Hayal meyal | Blog

Blog Yazarının Sigarayı Bırakma Macerası #Bölüm 3 "SON"

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Tue, 03 Apr 2012 13:26:38 PDT

Bu yazıyı yazmak için geriye dönüp ne zaman bıraktığımız hesapladım, hemen hemen 2 ay olmuş sigara içmeyeli. Artık her şey çok kolay, neredeyse hiç aklıma gelmiyor, belki haftada 1 veya 2 sefer aklıma geliyor, onda da gülüp geçiyorum, aklıma gelmediği zamanlar hiç içmemiş gibi hissediyorum.
Sigarayı bırakma macerasını bu yazıyla sonlandırmak istiyorum. Bundan sonra içeceğimi sanmıyorum, eğer içersem yazarım, içmezsem bir daha konusunu bile açmam :)

Genel olarak, sporsal faliyetlerde neredeyse performansım iki katına çıktı ya da ben öyle hissediyorum. Sabahları uyanmak artık çok kolay.
Sigara için sağlığımızdan ve paramızdan israf diyorduk her zaman evet bu kesinlikle doğru. Es geçtiğimiz bir şey daha varmış "ZAMAN" inanılmaz derecede zamanımızı çalıyormuş, bıraktıktan sonra fark ettim. Kabaca hesaplarsak her sigara için 5dk gidiyor, 5dk da hazırlık evresi desek(mekan değiştirme, çay alma vs..) toplamda 10dk dan hesaplarsak ve hemen hemen her kes günde 1 paket içiyo dersek toplamda 200dk o da 3,5 saat yapıyor. Zamana bak 3,5 saat! Bir gün 2,5 saat olur bir gün 4,5 saat ama ortalamada 3,5 saatimiz gidiyormuş.
Sigarayı bırakıp ve ıvır zıvır yemeyi kestikten sonra cebime akrep girdi resmen, para harcayacak yer bulamıyorum :)
Çevremdekilere de gaz veriyorum bu konuda, abim ve bir arkadaş daha bıraktı, 20 gündür onlar da içmiyorlar, birisi daha var, çok zorluyorumi bıraktı bırakacak, çabuk kırılıyor direnci bakalım inşallah o da bırakır. En büyük gaz verme sözüm şu oluyor "Eser bile bıraktı sigarayı" :) evet düşününce ben bile kendime şaşıyorum bazen.

Son söz olarak, sigara içenler zaten benim söylediklerimiz biliyorlar ve farkındalardır. Keşke bırakmak kolay olsa ama çok zor lanet şeyi bırakabilmek. O yüzden tamamen istemeden denemeyin, hüsran olur, hevesiniz kaçar.

Bir Türk Filmi tadında

#SON#

Blog Yazarının Sigarayı Bırakma Macerası #Bölüm 2

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Tue, 06 Mar 2012 11:14:14 PST

Lan benden blog yazarı olmuyor artık! Yazıyorum da blog yazacak kadar aktif değilim sanırım.
Konumuza dönecek olursak, sigarayı bırakma kararımı süreci ve bıraktıktan sonraki 2 günümü yazmışım pehhh!! Üzerinden bir ay geçmiş neredeyse, günler geceler ne çabukta geçiyor meğerse.

Lafı fazla uzatmadan hemen söyleyeyim siz de rahatlayın ben de " hala sigara içmedim " içeceğimi düşünen ipneler vardı selam olsun onlara, ben içmem dedim mi içmem tekrar belirtiyorum ;) tekrar içmeye karar verirsem içerim derim :) şaka bir yana kolay kolay tekrar başlayacağımı sanmıyorum.

Nasıl geçti bu süreç?
ÇOK ZOR LAAAAĞĞĞNNNNNN !!!!!!!!!!!!!!!
Bu kadar zor olacağını hiç tahmin etmemiştim, ilk bir hafta en zor kısmıydı zaten, sonrasındaysa yavaş yavaş unutuyorsunuz, arada sırada canınız istiyor, günün her saati kafanıza takılmıyor, kimileri sigara bırakma konusu açıldığında ben kafayı takarım bütün gün diyorlar ama yok öyle bir şey, kimse bütün gün aynı şeyi düşünecek kadar konsantre olamaz hiçbir şeye rahat olun, bu sigara bile olsa 1 haftadan sonra aklınıza geldiğinde kriz bile olsa en fazla 5dk kafanız takılır, sonra o da geçiyor. Bazı günler hiç problem yok. 1.hafta, 15.gün 20. gün ve 30.gün +-1, 2 gün şeklinde daha çok aklıma geldi ve sigara krizleri daha uzun sürdü, ama içmedim ve bir şekilde geçti.

Sigara krizlerini nasıl geçiştirdim?
En büyük icat sakız. İki sefer dilimi çok fena ısırdım ilk 1 hafta içerisinde. Çünkü ilk bir hafta vücut sigarasızlığa alışamıyor, elinize kolunuza tam hakim olamıyorsunuz, kepçe operatörü olsanız büyük vukuat çıkar, o derece, dil de buna dahil, yemek yerken veya sakız çiğnerken ısırma durumu oluyor :) Favorim falım sakızı, diğer naneli mentollü sakızlar çiğnendikçe tadı iğrençleşiyor, falım ise çiğnedikçe güzelleşiyor ve güzelleşsin diye boyna çiğniyorsunuz :)
Kuru yemiş, özellikle kabak çekirdeği ve beyaz nohut favorim, hemen hemen hepsini denedim en kararlı sonuçlar bunlarda oldu, diğerlerinin bazılarında tokluk hissi yaşadığım için sigara istedi canım, ya da çerez olarak oyalayıcı değildi.
Üçüncü olarak bol bol su içtim, canım ne zaman sigara istese su içtim, bu şekilde hem çalıştığım masadan kalkıp biraz dolaşmış oluyorum, hem de kendimi oyalamış oldum, kilo da aldırmıyor tavsiye ederim. Ben su içmeyi sevdiğim için belki de böyledir, sizde aynı etkiyi yaratmaya bilir.

Genel Olarak
Çevremde kötülüyorum ya artık sigarayı içen arkadaşlardan bazıları şöyle der; "Sigarayı bırakan tiryakiler de neden kötülerler anlamıyorum, sanki eskiden içmiyorlardı"
Cevabım aynen şu şekilde oluyor "Bir gün sigarayı bırakırsan ancak o zaman anlarsın
İçerken farkında değildim ama harbiden ne pis ne illet bir şeymiş.

Aynen böyle bişey oluyor :)

Geçen gün otobüsteyim, kalabalık otobüs, adım atacak yer yok, yanımdaki adam sigara içip binmiş otobüse, nefesi de bana doğru geliyor, sabır sabır sabır, ulan arkamı dönüyorum, kafamı çeviriyorum yok, o koku geliyor, yemin ederim kusacaktım, öğürecektim az daha, o kadar midem bulandı, zaten bir öğürsem oraya çıkartacaktım sabah kahvaltısını :) Hey allam dedim ya yıllarca böyle kokmuşum! Şimdi canım ne zaman sigara istese o kokusu geliyor aklıma ve yine kusacakmışım gibi oluyorum.
Genelde çok rüya görmem ama bir ayda iki sefer rüyamda sigara gördüm :) Birincisinde yaktım sigarayı, iki fırt çektim, ne pismiş yahu bu dedim, nasıl içmişim filan dedim, sonra bir fırt daha çektim, beğenmeyip söndürdüm. İkincisini daha bu sabah gördüm;sigara paketi suya düşmüş ve sigaralar ıslanmış, paketi açıp içerisinden kuru olan bir tane arayıp buluyorum, sonra onu yakıp içmeye başlıyorum ama gizli gizli içiyorum, kimse görmesin diye, ne alakaysa, biraz içtikten sonra onu da beğenmiyorum, niye içtim ki ne gerek vardı ki filan derken uyanıyorum :)

Son olarak, sigarayı bırakmak zor, kolay değil ama imkansız da değil, istemek, düşünmek ve eyleme geçmek yeterli. Sonrası bir şekilde ilerliyor.

