Think positive! blog :: Στάθης Χαϊκάλης

Φούρνο στην Αίγινα ή εταιρεία στη Silicon Valley;

2012-05-24T18:57:00.002+03:00

Δεν είχα πολλά περιθώρια για συναισθηματισμούς όταν πήγα να μιλήσω σε ένα αμφιθέατρο της σχολής, όπου πριν αρκετά χρόνια είχα αποφοιτήσει. Ένοιωθα την πίεση να αποφύγω να μιλήσω μόνο για Silicon Valley και σαλιγκάρια.

Αρκετές δεκάδες φοιτητές της σχολής ηλεκτρολόγων μηχανικών ήταν παρόντες στην εκδήλωση του ΙΕΕΕ, πρόσωπα από αυτά που ξέρεις ότι έρχονται απο την «άλλη Ελλάδα». Ξέφυγα λίγο από το θέμα μου, δεν έμεινα αυστηρά σε θέματα marketing. Είχα στο μυαλό μου έναν φοιτητή Μηχανολόγων Παραγωγής (Χανιά) , που παρότι ονειρευόταν μια ζωή αυτή τη σχολή, προτίμησε να την αφήσει μετά από ένα χρόνο σπουδών και να ξεκινήσει από την αρχή στη Γεωπονική, επειδή αυτό θεωρεί ότι θα είναι πιο χρήσιμο στην εποχή της κρίσης. Όπως και δύο αρχιτεκτόνισσες με διεθνείς σπουδές, οι οποίες προτίμησαν να αλλάξουν ρότα και να στραφούν στη μαγειρική.

Έτσι ξεκίνησα την παρουσίασή μου, αναλύοντας σε φοιτητές μιας από τις πιο περιζήτητες σχολές της Ελλάδας, ότι έχουν 7 διαφορετικές επιλογές, πολλές από αυτές πέραν των σπουδών του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού που κατάφεραν να ξεκινήσουν. Τα υπόλοιπα θα τα δείτε στην παρουσίαση που επισυνάπτεται (βρείτε τα notes στο τέλος αυτής της σελίδας)

Πώς δεν βλέπουμε τόσα αλεξίπτωτα γύρω μας;

2012-05-18T12:02:00.000+03:00

Είναι η τέταρτη απόπειρα που κάνω να γράψω αυτό το σημείωμα. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, ενώ γύρω μας τόσες γραφίδες έχουν καθημερινά να πουν κάτι χρήσιμο ή επινοητικό. Έχουν γραφτεί περίπου όλα, σε μια στιγμή που το ζήτημα δεν είναι τι λες, αλλά κυρίως το τι πράττεις. Καταλήγω στο ότι έχει αξία να πούμε μερικά λόγια κόντρα στην ψυχολογία του τρόμου, του πανικού και του εκνευρισμού. Η κατάσταση είναι ακραία, αλλά δεν είμαστε η μόνη γενιά σ’ αυτή τη χώρα που έζησε στο βίο της παρόμοιες καταστάσεις. Η Ελλάδα είναι παγκόσμιο φαινόμενο αυτή τη στιγμή, αλλά δεν είναι η μόνη χώρα που ζει τη ζώνη του λυκόφωτος. Ναι, έχουμε πέσει στο κενό, αλλά υπάρχουν γύρω μας πολλά αλεξίπτωτα. Αρκεί να μην προσποιούμαστε, όπως κάναμε επί δύο χρόνια, ότι κάτι θα γίνει πάλι και θα τη βολέψουμε. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έδειξαν ότι το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο, κάτι που ισχύει ό,τι και αν ψήφισε ο καθένας μας. Ας δούμε μερικά από τα διαθέσιμα αλεξίπτωτα:

ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ; «ΠΑΡ’ ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ»
Η σκέψη να δώσουμε παράταση στο πελατειακό σύστημα και στους θύλακες της διαφθοράς, γιατί αυτοί θα μας βοηθήσουν να τη σκαπουλάρουμε, «κάηκε». Ακόμα και αν το κάνεις εσύ ή εγώ, ένας μεγάλος αριθμός πολιτών διάλεξε να τιμωρήσει αυτό το μεγάλο συμβιβασμό. ΄Η θα γίνουν μεγάλες αλλαγές ή το πράγμα οδεύει προς το βράχο. Μόνη επιλογή μας, η πίεση να αλλάξουν τα ρεύματα και οι φορείς, που ο καθένας μας θεωρεί ότι ταιριάζουν σ΄ αυτό που πιστεύουμε.

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΔΡΟΜΟΣ
Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, πρέπει να προχωρήσουν αλλαγές που δεν έγιναν επί 40 χρόνια. Οι αλλαγές θέλουν λεφτά και χρόνο. Δεν έχουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αφού δεν πέτυχε ο δρόμος του μικρού ρίσκου ή του –θεωρούμενου- σίγουρου κέρδους, ας πάμε κατά μέτωπο στο μονοπάτι του υψηλού ρίσκου.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ
Αν τιμωρήθηκε κάτι σκληρά ήταν η διαδρομή της απαλλοτρίωσης των Συλλογικών Αγαθών από τα άτομα. Έκλεισε και αυτό το μονοπάτι για τους πολλούς. Διαλέγει ο καθένας μας τις συλλογικότητες που τον εκφράζουν, όχι μόνο για παρηγοριά και καταφυγή, αλλά και για δημιουργία, για εργασιακή ισορροπία, για την υπέρβαση.

ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΝΕΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ
Όπου και να ισορροπήσει αυτή η χώρα, οι τύχες της, όχι μόνο σε κεντρικό επίπεδο, αλλά και στη γειτονιά που ζούμε, θα καταλήξουν σε ηγεσίες, οι οποίες σε αρκετό βαθμό θα είναι νέες. Η ιστορία λέει ότι δεν θα είναι εξολοκλήρου νέες, ούτε αυτές που θα επιβιώσουν θα προκύψουν από αξιοκρατικά κριτήρια. Ωστόσο η πορεία σωτηρίας περνάει μέσα από καινούργια πρόσωπα, που έχουν τα κίνητρα ή τα κότσια ή και την άγνοια κινδύνου, να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Ο καθένας μας παίζει πολλά και γι’ αυτό αυτή η αίσθηση στα μάτια που καίνε. Σχεδόν ολοι είχαμε μάθει στα σίγουρα, εξού και ο εκνευρισμός που ξεχειλίζει. Παίρνουμε λοιπόν βαθιά ανάσα και εντοπίζουμε τα αλεξίπτωτα. Είναι περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Είναι πιο ανθεκτικά απ’ όσο πιστεύουμε.

Το κείμενο δημοσιέυτηκε στην Lifo 16/5/2012

Γέρικα σκυλια ή ας δωσουμε χωρο στα διψασμένα κουτάβια...

2012-04-18T17:29:00.000+03:00

Το κακό νέο είναι ότι το πολιτικό σύστημα αντί να γίνεται πιο ανοικτό εξαιτίας της κρίσης, ακολουθεί την αντίθετη πορεία: κλείνεται περισσότερο στον εαυτό του και φράζει το δρόμο σε νέους ανθρώπους. Το καλό νέο είναι ότι κάποια -λίγα- κόμματα πιέζονται από την ανάγκη να ξανοιχτούν προς νέες/νέους και ορισμένοι -λίγοι- πολιτικοί θα αξιοποιήσουν την ευκαιρία να ακούσουν τη νεότερη γενιά.

Ήμουν μάρτυρας σε μια συνάντηση ενος 30χρονου παραγωγικότατου νέου και ενός πολιτικού, με υπουργική προϊστορία. Τους γνωρίζω πάρα πολλά χρόνια και τους δύο, αυτοί δεν είχαν συναντηθεί μέχρι στιγμής. Ο πολιτικός ένιωσε την ανάγκη να συναντήσει το νέο για να ακούσει. Είχε συνειδητοποιήσει την ανάγκη ,σε αυτή την περίπτωση, να ακούσει και όχι να μιλήσει.

Ο νέος, αν και με γερμανική παιδεία και νοοτροπία, ήταν από αυτούς που είναι οργισμένοι με το πολιτικό σύστημα. Πρότυπο κάποιων νέων που δεν πρόκειται να πάρουν γιαούρτια, αλλά έχουν περισσή οργή, γιατί λείπουν οι αξιοπρεπείς δουλειές, η αξιοκρατία… Έχουν πτυχία, ικανότητες, αλλά δεν μπορούν να βρουν τις ευκαιρίες που αξίζουν.

Η συνάντηση κράτησε αρκετά περισσότερο απ’ όσο προβλεπόταν. Θα χρειαζόταν ένα δισέλιδο της Lifo για να περιγραφούν τα βασικά σημεία, γι αυτό μένω μόνο στο -κατ’ εμένα- βασικό: ο νέος ήταν σκληρός, αλλά ρεαλιστής. Περιέγραψε τα αδιέξοδα της γενιάς του, αλλά στο τέλος κάθε θέματος που ανέπτυσσε, κατέληγε στο ότι έχει μια δουλειά σε ένα δύσκολο δημόσιο φορέα, όπου βλέπει να αποδίδει η προσπάθεια. Αναφέρθηκε στο πώς ξεπέρασε τη διάλυση της υπηρεσίας του, την απροθυμία -στην αρχή- των περισσότερων εργαζομένων να κάνουν κάτι παραγωγικό, στο πώς δημιουργήθηκε μια ομάδα. Η αμοιβή του είναι μικρή, δεν έχει εξασφάλιση στη δουλειά του, αλλά αυτός εκεί βρήκε στην πράξη τις λύσεις που περιγράφουν κλασικά εγχειρίδια του management και της πολιτικής θεωρίας.

Αυτά που η γενιά του πολιτικού, αλλά και ο κύκλος των ηγεσιών της χώρας, θεωρούν ότι είναι ανέφικτα, γιατί «αυτά στην Ελλάδα δεν γίνονται».

Δηλαδή πόσους νοητικούς κύκλους πρέπει να κάνουμε για να ανακαλύψουμε το προφανές; It is elementary stupid! Αν επιτρέψουμε να πάρουν οι νέες/νέοι τις ευκαιρίες που τους αξίζουν, τότε αυτοί μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο για τα χαλάσματα που τους φέραμε. Στη χειρότερη, αρκετοί από αυτούς θα το επιχειρήσουν γιατί είναι ό,τι καλύτερο μπορούν να παλέψουν σ’ αυτή τη χώρα.

Οι σκέψεις αυτές δεν προκύπτουν απο κάποιο ρομαντικό μοντέλο, ούτε από διάθεση -διαδεδομένη γύρω μας- να χαϊδέψω τη νέα γενιά... Το συμπέρασμά αναδύεται από δεκάδες παραδείγματα που έχω την τύχη να συναντώ: νεότεροι άνθρωποι δεν δέχονται να είναι αργόμισθοι στο δημόσιο, δεν επιθυμούν να γίνουν ορντινάντσες κατεστημένων πολιτικών, δεν προσφέρονται να ακολουθήσουν τις επιταγές της επιχειρηματικής (ενίοτε κρατικοδίαιτης) επετηρίδας...

Για να δοθεί απάντηση στη κρίση, δεν αρκούν κάποιες περιπτώσεις νέων που ξέφυγαν από το σφιχτό εναγκαλισμό των παλιότερων. Για παράδειγμα, είναι στενάχωρο που κόμματα εναλλακτικά δεν έχουν σαφές πλάνο για το πώς θα φέρουν στην πρώτη γραμμή νέα πρόσωπα. Εξίσου απρόσμενο είναι ότι υγιείς και δυναμικοί επιχειρηματίες δεν έχουν πρόγραμμα ανάδειξης νεότερων στελεχών. Σε άλλες κοινωνίες και οικονομίες αυτά είναι αυτονόητοι κανόνες του παιχνιδιού. Στην Ελλάδα, οικογένειες, παρέες, οργανισμοί, εταιρείες έχουν παγιδευτεί στην αναπαραγωγή ενός συστήματος που είναι όλο και πιο γερασμένο, πιο φθαρμένο, πιο αναποτελεσματικό. Η κρίση δείχνει ότι το σύστημα δεν παίζει απλώς τα ρέστα του, αλλά και τα χάνει... Δεν μπορούν γέρικα σκυλιά να μάθουν καινούρια κόλπα...

(Μια σύντομη μορφή της παραπάνω ανάρτησης δημοσιεύθηκε στη Lifo)

H MAMA TOY ΛΑΚΗ

Το σκηνικό μου θυμίζει το Λάκη και τη μαμά του, που ήταν επικεφαλής μιας εταιρείας σε έναν -υποτίθεται- μοντέρνο κλάδο. Η μαμά έλεγχε τα πάντα, ο Λάκης μεγάλωνε και λειτουργούσε απόλυτα εξαρτημένος από τις αποφάσεις της. Τα χρόνια περνούσαν και όταν η μαμά αποφάσισε να περάσει τη διοίκηση στο Λάκη, αυτός ήταν 55 ετών και η εταιρεία στα κατώφλι της χρεωκοπίας.

Αν το σκεφτείτε λιγο, υπάρχουν πολλές ιστορίες με Λάκηδες γύρω μας, τόσο στην πολιτική, όσο και στις επιχειρήσεις. Πολλές από αυτές είναι αντικείμενο περισσότερο των ψυχαναλυτών και λιγότερο των πολιτικών ή των οικονομικών αναλυτών. Το σύστημα δούλευε επί πολλά χρόνια, το «μαγαζί» δούλευε, ο Λάκης συνήθως ήταν μια ψυχοπαθολογική περίπτωση, αλλά πλούσιος και με μεγάλη δύναμη και επιρροή. The game is over… Η φούσκα του χρέους και η φούσκα του lifestyle, που έδιναν μια ασταθή ισορροπία στο σύστημα με τους Λάκηδες , έσκασαν και οι δύο... Τα θραύσματα πέφτουν στα μούτρα της ελληνικής κοινωνίας, από την «κορυφή» (τις Ηγεσίες) μέχρι -δυστυχώς- τη βάση... Αρκετές οικογένειες στηρίζονταν στο ότι τα παιδιά τους θα ζούσαν όχι από πραγματικές ευκαιρίες αλλά από αυτά που είχαν αποθησαυρίσει μέσω της φούσκας, της καταπάτησης δημοσίων αγαθών, οι γονείς. Ο φαύλος κύκλος έσπασε. Ο Λάκης πρέπει να πάρει τη ζωή του πίσω... Η κοινωνία πρέπει να του επιστρέψει τις ευκαιρίες που του έκλεψε...

Στον αντίποδα του Λάκη υπάρχει η ιστορία της Νάντιας και του Σεργκέι, ενός ζευγαριού νέων από τη Ρωσία και την Ουκρανία, που είναι γεμάτοι ενέργεια και διάθεση να δουλέψουν σκληρά στην Ελλάδα που βρέθηκαν. Η ιστορία της Σόφης, με μεταπτυχιακά στις ΗΠΑ, που έχει κάνει ενα επιτυχημένο κατάστημα στο χώρο της εστίασης, πρότυπο σε μια Ελλάδα όπου τρως ακριβά και χαλια... Ο Θέμης που ετοιμάζει επιχείρηση εξαγωγής ελληνικών αγροτικών προϊόντων, ενω παράλληλα ετοιμάζει κατάστημα στη Σαντορίνη... Η Αρετή που πάλευε δυο χρόνια για να φτιάξει μια όμορφη γωνία κατάλυσης ιδεών στο κέντρο της Αθήνας. Ο Δημήτρης, που με έδρα (ως πότε;) την Πάτρα εξάγει υψηλή τεχνολογία στη Silicon Valley…

Κάνοντας μπρος-πίσω, θα μεταφέρω αυτό που μου είπε κατ’ ιδίαν γνωστός πολιτικός που βρέθηκε στη συνάντηση που είχε ο κ. Βαγ. Βενιζέλος με πνευματικούς ανθρώπους (Μουσείο Μπενάκη, 3/4/2012). «Σοκαρίστηκα όταν είδα ότι ανάμεσα στους προσκεκλημένους δεν υπήρχαν άνθρωποι κάτω των 35 ετών». Εγώ έβαλα στοίχημα ότι σ’ αυτή την εκδήλωση κανένας δεν σκέφτηκε να καλέσει έναν 40ρη δημιουργικό άνθρωπο, που πρόσφατα έκανε άλλη μια διεθνή επιτυχία. Δεν ρώτησα αν τον σκέφτηκαν, γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν εμπίπτει στα κριτήρια με τα οποία -από σύστημα- γίνονται αυτές οι λίστες. Θα τον ρωτήσω, παρ’ ό,τι είμαι βέβαιος ότι και αν τον καλούσαν, αυτός δεν θα πήγαινε...

Η ιστορία δεν γράφεται με καλές προθέσεις και η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με νουθεσίες. Οι μαμάδες των Λάκηδων δεν πρόκειται να εκχωρήσουν το προνόμιο που τους έδωσε η ελληνική κοινωνία στην περίοδο 1821-2009, να κρατάνε για πάρτη τους το τιμόνι , τα κλειδιά, ακόμα και τα κατευναστικά χαπια... Οι δυναμικοί άνθρωποι , οι ζωντανές Κοινότητες αυτής της χώρας, πρέπει να δείξουν στη μαμά του Λάκη, με ευγενικό ή με αυστηρό τρόπο, ότι η κατάσταση έχει οδηγηθεί σε μονόδρομο...

