Ik zal een van de weinige Nederlanders zijn die verheugd was een brief van het Openbaar Ministerie te ontvangen. Ondertekend door de hoofdofficier van justitie Utrecht-Lelystad himself. De bijeenkomst duurt van 19.00 tot 22.00, het onderwerp is ‘diefstal’. Hoeveel andere deelnemers er zullen zijn voor dit burgerforum en of ik nog specifieke dingen wel of niet moet weten of wel of niet moet meebrengen, daar rept de brief niet over. Wel is er een routebeschrijving. En bijgevoegd een paar prints met verschillende diefstalsituaties. Hamvraag: “Wat vindt u een goede straf?” Of ik daar alvast gedachten over zou willen vormen. Dat doe ik.

Illustratie: Onno van der Veen

In het Gerechtsgebouw wordt geen recht meer gesproken om 19.00. Er heerst een wat jolige stemming bij de jongemannen van de receptie, de veiligheidspoortjes zijn al uit en aan de andere kant word ik opgevangen door twee vrolijke dames. Burgerfora zijn de kersjes op de taart van het werk in het Gerechtsgebouw, denk ik.

We nemen plaats in een rechtszaal. Speciaal voor deze avond is er een scherm uit het plafond naar beneden gekomen waarop straks een powerpoint begint. Er is koffie, thee en cake en er zijn veel mensen met grijs haar. Op iedere stoel liggen blanco velletjes papier en een stapeltje gekleurde post-its.

Amper voorbereid

Een van de burgers heeft in de rechtspraak gewerkt, blijkt uit opmerkingen rondom me. Verder zijn we leken of geven we ons liever niet prijs, zoals ik. De vrouw die in dit zaaltje mijn hand schudt zegt na een korte blik op mijn naambordje: “Er is ook een burgerforum in Amsterdam hoor!”. Ik lach wat schaapachtig. Vanmiddag moest ik naar de tandarts, die zit in Utrecht daarom heb ik enige weken geleden gegoogled ‘de datum van vandaag + Utrecht’, zo ben ik hier terechtgekomen. Amper voorbereid bovendien.

Sommigen hebben de situaties uitgebreid bestudeerd zie ik en hun antwoorden op de vraag “Wat vindt u een goede straf?” uitgewerkt op de computer en geprint. Een mevrouw, twee stoelen verder, heeft haar brief, de situaties en haar antwoorden in een witte map gestoken met erop een etiket met ‘Burgerforum OM Utrecht’. Even voel ik een steek jaloezie jegens gepensioneerden, als ik tussen mijn inlegkruisjes, huissleutels, vissenvoer en vier brieven die ik nog moet posten mijn prints uit mijn tas tevoorschijn tover, gekreukeld en wel.

Goedgemutste powerpoint

Meneer de hoofdofficier Johan Bac doorloopt goedgemutst een Powerpoint over het OM. Hij vertelt ook dat hij altijd moet opstaan in de rechtszaal en dat soms ook per ongeluk thuis aan tafel doet als hij iets wil zeggen. Wij lachen. En hij zegt dat de strafmaten eens in de zoveel tijd tegen het licht worden gehouden. Daarvoor is dit burgerforum.

Dan gaan de stoelen aan de kant, lege kopjes op schoteltjes worden per ongeluk omgestoten en de vier flipover-borden worden gearrangeerd zodat we posities kunnen innemen. Taakstraf, gevangenisstraf, celstraf of combinatiestraf zijn de opties. Op onze post-it mogen we ook zetten hoelang of hoeveel. Ik heb geen idee en doe maar wat.

Al snel is de groep verdeeld in de milde mensen en de kwade mensen. De kwade mensen beargumenteren: “Nou ik heb het zelf meegemaakt en…” De milde mensen hebben het bijvoorbeeld over de kans dat de dader foute vrienden maakt in de gevangenis of door een geldboete nog dieper in de schulden terechtkomt.

