اصولاً ما ایرانی ها علاقه داریم که کلاً سرکارمان بگذارند. یعنی اکتسابی نیست ها… ذاتیست! حالا چه سر جریان اصلاحات هشت ساله باشد، چه سر انتخابات یک شبه!  فقط تماشاگرانی هستیم بر نمایش خیمه‎شب‌بلزی ای که عروسک هایش خودمان هستیم.

این ها را گفتم که کلاً  یک چیز بی ربط را ربط بدهم به این مباحث داغ این روزها که الکی ترافیک بازدید از اینجا را ببرم بالا!

امروز رفتیم دم در سفارت سوئد که مثلاً پاس ویزاخورده‎ ام را تحویل بگیرم و به شکلی اساسی، پشت پا بزنم به آرمانهای اتمسفر سبز که این روزها ایران و بیشتر از آن، دنیا را گرفته و از یوتو و پنی اسمیت  و بون جووی گرفته تا و اندی و نوشین و غیره و ذالک و بروم پایم را بندازم روی آن یکی پایم و حوادث را از قطب شمال دنبال کنم و بعد هم بیایم اینجا و بنویسم “لنگش کن”!… منتها از اونجایی که  ان مساله ی سر کار بودن، به عنوان جزئی لاینفک در DNA ایرانی ها وجود دارد، اول یک یک‌ساعت توی آفتاب 40 درجه وایستادیم تا مثلاً نوبتمان بشود و بهمان عبارت “آماده نیست” را حواله کند که برویم ساعت 4 بیاییم؛ و  بعد هم یک سه ربع ساعت حرص و جوش بزنیم که چرا ترتیب شماره‌هایی را که براساسشان پاسپورت‌ها را تحویل می‌دهد، مثل آدم نیست و مثل این منتظران اعلام نتایج لاتاری که از 20 رقم، تا رقم نوزدهمش را درست رفته‌اند، کلی از خودمان استرس در کنیم که آخرش هم نوبتمان را نخواند و همراه یک گروه دیگر از عروسک‌های همکار، بگوید بقیه‌اش برای فردا!!

و ما هم که سر کار نمی‌رویم که بخواهیم شیفت صبحمان را با بعدازظهر عوض کنیم و بعد یکی دو ساعت از شیفت بعدازظهر را هم بپیچانیم و آن خانم توی صف که نمیخواهد امروز عصر برود مکه و آن یکی که نزدیک نود و سه سال و نیمش نیست و بعد از سه روز و روزی سه ساعت توی آفتاب احمقانه‌ای که به قول هواشناسی احمقانه‌تر BBC چهل درجه سانتیگراد نیست و لابد کمتر هم هست، ایستاده و کلاً همه چیز از بیخ تکذیب می‌شود!

به جان خودم، طرف، امروز صبح اومده پاسپورتش رو داده به سفارت، ساعت سه بعدازظهر با نیش تابناگوش باز، بار و بندیلش رو جمع کرد و رفت که پشت سرش را هم نگاه نکنه، اونوقت مایی که از پریروز، یاد و خاطره محله برو بیا رو برای همه اهالی فرمانیه و حومه زنده کرده یم، باید هی برویم فردایش بیاییم که شاید این سوئدی های ظاهراً منضبط قانون‌مدار، کار ما را خیر سرشون راه بندازند! اما خوب… یادم نبود که ژن ایرانی جماعت انقدر قوی است که توی هوا، مردم ملل بیگانه را منقلب و متاثر میکند و کاری میکند که طرف را دیگر توی کشور خودش هم راه ندهند!

به هرحال…. ما همچنان نخ مان دست دیگران است و کلاً از هر نوع رقص موزون و ناموزون استقبال میکنیم! باشد که یکی از آن نخ ها یکبار پاره شوند….!!

