اونایی که پستهای من رو خیلی وقته دنبال میکنن، میدونن که Lissie یکی از خواننده های مورد علاقه ی منه. لیزی تا الان دو آلبوم کامل و چندین آلبوم کاور به بازار فرستاده که برای آهنگهایی که کاور کرده خیلی بیشتر معروفیت کسب کرده. این خواننده اهل ایلی نویز، تو جدیدترین آلبوم کاورش به نام Cryin to You، آثاری از گروه هایی مثل Danzig، One Direction و هنرمندانی مثل Drake و Bon Dylan رو با تنظیمهایی متفاوت اجرا کرده که ارزش بارها شنیدن رو دارند. Story of My Life رو بشنوید:

پیوست برای لیونل مسی، همون داور که پنالتی نگرفت، اون داوری که قراره مسابقه بعدی ایران رو سوت بزنه، و بازیکنان تیمی که ایران قراره بعداً باهاشون بازی کنه. 

نسخه جدیدی از آهنگ ایران ایران که سال 2006 توسط آرش برای جام جهانی خونده شده بود، منتشر شده که غیر از موزیک ویدیو و تنظیم آهنگ، یه فرق بزرگ با اون اثر قبلی داره: واکنش بیننده ها که به آرش این ایراد رو گرفته اند که هیچ چیز موزیک ویدیو، نمایش دهنده ی ایران نیست. اینجا، آرش از لوکیشنی استفاده کرده که مناطق جنوبی ایران رو به ذهن میاره، و یا بیغوله های فقیرنشینی که از «Dohat» های ایران هم بدتر تصویر شده اند. شخصیتهایی هم که در کلیپ هستند، از قشر ضعیف و بی درآمدی اانتخاب شده اند که کفش ندارند بپوشند، فوتبال رو تو خونه با تلویزیونهای نیم سوخته‌ی عهد عتیق تماشا میکنند، به قول بعضی ها، هندی هستند چون ظاهرشون با اون چیزی که تو این کلیپ هایی از این دست میبنیم فرق داره. این «بعضی ها» فکر میکنند که ایران، تهرانه و اونهم شمال تهران، بخصوص وقتی که مساله به نمایش گذاشتن مملکتمون برای خارجیهاست که کلاً اصولاً ایران فقیر بیخانمان نداره. یه کشور کاملاً متمدنه که عین هشتادمیلیون شهروندش تو پنتهاوسهاشون یه ال ای دی 75 اینچ با یک دستگاه Xbox از این مدل جدیداش دارن و یه مرسدس کلاس E رو هم تو انباریشون گذاشته ان خاک میخوره. آسمان خراش هاش هم که اصولاً با معماری نیویورک رقابت میکنند. جنوب ایران، اونهایی که پوستشون یه کم تیره تر از غالب ایرانی هاست…اونها هم که اصلاً ایرانی نیستند. تازه اینهایی که شبشون رو با فکر فوتبال و تیم و بازیکنای شهرشون به صبح میرسونند که غیر از تهران و حالا یه کم تبریز و اصفهان، جای دیگه ای وجود خارجی ندارند. اصولاً برزیل ایران هم نفت تهرانه هرکی غیر از گفته غلط کرده. هرچی رو که خودمون ندیده باشیم هم که نداریم! کلاً هم از شرق تا غرب، فقط حوریه ریخته دارن در راه اعتلای فرهنگ خیلی اصیل اسلامی، عربی میرقصند و خب، همه اینها رو که در نظر میگیری میبینی آرش با این موزیک ویدیوش، چه ظلمی به ایران و ایرانی کرده و چقدر چهره ی ایران رو مخدوش و غلط نشون داده.

خب حق دارند دیگه این بندگان خدا که از کوره دربرند و فحش و بد و بیراه رو نثار خواننده، اون بچه های توی موزیک ویدیو و کلاً همه ی دست اندرکاران زیربط بکنن و خواهر و مادر هرکسی رو که کامنت نامربوط بذاره جلوی چشمش بیارند… حتماً حق دارند!

