خب،‌ یک روز گذشت، احساسات ما هم فروکش کرد، کمی فکر، کمی تعقل حق رو به خاتمی می‌داد. ای کاش از اول نمی‌آمد، ما که گفتیم. ولی خواستیم حالا که آمده بماند. آمدن و رفتن خاتمی هزینه زیادی داشت، اما با این کار خیلی از پرده‌ها رو پایین کشید.

از امروز راهبرد خیلی‌ها تغییر خواهد کرد. خیلی‌ها به موسوی رای نخواهند داد، به همان دلیل موجهی که خاتمی کنار کشید. خیلی‌ها هم که به تفکر و سابقه موسوی رای نخواهند داد. اما با پیروزی جناب موسوی هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. در چنین شرایطی، ‌که خاتمی را وادار به کنار کشیدن کرد، راهبرد خاتمی به دور باطل منجر خواهد شد.

از این عنوان خیلی خوشم آمد: تاریخ شرمنده شد.

آخرین یادداشت سیاسی این وبلاگ تا اطلاع ثانوی.

با تمام حرف‌های آقای قاضیان موافقم. خاتمی اشتباه کرد که آمد، اما با کنار کشیدن بزرگترین اشتباه و بزرگترین خیانتی را که می‌توانست، ‌در حق این مردم و کشور انجام خواهد داد.

آقایان خاتمی دست بالا را شما دارید، ولی مرعوب شده‌اید. آقای خاتمی، هرچقدر اطرافیان شما منفور باشند، در هر انتخاباتی که شخص شما حضور داشته باشید، رای اول خواهید بود.

آقای خاتمی فکر می‌کنید این‌ها به کس دیگری اجازه کار خواهند داد که می‌خواهید به نفع مردم کنار بکشید؟ 4سال حاکمیت یک دست خلاف این را به شما اثبات نکرد؟

آقای خاتمی شما دارید روی اصول دموکراسی پا می‌گذارید، شما به اصرار،‌ دعوت و حمایت مردم به صحنه آمدید و پذیرفتید، اما حالا می‌خواهید مستبدانه تصمیم بگیرید و بدون پرسش از ما و توجه به حامیانتان، انصراف که نه، به نفع دیگری کنار بکشید(دیگه بدتر!).

آقای خاتمی شک ندارم در صورت انصراف، خیلی کمتر از نیم طرفداران شما به آقای موسوی رای خواهند داد، نکنید این کار را آقای خاتمی!

مطالعات جامعه‌شناسی در این دوران حکایت از رای جامعه به اشخاص حاشیه‌ای دارد، اما جامعه‌شناسان یک اصل را هم قبول دارند، محبوبیت!در دوره قبل هیچ کسی محبوبیت نداشت، و این دوره با کنار کشیدن شما هم، نامزد دیگری محبوبیت ندارد. با این اوصاف از همین الآن باید به آقای احمدی‌نژاد تبریک گفت.

آقای خاتمی اجازه دهید 50 سال دیگر بتوانیم، بدون شرم به فرزندانمان بگوییم که دوستت داشتیم.

پ.ن: آقای خاتمی بمانید، همراه آقای موسوی بمانید، آقای خاتمی بازی کنید، اشکال ندارد، رو بازی کنید. اجازه دهید ایشون رای احمدی‌نژاد را بشکند و احتمال پیروزی شما در دور اول را بیشتر کند.

پ.ن: شرمنده از این یادداشت احساسی. روزی که این یادداشت رو نوشتم بعضی از مسائل به ذهنم نرسیده بود و راهبردی رو داشتم که خاتمی بعد از انصراف در پیش گرفت، اما با خاتمی.

در این مورد که خاتمی ناخواسته خیانت کرده یا نه، تاریخ قضاوت خواهد کرد. من اشتباه کردم.

1- الی رو دیدم. جشنواره فیلم شهر. به قول سخنران تحت غیرانسانی‌ترین شرایط ورود به سینما. سالنی پر از تماشاچی نشسته روی صندلی و زمین، سالن یک سینما فلسطین. سالنی پر از مشتاق و مسئول. که از ازدحام جمعیت، صدای پچ‌پچ و گریه نوزادانِ احتمالاً مسئولین، تمرکزی روی فیلم نداشتم.

الی به حق کارگردانی کم نظیری داشت. اما بعد از دیدن فیلم، هیجان خیلی از سینما دوستان رو نداشتم، چرا؟،‌ شاید چون الی داستان تازه‌ای برای من نداشت. الی داستان هرروزه من بود. داستانی که فقط به طبقه متوسط شهری محدود نمی‌شه، داستان قضاوت، بی‌شرمی، سکوت. جرات به خرج می‌دم و می‌گم داستان معصومیت. داستانی که از همه شخصیت‌هاش خسته شدم، از تو الی.

حامد می‌گه، شاید اگر الی بود کمک می‌کرد چرخ‌های ماشین اونطور تو ماسه‌ها گیر نمی‌کرد. الی، شک ندارم کمک می‌کردی،‌ اما بعدش چی؟ چه کنیم الی؟

الی جای دوری نیست، اطرافمون الی کم نیست.

2- کشش ذهنی ندارم که کی، اما گفته بود گاهی هم یک جمله خوب:

بودن را تاجایی که هستی، شدن را تا جایی که می‌توانی صرف کن.

امروز در خبرها اومده بود که‌ در ارومیه به احمدی‌نژاد کفش پرتاب شده. آقای ضرغامی این حرکت، نتیجه تبلیغات و حمایت سازمان تحت مدیریت شما از خبرنگار نادان عراقی هست. واضح بود که با حمایت و تبلیغ این کار،‌ دیگر کسی در امان نخواهد بود، بالاخره هر مقامی مخالف اعصاب‌داغون داره. به نظرم وقتشه از خبرنگارایی که مسابقه پرتاب کفش راه انداخته بودند تقدیر کنید.
مطلب طنزی داشتم که جرات انتشارش رو ندارم، ولی واقعاً شانس آوردیم خبرنگاری عراقی به نشانه اعتراض، شلوارش رو پایین نکشید.

دیروز کنکور ارشد داشتم، اصلاً ‌نمی‌دونم چه کار کردم، اما می‌دونم خوب ندادم، سوالات بسیار سخت بود، سال گذشته میانگین نفر اول بالای 70 بود، امسال شک دارم به 50 هم برسه، همه می‌گفتن که کمتر از 50 درصد سوالات رو زدن. زبان من می‌شه گفت خوبه، در کنکور سراسری هم نزدیک 90 درصد زده بودم، اما این زبان!

دانشجو و شاگرد ضعیفی نیستم که بهونه بگیرم، وااقعاً‌ سخت بود و خستگی 7 ماه تلاش در جسم و روحم موند، کاری نه می‌شه کرد و نه می‌تونیم انجام بدیم، فقط می‌تونیم مثل پیر‌زن‌ها نفرین کنیم، کسایی که رو که هر بامبولی می‌خوان سر ما جوونا در می‌آرن. اگه اعتقادی دارید آقایون، بدونید که من از شما نخواهم گذشت. آره من پیرزنیم.

از الآن باید به فکر بورس‌هایی که در اروپا هست بیافتم، اما شانس ما، در دنیا رکود اقتصادی هست و بورس‌ها هم در رکود.

به این امید بودم که بعد از کنکور ارشد برای کنکور کارشناسی در دانشگاه آزاد اقدام می‌کنم و هردو رو با هم پیش ببرم، اما…