بنابراین مدتی ازتون مرخصی می گیرم.  تو این سه سال گذشته، حاجی واشنگتن باعث آشنایی من با خیلی از عزیزان شد. خیلی چیزها یادم داد و همیشه شرمنده محبت خوانندگان و کامنت هاشون بودم.

همه تون رو دوست دارم. شاید چهار سال دیگر به خاطر گل روی شما کاندیدای ریاست جمهوری شدم.

فعلا عزت زیاد.

چقدر من و آرش در اخبار رادیو زور زدیم تا بازارهای بورس و شاخص های اون رو به گوینده ها و دبیران خبر معرفی کنیم تا مثلا فرق بین نزدگ و داوجونز رو بدونن و بدونن شاخص بورس پاریس کک چهل خونده می شه و نه کوک چهل.

الان این کلیپ شبکه خبر رو که دیدم حالم گرفته شده. نه دبیر خبر و نه سردبیرش و نه گوینده اش که از همکاران  قدیمی بنده هستند متوجه نبودن که چیزی به اسم بورس آمریکا نداریم. نمی دونم منظورشون کدوم بازار بورس در آمریکا بوده.  در ضمن منظورشون از “کاسته شدن ارزش سهام بورس وال استریت ژورنال”  چه بوده؟ مگر بورسی به این نام داریم؟ این طفلک ها اسم وال استریت نیویورک رو با اسم روزنامه قاطی کردن و چیزی از توش در اومده به این اسم! سردبیر اقتصادی شبکه خبر کیه الان؟

در ضمن بچه های فسقلی هم این قدر تو خبر شنیدن وال استریت ژورنال که دیگه تلفط درست اسمش رو بلدن. البته ببخشیدها!

نبوی در واشنگتن- ۱۳۸۵

“طنز من هرزه نیست بلکه نوشته سرکار خانم فاطمه رجبی هرزه است.دروغ گوئی و آمار دروغ دادن و مردم فریبی هرزه است. در دنیا خود و ایرانی را مسخره کردن هرزه است.”

نامه اش را بخوانید.

این ای میل امروز به دست من رسید. تحقیق کردم، دیدم قضیه حقیقت داره. بخوانیدش:

ستاد خودجوش حمایت مردمی از دکتر محمود احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۱۳۸۸ در واشنگتن دی سی راه اندازی شد. با توجه رقم بالای هموطنان ساکن این شهر و مناطق حومه آن در ایالت های مریلند و ویرجینیا امیدواریم شاهد حضور چشمگیر ایرانیان دلیر در پای صندوق رای و اعلام حمایت یک پارچه از فرزند صدیق مملکت باشیم. ما ایرانیان در هر جای دنیا که باشیم، خرداد امسال این شعار را بر لب خواهیم داشت:‌ شکر نعمت، نعمت صد افزون کند.

جزییات فعالیت این ستاد مردمی به زودی اعلام خواهد شد.

حامیان ستاد حمایت مردمی از دکتر احمدی نژاد در واشنگتن:

جمعی از دانش آموختگان مسلمان دانشگاه های جورج تاون، جورج واشنگتن، جورج میسون و آمریکن

جمعی از ایرانیان مقیم محله پوتومک، بتزدا و راکویل

انجمن شعر مولانا

نتووریه کارپا (شعبه واشنگتن)

جمعی از دوستداران استاد رضا براهنی

دولت لایحه ای دو فوریتی رو آماده کرده که در صورت تصویب در مجلس سن شرکت در انتخابات به ۱۵ سال کاهش پیدا می کنه.

دم دولت ما گرم است. ای ول! مگر نه این که دختر ۱۶ ساله در زیرزمین خونه شون انرژی هسته ای اختراع کرده. درست هست که چنین نوجوان با استعدادی رو از شرکت در روند مردم سالاری محروم کنیم؟‌  چرا ۱۵ ساله ها نباید حق رای داشته باشند؟ یکی از مزایای این کار افزایش کمیت دموکراسی است. گور بابای کیفیت.

آقای دولت، در راستای این تحول مبارک تقاضا دارم به ۱۵ ساله ها هم گواهی نامه بدین تا آمار دعاگوها افزایش پیدا کنه.

یک تذکر به بددلان، بدخواهان و شکاکان:

تا اطلاع ثانوی سر حرفم هستم.

دیروز برای کاری مجبور بودم به پستخانه سر بزنم. صف ها اون قدر شلوغ بودن که به سه پستخانه مختلف رفتم و دست آخر هم یک ربع تو صف وایسادم. شلوغی پستخانه ها من رو یاد روزهای ثبت نام کنکور و تعیین رشته انداخت.

مردشور خودش و نوستالژیش رو با هم ببرند! کنکور رو عرض می کنم.

