Halime Çiçek

Teessüfler Türkiye

2009-11-08T16:05:00.001+02:00

Ben de memlekete ne oldu kardeşim, neden kimse balon filan patlatmıyor diye hayıflanıyorken yine böyle bir sabah "Halime ilk maaşıyla ne yapsın?" anketinin sonuçlarıyla gözgöze geldim. Ama ne yalan söyleyim şaşırmadım. Yine bir suni gündem başlıkları peyda ederek gerçeği örtbas etme klişesiyle daha karşı karşıyayız.

Selman bu blogda kiracı olduğunu ve 2 yıl, 4 aylık birikmiş kira borcu olduğunu unutarak ilk maaşımdan nemalanya çalışmakta. Tipik öğrenci mantığı. (:

Fakat adettendir yine de artık üçüncüsünü almış olduğum maaşımdan büyük bir mebla tutacak olsa da evet, hiçbir masraftan kaçınmayarak kendisine ithal soyalı %100 vejeteryan sucuk yapacağım. Hem zaten GDO'nun yan etkilerini görmeye de ihtiyacımız var millet olarak.

Söz milletin: "Halime burs versin"

2009-10-29T20:08:00.002+02:00

Yaklaşık bir aydır devam eden anketimiz sonuçlandı. Ankete katılan 34 kişiden

8 kişi Selman'a yardım etsin (%23)
10 kişi Selman'a hediye alsın (%29)
14 kişi Selman'a borcunu ödesin (%41)
ve 18 kişi Selman'a burs versin seçeneğini işaretledi. (%52)

Anket bize bir gerçeği daha gösterdi. Toplamda 34 kişi, 50 farklı seçenek işaretlenmiş. Yani bir çok kişi birden fazla seçenek işaretlemiş. Bunları yapan kesin Halime'dir. Hediye alsın seçeneğine 10 kere oy kullanıp, marketten alacağı 10'lu Dido paketi ile beni kandırabileceğini sanmış. Ama hesapları tutmadı, Selman %52 ile tek başına yine iktidar.

Kaç para burs verecek?
Bakalım Halime, aylık 2,5 milyarı geçen, et ve süt ürünleri ile de desteklenen maaşından yüzde kaçını Selman'ın eğitim harcamalarına yardım etmek için hibe edecek. Cevap bekliyoruz.

Akışına Bırakmak

2009-10-14T21:20:00.000+03:00

Çünkü o zaman populasyonun geleceği ilginç bir döngüye girecektir.

Hayırlı Bir İş İçin Buradayız

2009-10-05T23:26:00.005+03:00

Seren&Ata'nın nikah ve düğün törenlerinde sizleri de aramızda görmekten mutluluk duyarız...

Lütfen bilhassa çocuklarınızı da getirin.

Adres: Paramarka

Gırnata Ailesi &İlimon Ailesi

Oh Ne Güzel Bayramda Tahta Ata Binmek Var

2009-09-23T21:38:00.005+03:00

Tekrar doğduğum ve doyduğum topraklardayım. Ama gelişimi bi' gör. Sanki sen sanarsın ki, rahat bir on senedir filan burdan uzakmışım gibi hissettim bir an. Sonra başımı gökyüzüne kaldırıp, ey Türk gençliği titre ve kendine gel diyerek gerçekle, evet gerçekle yüzleştim.

Fakat ne zaman dışlanmış bir çocuk; yahut bayramı yalnız geçiren bir yaşlı görsem hep aynı şey oluyor. Bir bayram ziyaretinden daha "Bekir de hiç gel.." derken yarım kalan bir cümle, sonra arkasından gelen 'şey yani onun da boyu aynı Ali'ninki gibi uzundur' diye toparlamalar kaldı zihnimde. Zaten ben de bu ayrıntıdan daha öteye gidemedim. Böylece hep sordum durdum sarı çiçeğe, o da yok böyle olmamalı dedi.

İnfirak

2009-09-08T21:22:00.003+03:00

Tekrar merhaba,

Görüyorum ki bakımsız kalan tarlalar gibi ayrık otları bitmiş üzerinde, etme! Tamam kabul ediyorum ben de seni ihmal ettim. Ama bunu yağmura anlatabilir misin? Neden her cam sildiğim hafta camlarımı batırıyor mesela? İşte o cam silme seramonileri bize ölüm Allah'ın emri ayrılık olmasaydı söyletiyor.