چند روز قبل، سایت سی‌نمای ما مطلبی نوشت درباره شرایط سرد و تاریک فعلی امروز جامعه که اینکه همه چیز معطوف جریان انتخابات شده و صحبت از چیزی غیر از اون، شاید نمایش یک جور بی‌تفاوتی نسبت به اتفاقات اخیر باشه. فکر میکنم احساس درستی باشه، اما همینطور معتقدم که یک بُعدی نگاه کردن به محیط پیرامون نمیتونه دردی رو دوا کنه و برعکس میتونه کاملاً اثرات منفی هم روی روحیه فردی و جمعی داشته باشه. به همین دلیل هم تصمیم گرفتم به انتظار سه چهار ماهه برای تماشای فیلمی که خیلی‌ها از اون به عنوان بهترین فیلمی سالیان اخیر سینمای ایران اسم میبرند پایان بدم و به تماشای اون برم. بنابراین صبح اول وقت دو تا بلیط اینترنتی خریدم که همون ردیف‌های اول سالن نصیبم بشه و دیگه بهونه‌ای برای ندیدن فیلم درباره‌ی الی نداشته باشیم. (دو هفته پیش که حدود بیست دقیقه قبل از شروع فیلم به سینمای پردیس رسیدیم، بهمون گفتند که فقط سه ردیف جلو باقی مونده و ما هم تو تصمیم‌گیری جمعی، به اجبار رای اکثریت رو برای نگرفتن بلیط قبول کردیم!). سالن این‌بار هم تا ده دقیقه بعد از شروع فیلم به طور کامل پر شد تا هنوز هم امیدوار باشم که عنوان پرفروش‌ترین فیلم سینمای ایران به یه فیلم بی‌سروته مثل اخراجی‌ها 2، که اسمش رو کمدی هم نمیشه گذاشت نرسه.

*******
SPOILERS: اگر فیلم رو ندیده‌اید، این قسمت رو نخونید

گروهی متشکل از چهار خانواده‌ی جوان و بچه‌های اونها به همراه الی، مربی مهدکودک برای سفری سه روزه به شمال میروند. خیلی سریع معلوم میشود که احمد، مردی که به تازگی از همسر آلمانی‌اش جدا شده به دنبال برقرار کردن رابطه با الی و ازدواج با اوست و سایر اعضای گروه هم به نوعی، پشت احمد را برای این کار گرم میکنند. گروه به شمال میرسد و به اجبار در ویلایی ساحلی که مدتهاست متروکه‌ست اطراق میکنند. فردای آنروز، الی که قصد بازگشت به تهران را دارد با مخالفت سپیده، مادر کودکی که الی مسئول مراقبت از اوست روبرو میشود و مجبور به ماندن میشود. آرش، یکی از این بچه‌هاست که هنگام بازی در ساحل به آب میافتد و در آستانه غرق شدن، توسط احمد نجات پیدا میکند. اما الی که در ساحل مراقب بچه‌ها بوده، ناپدید میشود و تلاش گروه برای پیدا کردن او به جایی نمیرسد. همه به این نتیجه رسیده‌ند که او برای نجات آرش، خود را به آب زده و غرق شده اما حدس و گمان‌های دیگری هم هستند که آنها را امیدوار نگهداشته که شاید الی زنده باشد. مشکل اینجاست که هیچ‌کس، هیچ‌چیز درباره الی نمیداند و….

********************

اگر حوصله‌ی نقد فیلم ندارید، این بخش رو نخونید

1.  فیلم از همون تیتراژ اولش نشون داد که اثر هوشمندانه‌ایه که برخلاف اکثریت فیلم‌های این روزها و ماه ها (و سالها) به شعور تماشاگرش احترام میذاره. از همون ابتدا ازمون میخواد که درباره اینکه شکاف نورانی‌ای که ظاهراً داریم از درون یک محیط تاریک بهش نگاه میکنیم حدس بزنیم و به این صورت، معرفی ساده ای داره به اون چیزی که قراره در طول فیلم درگیرش بشیم: قضاوت.

