Hayatı karalıyorum!

2011-10-27T02:06:00.000+03:00

diyorum ki, ben burada sandalyemde otururken, birden bir sıcak bassa ve ben eriyip gitsem. yavaş yavaş. önce kafam erise mesela. sonra kollarım. bacaklarım. ayaklarım. kesinlikle bir düzen içerisinde erimeliyim. su olsam. dökülsem birden, birden ama hızlıca, bu dönen altın renginde, dıştan bir patron koltuğunu andıran, fakat o dışındaki bezi söktüğüm anda bir süngerden ibaret olacak -ayakları olan bir sünger- bu sandalyeye.

birileri geldiğinde, ki o birileri de bir robot olacaktır. ve bir robot ıslak gördüğü bir yeri mutlaka kurutur. bu yüzyıllardır böyle olmuştur, bu bir kuraldır.

evet.

diyorum ki, kafasına sıçtığımın uzaylıları neden hala gelmiyorsunuz? bakın, oralarda bir yerlerden okuyorsanız beni sevgili uzaylılar, size sesleniyorum:

eğer geldiğinizde ben dostum ayaklarına girişecekseniz, yanınızda çorum leblebisi ve pişmaniye getirmeyi unutmayın. haa bana sorarsanız, bırakın bu ayakları. gelin, teknoloji harikası silahlarınızla bizleri bir bir havaya uçurun. önce o gökdelenleri yıkın mesela, onlar fazla uzunlar, sona bırakmayın. tarihi eserleri yıkın sonra. hiç acımayın. sonra da gelip oturduğum bu dandik binayı ben içindeyken havaya uçurun. lütfen. size çizdiğim bu yol haritasını kullanırsanız, insanlık gerçekten dost olduğunuzu anlayacak ve sizleri asla unutmayacaktır sevgili kahramanlar. tanrının ışığı sizinle olsun.

not: biriniz benimle iletişime geçerse açık adresimi vereceğim.

evet.

diyorum ki, tüm çocukluğum boyunca canlanmayan pelüş oyuncak köpeğim, şu aralar canlanacakmış gibi hissediyorum. birden o dolabın üzerinden atlayıp deli gibi dışarıya koşacak. sonra gezmediği sokak, cadde kalmayacak. aç kalacak, susuz kalacak ama koşmaya devam edecek. ve sonra birden yorulacak, sıkılacak ve yavaşça, kimseye çaktırmadan dolaptaki yerine geçecek. bunların hepsi takriben bir buçuk saat içerisinde gerçekleşecek. ve ben dahil, kimsenin umurunda olmayacak. seni umursamıyoruz sevgili pelüş oyuncak köpeğim.

evet.

diyorum ki, yukarıdaki şarkının konumuzla bir alakası yok. ama bu onun güzel olduğu gerçeğini değiştirmiyor. yani güzelliğin de konumuzla bir alakası yok. ama bu onun da bir gerçek olduğunu değiştirmiyor. gerçekliğin konumuzla bir alakası bulunduğu için, konumuzun da konumuzla bir alakası olmadığı da bir gerçek. yanlış anlaşılmalar elbette olacaktır, burada bahsedilen gerçeklik, sadece bir oyun hamurudur. ve elbette kuruyacaktır. ellerimiz ve beynimiz yer değiştirdiğinde her şeyin daha güzel olacağını görebilmek için ise sadece bir adet teleskop yeterlidir. gözler olmasa da olur. teleskop yeterli. bir teleskop kendi kendine yetebilmeyi her zaman bilmiştir. seni umursuyoruz sevgili teleskop.

hayır.

demiyorum.