Şimdilik bu kadar bu bir aylık süreçte zaman zaman çok zorlayan durumlar oldu, bunlara ayrıca değinmek gerekir, şimdilik bu kadar yeter, hem kolum ağrıdı hem de buna bağlı olarak yazmaktan sıkıldım :) Görüşürüz...

Blog Yazarının Sigarayı Bırakma Macerası

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Thu, 09 Feb 2012 13:23:06 PST

ÖNSÖZ
Uzun zamandır kafama taktığım sigara illetinden kurtulma çabalamalarım vardı... Bir kaç kez bırakma girişimim öğlen olmadan, öğle yemeği sonrası, öğle yemeği sonrasındaki çay keyfi, hiç olmadı akşam eve gittiğimde hüsrana uğradı.

Bölüm 1
- Bu sefer olacak mı ? -
Geçen cumartesi iş yerindeki bir arkadaşla hadi sigaraları bırakalım dedik :O Ne zaman, o zaman, bu zaman derken, Pazartesi bırakalım dedim. Sigarayı bırakma düşüncesi ortamda dile gel dimi ilk söylenen "oğlum paketler bitsin sonra bırakırız" dır. Alternatif laflar atılır içmeyenler tarafından " Bırakacak olsanız şimdi bırakırsınız, paketi bitirmeye gerek yok, siz bırakamazsınız" dır.
İşin aslı öyle değildir. İnsan psikolojik olarak hazırlamalı kendini, ileriki bir tarih iyidir bu yönden, cebindeki sigaraları bitirse de olur bitirmese de ama mental olarak hazır olmalı, en önemli kısmı burası.
- Pazartesi -
Sabah ikimiz de sigara içmeden iş yerine kadar ulaştık büyük başarı :) öyle demeyin dostlar sabah içip gelenleri de gördük bırakıcam diye söz verip karşına geçip tüttürürler, siz de daha fazla yol almamışken " ver lan bir sigara" dersiniz, iş yalan olur. Neyse pazartesi oldu ve biz içmemeye başladık, işler de yoğun gün ilerledikçe zorlaşıyor, öğlen oldu, yemek yedik ben hala direniyorum ama fena sıkıştırıyor, saat öğleden sonra 16:00 gibi arkadaşta aldım bir sigara yaktım gitti :( sonra diğer arkadaş ben içmeyecem
ğim dedi, ben de bir tane içtim başka içmeyecem uyma sen bana dedim,aslında o sigarayı da onun yüzünden içtim çok sıkıştırıyorsa yak bir tane" dedi kanıma girdi. Akşam oldu eve geldim, bir tane de evde içtim. Günü iki sigarayla kapadım
- Salı -
Sabah yine sigara içmeden iş yerine ulaştık, kısa kesiyorum, bir öğlen bir de öğleden sonra iki tane içtim, 1 de evde 3 tane sigarayla günü kapadım ama çok kızdım kendime! Arkadaş hala hiç içmedi, onun kararlı oluşu bana da gaz verdi
- Çarşamba -
Çok zor oldu ama hiç içmedim :) özellikle iş yerinde çok aklıma geldi, ama ne olursa olsun içmeyeceğim dedim, akşam halı saha maçı vardı, yemekten sonra yavaş yavaş ona hazırlandım, maçtan sonra oydu buydu derken uyudum erkenden
- Perşembe -
Bugün düne göre daha kolaydı, pek aklıma gelmedi, yanımda sigara içil dimi hala güzel kokuyor, içen kişinin nefesi iğrenç kokuyor lan kül tablası gibi gezmişim yıllarca, ben kız olsam sigara içtikten sonra beni öpmezdim :) Aşkı özür diliyorum senden :D
Arasıra aklıma geldi, sakızla, kabak çekirdeğiyle ve çeşitli içeceklerle geçiştiriyorum, sabah kahvaltısı ve akşam iş çıkışı fena sarıyor aklım sigara karşı, havaların düzelmesini iple çekiyorum, hem sabah hem akşam spor yapıcam, tabi ki bisiklet sporu :) işe gelip gitsem yeter toplamda 40 km yapar ;)

fon/DIP
Tamamen bırakmış sayılmam, 3 ay içmeyip tekrar başlayanlar var, 15 yıldır içiyorum ve 15 yılın alışkanlıkları var, kesin bırakırım, bırakıcam vs.. diye iddialı söylemlere hiç girmedim, çevremdekiler bırakabilecek kararlılığa sahip olduğumu düşünüyorlar, bundan önce kararlı olarak bir kez bırakma girişimim oldu, 10 gün içmedim, 10günün sonunda özel nedenlerden tekrar başladım. Bunun dışında 1 günü hatta yarım günü geçen bırakma girişimim olmadı, ilaç almayı ya da nikotin bantı veya sakızı almayı da düşünmüyorum, alışkanlıklarımı değiştirmeye çalışıyorum, en önemli kısmı bu bence.
Kararlı olduktan sonra iş biraz daha kolaylaşıyor, kendi aklımızı çelmek çok kolay, bir anlık gafletle hemen bir sigara içilip peşinden bir paket alınabilir, bırakma nedeniniz güçlü olmalı, o bir anlık gaflet anında bırakma nedeniniz aklınıza geldimi engel oluyorsunuz kendinize.

Zor geçiyor günler ama bir şekilde geçiyor, imkansız değil.
Bugün özet geçtim 4 günü, her gün yazmaya çalışıcam detaylarıyla, şans dileyin bana :)

Yağmurda Yürümeye Başladılar

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Thu, 05 Jan 2012 13:41:55 PST

Demir sesiyle uyanmıştı adam. Trenin raylardan çıkarttığı tık tık sesine bir de fren sesi ilave olmuştu. Uzun zaman sonra İstanbul`a geliyordu, içinde garip bir heyecan, biraz korku.
Camdan dışarı baktığında bardaktan boşalırcasına yağan yağmur biraz korkutmuştu onu. Hay aksi! Bu günümü beklemişti sonbahar yağmurları. İndi trenden, daha önceden defalarca gördüğü Haydarpaşa Tren Garının yanmış duvarlarını aradı gözleri, en son gördüğünde yoktu bu sabotaj izleri.
Bir sigara çıkarttı ezilmiş paketinden, bir kaç damla yağmur ondan önce buluştu sigarasıyla, kibritini çıkarttı cebinden, elleriyle rüzgar kıran yapıp yaktı Haydarpaşa`da önce kibriti, sonra sigarasını. Derin bir nefes aldı, tren yolculuğu boyunca hiç içmemişti, uyuklamaktan, dizlerinin ağrıdığını hissetti birden, koltukta uyumak ne yorucuymuş dedi, kendi kendine. Derin bir nefes daha çekti özlediği sigarasından, midesinin açlığa yenik düşen kasılmasını hissetti, söndürdü ayakkabısının altında yeni yaktığı sigarayı, aç karnına da hiç çekilmiyor ki bu meret. Hemen bir İstanbul simidi aldı, yanına da sıcacık bir çay, karşısında boğaz manzarası... Sırf şunun için bile gelinmeli arasıra dedi kendi kendine kızdı sonra, 2 yıldır neden uğramadığı için.