(Η ανάλυση με πρόσθετα στοιχεία για το Λάκη και τη μαμά του στο lifo.gr)

Για το τέλος, δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να παραθέσω αυτή τη σκέψη μιας 50χρονης, που λέει ότι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για τους νέους είναι να τους αδειάσουμε τη γωνία από την αφεντιά μας...

Πολιτικοί, Social Networks, συνήθως ένα αταίριαστο ζευγάρι

2012-04-09T18:44:00.002+03:00

Είναι θεμιτή η φιλοδοξία πολιτικών και κομμάτων να εμφανίσουν σε αυτές τις εκλογές, δραστηριότητες στα Κοινωνικά Δίκτυα... Είτε λογω της κρίσης, είτε εξαιτίας της ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας, αρκετές προσπάθειες θα ειναι αμήχανες έως και ελλειπώς σχεδιασμένες. Το γιατι το αναλύει μια ανάρτησή μου στη Lifo:

O Βασίλης Καρράς στο Bios
Στις επόμενες εβδομάδες θα γεμίσουν τα κοινωνικά δίκτυα με δραστηριότητα πολιτικών και κομμάτων. Σημειώνω προκαταβολικά ότι στην Ελλάδα της τελευταίας στιγμής αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην αρνητικό.. [διαβάστε τη συνέχεια]

Αποκαλύψεις που άργησαν 3 κλικ

2012-03-13T14:19:00.003+02:00

Κάποια sites και blogs έγραψαν οτί η εταιρεία που διευθύνω ανέλαβε ένα εργο αναβάθμισης της ψηφιακής παρουσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος στο υπερβολικό ποσόν των 15.000 ευρώ (18.500 με ΦΠΑ). Έρχονται τέταρτοι στη σειρά, όσων είχαν σημειώσει την αδυναμία ανάληψης αυτού του έργου ως κατέληξε να διατυπωθεί.

Πρώτοι σημείωσαν οτί η συγκεκριμένη σύμβαση , θα μπορούσε να εκτελεστεί κατά ένα μικρό μέρος, σοβαροί δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν θέση ευθύνης ως προς τη συγκεκριμένη σύμβαση. Τα τελευταία 5-6 χρονια έχω βρεθεί πολλές φορές ανάμεσα σε υπηρεσίες ενός υπουργείου, Οργανισμού και ενός πολιτικο'υ προϊσταμένου. Αυτή η εμπειρία έχει ενισχύσει την πεποίθησή μου, να σέβομαι απολύτως τις θέσεις των υπαλλήλων καριέρας, ακόμα και όταν θεωρώ οτι η εφαρμογή κατά γράμμα των κανόνων αδικεί την εργασία μου.

Οι δεύτεροι κατά σειρά, που επισήμαναν οτί η συγκεκριμένη σύμβαση μπορούσε να υλοποιηθεί, ως είναι διατυπωμένη, μόνο κατά ένα μικρό μέρος , είναι οι συνεργάτες μου. Νεαροί professionals, που με τιμούν με τη συνεργασία τους και το στοιχειωδέστερο που οφείλω να πράττω είναι να σέβομαι τη προσωπικότητά τους και τις αρχές τους για το ηθικό και το νόμιμο. Αφότου επέλεξα να έχω συνεργάτες και όχι υπαλλήλους, ακολουθώ το εύχαριστο ‘τίμημα’ να ακολουθώ επιλογές που περνούν από την αυστηρή κρίση τους ως πολιτών και εκπροσώπων μιας γενιάς νέων Ελλήνων, που δεν συγχωρούν αυτά που γινόντουσαν ‘εθιμικά’ πριν 5-10 χρόνια.

Οι τρίτοι κατά σειράν, που σημείωσαν οτι τέτοιες συμβάσεις έχουν αντικειμενική δυσκολία να υλοποιηθούν, είναι οι δεκάδες επαγγελματίες ή ενεργοί πολίτες, με τους οποίους καθημερινά συμπορευόμαστε ή συνεργαζόμαστε διαφωνώντας. Λίγο-λίγο, πες-πες, έχουν διαμορφώσει ένα δίκτυ διαφάνειας, που εκ των πραγμάτων δεσμεύει ακόμα και όσους είχαμε ζήσει τις απίθανες εποχές του ’80 και του ‘ 90.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν δικαιολογία στα χαρτιά, αλλά εξηγούν μια πραγματικότητα που εκτείνεται πολύ περισσότερο από ότι αποτυπώνεται σε αυτά.

Χωρίς περιστροφές, η φιλοσοφία και οι αρχές μου επιβάλλουν να πω ότι η υπογραφή αυτής της σύμβασης ήταν διπλό λάθος γιατί και το έργο που επρόκειτο να παρασχεθεί ήταν διπλάσιο, και η διατύπωση επιτρέπει ερμηνείες. Ως προς το «σκάνδαλο», αυτό θα υπάρξει ή θα τεκμηριωθεί όταν τιμολογηθούν οι υπηρεσίες.

Καθώς έχω επιλέξει να ασκώ επιχειρηματική δραστηριότητα, στόχος μου είναι (σε συνθήκες εξαιρετικά ιδιάζουσες και δύσκολες για κάθε δραστηριότητα αυτήν την περίοδο σε αυτή τη χώρα) οι σωστές αποφάσεις να είναι περισσότερες από τις λάθος. Και να επιβεβαιώνω την εμπιστοσύνη των τριών πρώτων κύκλων που ανέφερα παραπάνω, εμπιστοσύνη που προκύπτει μέσα απο κριτική, διάλογο και δημιουργική αντίληψη για τη δουλειά και τη ζωή..

Μια μερίδα facebook με ολίγη από twitter

2012-03-08T14:26:00.002+02:00

To σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 07/03/12

Σε αυτή την απρόβλεπτη χώρα πρέπει στο εξής να συνδυάσουμε τη μόνιμη κοινωνική Σαρακοστή με την ψηφιακή αφθονία. Γύρω μας άνεργοι με iPhone 4 και αργόσχολοι με iPad2. Το 2012 είναι δύσκολο ν' αγνοήσεις ότι το facebook είναι μια πραγματικότητα. Από την άλλη, όμως, είναι ακροβασία να θεωρείς ότι με 2-3 λογαριασμούς σε social networks θα λύσεις επαγγελματικά, πολιτικά ή κοινωνικά θέματα.

Το 2012 θα είναι σκληρό για τους μονόπλευρους... Στην Ελλάδα της κρίσης δεν έχουμε πολύ χρόνο για τους αναγκαίους πειραματισμούς. Με συνοπτικές διαδικασίες, ελάχιστα χρήματα και στενεμένη υπομονή, οφείλουμε να στήσουμε τα δίκτυα επικοινωνίας που έχουμε ανάγκη για επαγγελματικούς ή κοινωνικούς λογους. Λίγα λόγια για όσους θέλουν να προβληματιστουν:

Ανθρώπινα δίκτυα ή facebook, twitter κ.λπ.; Το 2012 εκδικείται την προσκόλληση στην οθόνη και την υποτίμηση της ανθρώπινης επαφής. Κινήσεις ή και εταιρικές καμπάνιες που δεν έχουν τη δυνατότητα να συγκινήσουν μια μαγιά ανθρώπων που βρίσκονται σε μια πλατεία είναι πολύ δύσκολο να έχουν αποτέλεσμα μόνο από το facebook.

Κάθε μέρα έρχονται στο e-mail σας 2-3 causes, συμπαθείς συνήθως απόπειρες για την υποστήριξη ενός σκοπού. Γνωρίζετε πολύ καλά τα αποτελέσματα της συντριπτικής τους πλειονότητας...

Όλα στα πόδια του facebook; Σχεδόν όλες οι καμπάνιες (εμπορικές, πολιτικές κ.λπ.) τα δίνουν όλα στο facebook και στο YouTube. Άντε και λίγο twitter, αλλά χωρίς να το πιστεύουμε. Σπάνια θα δείτε μια δημιουργική σύνθεση που, ανάλογα με τις ανάγκες θα αξιοποιεί ενα μπλογκ, το twitter και κάποιες πιο ειδικές, αλλά δυναμικές πλατφόρμες (Pinterest, Tumblr, Slideshare κ.ά). Η κυριαρχία επί τόσα χρονια της λογικής γηπέδων, μπαλκονιών, lifestyle, δίνει προβάδισμα σε μαζικές προσεγγίσεις και συνοπτικές διαδικασίες.

Στα ψηφιακά μπαλκόνια

2012-03-01T18:04:00.001+02:00

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 01/03/12

Η πολιτική επικοινωνία τις επόμενες εθνικές εκλογές θα γίνει με πρωτόγνωρο τρόπο. Αυτό αφορά και τους επαγγελματίες (πολιτικούς, συμβούλους) αλλά και τους πολίτες. Τέσσερα σημαντικά θέματα που αλλάζουν το σκηνικό είναι η έλλειψη χρημάτων για καμπάνιες, η οργή των πολιτών κατά αρκετών πολιτικών που εμποδίζει τους τελευταίους να κάνουν περιοδείες, η κρίση των media και η εξάπλωση του ίντερνετ.

Όλα αυτά συρρικνώνουν τον ρόλο του προσωπικού μηχανισμού των πολιτικών. Το μοντέλο Γκρούεζας είναι σε απόσυρση. Σε συνθήκες βαθιάς κρίσης είναι αναμενόμενο να επικρατεί σύγχυση και ανασφάλεια. Οι υποψήφιοι θα έχουν δυσκολία να επισκεφτούν λαϊκές, ΙΚΑ, μαγαζιά. Οι εκλογές θα γίνουν με πολλή τηλεόραση, πολλά «σπίτια» και πολύ περισσότερο ίντερνετ.

Οι πολιτικοί και τα κόμματα που έχουν, παρ’ όλα αυτά, τη διάθεση και τους πόρους να αξιοποιήσουν ευκαιρίες για νεωτεριστική/αποτελεσματική καμπάνια, μπορούν να εξετάσουν τις παρακάτω δυνατότητες: να δουν τι γίνεται σε ΗΠΑ και Γαλλία που βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο. Μια-δυο απλές ιδέες μπορούν να δώσουν λίγη φρεσκάδα στην εγχώρια ξηρασία. Το σημαντικότερο, όμως, είναι να αντιληφθούν τις τάσεις και τα καινούργια εργαλεία. Να αναβαθμίσουν τη φιλοσοφία και τις πρακτικές αξιοποίησης του ίντερνετ. Αρκετοί πολιτικοί και κόμματα έχουν παραμείνει σε αντιλήψεις του 2008 και χάνουν οφέλη από τη δυναμική και τη διείσδυση των social networks. Επιδίδονται σε broadcasting (λένε μόνο τα «δικά» τους, δεν κάνουν διάλογο), δηλαδή τα χρησιμοποιούν ως ντουντούκα. Αφήνουν την παρουσία τους αποκλειστικά σε συμβούλους, κάτι που κάνει μπαμ. Χρησιμοποιούν μπόλικο facebook και ολίγη από twitter, ενώ πλέον είναι αναγκαία μια σφαιρική διαχείριση. Δεν έχουν αξία τα επιμέρους «γήπεδα», αλλά η ικανότητα να είσαι στην «πλατεία», εκεί που είναι η κοινωνία.

Όλα τα λεφτά είναι το ταξίδι από το μπαλκόνι στην πλατεία. Αν δεν δουν οι πολιτικοί τα social networks όχι ως ένα ακόμα μαραφέτι αλλά ως διαδικασία συνολικής αλλαγής, τότε θα έχουν μικρο όφελος. Για τον λόγο αυτό είναι απολύτως απαραίτητη μια φάση εκπαίδευσης. Ακόμα και οι πολιτικοί/κόμματα που διαθέτουν (ειλικρινώς) λίγα ή καθόλου χρήματα, έχουν τη δυνατότητα να κάνουν μια πρωτότυπη, αποτελεσματική καμπάνια. Τα παραπάνω είναι κάποιες ατάκες. Η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη. Στο koinwnikokefalaio.tumblr.com θα βρείτε εισηγήσεις του Κυριάκου Πιερρακάκη (για καμπάνιες σε ΗΠΑ) και της Λίνας Σάρι (τι αλλαγές φέρνει το ίντερνετ), μεταξύ άλλων.

Δεν είναι παράδοξο να πούμε ότι οι επόμενες καμπάνιες θα αλλάξουν κυρίως από τη στάση των πολιτών (bottom-up), παρά από τις πρακτικές των κομμάτων/πολιτικών. H κατάρρευση του πελατειακού κράτους και η διάρρηξη των ιδεολογικών δεσμών δημιουργεί μεγάλη κινητικότητα και νέες συνθήκες. Ανεμοδείκτες για το νέο σκηνικό θα είναι οι ανάγκες των πολιτών που αναζητούν νέες συλλογικότητες και η βαθύτατη ανάγκη της Δημοκρατίας για ανανέωση. Χρειάζονται νέα πρόσωπα, εκ των οποίων πολλά πρέπει να είναι νεανικά πρόσωπα.

Εσκασαν 4 φούσκες μα δεν αρκει..

2012-02-22T22:44:00.001+02:00

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 23/02/12

Οι περισσότεροι Έλληνες και οι (συντριπτικά) περισσότεροι Ευρωπαίοι συμφωνούν στο οτί η Ελλάδα αλλάζει πολύ αργά. Να δούμε ορισμένους τομείς, οπου μέσα στην οχλοβοή της κρίσης έχουν γίνει βαθύτατες αλλαγές, με το ερώτημα να παραμένει μετέωρο μήπως ειναι too little, too late.

Κληρονομική δημοκρατία: μάλλον τελείωσε οριστικά η παγκόσμια πρωτοτυπία της Ελλάδας, όπου επί 60 χρόνια οι πολίτες ψηφίζαμε και καθιστούσαμε παντοδύναμες 3 πολιτικές οικογένειες. Ούτε στην Ινδία δεν συνέβαινε αυτο. Η δραματική κρίση που μας βρήκε μετά το 2009 φαίνεται να έχει πλήξει ανεπανόρθωτα την πολιτική ισχύ των 3 οικογενειών (και 3-4 δεύτερης γραμμής).
Λόγω της παντοδυναμίας τους (brand, μηχανισμός προσώπων κλπ) είχαν κάψει σχεδόν κάθε αλλο πρόσωπο που θα μπορούσε να αναδειχθεί ως ηγετική φιγούρα.

Οι 4 φούσκες: το ‘99 είχαμε τη φούσκα του Χρηματιστήριου (τι τρελά πάρτυ!), το 2004 γλεντήσαμε την Ολυμπιάδα. Η φούσκα των ακινήτων κράτησε απο το 2005 μέχρι το 2009. Η φούσκα του ΚΠΣ και του ΕΣΠΑ απο το 1990 έως το 2010. Σε όλες αυτές τις φούσκες δημιουργήθηαν απίστευτα εισοδήματα, που δεν περιορίστηκαν σε μια μικρή ελίτ.

Πελατειακό κράτος, δημόσιο: γύρω από τη λεηλασία του κράτους και τον εκμαυλισμό ευρέων στρωμάτων στήθηκε το μεγαλο πανηγύρι μετά το 1974. Το χρεωκοπημένο κράτος δεν μπορεί να στηρίξει αυτό το μηχανισμό. Το μόνο που του απομένει είναι να γίνει ένας μίζερος μηχανισμός καταμερισμού της αδικίας, οπού θα μοιράζει ξεροκόμματα από κάποιο νέο σχέδιο Μάρσαλ και την ‘ωραία ατμόσφαιρα’ των (υποχρεωτικών, κατά τα άλλα) ιδωτικοποιήσεων.

Εξωστρέφεια: η χώρα της Αργοναυτικής εκστρατείας είχε απορροφηθεί μετά το 1990 στην απόλαυση των 4 φουσκών. Πάρα πολλοί Έλληνες, δεν είχαν κανένα λόγο να ταλαιπωρηθούν στο εξωτερικό (που δεν έχει και τη ‘νύχτα’ της Αθήνας), αφού μια σχέση με το κράτος ήταν πολύ πιο αποδοτική από το να τρέχουν στο Λονδίνο ή στο Βουκουρέστι, στο Ντουμπάι ή στο Γιοχάνεσμπουργκ. Στο εξής , είτε με ευρώ είτε με δραχμή, όλοι πρέπει να κυτάμε το παγκόσμιο χάρτη. Είτε παίρνοντας τη βαλίτσα μας για το Βελιγράδι ή το Βίλνιους, είτε παράγοντας κάτι στην Ελλάδα που μπορεί να το πληρώσει ένας ξένος.

