Hadret's.Blog

[Tapeta] Debian i Ubuntu, Monochrome i Glow

Hadret — Mon, 15 Mar 2010 16:48:18 +0000

Ostatnimi tapetami, które publikowałem na blogu, były wiosenne Debian Grass, Debian Grass 2 oraz Trestno 7 III. Przypominam o tym nie bez kozery, wszak już połowa marca i pozostaje mieć nadzieję, że zima w końcu pójdzie sobie precz. To nie tak, że po Trestnie nic się więcej nie wydarzyło, ot, były tam jakieś minimalistyczne twory typu Debian Wall czy Debian Stripes. Tym razem nie będzie inaczej — minimalizm ponad wszystko, tyle, że lista odbiorców poszerzona została o użytkowników Ubuntu.

Paczka zawiera 8 tapet w rozdzielczości 1680×1050 dla Debiana oraz Ubuntu (po 4 tapety na każdą z dystrybucji). Całość nie miałaby miejsca, gdyby nie wspaniała robota art-styles i jego zezwolenie na wykorzystanie jego pracy. Sugeruję skierowanie się do jego profilu na deviantART i podarowanie mu odrobiny miłości! (:
Tapety składają się z:

Przychodzą w dwóch kolorach — granatowym i czarnym (tylko bez szczegółowego rozwodzenia się nad barwami w komentarzach ;P). Prezentują się całkiem nieźle z motywem i ikonami Elementary, stworzonymi przez DanaRabbita. Zrzuty w akcji można znaleźć tutaj (Debian Glow Navy), tutaj (Debian Monochrome Black) i tutaj (Debian Monochrome Navy).

Inne rozdzielczości i dystrybucje Linuksa nie są przewidziane. Udostępniam jednak plik źródłowy *xcf.gz, więc można tworzyć dowolne wersje pochodne: http://tinyurl.com/yk7gk7c. Przy okazji zaznaczam, że Velvet Noise w oryginale udostępniany jest w rozdzielczości 1920×1200 (:

W chmurach

Hadret — Sun, 14 Mar 2010 11:26:45 +0000

Nie przepadam za Georgem Clooney’em, o czym wspominałem przy okazji recenzji Michaela Claytona. Faktem jednak jest, że aktorem jest naprawdę świetnym, dlatego jeśli nie brał udziału w skeczu, to trochę nie rozumiem darcia z niego łacha przez Steve’a Martina i Aleca Baldwina. Pozostając przy aktorstwie, do gustu bardzo przypadła mi rola Very Farmigi — wcieliła się w Alex Goran, niezależną kobietę, która… nie jest „aż tak” niezależna. Znakomicie poradziła sobie również aktorka młodszego pokolenia, Anna Kendrick, którą co poniektórzy mogą kojarzyć z serii filmów Zmierzch.

Ryan Bingham jest profesjonalistą. Zajmuje się zwalnianiem ludzi w firmach, w których szefowie nie mają dość odwagi lub czasu, żeby robić to samym. Praca ta wiąże się również z nieustannym zmienianiem miejsca pobytu, przez co Ryan ponad trzysta dni w roku spędza poza domem — głównie zaś w samolocie, czyli tytułowych chmurach. Ale coś, co dla niektórych mogłoby być czymś niesamowicie ciężkim do zrealizowania, dla Ryana jest chlebem powszednim. Który lubi. Ukuł sobie nawet do swojego życia i stylu bycia własną filozofię, którą dzieli się z innymi na różnorakich sympozjach. Jednak nic nie trwa wiecznie, a o zachowanie dotychczasowego życia Binghamowi przyjdzie powalczyć za sprawą zmian, jakie przyniosą ze sobą nowa znajoma oraz nowa pracowniczka firmy.

Podsumowując — „W chmurach” to taki przyzwoity film, który można, ale niekoniecznie trzeba obejrzeć. Nikogo na kolana raczej nie powali, ale to niezłe kino, które może się podobać (:

MWS: 2/3

Nie wierzę… (4)

Hadret — Fri, 12 Mar 2010 10:00:22 +0000

Po raz kolejny odniosę się do wpisu podsumowującego ubiegły rok. Mam nadzieję, że nie ma w tym niczego dziwnego, wszak zapowiadałem tam bliżej lub dalej idące zmiany. Poruszyłem tam również kwestię serii Nie wierzę…, która jest, jak na serię, wyjątkowa. Czy, w zasadzie, wyjątkowo niespójna. O, tak lepiej. Wystarczy prześledzić poprzednie części (1, 2, 3), żeby zauważyć, że:

żadna z nich się ze sobą nie łączy;
część druga jest niezwykle wulgarna¹;
część trzecia równie dobrze mogłaby być wpisem z serii O uczuciach religijnych…;

Nietrudno więc domyślić się, że będę teraz próbował tę serię w jakiś tam sobie znany sposób ujednolicić. W każdym razie, wszystkie następne wpisy z tej serii będą podobne w konstrukcji i poruszanej treści do tego wpisu. Mam nadzieję.

