kailan ba, naisipan mong mangibang-bansa?

Siyempre, ako naman, napaisip ng malupit-lupit, yung tipong mapagpatol sa mga tanong. Ang sabi ko:

Oo naman. Dati, gusto ko mag-punta sa Japan.

Bianca: Ano naman ang gusto mong trabaho?

Chad: E di magkusinero! Alam mo namang gusto ko magluto at kumain, eh. Ginusto ko ring magwalis sa mga templong Shinto ng Japan. Hahaha!

Siyempre, natawa ang Bianca at nagsimula na ang Chad na maglitanya tungkol sa mga pangarap. Noon kasi, naipagkumpara ko ang mga pangarap ng mga Pilipino sa mga pangarap ng mga Hapones. Lagi kong naririnig ang ganitong pangarap:

Umangat sa buhay. Kumain ng sapat. Magkaroon ng magandang edukasyon, trabaho, at pamilya.

Naisip ko, vague ang mga pangarap na iyon. Kaya siguro kaunti lang sa atin ang nakatutupad ng mga pangarap. Base sa mga pangarap na narinig ko mula sa Japan, specific ang gusto nila:

Azuma Kazuma (Yakitate Japan) – gusto gumawa ng tinapay na tatanghaling “Japanese bread”
Momoko (Wedding Peach) – gusto mag-asawa
Ash Ketchum (Pokemon) – gusto maging pinakamagaling na Pokemon master

Ok, so anime ang mga examples ko, pero reflection kasi ang mga yon ng totoong buhay. Inisip ko:

Hmmm… Bakit nga ba simple at eksakto lang ang mga pangarap nila?

Sa kakaisip ko, natapos na akong mag-college at nagtatrabaho na ako nang malaman ko ang mga sagot:

Mas madaling tandaan ang mga simple at eksaktong pangarap.
Mas madaling tuparin ang simple at eksaktong pangarap.
Ang pangarap na natupad, kahit gaano kaliit, wagas ang kaligayahang naibibigay.

Pagkatapos ko ma-realize ang mga bagay na iyon, sinimulan kong maging mas specific ang mga pangarap ko, so ngayon, ganito na ang itsura ng listahan ko:

Magkape
Magsulat
Magkaroon ng taniman ng kape para di na magtrabaho.
Magsulat habang nagkakape na inani ko sa sarili kong coffee farm.
Mapublish bilang isang children’s story writer.

Yung una at pangalawang pangarap ko, natutupad ko sila sa araw-araw ng ginawa ng Diyos. Ergo, sumasaya ako araw-araw. Yung huling tatlo, unti-unti, ginagawan ko ng paraan gaya ng magtrabaho, nag-pundar ng mga lupain, at mag-ipon (na hindi masyadong natutupad dahil may sakit ngayon si Mommy). Sa bawat araw na ginagawa ng Diyos, iniisip ko lang yung mga pangarap ko at walang trabahong mabigat dahil iniisip ko, mahaba man ang prusisyon, sa kapihan din ang tuloy! Hahaha! Sana, sa mga makakabasa ng post ko na ito, na-inspire ko kayo na mag-revise na rin ng mga pangarap. Sana, maging simpleng mga pangarap na rin ang isipin ninyo para lagi rin kayong maging masaya tulad ko. Hohoho!

Insomnia + Boredom = Tagxedo

2011-06-25T05:56:00.003+08:00

INSOMNIA + BOREDOM = TAGXEDO

Payong Kaibigan sa Araw na Maulan

2011-06-23T13:45:00.009+08:00

Kaninang tanghali, nag-uusap kami ni Abi at nasabi niyang nasira araw
niya. Ang sabi niya, may nangungulit daw sa kanya kaya naman pinayuhan
ko siya ng malupit. Para hindi masira ang araw niya, dapat sumunod
siya sa mga panuntuning isinasabuhay ko.

1. Sabihin sa sarili: "Walang sisira ng araw ko. Ako lang! Ang manira,
idedemanda ko ng destruction of private property!" Pero sa seryosohan lang, choice nating lahat na mabwisit o maging masaya. Kung mabuwisit tayo, hinayaan nating maging ganun ang buhay natin. Laging may choice na tumingin na lang sa masasayang bagay tulad ng mga pagkain.

2. Tuwing Pasko, pwede ring kahit kailan, regaluhan ang sarili kung
walang magreregalo sa iyo. Hindi ito kahibangan at lalong hindi rin
dapat tanggapin ng sobrang literal. Ang ibig sabihin nito, dapat,
marunong tayong magpasaya ng sarili kahit na walang magandang
nangyayari sa atin. Kung maghihintay lang tayo, naku, baka luwa na ang
mata natin sa inip, wala pa ring magandang mangyayari at hindi na tayo
sasaya kahit kailan.