Πολιτισμός/τουρισμός: αισθάνομαι οργή κάθε φορά που ένα διεθνές Μέσον κάνει αναφορά σε θέματα της ελληνικής αρχαίας ιστορίας, ενώ βαρύγδουποι έλληνες σχολιαστές ανατρέχουν μονίμως σε ιστορίες απο τους χούλιγκαν των γηπέδων για να ενισχύσουν τα ‘επιχειρήματά’ τους. Τώρα πια αλλάζει το παιγνίδι: αν θέλουμε να μειώσουμε τη κατρακύλα, θα πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά την Ιστορία αυτής της χώρας, να προστατεύσουμε το τουρισμό μας που είχε γίνει πασαρέλα της αρπαχτής.
Δεν ξέρω πόσα μπορούν να σωθούν. Νοιώθω όμως οτί υπάρχουν αξίες αυτής της χώρας που μπορούν να σταθούν, γιατί εχω τη τύχη να εισπράτω κάθε μέρα την επιμονή απλών ανθρώπων που θέλουν να στρατευθούν σε ενα μικρό ή Μεγάλο σκοπό. Είμαι ευγνώμων...

5 σημεία του Joe Trippi που αδυνατεί να υιοθετήσει η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων πολιτικών

2012-02-22T17:40:00.001+02:00

Ο Joe Trippi είναι ένα ξεχωριστό πρόσωπο στο χώρο της επικοινωνίας. Οι ιδέες του που εφάρμοσε για πρώτη φορά ο υποψήφιος των Δημοκρατικών Howard Dean το 2003 ανέτρεψαν τον τρόπο που γίνονταν οι πολιτικές καμπάνιες μέχρι τότε, καθώς τοποθέτησε στην εικόνα τη συμμετοχή των πολιτών μέσα απο την αξιοποίηση του Ιnternet. Αυτή η ριζοσπαστική προσέγγιση, όπως λέει και ο Joe Trippi, έδωσε στον Obama την πλατφόρμα να κερδίσει την πανίσχυρη Hillary Clinton, που είχε απόλυτη υπεροχή στους μηχανισμούς του Δημοκρατικού κόμματος και στα αμερικανικά media.

Κάποιοι που ασχολούνται με τις εξελίξεις στην επικοινωνία, θα σημειώσουν ότι οι ιδέες του Trippi δεν είναι πλέον πρωτοποριακές... Ακόμα κι αν ισχύει αυτό, οι τεχνικές του Trippi και οι πρακτικές του Obama ειναι εξαιρετικά πρωτοποριακές σε σχέση με τις αντίστοιχες που χρησιμοποιούν τα ελληνικά κόμματα και η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων πολιτικών.

Είχα την τύχη να συζητήσω με τον Joe Trippi επί 90’ κατ’ ιδίαν. Παρόλα αυτά δεν έχασα την ευκαιρία να ακούσω με προσοχή τη παρουσία του στο TEDxAthens , που ήταν χρονικά μετά τη συνάντησή μας.

H συνάντηση με τις απόψεις του ήλθε λίγο καιρό αφότου είχα γράψει (26 Ιουλιου) εδώ, τη δυσκολία που θα έχουν πολλοί ελληνες πολιτικοί να επισκεφτούν στις επόμενες εκλογές ΚΑΠΗ, Λαϊκές Αγορές κλπ και την ανάγκη να αλλάξουν τις καμπάνιες τους.
Στη συνέχεια συγκεντρώνω πέντε σημεία από τις θέσεις του, που αξίζει να μελετήσουν τα ελληνικά κόμματα, οι πολιτικοί, αλλά πολύ περισσότερο οι νέοι άνθρωποι που είναι χρήσιμο να μπουν στην ελληνική πολιτική σκηνή:

1. ‘Η TV και ο κομματικός μηχανισμός έχουν χάσει τη μονοκρατορία’.
Το γεύτηκε η Hillary Clinton το 2007. Στην Ελλάδα δεν έχει φανεί πάντως μέχρι στιγμής ποιοι θα πάρουν το ρίσκο που πήρε ο Trippi το 2003 και ο Obama το 2007. Αν θ ακολουθήσουν αυτό που λέει ο Trippi ‘It’s the network, stupid’.
Διστάζουν ή φοβούνται ή δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι έλληνες πολιτικοί, πώς να αξιοποιήσουν τη δύναμη που έχει μεταφερθεί στην Κοινωνία των Πολιτών . Στην πλειοψηφία τους αδυνατούν να το κάνουν, επειδή το πολιτικό DNA τους έχει διαμορφωθεί μέσα από τη σχέση με τη TV και την εξάρτηση από το κομματικό/προσωπικό μηχανισμό.
Μια ισχυρή μειοψηφία πολιτικών έχει τις ικανότητες και την ευφυία να κάνει το επόμενο βήμα, αλλά είναι ψυχολογικά δέσμια από το παραδοσιακό τρόπο που επιβεβαίωνε την εξουσία της (σχέση με media και με ένα επιτελείο συνεργατών). Κάποιοι από αυτούς τους πολιτκούς θα σπάσουν τους δεσμούς, γιατί όπως τονίζει ο Trippi, αυτό είναι ζήτημα αυτοσυντήρησης. Αν δεν το κάνουν, τότε θα εξαφανιστούν.
Οι έλληνες πολιτικοί που έχουν πλέον δυσκολίες να κυκλοφορήσουν στο δρόμο, θα πρέπει αναγκαστικά να επιχειρήσουν μια καινούργια αρχή: να βρουν τρόπο απευθείας επανασύνδεσης με τους πολίτες. Αυτό, όπως σημειώνει ο Joe Trippi, δεν μπορεί να γίνει ούτε μέσα απο τις σχέσεις με τα media, ούτε με τη διαμεσολάβηση του προσωπικού μηχανισμού συνεργατών.

2. ‘Ξεχάστε τα λεφτά, φτιάξτε το δίκτυο πολιτών’:
Πολλοί έλληνες πολιτικοί είναι όμηροι της σκληρής πραγματικότητας οτί για να πολιτευτούν πχ στη Β’ Αθηνών, χρειάζονται πάνω από ένα εκατομμύρια ευρώ (και την εύνοια των media). Για να εξασφαλίσουν αυτά τα χρήματα, θα πρέπει να προχωρήσουν σε ισχυρούς συμβιβασμούς, καθώς ειναι αδύνατον να συγκεντρωθεί αυτό το ποσόν (και η εύνοια) μέσα απο διαφανείς διαδικασίες.
Αυτές όμως οι ‘υποχρεώσεις’, ειναι ακριβώς εκείνες που έχουν φέρει την Ελλάδα και το πολιτικό σύστημα στη σημερινή του κατάσταση.
Οι πρώτοι που θα τολμήσουν να κάνουν κάτι διαφορετικό, θα είναι εκείνοι που θα κερδίσουν μια θέση στο νέο χάρτη, που σε κάθε περίπτωση θα δημιουργηθεί στη πολιτική σκηνή. Είναι η μόνη ευκαιρία όσων νέων θέλουν να μπουν στη πολιτική (και , ταπεινή μου άποψη, πρέπει να τις/τους παροτρύνουμε να το επιχειρήσουν). Επίσης, είναι μια απο τις μοναδικές ευκαιρίες που θα έχουν οι υφιστάμενοι πολιτικοί, να ξανακερδίσουν ουσιαστική σχέση με Πολίτες.

3. ‘Οι πολιτικοι πρέπει να εμπιστευτούν τους Πολίτες, πριν οι Πολίτες εμπιστευτούν τους πολιτικους’

Ακούγεται ως κοινή λογική... Ας αναρωτηθούμε όμως: ποιες, πόσες είναι οι πράξεις των ελληνικών κομμάτων και των πολιτικών, που δείχνουν ότι ακολουθούν στην πράξη αυτήν την ‘κοινοτυπία’;

4. ‘Ηρθε η ώρα που η σφεντόνα των ελλήνων Πολιτών θα πλήξει το Γολιάθ του ελληνικού πολιτικού συστήματος’.
‘Εδώ και τώρα, είναι η στιγμή Napster της Ελλάδας’ είπε για την ακρίβεια ο Trippi, εννοώντας ότι όπως ο Napster σάρωσε τη πανίσχυρη και με αδιανόητα κέρδη, μουσική βιομηχανία , έτσι και οι έλληνες πολίτες μπορούν να αλλάξουν δραματικά το ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

5. ‘Δεν πρόκειται για αλλαγή του μοντέλου επικοινωνίας, πρόκειται για μεταφορά εξουσίας’.
Όποια κόμματα και όποιοι έλληνες πολιτικοί κάνουν ‘επένδυση’ στο Internet, ας το σκεφτούν δύο φορές. Αν συνειδητοποιήσουν αυτή τη φράση του Joe Trippi, τότε δεν αρκεί να προσλάβουν κάποιους συμβούλους για την online επικοινωνία τους. Θα κερδίσουν λίγα στην επικοινωνία, αλλά θα χάσουν πολλά στην πολιτική.
Για να κερδίσουν το χαμένο έδαφος, ας ξεκινήσουν με το να αφιερώνουν οι ίδιοι , καθημερινά 30’ του προσωπικού τους χρόνου για την απευθείας επικοινωνία με πολίτες, που γίνεται πιο εύκολη μέσω του Internet (αλλά δεν αρκεί το Internet).

Οι 100 ώρες για την Επανεκκίνηση

Ο Matt Webb στο πρόσφατο TEDxAthens ξεσήκωσε το κοινό, με την ιδέα του, να βρίσκει ο καθένας μας 100 ώρες, για να ξεκινήσει κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό, κάτι που θα αλλάξει τη ζωή του.
Το 98% των ελλήνων πολιτικών δεν μπορούν να προχωρήσουν σε επανεκκίνηση, γιατί δεν μπορούν να βρουν αυτές τις 100 ώρες, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατον να αλλάξουν ρότα, Εικόνα, σκέψη. Ένας βουλευτής της Β’ Αθηνών, είναι εγκλωβισμένος στη ψυχολογική ανάγκη να δαπανά χρόνο σε μια τοπική εφημερίδα του Αιγάλεω αμφίβολης κυκλοφορίας και στο συνδικαλιστή της ΕΥΔΑΠ που υποτίθεται του φέρνει 3.000 ψήφους (κάτι που ο συνδικαλιστής -βάζω στοίχημα- το έχει επίσης υποσχεθεί σε άλλους 5 βουλευτές της Β’ Αθηνών, όχι κατ ανάγκη του ιδίου κόμμματος).

Ποιοι δεν έχουν να χάσουν τίποτε..
Οι Οικολόγοι-Πράσινοι έχουν ήδη αναπτύξει παρουσία στα Κοινωνικά Δίκτυα και -λόγω ιδεολογίας και κουλτούρας- το κάνουν με άνεση. Νέοι σχηματισμοί όπως ο Κοινωνικός Σύνδεσμος έχουν φιλοσοφία που τους επιτρέπει να αξιοποιήσουν τα Κοινωνικά Δίκτυα, ενώ η ‘Δημιουργία Ξανά’ στηρίζεται μέχρι στιγμής κυρίως στο Internet.
H Δημοκρατική Συμμαχία της κας Μπακογιάννη έχει κάνει ισχυρή επένδυση, η οποία όμως δεν θα αποδώσει εάν τα κορυφαία στελέχη της δεν δείξουν οτί το πιστεύουν και ασχολούνται προσωπικά. Για τα υπόλοιπα κόμματα, θα μας δοθεί η ευκαιρία να τα πούμε πιο αναλυτικά...

Η δύναμη του μακροσκοπικού

Ο Joe Trippi που διατηρεί κάποια επαφή με την ελληνική πραγματικότητα, από τη συνεργασία του στις ελληνικές εκλογές του 1993, προφανώς βλέπει τα πράγματα από κάποια απόσταση.
Η αξία στις παρατηρήσεις του δεν έγκειται στο να τις θεωρήσουμε ως θέσφατα και χρησμούς που θα εφαρμοσθούν στους επόμενους 3 μήνες. Η μεγάλη αξία της ανάλυσης τέτοιων προσωπικοτήτων, εντοπίζεται στο οτί μας επισημαίνουν μερικά αυτονόητα, που πολλοί στην εσωτερική σκηνή αρνούνται να τα δουν.
Όσοι πολιτικοί μείνουν προσκολημένοι στο ‘κλειστό σύστημα’ παραγωγής πολιτικής, παίρνουν το ρίσκο της υποτίμησης αναλύσεων όπως αυτές του Trippi... Όπως είπαμε δεν είναι πλέον από τις πιο πρωτοποριακές στη παγκόσμια σκηνή πολιτικής επικοινωνίας, αφού επιχείρησαν να τις εφαρμόσουν οργανισμοί όπως το Συντηρητικό κόμμα της Βρεττανίας απο το 2009.
Η Ελλάδα, ως συνήθως αργεί. Οι επόμενες εκλογές θα είναι ένα πραγματικό πεδίο δοκιμής της αντοχής όσων πολιτικών οργανισμών συνεχίζουν να τις αγνοούν και άλλων που -ενδεχομένως επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή , όπως ομολόγησε ο Trippi για το πειραματισμό του το 2003-, που θα το τολμήσουν...

It’s the network, stupid! όπως είπε με έμφαση ο Joe Trippi.

ΥΓ. Προσοχή, ο Trippi δεν έβαλε στο κέντρο της εικόνας το Internet, αλλά τη συμμετοχή των πολιτών. Τη δραστηριοποίηση της Κοινωνίας των Πολιτών, είτε στο φυσικό κόσμο, είτε στο ψηφιακό. Απλώς το Μέσον (Internet) προσφέρει τη δυνατότητα ταχείας/άμεσης επικοινωνίας, δεν αποτελεί από μόνο του την επανάσταση στις σχέσεις πολιτών-πολιτικής.

Ανατροπές και Αυτοθυσία ή Rebranding;

2012-02-15T18:25:00.007+02:00

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 16/02/12

Η παρουσίαση ‘Rebranding Greece’ του Πήτερ Οικονομίδη ήταν μια εντυπωσιακή επιτυχία και μπράβο στον Πήτερ. Χωρίς περιστροφές πρέπει να πω οτι συντάσσομαι με μια άλλη οπτική γωνία που λέει οτι η Ελλάδα εχει ανάγκη απο Τομές και Ανατροπές, πριν γίνει το Rebranding, γιατί με τα σημερινά δεδομένα θα προσφέρει ελάχιστα.

Βαράτε με γιατί είμαι ορθολογιστής, αλλά για να μιλήσουμε για Ανατροπές στην Ελλάδα, καλό είναι να μελετήσουμε λίγο αυτό που λέγεται Change Management. Το κλασσικο βιβλίο του John Kotter , αλλά και την περυσινή επιτυχία Switch του Chip Heath. Χρειαζόμαστε θεωρία, δεν αλλάζει μια χώρα με βαλκανικές μαγκιές.

Στο χώρο της οικονομίας ένα μεγάλο μέρος της χώρας βρίσκεται στο άστρο του εμποράκου: κάποιου που παίρνει κέρδος από ένα προϊόν και δε νοιάζεται μετά για τον πελάτη. Οι σοβαρές χώρες, οι καλές επιχειρήσεις , έχουν περάσει προ πολλού στη σφαίρα του παρόχου υπηρεσιών: δείχνουν φροντίδα για να είναι ευχαριστημένος ο πελάτης, γιατι έτσι θα ξαναέλθει, θα φέρει κι άλλους.

Ο καθ Δημ. Μπούχαλης απαντά με ευγένεια, αλλά και σαφήνεια, γιατί ο ίδιος δε συμφωνεί με την έννοια του Rebranding. Μελετείστε την τοποθέτησή του. Σε αυτό το άρθρο-τηλεγράφημα, θα ξεχωρίσω μόνο μια φράση του που ενισχύει την άποψη οτι το δράμα της Ελλάδας δεν έχει τεχνοκρατική λύση, δηλ δημοσιονομική πειθαρχία ή Rebranding. Ο καθ Μπούχαλης επιμένει σ' αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας μας , που οφείλει να συμβάλει στη Κάθαρση. Επαναλαμβάνει δύο φορές τη λέξη ‘Αυτοθυσία’.

Η εμπειρία λέει οτι η Ανατροπή και το Change Management, δε γίνονται τσάμπα. Έχουν κόστος και τίμημα. Το 60-70% των πολιτών αυτής της χώρας, που δεν είμαστε σε δεινή θέση, αν θέλουμε να συμβάλουμε στη δική μας Επανατοποθέτηση και στην Επανεκκίνηση της χώρας, θα πρέπει να ανοίξουμε την τσέπη μας και την καρδιά μας.

Τη λέξη ‘Αυτοθυσία’ την άκουσα άλλη μια φορά. Ένας χαμηλών τόνων, νεαρός δικηγόρος σε μια συνάντηση 50 ατόμων με ισχυρό πολιτικό του οποίου ειναι συνεργάτης, πέταξε μια ‘χειροβομβίδα’ που ‘πάγωσε’ τη συνάντηση: ‘Εσείς οι πολιτικοί, πρέπει να παραδεχτείτε ρητά την Απώλεια. Πείτε σταράτα και δημόσια οτί η χώρα έχασε κάτι σημαντικό και εσείς οι πολιτικοί έχετε την κύρια ευθύνη’.

