« حرف حساب »

دلیل سوم ماندگاری خامنه‌ای بر احمدی‌نژاد

noreply@blogger.com ( Erfun Kheirandish) — Sun, 05 Feb 2012 08:37:55 PST

مدتی است همه در شگفتند که: چرا سید علی خامنه‏ای جانب تجربه‏مندانی چون رفسنجانی، نیکانی چون خاتمی، بزرگانی چون میرحسین موسوی، شیردلانی چون کروبی، و ناصحانی چون آیات جوادی آملی، دستغیب، و ... را رها می‏کند و به دامان بی‏مایه، شرور، بی‏مقدار، زبون، و نابابی چون احمدی‏نژاد دست انداخته است؟

دو دلیل طبیعی شاید این‏ها باشند: یک: با کنار نهادن احمدی‏نژاد، علی خامنه‏ای عملا به درستی رفتار، گفتار و هشدارهای همانانی که کنار گذاشته و زندان انداخته اعتراف کرده است (او حالت زمین خورده‏ای را پیدا کرده که نمی‏خواهد به افتادن خود معترف باشد و می‏خواهد تا آخر مسیر را سینه خیر برود). دو: احمدی‏نژاد بدلیل همان صفات پیش‏گفته و با جمع کردن مدرک و پرونده از تمام خاندان و اذناب خامنه‏ای و دوستانش آشکارا گفته است که اگر قرار باشد من بروم، شما را هم با خود خواهم برد.

اما سخنرانی اين جمعه علی‏ خامنه‏ای که گروهی گمان می‏کردند شايد راه عاقلی را جسته باشد نکته ديگری را هم روشن کرد که شايد دليل سوم جذب اوليه خامنه‏ای به احمدی‏نژاد و ماندگاری او بر اين رابطه باشد: خامنه‌ای همانند احمدی‌نژاد متوهم است و خواب‏های بزرگ‏تر از گليمش می‏بيند. آقای خامنه‏ای که گويا متوهمانه لقب "ولی امر مسلمين" را باور کرده است، در اين خطبه‏ها آشکارا از حمايت ايران درجنگ‏های ۲۲ روزه و ۳۱ روزه غزه و لبنان سخن گفت بدون اينکه به تبعات اين گفته از زبان بالاترين مقام رسمی کشور برای مردم ايران اهميتی بدهد. او گفته‏های حماقت آميز شش سال پيش احمدی‏نژاد در محو اسراييل از نقشه جهان را به زبان خود در میانه تهدیدهای حمله به ایران تکرار کرد تا نشان دهد او در توهم ده‏ها متر پيش‏تر از احمدی‏نژاد قدم می‌زند. آيا اگر او را يک شبه آيت‏الله نمی‏کردند و لقبی دروغين را به او نمی‏چسباندند امروز سرنوشت کشور اين بود؟

آیا ماندگاری خامنه‏ای بر احمدی‏نژاد در حقیقت نشان‌دهنده خوی و شخصیت اصلی او نیست که سال‌ها بر مردم پوشیده مانده بود؟

*دکتـرعلی شـریعتی: در ممکلتی که فقط دولت حق حرف زدن دارد هیچ حرفی را باور نکنید*

*رسـانه شمایید: این نوشتـه را برای دیگران هم بفرستید. سبز یعنی استقامت تا بهار*

*«حرف حساب» ف-ی-ل-ت-ر است از دیگران بخواهید از اینجـــــــــــــــــا مشترک شوند*

دیروز لگد بر سر صدام، امروز بر قذافی، فردا سر کدام دیکتاتور با لگد مردم ذلیل خواهد شد؟

noreply@blogger.com ( Erfun Kheirandish) — Thu, 25 Aug 2011 05:58:36 PDT

صدام حسینی که سال‏ها سردار قادسیه بود و همگان جز اطاعت از اوامرش گریزی نداشتند، بن علی که سالیان یک تنه بر تونس حکومت رانده بود و مخالفان را زندانی و آواره کرده بود تا کلامی بر خلافش نگویند، مبارک که با قامتی کوتاه ولی با قد بلندی کردن حمایت‏گری آمریکا، مردمانش را برای سه دهه به سخره گرفته بود و همچون صدام حسین انتخابات دروغین صد در صدی برگزار می‏کرد، و قذافی که 42 سال بر همه قواعد بین المللی و احترام و عزت داخلی خندید و بارها کشورش را تا مرز انهدام کامل پیش راند همه یک چیز را مشترک دارند: اینان همگان سال‏ها با رویای شکست ناپذیری و ثبات پایه‏های استبدادشان هر چه خواستند کردند، هر عیشی را بر خود حلال کردند و ولایت خود را بر عزت مردم ترجیح دادند، بستگان و نزدیکان خود را بالا کشیدند و اراده مردمشان را خوار کردند، و خود را از قانون برتر و تصمیم خود را فصل الخطاب اداره حکومت‏هایشان می‏دانستند.