Ya Ramazan'a ne demeli? 19'una girdi, evden ayrılma sinyalleri veriyor. Ne zaman büyüdü bu kadar hiç anlamıyorum. Ee onu bu yaşa kadar getirmek kolay mı? Ekmek istemiyor, su istemiyor ama duygusal bağlamda hassas biraz, annesine çekmiş; emek istiyor, çaba istiyor. Geçer geçer sendrom bunlar.

Bu arada ilk maaşımı alınca Selman'a bir deste çıkarıp al şunu da kendine bir blog al, demeyi unutturma bana tamam mı? Hadi sağlıcakla kal. (:

Halime Gıda Teröristi oldu

2009-08-29T23:07:00.004+03:00

Hani olmayacak bir yerde canımız kebap felan çeker ya, kendi kendimize deriz: “ya bi kebap olsa da yeseydik.” Bazen eski arkadaşlarımızın yaptığı şakalar gelir akılımıza ve “şimdi yine burada olsalardı ve yine şaka yapsalardı da yeseydik.” deriz. Beton yığınlarını izlediğimiz balkonumuzdan “Bir zamanlar burası da bizim köy gibiydi.” diyerek içimizden köydeki kuzuları geçiririz ve “Ah güzel kuzular, şimdi burada olsaydınız da sizi bi çevirip yeseydik.” deriz.

Halime'yi okumakla, bloga girmemek aynı
Bu blogun gerçek sahibi olmama karşın ne acıdır ki 6 Haziran’dan beri devamsızlık yapıyorum. Nerdeyse devamsızlıktan sınıfta kalacağım. Bırakın Halime’nin yazılarını okumayı, bloga girdiğim bile yok. Gerçi okusam ne olacak, Halime’nin yazılarını okumakla, bloga girmemek aynı şey zaten. Bizim Halime de özel bir şirkette Gıda Teröristi olarak çalışmaya başladığından beri yazı yazamaz oldu. Hangi eylemlerin planlarını yapıyorsa artık.

Halime kiralık blog yazarı
Her ne kadar bu blogun kiralık yazarı olsa da ve hiçbir kirayı ödemese de Halime’yi çok özledim. İyi bir insan olduğunu sandığım için depozito bile almamıştım. Ama yanılmışım. Yazımın başında da anlattığım gibi şimdi Halime olsaydı da yine o saçma yazılarından yazsaydı, bizi eğlendirseydi, radyo programlarına katılıp, Selman beni “Altına işediğini herkese söylerim.” diye tehtid ediyor deseydi.

Yine kavga edelim
Şuan ki durumu en iyi anlatan şarkı “Ha-li-me bak, durma çal kemancı.” şarkısı olmalı. Hadi Halime yuvana dön yine kavga edelim. Halime ile ilgili deyatlı bilgi için aşağıdaki bağlantıları kullanabilirsiniz. Ben Halime’yi yazdım, okumadınız mı?

Tekin değil bu kız
Halime’nin son vurgunu
Abla-Kardeş Türkiye’yi götürecekler
Halime Ergenekon blogcusu
Nasa Halime’yi uzaya göndermekten vazgeçti
Halime’ye tepkiler büyüyor: Biz 45 milyon kişiyiz
Halime “İnternetin Çakalları” listesinde bir sıra daha yükseldi
Dikkat sahte mühendis çıkabilir

---
CELLMANN | Ben Hastayım

Belki Ben

2009-08-17T21:59:00.002+03:00

Başıma neler geldi hiç sormuyorsun. Burnuma eterli mendil koklatıp götürseler ruhun duymayacak. Hiç imkan verir miydin ki sen bu satırları okuduğunda ben evimden 135 km uzakta, hala sokak kapılarının bile kilitlenmediği bakir topraklardan birinde olacağım?

Kendime ait bir ev kuruyorum, bir kap yemekle olsun kapıyı tıklatmıyorsun. Neyseki iyi kalpli komşularım var benim. Hem öğle aralarında kahve içmeye, ıslak kek yemeye filan da çağırıyorlar. Kim bilir belki ilerde pin pong maçı da yaparız onlarla. Şeker mi şeker çocukları da var, biz onlarla her gün spider man konuşuyoruz. Allah seni inandırsın böyle güzel şeyler olunca hayatta, herkes bir kere gülümsüyorsa, belki de ben kırkbir kere filan gülüyorum.