Μπορούμε ακόμα και τώρα να υπερασπιστούμε τη χώρα μας, δηλ εκείνο το κομμάτι της που είναι ζωντανό και δεν είναι δίκαιο να βασανίζεται . Ό,τι και να γίνει η Ελλάδα θα συνεχίσει να υπάρχει στο χάρτη. Το κράτος έκανε τόσα χρόνια μπίζνες με την εικόνα της χώρας, πρέπει να καταλάβει οτι τώρα πλέον αυτή η τακτική έχει μεγάλο ρίσκο. Εμείς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι: να μην κοροϊδεύουμε τον τουρίστα, να είμαστε ντόμπροι όταν συνεργαζόμαστε με ξένους, να χωνέψουμε οτί για τη βρωμιά στις παραλίες έχουμε όλοι κάποια ευθύνη.

Ο Σάιμον Ανχολτ, ο παγκόσμιος πατέρας της έννοιας και ‘μάδας’ του national brand τα λέει στο ΒΗΜΑ μέσα από τη δική του εμπειρία. Τα λεει αναλυτικά και δεν αφήνει –απο τη σκοπιά του- καμιά αμφιβολία, για το αν κινείται στη πλευρά του καθ Δ. Μπούχαλη ή στις θέσεις του Πήτερ Οικονομίδη.

Κλείνοντας, επειδή μπορεί να μην έχετε χρόνο να κάνετε κλικ στην ανάρτηση του Δ. Μπούχαλη, δείτε πώς καταλήγει (και παραθέτω την αγγλική εκδοχή, παρότι υπάρχει και ελληνική μετάφραση):

..’GINETAI: it can/should happen only if people realise that THEY should do, and are keen that they do what it takes to make it happen! The journey will be long and will involve lots of challenges and most importantly it starts here, now, from you. Not from the government, Mrs Merkel, those who have taken the money before, the neighbour, the competitor. YOU! Everything starts here! From you! And it involves change, more work, innovation and taking you out of the comfort zone. And yes, it involves a certain degree of self sacrifice. Until we sort out the self evident that we have been discussing for years there is no point in engaging in branding – we waste our money, energy and we promise things that we cannot deliver. Live your myth in Greece ! [do you remember that ?]

Branding is not magic – it is a rational process that requires professionalism, budgets, self sacrifice and self control, as part of a comprehensive strategic marketing plan. We desperately need all this in Greece and we need it now !’

ΥΓ. Αν έχετε λίγο χρόνο και θέλετε να ευθυμύσετε δείτε τα 8 βήματα του Change Management και αναρωτηθείτε πόσα απ' αυτά πέτυχαν οι Έλληνες Ηγέτες των τελευταίων ετών

Πώς μπορείτε να υποστηρίξετε το Up Greek Tourism και τον ελληνικό τουρισμό

2012-01-16T15:33:00.004+02:00

Αυτές οι γραμμές έχουν στοχο να βοηθήσουν σε μια στοιχειώδη ενημέρωση φίλων που ρωτούν επίμονα με ποιο τρόπο μπορούν να βοηθήσουν την εθελοντική κίνηση Up Greek Tourism . Είναι πρωτοβουλία πολιτών, ανεξάρτητη απο το κράτος ή επιχειρηματικούς ομίλους, όπως έγραψε και το ενθαρρυντικό άρθρο της Καθημερινής. Αναφέρω κάποιες κινήσεις όπως μου έρχονται στο μυαλό:

1. Αν σας ενδιαφέρει κάντε ένα like εδώ ή ενα follow εκεί

2.Πείτε το σε φίλους σας, γνωστούς, συνεργάτες

3. Ενημερώστε κυρίως γνωστούς σας στις ΗΠΑ , αλλά και γενικότερα έλληνες της διασποράς

4. Μη διστάσετε να το αναφέρετε σε αλλοδαπούς φίλους της Ελλάδας, συνήθως ειναι οι καλύτεροι υποστηρικτές

Ο Γιώργος Κλειβοκιώτης που είχε την αρχική ιδέα, ο 'πιο έλληνας απο πολλούς έλληνες' Ονικ Παλατζιάν και εγώ, εμείς οι τρεις που το ξεκινήσαμε, έχουμε μια σημαντική αρχή: το Up Greek Tourism ειναι μια πρωτοβουλία που δεν έχει καμμιά διάθεση να κινηθεί μοναχικά... Ειναι όρος να συναντηθούμε με όλες τις προσπάθειες που εχουν αντίστοιχους στόχους, να ζητήσουμε υποστήριξη και γι αυτές, να μοιραστούμε αγωνίες και ανθρώπινη συνδρομή.. Η κρίση της χώρας, κοινωνική και οικονομική, ειναι τόσο μεγάλη και η Ελλάδα τόσο μικρή, που είναι μικρόχαρο να δημιουργούνται 'αυτόνομες' κινήσεις, που η κάθε μια πορεύεται το μικρό της, μοναχικό δρόμο... Σε δύο χρόνια Μνημονίου και Τρόικας, είδαμε δεκάδες φιλόδοξες κινήσεις, που δεν κατάφεραν να εμπνεύσουν μεγάλα κοινά ή να ενώσουν επιμέρους πρωτοβουλίες.. To UP Greek Tourism έχει εξ αρχής στόχο να υποστηρίξει κάθε άλλη ρεαλιστική πρωτοβουλία πολιτών, που έχει ως επιδίωξη να συμβάλει με συγκεκριμένο τρόπο (και οχι καταγγελίες) στο να ενισχυθεί η εικόνα της χώρας, η συνοχή της κοινωνίας και η οικονομική δραστηριότητα...

ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΘΕΙ Η ΜΑΧΗ: ΕΣΤΙΑΣΗ...

Το βασικό 'γήπεδο' της μάχης είναι η συγκέντρωση 10-15.000 δολλαρίων, από 700 άτομα που θα βάλει περίπου 20 δολ τα καθένα (μέσα απο ηλεκτρονική πλατφόρμα, τα λεφτά δεν περνάνε απο κανένα χέρι ή προσωπικό λογαριασμό).
To πιο σημαντικό όφελος για τον ελληνικό τουρισμό δεν ειναι το να μπει μια αφίσσα επι ένα μήνα σε ένα καλό σημείο της Νέας Υόρκης..Το πιο κρίσιμο είναι μέσα από αυτή τη διαδικασία, να γίνει κινητοποίηση ώστε (ελληνο)αμερικανοί να λένε σε φίλους, γνωστούς 'δεν πάτε φετος για διακοπές στην Ελλάδα'; Γι αυτο χρειαζόμαστε κουβέντα 'απο στόμα σε στόμα', αλλά και δημοσιότητα σε αμερικανικά (και διεθνή) Μέσα Ενημέρωσης...
Η δυναμική που έχει μέχρι στιγμής το εγχείρημα, δείχνει οτι όλα αυτά δεν είναι όνειρα θερινής αγαιοπελαγίτικης νυχτός. Όσοι ασχολούμαστε με τα ανθρώπινα δίκτυα και τα Social Networks, εχουμε εμπειρία που λέει οτι ειναι ρεαλιστικές επιδιώξεις...Το αποτέλεσμα όμως δεν είναι εξασφαλισμένο...Έχουμε δρόμο μπροστά μας...
Το σχέδιο άλλωστε δεν μπορεί να σταματά στο να βάλουμε μια αφίσσα στη Νέα Υόρκη ή να πούμε φέτος μια κουβέντα σε 2-3 Αμερικάνους φίλους... Σε τούτη τη φάση όμως εστιαζόμαστε σε αυτό....

ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΗΣ ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑΣ

Δεν έχουμε αυταπάτες ως προς διάφορες δυσκολίες που έχει ένα τέτοιο εγχείρημα, πχ τί θα βρουν μπροστά τους οι 50-60.000 τουρίστες που θα έλθουν στη χώρα μας, από πλευράς ποιότητας υπηρεσιών και συνέπειας... Αυτή όμως είναι μια μάχη, που θα δώσουμε εσωτερικά στη χώρα, με άλλους τρόπους και 'πολεμοφόδια''...
Η καμπάνια UP Greek Tourism είναι κάτι σαν μια μπαμπούσκα φτιαγμένη απο διάφανο γυαλί..Η πρώτη 'κούκλα' αφορά το να φέρουμε φέτος περισσότερους τουρίστες στην Ελλάδα, αλλά και να κινητοποιήσουμε όσους ανά την υφήλιο θέλουν κάτι απλό, ρεαλιστικό για να βοηθήσουν τη χώρα.. Αν αυτό παει καλά, τότε θα βγάλουμε τη δεύτερη 'κούκλα' μέσα απο το σύμπλεγμα της 'μπαμπούσκας' και μετά τη τρίτη κλπ. Δεν υπάρχει τίποτε το 'μαγικό', ούτε το αδιαφανές, απλώς σχέδιο που εξελίσσεται σε φάσεις... Η δύναμη του ειναι η αγάπη των άλλων, ελλήνων της διασποράς και φίλων της Ελλάδας... Εννοείται οτι είναι πολύτιμη η συμβολή όσων ζουν στη χώρα μας, καθώς αρκετοί από εμάς έχουμε συγγενείς, φίλους, συνεργάτες που ανήκουν στη διασπορά ή είναι αλλοδαποί που αγαπούν τη χώρα μας και δεν 'τσιμπάνε' στην ισοπεδωτική θεωρία οτι είμαστε ολοι διεφθαρμένοι ή ρέμπελοι..

4 γκρίζες ζώνες στα social media. Μια «συλλογή» από το Στ. Χαϊκάλη

2012-01-09T17:08:00.000+02:00

Στην Ελλάδα , ως συνήθως, θα χωνέψουμε αυτές τις τάσεις μετά 1-1,5 χρόνο. Παρότι οι αναρτήσεις που αναφέρονται παρακάτω είναι «αμερικάνικες», εντούτοις τα επιχειρήματα έχουν αυτόνομη βαρύτητα. Έτσι ο καθένας μας είναι σε θέση να αντιληφθεί πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη να εφαρμόσει κάποια από αυτά, όχι μόνο στη δουλειά του, αλλά και στη ζωή του...

1. ΒΑΛΤΕ ΦΡΕΝA ΚΑΙ ΦΙΛΤΡA ΣΤΗΝ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΕ ΤΑ SOCIAL MEDIA: Τελείωσε η εποχή της αθωότητας και του ενθουσιασμού , λέει ο Economist εδω. Υπάρχει τόσος θόρυβος στο οικοσύστημα των social media, αλλά και τόσο μεγάλη παρουσία της «εξουσίας», του κατεστημένου, ώστε η (αναγκαστική) παρουσία μας , απαιτεί να έχουμε πολλά φρένα, αλλά και πολλά (επαγγελματικά, μάλλον) φίλτρα.

2. ΓΙΑΤΙ ΤΑ SOCIAL MEDIA ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ: Διαβάστε λέξη προς λέξη τούτη την ανάλυση. Μην μείνετε μόνο στον τίτλο. Η ανάρτηση αυτή δημοσιεύεται σε ένα site το οποίο ανήκει (ή χορηγείται αποκλειστικά) από την American Express και όχι από κάποιους ακτιβιστές της Occupy Wall Street.

3. ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ, ΑΥΤΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟ I-PHONE: Η «ζημιά» την οποία κάνει το παρατεταμένο ή διαρκές «κόλλημα» στα social media, μας σπρώχνει να (ξανά) μάθουμε πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος... Το λιγότερο που εισφέρει αυτή εδώ η ανάλυση , είναι που μας παροτρύνει να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα, χωρίς να το φωτογραφίσουμε με το i-Phone.

4. ΤΡΥΠΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΤΡΥΠΕΣ ΠΑΝΤΟΥ...

Το post αυτο κάνει μια λεπτομερέστερη καταγραφή των κινδύνων που αφορούν σε πρόσωπα, Οργανισμούς, εταιρείες προϊόντα.

Influentials 2011: Μια φωτεινή "τρύπα" στο αφιέρωμα της Lifo

2012-01-03T15:02:00.002+02:00

Το αφιέρωμα της Lifo ‘The Influentials 2011’, ήταν μια ευφυής σύλληψη και μια πολύ ενδιαφέρουσα εφαρμογή της, σε μια στιγμή που τα περισσότερα ελληνικά media ούτεν καν σκέφτηκαν ποτέ να επιχειρήσουν κάτι παρόμοιο (εκτός απο μαρκετίστικες, υποτίθεται, προσεγγίσεις του τύπου ‘οι bartenders της χρονιάς’, πατέντες που φθίνουν γιατί δεν υπάρχουν διαφημιστικά κονδύλια να τις χρηματοδοτήσουν).

Όπως σε όλα τα αφιερώματα, ο καθένας μας που έχει άποψη (κατά το ρηθέν από τον Κλιντ Ήστγουντ), θα είπε ποιοι από τους influentials που επιλέχτηκαν ήταν δήθεν, ποιοι δυνατοί, και ποιοι θετικές εκπλήξεις... Από το αφιέρωμα αυτό έλειπε μια περίπτωση, που ήταν φυσικό να μην την περιλάβει οποιος σχεδίασε το εγχείρημα: η ίδια η Lifo. Η εφημερίδα δεν έχει την ανάγκη να την κολακεύσω, ούτε και εγώ το συνηθίζω, -είναι απο τα ελαττώματα μου που προστατεύω καλά και για να είμαι ειλικρινής δεν μου έχει βγει σε κακό.

Η Lifo θα έπρεπε κατ’ αρχάς να μπει σε αυτήν την κατηγορία, μόνο και μόνο για το σκληρό editorial που είχε γράψει παλιότερα ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, σχετικά με την επέκταση του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη στα media.

Η Lifo αξίζει να μπει στο κύκλο των Influentials , για έναν επιπλέον λόγο: βιώνει τη κατάρρευση του κλάδου των ελληνικών media, αλλά παραμένει ζωντανή και διαθέτει νεύρο. Δεν βουλιάζει στη μιζέρια του να τα βλέπει όλα μαύρα, ούτε υπερβάλει με χαζοχαρούμενα άρθρα στο ποσο καλό κάνει να είμαστε αισιόδοξοι. Το ξεπέρασμα της κρίσης δεν θα γίνει ούτε με συνεχή αυτομαστίγωση, ούτε με επιπόλαιες ενέσεις ‘θετικού πνεύματος’. Ο ρεαλισμός απαιτεί να καταγράφονται οι καθιζήσεις και να προβάλονται τα δημιουργικά παραδείγματα, γιατί μονο η σύνθεση τους μπορεί να περιορίσει το γκρίζο και να ενισχύσει τις εστίες της ανάτασης.

Η αξία εγχειρημάτων όπως της Lifo, δεν βρίσκεται στο να τα ξεφυλλίζουμε σελίδα-σελίδα με το μάτι του απηνή κριτή. Η ομορφιά τους εντοπίζεται στις 10 σελίδες που αρέσουν στον καθένα μας, ενώ προσπερνούμε τις υπόλοιπες 50, είτε γιατί έχουν διαφορετική αισθητική από αυτή που μας ταιριάζει, είτε γιατι φιλοξενούν πρόσωπα, που σ’ αυτό το μικρό χωριό που λέγεται Αθήνα, έχουμε μάθει πώς να βρίσκουμε ένα κουσούρι για το καθένα... ‘Είναι κακό χωριό τα λίγα σπίτια’, λεει μια παροιμία και η Αθήνα το επιβεβαιώνει. Εγχειρήματα όπως η Lifo είναι μια εμπειρία και όχι ‘γήπεδα’ για να δείξουμε πόσο μας έμαθαν τα τηλεοπτικά παράθυρα να γκρινιάζουμε με τα πάντα και να επιβιώνουμε με βάση το βαθμό έκκρισης χολής.

Στις σελίδες (και στο site) της Lifo έχουν θέση πολλά νέα παιδιά, όχι με τη λογική που βλέπουμε σχεδόν παντού στη χώρα, ως μαϊντανοί δηλαδή, για να δικαιολογήσουν οι γενιές του 114 και του Πολυτεχνείου, τον ασφυκτικό τους έλεγχο πάνω στη ζωή και την εξέλιξη.
Όπως σημειώθηκε προηγουμένως, δεν έχει ανάγκη η Lifo κοπλιμέντα τη στιγμή που περνάει μέσα από το καμίνι όπου γίνονται στάχτη πολλά ελληνικά media και μεγάλο μέρος της δημοσιογραφίας. Έχει μειονεκτήματα και έχει και πλευρές που μπορούν να βελτιωθούν, αλλά σε κάποιους θα μας άρεσε να τη βλέπουμε , έτσι ‘αγενή’ και ‘επηρμένη’, τις σκληρές χρονιές που έρχονται, ακόμα κι αν δεν θα 'χει την πολυτέλεια να μειώσει τις αδυναμίες της.

Κάτι τελευταίο, που για λίγους σαν και μένα , είναι πρώτο... H Lifo είναι από τα ελάχιστα media στη χώρα, που συνειδητοποίησαν ότι η διαδικτυακή της ανάπτυξη δεν ειναι αναγκαίο κακό, ούτε ένα έντυπο σε ψηφιακή μορφή. ‘Πρώτα το Internet’ λενε οι μιντιάδες στο εξωτερικό, αλλά στην Ελλάδα αυτό είναι ακόμα ανέκδοτο.