Sabah ezan sesiyle uyanmıştı kadın. Heyecanlıydı, bir yabancıyla görüşecekti bugün, çok tanıdık bir yabancıyla...
Pazar sabahıydı ve uyandığında sabah ezanı okunuyordu, yatağından kalktı, ev ahalisi uyanmamıştı henüz, mutfağa gitti çay suyunu koydu, kahvaltıyı hazırlamaya başladı. İlerleyen saatlerde evdekiler de uyanmaya başlamıştı, o ise kahvaltıyı çoktan hazırlamıştı, erken çıkmalıydı bugün evden ve biran önce her şeyi eksiksiz tamamlayıp çıkmalıydı, bu saatler de ne çabuk ilerliyor dedi kendi kendine. İzafet teorisini sorguladı demlenen çayı bardaklara doldururken.

Vapura bindi adam. Martıların cıyaklamasına taktı yine kafayı, İstanbul Boğaz ve Martı üçlemesinde özendirilen bu uğursuz hayvanların aslında ne kadar da sevimsiz olduğunu düşündü, vapurun arkasından attığın simitleri havada kaparak eğlenilecek tarafını çıkarttığında nesi kalıyordu ki? Siz bir de gece dinleyin bu uyuzları dedi, içinden. Cıyak cıyak, vıyak vıyak ne sinir bozucu bir sesleri oluyordu İstanbul Gecelerinde bile!
Yağmur hala yağıyordu hızını kesmeden, martılar yağmura aldırmıyorlardı, adam da martılara. Zaten sabahın körüydü ve vapurun arkasından kimse simit atmıyordu. O da içeride oturuyordu, içeride oturmasının sebebi havanın soğuk olmasından değil, martıların yüzündendi aslında.

Yarı aç yarı tok kalktı kahvaltı masasından kadın. Ne de olsa o tanıdık yabancıyla da kahvaltı yapacaktı, hem geç kalmamalıydı, telaşe vardı hareketlerinde, o diğer kadınlar gibi değildi; ne giysemden ziyade, geç kalmasam diye düşünüyordu, kahvaltı masasını toplarken. Evden nasıl çıkacaktı? Bu kadar erken çıkmıyordu ki evden. Annesini kandırsa Babası vardı, hadi büyük suları geçti, ya kardeşi? Küçük suda boğulmanın hiç sırası değil...

Vapurdan indiğinde yağmurun çoğaldığını fark etti adam. İskelenin çıkışında şemsiye satan insanları fark etti hemen. Taşı toprağı altın dedikleri bu olsa gerek diye düşündü. Yağmurdan bile para kazanılıyor. Umarsızca geçti şemsiye satanların yanından, o yağmurda ıslanmayı seviyordu, hem geldiği yerde bu kadar yağmur yağmıyordu, tadını çıkarmalı diye düşündü. Bir süre otobüs durağına sığındı, nasılsa bir ara diner bu yağmur diye düşündü, sonsuza kadar yağacak değil ya! İçemediği sigarası aklına geldi, bir sigara daha çıkarttı iyice ezilmiş paketinden, bu sefer yağmura armağan etmedi sigarasını. karışık düşünceler içerisinde içti sigarasını.

Evden çıkmıştı sonunda kadın. Çok geç kalmam umarım dedi. Şemsiye kullanmayı sevmediği halde, yanına aldı evdeki şemsiyeyi, otobüs durağına gidene kadar hiç kullanmadı, ıslandı biraz, razıydı ıslanmaya da, sevmiyordu ki şemsiyeyi, belki o kullanmak ister diye yanına aldığı şemsiye duruyordu çantasında. Bindi geç kalan otobüse, pazar sabahı nereden çıktı bu trafik diye düşündü, yağmura bağladı bütün trafiğin hantallığını.

Sığındı durakta bekliyordu adam. Merhaba dedi ilk defa canlı olarak duyduğu bir ses. Hiç yadırgamadı, çok tanıdık geldi. Merhaba dedi adam da kadına. Şemsiye istermisin diye sordu kadın. Sevmem ben dedi adam.

Yağmurda yürümeye başladı adam ve kadın...

ESBİG -Eskişehir Bilecik Bisiklet Turu

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Mon, 05 Dec 2011 01:08:09 PST

Uzun zamandır yazı yazmıyorum, seyyah oldum geziyorum bu aralar :)
Madem geziyorum, fotoğrafları da paylaşayım, gezi hakkında notları da ileteyim istedim.
Bisikletforum da Ferhat Köse`nin gezimiz hakkındaki güzel anlatımına hiç dokunmadan yayınlıyorum.

Merhaba arkadaşlar.ben 10 gün önce tek başıma yaptığım 100 km lik performnas turumdan beri bisikletime uzun soluklu binemiyordum.Sordum arkadaşların durumu benden kötüymüş Cuma günü ani bir karar ile bugün uzun yol yapmaya karar verdik.Hem yeni rublemi ve kaskımı deneyecektim, hem arkadaşların pasını alacaktık hemde soğuk ama yağışsız havayı değerlendirecektik.Çok şükür kazasız belasız atlattık.Sadece benim sol dizde anlamadığım bir ağrı ile Mehmet in teker patlağı dışında kayda değer olayımız yok.Gelelim anlatım ve fotoğraflara....

Sabah 09:15 buluşma noktası soldan azicane ben  Eser Sevinç,Mehmet Gürsoylu ve Onur Şenel mahşerin 4 atlısı..Bugün 166 km yol yapacak ayaz demeyecek soğuk demeyecek rampa demeyecek Bileciğe gidecek ve dönecek....

Yola çıktık ama daha 20 km gittik ki Mehmetin lastik patladı...

hemen yeni kaskın reklamını yapayım 190 gram şu ana kadar kullandığım en hafif kask çok memnun etti beni...

Buda Onurun sırt çantası yarım kiloluk kilit ve WD 40 sprey yağ bile almış yanına akşam pişman olacak ama şimdilik sıkıntı yok

Condator hayranı Mehmet kendini ona o kadar benzetiyor ki lastiğini biz tamir ediyoruz Mehmet elleri cebinde dolanıyor....Ama kurtulamadı ilk molada çayları ısmarlayacak....

Çıktık hemen yola ama epey zaman kaybettik....

Yol bisikletini işte bu yüzden çok seviyorum düz yolda çok hafif sırttan rüzgar alınca bunlar oluyor  kaybolan vakti kazanmalıyız....

Bozüyük gözüktü bile 45 km

Bozüyük çıkışı Mehmetten çaylar

Eserin makineyi modifiye ye başladık hayallerimdeki tur bisikletine dönüyor yavaş yavaş....

Araya kendimi ekleyim....

gençlere keçi boynuzu ikramımız

Çaylarda geldi. 8 çayın 5 lira ettiği tek müessese.Tanesi kaça geliyor anlamak mümkün değil  aklımıza ilk gelen Mehmet in elinde apaçık duran 5 lira dükkan sahibini cezbetmiş olacak ki kaç çay içersek içelim sanırım 5 lira diyecekti

hemen çıktık yola.....

Araya bir kask reklamı daha ekleyim

Birde km saati yol tertemiz a4 kağıdı gibi gelde hız yapma

Biraz yoldan kareler....

Bilecik tabela hatırası

meşhur Bilecik rampasını cıkıyoruz artık yaklaşık 7-8 km %10-15 eğim ile ama 80 km yol yaptıktan sonra insanı zorlamıyor diyen yalan söyler....