اوباما در جشن عید پاک

بنای یادبود تاماس جفرسون

شکوفه های گیلاس و بنای یادبود واشنگتن

دوم این که زیاد نگران نباشید، جای بدی نیست. مسیر طولانی پرواز تهران- تورنتو و کم خوابی باعث شد نیک آهنگ به جای پرواز شیراز، سوار پرواز شارجه شه و فعلا داره کاریکاتور شیوخ امارات رو می کشه.

سیزده به در همگی مبارک!

این رفیق آفریقایی ما زبان انگلیسی را به طور کامل فراموش کرده. مشکل اینجاست که همسر و فرزندان او فقط انگلیسی بلد هستن و از ارتباط با اونها عاجز شده!

رادیوی بی بی سی در گزارشی به زبان انگلیسی عملکرد این رسانه را در جریان انقلاب ایران بررسی کرده. در اون روزها هم دولت ایران از عملکرد بی بی سی شکایت داشت و هم سفیر بریتانیا در تهران.

نسخه کوتاه این گزارش رو می تونید به زبان انگلیسی و اینجا بشنوید. اصل گزارش بعد از پخش رادیویی قابل دسترسی خواهد بود. این هم صفحه برنامه در سایت بی بی سی.

پی نوشت:‌ این هم لینک کل برنامه.

ولی جدا برای خاتمی خوشحالم. خوشحالی من کاملا از جنس خودخواهی است. کاری به عملکرد هشت ساله خاتمی ندارم ولی این رو می دونم که خیلی از هم نسلی های من  به خاتمی علاقه و تعصب دارند. من هم دارم. این موضوع هیچ ربطی هم به طرفداری یا مخالفت ما به حضور انتخابات نداره. حیف بود همون بلایی که سر رفسنجانی اومد، سر خاتمی هم بیاد.

راستش من سه سال هست ایران نیستم و از محیط پرت افتادم. ولی وقتی تو ذهنم انتخابات ۸۴ و ۷۶ رو مرور می کنم، می بینم اون موقع ها هم تا روزهای پایانی مونده به انتخابات خیلی نمی شد پیش بینی کرد. حالا در تعجبم که چرا جماعت از الان شروع کردن به حدس و گمان.

اولا وضع مملکت ما با جاهای دیگر که می شه با نظرسنجی و اتکا به مدل های آماری نتیجه انتخابات رو پیشبینی کرد، فرق می کنه. دوم این که توپ گردی رو فعلا به هوا پرت کردن و تا به زمین برگرده حالا حالا به دور خودش می گرده و می چرخه. بهتر هست به جای این حرف ها روزنامه نگارها یقه آقایون رو بچسبن و ازشون برنامه بخوان. من که تا حالا برنامه درست حسابی ندیدم کسی بیرون بده، شما دیدید؟

وقتی نوبت دخترها  شد چون به نتیجه نرسیده بودن، کنار کشیدن تا بقیه سفارش بدن. دخترها کماکان با هم بحث می کردن تا این که نفر پنجم برای خودش آب میوه و کیکی گرفت و رفت یک گوشه نشست. هنوز هم چند دلاری تو دستش بود ولی نمی خواست دوستانش رو سهیم کنه. در نتیجه بقیه دخترها به مذاکرات پایان دادن و هر کسی برای خودش چیزی خرید. جالب این بود که اون دختری که بیشتر از بقیه برای خرید دسته جمعی جوش می زد، کمتر از بقیه پول داشت و یک شکلات ارزان خرید. یکی از دخترها یک قهوه معمولی خرید، یکی دیگر یک قهوه سرد فانتزی گرفت و یکی دیگه هم یک شیرینی.

رفتن تو نخ بچه ها و گوش دادن به حرف هاشون خیلی بامزه بود. بامزه تر ژست قهوه خوردنشون بود که می خواستن فیگورهای آدم بزرگ ها رو بگیرن. طفلک ها خبر ندارن چه دنیای قشنگی دارن وگرنه بعید می دونم ادای آدم بزرگ ها رو در می آوردن.

نمی دونم چرا وقتی اسم موسوی می آد یاد اقتصاد دولتی و کمونیستی می افتم.

اکبر اعلمی هم نامزدی خودش رو اعلام کرد. راستش برنامه اعلمی رو نمی دونم  ولی عملکرد او در مجلس نشون داده آدم جالب و شجاعی است.

در ضمن کماکان اندر خم یک کوچه  پیشنهاد واگذاری ملی سهام نفت کروبی موندم. امیدوارم این دفعه خوابش نبره تا بلکن ما هم مالک یک چاه نفت شیم.

۲- خانم ها و آقایان وبلاگ نویس: اگر کسی سوالی رو درباره کاندیدای محبوبتان مطرح می کنه، سر جدتون به جای این که خشتک او رو پرچم کنین برید جواب سوال رو پیدا کنین. سعی کنید به جای این که خون جلوی چشمانتون رو بگیره، سیاستمداران کشورمون رو پاسخگو بار بیارید. آینده ایران اسلامی با داشتن خاتمی پاسخگو، احمدی نژاد پاسخگو، کروبی پاسخگو و احتمالا موسوی پاسخگو بسیار آبادتر و روشن تر خواهد بود! انشالله.