Influentials και η Ανθρωπογεωγραφία της Επιρροής

Μιας που δόθηκε η ευκαιρία, να πούμε δύο λογια για το χάρτη της Επιρροής. Χρήσιμα ισως σε μια χώρα, που εκτός από τη φούσκα του χρέους, έζησε τη πομφόλυγα των ‘σπουδαίων’, που κατέληξαν να είναι ένας κύκλος ανθρώπων που έκαναν λεφτά (όπως τα έκαναν), κάποιων celebrities της TV και ορισμένων σαν αυτούς της ομάδας του ‘Κλικ’.

Πέρα από τη γενική κατηγορία των influentials , μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους idea starters και τους amplifiers. Αν γενικεύσουμε αυτήν την ανάλυση , αν σκεφτούμε πέρα από την περιοχή των brands που ασχολείται και περιλάβουμε τις ιδέες, τα causes, το Κοινωνικό Κεφάλαιο, τότε μπορούμε να ξεχωρίσουμε γύρω μας πρόσωπα με σημαντική συμβολή, με καταθέσεις σκέψης που κάνουν τη διαφορά.

Επειδή τείνει να γίνει πολύ trendy να θεωρούνται influentials κάποιοι που εχουν υπερβολική δραστηριότητα στα social media, είναι χρήσιμο να λάβουμε υπόψη μας και αυτήν την τοποθέτηση.
H Lifo πήρε την ευθύνη να επιλέξει κάποιες/κάποιους που ασκούν επιρροή και συγκέντρωσε ένα ενδιαφέρον ‘οικοσύστημα’. Όσο βαθαίνει η κρίση , τόσο θα νοιώθουμε μεγαλύτερη την ανάγκη να ξεχωρίζουμε τους ideas starters, τους amplifiers και τους influentials.

Δύο πρώην συμμαθητές στην ίδια πόλη

Με το Στάθη Τσαγκαρουσιάνο δεν μας συνδέει μονο το μικρό μας όνομα, αλλά και 12 χρόνια στην ίδια τάξη. Είχαμε πάντα ένα λόγο να διαφωνούμε, ενα προοίμιο της διαφορετικής πορείας που ακολουθήσαμε και της διαφορετικής προσέγγισης που, μάλλον, εξακολουθούμε να έχουμε. ΄Εχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια, από τότε που βρεθήκαμε για τελευταία φορά, αλλά το βρίσκω θετικό γιατί περιμένω συνεχώς να με εκπλήξει.

Είχε κάνει μια ενθαρρυντική αναφορά για το blog μου στην Ελευθεροτυπία (17-07-2009), μια ένδειξη οτί η επικοινωνία συνεχίζει σε ράγες που διατηρούν τη συνέχεια και αυγατίζουν την ενέργεια.
Είμαστε σε χρονιάρες μέρες, που συνηθίζονται οι ευχές και τα resolutions. Η ευχή αφορά τη Lifo: να ξεχωρίσει απο αυτό που θα περάσει η πλειοψηφία των ελληνικών media τη χρονιά που μόλις μπήκε. Η Lifo να υπερβεί το τσουνάμι του 2012 και να βγει πιο δυνατή. Και το ‘αίτημα’ αφορά το Στ. Τσαγκαρουσιάνο: να οργανώσει ένα μίνι-πλάνο για να βγουν από τη Lifo 4-5 νέα παιδιά που θα σπάνε κόκκαλα με τη γραφίδα τους (ή το πληκτρολόγιό τους). Πέρασα 20 χρονια στα media, όπου η ‘καλλιέργεια’ ταλέντων ήταν άγνωστη (όπως σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας), κάτι που φαίνεται στις μέρες μας. Ο Στάθης ειναι ο ίδιος, μια απο τις εκπληκτικές πέννες της χώρας και είναι από τους λίγους που μπορούν να περάσουν λίγη φλόγα, αρκετή τέχνη και επαρκή τεχνική σε νεώτερους.

Η επίκληση ‘για το καλό της χώρας’ ακούγεται αρκετά κούφια και ενοχλητικά κοινότυπη. Με τόσα αποκαΐδια όμως γύρω μας, η ιδέα να περάσουν όσοι μπορούν κάτι σε νεότερες/ους είναι λυτρωτική για τους ίδους και την τέχνη τους.

Η Ελλάδα, η οποία έχει πλέον ανάγκη τα ταλέντα της…

2011-12-23T17:12:00.000+02:00

Μια από τις μεγάλες σπατάλες που έγιναν στη ζοφερή περίοδο 1974-2009 ήταν αυτή των ταλέντων της χώρας. Κάθε λογής ταλέντων... Τους συμπεριφερόμασταν χειρότερα απ’ ότι οι ποδοσφαιροπαράγοντες και η κερκίδα, που εκμαύλιζαν και κατέστρεφαν κάθε 17χρονο με καλή ποδοσφαιρική στόφα. Η Ελλάδα έχει περάσει πλέον σε μια άλλη φάση, που πρέπει να κάνει στροφή 180 μοιρών. Να αντιμετωπίζει με σέβας τα νέα παιδιά, να δείχνει υπομονή, να τα συμβουλεύει και να τα βοηθάει ώστε να κρατήσουν αυτό το διαφορετικό, το πολύτιμο που διαθέτουν. Η Lifo μου έδωσε τη δυνατότητα να πω μερικά λόγια για μια τέτοια περίπτωση, καθώς είχα την τύχη να έρχομαι σχετικά συχνά σ΄ επαφή μαζί του, τους τελευταίους 16 μήνες.

Απόστολος Παπαδόπουλος

Ο 17χρόνος προγραμματιστής που εφηύρε ένα από τα πιο έξυπνα applications της χρονιάς.

Τον Απόστολο τον συνάντησα πρώτη φορά στις αρχές του Σεπτέμβρη του 2010, στη Θεσσαλονίκη όπου ζούσε, αφού ήδη τον παρακολουθούσα στο twitter και το μπλογκ του. Στη συνέχεια έγινε πρόταση στους οργανωτές τεσσάρων εκδηλώσεων της Αθήνας να καλέσουν έναν 17χρονο μαθητή ως ομιλητή, αλλά μόνο μία το έκανε. Ο Απόστολος κέρδιζε όποιον είχε ειλικρινή διάθεση, επειδή ήταν πολύ καλός μαθητής, πολύ καλός σε θέματα πληροφορικής, πολύ καλός στις επιδόσεις στο άθλημα του σκι. Ευτυχώς έφυγε. Λέω ευτυχώς, γιατί έχει την Ελλάδα στην καρδιά του και μπορεί να βοηθά περισσότερο μια καλή πορεία στο εξωτερικό απ’ το να μπει στο λούκι ενός ελληνικού πανεπιστημίου. Πριν από λίγες εβδομάδες έκανε μπαμ με την επιτυχία της εφαρμογής για iPhone.
Πρόκειται για το 4sqwifi που, χρησιμοποιώντας τη γνωστή εφαρμογή «εντοπισμού τοποθεσίας» foursquare, εντοπίζει τα γύρω ασύρματα δίκτυα από καφετέριες, εστιατόρια, ίντερνετ καφέ, καθώς και τους κωδικούς τους, επιτρέποντας την εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Δεν «σπάει» κωδικούς, αντίθετα χρησιμοποιεί τα σχετικά tips που έχουν αφήσει οι χρήστες του 4sq. Η εφαρμογή (που υλοποιήθηκε με τη συνεργασία του Γιάννη Πούλακα) διατίθεται δωρεάν και ήδη μετράει πάνω από 100.000 χρήστες (downloads), συγκεντρώνοντας θερμά σχόλια από αυτούς. Ο Απόστολος σπουδάζει στη Βιέννη, αλλά ήδη ταξίδεψε στη Silicon Valley και στο Παρίσι για τα επιχειρηματικά του σχέδια. Η ευημερία μιας χώρας εξαρτάται (και) από το πόσο δεν ρίχνει υπερβολικό βάρος στα ταλέντα. Τα αναγνωρίζει, τους δίνει ευκαιρίες, αλλά τους αφήνει χώρο για να κάνουν και τις στάσεις που χρειάζεται ένα ανθρώπινο ον. Ο Απόστολος έχει τα φόντα να κάνει μια «γεμάτη», δημιουργική καριέρα κάπου μεταξύ Μονάχου, Λονδίνου, Νέας Υόρκης και Silicon Valley.
«Γιατί θα με παρακολουθείς;», με ρώτησε κάπως έντονα σε μια τελευταία επικοινωνία. Από ενδιαφέρον για κάποιον που, είτε πατήσει γκάζι είτε περάσει στο φρένο, θα μπορούσε να είναι πρότυπο για χιλιάδες νέα παιδιά στη χώρα μας, τα οποία βολοδέρνουν μεταξύ βαρεμάρας, απογοήτευσης και αμηχανίας.

To TEDx ειναι ΄φάση΄, είναι μόδα ή μήπως είναι...

2011-12-12T17:57:00.003+02:00

Μου ζήτησαν απο την εφημερίδα Real News να γράψω ένα σημείωμα για το τι ακριβώς ειναι το TEdxAthens, για το οποίο έγινε φέτος τοσος θόρυβος. Σε αυτον περιλαμβάνεται και η κριτική, καθώς και οι τοποθετήσεις απόρριψης, πέρα απο θετικά σχόλια ή εκδηλώσεις ενθουσιασμου..

Δεν θελει πολλή σκέψη για να πει κάποιος οτι τo TEDxAthens είναι μια εμπειρία.. Αυτο περικλείει πολλά.. Χωρίς αμφιβολία κάποιοι πήγαν εκεί γιατι το θεώρησαν ‘μόδα’, ορισμένοι αλλοι γιατι πιστεύουν οτι έχει ‘φάση’, ειναι cool.. Αυτο συμβαίνει σε κάθε event της πόλης, που μαζευει πολύ κοσμο..
Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία προσώπων που ασχολήθηκαν πολύ.. Αυτών που ψάχνουν νεες ιδέες και ειναι πορωμένοι με τη Γνωση και τη Μάθηση. Μη ρωτάτε ποσοστά, κανείς δεν τα ξέρει... Αν όμως ειστε γονιός και θελετε να δείτε προς τα πού πάει η Εκπαίδευση, τότε ο καλύτερος τρόπος να το ψάξετε ειναι να δείτε ομιλίες απο το TED, πχ του φημισμένου σερ Kin Robinson, αλλά και του 19χρονου Souza που μίλησε στο TEDxAthens 2011.
Αν σας ενδιαφέρουν οι ριζικές αλλαγές που συμβαινουν στις υπηρεσίες Υγείας και πώς ο χρήστης αυτών των υπηρεσιών ή ο ασθενής έχουν αρχίσει να παίρνουν την υπόθεση στα χέρια του, τότε παλι ψάξτε (και) στο TED. Δεν ειναι σύμπτωση οτι ένας απο τους κορυφαίους εκφραστές αυτής της αντίληψης, ειναι ο Lucien Engelen, οργανωτής (curator) του TEDxMaastriht.
Είναι ελιτίστικο το TED; Είναι προτεσταντικό και νεοφιλελεύθερο; Αφορά μονο μανιακούς της τεχνολογίας; Είναι μια υπόθεση των επαγγελματιων της επικοινωνίας; Δεν ισχύει τιποτε απο αυτά, παρότι ένα μέρος του αφορα και όλους τους παραπάνω, που συμβαινει να εχουν τη πολυτέλεια ή την ανάγκη να ειναι ‘μέσα’ σε τέτοια events. Καλύτερα ομως να το διαπιστώσετε οι ίδοι, μελετώντας με καποια προσοχή το πρόγραμμα του ΤEDxAthens 2011. Φέτος μάλιστα ανέλαβε και πρωτοβουλίες που αφορουν την κοινωνία, πέρα απο τη διασπορά καλών ιδεών. Πχ υλοποιησε τη πρωτοβουλία Challenge με πρωτοπόρες ενέργειες απο το χώρο της Εκπαίδευσης και της Μάθησης, στηρίζοντας εμπρακτα τη δράση.
Κάποιοι θα επιμείνουν οτι ειναι ελιτίστικο.. Η απάντηση ειναι πως είναι τοσο ελιτίστικο οσο -περιπου- το να πηγαίνεις σε μια παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο ή σε έναν αγώνα της Εθνικής μπάσκετ ή σε έναν περίπατο με ομάδα ποδηλατών στη περιοχη του Παπαγου (μολις ειδα μια τέτοια παρέα 80 ατόμων και τη θαύμασα. Ανάμεσά τους 20-15 ατομα ανω των 50 ετων και 10-15 παιδιά). Δεν θα κατηγορήσουμε κανεναν ελληνα που δεν εχει διάθεση να παει σε μια τέτοια παράσταση ή εκδήλωση, αλλά μια τέτοια συμμετοχή παραμένει προσιτή στο 90% των Ελλήνων και των φιλων μας μεταναστών που ζουν στη χώρα μας.

Δεν υπαρχουν μυστικές συνταγές...

Πριν 2 χρονια, ο Δημ. Καλαβρός ένα 22χρονο παιδί τοτε, ξεκίνησε με θράσσος και επιμονη το πρώτο TEDxAthens. Πριν εναμισυ χρονο ήλθε ως δεύτερος επιμελητής (curator) ο Α. Τσουκαλίδης. Οι δύο curators, μια στενή ομάδα περίπου 10 εθελοντών και μια ευρύτερη ομάδα επιπλέον 30 εθελοντών, όλοι αυτοι συνεργάζονται εισφέροντας τις δημιουργικές τους ιδέες, πολλή δουλειά και –ορισμένοι- οικονομική συμβολή. Οι 30 απο τους 40 εθελοντές ειναι κάτω των 32 ετών.

Το brand του TED ειναι ισχυρό,αλλά δεν αρκεί.. Αν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στη ‘συνταγή’ σε σχέση με τα συνηθισμένα στην Ελλάδα, αυτο ειναι

-ομαδικη δουλειά, οπου 10-15 ατομα προσφέρονται να ‘χτισουν τα κορμιά τους στο γεφύρι’ για να πετύχει το εγχείρημα. Εξ αυτών 4-5 ειναι κολώνες απο γρανίτη, καθως εχουν όραμα, ειναι doers, επενδύουν στη γνώση, εχουν διάθεση προσφοράς.

-εθελοντική συμβολη, κατά τροπο που δεν συναντιέται συχνά στη χώρα

-συνθέσεις απόψεων και εμπειριών, που μειώνουν τα λάθη και αυξάνουν το δημιουργικο αποτέλεσμα

Οποια αλλη ομάδα επιχειρήσει κάτι αντίστοιχο με τα παραπάνω, τότε ειναι βέβαιο ότι θα έχει επιτυχία, ακόμα και αν ξεκινήσει με μηδέν οικονομικούς πόρους. Ειμαστε στη διάθεσή τους να βοηθήσουμε...

Υπάρχει ζωή μετά το TEDxAthens;

Ολοι εχουμε αγαπημένους φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, που για κάποιο λογο δεν σκέφτηκαν να έλθουν στο TEdxAthens. Δεν τους πιέσαμε, ούτε θεωρούμε ότι έχασαν κάποιο τραίνο. Δεν του ρωτήσαμε καν γιατι δεν ήλθαν και παραμένουν καλοί μας φίλοι. Αυτα που εμείς οι υπόλοιποι ‘πήραμε’ απο το TED, αυτές/αυτοι μπορουν να τα βρουν με άλλο τρόπο, σε άλλες εκδηλώσεις ή αλλες εμπειρίες.
Το σημαντικό στη ζωή ειναι να έχουμε επιλογές, να ρουφάμε αβίαστα δημιουργικές εμπειρίες και όχι να θεωρούμε οτι καποιος μας επιβαλει να τις ζήσουμε μέσα απο κάτι trendy, οπως πιθανόν ειναι το TED.

Αξιοποιείστε το δυναμικό 6.000 ανθρώπων

Με πολλούς τροπους 6.000 ατομα έδειξαν πολύ έντονη επιθυμία να παρακολουθησουν την εκδήλωση και την εμπειρία, περί τις 3.500 αναζήτησαν εισητήριο και 3.500-4.000 το είδαν απο τη ζωντανή μετάδοση (live streaming). Η ισχυρη διάθεση συμμετοχής έφτασε σε κάποιες περιπτώσεις το βαθμο της υπερβολικής πίεσης και του spamming. Να δούμε τη θετική πλευρά: 6.000 πρόσωπα, για διάφορους λογους, απο μανία για μάθηση μέχρι επιθυμία να ειναι κοντά σε κάτι trendy, εχουν διάθεση να αφιερώσουν χρονο και ένα στοιχειώδες ποσόν για να παρακολουθήσουν ‘κάτι’ που συνδυάζεται με Γνώση, διερεύνηση τάσεων στις ιδέες, συμμετοχή σε εμπειρίες. Πρόκειται για ένα δυναμικό ανθρώπων, που μπορουν να αξιοποιήσουν παρεμφερή με το TEDx εγχειρήματα. Τα μέλη της ομάδας του TEDxAthens, οπως έχουνε αποδείξει μέχρι στιγμής σε αρκετές περιπτώσεις, ειναι ανοικτή να υποστηρίξει τα εγχειρήματα εκείνα που διατηρουν υψηλή ποιότητα, σέβονται το Πολίτη και δεν αποτελουν αμεση ή έμμεση προώθηση καποιου προϊόντος ή καποιας ιδεολογίας..
Υπάρχει συμπυκνωμένη ενέργεια στην Αθήνα και την Ελλάδα, ας αναληφθουν πρωτοβουλίες ώστε να μετασχηματισθεί σε δράση, που ταιριάζει στην αισθητική και στους διαφανεις στόχους επιμέρους ομάδων. Η κοινωνία πηγαίνει μπροστά μέσα απο τη σύνθεση διαφορετικών δημιουργικών προσπαθειών, καθώς πέρασε η εποχη των κεντρικών σχεδιασμών και της ακλονητης ‘αλήθειας’.