Mutfağımız tamam. Babam da televizyon yolladı. Seni de beklerim artık, akşamları çaya gel. Pazartesi gelirsen bizzat kendi yapımım poğaça ya da kek de ikram edebilirim. Sen seversin.

Özet Diye Bir Şey

2009-07-23T23:10:00.002+03:00

Geçmişten gelmiş gibi ya da 7 uyurların ekibinden biriymiş gibiyim şu an, ben yazmayalı ÖSS'de katsayı uygulaması bile kalkmış. Düşünebiliyor musun? Yaz geldi, geçiyor, herkes yuvasına döndü. Vedalaştık. Böylece gündelik koşuşturmacalar arasında 10 dakikası 1 kontörden uzun uzun konuşabilmemiz için daha gerçek bir nedenimiz oldu.

Fakat yine de bir fırtına tutsaydı mesela, bazen öfke ve şiddet duysaydım, birçok söz yarım kalmış olsaydı o zaman daha çok ve daha kolay yazabilirdim sanırım. Ama hep sakinim. Bu aralar pek şaşırdığımı söyleyemeceğim. Belirli düşüncelerim de yok. Düşünceler insanları iyileştirir aslında. Ama yeri geliyor bazı şeyleri düşünmekten de korkuyor insan. Yeri geliyor aynı ırmağa iki kere de giriyor. Böylesi bir halet-i ruhiye...

Bugün de Ölmedim Anne

2009-07-08T23:25:00.000+03:00

Boş zamanlarımda plan yaparım. Evet, hem de geceleri yaparım bunu en çok. O sabah da geceden kurduğum planları uygulamak amacıyla çıktık yola. Okulda işler biraz uzayacak gibi olunca; amaaan gerisini de yarın hallederiz. -Hem Aziz Hoca da yerinde yokmuş bak. -Evet, bence de önce yemek yiyelim evet gibi aranırsa çokça bulunabilecek bahaneler duyduk. Sonra mı? Sonrası Tandoğan Gençlik Parkı arası bir büyük boşluk...

Kesin olan bir şey var ki o gün heyecan istemiyordum. Çünkü bu aletlerden indikten sonra kişisel özelliklerimizde birtakım değişimler meydana gelebilirdi. Sözgelimi hiç soğan sevmez olanımız koyu bir soğansever olabilirdi. Belki birlikte eğlenirdik ama. Ne bileyim çarpışan arabalara da binebilirdik. En fazla Özlem'i köşeye sıkıştırır, kızdırırdık o zaman. Fakat kimyamızın değişmesini, hayır istemiyorduk. Bu yüzden temkinli davrandık, seçici olduk. Uçanla kaçanın kurtulmasına izin verdik.

Her şey güzel gidiyor derken bir daha gözünün görmediğini asla deneme, dersini aldık. Cahil cesaretini teknik cesarete çevirdik. Çevirdik ve 1s 2s 2p 3s 3p orabitallerimizdeki elektronlarımız gibice semada çevrildik. Yaşlı Dünya'mızın bir yılda yaptığı toplam hareketi üç dakikada gerçekleştirdik. Ne kadar uzun sürdü ya dediyse birimiz, karşıdaki cidden ya dedi. Hayatından endişe duyuyorum'u dile getirdim ilk defa. Sonrası yesterday is a history, tomorrow is a mystery, today is a gift'ti.

Müsademizi Alalım

2009-06-30T21:33:00.001+03:00

Şimdi koşarak caddeyi yaralım; apartmanları, çöp teneklerini, insanları, trafik direklerini...
Sonra, ki bir başka gündü. O vakit canlı ve cansız her şeyi anlayışımız da başkaydı. Okula girdiğimiz ilk günler; sınıflarçokkalabalık, kantinimizhiçyok, güzelhavalardaoturacakçayırçimenyok denli veryansın doluydu. Boyayalım mı abiler'e kayıtsız kalan elitler gibiydik sanki.

Sonraki gelecekte geçmişe geçmişte geleceğe ait bir zaman diliminde, biz orayı böyle tak diye muadili görülmeyece sevdik. Oraya râm olduk. Bugünse bitirme tezini teslim ederken bir şeyler yapalım ki dedim, sonu gelmesin. Bu kampüsten hiç çıkmayalım. Çimenlerüstüdaimipeyzajı olalım mesela. Yerimizi koruyalım, sığmazsak safları sıklaştıralım.