şehir manzaraları.Şehir tepenin başına kurulmuş.Aşağıda gözüken Osmanlının kurucusu Osman beyin kayınpederi ve akıl hocalarından Şeyh Edebalinin türbesi.Bugün gezemeyeceğiz ama merak eden olursa yazın aynı turu yaptığımda bolca fotoğraflayıp yayınlamıştım forumda aratırsanız bulursunuz....

yemek yiyeceğimiz yeri de bulduk....

geri dönüş başlar başlamaz benim sol diz kapağımın iç kısmında daha önce yaşamadığım dehşet bir ağrı başladı tek ayak uzunca süre idare ettim ama 20 km sonra dayanamadım mola istedim

Ekip de geliyor bu ekip de Eser in Cuma akşamı halı saha maçından kaynaklı dökülme sahneleri

Bu noktadan sonra hem havanın erken kararması sebebiyle hemde benim sol dizin geçmemesinden kaynaklı fotoğraf işini bitirdim....(şehire 30 km kalaya kadar geçmedi ondan sonra epey azaldı da normal hızımıza cıktık )
Buda Eskişehire 15 km kala cezerye ve metro molası daha önce yağmurdan saklandığım turlarda anlattığım Karaambar kamyoncular derneği şimdi fotoğraflara bakınca yine en dinç benim sanırım ekip dökülmüş duruyor

evet mutlu son eve geldik......

Bugün bana eşlik eden kardeşlerim evlerin durumuna göre 166 ila 170 km yol yaptılar.Öğlene kadar dehşet soğuk yediler akşamın son yarım saati yine aynı soğuk devreye girdi.Yılmadılar keyifle ve neşeyle çevirmeye devam ettiler.Mehmet ile Onur günlük km rekorlarını kırdı.Kıssadan hisse mükemmel bir gündü hepsine sonsuz teşekkürler.....

Beklemek

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Wed, 16 Nov 2011 14:15:32 PST

Otobüs bekleriz, tramvay bekleriz, izleyeceğimiz diziyi bekleriz, ramazan ayında pide kuyruğunda, istanbulda vapuru, trafikte yolun açılmasını, okulda sınav saatini vs... bekleriz.

Bunların olacağını biliriz de bekleriz. Otobüs geç kalsa da bir sonraki gelir, tramvay desen aynı, pideler elbet çıkacaktır fırından, vapur gelecektir, trafik açılacaktır, zaman geçip sınav saati gelecektir. Biliriz beklediğimizin ödülünü alacağımızı.

Bir de umut ettiklerimizi bekleriz...
İş yerinde terfi bekleriz, zam zamanını bekleriz, okulların kapanıp tatilin başlamasını, sınavlara gireriz güzel sonuçlar bekleriz vs...
Bu beklemelerimizde de bir umut vardır, çalışır çabalarız ve bu çalışmalarımızın karşılığında bir nevi ödül bekleriz.

Peki sevgiliyi beklemek? Henüz hiç tanışmadığın, varlığından bile haberinin olmadığı ama Dünyanın herhangi bir yerinde, sizden habersiz yaşayan günün birinde en yakınınız olacak o yabancıyı beklemek?
Ya hiç gelmezse sorusu gelir çöker üzerinize, yıldırır, yolunuzdan saptırır beklemekten vazgeçtiğinizde.

Sonra hiç ummadığınız bir anda girer hayatınıza, fark etmezsiniz o olduğunu en başında, oysa kaderleriniz ortak yazılmıştır, kesişmiştir artık yolunuz, tüm yollar "size" çıkar.
Yabancıydı ya hani size, aslında hiç de yabancı değilmiş. Aynı acıları yaşamışsınız, benzer yollardan geçmişsiniz, hem yabancı olsa size nasıl hayatlarınız birleşirdi ki?
Aslında; bütün hayatınız boyunca henüz tanışmadığınız yalnızlığınızı paylaşacağınız o`dur.

...ve bütün bunları ancak hayatınıza o gelince anlarsınız...
"Hoş geldin sevgilim"

Yalnızlık

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Wed, 16 Nov 2011 11:09:17 PST

Hiç kimse uzun süre istemez yalnız kalmak.
Bazen de yalnız kalmak istersin. Kalabalığın içerisinde yalnız hissettiğin anlara inat,kaçarsın kimsenin seni bulamayacağı yerlere, kimselerin olmadığı yerde bile yalnızlığı ararsın. Kaçışın insanlardan değildir, kaçışın kendindendir. Nereden gelip, nereye gittiğini unutmak istersin. Bugünün, yarının ne olacağını umursamadan belirli bir süre "yaşamak"tır tek gayen. Geçmişin yakanı bırakmayan izlerinden sıyrılmak, geçmişin omuzlarına çöken ve her geçen gün kamburunu çıkartan ağır yüklerini, geleceğin hakkında kurduğun hayallerinin bir bir yalan olmasının sırtına yüklediği umutsuzluktan kaçarsın. "Hiçlik alanını ararsın"
Yalnız kalamazsın, kaçamazsın, bulamazsın hiçlik alanını.
Paylaşmak istersin bu yükleri, paylaşacak birini ararsın, onun da ağır yükleri vardır, bilirsin, kabullenirsin. Yine de azalır sırtındaki kamburun, kuş gibi hissedersin, sanki; sanki sen başka sen olmuşsun.
Her şey farklı gelir gözüne, Dünya daha bir güzeldir, çiçekler, böcekler, pembe bulutlar olur başının üstünde.
"DANK"
diye bir şey vurur sonra Dünyana. Sana Dünyayı farklı gösteren gider ardına bakmadan, hiç acımadan. Daha bir ağırlaşır yükün, daha bir zor gelir taşımak.
Sonra bir başkası
ve yine koca bir
"DANK"
daha bir zorlaşır her şey, küsersin, pes edersin. Daha fazla yük istemezsin, alışmışındır o kocaman kamburuna, istemezsin kimseyle paylaşmak, razı olursun kaderine. Kabulleniştir tek yapabildiğin. Bulmuşsundur hiçlik alanını sonunda. Yaşadığın her şey koca bir "hiç" tir artık. Bakarsın eline avucuna hiçbir şey yoktur çünkü.
Sonra bir şey olur, anlayamadığın bir şey. Hayır diyemediğin, kabullendiğin bir şey. Tüm korkularına, tüm "hiçlik" lerine rağmen dur diyemezsin kendine. Dur demek istemezsin bile.
Sonunu bilemezsin ya hiçbir şeyin. İyi de olsa, kötü de bitse nerden bilebilirsin ki?
Nereye kadar kaçabilirsin ki? sorusuna bir tekme savurursun. Yaşamak için varım dersin, iyi de olsa, kötü de bitse yaşamalıyım, ancak o zaman...
Hayatın paylaşınca güzel olduğunu anlarsın.

Mutluluk

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Mon, 07 Nov 2011 13:04:55 PST

Bazen hiç ummadığınız anda gelir ve sizi sımsıkı sarar.
Umutlarınızın tükendiği anda, hiç beklemediğiniz bir şekilde girer hayatınıza "mutluluk"
Hoş geldin dersin, hoş geldin, hoş geldin. Ne iyi ettin de geldin. Bunca zaman nerelerdeydin?

Deprem Vergileri?

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Tue, 25 Oct 2011 13:09:21 PDT

Deprem vergisi haricinde hayvan gibi vergi ödüyoruz, hayvan gibi!

Hala depremle ilgili hiçbir şey tamam değil, çadır yok! giysi yok! yiyecek ve içecek sıkıntılı! Nerde lan bizim deprem vergilerimiz, nerde hayvan gibi sömürdüğünüz vergiler.