Η αμιλλα δεν ειναι πρόβλημα, αλλά ισχυρή ανάγκη. Ενίοτε δεν μας πολυαρέσει η ιδέα του ανταγωνισμου στη πρώτη ματιά, αλλά η εμπειρία μας λεει, πως ειναι βασικός παράγοντας επιτυχίας και ψυχολογικής ισορροπίας.

Η ζωή ειναι εμπειρίες..

Η εμπειρία ειναι κάτι πολύ προσωπικό...Το είπε πολύ χαρακτηριστικά εδώ ο (άγνωστός μου) Ντάνος Τσάκαλος, που αφου παραθέτει το τι δεν του άρεσε στο φετινό TEdxAthens, στο τέλος, μέσα απο τη μαγεία ενός (άσχετου) τραγουδιού καταλήγει στο οτι κέρδισε την εμπειρία.
Το TEDxAthens, ένας αγώνας μπάσκετ, μια γευσιγνωσία, μια ποδηλατική εκδρομή, δεν ειναι ένα αθροισμα απο καλά ή κακά μέρη. Δεν ειναι πρόσθεση, ειναι ολοκλήρωμα. Δεν ειναι το λάστιχο που σούσκασε, ο διπλανός που έκανε θόρυβο τρώγοντας γαριδάκια, ούτε καν οι business cards που αντάλλαξες. Πέρα απολα αυτά ειναι η βεβαιωμένη αίσθηση πως ανήκεις σε ένα ανθρωπινο δίκτυο, που δεν ζητάει λεφτά, δεν πιέζει για τροπολογίες, δεν ψάχνει (συνεχώς και μανιωδώς) μπίζνες. Τέλος, πάνω απολα τούτα ειναι οι χορδές που χτύπησαν μέσα σου, οι σκηνές που κράτησες στο μυαλό σου, οι χαρές της ανθρωπινης επικοινωνίας, οι καινούργιοι φίλοι που κέρδισες σε εποχές και –ενδεχομένως- σε ηλικίες που δύσκολα τολμάς καινούργιες φιλίες...

ΥΓ. Ηταν ελάχιστοι οι πολιτικοι που πέρασαν απο το TEdxAthens. Ακόμα λιγότεροι ήταν οι επιχειρηματίες, που έχουν ευρεία οικονομική δύναμη. Πρόκειται για διαπίστωση, το TEDxAthens ούτε επιδίωξε να εχουν μεγαλύτερη παρουσία, ούτε απέτρεψε οποιους ήθελαν να παρευρεθουν. Η μειωμένη παρουσία των θεωρουμένων ως ηγετικών ομάδων της χώρας, ειναι –κατά τη ταπεινή μου γνώμη- μια ακόμα ένδειξη για την αδυναμία των ελίτ της χώρας να παρακολουθήσουν τις νέες ιδέες. Μια ακόμα επιβεβαίωση ότι η χώρα έχει οδεύει προς καινούργιες ηγεσίες, νεότερες σε ηλικία και περισσότερο ανοικτές στις κυοφορουμενες αλλαγές...

Δυο ελληνικά εγχειρήματα του TEDxAthens που δεν ειναι βαλκάνια

2011-12-01T15:55:00.000+02:00

Δυο εγχειρήματα του φετινου TEDxAthens δίνουν ένα διαφορετικό στίγμα και επιβεβαιώνουν ότι αυτή η οργάνωση θέλει να έχει ελληνική σφραγίδα και να είναι χρήσιμη σε πολίτες και κοινωνικές ομαδες που δεν ενδιαφέρονται μόνο για τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά επιθυμούν να γίνει κάτι για εμάς, εδώ στην Ελλάδα, τώρα.
Το TEDxAthens δεν ειναι κόμμα ή πολιτική κίνηση, αλλά νοιώθει την υποχρέωση να κινείται σε μήκος κύματος που αντιλαμβάνεται τη μεγάλη κρίση, που βαθαίνει. Το εγχείρημα Challenge για τη Μάθηση και η διερεύνηση του αυριανού μοντέλου των sports της χώρας μας, ειναι δύο δράσεις που κινούνται στο ρεαλιστικό πεδίο του δικού μας περίγυρου

Challenge για τη Μάθηση

Πέρα απο τη διαμάχη των επαγγελματιών της εκπαίδευσης με το Κράτος και τη κυβέρνηση, υπάρχει ένας ολοκληρος κόσμος γονιών, εκπαιδευτικών, μαθητων, πολιτών που ενδιαφέρονται για τη Μάθηση. Το Challenge εχει τη μορφή του διαγωνισμού, δηλ μιας διαδικασίας που έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει δημιουργικές προσπάθειες προσώπων και ομάδων, που ασχολούνται με θέματα Μάθησης, Εκπαίδευσης, Παιδείας. Το Challenge επιβεβαίωσε ότι πέρα απο τις δυσκολίες που φέρνουν οι περικοπές στη δημόσια εκπαίδευση, υπάρχουν 100δες εκπαιδευτικοί, μαθητές, σπουδαστές, γονείς, που συνεχιζουν να διαθέτουν δημιουργική διάθεση. Οργανωνουν projects που επιβεβαιώνουν ότι η Μάθηση δεν ειναι μόνο κρατική υπόθεση, ούτε μόνο ιδιωτική επένδυση. Είναι μια δημόσια αξία, που μπορεί να αναπτύσσεται μέσα απο ομαδική δουλειά, έξω απο τις απλοχεριές ή τα στενέματα του κράτους.
Στο Challenge συμμετείχαν 153 προτάσεις, που αξίζει να τις δείτε όλες μια-μια. Συμμετείχαν ομάδες μαθητών απο τα Πατήσια, δραστήριοι εκπαιδευτικοί δημόσιων σχολείων απο τη Βόρεια Ελλάδα ή τα νησιά μας. Κάποιοι με πλούσια τεχνολογικά εργαλεία, αρκετοί άλλοι με εστίαση στο πυρήνα της Μάθησης, που δεν θα γίνει ποτέ τεχνολογικός. Οποιοι προβληματιζόμαστε για το μέλλον της εκπαίδευσης και έχουμε την αποψη ότι δεν θα ειναι μονο τυπική, αλλά και μη τυπική και social, ισχυριζόμαστε ότι το Challenge μας δείχνει σκηνές του μέλλοντός μας.
Υποψιάζομαι μάλιστα οτι το Challenge θα δεχτεί μια ισχυρή, 'γλυκιά' πίεση: επειδή μάλλον θα μειωθεί αισθητά το ενδιαφέρον του Κράτους να οργανώνει διαδικασίες, διαγωνισμους , θεσμούς που θα αναδεικνύουν τη καινοτομία, την επινοητικότητα, τη δημιουργικότητα στην εκπαίδευση, μια εθελοντική προσπάθεια οπως το Challenge θα γίνει δέκτης του ενδιαφέροντος να διατηρηθεί ζωντανή η δραστηριότητα που δίνει την ευκαιρία σε εκπαιδευτικούς και πολίτες, μαθητές και σπουδαστές, να καταθέτουν τις ιδέες τους, να συζητούν με άλλους που έχουν αντίστοιχες αναζητήσεις, να δικτυώνονται...

Το αυριανό μοντέλο των sports

Τα κορίτσια της Εθνικής Πόλο εκτός πισίνας

Το Euro 2004 και η Αθήνα 2004 ειναι περίπου αδύνατον να έλθουν ξανά σε αυτη τη χώρα. Ολοι σχεδόν θέλουμε να χαθουν τα συμπτώματα Μάκη Ψ. και Αχιλλέα Μπ., τα οποία βεβαίως δεν ξεπετάχτηκαν μονα τους, αλλά εκολαφτηκαν χάρη στην ανάγκη κάποιων εγχώριων ελίτ να βρούν εύκολους τρόπους να παίρνουν κάλπικα πρωταθλήματα. Αυτές οι 'ωραίες' εποχές με τις τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις,ειναι πλέον παρελθόν. Δεν είμαστε αφελείς, για να θεωρούμε ότι ολα τα sports θα γίνουν σαν το αφανές , αλλά με πολύ μεγάλες διεθνείς επιτυχίες water polo. Αισιοδοξούμε όμως ότι δημοφιλή αθλήματα, όπως το μπασκετ, που τώρα ειναι σε κατάρρευση, θα βρουν τις δυνάμεις ώστε να ξανασυνδεθούν με τη κοινωνία και να ζητήσουν τη στήριξη όχι απο αδικαιολόγητες χορηγίες, μα απο την αγάπη του κοινού..
Ασφαλώς θα παμε σε αλλη κλίμακα, με λιγότερες διεθνείς 'επιτυχίες', ίσως όμως κατι τετοιο θα συμβεί και στην Ισπανία και την Ιταλία.Προσγείωση...
Η ομιλία κοριτσιών απο την Εθνική ομάδα του πόλο στην εκδήλωση του TEDxAthens έγινε πραγματικότητα μετά απο πολύ προσπάθεια.. Οχι, δεν υπήρχε θεμα ναζιών απο celebrities, αλλά η μάχη που δίνουν τα κορίτσια ειναι καθημερινή, ανάμεσα σε ταξίδια στο Βελιγράδι ή τη Κύπρο για διεθνείς υποχρεώσεις. Η καθημερινή μάχη οφείλεται στο οτι οι αθλητικοί σύλλογοι δεν έχουν πλέον τα μέσα που διέθεταν κάποτε, ενώ έχουν σταματήσει τα προνόμια των διορισμών στις Ενοπλες Δυνάμεις. Οι πρωταθλητές και οι πρωταθλήτριες του σήμερα, πρέπει να δίνουν κάθε μέρα τη μάχη στη προπόνηση , αλλά και στο χώρο της δουλειάς τους, γιατι ο έρωτας με το πρωταθλητισμό σταματά κάπου στα 30-35. (Αυτά δεν ισχύουν για ποδόσφαιρο, μπασκετ, αλλά η τάση θα οδηγήσει αργά μεν, αλλά προς αυτή τη κατεύθυνση).
Η δομή και η λειτουργία των sports δεν είναι κάτι περιθωριακό, που αφορά μονο το πελατειακό κράτος, και τους προνομιούχους πρωταθλητές. Είναι βασική δραστηριότητα τοπικών κοινωνιών, μέσα απο αυτούς τους κύκλους καλλιεργούνται πρότυπα για τις νέες και τους νέους...
Να ακούσουμε την ομιλία των κοριτσιών της Εθνικής πόλο, γιατι και αυτή μας φέρνει σκηνές απο το μέλλον. Ενα μέλλον που μπορεί να μην είναι τόσο γκριζο, όσο θέλουν οι περισσότερες διηγήσεις γύρω μας

Η Γεωπονική δείχνει πως η νοοτροπία αλλάζει πολύ αργά

2011-11-17T15:45:00.002+02:00

Η συντριπτική πλειοψηφία απο τους 90 πρωτοετείς της Γεωπονικής Αθηνών αποτελείται, σύμφωνα με μια φοιτήτρια, απο παιδιά των οποίων οι οικογένειες ζουν στην Αθήνα. Βρέθηκαν σε αυτη τη σχολή , κατά κανόνα , απο καραμπόλα. Είχαν ως πρώτη επιλογή άλλες σχολές, τελείως διαφορετικού προσανατολισμού, όπως η Ιατρική.
Ασφαλώς δικαιούνται τα νέα παιδιά να αντιδρασουν με κάποια επιχειρήματα, όπως: ' οι προηγούμενες γενιές καταστρέψατε τη χώρα και τώρα θελετε να μας στείλετε εμάς, για τιμωρία, στην εγκαταλειμμένη ελληνική ύπαιθρο. Μας παροτρύνετε να πάμε στην επαρχία, με τη πολύ φτωχή ζωή και με εισοδήματα πολύ μικρότερα απότι κερδίζατε εσείς'. Σε προσωπικό επίπεδο, τα παιδιά αυτά έχουν το δικαίωμα να το λένε. Στο επίπεδο της κοινωνίας, θα έπρεπε ήδη να φαίνονται κάποια σημάδια, για την ανάγκη αναζωογόνησης της υπαίθρου στο παραγωγικό τομέα.
Για όσο διάστημα, η νεολαία θεωρεί οτι η ενασχόληση με τον αγροκτηνοτροφικό τομέα ειναι 'τιμωρία' , αυτο θα σημαίνει ότι καλλιεργούνται ακόμα οι αυταπάτες για τη δυνατότητα να διορισθούν στο δημόσιο ή να βρούν καποια καλοπληρωμένη δουλειά σε κάποιες υπηρεσίες στη πόλη, ενώ η οικονομία καταρρέει από την ύφεση.
Ο Γιώργος ειναι 30 χρονών και προτιμά να ταξιδεύει 60 χιλιόμετρα κάθε μέρα, για να διδάσκει ως αναπληρωτής καθηγητής και αρνείται να συμβάλει στη μεσαία αγροτική παραγωγή του πατερα του. Προτιμά ένα μηνιαίο εισόδημα 700 ευρώ, που παίρνει με αρκετή καθυστέρηση, ενω οι προπτικές να γίνει μόνιμος ειναι πολύ μακριά (δεν έχει περάσει ακόμα απο ΑΣΕΠ και οι προβλέψεις ειναι γκρίζες). Ολες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι 'τσοντάρει' ο 60χρονος πατέρας του, ένας παραδοσιακός έντιμος αγρότης.
H αλήθεια ειναι πως υπάρχει κάποια κινητικότητα υπέρ της αναζωογόνησης της πρωτογενούς παραγωγής, όπως έδειξε η περιπτωση του φοιτητή Πολυτεχνείου, που 'πέταξε' δυο χρόνια σπουδών, για να ξεκινήσει απο το μηδέν στη Γεωπονική.Σχετική ειναι και η περίπτωση τριών αδελφιών, που ακολουθουν τρεις διαφορετικές εξειδικεύσεις της Γεωπονικής, προφανώς στα πλαίσια ενός οικογενειακού σχεδίου.
Η σημερινή κατάσταση στην αγροτική παραγωγή ειναι φυσικό να μην εμπνέει τους νέους. Ενα μεγάλο μέρος 'αγροτών' ειναι στην ουσία εισοδηματίες, που παίρνουν γενναίες επιδοτήσεις και συντηρούν μια χαμηλής ποιότητας και παραγωγικότητας παραγωγή, χρησιμοποιώντας οικονομικούς μετανάστες. Ενα άλλο μέρος της αγροτικής παραγωγής, αποτελείται απο παραδοσιακούς αγρότες, που ασχολούνται με καλλιέργειες πολύ μικρής απόδοσης και ανεμικής προοπτικής (λχ λάδι). Οι τελευταίοι ειναι όμηροι μιας ξεπερασμένης αντίληψης για το πρωτογενή τομέα , δουλεύοντας επτά μέρες την εβδομάδα και απολαμβάνοντας τη μιζέρια της ελληνικής περιφέρειας.
Τι αντιδράσεις έχετε; ρώτησα πριν μερικές εβδομάδες το πιο στενό συνεργάτη βουλευτή, που εκλέγεται σε μεγάλη αγροτική και φτωχή περιφέρεια. 'Στα χωριά δεν έχουμε κανένα πρόβλημα' απάντησε. 'Ολα σχεδόν τα σπίτια έχουν ένα καλό εισόδημα απο τις επιδοτήσεις, ενώ παίρνουν και απο μια αναπηρική σύνταξη'.
Χρειάζεται υπομονή λοιπόν... Κάποιες ηγετικές ομάδες στο αμέσως επόμενο διάστημα μπορεί να συμβάλουν, ώστε η ανάγκη στήριξης της ελληνικής αγροτικής παραγωγής να μην γίνει σε συνθήκες που μοιάζουν με καταδίκη των νέων.. Να επεξεργαστούν κάποιο σχέδιο, να δώσουν νόημα, να συνδυάσουν την αναζωογόνηση της περιφέρειας σε αλλους τομείς (πολιτισμός, ψυχαγωγία) και να αποσυνδέσουν τη παραγωγή απο τη κρατική πατρωνία (επιδοτήσεις για άχρηστη παραγωγή ή για επενδύσεις-μαϊμου).
Α, η αντικατάσταση των καρκινωμάτων των παραδοσιακών Συνεταιρισμών, θα είναι πρωταρχικής σημασίας.