3. Araw-araw, maghanap ng maliliit na kaligayahan. Kapag inipon natin
yun, magiging malaki din yun. Ito, hindi masyadong complicated. Kahit
na maliit na candy lang, tulad ng Benson's Eclair, dapat maging masaya
na tayo dun. Madali kasi maganap ang maliliit na ligaya sa buhay kaysa
naman sa mga one-time-big-time na dambuhalang ligaya. Baka nga
ikamatay pa yung ganun gaya ng pagkapanalo sa lotto -- baka ma-heart
attack lang tayo o kaya nama'y ma-kidnap for ransom.

4. Ipagpiyesta kung makakahanap ng maliliit na kaligayahan. Isa pa
itong di dapat literalin dahil magastos maghanda ng menudo at
kaldereta. Ang ibig ko lang sabihin, gawin din itong source ng
happiness na pwedeng i-share sa iba. Kunyari, pag pinangalandakan
natin sa mundo na natutuwa tayo, yung mga friends natin, malalaman
nila yon at ngingiti rin. Pwede pa silang mag-share ng sarili nilang
kwentong masaya din. Dadami ang saya, di ba?

5. Kapag natutuksong gumawa ng katarantaduhan, sabihin sa sarili:
"Hindi lumiligaya ang taong humahadlang sa ligaya ng iba." Parang
Golden Rule lang to, so sana hindi ko na siya i-explain.

Sa kasamaang palad, nasa step number 1 pa lang ako sa advice ko kay
Abi, naging magulo na ang office at nagtawanan na kami, so in-email ko
na lang siya ng link na ito para malaman niya ang iba pang mga steps.
Hopefully, makatulong din ito sa ibang taong makakabasa. Magandang
maulang hapon!

Addendum: Nang pumunta ako sa blog ni Abi, nakita ko na quotable na pala ako. Thanks Abi!!!

Sagot sa Assignment ni Ms. Coincidence

2011-06-20T23:08:00.002+08:00

Noong isang araw, nagboblog-walking ako at napadpad ako sa site ni ABoyNamedXander (Xander for short), at nag-iwan ako ng imbitasyon papunta dito sa ©hadography. Swerte naman at nag-iwan si Xander ng mensahe sa Cbox ko. Dahil doon, tumalsik naman ako ulit sa blog niya para magpasalamat. Pagbalik ko, nakita ko yung email sa kanya ni Ms. Coincidence na nagpapatulong sa assignment sa post niyang pinamagatang "You've Got Mail: From Ms. Coincidence." Dahil sawsawero akong magaling, sasagot din ako.

Ito ang tanong: do you believe in coincidence?

Dahil English ang tanong, e di English din ang sagot:

Personally, I do not believe in coincidence if it is equated to fate and destiny. Fate and destiny denies the idea of free will, and perhaps, the coincidence that most people believe in is actually the realization of some unconscious choice because, from a psychological perspective, we are influenced by what we know and what we want to happen in life.

For example, Xander said that everything is part of the plan; that plan is our plan. We know what we want, whether we are concious of it or not, and when we see something that we want, even in a random street like two strangers meeting and falling in love, we know that we wanted each other.

Much in the same way, we also know what we want to happen in our lives, and these subliminal details drive us to do what we do in life. In Xander's post, he mentions the synchronicity of outfits between himself and his co-worker. If, by chance, Xander already wore the same outfit before and this co-worker has already seen it, there's a high likelihood that this co-worker unconsciously liked Xander's style; thus, the matching outfit. Factoring many other elements like weather, temperature, and the general mood created by the media among the populace, it could well result in some "freak" matching of outfits.

Simply put, there's no such thing as coincidence; everything happens due to some choice, whether it be conscious or unconscious. We just interpret it as such since it's much more magical and mysterious if we call it coincidence.

Ok. I hope, hindi ko nagulo ang utak ni Ms. Coincidence sa sagot ko (at sana, hindi pa huli ang input ko para sa assignment niya).

Ang Sungay ng Narwhal

2011-06-19T18:11:00.007+08:00

Maniwala man kayo o hindi, may mga unicorn sa karagatan, pero hindi sila mga kabayo. May mga balyenang may sungay sa noo, at yon ang mga tinatawag na narwhal pero noong unang panahon, wala talaga silang sungay. Nagkaron lang sila ng sungay dahil sa isang kahindik-hindik na sumpa na ipinataw sa lolo ng lahat ng balyenang narwhal.

Nagsimula ang lahat dahil kay Don-don, isang pasaway na narwhal na nakatira sa karagatan ng Canada. Pasaway siya dahil siya ay isang sinungaling na bata. Lagi na lang siyang nagsisinungaling. Halimbawa, sabi niya sa isang tindera sa isang kantong may mamang nakatayong nakakulay yellow na t-shirt, “Ale, ang ganda nyo naman,” sabay ubo dahil mukhang paang na-murder ang ale. “Pwede ba akong makitawag ng libre sa payphone ninyo? Nawala ko kasi pera ko, eh.” Naniwala naman yung ale at nagtelebabad ang pasaway na bata. Marami pang beses na nagsinungaling ang batang balyenang si Don-don.