توی دنیای رسانه ای امروز، این مخاطبها هستند که با اضافه کردن محتوا به اخبار، و به اشتراک گذاری اونها، به این اخبار ارزش میدن و یا از ارزش میندازند و این مخاطب های بومی هستند که بخصوص میتونند نگاه مخاطبان عام به یک سوژه خیری رو تا حد زیادی تغییر بدن. وگرنه که یا شیر کردن خالی، حتی اگه کار خبررسانی به مخاطبت رو با موفقیت به انجام رسونده باشی، نهایت کار مثبتی انجام ندادی.

اگر از شنیدن به خبر متاسفی، اگر یه اتفاق، به نظرت برای مخاطب غیرایرونی جذابیت خبری داره، اگه میخوای از چهره ی مملکتت، غبارزدایی بکنی، یا اگه میخوای نشون بدی که ما اینجوری هستیم یا اینجوری نیستیم، بذار مخاطبت اینرو با از زبون خودت بشنوه.

این رو شیر میکنم برای در، که دیوار بشنوه!

واقعیتش، خیلی از ژاپنی ها یا انگلیسیشون در حدی نیست که بخوان بحث سیاسی کنند، یا اصولاً علاقه ای به سیاست ندارند. بنابراین شنیدن صحبتهای یه دانشجوی به شدت بااستعداد رشته فیزیک در این مورد، خیلی قانع کننده بود. موضوع اینجاست که آیا دیگران هم چنین اعتقادی دارند؟ تجربه شما از برخورد با ژاپنی ها چیه؟

– در شرایطی که کره بازی رو در اختیار داشت و ایران با یک گل جلو بود، ایران از عدم حضور یک بازیساز خلاق در میانه زمین رنج میبرد. نکته ای که گزارشگر بازی هم بهش اشاره کرد و بازنشستگی «علی کریمی بزرگ» رو یک عامل منفی برای تیم دونست. 

– وقتی گوچی گل پیروزی ایران رو زد با در نظر گرفتن پیشینه‌ی بازی قوچان نژاد، گزارشگر از لفظ گل هلندی استفاده کرد.

– مقایسه خونسردی کیروش با لبخند مورینیو از اون نکات جالبی بود که از دید گزارشگر بازی ارزش بحث رو داشت. بنابراین هیجان زایدالوصف مربی ایران بعد از به ثمر رسیدن گل، تا حدودی دور از انتظار بود.

– اینکه ایران با این شکل بازی شانس زیادی در جام جهانی نداره و باید فقط دلخوش به حضور در دوره مقدماتی باشه. باز اون موضوع خلاقیت اینجا هم مطرح شد.

– هرچی بازی به دقایق پایانی ش نزدیکتر میشد، از نظر مفسر ،بازی به مراتب جالبتر و هیجان انگیزتر میشد چرا که ازبکستان اونطرف تند و تند گل میزد و ایران اینطرف باید برای نخوردن گل به آب و آتیش میزد. دو باری که رحمان احمدی پشت سر هم دروازه ایران رو نجات داد دقیقاً همزمان شد با گل پنجم ازبکها و این موضوعی بود که حساسیت بازی رو از نظر گزارشگر به اوج رسونده بود. تو این لحظات گزارشگر تقریباً از شدت هیجان، به خنده افتاده بود!

با پایان بازی، رفتار کیروش به شدت زیر ذره بین گزارشگر و مفسر بازی بود. حرکت منحصر به فرد کیروش برای نیمکت کره ایها، هم مسلماً از دیدشون دور نموند. به نظرشون باوجود تمام تنشهایی که بین دو مربی قبل از بازی وجود داشت، این حرکت کیروش، زیاده روی بود و از مربی نامداری مثل او بعید بود.