Δικαιοσύνη: Ο Μάκης Ψωμιάδης είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου

2011-11-11T12:46:00.000+02:00

Πριν λίγες ώρες προφυλακίστηκε ο δημοσιογράφος Δημ. Καπράνος για την υπόθεση των δομημένων ομολόγων, ενώ οι πάντες προεξοφλούσαν ότι θα περνούσε ένα ήσυχο απόγευμα. Ο Δ. Καπράνος ήταν κομματικό στέλεχος με πολύ καλές γνωριμίες. Ο πρόεδρος πολύ μεγάλης ΠΑΕ κινδύνεψε, πριν μερικές μέρες, με προφυλάκιση για μη καταβολή ΦΠΑ, έως ότου πληρώσε μέτοχος της ομάδας. Στον κατασκευαστικό κλάδο κανείς δεν πίστευε ότι θα προφυλακιζόταν ποτέ ο Παν. Πανούσης, ο οποίος είχε οφειλή ΦΠΑ πάνω απο 6 εκατ. ευρώ.
Νομικοί κύκλοι θεωρούν ότι τα παραπάνω είναι κάποιες ενδείξεις ότι κάτι μπορεί να αλλάζει... Ενδεχομένως, λένε, η έλλειψη ισχυρής κυβέρνησης να μείωσε τις παρεμβάσεις που γίνονται στη δικαιοσύνη, με αποτέλεσμα να φθάνουν σε ορατό για τους πολίτες αποτέλεσμα, περιπτώσεις που μέχρι πριν ένα μήνα «πνίγονταν».
Η κορυφαία υπόθεση είναι αυτή του Λ. Λαυρεντιάδη. Μέχρι πριν ένα μήνα, κάποιοι έβαζαν στοίχημα ότι θα «καθάριζε» με συνοπτικές διαδικασίες. Τις τελευταίες μέρες, πάντα κατά νομικούς κύκλους, θεωρείται ότι τα πράγματα έχουν γίνει πιο δύσκολα για το μεγαλομέτοχο της Proton Bank. O κ. Διώτης του ΣΔΟΕ, ο κ. Πεπόνης του Οικονομικού Εγκλήματος και ο κ. Νικολούδης της Αρχής για τη Καταπολέμηση του Ξεπλύματος Βρώμικου Χρήματος, θεωρούνται δικαστικοί, που παρά τα εμπόδια που τους είχε βάλει το πελατειακό κράτος, δεν είχαν συμβιβασθεί.
Η ενεργοποίηση του νόμου για αυτόφωρη διαδικασία στις περιπτώσεις μη καταβολής ΦΠΑ, έχει φέρει αποτελέσματα, καθώς αυξήθηκε ο αριθμός των επιχειρηματιών που έσπευσαν να κλείσουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις απο το κίνδυνο προφυλάκισης.

Υ.Γ. Η δικαιοσύνη θα κρίνει την ουσία της υπόθεσης του κ. Καπράνου, στο λογαριασμό του οποίου βρέθηκαν 1.900.000 ευρώ, τα οποία συνδέονται με το ομόλογο που επέλεξε ως πρόεδρος του Ταμείου Δημοσιογράφων.

13 κινήσεις για να ξεφεύγετε απο τις επιθέσεις καταθλιπτικών κακών ειδήσεων

2011-11-10T13:45:00.000+02:00

O Πρόεδρος της Royal Art Society και επικεφαλής μιας εταιρείας που ασχολείται με start-ups, έγραψε κάποιες ιδέες (σε άρθρο στους Financial Times) για το πώς μπορούμε να αντιστεκόμαστε στη καθημερινή πλειάδα ειδήσεων που είναι αντιπαραγωγικές και «κατατρώγουν» τη διάθεσή μας. Μερικές απο αυτές:

· διαβάζετε ιστορικά βιβλία

· αποφεύγετε τις ειδήσεις

· αφιερώνετε χρόνο σε νέους ανθρώπους, κάντε συζητήσεις μαζί τους

· να είστε δραστήριοι για να μην έχετε χρόνο να σκέφτεστε τα μίζερα

· επικεντρωθείτε σε μικρές νίκες

Απολαύστε το σύνολο των προτάσεων του συγγραφέα στη παρακάτω παράθεση του άρθρου του.

A guide to shaking off the doom and gloom

By Luke Johnson
Almost everyone I know in business is sick of this downturn. The task is to restore confidence, despite various challenges. We need a sense of optimism to revive growth, and to reverse the recent decline in living standards. This can be done with sufficient willpower.
I have, therefore, assembled a brief list of suggestions that might boost morale among those entrepreneurs who are finding it tough.
● Study history: it helps to put present difficulties into context. Life for almost everyone on earth is better than it ever has been. Societies have always suffered from periodic upheavals, yet in the long run the trend is one of relentless material improvement, mainly thanks to technological advances. Depressions always end, and our collective ingenuity has solved all the challenges of the ages. Our current, temporary adversities will be no different.
● Avoid the news: read and watch the minimum. Editors believe bad news sells better than good, and in an era of intense media competition, many stories exaggerate and dramatise so as to catch the public’s attention. Brush off the screaming headlines, and your mood will lift.
● Spend time with young people: humans are born with a sense of wonder. But age and experience make too many older people cynical, while rising considerations of mortality can make even hardy souls melancholy. The answer is to surround yourself with friends and colleagues from across the generations to cancel out the gloom.
● Remain rational: the worst almost never happens – the vast majority of dire forecasts by commentators and supposed experts are simply nonsense. Humankind developed a capacity to imagine terrible outcomes as an insurance policy so that we could avoid them. But being constantly in dread of fresh catastrophes is impractical and taints our judgment.
● Avoid pessimists: most of us have a bias towards either a negative or positive outlook. You should keep the company of these latter, sunny characters. Seek out those with an upbeat disposition – you’ll find it is infectious.
● Read the stoics: classical writers like Marcus Aurelius have provided readers with uplifting advice about preserving equanimity amid awful circumstances for hundreds of years. I recommend his Meditations.
● Admit mistakes and then move on: all of us make bad decisions, suffer setbacks and endure failures. It is important to recognise these but once you have accepted the error – and apologised where necessary – start afresh and don’t stay mired in regret.
● Keep busy: dynamic individuals don’t have time to become depressed. They are too busy striving to make progress. The world is full of more opportunities than ever before – what is needed is entrepreneurial zest and self-discipline.
● Get fit: doctors have understood for centuries that physical exercise is an excellent antidote to stress and gloom. Endorphins released when you exercise help banish the blues.
● Focus on small wins: every day each of us experiences little victories that can act as encouragement. Note these modest achievements and it will generate a sense of momentum that can propel you.
● Ignore events over which you have no control: worrying about what will happen to the euro or Wall Street is a waste of intellectual effort. Put exertion instead into your own business and life. Expend energies on aspects of your career that you can genuinely influence.
● Concentrate on your micro economy: forget the macroeconomic climate. What matters is how you take share in your local market, or whether you can enhance your products to better serve customers.
● Laugh: psychologists know that humour is healthy. So seek out comedy when you can, listen to jokes – and don’t take yourself too seriously. As they say, a day without laughter is a day wasted.
Of course, there is no magic formula – resilience is hard won, and the path is never smooth. Moreover, delusional optimism can surely be dangerous. But having witnessed brilliant turnrounds of companies left for dead, I know that the power of indomitable leadership in business should never be underestimated. And above all, great generals inspire a belief in a hopeful future. We need some of that inspiration right now.
lukej@riskcapitalpartners.co.uk
The writer runs Risk Capital Partners, a private equity firm, and is chairman of the Royal Society of Arts. He is the author of ‘Start it up’

Εχει αξία ενα τυπωμένο βιβλίο ή ‘φύγαμε’ για eBook;

2011-11-07T17:19:00.000+02:00

Aναδημοσίευση από comm-effect.gr

Βρέθηκα μπροστά στο δίλλημα αρκετές φορές τους τελευταίους μήνες , ερώτημα που αφορουσε κάποια non-profit εγχειρήματα αλλά και επαγγελματικά projects. Δύο πολύ σημαντικές αναλύσεις ώθησαν τους συνεργάτες μου και εμένα, να το σκεφτούμε πολύ, καθώς δεν υπάρχουν απόλυτές αλήθειες.

Η ανάλυση αυτή του Jeff Jarvis εξηγεί γιατί το τυπωμένο βιβλίο, με θέμα ιδέες ή επιστημονικά θέματα, έχει ακόμα αξία. Είναι σημαντικό οτι αυτή η τοποθέτηση προέρχεται απο έναν πολύ γνωστό και πολύ προβεβλημένο διανοητή, που είναι περίπου σύμβολο της ενασχόλησης με τα Social Networks.

Στον αντίποδα, ο συγγραφέας Sam Harris εξηγεί εδώ γιατί συνολικά οι τυπωμένες απόψεις χάνουν τη μάχη απο τη διαδικτυακή έκφραση ενός βιβλιου, ενός δοκιμίου, ακόμα και ενός άρθρου σε εφημερίδα.

ΝΕΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Χάσαμε ίσως το «λαμπτήρα», να μη χάσουμε τις «κωλοφωτιές»

2011-10-24T15:59:00.000+03:00

Μάλλον είχαν μεγάλα «βαρίδια» οι πολλές συζητήσεις που έγιναν τα δύο τελευταία χρόνια για την ανάπτυξη νέας επιχειρηματικότητας. Όπως το 98% των θεμάτων που συζητούνταν ή αναπτύσσονταν στην χώρα, όλα είχαν αφετηρία και κατάληξη το κράτος. Εξού και το αποτέλεσμα είναι περίπου μηδενικό. Έμειναν οι συζητήσεις, ενώ χάσαμε δύο χρόνια στα οποία πιθανόν να μειώθηκε η υπομονή (και τα resources) πολλών νέων ανθρώπων που είχαν ξεκινήσει κάποιο επιχειρηματικό εγχείρημα. Οι περισσότεροι νοιώθουν κόπωση και εξάντληση των πόρων τους.
Οι σκέψεις αυτές μου γεννήθηκαν διαβάζοντας τις εξής τρεις αναλύσεις:

ΚΩΛΟΦΩΤΙΕΣ Ή ΛΑΜΠΤΗΡΕΣ: με πόρους του ΕΣΠΑ εξελίχθηκε μια συζήτηση πολυτελείας τα δύο τελευταία χρόνια, που σε αρκετές περιπτώσεις είχε ως υπόβαθρο πώς θα κάνουμε την Ελλάδα Silicon Valley ή Ισραήλ. Όποιος διαβάσει την σχετική παράγραφο αυτής της ανάλυσης , ίσως μπει στον εξής πειρασμό, όπως εγώ: θα ήταν καλύτερα να ψάχνουμε για «κωλοφωτιές», παρά για «λαμπτήρες». Να τι αναφέρει σχετικά ο David Armano:

Think Small: Fireflies vs. Lightbulb
Innovation doesn't always occur as the result of a single big idea (lightbulb) but can often times be the result of many little ideas. If we think about ideas, concepts or thoughts as fireflies vs. a giant lightbulb, you realize that fireflies need to be "caught" and placed in a jar. When collected, lots of fireflies can generate just as much light as a light bulb, but the trick is pulling out the right firefly or idea at the right time. Many good ideas were ahead of their time.

Όπως έτυχε να ειπωθεί σε κάποιες συζητήσεις, θα ήταν προτιμότερο να έχει αφιερώσει πόρους η χώρα για να δημιουργηθούν επινοητικές τουριστικές πανσιόν, παρά Web 2.0 applications παγκόσμιας εμβέλειας.
Αν τραβήξει κάποιος μια γραμμή πάντως, ίσως φθάσει στη διαπίστωση ότι δεν έγινε ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Ίσως δεν μας έχουν μείνει πολλά αποθέματα απο κεφάλαια ή υπομονή, αλλά θα πρέπει να δούμε με πολλή προσοχή, τι είναι εφικτό για μια Ελλάδα, που μέσα απο κρατικές επιδοτήσεις συνεχίζει να νομίζει ότι μπορεί να κάνει πρωταθλητισμό στη Silicon Valley.

ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΄Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΙΔΩΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ:
Μια ματιά στην πλατφόρμα Kickstarter , μ’ έβαλε σε προβληματισμό για το πού οδήγησε η έντονη διάθεση της κυβέρνησης να έχει τον απόλυτο έλεγχο των πόρων του ΕΣΠΑ για την επιχειρηματικότητα. Αυτό ήξεραν οι περισσότεροι, για να μην τα ρίχνουμε όλα στην κυβέρνηση.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Τα funds, αν πιστέψω υψηλόβαθμο στέλεχος κορυφαίας τράπεζας, που ετοίμασε η Ειδική Γραμματεία Ψηφιακής Σύγκλισης, δεν φαίνεται να προχώρησαν.
Το κράτος μπορούσε να δημιουργήσει ένα «γήπεδο» όπως ο Kickstarter, ώστε τα επιχειρηματικά εγχειρήματα να βρίσκουν επαφές με ιδιώτες επενδυτές.
Ο κρατισμός έκανε και εδώ, για τελευταία φορά, το θαύμα του, αυτό που έφερε τη χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα.
Το Open Coffee ήταν ένα καλό πρότυπο, δυστυχώς όμως δεν «αντιγράφηκε» με ιδιωτικές πρωτοβουλίες. Αντίθετα έγιναν δεκάδες απόπειρες του κράτους να κάνει τα δικά του Open Coffee, πάντα με λεφτά του ΕΣΠΑ, τα οποία κατέληξαν σε πολλούς καφέδες, αλλά σε ισχνά αποτελέσματα όσον αφορά στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ:

Η εύκολη λύση των ημερών μας είναι να τα ρίχνουμε όλα στο πολιτικό σύστημα. Όντως έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης. Η κρίση της χώρας περιλαμβάνει εκτός απο τις πολιτικές ηγεσίες, και τις επιχειρηματικές. Εδώ μας λένε ότι οι επιχειρηματικές Κοινότητες πρέπει να έχουν ως ηγέτες επιχειρηματίες.
Η συνήθης επίθεση κατά των επιχειρήσεων της χώρας μας ότι είναι κρατικοδίαιτες, είναι επίπεδη και οδηγεί σε αδιέξοδο: όντως μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων έχει συμβόλαια με το κράτος, αλλά όποιος μένει σε αυτό κάνει ένα στοιχειώδες λάθος. Επειδή το κράτος είναι πάρα πολύ μεγάλο, το 70-80% των επιχειρήσεων είναι υποχρεωμένο να αναζητά έργα απο το κράτος, γιατί διαφορετικά θα κινδύνευαν με αφανισμό.
Το λεπτό σημείο είναι κάπου αλλού: εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι δεν υπάρχουν αρκετές επιχειρηματικές ηγετικές ομάδες στη χώρα μας, που να αναπτύχθηκαν μέσα απο την αγορά ή τη διεθνή αγορά. Τη δύναμη πάλι την είχε το κράτος, μπορούσε να χρίζει η ηγεσία ομάδες που είχαν προνομιακή σχέση μαζί του.
Ένα σύμπτωμα όλων αυτών, είναι το ότι σεβαστά κονδύλια του ΕΣΠΑ προγραμματίσθηκε να διατεθούν όχι σε επιχειρήσεις, αλλά σε συνδικαλιστικά όργανα επιχειρήσεων. Μαντέψτε τι ρόλο έπαιξαν αυτά τα κονδύλια... Αξιοποιούνται όχι για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, αλλά για την επέκταση του πελατειακού κράτους στους κόλπους των επιχειρηματικών οργανώσεων.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ:

Τα πανεπιστήμια έχουν ξορκίσει την επιχειρηματικότητα, εκτός και αν είναι κρατική, πάλι δηλαδή «φαύλος κύκλος». Ίσως εδώ να είναι αργά, πολύ αργά..Να πώς σκέφτονται κάπου αλλου

Αρκετοί ίσως σκεφτούν ότι όλα τα παραπάνω είναι μάταια πια. Ανήκω στους άλλους, εκείνους που θεωρούν ότι υπάρχει αύριο στη χώρα, έστω και αν θα είναι αρκετά διαφορετικό απ’ ότι το ονειρευτήκαμε. Όπως έγραψε και η Βίβιαν, υπάρχει αύριο, μόνο που πρέπει να το δούμε στα μέτρα της πραγματικότητας, και όχι μέσα απο τις 5 «φούσκες» που μας παρέσυραν σε νερά φουρτουνιασμένα. Να πάρουμε βαθιά ανάσα και να σχεδιάσουμε σε μικρότερη κλίμακα, να πάρουμε δύναμη απο το γεγονός ότι κάποιοι νοιώθουμε ότι αξίζει να γίνει κάτι για τις γενιές που έρχονται.