Isang araw, lumalangoy siya at may nakasalubong siyang isang lolang nanghihingi ng Fita. “Apo, pwede ba akong makahingi ng Fita?” ang sabi ng matanda.

“Ay, lola, wala po akong Fita," ang sabi ni Don-don sabay pahid ng mumo ng biskwit na nasa bibig pa niya.

Dahil buking na buking naman ang loko, nagalit ang lola na isa palang engkantada. Isinumpa niya ang batang balyena:

Dahil sa iyong kasinungalingan,
Ikaw ay aking tuturuan
Ng isang leksiyong di mo makakalimutan.
Sa bawat kasinungalingang iyong babanggitin,
Ang noo mo'y laging sasamain
Hanggang hindi ka na makatingin sa iyong salamin.

Poof! Nawala ang lola, pero mapapansing may amoy ng Koko Krunch sa paligid.

Hindi pinagtuunan ng pansin ni Don-Don ang sumpa pero buong araw siyang nanahimik dahil di niya makalimutan ang amoy ng Koko Krunch na ikinagutom niya. Sa sama ng loob, itinulog na lang niya ang gutom niya.

Kinabukasan, tinamad siyang pumasok sa eskwelahan kaya sinabi niya sa nanay niyang may sakit siya. Ang sabi niya, "Nay, pumunta po kayo sa school ko kasi po may sakit po ako. Sabihin niyo kay Teacher Brenda, sa isang linggo na lang ako papasok." Sa totoo lang, gusto talaga niyang maka-alis ng bahay para dumilihensiya ng Koko Krunch sa utu-utong ale sa tindahan sa kantong may mamang nakatayong nakakulay yellow na t-shirt. Dahil utu-uto din ang nanay niya, hindi nito hinipo man lang ang noo ng anak niya. Umalis ito papunta sa eskwelahan ng talipandas niyang anak. Nang nakalayo na ang nanay niya, dali-daling nagbihis si Don-Don at pumunta na sa tindahan.

Sa tindahan, ang sabi niya, "Ale, long time no see na po. Nasaan na po ang korona ninyo?"

"Korona? Ano bang pinagsasasabi mo diyang korona?" ang naguguluhang sagot ng ale.

"Ah, hindi po ba kayo nanalo ng beauty contest? Ang ganda niyo po kasi eh. Pwede po bang makahingi ng isang box ng Koko Krunch?"

Dahil likas din naman ang pagkatalandi ng ale na nadadala sa pambobola, inabutan niya ng dalawang box si Don-Don sabay sabing, "Itong batang to talaga! 'Wag mo nang sabihin ang obvious. Teka nga muna, ano yang nasa noo mo?"

"Ay, alin po?" sabay kapa ni Don-Don sa noo niya.

"Ayan oh! Tigyawat ba yan? Naku, wag mo sabihing nai-in-love ka sa akin, hijo," pakirengkeng na sagot ng ale.

Para matapos lang ang usapan, um-oo si Don-Don at nagpaalam nang uuwi. Pumayag naman ang ale at nagpabaon pa ng gatas para sa Koko Krunch. Nang sinabi niya yon, bigla na lang uminit ang ulo niya at naramdaman niyang may lumalabas mula sa "tigyawat" niya sa noo. Nang makauwi si Don-Don, naabutan niya ang nanay niyang nakaupo sa tapat ng pinto.

"Aba, Don-Don! Akala ko ba, may sakit ka? Saan ka nanggaling, ha!?!"

"Diyan lang po sa talipapa, Nay. Lumakas po ang alon at tinangay ako papunta doon" ang paliwanag niya.

"Teka, anak. Ano yang nasa noo mo?" tanong ng nanay niya.

Kinapa ni Don-Don ang noo niya. May matigas na bagay na umusbong mula sa tigyawat niya. Dahil sa pagkabigla, sinabi niyang nabato siya ng isang galit na tindero ng gulay ng isang carrot at dumikit ito sa noo niya. Naramdaman niyang umiinit na naman ang noo niya kaya bigla na lang siyang lumangoy papunta sa kwarto niya. Nagtalukbong siya ng kumot pero parang useless dahil nakaangat ang isang bahagi non dahil sa sungay na tumutubo sa noo niya. Dahil concerned ang nanay, lumangoy din ito papunta sa kwarto ni Don-Don. Pagdating sa kwarto, kinausap niya ang anak niya.

"Anak, naku, may sakit ka yata talaga. Gusto mo ng gamot? Anong gusto mo, Andok's Liempo?"