Czytnik linii papilarnych sprawdzi, czy dzieci są w kościele

Często-gęsto zarzuca się Kościołowi, że nie daje rady z postępem technologicznym, jest przestarzały, nieprzystający do teraźniejszości, oparty na oldschoolowych rozwiązaniach, które nie trafiają do młodzieży. Osobiście się z tym nie zgadzam, bo niby jak Kościół ma przystać do obecnych czasów? Mają zastąpić drewniane krzyże cyfrowymi? Po co?
A jednak! Ludzie z Kościołem związani w bardzo bezpośredni sposób (czyt. księża) z parafii św. Jadwigi w Gryfowie Śląskim doszli do wniosku, że zeitgeist robi swoje i oni też chcą mieć jakąś technologiczną nowinkę. No dobra, każdy ma do tego prawo. Wstawili więc niezwykle wygodną rzecz — czytnik linii papilarnych dla gimnazjalistów przystępujących do bierzmowania. Czyż to nie jest absolutnie zajebisty sposób sprawdzania obecności na mszy? Gdyby nie to, że nie mam chrztu i reszty tych dupereli, sam przystąpiłbym do bierzmowania tylko po to, żeby móc dotknąć takiego cacka!
W każdym razie, to najlepsza droga, jaką mógł obrać Kościół w dzisiejszych czasach. Mam też wobec tego kilka następnych propozycji, jakie mogłyby pójść za czytnikiem:

Czujnik wody święconej, żeby była pewność, że każdy wchodzący zanurzył tam swoje paluchy.
Automat do przyjmowania pieniędzy — ksiądz nie będzie już musiał chodzić z tacą jak żebrak!
Skan siatkówki oraz czujnik temperatury w trakcie spowiedzi, który zawsze — ZAWSZE — wykryje, czy i kiedy kłamiesz;
Obroże na nogi z wbudowanym GPS-em, które w trakcie mszy będą informowały rodziców w jakiej odległości od Kościoła znajdują się ich pociechy — już nie ściemnisz, że idziesz na mszę faktycznie pijąc piwo z kumplami pod mostem!
Wszczepiane chipy z kamerą i mikrofonem, dzięki którym wszystkie Twoje poczynania są rejestrowane przez księdza z Twojej parafii — już ~~żadnego złego uczynku~~ niczego nie ukryjesz!

W tak nowoczesnym Kościele aż miło byłoby się modlić. Zresztą, innego wyboru by nie było, prawda.

Kościół ostrzega przed pierścieniem Atlantów

Oczywiście każdy rozsądny człowiek myśli sobie, że takie rzeczy jak magiczne pierścienie, przepowiednie, wróżenie z fusów, czy wiara w boga/bogów są naiwne do szpiku kości, ale nie wie, jak bardzo się myli. Jeśli ktokolwiek z Was miał do czynienia z pierścieniem Atlantów, ten wie, że sprawa nie jest taka prosta, jakby się mogło na pierwszy rzut oka zdawać. Nieistotny jest fakt, że sam pierścień jest fikcyjny, nigdy czegokolwiek takiego nie odkryto, chodzi przeto o jego moc! Moc, z której nieświadomi ludzie nie zdają sobie sprawy! Na całe szczęście, w naszym katolickim kraju, na straży stoi Kościół. I przestrzega:

Według ks. Andrzeja Trojanowskiego[...] pierścień reklamowany jest jako przynoszący szczęście, uzdrawiający i chroniący przed złem. Tymczasem to groźny amulet okultystyczny.

Sprawy nie zbagatelizowali też ludzie zajmujący się psychiką ludzką:

- Problem polega na tym, że ten pierścień sprzedawany jest jako remedium na nieszczęścia i problemy zdrowotne. Wylansowano modę na niego, a to tak, jakbyśmy teraz zaczęli nosić swastykę. Noszenie takich amuletów charakterystyczne jest dla osób, które nie radzą sobie z życiem i szukają oparcia w ezoterycznych rytuałach -- tłumaczy Antoni Misztal, psychoterapeuta, który zajmuje się sektami.

Łatwo można z tego wywnioskować, że:

Swastyki też miały magiczną moc;
Wszyscy faszyści byli osobami, które nie radzą sobie z życiem i szukają oparcia w ezoterycznych rytuałach;
Swastyki były modne w latach 30-40 XX wieku;

To błyskotliwe porównanie pierścienia ze swastyką w zasadzie każdemu powinno otworzyć oczy. Jeśli nie otworzyło, to jest to wyraźny znak, że znajdujesz się pod wpływem pierścienia, a stąd jest to już krótka droga do egzorcyzmów.