۳- اما علت غیبت طولانی مدت من:‌ راستش من حدود یک ماهه دچار سرماخوردگی خیلی بدی شدم که تازه دارم کم کم بهتر می شن. از مزایای سرماخوردگی من این بود که در این مدت به شدت بی حوصله و خسته بودم و به غیر از موارد مربوط به کار سراغ اینترنت و کامپیوتر و بلک بری نرفتم. توانایی نوشتن و حوصله خوندن هم اصلا نداشتم. به دکتر هم که می گفتی، می گفت خودم هم همین طوری شدم! خلاصه این سرماخوردگی ما یک چیزی بود مثل جنون گاوی که اعصاب رو به شدت درگیر کرده بود. چیز جالبی نبود ولی عوض خوب استراحت کردم. از دوستانی که لطف داشتند در این مدت احوال بنده رو می پرسیدند، تشکر می کنم.

ضمن تسلیت به خانواده این مرحوم و آرزوی صبر برای آنها و آمرزش برای همه درگذشتگان توجه دوستان عزیز روزنامه نگار رو به مطلب زیر جلب می کنم:

این مرحوم قبل از انقلاب راهی آمریکا می شه و مراتب ترقی تحصیلی رو با نمره های خوب طی می کنه و دکتر عمومی می شه. در سن سی و چند سالگی به خاطر عارضه قلبی خود به کوانتوم درمانی – طب حاشیه- روی می آره و از اون به بعد در منطقه سی آتل به خاطر به کارگیری روش جایگزین طب کلاسیک معروف می شه. این بنده خدا بعد از مدتی به خاطر مشکل با بیمه های درمانی به حکم قاضی به زندان می افته.

او بعد از آزادی زندان، برای زندگی راحت تر در آمریکا اسم و فامیلش رو عوض می کنه. نام جدید او نام یکی از پیامبران مورد احترام سه دین ابراهیمی است و نام فامیل او یک نام کاملا ایرلندی است و شبیه به نام مک کین! اتفاقا از اونجایی که  چشمانی سبز، موهایی روشن و چهره ای کاملا اروپایی داشته، این نام فامیل خیلی هم بهش می اومده. ظاهرا با نام و فامیل جدید کار درمانی او خیلی گل می کنه.

خوب، همه اطلاعات تکمیلی رو من با کمی جستجوی ساده در گوگل به دست آوردم. اصلا برید سراغ سایت خودش. درباره سوابق کیفری این فرد هم کافی است کمی با سیستم قضایی آمریکا آشنا باشید تا با یکی دو تا تلفن خیلی راحت حکم دادگاه رو براتون فکس کنن.  اما این که چطور از این فرد به عنوان یک متخصص درمان آثار بمب های میکروبی نام برده شده، من هنوز به هیچ سرنخی دست پیدا نکردم. اگر شما به چیزی رسیدین من رو هم خبر کنید. به هر حال باید اطلاعاتم رو کامل کنیم.

در ضمن حواستون باشه، منبع خیلی از گزارش هایی که درباره این مرگ مرموز به زبان انگلیسی در اینترنت پیدا می شه، پرس تی وی ایران یا سایت تابناک است.

* از درج نام و عکس متوفی به احترام او و خانواده اش خودداری کردم. از دست دادن عزیز، بخصوص وقتی بعد مسافت هست، خیلی سخته. این مطلب رو هم برای نویسنده های سایت های محافظه کاران  نوشتم تا کمی با اینترنت آشتی کنن.

سوال:‌ جانبازان جنگ عزیز همه ما هستند و مورد احترام همه. اما آیا شهروندان باید حتما جانباز باشند که مسوولان همت کنند به مشکلاتشون رسیدگی کنند؟ غیرجانبازان محلی از اعراب ندارند که آقایان سعی دارند با تاکید بر جانباز نبودن متوفی کمی از بار وجدان خود کم کنند؟

یک چیزی تو این روحیه پسرونه شیطون ما مردها وجود داره که زندگی رو معنی دار و شیرین می کنه. پریروز از جلوی پمپ بنزین سر کوچه می گذشتم، خودرویی رو با جرثقیل روی کامیونی می گذاشتن. یک آقای مسن هم ماشین خودش رو ول کرده بود و محو تماشای این فعالیت بود، با خودش گاهی حرف می زد و تکان می خورد. پیش خودم گفتم طرف الان داره مثل یک پسر شرور ۵ ساله نقشه می کشه این ماشین رو چطور سوار کامیون کنه یا این که خودش رو جای راننده جرثقیل گذاشته.

گاهی فکر می کنم اگر هر مردی گوشه ای از ذهن و روان خودش رو به روحیات دوران کودکی اختصاص بده و جنب و جوش ها و کرم ریختن های اون دوره رو در خودش زنده نگه داره، هیچ وقت در برابر زندگی کم نخواهد آورد.