Best ingewikkeld

Veel situaties zijn best ingewikkeld. Straf je iemand heviger die met een ‘speciaal geprepareerde tas’ een fles shampoo jat dan iemand zonder speciale tas? Als iemand opmerkt dat die tas niet zo speciaal is, omdat een diepvriestas van de Albert Heijn ook volstaat wordt er gelachen: “Die workshop kunt u na afloop van dit burgerforum volgen.” Er valt sowieso wel wat te lachen, al loopt de spanning ook hoog op. Een vrouw heeft al 25 jaar last van de keer dat haar huis werd leeggeroofd. Als de gespreksleider zegt: “En als ik u nou zeg dat ik dat deed omdat ik anders mijn kinderen niet te eten kon geven?” schudt ze zwijgend haar hoofd. Het argument “Nou ik heb het zelf meegemaakt en…” wint gedurende de avond aan kracht. De milde mensen worden eerder moe dan de kwaaie mensen, lijkt het. Over taakstraffen zijn we allemaal niet zo zeker, al schijnen gerichte taakstraffen goed te helpen ‘en je haalt iemand niet uit de maatschappij’.

Is uit een auto jatten minder erg dan uit een huis? Is van een particulier stelen erger dan van een bedrijf? Het is maar goed dat we geen beleid hoeven te maken met elkaar, want de hoofden lopen rood aan en er wordt hevig gediscussieerd, waarbij soms een gesprekspartner hoofdschuddend en de handen naar het plafond richtend afhaakt. Mensen vliegen elkaar niet in de haren, maar het scheelt niet veel.

De meest emotionele reacties komen in de laatste ronde als we in een kring zitten en de situaties: ‘het stelen van koperen belettering van grafstenen’ en ‘babbeltruc aan de deur’ (“Ik sta zonder benzine, kunt u mij geld lenen”) worden afgewogen. Men is vooral bang dat hun ouders of diens graven van deze soorten diefstal het slachtoffer worden. Mensen worden hier ook kwaad van, maar dan op een verdrietige, ontroerende manier. Het argument: “Je geeft het geld toch zelf, uiteindelijk, bij zo’n babbeltruc…” dat mijn milde buurvrouw te berde brengt, wordt met veel verontwaardiging terzijde geschoven.

Diefstal is nogal persoonlijk, dat had ik me niet eerder gerealiseerd. In november is het onderwerp ‘doodslag’ aan de beurt. Dat belooft wat.

Hier meer informatie over het burgerforum in Den Haag, Amsterdam of Utrecht.

Machtige Media

Digitale beloftes

De Hofstad

Onheilsmuziek

Nieuws in Beeld

De raad heeft wel veel kritiek op de bezuinigingen en vreest vooral dat daardoor de ontwikkeling van talent in het gedrang komt. Er is geen geld meer voor onderwijs en experimenten, waardoor er geen kweekvijver van talent ontstaat.

Illustratie: Mirjam Dijkema

De Kunsten

Wa kost da?

Commentaar

Nieuwe dood van het voetbal

Zie urban exploring als de antithese van een rustgevende boswandeling. Natuurlijke wildernis bestaat ​​uit bomen, struiken, vogelgeluiden, wilde dieren en beekjes. In de herfst vind je er paddenstoelen, in de lente staat alles in bloei. Veel mensen komen tot rust in deze ‘ongerepte’ omgeving. Ze laten er van alles uit en los. Hun teckels en bouviers, hun kinderen, maar ook werkstress, sociale media- en stadsstress. Want natuur is ongecompliceerd, voorspelbaar en voor iedereen toegankelijk. Je hoeft alleen je stadsschoenen voor rubberen laarzen te verwisselen, en dan kun je er zo inlopen.

Er is een tweede wildernis op aarde. De door mensen gemaakte bushbush bestaat uit beton en staal, wolkenkrabbers en ondergrondse tunnels. En sommigen van ons komen meer tot rust in deze jungle. Over de hele planeet kun je vervallen stedelijke structuren vinden. Dit verloren industriële erfgoed ligt in of onder de werkende stad. Deze lege, verboden ruimtes, die velen van ons angst inboezemen, nodigen anderen uit tot onderzoek. Deze mensen noemen zichzelf urban explorers.

Urban exploring (UE) is een aanduiding voor het onderzoeken van braakliggend stedelijk gebied, dat niet openbaar toegankelijk is. “At first glance it is quite an odd activity. There is no apparant reason, other than being in that space.” Urbexers Arjun en Elles brengen hun vrije tijd graag door in verlaten ruimtes in en onder Londen. Van braakliggend industrieterrein tot een vergeten schoolkantine, van een halfingestorte ziekenhuisgang tot een verlaten machinekamer, van gesloten metrostation tot liftschacht en kantoordak. Met gevaar voor eigen leven betreden deze jonge, stedelijke archeologen industriële ruïnes, die de meeste van ons als nutteloos en onveilig zien.  Wie zijn deze urban explorers precies? Wat drijft hen?

