انگار نه انگار …

همین الان هم که قلم به دست گرفته ام هیچ سوژه ای برای آمدن به گودِ نوشتن رغبت نشان نمی دهدو این قلم است که بیهود روی کاغذجولان میدهد.خواستم از طلاهای دیشب بچه های کاروان المپیک بنویسم اما خب سوژه ای نبود که میخاستم،از دانشگاه و حاشیه های آن هم حس و حالش نبود که بنویسم و از این قبیل بسیارند.فقط مینویسم و خط میکشم !

چندروزیست که فُرجه های ترم تابستان شروع شده و من به کانون مثلا گرم خانواده بازگشته ام.ازوقتی که آمده ام ، خودم را درخانه حبس کرده و دوران نقاهت را طی میکنم ! بیرون از خانه دیگرجلوه همیشگی را ندارد.نه دوستی و رفیقی مانده که منتظرم باشد و نه چیزقشنگی که نظرم را جلب کند و مرا بیرون بکشد.البته این حبس خانگی بد هم نیست ، آدم را گاندی میکند لاکردار .فرصت داری که به چیزهای زیادی که قبلا وقت نمیشد،فکرکنی . پیشنهاد میکنم امتحان کنید!

این روزها به الاف ترین نحو ممکن میگذرد،البته کار برای انجام دادن زیاد است ولی خب عرض کردم که بی حوصلگی مانع میشود . هیچ چیز در جایش نیست و همه چیز درجایش است ! فاز منفی نمی خواهم بدهم اما هرچه فکر میکنم هم خوشحالم هم گوشه گیر.یک خوشحاله گوشه گیر آدم عجیبی به نظر نمیرسد ، ساده اش میشود یک آدم که در جمع تنهاست .بگذریم ..

دراین روزها که خدمت باسعادت انورمنورتان عرض کردم،این کُفارِ بی دین و ایمان که همیشه کارشان هم بیست است،مرا معتاد آن پرنده آبیِ تنهای خودشان کرده اند; توئیتر را عرض میکنم . به نظرم خزعبل دان خوبی است.درآن می شود هرچرندی که درذهن میرقصد را فارغ از حساسیت های املایی در غالب 140 کاراکتربی جان نوشت بدون اینکه کسی نگاه چپی ،گیر بی جایی و یا اظهارنظر نامربوطی کند.آنجا آدمها همه از جنس خودت هستند،یعنی اکثر غریب به اتفاقشان تنهایی درونی دارند.

مدت زیادی است که آنجا مُهمل مینویسم اما تابحال مثل این روزها مجذوب آن نشده بودم! یعنی میخواهم عرض کنم کنم که باید بفهمی اش تا درک کنی اش یا برعکس ، درک کنی تابفهمی ! تازه  مردمانش مثل آن دست پرورده ی مارک زوکربرگ (علیه اللایک) جوگیرولایک پرست هم نیستند. توئیتر نیاز به معرفی من و امثال من ندارد چون خودش به انداره کافی جایش را بازکرده اما خب اگرکسی هم هست که این نوشته را میخواند که نمیداند توئیتر چیست،پیشنهاد میکنم خودش تحقیق کند و برای یکبار امتحانش کند .

خب این هم از این …

ملالی نیست جز بی حوصلگی خودم ! شادباشید.

طی دیروز و امروز که وبلاگ های دوستان رو بعد از چندهفته دوری از نت مطالعه میکردم ، همه حال و هوای بهاری داشتند و همه از سالی که گذشت سخن گفته و از خاطرات ، وقایع ، اتفاقات ، موفقیت ها و … حرف زده بودند که این باعث شد من هم برای نوشتن در این باره انگیزه پیدا کنم.

فارنت به نقل از خود پینترست، این سایت رو اینگونه معرفی کرده :

پینترست (pinterest.com)خود را یک «پین‌بورد مجازی» می‌داند و این تعریف برخلاف بیشتر توصیف‌هایی که سایت‌ها از خود ارایه می‌دهند، کاملا بجا و مناسب است. این سایت مانند یک بولتن‌بورد دبیرستان، تخته‌ای از تصاویری است که شما می‌توانید از سایت‌های دیگری که از آنها دیدن می‌کنید، سنجاق یا پین کنید.

در واقع می‌توان گفت  این سایت آمیزه‌ای است از  مجموعه تصاویر و عکس‌های بریده شده از کتاب‌های مختلف، دفتر خاطرات روزانه و چیزهایی که در ته کیفتان قرار دارد و می‌توان گفت مانند روی درب یخچال است که در برخی خانه‌ها مملو از عکس‌های مورد علاقه اعضای آن خانه است.

برخلاف بسیاری از سایت های اشتراک عکس که سرشارند از بنرهای متحرک تبلیغاتی یا سرعت لود بسیار پایین و … پینترست محیط شادی داره و دراون از کاربران خواسته شده بااحترام متقابل، عدم به کارگیری الفاظ زشت و نژادپرستانه، با هم خوب باشند که این خودش امتیاز مثبتی محسوب میشه .

خیلیا این سایت رو جایگزین مناسبی برای فیسبوک میدونن و خیلی از سایت های خارجی هم برای ترک اعتیاد فیسبوک پینترست رو به کاربران معرفی میکنند. میتونید در پینترست دوستانتون رو دنبال کرده و تصاویر به اشتراک گذاشته شده توسط دوستان رو لایک زده و یا بازنشر کنید.

پیشنهاد من اینه که حداقل یک بار به این سایت سربزنید و عضو بشید.معتادش خواهیدشد!

پینترست من : هاشم دات

**

در این باره بخوانید :

فارنت : ختم کلام: تمام چیزهایی که لازم است درباره پینترست بدانید!

هاست عزیزم،از تو خواهش میکنم که این بار خجالت زده ام نکن !

دروس گرانقدر و امتحانات عزیز، به یاری شما هم نیز نیازمندم !

اینترنت دوس داشتنی من عاجزانه ازت خواهش میکنم که قط نشی و با من یار باشی !

از دوست خوب و پسر خاله عزیزم مسعود که زحمت کدنویسی این قالب رو کشید و منو شرمنده کرد هم ممنون و سپاسگذارم.