„Co to za wegetarianin, co wpierdala schabowe?”²

Osobiście jestem wszystkożerny, t.j. robię użytek z moich kłów i jem także mięso. Tak się składa, że z mięsa zrobione są zwierzęta. Ludzie wierzący ten fakt przypisują boskiej interwencji — zwierzęta są zrobione z mięsa po to, żebyśmy mogli je jeść (to takie proste!). Jestem pewien, że to właśnie dlatego stada zwierząt, w mojej codziennej podróży na uczelnię, garną się do tego, żebym mógł je zjeść. Przecież po to są, wiadomo.
Co raz częściej jednak natrafiam na ludzi, którzy twierdzą, że stada zwierząt wcale nie garną się do tego, żebym mógł je zjeść, a moje kły to rodzaj atawizmu. Często pytają też dlaczego nie jem ludzi — przecież człowiek też jest zrobiony z mięsa. Starałem się argumentować, że tak naprawdę, to jest zrobiony z prochu, ale do nich poważne argumenty nigdy nie trafiają. Stwierdziłem w końcu, że pewnego dnia chciałem kupić sobie szynkę człowieczą, ale nie mieli w sklepie. Nie wiem, czemu. Nie pytałem.
Nie jest to jednak tak, że niekonsekwencje są tylko z jednej strony. Otóż są wegetarianie — t.j. osoby nie jedzące mięsa — którzy… jedzą mięso. Jakkolwiek paradoksalnie by to brzmiało, tak właśnie jest. Mam na myśli konkretny rodzaj mięsa — mięso rybie. To trochę tak jak z tym ślimakiem, który jest rybą. Nie jem mięsa, ale jem ryby. Jem mięso, ale żywię się tylko trawą. Dokładnie to samo. Nie wierzę, że są wegetarianie, którzy rybiego mięsa nie traktują jak… mięsa. Czym jest ryba? Warzywem?
Dlatego uważam, że te osoby nie powinny nazywać się wegetarianami, semiwegetarianami czy cokolwiekwegetarianami. Odpowiednia nazwa dla nich już istnieje: hipokryci.

Ewolucjosceptyczny chomik

Hm. Nie jestem pewien, czy ten filmik wymaga jakiegokolwiek komentarza. Może, jak na wiernego fana przystało, ograniczę się tylko do propozycji następnych utworów:

Nie wierzę w teorię grawitacji, bo mojemu chomikowi nie wyrosła na głowie fryzura, jaką miał Albert Einstein;
Nie wierzę w teorię heliocentryczną, bo mój chomik nie znalazł się w centrum wszechświata;
Nie wierzę w holocaust, bo mój chomik nigdy nie był w obozie koncentracyjnym;

Muszę wierzyć w te rzeczy? Nie muszę! Mam nadzieję, że nie będziecie próbowali mnie na siłę przekonywać, że było/jest inaczej! To tylko kwestia wiary, a nie, jakbyście tego chcieli, naukowych dowodów, mojej niewiedzy i ignorancji.

Ale za to ze wspaniałym cytatem: „wypierdalać z papieżem z telewizji do kościoła”!
„12 Groszy” — Kazik Staszewski

Alicja w Krainie Czarów

Hadret — Sun, 07 Mar 2010 11:00:32 +0000

Niemal dokładnie dwa lata temu na HB pojawiła się recenzja Sweeney Todda. Właśnie przy okazji tamtego seansu dowiedziałem się, że Tim Burton zajmie się reżyserią Alicji w Krainie Czarów. Stwierdziłem, że chyba nie ma lepszej osoby, która mogłaby się tym zająć, tym bardziej, jeśli do ponownej współpracy zaprosi Johnnego Deppa, Helenę Bonham-Carter i Dannego Elfmana. Rzeczywiście, nie ma lepszej osoby do zekranizowania powieści Lewisa Carrolla. Nie znaczy to jednak, że ekranizacja Burtona spełnia oczekiwania. To już zależy od oczekiwań.

Przyznam, że moje oczekiwania były duże. Wynika to głównie z faktu, że Tim Burton tworzy filmy, które zawsze mi się podobają, mają swój niesamowity klimat i powodują, że po ich obejrzeniu czuję niedosyt i zawód, że już dobiegły końca. Dlaczego więc z Alicją… miałoby być inaczej?
Ustaliliśmy z Katie już na długo przed premierą, że wybieramy się na najnowsze dzieło Burtona do kina. Jak ustaliliśmy, tak też zrobiliśmy i przedwczoraj wylądowaliśmy na premierowym seansie w kinie Helios. I tu jest pierwszy zgrzyt — po Avatarze postanowiliśmy darować sobie seans w 3D, ale, ku naszemu zdumieniu, jedyna opcja 2D była… z dubbingiem. W sumie to i tak sukces, że w ogóle było 2D — w Multikinie nie uraczysz, seanse są wyłącznie w 3D. Dubbing nie zawsze jest zły (patrz: Shrek), ale zazwyczaj sprawia, że tracę ochotę na oglądanie filmu. Pomimo starań Cezarego Pazury, Małgorzaty Kożuchowskiej czy Katarzyny Figury, Alicja… nie stała się wyjątkiem — nie polecam wersji dubbingowanej, bo po prostu jest kiepska.
Kreacja świata, jak to u Burtona, jest znakomita. Bajkowa psychodelia, do tego zwariowane postaci (patrz: Kapelusznik, Czerwona Królowa etc.) i konstrukcja fabuły stworzona w swoisty, senno-chaotyczny sposób naprawdę robi wrażenie i może się podobać. Jestem pewien, że wersję z napisami oceniłbym znacznie wyżej, bo polskie głosy brzmiały sztucznie, a i samo tłumaczenie, stylizowane w kilku miejscach na staropolszczyznę, pozostawia wiele do życzenia. Z postaci, poza Kapelusznikiem, do gustu bardzo przypadła nam Biała Królowa — to właśnie kreacja Anne Hathaway zawierała w sobie najwięcej burtonowskich akcentów.