Şu ülkeyi adam gibi yönetecek birisi gelmeyecek. Zaten adam gibi birisi gelse değil %50 muhtemelen Apo dan önce ne yapar eder onu asarız! Geçmişte astıklarımız gibi!

Van için...

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Tue, 25 Oct 2011 13:55:03 PDT

17 ağustos depreminde bizler için fuhuşçular, alemciler, allahsızlar diyorlardı , şimdi Vandaki depremzedeler için de pkk`lı, vatan hainleri, oh iyi olmuş, sevindim diyorlar ne acı.
10 yıldır kafa olarak ilerleyeceğimize gerilemişiz. Kafalar hala boş kafa, boş bile az bom boş.

Orada pkkya yardım edenlerde vardır muhakkak ama masum daha çok!

Soruyorum ey atıp tutanlar, sevinenler! Siz hiç deprem yaşadınız mı? Evinizin dışında, sokakta zorunluluktan geceyi geçirdiniz mi? Açlık ve susuzluk nedir bilirmisiniz?
Enkaz altından birini kurtardınız mı ya da kurtaramayıp gözlerinizin önünde çaresizliğinizden ölüşünü izlediniz mi?
Bunları yaşamadıysanız bedava anlatmayın bana.

Ayrıca bizler Türk`üz asırlardır düşmanımıza bile yardım elini uzatan milletiz. Bize bu yüzden Türk derler, bu yüzden binlerce yıldır Türk Milleti her şeye rağmen ayakta. pkklı şerefsizlerin oyununa gelmeyin, bu herkes için geçerli.

Eğer siz de Van için yardımda bulunmak istiyorsanız http://yalnizdegilsinvan.wordpress.com/ bu adresten size en yakın yardım merkezine ulaşabilirsiniz.

Başlığı olmayan şiir

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Fri, 14 Oct 2011 10:56:50 PDT

Sayfalar dolusu yazdım,
Sildim yazdıklarımı sonra
Tekrar anlattım başka şeyleri
Tekrar söyledim söylemem gerekenleri
ve yine sildim
Kaç saat oldu masanın başında bilmiyorum artık.
Yazabilmekti tek amacım
Anlatabilmekti korkmadan
Yazdım, korkmadan anlattım
ve yine sildim
Sen okuyamadın yazdıklarımı
Ben anlattım her şeyi sana
Başlığı yok ya şimdi bu şiirin
Başlangıcı olmayan şeyin sonu da olmaz dedim kendi kendime
Sonu olmasın istedim en masum halimle
Bir ömür sürsün istedim
Nasıl olsa vakti gelince okurum yazdıklarımı.
Yazdıklarımı sildim ben
Düşündüklerimi, düşlediklerimi değil.

AYI vs. GÜRCÜLER

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Thu, 06 Oct 2011 09:51:41 PDT

Sevgili kardeşim Uğur. (Dear Yavşaaağaaam) Karadeniz köylerinde dolaşan binlerce ayı hikayesi kuşaktan kuşağa çarpıtılarak geldi. Yeni nesil karadenizli gençlerimizin, özellikle gürcü olanların, gerçek kimliklerini bilmeleri için gerekli, asimile olanların ise soyunu daha iyi tanımaları açısından faydalı olan bu eşsiz çalışmamla, Ayı muhabbetine son noktayı koyuyorum.. Saygılarımla Yakup Ç.

Futbol ve Bisiklet

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Sun, 02 Oct 2011 14:00:48 PDT

Şu günlerde yoğun bir maç trafiği içerisindeyim, bugün oynadığımız maçla birlikte bu haftaki 4. maçımı yapmış bulunuyorum ve bunun 2 tanesi büyük sahada 11`e 11 dediğimiz türden. Somaliye yardım adı altında turnuvaya girmişler arkadaşlar, beni de kadroya yazmışlar, ancak maçtan bir gün önce ve üstelik bir halı saha maçının sonrasında öğreniyorum bunu.

Somaliye yardım deniyor ama nasıl yardım ediyoruz anlamış da değilim, seyirci desen zaten yok, olanlar da ücretsiz izliyor, sponsor desen doğru düzgün sponsor bile yok, katılım ücreti ödedik mi ödemedik mi onu bile bilmiyorum. Sağ olsun bizim arkadaşlar da saçma sapan bir kadro kurmuşlar gelen geçen yeniyor, hatta hezimete uğratıyor bizi.

Takıma baktığın zaman büyük saha tecrübesi olan ben dahil 3 kişi. Üçümüz de yıllar önce bırakmışız bu işleri, şöyle söyleyeyim en son büyük sahadaki maçım işitme engelliler liginde kaçak olarak yarım devre oynamamı saymazsak :) sene 1999 da depremden önceydi. Üstüne rakiplerimiz de amatör liglerin takımları olunca yenilmemiz kadar doğal bir şey yok. Biz 1.amatörde oynarken, 2.amatördeki kulüplere bile şuan bizim yediğimizden fazla atıyorduk. Takımdaki diğer elemanlar halı sahadan öteye maç görmemiş vatandaşlar olunca da saçma sapan bir oyundan öteye gidemedik. Verdiğim mücadeleye ve ertelediğim planlarıma üzülmekten başka elimde avuntu olarak sadece yıllar sonra büyük sahada futbol oynamanın keyfi ve aslında ne kadar da kolay olduğunu idrak etmem oldu.

Verdiğim mücadele demişken; Facebookta bu akşam Bisiklet Bir Kültürdür`ün sayfasında Fransa bisiklet turunda kaza yapan Johnny Hoogerland`ın kaza sonrası verdiği mücadeleyle ilgili bir yazı gördüm.

Önce kazanın videosunu izlemenizi isterim. Kazada arkada tellere uçan bisikletçi Johnny Hoogerland.

Bisiklet yarışlarında, düşen sporcuların yaralarına bile bakmadan bisikletlerine saldırıp hemen yola koyulmaya çalışmalarını gördüğünüzde, her faulde iki dakika yerde kıvranan milyonluk eşekleri bir hatırlayın. Fransa Turu yarışında çekim aracının çarpıp dikenli tellere uçurmasından sonra kalkıp yarışa devam eden, etap sonunda vücuduna 33 dikiş atılan ve 5000km lik yarışı bitiren Hoogerland' mı gerçek bir sporcu, yoksa topu topu 90 dakika bir hava baloncuk topun peşinde koşup itişen kakışanlar mı? (alıntıdır)

Fotoğraflar da bacaklarının ne halde olduğunun en iyi göstergesi ve bu adam bu bacaklarla Dünyanın en zor bisiklet yarışı olan Fransa Bisiklet Turunda 5000km pedal çevirmiş bir insan.

Şimdi her iki sporu da amatör düzeyde yapan birisi olarak derim ki; bisikletle lisanlı olarak yarışlara katılmadım veya bu yönde antrenman yapmadım, sadece hobi olarak kullandım ve bir günde en yüksek yaptığım kilometre yaklaşık 6,5 saat pedal çevirme süresiyle 195 km, futbolu 2 ise sene amatör ligde oynadım.

Her ikisini de düşününce bisiklet sporu gerçekten çok zor bir spor ve futbola göre çok daha tehlikeli.

Leyla ile Mecnun

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Tue, 27 Sep 2011 10:36:07 PDT

TRT 1 in absürt komedisi, bazen fazlaca zıvanadan çıkıyorlar ama gülerek izlediğim bir dizi.