TRT Ankara Radyosu ve Cevap C Şıkkı

2009-06-06T22:13:00.006+03:00

Yere dökülen un zerreleri sessizliği gibi sokağa döküldüm evden çıkarken. Unu toplama çabası içindeki heyecanla birlikte bir de. İnsanın hiç fark etmediği yanlarını görmesi tuhaftır. Bütün yol şeytantırnağımla uğraştım. Hayırlısıyla etimle birlikte koparıp, kanattıktan sonra felaha erince, dur dedim, bi’ dur. Ve bunu kendime üç kere söyledim.

Sıhhiye’de indim, nefes aldım ve TRT’nin önüne geldim. Ahşap çerçeveli kapılardan birinin kolunu tutup büktüm. İttim. Tüh, hani bükemeyeceğim bilek yoktu. Olmadı. Neyse ikincisini denemek lazımdı o halde hemen. Aman tüh yine mi olmadı sana. Ya hu neden açılmıyordu bu TRT’nin kapıları bana? Niye top oynayan in ve cin bile yoktu burada, ki ben severdim top oynamayı. İşte o an anladım, hayatta nerde bulunacağını hangi kapıları açmak için zorladığın belirliyordu. Ve seni temin ederim yanlış kapıları zorlamamalısın, bükemeyeceğin bileği bükmemelisin. On beş adım ilerleyip, otomatik açılır kapılar bulup uğraşmayabilirsin mesela.

Kapı açıldı ve iki kat yukarı çıktım. Bütün bunlar hiç olmadı ve biz merhabalaştık. Program başladı. Yirmi altı dakika güm güm beklemekle geçti. İlk sorular soruldu. Ve ilk cevabım işte ve hani kelimelerinin bir toplamından ibaretti. Bir daha işte dememeye azm-ü cezm-ü kastettim ve yanımda oturan Barış’ın bir daha işte dersem, az sonra benim bile nasıl söylediğimi anlamadığım söyleyeceklerimi önsezerek ağzıma bir tane patlatmasını istedim bir an. Daha kötüsü annemin telefonla bağlanıp “kızım senin ağzına hiç biber sürmedim ben ama söyler misin, nedir senin bu halin yavrum” demesi olurdu çünkü.

Sonra kapı çalındı, hayır, telefon. İkisi birden olabilir aslında. Gayet samimi bir meclis vardı zira fazla olan ve sıcak suda çözünmesi gereken heyecandı sadece. İki sesi seslendiren bir ses bağlandı telefona. Bir konuğa duyulan ihtimamdı ve bir arkadaşın sakinleştirici etkisi. Seval ve geyik kategorizasyonuna rağmen Hüseyin’in bağlanması kendime biraz olsun gelmeme yardım etti.

Derneğimiz dün gece zincirleme kırıdığımız potlar yüzünden dağılmadı ya, bir daha sırtımız yere gelmez herhalde. Önce benim kuracağım cümleyi yanlış söylememle başladı. -ki doğrusu gayet masum bir amaç taşıyordu ve günlük yazmak değil bunu yaparken hikâyeleştirici bir dil kullanmak olduğunu anlatmaktı sadece- Sonra Allah’ın sopası yoktu, takıp gözünü çıkarsın’dı. Ve Hüseyin de kendi incisini dizdi. Hangimiz bir”inci” olduk bilemiyorum ama “ben geek’im Halime geyik” dedi. Akşam eve dönüp 70 milyon+FF’e rezil ettin beni deyince bir de “70 TL için beni mi üzüyorsun” demez mi? 70 TL ha, 70 TL… Ve ben geyik oluyorum sen geek deyip üç nokta gibi gülümsedim. Ve zaten gülümsemeyi severim.

Kısaca hep beraber bir berber dükkânındaymışçasına muhabbet açtık, çok eğlendik. TRT sabahki döpiyes giy, sıkı topuz yap fikrimi tamamen silecek derecede değişmiş ve dönüşmüştü. Çok sevdik, çok beğendik.

Son olarak madem geyik olacaksa muhabbet; bu güne kadar hep iyi projelerde yer aldım ve önemli isimlerle çalıştım. İnce eleyip sık dokudum. Rekabet etmeyi sevmem ve hep kendimle yarışırım. botoxum varsa bu benim mesleğime ve halkımıza olan saygımdan, ne var bunda? Zaten tek gayem işimle anılmak, önümüzdeki günlerde yeni projelerim var evet. Mesela Elif’le -elifile (:- sabah programı yapacağız. (Kız burda konuyu ince işledi)

Bir sonraki bölümde: Sona eren bir devir olarak Selman konuşulacak.