در اصطلاح سیاسی اینان تمام تصمیم‏هایشان را بر مردم خود دیکته کردند (تحمیل کردند) و برای همین به این‏ها دیکتاتور می‏گویند. دیکتاتورهایی که از تمام نمایش‏های ممکن استفاده کردند: انتخابات، دین، تجدد، ترس از دشمن، جنگ آفرینی، مصرف زدگی و زرق و برق‏های دروغین.

پایان همه این‏ها و دیکتاتورهای دیگری که در کوچه تاریخ به صف ایستاده‏اند (چه در زمان حیاتشان سرنگون شده باشند و چه حتی با توهم دیکتاتوریشان به خاک رفته باشند) چیزی جز خفت و خواری و لعنت و ناسزا نیست. همان‏ها که بر سر مجسمه صدام و عکس‏های مبارک و تندیس‏های قذافی لگد می‏زدند و می‏زنند، فردا بر سر یک متکبر و متوهم دیگر در گوشه‏ی دیگری از کره خاکی لگد خواهند زد.

*دکتـرعلی شـریعتی: در ممکلتی که فقط دولت حق حرف زدن دارد هیچ حرفی را باور نکنید*

*رسـانه شمایید: این نوشتـه را برای دیگران هم بفرستید. سبز یعنی استقامت تا بهار*

*«حرف حساب» ف-ی-ل-ت-ر است از دیگران بخواهید از اینجـــــــــــــــــا مشترک شوند*

گوگل پلاس چیست و چگونه در آن عضو می‌شوند؟

noreply@blogger.com ( Erfun Kheirandish) — Mon, 11 Jul 2011 00:48:52 PDT

بیش از یک هفته از راه‌اندازی «گوگل پلاس» می‌گذرد و در همین مدت کوتاه که شمار کمی از علاقمندان توانسته‌اند به آن بپیوندند توانسته است هیجان زیادی میان کاربران استفاده کننده ایجاد کند. این هیجان، بخشی ناشی از خدمات کاربرپسندی است که گوگل پلاس ارائه می‌دهد و بخشی نیز به سبب سربرآوردن یک رقیب جدی و جدید برای فیسبوک است. به همین دو دلیل نیز بیشتر مطالب به اشتراک گذاشته شده در این مدت در باره ویژگی‌های گوگل پلاس و یا هم‌آوردی آن با فیسبوک بوده است.

استقبال کاربران ایرانی و کوچ آن‌ها از شبکه‌های دیگر نظیر فیسبوک، گوگل ریدر و فرندفید نیز کاملا آشکار است و گفت‌وگوهای بین آن‌ها نیز گاهی به مقایسه خدمات ارائه شده در گوگل پلاس و سرویس‌های دیگر است. گفتنی‌ها در باره گوگل‌پلاس بسیار است (که در آینده بیشتر به آن می‌پردازم) اما شاید مهمترین گفتنی در باره این شبکه تازه اجتماعی این باشد که گوگل پلاس نه شبیه فرندفید است و نه شبیه فیس بوک و گودر ولی ویژگی‌هایی تمام این شبکه‌ها را تا حدودی داراست.

مهمتر این‌که اینگونه به نظر می‌رسد که گوگل پلاس از همه این شبکه‌ها بین المللی‌تر باشد. یعنی امکان ارتباط بین المللی، بخصوص به دلیل سرویس‌های دیگر گوگل، در پلاس بهتر از هرجای دیگری برقرار است. به همین دلیل گوگل پلاس را باید یک میدان عالی برای حضور بهتر و با کیفیت ایرانیان در جامعه جهانی مجازی دانست. مثلا گاهی در طول این یک هفته، شمار زیادی سعی کرده‌اند از ترجمه گوگل استفاده کنند تا خطوط فارسی پست‌ها را بخوانند و رابطه برقرار کنند و یا اینکه کاربران فارسی زبان با زبان‌ انگلیسی یا دیگر زبان‌ها با دیگر کاربران ارتباط برقرار کرده‌اند.