Bazen özeniyorum bu dizideki mantığa, keşke hayat da böyle olsa, bir sabah uyansak her şey bambaşka bir boyutta olsa, sonra duruma vakıf olup, olayları çözene kadar vakit geçse, oyalansak biraz, şu yaşadığımız rutinlikten sıyrılsak, aksiyon yaşasak. Sonra o aksiyonun içerisinde şimdiki rutin hayatımızı özlesek, hooop bir sabah uyansak tekrar rutin hayatımıza dönmüş olsak.

İsmail abimiz olsa birer tane...

Çok saçma lan, ama olsun güzel olurdu herhalde.

Bir de şu Zaman gazatesinin reklamına ayarım şu sıralar, her gazete dağıtan kişi, kendi çapında dünyayı kurtaran adam modunda gösterilmiş! Kaç para veriyorlar ki bu adamlara merak ettim. İyi para veriyorlar demek ki.

İsmet Paşa Mevzusu

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Tue, 13 Sep 2011 11:42:46 PDT

Bir önceki yazının sonunda aynen şu cümlelerle belirtmiştim. "Bir de İsmet Paşa mevzusu var ki onu da daha sonra anlatıcam." üzerinden fazla vakit geçirmeden, sıcağı sıcağına anlatmak lazım.

Bir gün yine Hüseyin`le bizim eve gidicez. Bizimkiler memlekette gitmişler, biz de ergeniz tabi kaçırır mıyız bu durumu, çarşıda ve sahilde fink atıp eve geçerken film alalım da izleyelim dedik. Girdik bir cd satan dükkana iki tane film aldık, birisi korku diğeri de vurdulu kırdılı bir şeydi.

Eve geldik aç karnımızı doyurduktan sonra kurulduk televizyonun başına, ilk önce korku filmini koyalım da azıcık tırsalım dedik, o zamanlar bende vampirli film hastalığı mevcut, şimdi izliyorum da ne kadar saçma geliyor, Blade serisi bile saçma gözümde. Hüseyin de sevmiyordu bu tarz filmleri o yüzden cinli perili bol hayaletli bir film almıştık. Filmin adını filan da hatırlamıyorum, tozlu rafların arasından kıyıya köşeye atılmış bir filmdi. Benim tüm söylenmelerime rağmen Hüseyin o filmi almakta ısrar etmişti.

Koyduk vcd`ye bizim Hüseyin`in ısrar ettiği filmi başladık seyire, film o kadar sıkıcı, o kadar lanet, o kadar izlenilmez bir film ki anlatamam, bu gün bile hatırladığım en net şey o filmin asla sonuna kadar izlenemeyeceği. 15-20 dk geçti artık ikimiz de mala bağlamış durumdayız, bir birimize telepatik yoldan ulaşmaya çalışıyoruz, şu filmi kapatalım diye ama nafile, tam bu sırada filmin içinde "İsmet Paşa" kelimesini duyduk, 5-10 saniye afallama süresinden sonra yavaşça birbirimize bakıp "ne dedi lan bu" "İsmet Paşa`mı dedi bana mı öyle geldi" dedik, kendimizden şüphe duyarken ikimizin de aynı lafı duyması ilginç oldu. Hemen durdurduk filmi geri sardık, aynı sahneyi izledik, ama bu sefer öyle bir cümle geçmedi, tekrar durdurduk, biraz daha geri sardık, belki daha önceki sahnedeydi biz kaçırdık gibisinden düşündük, ama nafile, bir kaç denememizden sonra gaipten ses duyduğumuzu düşünüp o geri zekalı filmi izlemekten vazgeçtik.

Ama her ikimiz de eminiz ki; o filmde o sahnede "İsmet Paşa" lafı söylenmişti.

Püskevit Tatlısı

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Tue, 06 Sep 2011 10:53:46 PDT

Net olarak hatırlıyorum sene 2000 çünkü o seneden sonra ben Eskişehir`e taşındım.

Hüseyin ve Ben bir gün bir arkadaşın doğum günümüydü neydi işte o kısmı net hatırlamıyorum ama tatlılar, kurabiyeler, kolalar havada uçuşuyordu, o kısmı hatırlıyorum.

Neyse efendim, biz bu etkinlikte camışlar gibi yedik içtik, yediğimiz önümüzde yemediğimiz arkamızda darı ambarına düşmüş tavuklar gibi saldırdık her şeye :) Burada yeyip içtikten sonra Hüseyinle beraber yaklaşık bir saat sonra bizim eve geçtik, geçme sebebimiz de eve geç gideceğim yanıma almayı unuttuğum anahtarlarımı almaktı. Girdik eve o da ne! mutfakta bir zini (tepsi değil bildiğin zini, hani şu üzerine sofra kurulanlardan) bisküvi tatlısı, baktık annem ortalıkta yok, dedim yiyelim şundan tadına bakalım. Aldık birer tane çatal çöktük masanın başına, Hüseyin karşı taraftan ben bu taraftan ye allah ye, ye allah ye ortada buluşuyoruz her sırada, yol yol yedik tatlıdan, doymak bilmiyoruz sanki, nasıl bir gündü neden o kadar yedik hiç hatırlamıyorum, allah manda iştahı vermiş o günlük.

Bir ara kapı tıkırdadı, içeri giren annemdi, bizi gördü gözleri yuvalarından fırlayacaktı, diğer odalara baktı kimse varmı diye ve "siz mi yediniz o kadar tatlıyı dedi" biz de küçük emrah moduyla boynumuzu büküp "ama çok güzel olmuş" dedik.

Üzerinden 11 yıl geçmiş olmasına rağmen Hüseyinle arasıra birbirimize hatırlarız bu münferit hadiseyi :) hoş bir tebessüm olur yüzümüzde, ergenlik çağıymış demek ki :)
Bir de İsmet Paşa mevzusu var ki onu da daha sonra anlatıcam

Yalnızlığım Benim Sidikli Kontesim

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Sat, 03 Sep 2011 12:37:40 PDT

Şuan kendimi o kadar yalnız hissediyorum ki... sormayın neden, niçin.

Sadece ama sadece söylemek istedim, söylemesem yalnızlıktan geberip gidicem heralde. Bunu bile söyleyecek kimse yok şuan yanımda, o derecelerdeyim.

Şuan askerden çok sevdiğim arkadaşım evleniyor, evet bu gece düğünü var ama uzakta çok uzakta Tekirdağ`da gitmeyi, gidebilmeyi çok istedim, ama zamansızlıktan gidemedim, iş yüzünden tamamen iş yüzünden gidemedim, halbuki o kadar da çok kazanmıyorum-kazanmıyoruz ama neden çalıştığımız işler için bu kadar endişeleniyoruz?

İş yüzünden bayram tatilini erken kesmek zorunda kaldım, evde kimse yok, herkes tatilde şehirde kimse yok, görüşmek istediğim birisi vardı görüşemedik, konuşamıyoruz o da yok.

Cumartesi günü oturmuşum evde yazı yazıyorum, müzik dinliyorum, birazdan keyfim gelirse bir film izlerim, gelmezse Braking Bad`in izlemediğim bölümlerini izlerim vs... saçma sapan işler işte, hem de Cumartesi gecesi.

Biran önce sabah olsun istiyorum şuan, atlayacağım bisikletime rüzgar ne tarafa götürürse gideceğim gidebildiğim kadar, dönüş mü? bir gün de dönmeyeyim ne olacak? ne olabilir ki en fazla! ne kadar daha kendimi kötü hissedebilirim ki?

Çok konuştum yine, en güzel cümleleri Can Yücel söylemiş, içinde bulunduğum durumu anlatmak için.