Gizli gizli radyolarda, tvlerde, gazetelerde, dergilerde

2009-06-06T01:09:00.003+03:00

Halime diyorum akşam ne var diyorum, yok bir şey diyor, sen git yat diyor, uyu diyor, ders çalış diyor, iş çalış diyor, sen git biz geliyoruz diyor, diyor diyor. Meğersem hanım efendinin akşam radyoda programı varmış.

Yavaş yavaş doğadan silindiğim şu son günlerde bir tokatta Halime’den yedim. Oysaki bu zamana kadar kırılmadık kulak, burun ve boğaz bırakmamıştım. Son yazılarımda sürekli “Dönüşüm muhteşem olacak.” tarzında yazılar yazmıştım. Fakat bir türlü muhteşem bir dönüş yapamadığım gibi, geçen bu sürede de Halime’nin ekonomik, siyasal, sosyal ve kültürel alanda da benden öne geçmesini engelleyemedim. Ben arka cebimde duran üst düzey yönetici kimliğimi vapurda kaybedip Hint fakirlerine dönerken, Halime burjuva sınıfını birincilikle bitirip kurdelesini yakasına takarak eve koşmuş ve karnesindeki her 5 için babasından 5 TL harçlık almıştır.

Zaten böyle olacağını önceden tahmin etmiştim. Ben blog yazmaya başladığımda Halime “Ben yapabilir miyim?” diyordu. Şimdi aramızda fark var. Ben üniversiteye başladığımda Halime lisede okuyor, arkadaşları ile birlikte teneffüslerde kutu kutu pense oynuyordu. Şimdi üniversiteyi bitirdi ve mezun oldu. Ben ise hâlâ devam ediyorum. Benimle Halime arasında fark var, iyiyle kötü arasında kocaman bir fark var.

Ama ne olursa olsun insanın umudunu kaybetmemesi gerekli. Bu yüzden iş konusunda Halime’yi geçeceğimden eminim ki zaten şu an işimle onu döverim, ağzını burnunu kırıp yere serer, mahvederim, bak Halime git şurdan :)

Şu radyo programınızın kaydını burada bizlerle paylaşırsanız seviniriz, Halime Hanım.

Bir Kedi Gördüm Sankideki Kedi

2009-06-01T21:10:00.003+03:00

Gideri tıkanmış evye misali akıp gitmesi için lavabo açıcısını bekleyen zamanlar var hayatta. O ilk etkiyi yapacak, reaksiyonu tetikleyecek... Meksika dalgasını başlatarak yüzlerce insanı ayağa kaldıran o ilk insanı düşün mesela. Bunun gibi.

İşte tam da davul dediğinin davulcusuyla, öğrenci dediğinin finaliyle müsemma olduğu şu dünyada kendi lavabo açıcımla(ilk final) reaksiyon başladı ve zaman akmaya başladı. Beklemek ve hangisinin daha önemli olduğuna karar vermek gibi sancılı süreçler son bulmuştu. Artık hayatımın bu döneminde sadece tek hedef tek sonuç olacaktı: Git o sınava gir ve diğerine hazırlan! Basitti. Öyle oluyordu.

Dönüşte biraz dolandım. Pek kullanmadığım eve gidiş yollarından ve genelde o anına denk geldiğimde kendimi şanslı saydığım, insanlardan azadeliğin bir sokağa-kumrular sokak hariç- hiç bu kadar yakışmayacağını düşündüğüm dar sokağa aklımdaki onca düşünceyle birlikte saptım.

Aslında böylesi açık ve insanın dolaşım sistemine yüksek dozda coşku enjekte eden havalarda insanın kainatı temaşa ederek daha mendup düşüncelerle yürüyor olması ekseriye tercih sebebi olsa da, henüz o kadar olamadım ne yazık ki. Sevmediğimiz, damak tadımıza hiç uymayan şeyler var. Ben de bugün sebep üretmeye odaklanmıştım işte. Halbuse illa bir sebep olması gerekmez ya da her sebep herkese söylenmez. Ama bazılarımız önemli olan sonuç olsa da hep duymak ister sebebini. Odaklanma problemi yani. Hepimiz yaşarız. Hatice kızımız daha bakılasıysa, güzelliğine vurulasıysa insanları suçlamamak lazım ne yapalım.