Several’s Mental Asylum, Colchester, Essex

Nature versus (abandoned) Nursery

“It’s the adrenaline rush,” zegt Arjun. Want het betreden van deze stedelijke structuren is niet zonder gevaar. Elles stroopt haar mouw op. “Deze blauwe plek heb ik opgelopen toen het alarm afging in een verlaten ziekenhuis en ik van de brandtrap viel. En deze,” ze laat een fikse snee op haar elleboog zien, “is een herinnering aan de ondergrondse rivieren onder Camden [wijk in Noord-Londen -AT].” Arjun legt uit dat het niet alleen om onderzoeken en verkennen gaat, maar ook om adrenaline en spanning. Aan urban exploring zijn diverse risico’s verbonden, zowel fysiek gevaar, als de mogelijkheid van arrestatie en bestraffing. En daarmee onderscheidt UE zich van extreme sporten. Als je met een kabel door de bomen van een onbegaanbaar oerwoud wilt roetsjen (ofwel ‘ziplining’) zal niemand je aanklagen, maar van een gammele fabriekspijp abseilen is een heel ander verhaal. ‘Onbegaanbaar’ terrein in een stedelijke context is namelijk synoniem voor ‘verboden’ terrein, daarom is het zo spannend. Elles: “Jezelf in gevaar brengen is een onderdeel van onze sociale norm. We zijn gevaarconsumenten. Denk maar aan extreme sporten als parapenten of ski diving. Alleen is gevaar in onze samenleving gecommodificeerd en gereguleerd. Gevaar heeft zo geen intrinsieke waarde meer.”

Niet alleen het ontwijken van zichtbare obstakels geeft een kick, maar vooral het omzeilen van onzichtbare hindernissen als alarmen, lokale, regionale wetten of antiterrorismewetten. Als je even niet oplet, zak je op tien hoog door de vloer of word je achtervolgd door een politiehond in een met glasscherven bezaaide glibberige rioolbuis. Het is in ieder geval een stuk origineler dan wildwaterraften in de Ardennen. Arjun: “Urbexing is about the thrill of knowing this is an unique perspective, which is aggressively sought out.”

Millenium Mills, Royal Victoria Dock

Het onkruid van de stedelijke jungle

Maar een adrenalinekick is niet de enige motivatie die Arjun en Elles het krakkemikkige dak van een verlaten ziekenhuis op drijft. Veel verlaten sites worden uiteindelijk afgebroken. De belangrijkste rol van de stedelijke verkenner is misschien wel die van de laatste getuige van het gebouw. Gebouwen worden in essentie gemaakt voor mensen. Ze zijn gebouwd met een functie, die ons ten goede komt (of zouden moeten komen). Wanneer gebouwen worden verlaten, dienen ze dit doel niet langer. Een metropool als Londen is bij uitstek een voorbeeld van een door en door geplande sociaal-economische structuur, gevormd door economische krachten en ingericht door bedrijfsorganisatie. Ruimtes zonder bestemming, dus zonder economische of maatschappelijke functie bestaan simpelweg niet. Het zijn non-ruimtes met een hek eromheen en een zware ketting met hangslot, waarvan niemand weet wie het sleuteltje heeft. Urbexers geven deze zogenaamd nutteloze ruimtes een nieuwe bestemming. UE kun je wat dat betreft opvatten als een extreem voorbeeld van een soort ‘plaatsfetisjisme’. Een obsessie voor het lokale als de enige plaats voor individualisme en authenticiteit in een wereld die gedomineerd wordt door onzichtbare globale machtstructuren en massaconsumptie. In een door en door geplande omgeving, zijn dit plekken waar je nog kan dromen, ruimtes om zelf in te vullen.

Maar er zijn ook maatschappelijke beweegredenen. UE als activiteit is nuttig in het nadenken over de sociale productie van deze urban voids. Arjun geeft het St. Clemens Hospital in Oost-Londen als voorbeeld. Een ziekenhuis dat sinds 2004 leegstaat, ondanks pogingen van de East London Community Land Trust hier driehonderd woningen van te maken. Arjun en Elles laten foto’s zien van de stedelijke ruïne. Door ze online te plaatsen, maken ze dit verboden en vergeten terrein zichtbaar. Op mijn vraag of zij urbexing in deze context zien als een vorm van ‘plaats-emancipatie’, antwoordt Arjun: “We document time in a place that doesn’t exist, however, we do not contribute in a political sense.”