قضاوت درباره حوادث، آدمها و درستی و نادرستی رفتارهای اونها، مهمترین محوریه که فیلم بر پایه‌ی اون قرار گرفته. تناقض‌های واضح در رفتار شخصیت‌های فیلم، چیز اصلاً غریبی نیست. اتفاقاً شاید آشناترین مساله ایه که خودمون باهاش بصورت روزانه روبرو هستیم. طفره رفتن از گفتن واقعیت‌ها، پنهان‌کاری‌ها، گفتن دروغ‌های بیشمار و نداشتن صدافت و…. از اون دست رفتارهاییه که خیلی تو جامعه و در برخورد با آدم‌های جورواجور، بهش برمیخوریم.
و حالا اصغر فرهادی، برای اینکه این شکل از ناهنجاریهای اجتماعی که به نمادی از رفتارهای مردم ایران تبدیل شده بتونه به فیلم برگردونه، به سراغ یه قشر متوسط از جامعه ایرانی (و با طور اخص، تهرانی) رفته که دوست ندارند جزئی از جامعه‌ی سنتی ایرانی باشند اما شاید مدرن هم محسوب نمیشن. البته، تاکید فیلم اصلاً روی این مساله نیست اما فرهادی خواسته که تا حد امکان همذات‌پنداری تماشاگرها رو با کاراکترها برانگیزه و به نظرم هم تو کارش موفقه.

2. الی، کاراکتری که ترانه علیدوستی نقشش رو بازی میکنه، مثل همه شخصیت‌های دیگه فیلم، از همون اول برای ما شخصیت مجهول و مرموزی داره و جدا کردن اون از بقیه به عنوان عضو جدیدی از سایر اعضای گروه هم به این غریبگی بیشتر دامن میزنه. همینطور که فیلم جلو میره و شخصیت‌‌ها بیشتر شکل میگیرن، ما به عنوان تماشاگر، بیشتر وارد گروه آدمهای روی پرده میشیم و نکنه جذاب داستان اینه که ما دیگه فقط تماشاگر نیستیم. بلکه خودمون رو جزئی از این خانواده حساب میکنیم و صمیمیت بین افراد و انرژی مثبت موجود در فضا رو قشنگ میشه حس کنیم. با این همه الی، هنوز هم برامون یه غریبه به حساب میاد. دوست داریم که بیشتر درباره‌ش بدونیم و اینکه آیا میتونه میشه به عنوان یه زوج مناسب برای احمد در نظر بگیریمش. اینکه دختر خوبیه، صداقت داره ولی فقط شیطونی‌ش کمه! اینا چیزهایی هستند که ما، تا اینجای داستان حس کرد‌یم ولی داریم از زبون آدم‌های توی فیلم میشنویم. فقط یه چیزی این وسط کمه و اونم این که مدت خیلی کمیه که اونو میشناسیم. کمتر از یک روز؛  این زمانی نیست که واقعاً بشه روی قضاوتمون صحه بگذاریم و این یه جور حس ناامنی به آدم میده که آرامش رو از آدم میگیره.

3. نیم‎ساعت شور وشادی و انرژی مثبتی به ما تزریق شده، اما یه اتفاق شوکه ‌کننده، تمام اون انرژی مثبت رو به یکباره ازمون میگیره و بهمون یادآوری میکنه که زندگی همیشه جذاب نیست و فراز و نشیب‌های خودش رو داره.  اما اینکه اون نشیب‌ها چقدر ما رو با خودش به ورطه سقوط ببره، تا حد زیادی به خودمون بستگی داره. مشکل از اونجایی شروع میشه که صداقت زیر سوال میره. اینکه برای رسیدن به خوشی‌های موقت به هرقیمتی، دست به هرکاری میزنیم و به عبارت دیگه، آینده رو فدای حال میکنیم، بالاخره یه جا یقه مون رو میگیره و دستمون رو رو میکنه. منتها اینکه چطور با واقعیت‌های فعلی کنار بیایم، با صدافت نداشتن ها و پنهان‌کاری‌های بیشتر، درست نمیشه. ماست‌مالی کردن اشتباهات گذشته با اشتباهات دوباره، نه تنها وضع رو بهتر نمیکنه بلکه میتونه به سادگی، همه چیز رو از پایه نابود کنه.
اصغر فرهادی تلاش میکنه که این مفهوم رو در داستانی که تعریف میکنه جا بندازه اما به نظرم خیلی در عمق حرکت نمیکنه. شاید اگر یک لایه دیگه به این پنهان کاری ها اضافه میکرد، نتیجه‌ از این هم ملموس تر میشد. شاید فرهادی احساس کرده که درهم پیچیدگی دروغ ها، تماشاگر رو انقدر سردرگم میکنه که رشته‌ی یداستان رو از دست میده. دروغ هایی که انگار هیچوقت قرار نیست تموم بشن و حتی تا آخرین لحظات داستان هم ادامه پیدا میکنند. جایی که سپیده (گلشیفته فراهانی) در جواب سوالی که نامزد الی از او میپرسه، حقیقت رو با گفتن یک “نه” کتمان میکنه تا باز هم راه مصلحت (اونطور که خودش فکر میکنه) رو در پیش گرفته باشه. مصلحتی که از ابتدا اساس رشته‌ی دروغ‌ها رو تشکیل داد و سرانجام کار رو به پایانی تراژدیک رسوند.
4. و البته کارگردان، سپیده رو نمادی برای جامعه ایرانی قرار میده و رفتار اون، با هر نیتی که داره رو به عموم ایرانی‌ها نسبت میده. جایی که احمد و الی تو ماشین نشسته‌ند و احمد آخرین جمله‌ای که همسر آلمانی‌ش قبل از جدایی بهش گفته بود رو نقل میکنه. اینکه “ یه پایان تلخ خیلی بهتر از یه تلخی بی‌پایانه” و این چیزیه که اینبار الی به نمایندگی از ما روی پرده، اون رو تایید میکنه. اما میشه دید که داستان دروغ‌ها، مصلحت‌اندیشی‌های نابجا و … هیچگاه به پایان نمیرسه و این، به تلخ‌ترین نتیجه‌ی اون تبدیل میشه.