Neyse ben böyle sevimsiz bir şekilde sebep düşünüp, zaman algısının dışında hızlı mı yavaş mı yürüdüğümü kestiremezken hoppala paşam malkara keşan bir çeviklikle önüme çıkan kedinin önünde zınk tabiriyle birlikte durdum. Bir dakika süren 5 saniye içinde kıpırdamadan gözgöze kitlenmiştik. Sesizliği ve hareketsizliği bir kedi kadar şaşırdığım ve yeterince absürd olan bu kesişimde benim absürd kahkalarım bozdu.

Kedimiz de çok artistti tabii. Sanki başıma fabrikatör babanın yakışıklı oğlu Engin Çağlar... Omuz üsütünden kafasını 45 derece çevirmek suretiyle bana küçültücü bi' bakış atıyor ve aheste revan yoluna devam ediyor. Ben de arkasından bi kere sen kendine bak be, diyorum. Hadi ben insanım algılarım sınırlı, olaylara anlam yüklemek gibi özelliklerim var. Ama sen öyle misin ya? Kim bilir benden kaç frekans fazla algılıyorsun sesleri. Hem tanesi 2 santimetrekareden olsa, hepi topu 8 santimetrekare patilerinden çıkan pitipiti sesleri nasıl duymamı bekliyorsun Allah aşkına? Sen benim otuzsekizbuçuklarımı algılasaydın bakalım bi' ilk evvela. 1,72 boyumu görmemeni hiç katmadım bile daha bak. İyi bir kedi olmak kolay mı sanıyorsun? Hiç anlamıyorum.

Böylece günler geçip gidiyor.

profiterol olsun waffle olsun ayırt etmem

2009-05-22T00:26:00.001+03:00

Yağmur dindiğinde kaçışarak pustuğumuz siperimize son bir kez göz atıp, hadi arkadaşlar şu işi bitirip dönelim dedim. Soru işaretli gözler "iş derken?" dedi. Küçük bir yan bakışla Waffle'larımızı yiyelim dedim zafer kazanmış bir komutan edasıyla.

bir organizasyonun akışını şemayla sulandırmak

2009-05-19T21:53:00.001+03:00

sonra her grup için 2 nüshası çıkarılıp dağıttıldı. (:

Umudumuz Sivasspor

2009-05-12T23:17:00.000+03:00

Büyünce hanımefendi olup cicilibicili kıyafetler giymeyi düşleyen genç kızların hayallerine kibrit suyu dökmek istemezdim lakin elden ne gelir... Üzülmeyin canlarım koşunca geçiyor.
Bunu şunun için söylüyorum önümüzdeki ay büyük bir şey olacak. 3 vakte kadar hanemize ay doğacak kadar büyük değil ama bir miktar büyük.

Derler ki böyle öğrencillikten tez vakit kurtulma kaygısı taşıyan ve fakat taşımaması gerektiği bilincinde de olan insanların bir balosu olacakmış. Hatta bir miktar nostalji için tellal da tutmuş olabilirler, hikaye bu. Keman varmış onu biliyorum.

Kızlarımız içinde biriktirmiş bugünü, renk elbiseler, şıkırşıkır takılar, topuklu ayakkabılar... Belki herkes böyle olmuyor, olamıyor. Bilmiyorum. Belki kalıtsal, belki biraz çevresel. Emin değilim. Ama yılmak var dönmek yok, madem daha önümde koca bir ayım var. Orda bir yerlerde beni beklediğini bildiğim elbisemi bulmak hayal değil. Evet, gösterişsiz ve yalın bir yerlerde tek başına benim onu bulmamı bekliyor.

Tedai Diyince de Fedai Geliyor

2009-05-03T19:44:00.002+03:00

Birim zamanda aldığın yolların toplamından vardın buraya. Giden, dönen, yeniden ve yine... O'nun gözü ve kulağı olurum denmemiş senin için, bizzat işitme ve görme duyunmuş zira.

Konuşuyorum kendi kendime odamda
Bir portakal suyu iç, ya da içme, ne yaparsan yap
Yalnızlık sensin.

[E. Cansever]

-Bazen okuduğun bir yazı yahut şiir çağrışımsız olmuyor.