Elles en Arjun zien UE niet als een vorm van activisme, omdat UE in zichzelf geen direct maatschappelijk nut heeft. Het is allereerst a personal thing. De rust die zij vinden in lege, betonnen grotten, is niet te vergelijken met de vredigheid van een bos. Het is een tegenovergestelde natuurervaring. De urbexer vindt geen gemoedsrust in de veranderlijkheid van de seizoenen, de groei en bloei van de natuur, de vogelgeluiden, maar voelt zich verwantschap met het verstilde onkruid van de stad.

(Cannot make location public.)

–
Met dank aan: Arjun en Elles
Foto’s: Arjun Banerjee

Direct na afloop van het filmpje googlede ik haar, zonder geluk. Terug bij het filmpje zag ik dat velen mij al voor waren geweest. Er was een hele operatie op touw gezet door helden als Ramanoff, Scooby28 en KillahStyle.

“Iemand al een link?”
“ben al 2 uren aan het zoeken, no result so far :(“
“Mensen, doe je best eens. We zijn al een uur live en ik heb nog geen goeie poging tot het opgraven van de foto’s van Zeewier vernomen. Beetje inzet voor de goede zaak, luitjes.”
“Ik heb een poging tot zoeken gedaan… Is niet zo 123 te vinden, plus ik zit op mn werk. Weet niet hoe content mijn baas ermee zou zijn.. ;-)”

Uiteindelijk werd de Hyves-pagina van ‘Zephyr’ ontdekt, maar geen naaktfoto’s, tot grote teleurstelling van het team.

Zo worden dagelijks honderden vrouwen opgespoord door geile internetters. Op fora over porno wisselen de rukkers ernstig informatie uit over de mogelijke identiteit van een anonieme actrice. Wanhopig vragen ze hun broeders om andere filmpjes met hun nieuwe favoriet, die ze zo ontzettend mooi vinden. “Ik hoop echt dat ze nieuwe scènes gaat doen,” verkondigen ze, met een digitale zucht. Maar daar is de hulp! “Heb een .wav uit 2004 van BangBros voor je gevonden. PM je mail, dan stuur ik je het bestand.”

U denkt nu misschien dat deze nerds de uitzondering zijn, maar bij elke man die ik ken wordt de mededeling dat je een meisje leuk vindt onmiddellijk gevolgd door de vraag ‘Foto?’. Voor je het weet zit je als amateurdetectives het internet af te struinen, op zoek naar hints over een vriendje, of een bikinifoto. Meerdere malen staat er een groep van acht man of meer over een laptop gebogen, schor aanwijzingen prevelend. “Probeer Myspace, misschien heeft ze Myspace.”

Er zijn ook groepen vrouwen die dit ritueel volgen, maar alleen mannen zullen het zo serieus en fanatiek aanpakken. De inspanningskracht en broederlijke samenwerking van de opgehitste penisdragers is indrukwekkend, ook als is hun doel vaak verwerpelijk.

Bedenk je eens wat we met deze kracht zouden kunnen doen, als we een manier vonden om het voor andere zaken dan het opsporen van meisjes te gebruiken. Misschien zouden alle mannen samen de economische crisis oplossen, als alle vrouwen beloofden dat ze na afloop hun borsten zouden laten zien. We zouden deze energie kunnen gebruiken om eens concrete resultaten te halen uit die verdomde deeltjesversneller in Genève. Of we kunnen beloven dat als alle vaders en zoons samen een oplossing voor de wereldhonger zouden vinden en uitvoeren, ze met z’n allen tien beroemde vrouwen mogen kiezen van wie naaktfoto’s worden gemaakt. De Millenniumdoelen hadden allang bereikt kunnen zijn, als er maar meer lekkere wijven bij betrokken waren geweest.

Uiteindelijk zijn de mensapen ook alleen maar rechtop gaan lopen zodat ze hun handen vrij hadden om de vrouwtjes te betasten.