5 . نکته جالبی که باید بهش دقت کرد، اینه که فیلم، موسیقی متن نداره و فقط در تیتراژ پایانیه که موسیقی وارد فیلم میشه. کل فیلم، از صدای امواج دریا به عنوان موسیقی استفاده کرده و آرامش و پرتلاطم بودن دریا، کاملاً فراز و فرود فیلم رو تعریف کرده. نکته‌ای که تو کمتر فیلم ایرانی میتونیم ببینیم.

***************

درباره‌ی الی، بدون شک یکی از بهترین فیلمهای تاریخ سینمای ایران به حساب میاد و این رو میشه به وضوح در وجوه مختلف داستان اون مشاهده کرد. جدای از فیلمنامه‌ای حساب شده و بسیار قوی‌ای که اصغر فرهادی و گروهش کار کرده‌اند، از بازی‌های قدرتمندانه‌ای سود میبره که در صدر اونها، بازی گلشیفته فراهانی‌ه. من شخصاً علاقه‌ی زیادی به گلشیفته و بازی‌هاش ندارم، اما نمیشه از کنار چنین نقش‌آفرینی هنرمندانه‌ای در این فیلم گذشت که به تنهایی نیمی از بار بازیگری رو به دوش میکشه. بازی‌ مانی حقیقی به عنوان کسی که اصولاً بازیگر نیست و فکر میکنم تجربه بازی جلوی دوربین رو هم نداشته، واقعاً قابل تحسینه. شاید بعد از ساختن فیلم کنعان، حقیقی بتونه بیشتر از این روی بازیگری فکر کنه. پیمان معادی هم چنین وضعیتی داره و این فیلم اولین تجربه بازیگری او به حساب میاد.

درباره ترانه علیدوستی هم که چیزی نمیشه گفت و مثل همیشه بازی ساده ولی تاثیرگذاری از خودش به نمایش میذاره. شهاب حسینی هم که کم‌کم باید به بازی‌های خوب و کم‌نوسانش در سینمای ایران عادت کنیم و  سایر بازیگران مثل مریلا زارعی، رعنا آزادی‌ور، صابر ابر و احمد مهرانفر هم کاملاً نقش‌های محول‌شده بهشون رو انجام داده‌ن. تو مصاحبه‌ای که مجله نسیم با بازیگرها و کارگردان فیلم انجام داده بود، به این نکته اشاره شده بود که بازیگران مدت زیادی رو با هم گذرونده‌ند تا کاملاً در قالب یه خانواده جا بیفتند و حسی واقعی از صمیمیت و نزدیکی رو به تماشاگر منتقل کنند. از اونطرف هم بازیگری مثل صابر ابر که در قسمت‌های پایانی وارد داستان فیلم میشه، در شرایطی قرار داده شده تا نگرانی و آشفتگی رو بتونه به خوبی روی کاراکترش نمایش بده و بیگانه بودن افراد دیگه رو برای او به بیننده القا کنه.