Umiling si Don-Don at nagkunwaring natutulog na. Pagkaalis ng nanay niya, tumingin siya sa salamin at nakita nga niya ang mala-unicorn niyang sungay. "Hindi! Hindi! Wala akong sungay!" ang mariing denial niya sa kanyang nakikita. Dahil hindi katotohanan ang sinabi niya, uminit na naman ang ulo niya at humaba lalo ang sungay. Kasing haba na ito ng isang bananaque stick!

"Nakupo! Paano ko itatago sa nanay ko ito?" ang tanong niya sa sarili. Sa kakaisip, napagod na si Don-Don at nakatulog.

Bigla na lang siyang nagising sa isang tili.

"WAAAHHH! Ano yan!?!" ang tili ng nanay niya. "Anong nangyari sa iyo, anak?"

Pupungas-pungas pa ng mata si Don-Don pero may naisip na siyang alibi agad, "Nay, genetics po ang tawag diyan. Sabi po ng doktor, kasalanan niyo daw po iyan ni Tatay. May recessive genes daw po kayo parehas na nagpapatubo ng sungay. Nagkataon po na nakuha ko pong pareho kaya lumabas siya."

"Ha? Recessive genes? Nasusuot ba yon? E bakit ngayon lang natin nakita?"

Bago pa makasagot si Don-Don, uminit na naman ang noo niya at humaba lalo ang sungay niya. Kasing haba na ito ng mga billiard sticks ng Rikitiks Billiards, isang bilyaran sa may Sampaloc, Maynila. Wala nang maisip isagot si Don-Don kaya't umamin na siya. Ikinuwento niya ang nangyari at ang sumpa. Pagkatapos niyang ikuwento ang katotohanan, hindi naniwala sa kanya ang nanay niya at siya ay napalo pa ng sinturon. Dahil doon, nagtino na si Don-Don at di na siya nagsinungaling kahit kailan.

Lumipas ang maraming panahon pero hindi nawala ang sungay ni Don-Don. Lagi na lang siyang depressed dahil natulad ang kanyang kapalaran kay Rudolph the red-nosed reindeer. Wala siyang naging kaibigan o girlfriend man lang hanggang nakilala niya is Ikay, isang babaeng narwhal na naisumpa din ng matandang babae. Nagpakasal sila at nagkaron ng maraming anak na tinuruan nilang huwag magsisinungaling kahit kailan. Mahirap man gawin, kayang matutunang huwag magsinungaling dahil makakarating sa langit ang mga tao at balyenang marunong magsabi ng totoo.

The End.

Ang mga Tuko

2011-06-19T16:00:00.006+08:00

Ang mga Tuko

Napakaraming taong mainggitin. Nagkataon, naiinis ako sa kanila at pinagdarasal ko nga na magbago na ang mga mokong na iyon. Dahil sa inis at galit, naalala ko ang kwentong kahayupan na ito. Sa di malayong kawayanan, may nakatirang magkapatid na tuko na nagngangalang Alejandro at Rodante.

Si Alejandro ang nakatatandang tuko. Sa mata ng mga tao, marahil, magkamukha lamang lahat ng mga tuko pero si Alejandro ay kakaiba. Mas malaking di hamak ang kanyang mga mata, tenga, at bibig kumpara sa ibang mga tuko.

Si Rodante naman ang nakababatang tuko. Ordinaryo lamang ang itsura niya, at kung itatabi sa ibang mga tuko, wala siyang magiging pagkakaiba sa kanilang lahat.

Dahil magkatabi ang mga bahay nina Alejandro at Rodante sa kawayanang malapit sa isang bangin, masayang namumuhay ang magkapatid na tuko pero kasinungalingan ang huling pangungusap na ito.

Sa katotohanan, hindi maganda ang sitwasyon ng magkapatid dahil mainggitin si Alejandro. Isang araw, nakita ng malalaking mata ni Alejandro na nagpapagawa ng second floor si Rodante para sa kanyang bahay na kawayan. Dahil sa inggit, namula ang mata ni Alejandro at bigla siyang tumawag sa mga construction workers para magpagawa din second floor. Nagpadagdag pa siya ng terraces para daw mas bongga ang bahay niya kumpara kay Rodante.

Pagkatapos magawa ang second floor ng bahay ni Alejandro, naglakad siya sa buong kawayanan at ipinagyabang na mas maganda ang bahay niya. Sa kanyang paglalakad, narinig ng malalaking tenga niya na may pinagtsitsismisan ang isang tagak at isang palaka.

"Huy, kumareng Palaka, habang nakapatong ako sa aking kalabaw, nakita ko na may mga bagong appliances si Rodante Tuko," ang sabi ng tagak.

"Wowowee! Sosy naman yang si Rodante. May second floor na, may mga bago pang appliances," ang manghang-manghang naibulalas ng daldalerang palaka.