Jelle Brandt Corstius, onze muze

Amsterdam, 22 mei 2012

Beste lezer,

De afgelopen vier maanden was in de Kunsthal in Rotterdam de tentoonstelling Closer To You van Jasper Krabbé te zien, met circa 200 schilderijen gewijd aan de vrouw van de kunstenaar. Op deze manier probeerde de schilder naar eigen zeggen dichter bij zijn geliefde en muze te komen. Dit leidde tot irritatie op onze redactievloer. “Zoveel schilderijen over één persoon. Om gek van te worden,” zo sprak beeldredacteur Marieke Sleijpen. Op haar initiatief koos de redactie een eigen muze, op wie alle creativiteit van de betrokken schrijvers, dichters, tekenaars, journalisten, videomakers, illustratoren en geluidskunstenaars kon worden losgelaten.

De groep koos unaniem voor Jelle Brandt Corstius, die ons tijdens de crowdfunding-actie op Voordekunst.nl steunde door een klein benefietdiner met Russisch eten te organiseren en zo een significante bijdrage leverde aan ons voortbestaan. Brandt Corstius deed dit omdat hij ons ziet als “De Nederlandse New Yorker-in-de-dop”, zo liet hij via Twitter weten. De liefde is geheel wederzijds. Met zijn rustige voorkomen maar allesbehalve saaie persoonlijkheid, zijn gevoel voor humor, zijn voorkeur voor vreemde plekken en zijn streven naar een modern soort diepgang, staat hij symbool voor alles wat hard//hoofd is en wil zijn. JBC was altijd al onze muze, ook al wisten we het niet. Bovendien kan de presentator wel wat steun gebruiken, nu hij dit jaar niet Zomergasten zal presenteren (ook al compenseerde hij dat met het uitbrengen van zijn Universele Reisgids voor Moeilijke Landen, een ontzettend leuk boek).

Op 22 mei stond onze website daarom volledig in teken van de persoon Jelle Brandt Corstius, met de eendagstentoonstelling Closer to Jelle. Op deze manier wilde de redactie zowel haar liefde betuigen voor het uiterlijk, het innerlijk en de daden van Jelle Brandt Corstius, alsook knipogend verwijzen naar het megalomane en ijdele project van Jasper Krabbé. De werken staan hieronder en aan de rechterkant van uw scherm.

Veel plezier,

Rutger Lemm
hard//hoofdredacteur

———————

Drinklied voor Jelle Brandt Corstius

Wij drinken u toe in vele talen O Jelle
Wij breien u mutsen
Wij bakken u taarten zo zoet als de nacht
Wij zullen u laven in zeeën van wodka gestookt in onze eigenste wasmachine
Zelfs in de bananenbar zullen wij filmen in uw eer

Wij hebben een muze nodig
In dit land waar de helden naar kaas ruiken en de engelen fietsen
Wees onze muze O Jelle wij zullen u kronen met een muts op uw eerbiedwaardige dons
Wij zullen u toezingen Happy Birthday Dear Mr. Muse in het zuiverste Opperlans
Wij bakken u taarten zo zoet als de lippen van Scarlett Johansson
Wees onze muze O JBC
Daarop drinken wij

O Jelle wees onze Babushka
Wees onze tweede huid een beschermende schil om ons heen
Als een tienerkamer vol foto’s van u O Jelle Brandt Corstius
Wij drinken op uw gezondheid van Amsterdam tot Moermansk

O Jelle wees onze muze wij zullen uw voeten wassen met wodka
Op zomeravonden zullen we smachtend herhalingen van Zomergasten kijken tot diep in de nacht

Floris Solleveld, 2012

———————

Jelle-wodka

De enige echte JBC Vodka. 55 % alc./vol (80 proof), 750 ml. Eeva Liukku en Esther Maso, 2012.

Je kon geen dag in Rusland rondlopen zonder dat het je wordt aangeboden, zo vertel je. Maar nam je er ook wel eens een aan? En dan niet als een toerist in Thailand die ook wel eens voorzichtig een gefrituurde sprinkhaan wil proberen. Een grote slok, uit een vol glas.

Sylvia Plath is degene die mij wodka heeft leren drinken. “I began to think vodka was my drink at last. It didn’t taste like anything, but it went straight down into my stomach like a sword swallowers’ sword and made me feel powerful and godlike.” Zo was het, toen ik voor het eerst echt wodka ontdekte. Niet meer lafjes met sinaasappelsap of tonic maar puur, recht uit de vriezer zodat je glas condenseert zodra je het inschenkt. Misschien met een ijsklontje of twee, omdat het zo’n mooi geluid maakt.