Alicja… była za mało mroczna, za mało burtonowska, za dużo było w niej efektów specjalnych — w niektórych miejscach całkowicie zbędnych. Do tego kiepski dubbing spotęgował moje krytyczne odczucia, przez co trudniej znaleźć mi pozytywne aspekty ekranizacji. Zaliczyć do nich można z pewnością burtonowskie poczucie humoru (którego było stanowczo za mało), Johnnego i Helenę oraz muzykę Dannego Elfmana. Całość jest niezła, ale niepowalająca i, jak na Tima Burtona, słaba.

MWS: 2/3

Julie & Julia

Hadret — Sun, 28 Feb 2010 12:00:20 +0000

Podchodziłem do tego filmu trochę, jak pies do jeża, w sumie sam nie wiem z jakiego powodu. To chyba już taka lekka schizofrenia spowodowana syfem serwowanym ostatnimi czasy w kinach. Pewno bym go koniec końców nie obejrzał, ale jako że Katie widziała go wcześniej, stwierdziła jednoznacznie — powinienem go zobaczyć i koniec. Ponieważ jak zwykle zabrakło mi sensownych kontrargumentów, uległem, usiadłem i włączyłem. Po czym zgłodniałem. Bo musicie wiedzieć, że to film o gotowaniu i ni cholery nie można oglądać go mając pusty żołądek — nie ma takiej opcji (:

Nie mam pojęcia do kogo można byłoby odnieść Julię Child w Polsce, niemniej nie ulega kwestii, że jest ona dla Amerykanów postacią legendarną. Cały film oparty jest, a jakże!, na american dream, ale to nawet nie przeszkadza tak bardzo — Julie Powell chce w ciągu roku (365 dni) wykonać wszystkie 524 przepisy z książki swojej idolki — Julii Child. Postanawia to doniosłe wydarzenie opisać na blogu, który w krótkim czasie zyskuje sporą popularność. I to wszystko (:

Film polecam choćby dla obejrzenia rewelacyjnej Meryl Streep, która w rolę Julii Child wpasowała się po prostu genialnie! No chyba, że ktoś nie lubi Meryl, to wtedy nie. Świetny, lekki, idealny do obejrzenia z drugą połówką i… kanapką lub inną zagrychą (:

MWS: 3/3

5 świetnych zrzutów (2)

Hadret — Sat, 27 Feb 2010 12:00:07 +0000

Nastała ostatnia sobota lutego, a więc, zgodnie z obietnicą, publikuję drugą część nowej serii na blogu. Pomimo sporego zainteresowania (odsłony), wpis nie ucieszył się specjalnie dużą ilością komentarzy — naprawdę gorąco zachęcam do wpisywania swoich kandydatów (można podawać też własne zrzuty!), niekoniecznie z dA. Nie tylko dlatego, że ilość dobrych zrzutów na dA jest ograniczona, ale też dlatego, że ja nie śledzę wielu forów dyskusyjnych czy innych miejsc w tym guście, na których bardzo często można natrafić na prawdziwe perełki. Do rzeczy (:

1. Ubuntu-01-29-2010 by cf1234

Jestem pewien, że to nie jest ostatni pulpit cf1234, który zawitał w 5 świetnych zrzutach. Dlaczego? Bo ma je znakomite, polecam rzucić okiem do jego galerii na dA. Powyższy, pomimo, że „makowaty” aż strach, jest tak elegancki i dobrany z takim smakiem, że nie mogłem go nie zamieścić. Zresztą, nawet dla samej skórki Firefoksa było warto (:

2. Serenity by iHackr
(podesłane przez Weakheada — dzięki!)

Jest bardzo minimalistycznie, ale nie ascetycznie. Podoba mi się połączenie menedżera okien z paskiem menu (choć osobiście bardzo sobie cenię globalmenu). Przestawiłbym trochę okładkę, która się wyświetla na pulpicie za sprawą CoverGloobusa i z całą pewnością zmienił ikony, które są zupełnie nie w moim guście.

3. Elementary TwentyTen by Blittzd

Oczywiście także w tym miesiącu nie mogło zabraknąć zrzutu ekranu z tematem Elementary — w poprzednich 5 zrzutach rozpisałem się na jego temat trochę więcej, pozwolę więc sobie odesłać tam ew. zainteresowanych. Co do powyższego zrzutu, świetnie do tematu dobrana została tapeta i to ona nadaje ton całej kompozycji. Również tutaj miejsce na wyświetlenie informacji o aktualnie odtwarzanym utworze — tym razem dostarczanych przez Screenlet NowPlaying — byłoby dla mnie całkowicie niepraktyczne.