فکر میکنم این از اون فیلم‌هایی باشه که هرچه که ازش بگم باز هم چیزی برای گفتن باقی میمونه! اگر تاحالا این فیلم رو ندیدین، اصلاً از دستش ندید؛ و اصلاً هم نگران نباشید که شاید از اون فیلم‌هایی باشه که به سلیقه‌ی شما نخوره و به اصطلاح خیلی “خاص” یا خیلی “عام” باشه. چون در حالت اول، من مطمئناً نمیتونستم انقدر راجع بهش “کارشناسانه” بنویسم، و تو حالت دوم هم نمیشد راجع بهش “انقدر زیاد” نوشت! بنابرین آب دستتونه بذارید زمین و بروید به دیدن شاهکاری به نام درباره الی… .

توهم رو از طریق فید دنبال کنید

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

در پاسخ به قطعی بیست روزه‌ی SMS ها از طرف مخابرات، ضمن محکوم کردن این حرکت مخالف آزادی‌های اجتماعی، با استفاده نکردن از سرویس SMS ، ضرر قابل توجهی به این شرکت زده و بدینوسیله اعتراض خود را اعلام میداریم.
این SMS را به ده نفر از دوستان خود بفرستید تا همه باخبر شوند (!)

…Sending as two messages
.Delivery failed

     خبر جدید: سرویس پیام کوتاه بعد از برقراری دو روزه، بار دیگر از کار افتاد. شرکت مخابرات سیار، هنوز دلیل این اشکال را اعلام نکرده است.

یک موقع هست که آدم دچار نوسانات عشقی میشود و نوشته هایش می رود طرف رومانس های خفیف و سخیفی که فقط به درد دخترهای دم بخت میخورد. یک زمان هم پیش می‌آید که فلان تیم قرمز و آبی و تیم ملی و… در یک برهه حساس زمانی مرگ و زندگی قرار میگیرد و پست‌های وبلاگی میشود محملی برای اراجیف کُرکُرناک ورزشی که تا مقادیر زیادی به گفتگوهای چاله ‍‌میدانی‌ها نزدیک میشود. یک وقتی هم میشود که سیاست، تا خرخره آدم را می‌چسبد و ول نمیکند. اونوقته که دلت میخواد هرچه بد و بیراه و ناسزاست، بدی به آدم هایی که فکر میکنی اندازه‌ی ارزن مکزیکی هم شعور ندارند! مشکل این دسته سوم اینه که همین که پایت رو بذاری تو عرصه موضوعات سیاسی (مثل انتخابات و نتایجش)، مثل این که سیم برق 110 ولت رو با دوتادستت گرفته باشی و یه پات هم روی زمین سرد باشه، دیگه حق انتخاب برای ول کردنش با تو نیست! مگه اینکه کسی از جای دیگه‌ای دلش بسوزه و سورس جریان رو قطع کنه. فعلاً هم که تو این روزها، تنهاچیزی که اونطرف سیم نمیسوزه، دل مقادیری از آدم‌هاست.

***

در این روزها که همه به دنبال پس گرفتن حقوق از دست رفته خودشون در انتخابات هستند و شورای نگهبان هم آب پاکی رو به روی دستان همه معترضان ریخته، با ایده‌های جالبی برخورد کرده‌م. یکی‌ش نوشته شدن جمله‌ی “رای من کجاست”  به دو زبان فارسی و انگلیسی پشت و روی اسکناس‌هاست.

با توجه به عمر یک اسکناس از زمان چاپ تا زمانی که بر اثر کهنگی از چرخه پولی بازار خارج میشه، تو ایران زیاد نیست، میشه گفت که معترضین، به یک نحوه اعتراض با مدت زمان محدود دست پیدا کرده‌ند که البته برد زمانی‌ش از فریادهای شبانه بر پشت‌بوم ها و اعتراضات بیشتره. بدین‌صورت اگر تعداد اسکناس‌هایی با این نوشته‌ها زیاد بشه، طرح معترضین عملاً به نتیجه میرسه و نوع دیگری از اعتراض آرام در جامعه نهادینه میشه.