Wodka is een ruggengraatversteviger, het vloeibare equivalent van vol gas geven op een donkere weg. Het is geen drank om bij uit te huilen, geen drank om luchtgitaar bij te spelen, geen drank om bij te lullen over het aroma. Wodka is een drank voor onderkoelde vastberadenheid. Het is een drank vol ijzige stiltes en broeierige blikken. Je neemt een slok van je wodka, je laat het je lippen bevriezen en je tong verbranden. Je schouders gaan als vanzelf naar achteren.

-Meredith Greer

———————

Ogen als Russische meren. Acrylverf op doek / 190 x 120 cm. Anna Berkhof, 2012.

———————

‘t Kuiltje. Papier op karton / 146 cm x 94 cm. Sophie ter Schure, 2012.

Sophie ter Schure: “Ik ben, zoals iedereen, gefascineerd door de kuiltjes in Jelles gezicht. Als hij lacht, als hij peinst; met elke gezichtsuitdrukking komen ze op nieuwe manieren tevoorschijn. Het kuiltje in zijn ene wang is dieper dan in de andere. Het is hetgeen waaraan je hem herkent, in schaduw en daglicht. Met deze techniek heb ik geprobeerd om zijn gelaagdheid te symboliseren en de kuiltjes het eerbetoon te geven dat ze verdienen.”

———————

Jelle and Me. Audio. Noor Spanjer, 2012.

———————

Babushka-ya-ya. Inkjet print / 90cm x 60cm. Zara Dwinger, 2012.

Zara Dwinger: “De zachtheid van de ogen van Jelle is een zachtheid die je niet vaak ziet. Een zachtheid die vaak alleen voor geliefden, voor kinderen en voor kleinkinderen wordt bewaard. Een zachtheid die zegt ‘Stil maar kindje, kom maar bij oma op schoot.’ Wie zonder oma zit, zonder babushka, heeft dan altijd Jelle nog.”

———————

Anagram, Sara Ivanyi, 2012

“Bloed in blos, Rusland in trance. Betreurd belt Jelle onder narcose: “Ratten jatten de buit onder een sluier!” Als oude truc telt de jurist sloten, lot en dictee in de jas.”

———————

Moskouse winters zijn lang. Wol en breinaald. Moeder van Isabel, 2012.

Voor Jelle. Video. Maartje Smits, 2012.

Wij zijn fan van JBC en natuurlijk zijn we niet alleen. Ik sprak Jelles allergrootste fan: de Amerikaanse M, zestien jaar oud. Fan sinds 2010, toen ze met haar ouders en haar broertje op vakantie was in Nederland.

Closer to Jelle. Posterprint / 57cm x 42cm. Anna van Leeuwen, 2012.

M* drong erop aan dat we om elf uur ‘s ochtends Nederlandse tijd zouden skypen. Het is zaterdagochtend in Amsterdam. In Payson (Utah) is het drie uur ‘s nachts. Ze probeert te wennen, legde ze uit. “I am trying to get used to your time.” Enige nadeel: we kunnen niet met de webcam skypen, dat mag ze ‘s nachts niet van haar ouders. Als we elkaar spreken (haar skypenaam eindigt op Brandt Corstius) klinkt ze moe.

Gaat het wel?
“Het is goed zo. Juist goed zo,” zegt ze traag. En dan in gebroken Nederlands: “Iek oefen.”

Wil je liever Nederlands praten?
“Sorry, what’s that?”

We vervolgen in het Engels. Ik vraag of ze is uit geweest vannacht.

Ze lacht: “Ik zou wel willen, maar dat mag ik niet.”

Ben je niet eenzaam door in een andere tijdzone te leven?
“Ik maak juist heel veel Europese vrienden!”

Via internet?
“Ja. Als de Amerikanen naar bed gaan nemen jullie het internet over, en ik doe mee.”

Leid je nu als het ware twee levens?
Ze zwijgt. Ik hoor haar zuchten. “Sorry, dit is erg moeilijk voor me. Vóór ik Jelle ontmoette had ik geen enkel leven, begrijp je?”