– گزارشگر صحبتی راجع به رفتار کره ای ها در قبال ایرانیها و همینطور 

تا حدودی عجیب بودن پنج گلی که ازبکها در عرض سی دقیقه به قطر زدند نکرد

کنار دستم یک زوج جوان خوشبخت نشسته ند. پسری با گوشواره های بلورین، کاپشن و شلوار جین و موهایی مشکی که به سبک اکثر جوان های سوئدی این روزها، تا یک سوم بالای سرش کوتاه شده و البته چهره ای که بیشتر به افغانها میخوره. اینجا خیلی عادیه که غیرسوئدی هایی با وجنات سوئدی رو در کوچه و خیابون ببینید.  اکثراً بچه های نسلی هستند که ده بیست سال پیش به سوئد مهاجرت کرده اند و اینجا بزرگ شده اند. بنابراین نمیشه بهشون به چشم غیرسوئدی نگاه کرد. البته برای اطمینان، میشه گوش داد ببینید به چه زبونی حرف میزنند. روشی که با دو تا دلداده که با هم مکالمه بی کلام دارند، البته جواب نمیده. دختره لم داده روی پای پسره و  بنابراین چهره اش رو نمیتونم ببینم. ترجیح میدم که سرم به کار خودم باشه و  مردم رو با روابط خودشون تنها بذارم.

سرم رو میکنم تو کتابم. خیلی احساس خوبیه که این بخش از تهاجم فرهنگی غرب رو هم به خودم یاد بدم. ملت میشینن تو قطار و اتوبوس و کتاب و روزنامه شون رو باز میکنن و تا آخر سفر میخونن. البته آهنگ هم تو گوششونه و کلاً از دنیای اطرافشون  جدا میشن. حالا من حتی جرات گوش دادن به آهنگ رو با موبایلی که هر لحظه میتونه خاموش بشه  ندارم.  بیشتر حواسم به اینه که رییس قطار بیاد و من رو از شر استرس خلاص کنه.

– «عشقم!» .  یه لحظه فکر  کردم که فارسی شنیدم . چیزی که اصلاً غیرطبیعی نیست و تقریباً هر روز به یکی دو نفر برخورد میکنین که زبون مادری رو تو فضای اجنبی به پرواز درمیارن!ترجیح میدم تصور کنم این هم از اون اشتباه هاییه که هر از چند وقتی پیش میاد و وقتی کسی انگلیسی یا سوئدی صحبت کنه،  اونو با یه کلمه فارسی برای خودم اشتباه میگیرم. اما بعد که جمله رو ادامه میدن متوجه اشتباهم میشم. اما این یکی از اون اشتباها نیست! همون زوج کناری بودند که دارند حرف میزنند.  فارسی!

«فردا قرار بود چیکار کنیم؟ هاا عشقم؟». دختره روشون برگردونده بود و میتونستم چهره ش رو ببینم. چهره ی خیلی ایرانی ای نداشت. به جز موهای سیاهش که خب، میتونست از هرجایی بیاد. ولی لهجه تهرونیش خیلی واضحه و نمیتونه از جایی دیگه جز تهران بیاد. اما پسره سنگین لهجه داره! حتماً افغانه. یا شاید هم تاجیک! تقریباً هیچ وقت متوجه تفاوت این دو لهجه نمیشم. زیاد پیش نمیاد که با آدمهایی از این دو کشور برخورد کنم. یه پسره تاجیک که پیارسال کامپیوتر میخوند و خیلی باهاش برخورد نداشتم و جوونهای افغانی که به خصوص تو استکهلم به وفور در گروههای دو یا سه نفر از کنار آدم رد میشن و فرصتی برای صحبت باقی نمیذارن.

رییس قطار رو فراموش میکنم! موبایلم رو هم همینطور. فقط وانمود میکنم که دارم کتابم رو میخونم. ولی در واقع سعی میکنم که به زوج فارسی زبانمون گوش بدم. یک زوج ایرانی -افغان! خیلی وسوسه میشم که سلام بدم و وارد صحبت باهاشون بشم. حدس میزنم که اونها هم حداقل ده پونزده ثانیه ای رو به این فکر میکنن که «این پسره باید ایرونی باشه…شاید باید ازش بپرسم…». اما جلوی خودم رو میگیرم. حالا پسره که سوئدیه هیچ. ولی شاید اونوقت مجبور بشن که سنجیده تر صحبت کنن و مواظب باشن چیزی نگن که در فرهنگ ایرانی  ضایع به گوش بیاد. بماند که ملاحظات سیاسی رو هم نمیشه نادیده گرفت. برای همین هم وقتی متوجه میشم که کسی ایرانیه، هیچوقت خودم رو معرفی نمیکنم. معمولاً در این موارد ، سعی میکنم که خودم رو به کوچه علی چپ بزنم. انگار که هیچ چیزی از صحبتهاشون رو نمیفهمم. راستش یه جورایی باحالتره که بهشون گوش بدی و ببینی چی میگن بدون اینکه متوجه بشن که کسی کنارشون نشسته که زبونشون رو میفهمه.