"Hindi pwede ito. Malalamangan na naman ako ni Rodante," ang sabi ni Alejandro sa sarili niya kaya't naisipan niyang dumiretso sa pinakamalapit na BDO branch upang mag-withdraw ng perang ipambibili niya ng mga appliances.

Dahil nalamangan na ni Alejandro ang kanyang nakababatang kapatid, naging masaya siya.Isang gabi, pagkatapos manood ng TV, napagpasyahan ni Alejandrong matutulog na siya. Sobra ang ligayang naramdaman niya dahil panalo na naman siya, at siya ay tumuko sa labas ng bintana upang ipagyabang ang kanyang pagkapanalo sa kapatid at kapitbahay niyang si Rodante. Papasok na sana siya sa kuwarto nang may narinig siyang hindi niya nagustuhan.

"Tuko! Tuko! Tuko!" ang sabi ng boses.

Aba!" ang sabi ni Alejandro, "si Rodante iyon ah. Parang hinahamon niya ko sa palakasan ng pagtuko." Dahil sa inggit at kagustuhang lumamang, tumuko din ng malakas si Alejandro gamit ang kanyang malaking bibig. "TUKO! TUKO! TUKO!"

Nakinig nang mabuti si Alejandro kung tutumbasan o hihigitan ni Rodante ang pagtuko niya. "Tuko! Tuko! Tuko!" Lalong lumakas ang pagtuko ni Rodante.

"Naku, talaga namang hinahamon ako nitong si Rodante ah! Mas lalakasan ko pa ang pagtuko ko," at siya ay lumanghap ng maraming hangin upang mas malakas ang susunod niyang pagtuko at ibinuka niya ang kanyang malalaking bibig na kasing laki na ng isang plato. "TUKO! TUKO! TUKO!"

Nakinig muli si Alejandro gamit ang kanyang mala-elepanteng tenga. "Tuko! Tuko! Tuko!" ang muling narinig niya mula sa direksiyon ng bahay ni Rodante.

Talagang ayaw magpalamang ni Alejandro kaya ginamit na niya ang kanyang airpump para mas maraming hanging mailagay sa kanyang baga at bigla siyang sumigaw gamit ang kanyang bungangang ngayo'y sinlaki na ng mga gulong ng pison. "TUKO! TUKO! TUKO!"

Hindi tumigil si Alejandro sa pagsigaw.

"TUKO! TUKO! TUKO!"

Nang biglang may malakas na narinig ang lahat ng hayop sa gubat at kaparangan.

Tuk-KABLOOOMMM!

Biglang pumutok ang baga ni Alejandro sa pag-pupumilit na maging mas malakas ang pagtuko kaysa kay Rodante. Ni hindi man lang siya makahingi ng tulong dahil hindi na niya magamit ang boses niya. Malapit nang magdilim ang paningin ni Alejandro nang biglang may maramdaman siyang tumatakbong papalapit sa kanya.

"Call 911!!! Call 911!!!" ang sigaw ni Rodante sa asawa ni Alejandro. "Kuya, anong nangyari? Natutulog ako nang may bigla akong narinig na malakas na putok," ang alalang-alalang sabi ni Rodante. Nagtaka si Alejandro. Sa isip isip niya, sino kaya ang nakikipag-kumpitensiya sa kanya sa pagtuko kung tulog naman ang kapatid niya?

Nang inilalabas na siya ng mga taong galing sa ospital para isakay sa ambulansiya, biglang naalala ni Alejandro na ang kawayanan pala nila ay malapit sa bangin. Dahil sa kanyang pagtuko pagkatapos niyang patayin ng LED TV niya, umalingawngaw at narinig pala niya ang kanyang sarili. Dahil sa alingawngaw at sarili niyang boses ang nilalabanan niya, hindi nga siya mananalo sa sarili niya. Sising-sisi si Alejandro dahil sa kanyang kayabangan, pero huli na ang lahat. Gumaling siya mula sa kanyang injury pero hindi na siya kailanman nakatukong muli. Simula noon, natutunan na niya ang kanyang lesson at hindi na siya muling nainggit pa sa kanyang kapatid o sa ibang tao kahit kailan.

The End.

Si Aurora at ang Mahiwagang Kaheta

2011-06-19T15:18:00.005+08:00

Sa totoong buhay, mahilig talaga ako gumawa ng mga istorya - hindi yung mga storyang kasinungalingan ha. Mga fairy tales o kaya naman ay mga kwentong may hiwaga ang lagi kong ginagawa para ikuwento sa pinsan kong bata, si Jason. Isang araw, sa aking bloghopping, nakita ko ang blog ni Jasonhamster, ang bagong Rizal, at naaliw ako sa story na isinulat niya. Tungkol ito kay Kalabasa at Talong, isang kalabasang mainggitin at isang talong na binu-bully ni Kalabasa, at naaliw ako ng sobra. Bukod pa doon, nag-illustrate din si Jasonhamster para sa storya niya kaya naisipan ko ding i-blog na ang mga kwento ko kay Jason.