Hatırlmaya Mecbur Değilsen Burda Olurlar

2009-05-01T14:20:00.003+03:00

Tez raporu gibi mühim işleri bitirip teslimatını yaptıktan sonra, daha mühim şeylerin ardı sıra malum olduğu üzere karınlarımızı doyurmaya gittik. Gördük ki insanın iki sebepten elleri titreyip, gözü dönebiliyor; biri cinnet, biri açlık.

Sonra dedik madem bugün kendimizi şımartma günümüz, kitabevinden içeri bıraktık kendimizi ve ayaklarımızı. Hadi bakalım beden senindir evlat deyip, irademizi onlara devrettik. O'da doğruca Füsusu'l-Hikem'i işaret etti. Hemen işte burdasın deyip, şefkatle kucakladım onu. Kasaya vardık ödemeleri yaptık derken, kasiyer kızla ojelerimin rengi üzerine sohbete başlamış olarak buldum kendimi. Eh bugün birazcık iyi bir insan olmak için her şey tamamdı. Marka ve renk numarasını söyleyip, göz kırptım.

Şaşırdılar. Yoo dedim, mühim değil, diş macunumun bileşimi gibi şeyleri de ezbere bilirim.

Bu bloga el koyuyorum..Ablama el sallayın !

2009-04-23T16:42:00.005+03:00

Merhaba..Ben Tuba bu blogu 23 Nisan nedeniyle bu günlük ben devraldım..Aslında çocukluktan çıkacak bir genç kız sayılırım "lakin"(ablam olsa o da böyle derdi) benim ablam canım ablam kollarına sığamadığım ablam ,başka birini bulamadığı için beni bu duruma soktu..Zaten bende bu durumdan zevk aldım sonuçta çocuk ruhlu bir insanım "çocuk değilim.." Herkes hissettiği yaştadır. :) (:

Bugün 23 Nisan neşeyle doluyor insan.O yüzden bugün herkes çok mutlu ama ablam abartmak durumuna geldi.Sana sesleniyorum abla sana noluyo bu ne coşku bu bizim bayramımız, biraz biz kutlayalım bize de coşacak yer bırak.Artık son noktayı koymak istiyorum. :) O elma yanaklarından, inci gibi parıldayan gözlerinden çok çok çok öpüyorum..Banada bu kalbin kadar temiz olan sayfayı ayırdığın için sana teşekkürlerimi iletiyorum.Bu arada mütavaziliğimi hiç bozamıyorum.Okuyucularına da selamlarımı iletiyorum. :) Hoşçakalınız... :) :)

Zaman Zaman

2009-04-21T23:22:00.003+03:00

O mu dedim, kendi kendime
Elinin tersiyle alnını silerken,
Terlemekteydi zaman
Ayak izleri var seke seke geçtiğim yolda
Dönüp geliyor az sonra, dizleri dürülmüş
Gidiş yolundan puan veriyorlar mı diyor.

Cellmann Ne Arar

2009-04-16T04:53:00.003+03:00

Ben yoktum sen yazı yazmayı öğrendin
Reklamdan çuval gibi almayı öğrendin
Bankalara taktıkları bir hortum gibi
Çalışıp kazanmadan çalmayı öğrendin

Vazgeçtim sanma gece baskınlarımdan
Vazgeçtim sanma laf sokuşlarımdan
Yazdıklarının hepsi uydurma yalanlarından
Kafadan sallamayı ben senden öğrendim.

Bilgisayarım yaklaşık 2 ay servisteydi. Bu yüzden yayınlarıma bir süre ara vermek durumunda kaldım. Ben yokken sizi Halime ile baş başa bıraktığım için üzgünüm. Halime’nin çevreye verdiği rahatsızlıktan dolayı özür dilerim. Delik deşik ettiği iç dünyanızın yollarına en kısa süre içerisinde asfalt atıp kaldırım kenarlarına laleler dikeceğim. Gerçi bu Halime diktiğimiz laleleri de koparır.

Savaş başlasın :)

Kazanan Taraf Biz Olmak İstiyoruz

2009-04-02T21:48:00.003+03:00

"... kimse bir adım öne çıksın" cümlesini duyar duymaz o ilk adımı atan kişiler vardır ya, benim.
Ya da bir gün herhangi birinin adres sormasına karşılık, bilmiyorum deyip geçmek yerine doğru tarifi yapabilmek için kroki çizme sanatını konuşturan kişiler...

Bir adım öne atma tıynetinden sebep, sırf söz verdiği için yazı yarışmasına katılan biri için ödül almak, seni yanımda gezdiriyorum ey lütuf kelimesi.