4. Sasuke-destiny-12-01-2010 by Simply-The-Frankie

W poprzednim wpisie serii, przy okazji zrzutu nr 3¹ napisałem kilka zdań odnośnie tego, że KDE4 zaczyna podobać mi się coraz bardziej. Powyższy zrzut jest tego potwierdzeniem. Co prawda jest szaro i buro, ale mnie akurat tego typu kompozycje podobają się bardzo! Nie bez znaczenia są też znakomicie dobrane ikony.

5. Sweet Spot by fratrip

Tak jak zrzut nr 2 był minimalistyczny, ale nie ascetyczny, tak powyższy jest już absolutną ascezą! Ale za to w jakim stylu? To minimalizm w najlepszym wydaniu. Polecam rzucić okiem na powiększenie, szczególną zaś uwagę zwrócić na menedżera okien. Cała galeria fratripa obfituje w tego typu zrzuty, więc z całą pewnością nie jest to ostatni zrzut jego autorstwa w tej serii (:

Ubuntu sKreenshot 2010-01-20

3 Apps (8)

Hadret — Wed, 24 Feb 2010 12:00:03 +0000

MiniTube

Moje podejście do Flasha można uznać za ekstremistyczne — cholernie nie lubię tej technologii. Dla mnie brak obsługi Flasha przez iPhone’a to ficzer, a nie ułomność telefonu. Dla mnie „strony internetowe” wykonane w tej technologii nie istnieją (poza Groovesharkiem). Jedyne zastosowanie jakie znajduję dla Flasha, to kretyńskie gierki. I te trochę mniej kretyńskie.
Może jeszcze do odtwarzania filmów w internecie… Ale nie! Też nie! Jest Greasemonkey + Youtube without Flash Auto, który rozwiązuje sprawę w większości normalnych (innych nie używam) przeglądarek internetowych.
Dlatego tym bardziej cieszy mnie zgrabna aplikacja, która umożliwia odtwarzanie filmików z YouTube’a, w jakości HD¹, bez użycia Flasha. Mógłbym napisać o MiniTubie coś więcej, ale generalnie właśnie tym się zajmuje. A ci, którzy oprócz Flasha nie lubią też Qt, będą musieli zadowolić się pluginem do Totema lub innym, opisanym przeze mnie wcześniej, programem Miro. Sorry.

Pino

Jako że Gwibber do wersji 1.2.0 nie jest dalej wspierany, a Gwibber 2.0.x ssie, rozejrzałem się za innym klientem Twittera. Wybór był prosty — Pino. Dlaczego? Bo widzę w nim potencjał. Już teraz obsługuje w zasadzie wszystko czego mi potrzeba (od wersji 0.1.5 nareszcie funkcjonuje skracanie linków) i ponoć trwają już prace nad wsparciem dla identi.ci, co może sprawi, że reaktywuję na niej konto. A może nie.
W każdym razie, zająłem się też portowaniem Pina do Debiana i użytkownicy najlepszej dystrybucji Linuksa mogą go sobie zainstalować wykonując następujące kroki:

# echo deb-src http://mentors.debian.net/debian unstable main contrib non-free >> /etc/apt/sources.list
# aptitude update
# aptitude build-dep pino
~ apt-get source -b pino
# dpkg -i pino*.deb

Wszelkie błędy możecie zgłaszać, byle nie w komentarzach (:

Zeya

Jako że już od pewnego czasu męczę mojego kompa serwerem, ssh i tego typu klockami, w pewnym momencie zapragnąłem też mieć dostęp do swojej muzyki. Ponieważ jestem leniwy w cholerę (ci, którzy mnie znają, potwierdzą), rozejrzałem się za najbardziej rozleniwiającym rozwiązaniem. W ten sposób trafiłem na Zeyę. Instalacja i konfiguracja sprowadzają się do trzech kroków (zainstalować, wskazać katalog z muzyką, uruchomić), a po nich można odsłuchiwać swojej biblioteki muzycznej wszędzie. No, niemal wszędzie. W zasadzie tylko tam, gdzie obsługiwany jest HTML 5. Ale to i tak sporo, za tak niewiele wysiłku, prawda?

Poprzednie: 3 Apps (7), 3 Apps (6), 3 Apps (5), 3 Apps (4), 3 Apps (3), 3 Apps (2), 3 Apps (1).

Jeśli jest taka obecna, rzecz jasna.

Hej! Co słychać? ;) (19)

Hadret — Mon, 22 Feb 2010 12:00:55 +0000

Od ostatniej prywaty na blogu minęło już trochę czasu, więc nie mogę sobie podarować, żeby nie posmucić na te tematy ponownie. Tak, tak, to prawda, że zamierzam tego typu wpisu publikować, co jakieś dwa miesiące, ale jak z tą regularnością wyjdzie w praktyce, to ciężko mi określić w tej chwili. Zresztą, to i tak bez większego znaczenia. Do rzeczy.
Przede wszystkim, ten wpis, przynajmniej w pierwszej jego części, może być odrobinę ciekawszy, niż zazwyczaj. Z jakich względów, to zapraszam już do dalszej lektury. Następna sprawa, to organizacja — może się zdarzyć, że np. komentarze wyłapane przez zabezpieczenia bloga będą się pojawiały z kilkudniowym opóźnieniem, a to za sprawą mojego ograniczonego dostępu do komputera (szczegóły niżej). To tyle konkretów, teraz już się będę rozwijał (:

Cardiff, Walia

Zapewne co poniektórzy stali bywalcy (są tacy, prawda? :o) pamiętają moją emigrację w 2006 roku. Pojechałem wtedy (tak, autokarem…) do mojego brata do stolicy Walii — Cardiff. Planowo była to emigracja na dłużej, ale w efekcie wyszło tego jakieś pół roku. Tym razem, na zaproszenie brata, mieliśmy tam polecieć z Katie, ale w wyniku różnych nieprzewidzianych okoliczności, lecę tam sam :/ :(
Tak, tym razem lecę. Oczywiście tanie linie lotnicze Ryanair¹, czas: tydzień. Kiedy czytacie te słowa, ja jestem już w Cardiff trzeci dzień. Trasa jest prosta, wylot z Wrocławia do Bristolu a stamtąd, korzystając z usług EagleShuttle, do Cardiff. W drugą stronę tak samo, ale na odwrót. Czy jakoś tak.
Prawdopodobnie wezmę ze sobą kamerę, więc po powrocie postaram się sklecić jakiś wpis, w którym zamieszczę fotki i może nawet jakieś filmiki. Problem w tym, że jak ja będę filmował, to na filmach nie będzie… mnie!!! Co to za filmy, na moim blogu, na których nie ma mnie? Ale cóż, poświęcę się, nic z tym przecież nie zrobię…

✈ Wrocław — Bristol, 20/02/2010, godz. 10¹⁰;
✈ Bristol — Wrocław, 27/02/2010, godzi. ??^??;

Studia

Sesja, sesja i po sesji. Katie, jak zawsze, poradziła sobie lepiej i miała wolne już od 11/02 (musieliśmy jeszcze zaliczyć kolokwium z HLP dzień wcześniej), ja dopiero od 15/02, jako że miałem poprawkę ze słynnej Gramatyki historycznej. Ale i tak w tym roku ferie są wyjątkowo długie (zajęcia zaczynamy dopiero w marcu), więc czasu na odpoczynek mamy pod dostatkiem. Na zajęcia już się zapisaliśmy (w sumie musieliśmy tylko na jeden przedmiot). Sesja letnia zapowiada się trochę luźniej (jeden egzamin, ale za to całoroczny z HLP), tyle, że trzeba się liczyć jeszcze z egzaminem licencjackim. Ja mam parę zaległych prac pisemnych do oddania, ale poza tym, jesteśmy ze wszystkim na czysto (:

Muzyka

Tradycyjnie muzyczna część. Ostatnio zdecydowanie przeważają The Doors, chyba od czasu, kiedy Paweł podzielił się wpisem o relaksacyjnej ulewie. Do łask zaczyna wracać Green Day, ale ponieważ podtrzymuję moje zdanie odnośnie ich ostatniej płyty, wraca w starym stylu, głównie albumem Dookie. Poza tym z Against Me!, Arctic Monkeys i The Killers.

Nie linkuję do ich strony internetowej, bo to jest jakieś nieporozumienie.

Wspinaczka na szczyt nieprawdopodobieństwa — Richard Dawkins

Hadret — Sun, 21 Feb 2010 12:00:48 +0000

Jak wspomniałem przy okazji ostatniego wpisu ubiegłego roku, dostałem od Katie Wspinaczkę na szczyt nieprawdopodobieństwa Richarda Dawkinsa. Samego Dawkinsa chyba nikomu przedstawiać nie muszę — jest wszak jednym z najwybitniejszych współczesnych intelektualistów znanych szerokiej publiczności. Wspinaczka… jest swoistą kontynuacją Rzeki genów, ale także wszystkich wcześniejszych książek¹ Dawkinsa traktujących o ewolucji i doborze naturalnym, oraz zapowiedzią następującej po niej książce Rozplatanie tęczy.

Profesor Richard Dawkins zaprasza nas na Wspinaczkę na szczyt nieprawdopodobieństwa, a że trudno takiej osobistości odmówić, dajemy mu się porwać na liczącą 300 stron drogę. Jednakże, już w pierwszym rozdziale okazuje się, że szczytów nieprawdopodobieństwa jest zdecydowanie więcej, niż jeden! Co gorsza, na wszystkie te szczyty prowadzą strome, skaliste zbocza, z których pokonaniem mogą mieć problemy nawet najbardziej doświadczeni alpiniści. A jednak! Dawkins wskazuje nam drugą stronę zbocza, która swoją łagodnością wręcz zachęca nas do swobodnej, niewymagającej specjalnego wysiłku podróży na sam szczyt.
Analogia do szczytu i wspinaczki nań jest niezwykle trafiona, choć autor czasem musiał wykorzystywać dość daleko idące metafory. Tak czy siak, jak zawsze, Dawkins nawet najbardziej skomplikowane i zawiłe aspekty opisywanych zjawisk potrafi wyłożyć w prosty, zrozumiały i przystępny sposób. Dzięki temu nie trzeba ukończyć pięcioletnich studiów na wydziale biologii, żeby zrozumieć z treści coś więcej niż spójniki i przyimki (:
Z wszystkich dziesięciu rozdziałów zdecydowanie do gustu najbardziej przypadły mi te traktujące o pajęczynach, muszelkach i ostatni — o figach. Przytoczone w pierwszym rozdziale rozważanie na temat figi z punktu widzenia literatury, zostaje całkowicie zmiażdżone wobec biologicznych ciekawostek dotyczących drzew z rodzaju Ficus.