Yaşadım, yok inkar edemem

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Fri, 03 Feb 2012 10:04:08 PST

Ahmet Enes`in - Cennet şarkısı dünden beri defalarca dinledim, sözleri devamlı aklımda, dilimde, kalbimde.

Hani fani bu hayat ümit bağlayamam..
Olmadı diye oturup ağlayamam..
Gönlü geniş olan sükutu öğrensin..
Sevgimi yok yere ele bağlayamam..
Gelir mi diye hayallere sığınamam..
Kemale eren kendinden versin..
Sevdim, kaç kere bilemem..
Yaşadım, yok inkar edemem..
Bıktım, senle baş edemem ben..
Zaman öyle de geçiyor..
Hayat böyle de bitiyor..
Ama umudum cennetten..
Ben dalkavuk olanı hizaya getiremem..
Sorma bana ben görünmezi göremem..
Merak eden kendine yönelsin..
Boş yere kimseyi oyalayıp üzemem..
Geçici şeylere heves edip üzülemem..
Fikrim, hevesimi alt etsin..
Ben gözü görmeyene resim gösteremem..
Değerimi bilmeze değeri öğretemem..
O önce, haddini öğrensin..
Biten sevgiye imrenip özenemem..
Boş sözü duyup düstur edinemem..
Eden, kendine ah etsin..
Bildim lakin söylemem..
Gördüm ama izah edemem..
Dünya, senle baş edemem ben..
Zaman öyle de geçecek..
Hayat böyle de bitecek..
Eeee bitsin, umudum cennetten..
Sevdim, kaç kere bilemem..
Yaşadım, yok inkar edemem..
Bıktım, senle baş edemem ben..
Zaman öyle de geçiyor..
Hayat böyle de bitiyor..
Ama umudum cennetten..

Normal

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Fri, 19 Aug 2011 14:43:39 PDT

Bu aralar pek yazasım yok, içimden gelmiyor, vakit ayıramıyorum, canım istemiyor vs... adını bile koyamıyorum ama normal.

Çok kötü bir dünyadayız, hayat da çok kötü, insanlar da kötü, insanlar acımasız, bencil. İyiler de var ama onlar çok az. Sıkıldım yaa şimdi, ne yapıyorum ben? oturmuş bir şeyler yazıyorum, bir şeyler anlatmaya çalışıyorum, kime? niye? neden? çok düşünüyorum, az vaktim var düşünmek için ama çok düşünüyorum, bazen neden bu kadar çok düşündüğümü de düşünüyorum, eyleme geçmek lazım, hareket etmek lazım, bir süre hiç düşünmeden hareket etmeyi denemeliyim, sonuçlarını düşünmeden, akışına bırakmak lazım, nasılsa su akar bir şekilde yolunu bulur, ama iyi olur ama kötü olur.

Mevcut durum ne kadar iyi olabilir ki? Kime göre iyi, neye göre iyi, "iyi" nin kişiye göre, zamana göre açılımı yok mudur ki her zaman iyi standart bir "iyi" den ibaret olsun ya da "kötü" her zaman aynı kararlılıkta olsun. Standart mıdır bu kavramlar hayatlarımız için.

Mevcut durumun iyi mi kötü mü olduğunu içinde bulunduğumuz duruma gelene kadar ki düşünce yapımızla çözebilir miyiz ki, ya farklı düşünseydik, belki kötü olur dediğimiz daha iyi olmaz mıydı, denemeden bilemeyiz ki, ve bütün bunları ve denemek için tek bir hayatımız var, tek bir şansımız var.

Hakikaten çok sıkıldım yazıyı yazarken, ne yapıyorum ben? ya sen ne yapıyorsun, oturmuş değerli vaktini bu saçma yazı için harcıyorsun, git başka bir şeyler yap.

Her şey mi normal, yoksa ben miyim anormal ?

Dinlemek

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Fri, 12 Aug 2011 13:12:11 PDT

Bazen anlatmak istersin. Bazen anlatmak istersin ve yine bazen anlatmak istersin.
Saatlerce bıkmadan usanmadan anlatmak. Defalarca ağzının kuruduğunu hissedersin, dilinin ve çenenin yorulduğunu. Ama hala anlatmak istersin. Anlattıkça rahatlarsın, içini dökersin kaygısızca, karşılık beklemezsin, problemlerin çözülmeyeceğini bilirsin ama konuşmak, konuşabilmek. Şikayet edersin hayatını, yaşadıklarını, hayallerini anlatırsın, olması gerekeni ve olmaması gerekenin olduğunu anlatırsın. Nereden geldiğini nereye gittiğini, yol hikayelerini anlatırsın.
ve sen anlata biliyorsan bunları birisine, asıl kazancın seni dinleyendir.
Gerisi mi? sadece anlatmak için yaşanmıştır.

Avradın İyisi

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Fri, 29 Jul 2011 10:58:26 PDT

Bugün markete gittim annemle beraber, malum yıllık izindeyim ve annem tarafından köle izaura gibi kullanılıyorum, bir tek cam silmediğim kaldı, nasıl bir moddayım nasıl bir tatildeyim siz düşünün gerisi.

Dönelim markete, tam markete girerken gölgede oturan yaşlı bir bey amcaya doğru yaklaşan diğer bir yaşlı bey amca elindeki telefonu göstererek "görüyon mu avradın iyisini" dedi. Bankta oturan "ne oldu da" dedikten sonra elinde telefon olan "Aradım, bir isteğin var mı? dedim. Yok dedi" dedi ve hohohoh diye güldü. Oturan da "ne güzel işte" diyerek o da hohohoh diye güldü. :)

70-80 yaşında olan bir insan bunu söylüyorsa ne düşünürsünüz ? Tecrübe yanılıyor olabilir mi ?

Tatilden Dipnotlar

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Sat, 23 Jul 2011 01:15:10 PDT

Geçen hafta cuma gününden itibaren tatildeyim.
Bu tatilin anlam ve önemi benim için büyük. Geçen sene işe yeni başladığım için izin hakkım yoktu, ondan önceki sene askerdeydim, bütün yaz boyunca doğal olarak tatil yine yoktu, sanırım 3 yıl önce yıllık izin kullanmıştım, bu tatil yılından önceki sene yine işe yeni başladığım için tatil yoktu ve önceki senelerde de ticaret yapıp kendi işimle uğraştığım için tatil matil hak getire. Şu 29 yıllık hayatımda hepi topu 2 sefer yıllık izin kullanmışım. hafta sonu kaçamakları ya da bayramlardaki 2-3 günlük tatilleri saymıyorum buna, 15 gün aralıksız tatilden bahsediyorum bilesiniz.

Geçen hafta sonu İzmitteydim, dostlarımla görüştüm güzel vakit geçirdim, Pazar günü denize gittik ama ben yemin ettim daha pazar günleri denize filan gitmem, Ağvadaydık nasıl bir kalabalık, nasıl bir iğrençlik anlatamam, koskoca denizde yüzecek yer yoktu o derece kalabalık, zaten kalabalıktan denizin kumu suya karışmış dip gözükmüyor, sıcaktan ufak ufak böcükler peydahlanmış, suda durduğunuz zaman çimcikliyorlar :) açıkta yüzeyim diyosun, kaç yıldır yüzmemişsin yoruluyorsun, sahil desen hafta sonu piknikçileri hesabı, çoluk çocuk nineler, dedeler herkesler orada, bir de kendini kuma gömenler vardı ki sebebini çözebilmiş değilim, ne gerek var ? soruyorum ne gerek var, durum böyle olunca ben de 30dk lık yüzme ve bira almaya gittiğim süre dışında şezlong da gölgenin altında uzandım durdum, başka da bir şey yapmadım, muhabbet dışında gerisi bom boktu.