Without further adieu, eto na ang aking kahindik-hindik na storya tungkol kay Aurora at ang Mahiwagang Kaheta.

Si Aurora at ang Mahiwagang Kaheta

Sa bayan ng Imus, sa lalawigan ng Cavite, may isang biyudang nagngangalang Aurora. Nang mamatay ang asawa niya, wala itong naiwan sa kanya ni isang singkong duling. Sa katunayan, nag-iwan pa ito ng maraming utang.

Dahil matanda na si Aurora at siya ay may rayuma, hindi siya makapagtrabaho sa call center para magkaroon ng maraming pera. Nanggagaling na lamang ang pera niya sa pagbibingo tuwing hapon.

Isang araw, kinailangang mamalengke ni Aurora sa talipapa. Kaya lang, P50 lang ang pera niya kaya nakabili lamang siya ng isang piling na saging, 1/4 kilo ng dilis, at tatlong tokwa. Tatlong piso na lang ang natira sa pera niya.

Nang siya ay papauwi na, napadaan siya sa isang tulay na may puno.

"Psst! Akin na lang yang saging mo!"

Nagulat si Aurora. "Sino ba iyon?" ang tanong niya.

"Dito sa taas ng puno. Ako si Takeshi, ang unggoy ng punong ito, at ako ay nagugutom."

"O sige na nga. Iyo na ang saging ko. Catch!" Iniitsa ni Aurora kay Takeshi ang saging at siya ay nagpatuloy na sa paglalakad.

Nang siya ay napadpad sa kanto, may nakita siyang pusa.

"Miyaw! Miyaw! Oh where, oh where can I find some dilis? It is so dilis-cious pero pusa lamang ako, at wala akong perang pambili."

Narinig ni Aurora ang pusa. Dahil likas na mabait ang biyuda, naawa siya sa pusa. "Gusto mo, iyo na lang ang ang mga dilis ko?"

"Oh wow, oh wow! Miyaw! Miyaw! You're so mabait naman, lola!" ang sabi ng pusa habang iniaabot ni Aurora sa pusa ang 1/4 kilong dilis.

Nagpatuloy sa paglalakad si Aurora. Pagtapat niya sa tindahan ni Elenita, may nakita siyang isang Haponesang lampayatot. Mukhang gutom na gutom na ang Haponesa, at mukhang lalalapit ito kay Aurora upang manghingi ng pagkain.

"Ano, moshi moshi! Sumimasen. Konichiwa. Pwede ko bang mahingi ang mga tokwa mo, lola? Gutom na gutom na ako at napakalayo pa ng Japan. Baka mamatay ako sa gutom bago ako makauwi sa bahay namin."

Napabuntong-hininga na lamang si Aurora. Gutom na rin siya pero parang mamamatay na nga ang Haponesa kaya ibinigay na din niya ang natitira niyang pinamili. "Heto, hija. Kunin mo na itong tatlong tokwa. Mukhang mas kailangan mo ito kaysa sa akin."

Nang iabot ni Aurora ang tokwa sa Haponesa, biglang kumulog at kumidlat! Nabalot ang paligid ng napakaliwanag na ilaw. Walang makita si Aurora pero may narinig siyang boses na tila umaawit.

"Dahil sa mabuti mong kalooban,
ikaw ay aking gagantimpalaan.

Di tulad ng lalaki sa commercial ng Fita,
binigay mong lahat ng iyong makakaya
sa pagtulong sa kapwa kahit di mo sila kakilala.

Ikaw ay aking bibigyan hindi ng isang kahilingan
kundi isang mahiwagang sisidlan.

Gamitin mo ang mahiwagang kaheta at lagyan mo ng barya.
Kahit kailan ay hindi ka na mawawalan ng pera."

Nang muling magkamalay si Aurora, wala na siyang bitbit na plastic bag ngunit nasa kamay niya ang isang pulang kaheta. "Aba, ano itong bagay na ito? Isang kahetang lalagyan ng barya? Pero walang laman," kaya nilagay ni Aurora ang tatlong pisong sukli niya sa loob ng kaheta.

Naupo muna si Aurora sa tapat ng tindahan ni Elenita para mag-isip ng gagawin. "Hmmm, ano kayang mabibili ko sa tatlong piso? Ah, alam ko na! Bibili na lang ako ng tatlong iCool. At least, may ngunguyain ako kahit hindi nakakabusog."

Kinuha ni Aurora ang tatlong piso at ipinambili ng iCool. Pagkatapos maisara ang kaheta, nalaglag ito sa semento, at narinig ni Aurora ang pagkalansing ng mga barya. "Aba! Nakapagtataka. Ubos na ang laman ng kaheta kanina, ah."