Całą książkę się pochłania², a wiele ze smaczków w niej zawartych może wprowadzić w autentyczne zdumienie. Niektóre z opisywanych sytuacji są tak nieprawdopodobne, że aż trudno uwierzyć, iż nie zostały przez kogokolwiek zaprojektowane — a jednak, są przecież żywym przykładem, że tak właśnie jest, tym bardziej, że teoria ewolucji przez dobór naturalny nie jest przecież kwestią wiary.

Polecam wszystkim i bez wyjątku, w szczególności zaś ludziom interesującym się biologią (:

MWS: 3/3

R. Dawkins, Wspinaczka na szczyt nieprawdopodobieństwa, przeł. M. Pawlicka-Yamazaki, wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2008.
ISBN 978-83-7469-632-6

Samolubny gen, Fenotyp rozszerzony, Ślepy zegarmistrz.
Mnie zajęło to trochę dłużej ze względu na sesję.

Debian z diabłem w sercu

Hadret — Wed, 17 Feb 2010 12:00:42 +0000

Debian Squeeze¹ ma oficjalnie wesprzeć jądro FreeBSD dla dwóch architektur — i386 oraz amd64. Jest to wydarzenie bezprecedensowe — Debian wspiera mnóstwo różnych architektur, a także kilka innych niż GNU/Linux jąder², po raz pierwszy jednak to wsparcie stanie się oficjalne. Zawsze bylem wielkim zwolennikiem możliwości wyboru, więc taki krok zaliczam na dużego plusa projektowi i nie stoi za mną³ żadna ideologia. Tak czy siak pozostaję przy Linuksie, a portowi GNU/kFreeBSD daję dwa lata zanim go przetestuję na własnej, niewirtualnej maszynie. Przyznam się uczciwie, że z FreeBSD nie miałem wiele do czynienia, a kiedy już to następowało, to nigdy nie były to łatwe spotkania. Jednak chciałem przetestować Debiana z innym jądrem niż GNU/Linux i zdecydowanie bardziej zaawansowanym w rozwoju niż GNU/Hurd.
Nie będę się rozwodził nad opisywaniem portu etc., bo jest to już zrobione. Do samego tematu z pewnością jeszcze wrócę, ale nie o tym będzie traktował ten wpis, wobec czego pozwolę sobie wyręczyć się odnośnikami:

Instalacja Debiana GNU/kFreeBSD w QEMU

1. Instalacja QEMU:

# aptitude install qemu

2. Pobranie odpowiedniego obrazu:⁴
— Dla architektury i386:

~ wget -c http://glibc-bsd.alioth.debian.org/install-cd/kfreebsd-i386/current/debian-20090729-kfreebsd-i386-install.iso

— Dla architektury amd64:

~ wget -c http://glibc-bsd.alioth.debian.org/install-cd/kfreebsd-amd64/current/debian-20090729-kfreebsd-amd64-install.iso

3. Stworzenie obrazu QEMU, w którym przechowywana będzie instalacja Debiana GNU/kFreeBSD (i386):

~ qemu-img create -f qcow2 qemu_kfreebsd_i386.img 5G

4. Teraz trzeba odpalić QEMU z pobranym w punkcie 2 obrazem oraz utworzonym w punkcie 3 wirtualnym dyskiem:

~ qemu -boot d -cdrom debian-20090729-kfreebsd-i386-install.iso -hda qemu_kfreebsd_i386.img

W przypadku korzystania z architektury amd64 należy odpowiednio zmodyfikować powyższą komendę.

5. Czas na instalację — hell yeah! ]:> Instalator kFreeBSD powinien odpalić i wyświetlić coś podobnego do zrzutu poniżej.

Choć wybór zdaje się być szeroki, to jedynymi używalnymi wyborami są Express i Custom. Jak podaje instrukcja instalacji Debiana GNU/kFreeBSD obydwie opcje różnią się tylko tym, że opcja Custom pozwala na wybór kolejności kroków, która w opcji Express jest narzucona odgórnie. Na potrzeby tego wpisu, a co polecam wszystkim testującym system w wirtualnej maszynie i/lub zaczynającym swoją przygodę z kFreeBSD, wybrałem opcję Express.

6. Następny ekran, to znany wszystkim fdisk:

Należy wcisnąć „a”, żeby wybrać cały dysk do podziału (który nazywa się „ad0″, a nie „hda”, jak w Linuksie), a następnie „q”, żeby opuścić program partycjonujący.

7. Czas na pytanie dotyczące bootloadera — jako, że działamy w środowisku emulowanym przez QEMU, należy wybrać domyślny program rozruchowy FreeBSD, czyli BootMgr.