Pazartesi günü, bisikletli bir arkadaşla, yuvacık barajının yukarılarında bir yerde karaarslan kamping diye bir yere gittik, gidiş hayli yorucuydu, hep yokuş çıktık, hiç kullanmadığım öndeki ufak dişliyi burada kullanmak zorunda kaldım :) mekan ve kahvaltı şahaneydi, dereden akan su buz gibiydi, ayaklarımı 5 dk. dan fazla tutamadım.

Bir de c.tesi gecesi mangal muhabbeti vardı ki, dillere destan :) Murat Terzi`ye ayrıca teşşekkür etmek istiyorum bunun için. PS de yendiğimiz için de kusura bakma kuzen.

Salı günü akşam Eskişehir`e geri döndüm, haftaya salı Antalya`ya yolculuk var, Olymposta 4-5 gün kafa dinlemeye gideceğiz.

Buralarda ise napıyordum dersek, aylak aylak geziyorum. Başka bir şey söylenemez yaptıklarım için. Bir de bira içip bisiklet sürdüm ki, inanılmaz yoruldum.

Bisikletle gezi planım vardı, havaların çok sıcak olmasından dolayı bu planı şimdilik rafa kaldırdım, bayılıp gebermeye hiç niyetim yok :)

Asabiyim Ben

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Mon, 11 Jul 2011 14:09:27 PDT

Nerde bir yavşak-yavşaklık görsem cinlerim tepeme çıkıyor. İbneliğe, haksızlığa, şerefsizliğe tahammül edemiyorum. Bazen diyorum lan sanane siktiret karışam, bulaşma diyorum kendi kendime ama olmuyor yapamıyorum.

Araba sürerken kurallara uyarsın, 3 şeritli yolda hız sınırı 70 dir, orta şeritten gidersin 70`le, seni geçerken ibnelik yaparlar, üstüne kırarlar direksiyonlarını, kornaya basarlar vs... şehir içinde götüne kadar girerler, sinyal verirsin başka yola dönmek için hala yakın takip etmektedir, sonra frene basarsın, arkanda bir cayırtı, yanından geçerken kornaya basar el kol hareketi yapar vs... sonra araba sürmekten tiksinirsin.

Halısaha da maç yaparsın, rakipten yavşağın birisi çıkar eliyle koluyla pozisyonları keser, faul yapar uyarırsın, elvar, faul var dersin bıdı bıdı karı gibi konuşur, sonra muhabbet uzar konu nasıl devam ederse farkına varmazsın ve rakiptekio yavşağın en son kelimesi, faul ise faul de kullan, el varsa el de kullan ne konuşuyona gelir, bütün cinlerin tepene çıkar, maçta papaz çıkar, maç biter, bir de herkes gelir sana konuşur çok agresifsin, niye tartışıyorsun vs... sonra maç etmekten tiksinirsin.

Bisiklete binersin, trafiğin akışını bozmamak için elinden geleni yaparsın, en sağdan gidersin, yeri gelir yolunu değiştirirsin, yeri gelir kaldırıma çıkarsın ama nafile yavşağın birisi gelir seni sıkıştırır, senin ne kadar hızlı gittiğine aldırmadan önüne geçer iki metre önünden dönüş yapar, ya da belediye otobüsü gelir önüne gelir zırt diye önünde durur otobüsün arkasına canısı diye yazılmaktan son anda kurtulursun, 100km hızla yanından yarım metre bile mesafe bırakmadan geçer, sırf seni korkutup egosunu tatmin etmek için, geçerken yanından camdan laf atar vs... sonra bisiklete binmekten tiksinirsin.

Bir bara gidersin, normal bir bara, gece kulübü değildir bildiğin cafe&bar`dır burası, damsız girilmez der sana, hangi çağdan geldiniz ortaçağdan mı dersin tartışma çıkar, mekan onundur ya, kendini haklı görür, iki arkadaş gidip iki bira içemeyceksin yani, eskişehir gibi bir yerde cafe bar da dam muhabbeti yaparlar, zihniyetinizi s.keyim dayanamadım artık sövdüm yani.

Ben mi çok agresifim, insanlar mı beni zorluyor anlamadım. tek bildiğim şey var haksızlığa ve yapılan ibneliklere tahammül edemediğim.

Sevemedim Karagözlüm

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Thu, 30 Jun 2011 15:22:45 PDT

Bu filmi ve bu şarkıyı bilmeyen yoktur. O yüzden pek açıklama yapmaya da gerek yok.
Türkan Şoray ve Kadir İnanır`ın başrollerini paylaştığı filmde Belkıs Özener`in sesinden Sevemedim Karagözlüm

Türk halkının en büyük problemi "Çok Bilmek"

noreply@blogger.com (Hayalmeyal) — Thu, 30 Jun 2011 15:02:59 PDT

Çok biliyonuz amk. Herkes her şeyi çok biliyor.
Son zamanlarda iyice emin oldum, zaten bilinen bir gerçeği iyice tecrübe etmiş oldum son zamanlarda.
Eğer size çevreniz tarafından koşullandırılmış bir hayat yaşamıyorsanız ve yakın çevrenizin alışık olmadığı bir hayatınız varsa bu durumla karşı karşıya kalmamanız mümkün değil. Alışılmışın dışında düşünceleriniz varsa, hobileriniz varsa ve bunları anlatıyorsanız, haftada bir yapılan halı saha maçları dışında spor yapıyorsanız, tatil planınız beş yıldızlı otelde bir hafta boyunca hayvanlar gibi yemek yiyip alkolün dibine vurmak değilse, sırf yaşım geçiyor deyip evlenmek için evlenmiyorsanız vs... bunları daha da özele indirgeyip sayfalarca sürdürebilirim, ama gerek yok, çok sıkıcı, yazarken bile sıkıldım.

Eğer bu söylediklerimi yapıyorsanız çevrenizi bir gözlemleyin, ne çok bilen var değil mi? Ne çok karışan var. Merak ediyorum başkalarının hayatına müdahale etmek, onları yapmak istediklerinden vazgeçirmeye çalışmak, heveslerini kırmak, kararlılıklarına şüphe tohumları ekmek ne kadar kolay değil mi? İnsanların kendilerinin yapamadığı veya yapmaya cesaret edemediği şeylerin başkaları tarafından yapıldığını görünce hep bir "bela" arama tehlikesinde nedense. Onu yapma hastalanırsın, şunu yapma yorulursun, ötekine hiç bulaşma can güvenliğin yok, berikine bakma bile çok tehlikeli, olum manyak mısın ne işin var da uğraşıyon, lan kafayı mı yedin, de yürü git olmaz öyle şey bıdı bıdı bıdı, ne çok biliyonuz amk., ne çok biliyonuz yaa, herkes her şeyi ne çok biliyor, sorsan ömründe 3 kitap bitirmemiş, şehir dışına çıkmamış, askerlik haricinde ailesinden ayrı yaşamamış, merak ettiği şeyleri araştırmamış, hayatında kendine bir hobi edinmemiş, evden işe işten eve gidip akşam bilumum saçma salak tv dizilerinin hepsini hatim etmiş tipi tipler gelirler sana hayatlarında hiç yapmadıkları konular hakkında profesör edasıyla nutuk verirler.

Bazen diyorum ki, ben bu Dünyaya ait değilim. Eeee Eser başka Dünya mı var diyorum ? Yok! O zaman sen delisin diyorum, susuyorum.