Bu klişeyi yapmadan da bir şeyler eksik kalıyor, kazandığım parayı eğitimim için kullanacağım.

Yazıyorsam Sebebi Var

2009-03-28T21:27:00.001+02:00

Seval ve Esra bu blogculuk niye, neden yazıyorsun? diye merak etmişler.

Söyleyim:

Bu olay ki; yazı işi yani (daha blogculuğa birkaç yüzyılcık var) insanlık tarihinin mihenk noktası olmuş. Medeniyetin başlangıcı sayılmış. Zaman bu şişede durduğu gibi durmamış, o günlerden bu günlere gelmişiz.
Bugün ise pek çok çocuk duvarları boyuyor, bir şekilde kendi hiyerogliflerini çiziyor diye sırf atalarından kalma bu ifade ediş tarzını geleceğe taşıdıkları için aileleri ve toplum tarafından dışlanır olmuşlar.

Velhasılı, çağlar değişmiş, insanlar gelmiş ve geçmiş, bir tek şey değişmemiş; insanın kendini ifade etme isteği.

İşte buna mukabil, vakt-i zamanında bir teyze de bana böyle "anlat kızım, hiçbir şey içinde kalmasın" demişti. O zamandan beridir "ahh o teyzeyi ben bi bulsam"lara inat konuşur ve bir yerlere yazar oldum.

Blog, bunların tarihlere bölündüğü, karışanımın görüşenimin olmadığı, gönlümce boyayabileceğim kendi kişisel duvarım oldu sadece.

Haftanın Sonuna Anı Derlemesi

2009-03-23T22:30:00.003+02:00

Bazen fiilen, sık sık da fikir olarak her türlü denemeye açık olduğum bir şey var. Mesela hızla dönen topacın durduğunu görmek gibi...

İçimdeki bu antisosyalliğe açılan heva kapısından girip bir çeşit durma eylemi gerçekleştirmeyi planladığım bir haftasonunu sosyal ağ insanlarıyla beraber oturma ve muhabbet etme eylemiyle başlatıp, kahvaltı görünümlü brunchımsı bir tür yemek aktivetesiyle noktaladım. (:

Cumartesi iki toplantı birden olunca sabah birine akşam birine katılmak için Ankara'yı fellik fellik gezmiş olduk. Fakat değişik konular üzerine farklı insanlarla konuşmak güzeldi. Aralarda yapmak istediğim şeyleri ölçüp tarttım. Dağarcığıma yeni blog ve siteler kattım. (:

My House sitesinin sahibi Eren Yalçındağ'a e-ticaretle ilgili sorular sorarak merak ettiklerimi öğrendim. Nereden Aldın? gibi şahane bir amme hizmeti sunduklarını da o sırada öğrendim.

Seval Ünver'le kaynaşma fırsatı buldum. Çok şirin, cici bir Pardussever, bir Ubuntubanayeter kişisi kendisi. (: Bayıldık. Hemen görüşme sıklığını artırma faaliyetlerine girdik.

Microsoft'tan Mete Dönmez ile uzun uzun meslek hayatı ve hedeflerimiz ile ilgili konuştuk. Salih'le fotoğraf sanatı ile ilgili kısaca lafladık, beğenmediğimiz fotoğraflarımızı gizlice makinesinden sildik. (:

Konya'dan Mustafa İren ile yemek sırasında internet geçmişimiz ve domain ihtiyacımız konusunda konuştuk.

Kadim dostum ilk sosyal ağ gözağrım Esra ile blogunun RSS sorunuyla ilgili kafa patlattık. Ne çare sonuca varamayacında dahili ve harici bedhahlarım meydana çıktı. Ki Safa Paksu arkadaşımız halen bu konuda sataşmalarına devam etmekte örneğin. (:

Yeni projelerin insanı Ömer ve 38 saat kod yazabilerekten androidimsiliğe doğru yol alan Hmert'le ve Aykut'la ve Mücahit'le ve Ali'yle ve ortak anı paylaşımlarıyla güldük.

Pazar günü Elif'te şahane bir kahvaltı yaptık. Pikapla nostalji yapıp, bir dolu 45'lik eşliğinde çay ve Elif kızımızın nefis damla sakızlı kahvesini içtik. (:
Kendisini, misafirperverliğini ve garnitürlü böreğini onyüzbinmilyon kere likelıyoruz.