گوگل پلاس فعلا در مرحله آزمایشی محدود به سر می‌برد و عضویت در گوگل پلاس فعلا با دعوت دیگر کاربران عضو صورت می‌گیرد اما در همین مدت کوتاه برخی آمارها حکایت از عضویت نزدیک به پنج میلیون در این شبکه اجتماعی دارد.

دو نکته:

1. چنانچه مایل به عضویت هستید ایمیل خود را بگذارید تا دعوت شوید. اگر نمی‌خواهید ایمیلتان دیده شود در پیامتان لطفا بنویسید منتشر نشود تا در نظر گرفته شود.

2. این شناسه حرف حساب در گوگل پلاس است

*«حرف حساب» ف-ی-ل-ت-ر است از دیگران بخواهید از اینجـــــــــــــــــا مشترک شوند*

ازدواج سنتی یا دوست پسر و دوست دختر داشتن قبل از ازدواج؟

noreply@blogger.com ( Erfun Kheirandish) — Tue, 28 Jun 2011 13:44:43 PDT

دوستانی در فضای مجازی گفت‌وگویی راه انداخته بودند مبنی بر اینکه کدام بهتر است: ازدواج سنتی (ازدواجی با دخالت خانواده‌ها) یا ازدواج بر مبنای دوستی دختر و پسر.

نظرات فراوانی در باره خوبی یا بدی هر کدام می‌شود داد. حتی بعضی‌ها زمان هم تعیین می‌کنند که مثلا فلان مدت دوستی لازم است تا بشود کسی را شناخت و .... نکته اما این است که این زمان تعیین کردن‌ها برای دوران مثلا شناخت، این فرض که مثلا در فلان زمان (یک سال دوستی یا نامزدی) شناخت حاصل می‌شود یا نه، اینکه آیا افراد در دوران شناخت قصد فریب‌کاری و مخفی‌سازی دارند یا اینکه کدام ازدواج موفق‌تر است عموما بی‌تحقیق گفته و داوری می‌شود. و متاسفانه حکومت ظاهرا مذهبی و غیرعلمی ما اجازه تحقیقات جامع میدانی در حوزه‌های اجتماعی را به محققان نمی‌دهد تا نتیجه این تحقیقات در اختیار جامعه قرار گیرد. در نتیجه افراد فقط تجربه و دیده‌ خود از اطرافیان و اقوامشان را مبنای گفت‌وگو و استدلال‌هایشان قرار می‌دهند. بنابراین باید به آن‌ها بیشتر به عنوان تجربه شخصی و نظر شخصی نگاه کنیم و نه قانون.

اما می‌شود توجه کسانی که چنین پرسشی را پیش‌ می‌کشند به نکات زیر جلب کرد تا از استدلال‌های شخصی و احیانا اشتباه به عنوان مشورت دادن به دیگران استفاده نکنیم. واقعیت این است که «فردیت» افراد مختلف و شرایط خانوادگی، مالی، روانشاختی، تربیتی، ژنی، فرهنگی، تحصیلی، قومی، زبانی، محله‌ای، جغرافیایی، مذهبی، سیاسی، نژادی، قبیله‌ای، نگرشی، و ده‌ها عامل دیگر آن‌قدر در شکل‌گیری شخصیت افراد تاثیر گذار است و روبرویی و همکنشی این متغیرهای شخصیتی بین دو جنس مخالف و (خانواده‌هایشان) آن‌قدر پیچیده و غیرقابل پیش‌بینی است که دادن هر نسخه‌ یا فرمولی کلی نمی‌تواند (جز از سر شانس) تضمینی برای موفقیت آغاز زندگی کسی بدست دهد.

اما یک نکته را نمی‌شود انکار کرد و آن اینکه هرگاه دو نفر که می‌خواهند ازدواج کنند کاملا عوامل شکل‌گیری شخصیتشان را نادیده بگیرند و به اصطلاح بخواهند طرحی نو در اندازند و هنجار بشکنند و با تمام راه‌ و روش‌های پیشین خداحافظی کنند آن وقت بدون شک این‌ دو نفر عملا اعلام کرده‌اند که نیازی به پشتوانه شخصیتی خود ندارند و می‌توانند نظم و هنجاری تازه را به کمک شریکشان خلق کنند. این کار غیر ممکن به «نظر» نمی‌رسد ولی در «عمل» کاری آسان نیست اگر حقیقتا غیر ممکن نباشد.