***

همین چند ساعت پیش بود که باخبر شدیم که متاسفانه تیم ملی فوتسال ایران در مسابقات جایزه بزرگ برزیل، بعد از برزیلی‌ها مقام دوم را بین شانزده تیم بدست آورده و کلی مایه سرافکندگی اینها شده است. سیماجان هم نکرد یک بازی از بازی‌های ایران را پخش کند (مرده یا زنده‌اش مهم نیست. اصلاً پخش نکرد). بعد هم که خبر رسیده که ایران را جلوی تیم چک، بازنده اعلام کرد که بعداً گندش درآمد که بی‌ناموس‌ها تیم چک را برده‌اند و رفته اند فینال.
از این هم بدتر اینکه بی‌بی‌سی فارسی هم دلش نیامد یک خبر از این بازی ها را بگذارد توی اخبار ورزشی‌اش و بدهد به خورد مایی که مثلاً کل شبانه‌روزمان را میگذاریم برای تماشای برنامه‌هایشان….
مثل اینکه این روزها نمیشود به هیچ کس و هیچ چیز اعتماد کرد.

***

آدم گاهی وقتاها چیزهایی که میشنود را باور نمیکند. نمونه‌ش صحبت آقای صداوسیما در مورد ساختگی بودن فیلم مرگ ندا ست. بیچاره‌ها انقدر که از خودشان فیلم‌ و مصاحبه و اعتراف‌های خیالی ساخته‌ند ، فکر میکنند دیگران هم توی همین کارند. به قول معروف، کافر همه را به کیش خود پندارد.
شاید هم انقدر که آدم کشته‌اند، واقعیت و فیلم برایشان غیرقابل تمایز شده…

****

سایت‌های https رو میشناسید. معمولاً سایتهایی هستند که از شما اطلاعات شخصی‏تان را درخواست میکنند. بانک‌ها، سایت‌های Acccounting، کامیونیتی‌های وب 2 مثل فیس‌بوک و بالاترین و… همه از SSL استفاده میکنند تا امنیت انتقال اطلاعات فراهم شود. توی این قیلترینگ‌های گله‌ای کیلویی روزهای اخیر، رسماً کار و بار تجارت الکترونیک خوابیده و خوب، سایت‌های کامیونیتی هم که مثلاً محل تولید شر است! مخابرات هم فعلاً یک خرس گنده‌ای را مامور کرده که از قسمت ماتحت، بنشیند روی لوله‌ی پهنای باند اینترنتی کشور و یک آب‌باریکه‌ای از آنطرفش به ما برسد. تمام ارتباطات مسنجری مختل شده‌ند و Voice اینترنتی فعلاً تعطیل شده. اسکایپ و کارت تلفن و غیره و غیره تا اطلاع ثانوی مسدود میباشد.
مشکل اینجاست که اطلاع اولی هم داده نشد که الان منتظر ثانوی‌ش باشیم!

توهم رو از طریق فید دنبال کنید

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

از اونجایی که ما خیلی سعی کردیم که در یک سریال همه‌گیر مثل Heroes جلوتر از همه باشیم، تصمیم هم گرفتیم که در یک چیزی مثل Prison Break هم تا میتوانیم خودمان را عقب نگه داریم. به همین دلیل هم به تازگی حدود 10 روز پیش فصل دوم این سریال رو خریدم و تو کمتر از یک هفته، سر و تهش رو هم آوردم. و در همین راستا و با توجه به اینکه خیلی ازش خوشمان آمد، تصمیم گرفتیم که انتقادهای سازنده خودمان را تقدیمش بکنیم.