“Υπάρχει αύριο” λέει μια ομάδα 20χρονων φοιτητών & ένας 16χρονος μαθητής, γιος μεταναστών

2011-10-18T13:21:00.001+03:00

Είναι δικαιολογημένο που αρκετοί Έλληνες ψάχνουν ελπίδα από το πουθενά ή από το ελάχιστο. Έχει πολύ μεγαλύτερη αξία όμως όταν εντοπίζουμε πράξεις και δράσεις, που δείχνουν τις χαραμάδες για μια ρεαλιστική προσέγγιση στη θέση “Υπάρχει αύριο”. Αρκετοί διαβάσαμε το άρθρο της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου “Σα να μην υπάρχει αύριο”, αλλά είμαστε πολύ λίγοι σε σχέση με όσους γύρω μας ειναι “παγωμένοι” και ψάχνουν κέντρισμα για να αναλάβουν δράση, να γίνουν παραγωγικότεροι. Μια πεντάδα δευτεροετών του Μετσοβίου και ένα 16χρονος γιος μεταναστών από την Αλβανία, δίνουν τους λόγους για τους οποίους αξίζει να μην παρασυρθούμε από το περιρρέον ναυάγιο και να κάνουμε το καλύτερο από το εφικτό.

5 sophomore Technical University innovators and a starving high-school student
"We Greeks, have to reconcile that our kids will have to be more competitive than our state-supported generation for a benefit which will probably be minor to what we used to. Moreover, we have to admit that it is not late to face the opportunity of cooperation with immigrants. Their advantages are more than shrinked salaries and neglected insurance costs". Αναλυτικά >>

Συλλογοι γονέων για το μέλλον των παιδιών τους

2011-10-17T16:21:00.001+03:00

Η αφορμή ήταν μια επικοινωνία με την Εύη Γάτου για το πώς θα μπορουσε να οργανωθεί καλύτερα ένας σύλλογος Γονέων. Η θητεία μου σε Συλλογο γονέων ήταν πολύ διδακτική, αλλά απο την άλλη μέσα απο tweets του Μιχάλη Παρασκευά ήξερα οτι κάποιοι Σύλλογοι το παλεύουν.
Πιστεύω προσωπικά οτι σε αυτη τη σκληρή περίοδο που περνά η χώρα, η αυτοοργάνωση της κοινωνίας , μπορει να περισώσει αρκετά, απο αυτά που δεν ειναι σε θέση να υπερασπιστούν οι 'αρμόδιοι'. Για να είμαστε ακριβείς: τα προηγούμενα χρόνια η κοινωνία των πολιτών ειχε εκχωρήσει πολλά θέματα στο κράτος, σε αρκετά εκ των οποίων θα έπρεπε να συμμετέχει η ίδια. Να αφήσουμε τη θεωρία και να πούμε κάτι απλό: ένας παράγοντας που μπορεί να μειώσει τις αναταράξεις στην εκπαίδευση, θα είναι η πιο δραστήρια συμμετοχή της οικογένειας και των Συλλογων Γονέων. Για να είμαστε πρακτικοι, παραθέτω έναν κατάλογο, που μου έστειλε Μιχ. Παρασκευάς. Μην ψάξετε να βρείτε ποσο τεχνολογικά προηγμένα ειναι τα εργαλεία που χρησιμοποιουν, αν και αρκετών γονεων η διαδικτυακή παρουσία ειναι πάνω απο ικανοποιητική. Το σημαντικό ειναι να διατηρουν μια διαδικτυακή παρουσία, για να οργανώνουν τη φυσική επικοινωνία. Ακολουθει ο κατάλογος:

http://lyk-peir-ionid.att.sch.gr/Sullogos_Goneon_kidemonon.htm
http://60dim-patras.ach.sch.gr/sillogosgoneon.htm
http://bit.ly/mXhd8I
http://bit.ly/q2lhcC
http://bit.ly/qhRSB1
http://bit.ly/ordUbl
http://bit.ly/nhg0Cy
http://bit.ly/okW4sL
http://bit.ly/rfRBFl
http://gym-peir-spartis.lak.sch.gr/syllogos_gonewn.htm
http://dim-palaiok.thess.sch.gr/syllogos%20goneon.htm
http://40dim-perist.att.sch.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=18&Itemid=19
http://achaia-goneis.blogspot.com/.

Επίσης δραστήριοι είναι οι παρακάτω σύλλογοι γονέων παιδιών με ειδικές ανάγκες:

http://www.dyslexia-goneis.gr/
http://www.ergastiri.org/

Τέλος, στο http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=54772 θα βρειτε μία καταγραφή συλλόγων.

50% «κούρεμα» στη φλυαρία μας & τα σκουπίδια της επικοινωνίας

2011-09-06T17:02:00.001+03:00

Το κείμενο αυτό είναι αυτοκριτικό. Σε μια εποχή όπου οι βεβαιότητές μας εξατμίζονται δεν έχω πρόθεση να επιβάλω την άποψη μου ή να δώσω συμβουλές. Εξομολογούμαι τι σχεδιάζω να κάνω, αφού έχω γράψει πολλές 100δες σελίδες στο Βήμα της Κυριακής και στον Οικονομικό Ταχυδρόμο (μέχρι το 2000, όταν παραιτήθηκα απο τη δημοσιογραφία). Έχω επίσης γράψει 100δες αναρτήσεις σε blogs (στο προσωπικό μου και στο εταιρικό), στο Facebook και στο Twitter (τα οποία αγαπώ).

Η προσωπική μου τοποθέτηση είναι, ότι νοιώθω την πρόκληση να επανακαθορίσω στο πού αφιερώνω την όποια ενέργεια διαθέτω. Για τρεις λόγους:

1. Η είσοδος του Μνημονίου και της Τρόικας στη ζωή μας, ανέδειξε και τον υπερπληθωρισμό της πληροφόρησης στη χώρα μας. Η οικονομία, αλλά και η κοινωνία μας μπορούν να σηκώσουν, κατά την ταπεινή μου άποψη, πληροφόρηση και επικοινωνία που δεν είναι πάνω από το 60% αυτών που εκπέμπαμε και «φορτώναμε».

2. Η ταχεία διείσδυση των Κοινωνικών Δικτύων, αλλάζει τον τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας. Ο κόσμος γύρω μας έχει λιγότερη ανάγκη την ποσότητα του «σήματος» ή του «θορύβου» που παράγαμε, όσοι μιλάγαμε πολύ, είτε το κάναμε απο προσωπική διάθεση, είτε από επαγγελματική υποχρέωση.

3. Τα κέντρα αποφάσεων -μετατοπίζονται σταθερά και όχι τόσο αργά- , εκτός Ελλάδος. Ένα μέρος της πληροφορίας, πάντοτε είχε στόχο να ενημερώσει τους decision makers. Η φλυαρία σε προχειρογραμμένα ελληνικά, μπορεί να επιτελέσει πλέον, σε μικρό βαθμό αυτό το ρόλο.

Με βάση τα παραπάνω, μια πρώτη κατεύθυνση προς την οποία κινούμαι, είναι η συμβολή σε non-profit συλλογικές προσπάθειες, οι οποίες βγάζουν θετική αύρα, όπως η σελίδα στο Facebook , η οποία παρουσιάζει πετυχημένες ιστορίες με άρωμα επινοητικότητας ή την άλλη, που επιδιώκει να τονίσει τη χρησιμότητα του αγροκτηνοτροφικού τομέα στην ανασυγκρότηση της χώρας. Το συλλογικό, η θετική (αλλά απολύτως ρεαλιστική) προσέγγιση και η μικροκλίμακα, είναι τα στοιχεία τα οποία θεωρώ σημαντικά.
Μια δεύτερη κατεύθυνση, αφορά στην ανάγκη να επικοινωνήσουμε και με κάποιους που δεν μιλούν ελληνικά (μπορεί να είναι και έλληνες της διασποράς), οι οποίοι ενημερώνονται απο αρθρογραφία των διεθνών media, που στην καλύτερη περίπτωση μεταφέρουν επιφανειακές εικόνες από την Ελλάδα. Άλλοτε παρουσιάζουν τους έλληνες -εν συνόλω- ως απατεώνες και άλλοτε -πολύ σπάνια- ως αθώα θύματα του καπιταλισμού.
Η σκέψη είναι να δημιουργηθεί ένα συλλογικό blog με τίτλο κάτι σαν It's all Greek to me... Περιμένοντας και άλλους να ενδιαφερθούν γι’ αυτή την ιδέα, ξεκίνησα τον πειραματισμό με μια ανάρτηση για την ανάπτυξη που δεν έρχεται, το ΕΣΠΑ που δεν προχωράει, τη δραματική σχέση πολιτικού κόσμου με τη δημόσια διοίκηση, η οποία έχει φθάσει σε πλήρη ρήξη, που μπορείτε να βρείτε εδώ . Κατά τα άλλα, «κούρεμα» πάνω απο 50% στην έκφραση προσωπικών απόψεων, στη φλυαρία , στον επικοινωνιακό «θόρυβο» και στην παραγωγή πληροφορίας η οποία βρίσκεται σε υπερπληθώρα.

Απο μηχανολόγος, γεωπόνος...Μήπως απο δήμαρχος, κλητήρας;

2011-08-14T18:19:00.000+03:00

Ο Νίκος είναι 20 ετών και πριν δύο χρόνια πέτυχε σε μια απο τις καλές σχολές μηχανολόγων της χώρας.. Ηταν κάτι που το ήθελε, αφου άλλωστε τα καλοκαίρια απασχολείται με κάτι, κάπως σχετικό...
Αυτη τη περίοδο βρίσκεται μπροστά στη μεγαλη αποφαση: να εγκαταλείψει τη σχολή μηχανολογων και να ξεκινήσει απο την αρχή στη Γεωπονική..
Η επιλογή του αυτή έχει σχέση κυρίως με την εκτίμηση, ότι θα έχει καλύτερες επαγγελματικές πιθανότητες αν ασχοληθεί με την αγροκτηνοτροφία. Τη συμπαθεί οσο τη μηχανολογία, αλλά τη γνωρίζει πολύ καλά, καθώς μέλη της ευρύτερης οικογένειάς του απασχολούνται με τη παραδοσιακή ελληνική αγροκτηνοτροφία.
Αυτή εδώ η ανάρτηση ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα, καθώς οταν μου είχε δοθεί η ευκαιρία , είχα αναφέρει την άποψη, ότι ο αγροκτηνοτροφικός τομέας είναι ένας απο τους ελάχιστους στη χώρα, που μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες απασχόλησης σε νέους ανθρώπους. Θα μπορεί, ο κλάδος να δώσει διέξοδο απασχόλησης σε νέες/νέους οι οποίοι θα αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας στα παραδοσιακά ‘χρυσά’ επαγγέλματα πτυχιούχων, της Ελλάδας της ‘φούσκας’ (δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, εκπαιδευτικοί κλπ).
Αγροκτηνοτροφία, τουρισμός, κλάδος τροφίμων και εστίασης, θα δίνουν -στα χαρτιά, τουλάχιστον- αρκετά περισσότερες πιθανότητες εξεύρεσης μιας ικανοποιητικής απασχόλησης. Με ρίσκο βεβαίως, αλλά μικρότερο απο αλλους κλάδους...

Τα κακά νέα

Τα κακά νέα για το Νίκο ειναι ότι θα αντιμετωπίσει συνθήκες, πολύ πιο δύσκολες αποτι οι απασχολούμενοι σήμερα στον αγροκτηνοτροφικό τομέα (αγρότες, κτηνοτρόφοι, γεωπόνοι κλπ). Οι τωρινοι πέρασαν και ζουν σε αρκετό βαθμό ακόμα, τις λαμπρές εποχές των υπερβολικών επιδοτήσεων και της εκμετάλλευσης αλλοδαπών. Ενας μεγαλος αριθμός απασχολουμένων στο πρωτογενή τομέα εχουν εξασφαλισμένα εισοδήματα, χωρίς να εργαζονται οι ίδιοι.. Για να μην αναφερθούμε στους θύλακες διαφθοράς, που γεννούσαν αφθονα εισοδήματα, στους μηχανισμούς έγκρισης πλασματικών επιδοτήσεων και σε ένα εκτεταμένο σύστημα φοροδιαφυγής.
Τωρα που τελειώνει η εποχή των επιδοτήσεων και η εκμετάλλευση αλλοδαπών έχει φθάσει στα όρια της, θα περάσουμε σε μια εποχή που νέοι οι οποίοι μπαίνουν σε αυτο το κλάδο, θα ξεκινούν απο το μηδέν. Οι ευκαιρίες των νέων που θα μπουν στον αγροκτηνοτροφικό κλάδο, θα τους προσφερθούν εφόσον

-δραστηριοποιηθουν οχι για να φθάσουν τους παλιότερους αγρότες, αλλά γιατι θα έχουν καλύτερες πιθανότητες σε σχέση με τους συνομήλικούς τους
-αξιοποιήσουν τη τεχνολογία και την επιστήμη, για να αυξήσουν τη πολλή χαμηλή παραγωγικότητα της ελληνικής αγροκτηνοτροφίας
-αντιληφθούν ότι εχει αξία να επενδύσουν στη ποιότητα προϊόντων και υπηρεσιών, κάτι που ευνοει το κλίμα της Ελλάδας
-εκμεταλλευθουν τη πολύ μεγαλη πίεση για μείωση των εισαγωγών της χώρας
-επιστρατεύσουν επινοητικότητα και καινοτομία για να αναπτύξουν καλύτερα προϊόντα
-συνειδητοποιήσουν την αξία του marketing , που γίνεται πιο προσιτό με την αξιοποίηση των social media
Ο Νίκος έχει παραστάσεις απο χωριά της Αιτωλοακαρνανίας, όπου αντιστοιχεί ένα καφενείο σε κάθε 200 κατοίκους, ορισμένοι συνεταιρισμοί ειναι λεηλατημένοι απο υπαλλήλους τους που κυκλοφορουν ελεύθεροι (παρότι υπόδικοι), οι αλλοδαποί εργάτες γης ειναι περίπου ίσοι με τον ενεργο αγροτικό πληθυσμό..

Κόντρα στη νοοτροπία...

Μου έκανε εντύπωση η υποστήριξη που έχει ο Νίκος απο την οικογένειά του σε μια τοσο δύσκολη αποφαση. Η συντριπτική πλειοψηφία των οικογενειών συνεχίζει, νομίζω, να θεωρεί κατάρα και κατάντια να ασχοληθεί ένας νέος με την αγροκτηνοτροφία.
Η πολιτική ελίτ της χώρας είχε αντιμετωπίσει το πρωτογενή τομέα τα τελευταία 50 χρόνια, ώς μια δεξαμενή ψήφων, που την προσέλκυε με επιδοτησεις, εν πολλοις πλασματικές. Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπυξης, όταν δεν ασχολείται με κατανομή ρουσφετιών, ειναι ανύπαρκτο. Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί αποτελούν ένα μεγάλο όνειδος, τους διέλυσαν κομματικοί εγκάθετοι με κύριο εργαλείο τη διαφθορά.
Ο αγροκτηνοτροφικός τομέας θα παραμείνει χαμηλής απόδοσης, αλλά είναι πιθανόν να αναδειχθεί ως μια απο τις κατευθύνσεις που έχουν ευκαιρίες απασχόλησης, -για όσους νέους μείνουν στη χώρα... Οι νέοι (αλλά και οι νέες) που έχουν δημιουργική διάθεση, αλλά και επιχειρηματικές φιλοδοξίες, εαν δεν εχουν απέχθεια για την αγροτική ζωή, θα ήταν καλό να εξετάσουν τις δυνατότητες αυτού του τομέα...
Ασφαλώς δεν είναι εύκολο να ξεκινήσει κάποιος που γεννήθηκε στη Καλαμαριά ή στο Περιστέρι για να κανει καρριέρα σε κάποιο κάμπο της χώρας. Τα πράγματα όμως είναι τόσο σκληρά για την απασχόληση των νέων , ώστε θα ήταν καλό οι υπόλοιποι νέοι, οι οποίοι πέρασαν χρόνο στο χωριό ή μπορουν να εκμεταλλευθουν τις ρίζες των γονιών τους, να εξετάσουν και αυτη τη περίπτωση. Αναγκαστικά, η χώρα θα πιεστεί να βρει τρόπους, ώστε να εξισοροπηθεί ο παραλογισμός, όπου τα εισαγόμενα λεμόνια κοστίζουν 1,2 ευρώ το κιλό στο σούπερ-μάρκετ, ενώ τα ελληνικής παραγωγής τιμώνται 1,5 ευρώ στη λεγόμενη ‘λαϊκή αγορά’.
Θεώρησα χρήσιμο να πω στο Νίκο, να μελετήσει μερικές απο τις αναλύσεις του Αρίστου Δοξιάδη, όπως αυτήν εδώ ή και την άλλη, εδώ... Και να παρακολουθεί μια χαμηλών τόνων προσπάθεια ανταλλαγής εμπειριών απο το ελληνικό αγροκτηνοτροφικό περιβάλλον, εδώ .
Κάποιοι θα υποστηρίξουν οτι , αφού λεηλατήθηκε η χώρα, οι παλιότερες γενιές ‘σπρώχνουμε’ τις νεότερες στην εξορία της Ερημης Χώρας , της ελληνικής υπαίθρου. Δεν ειναι αστήρικτη υπόθεση, αλλά ειναι υπερβολική...
Εσείς τι αποψη έχετε για τις δυνατότητες του αναγέννησης του αγροκτηνοτροφικού τομέα;