و آخر اینکه: چه سنتی و چه غیر سنتی و یا هر روش دیگر، نهایت عقل و درایت ایجاب می‌کند که افراد خودشان را از تجربه، دلسوزی و متفاوت دیدن خانواده‌هایشان محروم نکنند. واقعیت این است که دو نفر که در جریان انتخاب یا دلبستگی به هم قرار دارند لاجرم خیلی چیزها را نمی‌بینند و یا اینکه اصلا نمی‌توانند ببینند چون نه سنشان ایجاب می‌کند و نه نزدیک بودنشان به جریان و طرف مقابلشان. جوان‌ها برای اینکه بتوانند خودشان را متقاعد کنند به اینکه تجربه بزرگترانشان ارزشمند و بسیار کمک کننده است خودشان را با کسانی که تفاوت سنی‌اشان با آن‌ها نصف تفاوت سنی خودشان با پدر و مادرشان است مقایسه کنند. یعنی مثلا اگر تفاوت سنی‌اشان با پدرشان بیست سال است، خودشان را با کسی مقایسه کنند که ده سال از او بزرگترند و آنگاه در باره تفاوت دیدگاه‌ها و نوع نگاه‌ها کمی بیاندیشند.

خوش‌بخت باشید

*دکتـرعلی شـریعتی: در ممکلتی که فقط دولت حق حرف زدن دارد هیچ حرفی را باور نکنید*

*رسـانه شمایید: این نوشتـه را برای دیگران هم بفرستید. سبز یعنی استقامت تا بهار*

*«حرف حساب» ف-ی-ل-ت-ر است از دیگران بخواهید از اینجـــــــــــــــــا مشترک شوند*

در ستایش «منش و روش» محمد نوری‌زاد

noreply@blogger.com ( Erfun Kheirandish) — Tue, 14 Jun 2011 04:32:29 PDT

تا به امروز هشت نامه از محمد نوری‌زاد به رهبر ج.ا. علی خامنه‌ای انتشار پيدا کرده که در تندی کلام، تيزی انتقاد، واگويی فسادها، روکردن فريب‌ها، بازخوانی دردها و سختی‌ها، به چالش کشيدن ادعاهای دينی تاريخ ج.ا. بخصوص دوران رهبری علی خامنه‌ای هيچ نظيری در تاريخ ۳۳ ساله ج.ا. ندارد.

بخصوص اهميت اين نامه‌ها از اين جهت است که وی بدرستی علی‌خامنه‌ای را بدليل دخالت‌های بيش‌ از حدش در تمام امور نظام مسئول مستقيم تمام اين ناکامی‌ها و ناگواری‌ها و فسادها و کژی‌ها می‌خواند و می‌داند.

و باز او اولين کسی بود که از تبار داخليان نظام که شلاق تند انتقاد را بر پيکر فرماندهان ارشد سپاه پاسدران کشيد و از آنان خواست سر از آخور اقتصاد در آورند و به کاری که به آن مامورند يعنی حفظ امنيت کشور بپردازند.

و البته اين باز نوری‌زاد بوده است که بيشتر از هر کس ديگری، انگشت اصرار بر نشان دادن زيان‌های پايان‌ناپذير اعتياد گذاشته است. او بارها و بارها نظام را به خاطر بی‌توجهی به جمعيت بسيار زياد معتادان به مواخذه گرفته است.

و باز اوست که در آخرين نامه‌اش، تمام موجوديت ج.ا. را به سئوال گرفته است. او اين بار نه ادعای جمهوريت اين نظام (که از آن هيچ نمانده) بلکه ادعای اسلاميت آن را به پرسش گرفته و با دليری می‌گويد که ره‌آورد ج.ا. چيزی جز اسلام چماق نبوده است و ضربه‌ای که اين نظام به اسلام وارد کرده قابل مقايسه با ادعای ضربه حکومت پهلوی به اسلام نيست.

اين‌ها همه اکنون در دسترس همگان است اما آنچه محمد نوری‌زاد را از ديگران معترضان سياسی جدا می‌کند «روش و منش» اوست.

منش او دوری از نفرت و باور نداشتن به حذف و خشونت است. مهربانی و شفقت واقعی را می‌توان در کلام او احساس کرد. او برای مهربان بودن همانقدر شجاع است که برای نقد کردن. او نمی‌ترسد علی خامنه‌ای را «رهبر شريف» بخواند و باز نمی‌ترسد که «رهبر شريف» را مسئول تمام ناشريفی‌های اين نظام بداند. منش نوری‌زاد احترام به اخلاق است. نوری‌زاد حق را عريان می‌گويد ولی عفت کلام را عريان نمی‌کند. او اخلاق گفت‌وگو را می‌شناسد و به گفت‌وگو کننده‌اش احترام می‌گذارد.