مساله اول، مقایسه بین فصل یک و دوی این سریال است. سریال‌های موفقی از این دست معمولاً شخصیبت‌پردازی کاراکترهای سریال رو بین فصلهای مختلف اون تقسیم میکنند تا هیجان و استرس پنهانی رو برای تماشاگر همیشه  همراه داشته باشند. پریزن برک 1، تا حد زیادی، شخصیت‌های کلیدیش مثل مایکل اسکوفیلد، تی‌بگ و سوکره رو در همون فصل یک معرفی کرد و از این شخصیت پردازی، به کمال در فصل دوم استفاده کرد. طوری که فصل دوم، دست کارگردان برای اضافه کردن عنصر هیجان کامل به مجموعه باز بود. عنصری که البته در فصل اول هم به خوبی در داستان دیدیم. از طرف دیگه، شخصیت هایی که کاربرد خودشون رو در فصل یک نشون داده بودند، اینجا از همون اول کنار گذاشته شدند. این حذف کاراکترها البته خیلی صریح و بدون نگرانی از پس زدن داستان توسط تماشاگر انجام شد. آدم‌هایی که اصلاً انتظارش رو نداشتیم خیلی ساده مردند و شخصیت های جدیدی جای اونها رو گرفتند. همین مساله، یک جور عدم احساس امنیت از اینکه شخصیت مورد علاقه شما، سوپرمن نیست و ممکنه هرلحظه اجلش برسه، باعث شده که اصلاً نتونی خط داستانی سریال رو پیش‌بینی کنی و در تمام مدت فیلم، استرس کاذبی رو به همراه داشته باشی. البته این قضیه در مورد کاراکترهایی که به شکل ناگهانی به فیلم اضافه میشن و یا سهم زیادی رو در داستان اصلی ندارند کمتر صدق میکنه. یعنی نویسنده و کارگردان، خیلی راحت تر اونا رو از جریان داستان خارج میکنند و به جای کسی هم برنمیخوره.

نکته دیگه داستانی در فصل دو هم اضافه شدن یک وجه مخالف به شخصیت کاراکترهاست. یعنی همه اونها در عین حال که خوب هستند، کارهای بد هم میکنند و یا اگر شخصیت منفی فیلم به حساب میان، وجوه مثبتی هم دارند که انگیزه‌ها و رفتارها و باورهاشون به شکلی انسانی تصویر بشه. از یک طرف، تی‌بگ رو داریم که شخصیتی پرخاشگر، بی‎رحم و بی‌اعتنا به تمام اصول انسانی و اخلاقیه ولی در عین حال روحیه‌ای رومانتیک هم در پس پرده از خودش بروز میده که با اون چیزی که ازش در ظاهر میبینیم همخوانی نداره. یا فرانکلین که در فصل اول و در زندان، چهره‌ای روتین از جامعه سیاهان آمریکا رو به نمایش گذاشته اما وقتی پای  همسر و دخترش وسط میاد، کاملاً نرم و شکننده نشون میده. مایکل اسکوفیلد که شخصیت اصلی داستانه هم به شکل واضحی با توصیفی که پزشک او ازش داره مطابقت میکنه. اینکه بیشتر از اونی که به فکر خودش باشه، به فکر دیگرانه؛ در سکانس های معدودی، میبینیم که چطور بین یک شهروند محترم بودن و یک تبهکار فراری بودن دست و پا میزنه و آرامش  وجدانش رو از دست میده.

الکساندر ماهونه اما، سرآمد همه این شخصیت‌هاست. بازی درخشان ویلیام فیچنر در نقش مامور ویژه‌ی FBI برای پیدا کردن فراری‌ها، یک اسکیزوفرنیک به تمام معناست. کاراکتری که البته انقدر منفی هست که نتونه هیچگونه ترحم تماشاگر رو بدست بیاره، اما نشون میده که خوب بودن هم اصلاً کار سختی نیست. فقط باید شرایط ایجاب کنه که خوب…ظاهراً هیچوقت شانس همراه ماهونه نیست.

روابط مایکل و سارا هم بسیار جذاب و درست از آب دراومده. سارا جدا از احساسی که از همون فصل اول داسنان به مایکل پیدا کرده بود، حالا غیر از اون، کس دیگری رو نمیبنه که بتونه ازش محافظت کنه.

در عین حال، داستان‌ فصل دو به شکل نه چندان جالبی سرهم بندی شد. رستگاری شخصیت مهمی مثل کلرمن در پایان فصل بیشتر به یک شوخی شبیه بود که به داستان دو فصل تعقیب و گریز، خیلی راحت پایان داد. اما پیچش جذاب داستان، به دام افتادن دوباره مایکل، اینبار همراه به ماهونه در زندان و چشم امید داشتن به کمک برادرش در خارج از زندان، داستان رو به نقطه اول برگردونده که پی‌مایه فصل سوم رو تشکیل میده.

توهم رو از طریق فید دنبال کنید

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: ::