8. W kroku 6 przydzielona została dla FreeBSD partycja, teraz zostanie ona podzielona na „plastry” (ang. slices),:

Nie ma potrzeby się rozdrabniać, dlatego wystarczy wcisnąć „c”, co utworzy nowy plaster („ad0s1a”), wpisać „4GB”, wybrać „FS” (system plików), a następnie wpisać „/”, żeby utworzyć partycję główną. Domyślnie użyty zostanie system plików UFS2. Pozostało jeszcze 1GB miejsca, które należy przydzielić dla partycji wymiany (swap). W tym celu należy ponownie wcisnąć klawisz „c”, co utworzy nowy plaster („ad0s1b”), wpisać „1024MB” i wybrać „swap”. Jak widać na powyższym zrzucie, w przypadku stworzenia większego dysku wirtualnego w punkcie 3, można sobie w analogiczny sposób utworzyć partycję /home.

9. Przy pytaniu o wybór dystrybucji, należy wybrać „Minimal”:

10. Następuje pytanie o nośnik, z którego ma zostać przeprowadzona instalacja:

Należy wybrać „CD/DVD”, a następnie „acd0″ (które jest domyślnym nośnikiem ATAPI/IDE CD-ROM w QEMU).
Instalacja rozpoczęta:

11. Po pewnym czasie, wyświetli się następujący ekran:

Oczywiście należy wcisnąć ALT+F3, po którym nastąpi kilka pytań, między innymi:

Wybór strefy czasowej.

Zgoda na wzięcie udziału w popularity-contest.

12. Instalacja dobiegła końca:

Należy zatwierdzić domyślny wybór „No”, po czym opuścić instalator wybierając „Exit Install”. Teraz możesz zakończyć działanie QEMU.

Uruchomienie Debiana GNU/kFreeBSD w QEMU

1. Należy uruchomić wirtualny dysk w QEMU:

~ qemu -hda qemu_kfreebsd_i386.img

2. Zaloguj się jako root — domyślnie nie ma hasła.

3. Utwórz hasło dla roota (:

# passwd

4. Trzeba jeszcze zreperować sieć:

# nano -w /etc/network/interfaces

Tak, vi jest nieobecne. Należy odkomentować obydwie linie, przy których jest „ed0″ (to alternatywna nazwa dla znanego z Linuksa „eth0″).
Pozostał jeszcze restart sieci po wprowadzonych zmianach:

# /etc/init.d/networking restart

5. Jako że sieć już działa, można swobodnie zaktualizować system. W standardowy, debianowy sposób:

# aptitude update && aptitude full-upgrade

6. Teraz zależnie od upodobać można doinstalować resztę oprogramowania. Jeśli komuś brakuje vima, xterma i, przede wszystkim, Iksów, może tak jak Uwe wydać następującą komendę:

# aptitude install vim xorg xterm icewm

Jak widać, zainstalowane zostanie środowisko graficzne IceWM. Fanom środowiska GNOME, polecam zamienić powyższe icewm na gnome-core (:

7. W przypadku problemów z układem znaków klawiatury w konsoli (osobiście nie miałem z tym żadnych problemów), należy doinstalować pakiet kbdcontrol i wybrać odpowiedni układ.

# aptitude install kbdcontrol

8. Może się zdarzyć, że uwagi wymagał będzie również plik /etc/X11/xorg.conf (odpowiedzialny za konfigurację Iksów), w którym mysz powinna mieć opcję „Device” /dev/psm0 oraz opcję „Protocol” PS/2. Sterownikiem karty graficznej powinna być „vesa”:

  Section "InputDevice"
      Option "Device" "/dev/psm0"
      Option "Protocol" "PS/2"
  [...]
  Section "Device"
      Driver "vesa"

9. Przed uruchomieniem Iksów dobrze jest utworzyć konto użytkownika:

# adduser nazwa_użytkownika

Następnie wystarczy już zalogować się na konto nowo utworzonego użytkownika i włączyć Iksy:

~ startx

Happy End

To tyle ode mnie w temacie, do którego, jak obiecałem wcześniej, z całą pewnością jeszcze powrócę — wszak jest to pierwszy wpis nowej serii na blogu. Jestem ciekaw, jakie są Wasze opinie odnośnie tego portu? Zapraszam do głosowania w poniższej ankiecie. Do napisania w komentarzach! (:

Ankieta

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Tekst bazowy pochodzi z bloga Uwe Hermanna, nosi tytuł Testing stuff with QEMU – Part 3: Debian GNU/kFreeBSD i został opublikowany na licencji CC-BY-SA 3.0⁵.

Tytuł serii jest inspirowany utworem „Devil in Her Heart” napisanym przez Richarda Drapkina i wykonanym m.in. przez zespół The Beatles.

6.0
GNU/kFreeBSD, GNU/NetBSD, GNU/Hurd, GNU/Solaris.
Przede mną też nie.
QEMU ma wsparcie dla architektury x86_64.
A więc dokładnie tej samej, na której publikowane są wszystkie moje wpisy na blogu.