بنابراین مدتی ازتون مرخصی می گیرم.  تو این سه سال گذشته، حاجی واشنگتن باعث آشنایی من با خیلی از عزیزان شد. خیلی چیزها یادم داد و همیشه شرمنده محبت خوانندگان و کامنت هاشون بودم.

همه تون رو دوست دارم. شاید چهار سال دیگر به خاطر گل روی شما کاندیدای ریاست جمهوری شدم.

فعلا عزت زیاد.

رجانیوز در کنار همه رذالت هایی که به خرج می ده، دست به ترفندی زده که به نظرش احتمالا خیلی توپه. این هرزنامه سیاسی هروقت درباره موسوی می نویسه، یک جوری به سن او اشاره می کنه که انگار ۶۸ ساله بودن جرم هست.

خواهر من، اولا جوان و پیر بودن اصلا معیار و ملاک درستی برای سنجیدن مدیریت افراد نیست. دوما اگر قرار هست به سن افراد گیر بدین، یک نگاهی به اطرافتون بندازید و ببینیند چند نفر مسن تر از موسوی می بینیند!

من قرار بود حرف سیاسی نزنم!

به نظر من هیچ فرقی بین روز مادر ایرانی و فرنگی وجود نداره. هر روزی که نام مادر روش گذاشته شده، روز فرخنده و خجسته ای است و من هم از اون روز برای تبریک گفتن به مادران عزیز استفاده می کنیم.

آی جماعتی که در یک قدمی مادرانتان هستید! بشتابید و روی ماهشان را ببوسید. حلاوتی که در دیدار مادر هست، در هیچ چیز نیست.

بنده که فعلا چهار سال است از مادر دورم و محروم از دیدارش. خداوند شاد و خرم نگهش دارد. همین طور همه مادران را.

حاجی واشنگتن: آقای رییس جمهور، درست هست که به قزوین سفر کردید ولی وظیفه شما این هست که همیشه نگاهی رو به جلو داشته باشید. چرا به عقب نگاه می کنید؟‌

چقدر من و آرش در اخبار رادیو زور زدیم تا بازارهای بورس و شاخص های اون رو به گوینده ها و دبیران خبر معرفی کنیم تا مثلا فرق بین نزدگ و داوجونز رو بدونن و بدونن شاخص بورس پاریس کک چهل خونده می شه و نه کوک چهل.

الان این کلیپ شبکه خبر رو که دیدم حالم گرفته شده. نه دبیر خبر و نه سردبیرش و نه گوینده اش که از همکاران  قدیمی بنده هستند متوجه نبودن که چیزی به اسم بورس آمریکا نداریم. نمی دونم منظورشون کدوم بازار بورس در آمریکا بوده.  در ضمن منظورشون از “کاسته شدن ارزش سهام بورس وال استریت ژورنال”  چه بوده؟ مگر بورسی به این نام داریم؟ این طفلک ها اسم وال استریت نیویورک رو با اسم روزنامه قاطی کردن و چیزی از توش در اومده به این اسم! سردبیر اقتصادی شبکه خبر کیه الان؟

در ضمن بچه های فسقلی هم این قدر تو خبر شنیدن وال استریت ژورنال که دیگه تلفط درست اسمش رو بلدن. البته ببخشیدها!

نبوی در واشنگتن- ۱۳۸۵

“طنز من هرزه نیست بلکه نوشته سرکار خانم فاطمه رجبی هرزه است.دروغ گوئی و آمار دروغ دادن و مردم فریبی هرزه است. در دنیا خود و ایرانی را مسخره کردن هرزه است.”

نامه اش را بخوانید.

این ای میل امروز به دست من رسید. تحقیق کردم، دیدم قضیه حقیقت داره. بخوانیدش:

ستاد خودجوش حمایت مردمی از دکتر محمود احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۱۳۸۸ در واشنگتن دی سی راه اندازی شد. با توجه رقم بالای هموطنان ساکن این شهر و مناطق حومه آن در ایالت های مریلند و ویرجینیا امیدواریم شاهد حضور چشمگیر ایرانیان دلیر در پای صندوق رای و اعلام حمایت یک پارچه از فرزند صدیق مملکت باشیم. ما ایرانیان در هر جای دنیا که باشیم، خرداد امسال این شعار را بر لب خواهیم داشت:‌ شکر نعمت، نعمت صد افزون کند.

جزییات فعالیت این ستاد مردمی به زودی اعلام خواهد شد.

حامیان ستاد حمایت مردمی از دکتر احمدی نژاد در واشنگتن:

جمعی از دانش آموختگان مسلمان دانشگاه های جورج تاون، جورج واشنگتن، جورج میسون و آمریکن

جمعی از ایرانیان مقیم محله پوتومک، بتزدا و راکویل

انجمن شعر مولانا

نتووریه کارپا (شعبه واشنگتن)

جمعی از دوستداران استاد رضا براهنی

دولت لایحه ای دو فوریتی رو آماده کرده که در صورت تصویب در مجلس سن شرکت در انتخابات به ۱۵ سال کاهش پیدا می کنه.

دم دولت ما گرم است. ای ول! مگر نه این که دختر ۱۶ ساله در زیرزمین خونه شون انرژی هسته ای اختراع کرده. درست هست که چنین نوجوان با استعدادی رو از شرکت در روند مردم سالاری محروم کنیم؟‌  چرا ۱۵ ساله ها نباید حق رای داشته باشند؟ یکی از مزایای این کار افزایش کمیت دموکراسی است. گور بابای کیفیت.