Niet echt.
“Ik was met mijn ouders in Nederland, de Keukenhof, de molens, hartstikke mooi, maar ik voelde me een zombie. Zo lang als ik me herinner voelde ik me een zombie. Op onze hotelkamer stond een tv. We maakten de Nederlandse taal belachelijk, mijn broertje en ik, mijn ouders sliepen al. Het spijt me, maar we vonden het grappig klinken, het Nederlands. Toen kwam hij in beeld, Jelle, met achter hem een groot scherm met prachtige bloemen, tegenover hem een jonge vrouw. Daarna een fragment van badende aapjes in warm water, heb je dat gezien?”

Ja, ik heb het gezien.
“Ik was betoverd, alsof ik ontwaakte, eindelijk ontwaakte. Ik heb de hele aflevering gekeken en ook de film daarna, Happiness. Het was makkelijk om op te blijven, omdat ik een jetlag had, begrijp je?” M lacht traag, vermoeid. Ik begrijp het niet, maar ik wil haar niet onderbreken.

En toen?
“Toen ben ik natuurlijk wat onderzoek gaan doen. Eerst stiekem op m’n vaders iPad, maar al snel merkten ze iets aan me.”

Ben je verliefd?
“Ik weet niet, wat denk jij? Hier zit ik, te praten met jou, midden in de nacht, ik drink wodka en, nou ja, ik ben veranderd, heb alles veranderd.”

Alles?
“Welke foto heb je eigenlijk van me?”

Die dat je op je bed zit.
“Wat heb ik aan?”

Een T-shirt met Jelle en Aaf erop.
“Ah, dat was een verjaarscadeau, die foto is nog van vorig jaar. Mijn kamer ziet er nu anders uit, volwassener hoor.”

Minder posters?
“Nee dat niet. Weet je, vooral ik zie er anders uit. Ik heb nu ook Jelles kapsel.”

Jelles kapsel?
“Ja echt waar, het staat me best goed. Niet zo goed als het hem staat, natuurlijk.”

Ik zwijg. Ik zit te skypen met een kale tiener die midden in de nacht stiekem wodka drinkt. Ik twijfel of het zin heeft het gesprek te vervolgen. Of ik er nog zin in heb.

“Ben je daar nog?”
Ja.

“Anna?”
Ja, wat is er?

“Ken jij Jelle?”
Nee. Ik ken hem zoals jij, van tv.

“Je kent hem niet zoals ik! Wist je dat hij in Pennsylvania heeft gestudeerd?”
Nee.

“Wist je dat hij vroeger mee heeft gedaan met het jeugdcompetitie turnen? Op nationaal niveau en Europees.”
Turnen?

“Ja. Hij was er goed in. Soms denk ik dat hij veel gelukkiger zou zijn geweest als turner. Of als dirigent, dat deed hij ook een tijdje.”

Ik weet niet zeker of ik haar goed versta.

“En hij spaart goudvissen, wist je dat?”
Nee.

Ik probeer af te ronden, maar M schotelt me nog een reeks feitjes voor. Ik hoor hoe ze af en toe een slok wodka neemt.

Ze vertelt dat ze Jelle heeft ontmoet in Amsterdam, dat hij haar ook best goed kent en dat ze hem geregeld pluchen goudvissen opstuurt: “Echte goudvissen versturen is heel ingewikkeld.”

Ik moet zo weg.
“Doe je hem de groeten?”

Jelle?
“Ja, wie anders?”

M, ik ken hem niet. Zoals ik net al zei.
“En dat zou ik moeten geloven? Hoe stom denk je dat ik ben? Hoe stom denk je dat ik ben?”

Ik ga nu ophangen.

“Ga maar lekker naar Jelle toe! Go fuck him!”

Er gaat een deur open in M’s slaapkamer. Ik hoor eerst een vrouwenstem. Ze stelt vragen (“Gaat alles goed? Had je een nachtmerrie?”), dan een mannenstem, een boze mannenstem. Hij zegt iets over wodka. Dan wordt de verbinding verbroken.

Een paar dagen later krijg ik een mailtje van M’s moeder.

Of ik alsjeblieft geen contact meer wil zoeken. En of ik dat ook aan Jelle wil vragen.

Of Jelle alsjeblieft geen contact meer wil zoeken. En geen posters en foto’s meer zou willen sturen, geen T-shirts en geen kussens, alsjeblieft.

*) op verzoek van M’s ouders publiceren we niet haar volledige naam.