ده دقیقه بعد، پسره از قطار پیاده میشه و دختره رو با کتابش و با من تنها میذاره. معلومه که هیچ تصوری از اینکه من فارسی زبون هستم نداشته اند!  شاید الان بد نباشه که برم جلو و به دختره سلام بدم. اما نه! شاید اینجوری حتی ضایعتر باشه. شاید فکر کنه این همه مدت صدات درنیومده و الان، اونم وقتی که پسر دیگه دور و ورا نیس اومدی جولو که چی بگی؟! بی خیال میشم و ترجیح میدم منتظر رییس قطار بمونم. یه کم جلوتر، یکی از دوستای سوئدیم رو میبینم که سوار قطار میشه و من رو میبینه و بعد از سلام و احوالپرسی روبروم میشینه. دیالوگ رو به سوئدی شروع میکنیم و من حالا فکر میکنم که نوبت دخترک ایرانیه که برای خودش سوال بتراشه و دنبال جواب برای اونها بگرده. شاید هم بلیت یا کارت دانشجویی همراه نداشته باشه و منتظر باشه  که رییس قطار بیاد و جریمه ش کنه. شاید هم…

خیلی زود به مقصد میرسیم. آخرش هم کسی بلیت هامون رو چک نمیکنه! از قطار پیاده میشم. تا ایستگاه اتوبوس با دوستم همراه میشم و بعد از اون هدفون رو روی گوشم میذارم و دکمه play اسپاتیفای رو میرنم. تا آخر مسیر بیست دقیقه ای رو به آهنگ گوش میدم بدون اینکه گوشیم خاموش بشه. شاید از اول سفر تو قطار هم میشد همین کار رو بکنم. شاید…!

امشب، بازی برگشت برگزار میشه و من همچنان دلخوش به اینکه حداقل یک طرف فینال، اسپانیاییه ، به تماشای بازی میشینم. شاید که فرجی شود!

اما آیا ارمیا واقعاً بد بود؟

قبل از جواب دادن به این سوال باید این موضوع رو عنوان کنم که  اصولاً بحث سر خوب یا بد بودن افراد نیست . هر بار که یکی از شرکت کننده های این رقابت حذف میشد یا حتی یکی دیگه باقی میموند، پیش خودم فکر میکردم آیا واقعاً راهی وجود نداشت که بخشی از سرنوشت شرکت کننده ها رو رای داورانی با سواد موسیقی و نظر اونها واگذار میکردند تا انقدر سر حقدار بودن یا نبودن شرکت کننده ها بحث و دعوا پیش نیاد. اما بعد متوجه شدم گوگوش چقدر کار ارزشمندی کرده که کار انتخاب رو به دست عموم سپرده و با این کارش، به قول آمار خونده ها جامعه‌ی آماری رو تا حد ممکن به واقعیت نزدیک کرده.

اینجا دیگه بحث سر برنده شدن ارمیا نیست. بدون شک در انتخاب شدن یا نشدن افراد برای هر مرحله از رقابت، صرفاً تفکر موسیقایی مطرح نبوده. اینجا هرکس که میتونست خودش رو به عنوان نمادی از یه طرز تفکر معرفی کنه، تونست رای بخشی از جامعه رو برای خودش کسب کنه. فکر کنم همه موافق باشند که بخشی از رای مردم برای ارمیا به خاطر ظاهرش بوده. و مشابه همین طرز تفکر، امیربهمن ، «بچه لرستان»  رو تا اون مرحله تو مسابقه نگه داشت و  امیرحسین رو با اون شخصیت متفاوتی که در ابتدا سعی کرد از خودش نشون بده، از رسیدن به فینال محروم کرد. ندا و مجید همینطور تا فینال بالا اومدند چرا که در بخشی از رقابت، به نماینده ای از بخشی از جامعه تبدیل شدند که موسیقی خوب رو میشناخت و به شاد بودن و داشتن شخصیت مثبت  اهمیت میداد.