Nang binuksan ni Aurora ang kaheta, may tatlong piso ulit itong laman. Kinuha niya ang pera at isinara ulit pero kumalansing muli ang kaheta. Nang buksan niya ulit ito, may tatlong piso na namang laman ang kaheta! Pinaulit-ulit ni Aurora ang pagbukas-sara ng kaheta at manghang-mangha siya. Hindi nauubusan ng laman ang kaheta. Lagi itong may tatlong pisong barya. Dahil dito, nakabili siya ng Pop at isang balot ng Pan de Coco sa tindahan at siya ay hindi na nagutom kahit kailan.

The end.

Disclaimer (lalo na sa mga kamag-anak ko). Ang mga pangalang nabanggit ay hango sa mga tunay na tao at hayop na alaga namin dito sa bahay pero ang mga pangyayari at kaganapan sa storyang ito ay pawang kathang-isip lamang. Bwahahaha!

Ninja

2011-06-17T02:01:00.003+08:00

Noong June 7, bago maisilang ang blog na ito, nag-company outing kami sa Calatagan, Batangas at natupad ang isa sa mga panaginip ko: ang maging isang ninja! Medyo hapon na nang bumaba ako sa dalampasigan at naabutan ko doon sina KM, Ninky, at Abi. Dahil maganda ang sunset, gumagawa ng backlit na pics, napagtripan naming kumuha ng mga jumpshots na naging fight scene.

Una muna, ako lang. As in jump na jump talaga ako dahil sa pambubuyo ni Ninky at Abi. Ito ang kinalabasan:

Dahil di pa kuntento si Ninky at Abi, naging fight scene ang mga susunod na pangyayari dahil "ahng galeng" daw at parang "karate kid." Kaya lang, gusto ko maging ninja, kaya walang kokontra. Hehehe! In the green corner -- favorite color ko -- Chad! In the other corner, KM!

So, ayun. Magaling nga ang nangyari. Kaya lang, napagod na ako sa katatalon kaya sabi ko, roundhouse kick na lang muna.

Buti na lang, pumayag sila. Hohoho! Sa tuwing tinitingnan ko ito, naiisip ko na hindi naman pala imposibleng matupad ang mga pangarap kahit sobrang ilusyunado o imposibleng mangyari. Nagkaron na ako ng historic moment sa Batangas -- ang maging isang ninja. Kahit sa picture lang, natutupad ang mga pangarap.

Huwag Magpautang

2011-06-16T15:51:00.008+08:00

Kaninang tanghali, habang bumibili ako ng lunch kasama si Diana sa T.S. Cruz Subd., narinig ko ang nakakatawang usapan ng dalawang mama sa pila.

Mama #1: Pare, don't lend money to people.
Mama #2: Why?
Mama #1: They get amnesia.

Toink! Parang may tama ang mama dun sa sinabi niya. Ilang beses na bang nangyaring nagka-amnesia ang mga taong may utang sa nanay ko? Sana, nagagamot ang utang-induced amnesia.

Anti-depressant

2011-06-15T02:59:00.004+08:00

Whenever my birthday draws near, I can't help but feel sad, but I don't let it defeat me. If I had, I'd have committed suicide a long time ago. I try to fight it, and in every war, a soldier must have his weapon. In my battle against depression, I usually look towards songs for strength, inspiration, or hope, and these are the some of the lyrics that I use to continue with my life.

"Don't stop / Never give up / Hold your head high and reach the top / Let the world see what you have got / Bring it all back to you"

lyrics from "Bring It All Back" by S Club 7, from the album S Club, composed by E. Kennedy, Tim Lever, M. Percy, and S Club 7.

That song is just so perky. It never fails to make me smile, and it also energizes me. It's like a dose of sunshine or a jolt of electricity that jumpstarts my mood. Whenever I feel that I can't work anymore, or I can't bear something, I could just hum the tune or repeat that part of the song in my head, and I feel fine. Some people call it old, cheesy, or corny, but it keeps me happy.

"I will not let you define / Everything I am by one thing that I don't have / Cause I'm more than that"

lyrics from "Anymore" by Emmy Rossum, from the album Inside Out, composed by Emmy Rossum, Vince Pizzinga, and Stuart Brawley.

That song might not be popular since it was released in 1997, and I just heard it this year, but it surely took me out of a funk after a recent breakup. After that breakup, I kept on thinking that I might not have been good enough; there's something wrong with me; I'm unloveable; I'm hollow; and I'm worthless. Hearing those words while I was on my commute to the office immediately sparked a surge of emotion that I could only describe as enlightening. It's true; I'm more than my flaws. I have good things in me that I can offer to the world.