آقای دولت، در راستای این تحول مبارک تقاضا دارم به ۱۵ ساله ها هم گواهی نامه بدین تا آمار دعاگوها افزایش پیدا کنه.

یک تذکر به بددلان، بدخواهان و شکاکان:

تا اطلاع ثانوی سر حرفم هستم.

دیروز برای کاری مجبور بودم به پستخانه سر بزنم. صف ها اون قدر شلوغ بودن که به سه پستخانه مختلف رفتم و دست آخر هم یک ربع تو صف وایسادم. شلوغی پستخانه ها من رو یاد روزهای ثبت نام کنکور و تعیین رشته انداخت.

مردشور خودش و نوستالژیش رو با هم ببرند! کنکور رو عرض می کنم.

اوباما در جشن عید پاک

بنای یادبود تاماس جفرسون

شکوفه های گیلاس و بنای یادبود واشنگتن

دوم این که زیاد نگران نباشید، جای بدی نیست. مسیر طولانی پرواز تهران- تورنتو و کم خوابی باعث شد نیک آهنگ به جای پرواز شیراز، سوار پرواز شارجه شه و فعلا داره کاریکاتور شیوخ امارات رو می کشه.

سیزده به در همگی مبارک!

این رفیق آفریقایی ما زبان انگلیسی را به طور کامل فراموش کرده. مشکل اینجاست که همسر و فرزندان او فقط انگلیسی بلد هستن و از ارتباط با اونها عاجز شده!

رادیوی بی بی سی در گزارشی به زبان انگلیسی عملکرد این رسانه را در جریان انقلاب ایران بررسی کرده. در اون روزها هم دولت ایران از عملکرد بی بی سی شکایت داشت و هم سفیر بریتانیا در تهران.

نسخه کوتاه این گزارش رو می تونید به زبان انگلیسی و اینجا بشنوید. اصل گزارش بعد از پخش رادیویی قابل دسترسی خواهد بود. این هم صفحه برنامه در سایت بی بی سی.

پی نوشت:‌ این هم لینک کل برنامه.

ولی جدا برای خاتمی خوشحالم. خوشحالی من کاملا از جنس خودخواهی است. کاری به عملکرد هشت ساله خاتمی ندارم ولی این رو می دونم که خیلی از هم نسلی های من  به خاتمی علاقه و تعصب دارند. من هم دارم. این موضوع هیچ ربطی هم به طرفداری یا مخالفت ما به حضور انتخابات نداره. حیف بود همون بلایی که سر رفسنجانی اومد، سر خاتمی هم بیاد.

راستش من سه سال هست ایران نیستم و از محیط پرت افتادم. ولی وقتی تو ذهنم انتخابات ۸۴ و ۷۶ رو مرور می کنم، می بینم اون موقع ها هم تا روزهای پایانی مونده به انتخابات خیلی نمی شد پیش بینی کرد. حالا در تعجبم که چرا جماعت از الان شروع کردن به حدس و گمان.

اولا وضع مملکت ما با جاهای دیگر که می شه با نظرسنجی و اتکا به مدل های آماری نتیجه انتخابات رو پیشبینی کرد، فرق می کنه. دوم این که توپ گردی رو فعلا به هوا پرت کردن و تا به زمین برگرده حالا حالا به دور خودش می گرده و می چرخه. بهتر هست به جای این حرف ها روزنامه نگارها یقه آقایون رو بچسبن و ازشون برنامه بخوان. من که تا حالا برنامه درست حسابی ندیدم کسی بیرون بده، شما دیدید؟

وقتی نوبت دخترها  شد چون به نتیجه نرسیده بودن، کنار کشیدن تا بقیه سفارش بدن. دخترها کماکان با هم بحث می کردن تا این که نفر پنجم برای خودش آب میوه و کیکی گرفت و رفت یک گوشه نشست. هنوز هم چند دلاری تو دستش بود ولی نمی خواست دوستانش رو سهیم کنه. در نتیجه بقیه دخترها به مذاکرات پایان دادن و هر کسی برای خودش چیزی خرید. جالب این بود که اون دختری که بیشتر از بقیه برای خرید دسته جمعی جوش می زد، کمتر از بقیه پول داشت و یک شکلات ارزان خرید. یکی از دخترها یک قهوه معمولی خرید، یکی دیگر یک قهوه سرد فانتزی گرفت و یکی دیگه هم یک شیرینی.

رفتن تو نخ بچه ها و گوش دادن به حرف هاشون خیلی بامزه بود. بامزه تر ژست قهوه خوردنشون بود که می خواستن فیگورهای آدم بزرگ ها رو بگیرن. طفلک ها خبر ندارن چه دنیای قشنگی دارن وگرنه بعید می دونم ادای آدم بزرگ ها رو در می آوردن.

نمی دونم چرا وقتی اسم موسوی می آد یاد اقتصاد دولتی و کمونیستی می افتم.

اکبر اعلمی هم نامزدی خودش رو اعلام کرد. راستش برنامه اعلمی رو نمی دونم  ولی عملکرد او در مجلس نشون داده آدم جالب و شجاعی است.

در ضمن کماکان اندر خم یک کوچه  پیشنهاد واگذاری ملی سهام نفت کروبی موندم. امیدوارم این دفعه خوابش نبره تا بلکن ما هم مالک یک چاه نفت شیم.