از نقش نمادها که بگذریم، میتونیم راجع به خوب یا بد بودن شرکت کننده ها نظر بدیم.

در اینکه ارمیا صدای بسیار خوبی داره شکی نیست. به اضافه اینکه در اجرای قطعات سنتی، در یک کلاس بالاتر از امثال ندا، امیر، و آرین قرار میگیره. اگر هم بخوایم واقع بین باشیم، باید به پیشرفتش هم در طول رقابت اعتراف کنیم. (به جز اون اثر مهستی که واقعاً خراب شد). ولی  هیچ وقت از سطح سواد و گوش موسیقایی ارمیا خوشم نیومد. به این اضافه کنید شخصیت تا حدی خودخواه و نچسب ارمیا رو که به شدت تو ذوق میزد. البته من ارمیا رو به این خاطر سرزنش نمیکنم چرا که اصولاً برای آدمهایی که در تلاش برای پایبند موندن به ارزشهاشون جلوی هجمه‏ی مخالفین می ایستند مشکله  که در همه جنبه های شخصیتی  پیشرفت کنند.   با این وجود شاید بشه این وجهه  رو  به گرمای صدی ارمیا بخشید و او رو حداقل مستحق بالا اومدن تا جمع چهار نفره دونست. در نقطه مقابل ارمیا،  مجید صدای فوق العاده ای نداشت. ولی شخصیت آروم و دوست داشتنیش به علاوه ی اجراهای کم و بیش بی اشکال قطعاتی که بهش داده بودند کمک کرد تا تا فینال بالا بیاد. ندا،  با استعداد موسیقایی خیلی خوب و تلاش فوق العاده ش برای پیشرفت به نظر من مستحق این نبود که در رقابت با مجید و ارمیا، حذف بشه. به اضافه اینکه کاملاً قانع شده بودم که شخصیت فوق العاده شاد و مثبت ندا، اون رو برای همه  دوست داشتنی میکنه. ولی واقعیتی متفاوت از این تصور رو تو کامنتهای تماشاگران در جریان بود

در مجموع فکر کنم  این رقابت، به شکل واضحی وجود طرز فکرهای متفاوت رو در جامعه به تصویر کشید. اینکه نتیجه پایانی و انتخاب ارمیا به عنوان بهترین گزینه از جمع چهارده نفره،  با اونچیزی که کسانی که به موسیقی  در شکل آکادمیکش اهمیت میدند   متفاوت بود،  به شکل واضحی از فقر موسیقیایی جامعه حکایت میکنه. شاید مشابه همین رو در رقابتهای بین المللی مثل یوروویژن، اکس فکتور و غیره هم بشه دید، اما آکادمی گوگوش، با منحصر به فرد بودنش در بین آثار ایرانی، توجه نمونه ی قابل قبولی از جامعه رو به خودش جذب کرده و بنابراین تا حدی میشه اون رو تلاشی برای نمایش سلیقه ی عمومی جامعه به حساب آورد. سلیقه ای که تلاش میکنه فاکتورهایی خارج از دنیای مذهب رو وارد رقابتی بکنه که قاعدتاً درباره ی موسیقیه. امسال، این دنیای دین و مذهب بود که به شکلی قابل پیش بینی وارد بازی شد. شاید وقتی دیگر، سیاست نقش اصلی رو بازی کنه. باید نشست و دید.

پستهای مرتبط در سایتهای دیگران:

• حجاب و آواز ارمیا زیر ذره بین دیگران  دویچه وله
• خواسته‌ی مردم برای حق ترکیب و انتخاب  جادی

]]> https://cafetavahom.wordpress.com/2013/03/28/%d8%af%da%a9%d9%88%d9%85%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d9%88%d8%b9-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c/feed/ 0 10516 Ãmir Caféchi