"You said that you would die for me / You must live for me, too"

lyrics from "Cat and Mouse" by The Red Jumpsuit Apparatus, from the album Don't You Fake It, composed by Ronnie Winter.

Those are words that I need to live by (and perhaps other people, too). It's more metaphorical rather than literal, but either way, it makes sense to me. I can't just say that I love a person. I must do everything I can to get that love across. Considering the lyrics, I wouldn't want someone who would sacrifice herself, knowing that I'll be sad when she's gone. Even if it seems that dying for another is the ultimate sacrifice, I think that living, not just existing, is the better way to go. It's like living life to the fullest, focusing on good things that are worth waking up in the morning for. It's a reminder to be happy with the person I love. I know its sappy, and I don't know if my point is clear, but I'm crossing my fingers.

There are other lyrics that help me through my depression, but these three had the biggest impact on me this year. One reminds me to keep going. Another tells me that I can offer good to the world, and the other reminds me to continue living life to the fullest in the hopes that it could make another person happy. With those words, I don't really think that I'll be beaten by my depression. I just can't wait to get over this funk.

Pampasaya sa Umaga

2011-06-13T23:59:00.004+08:00

Noong Sabado, pumasok ako sa opisina para magtrabaho pero hindi ako masyadong nakagawa. Malapit nang mag-gabi nang sabihin sa akin ni Fritzie na nabudol-budol gang daw si Airah. Nalaman na lang ni Fritzie na ganon na pala ang nangyari dahil hindi nakuha ng mga manloloko ang lahat ng cell phone ni Airah. Dahil sa sobrang pag-aalala ko, sinundo ko si Airah sa Festival Mall kasama si Fritzie at bumalik kami sa office. Medyo nabagabag ang loob ko dahil sa nangyari kaya nag-decide na akong umuwi ng mas maaga kaysa sa plano ko, pero bago yon, sinigurado ko munang may perang pamasahe at pangkain si Airah.

Kaninang umaga, nang binuksan ko ang email ko, may email pala si Airah sa akin:

Subject: To: the "God" of his universe; From: the Goddess of her favorite corner =)

Chad,

Hi. Hindi pa naman masyado late at night para dito. First, bka s sweldo ko na mbigay yung 100 mo.. Sorry panira ako sa budget mo. I've learned the lesson from what happened pero hindi naman ako papatalo dun. I can still review essays, pero hahatiin ko muna time ko sa pag-aasikaso ng mga pagpapanotaryo (hindi ko nagawa today eh..wala pa kasi talaga ko mahingan kasi ngpasukan). Bka rin mga thursday na ako mkapasok dahil wala na ako pera. Wla pa rin ako e-mail para ky sir norms

I would also like to take this opportunity to thank you for everything. Una pa lang, isa ka na sa mga taong nag guide kung ano dapat at hindi dapat gawin sa office. Marami ka na ring naituro sa akin na thankful naman ako. Isa sa mga gusto ko ipagpasalamat yung mail mo nung inispot check ako. yung mail na sabi mo, ok naman mark ups ko at gusto mo na akong unahan kasi baka maapektuhan ako masyado sa mga comments mo.

Honestly, I'm feeling so down at that time. I read your e-mail early in the morning, and I bursted in tears (na itinago ko ky ira hahah) kasi I felt your presence. I felt that somehow, somebody knows what I feel. Nakaramdam ako ng kakampi because of your message. Crying that time really helped me to release my emotions. Yung confusion, yung doubt.. lahat. I feel better afterwards kahit hindi mo pa ako knakausap nung afternoon nung pumunta tayo [sa bangko] kasama si Ira. Then, nung nbiktima ako ng budol budol, you're one of the people who showed up sa festival mall para sunduin ako. I thought, "Ikaw na naman..." (hindi to pagrereklamo haha!)

You never fail to touch me, Chad Thanks for being...well if you'd accept this thought of mine, a kuya figure. For guiding me all throughout my stay sa [office], until now na mas matigas na ulo ko Hindi ko man lagi masabi, I appreciate your every effort, even the simplest acts of kindness. Thank you for believing in me.

P.S
Sorry kung medyo corny ata. XD
at salamat sa hula mo dati smin ni ira.
Wish you happiness! =)

--
Airah V.

Pagkatapos kong mabasa ang email ni Airah, sumaya ako ng sobra. Eksaktong malungkot pa naman ako kanina. Parang puputok ang puso ko sa nag-uumapaw na saya dahil na-touch ako sa in-email niya sa akin, pero siyempre, dahil isa akong supervisor, pinigil ko yon. Imbis na paputukin ko ang puso ko, naluha na lang ako ng konti. Nakakahiya namang ngumawa ako sa opisina. Magandang simula yon para sa araw ko at yung mga hindi ko nagawang trabaho noong Sabado, pakiramdam ko, bawing-bawi naman iyon.