او به انسانيتی که انسان و عزت او را به هيچ قيمتی پايمال نمی‌کند پايبند است. نوری‌زاد بيش از هر چيزی در سخن‌هايش به خير و خوبی مردم ايران می‌انديشد. او نه از اين می‌هراسد که او را هواخواه نظام بدانند و نه از اين واهمه دارد که او را ضد انقلاب بخوانند. او به جای آنکه به افتادن کسی از قدرت و يا برخاستن کسی به قدرت بيانديشد به اين می‌انديشد که آيا از افتادن و برخاستن اين و آن سودی به مردم ايران می‌رسد يا خير. منش او انديشيدن به انسان است و ايران بدون تنقر يا عشق با افراد.

او تنها وفادار اخلاق، انسان، ايران و قرائت مهربانه خود از اسلام است. و او هميشه می‌کوشد نشان دهد که اسلام ج.ا. از اسلامی که او می‌شناسد سال‌های «نوری» فاصله دارد. وقتی می‌گويد «مردم ما چه اندازه بايد هزينه کنند و آسيب ببينند تا برای شما علما بقدر آن خلخال ربوده شده از پای آن زن يهودی، گزنده و آشوبنده باشد؟» در اتاق اخلاق، علما را به ميز محاکمه راستگويی و پاسخگويی به وجدان می‌کشاند. او صلح طلب است، اما صلحی که در آن فساد و دروغ و کشتارهای پنهان باشد را برنمی‌تابد.

و روش او البته گفت‌وگوست. او سوارکار قابلی در ميدان سخن است و خوب می‌داند که برد سخن از برد گلوله بيشتر است. ولی او باز هم اخلاق دارد و از تيزی سخن برای عصبی کردن طرف مقابل، برای نشان‌ دادن برتری به او، برای تحقير، و يا برای تخريب شخصی او استفاده نمی‌کند. کنايه را جز برای هشدار، و نه برای تمسخر، به کار نمی‌برد. او مخاطبش را خوب می‌شناسد و می‌داند که اگر قرار است نتيجه‌ای از کارش حاصل آيد می‌بايد اول کاری کند که مخاطبش حرفش را گوش دهد و البته اين به اين معنا نيست که او لحن کلامش را ابزارگرايانه به کار ببرد.

او سخن را دارای آبرو و ارزش می‌داند و آن را همچون مخاطبانش لق لقه‌ی زبان نمی‌داند و اتفاقا بر اساس آبروی سخن مخاطبانش را به مواخذه می‌گيرد. سخن او آشتی‌جويانه است،‌ اما ذليل نيست. سخن او دوستانه است، اما چاپلوسانه نيست. او دو پهلو سخن نمی‌گويد، اما برای شکستن پهلوی مخاطب خود نيز مشت گره نکرده است. او سخن گفتن را برای خوش‌آمد روش‌فکران و يا نامه‌هايش را برای ثبت در تاريخ نمی‌نگارد او حقيقتا به نتيجه‌دار بودن گفته‌هايش اميدوار است و نامه نوشتن و سخن‌گفتن را بهترين راه نفوذ بر ديوارهای جمود فکری و محاصره‌ تعصب و توهم می‌داند. و او تاکنون بهای سنگينی برای اخلاق‌مدار بودن و پايبند بودن به آبروی سخن پرداخته است.

سخن از روش و منش او بسيار می‌توان گفت، ولی کوتاه اين‌که ما به امثال محمد‌نوری‌زادها بسيار نياز داريم تا باز به اخلاق و انسانيت باز گرديم و آبروی سخن و گفت‌وگو را پاس بداريم.

------------------------------

نکته:‌ این نوشته پیشتر در خبرنگاران سبز منتشر شده است.

*دکتـرعلی شـریعتی: در ممکلتی که فقط دولت حق حرف زدن دارد هیچ حرفی را باور نکنید*

*رسـانه شمایید: این نوشتـه را برای دیگران هم بفرستید. سبز یعنی استقامت تا بهار*

*«حرف حساب» ف-ی-ل-ت-ر است از دیگران بخواهید از اینجـــــــــــــــــا مشترک شوند*