----

2011-09-08T15:03:00.000+03:00

once basligi atmaliydim bir hata daha

2011-07-05T01:58:00.002+03:00

bence bir gun tum salakligimizla haberleri izlerken, gecelerin artik tedavulden kaldirildigini, gunesin batmaktan sIkIldigini ve artik hep bizlerle olacagini soyledigini ogrenmeliyiz. yani bu gece denen seyde benim hayatim oyle durgunlasiyor, oyle bir agir cekimde oynuyor ki dusuncelerim de ritmik bir sekilde yavasliyor, yavasliyor ve yok oluyor. geriye unutmaya calistigim varligim ve duygularim kaliyor. bas basa kaliyoruz oyle, sohbet ediyoruz ama bu adi duygularla anlasamiyoruz bir turlu. kavga, yaralama derken beni oldurme curetinde bulunacak kadar bile ileri gidebiliyorlar. simdi tanisan sen de seversin diyen bir isguzar mutlaka dunya uzerinde bir yerde bulunuyordur. bulunmuyorsa da kayip ilani verelim bulunsun. tanimiyorumdur belki haklisin da, beni bununla suclu cikarabilecek bir mahkeme de tanimiyorumdur. ha yani demem o ki insan oldugumu hatirlatmasina ne gerek var bunlarin? ben alarm kurunca bile uyanamayan bir kisiyim. kisi evet kendimi nasil tanimlarim diye dusundum bes on saniye ve bu samimiyetsiz kelimeyi kendime uygun gordum. peki toplum uygun gorur mu diye de dusunmedim sanma tum ahlaki kurallara sordum sakincasi yok dediler. derler, derler tabi hem ne zaman sakincam olmus ki, sorsan bakkala soyler, iyi cocuktur der. cok iyi cocuktur. kucuklugunu bilirim ben onun. soyle soyle yap dedik yapti. sunu yapmalisin, buyuk adam olucaksin sen dedik, sesini cikarmadi. yapti. hic sormadik sen ne istersin diye, sorsak ne cevap verecekti sanki? simdi sorsan ne cevap verebilir? anlamsiz anlamsiz bakar ancak. hep oyle bakacak. biz ogrettik zaten her seyi ona, her sey ve her yer ve herkes ogrenilir bu hayatta. ogretiriz her seyi, sinirlari belirleriz, duvarlari oreriz ve kimse kacamaz. nereye kacacak hem kacmanin kimseye yakismadigini da ogrettik. iste oyleyken boyle. neden bahsettik bilmiyorum ama hayatin anlami buralarda bir yerde. caldirsa biri buluruz ne guzel umarim sessize almamisimdir. yani diyorum ki bence ben bencilce benligimle dusunuyorum ki bir sabah uyansak ve kar tatili nedeniyle yasamimizin tatil oldugunu ogrensek. tum yollar kapanmis olsa ve bugun de nefes almayalim desek. guzel olurdu.

yazmak zorunda değilim ve bu hoş

2011-06-30T07:09:00.002+03:00

kimdi bu? bir dost mu? bir iyi insan mı? ilgilenen biri mi? yardım etmeyen biri mi? tek bir kişi miydi? hepsi miydiler? hala yardım var mıydı? unutulan itirazlar var mıydı? vardı hiç kuşkusuz. mantık her ne kadar sarsılmaz ise de, yaşamak isteyen bir insana karşı koyamazdı. hiçbir zaman görmediği yargıç nerdeydi? asla ulaşamadığı yüksek mahkeme nerdeydi?

sanki utanç ondan sonra da hayatta kalacaktı.

2011-03-19T22:07:00.001+02:00

çalışmak, insanı ruhsuzlastırıyor. hıhı evet. ve tam şu anda paslanan beynimle ne kadar zamandır düşünmediğimi düşünüyorum.

trrum tiki tak

2011-02-03T19:19:00.000+02:00

trrrrum,

trrrrum,

trrrrum!

trak tiki tak!

makinalaşmak istiyorum!

beynimden, etimden, iskeletimden geliyor bu!

her dinamoyu

altıma almak için çıldırıyorum!

tükrüklü dilim bakır telleri yalıyor,

damarlarımda kovalıyor

oto-direzinler lokomotifleri!

trrrrum,

trrrrum,

trak tiki tak

makinalaşmak istiyorum!

mutlak buna bir çare bulacağım

ve ben ancak bahtiyar olacağım

karnıma bir türbin oturtup

kuyruğuma çift uskuru taktığım gün!

trrrrum

trrrrum

trak tiki tak!

makinalaşmak istiyorum!

nazım hikmet, 1923.

---

çok uzun zaman olmuş yazmayalı buraya , yine de makinalaşmak istiyorum çok uzun bir süre daha...

sıcaktan sırılsıklam oldum

2010-06-07T20:53:00.000+03:00

Yaz yağmurları, mutluluk gözyaşları gibi. Gökyüzü ve insanın, bırakmıyor galiba peşini, gözlerindeki aykırılık hissi.

Bu tufandan sonra

2010-05-25T21:49:00.002+03:00

Bu tufandan sonra, isterim ki
yalnızca güvercin,
ama tek bir güvercin
kurtulsun bir kez daha.

Boğulurum çünkü bu denizde,
uçup gitmese güvercin
ve getirmese son anda
o yaprağı.

a dream within a dream

2010-05-16T00:52:00.001+03:00

alnına konsun bu öpüş!
ve, şimdi senden ayrılırken,
itiraf edeyim ki-
günlerimi bir düş
sayarken yanılmıyorsun;
ama, umut gitmişse uzaklara
bir gece ya da bir gün
bir görüntüde ya da bir şeyde olmaksızın
fark eder mi bu yüzden?
bütün gördüğümüz ve göründüğümüz
yalnızca bir düşün içinde bir düş.
kırılan dalgaların dövdüğü bir kıyının
haykırışları içinde duruyorum:
ve altın kum taneleri tutuyorum avucumda-
ne kadar az! ama nasıl da
süzülüyorlar parmaklarımın arasından derinlere
ben ağlarken -ben ağlarken!
ah tanrım! daha sıkı
tutamaz mıyım onları?
ah tanrım! tekini bile kurtaramaz mıyım acımasız dalgadan?
bir düşün içinde bir düş mü
bütün gördüğümüz ve göründüğümüz?

uçları kırık

2010-05-11T23:41:00.002+03:00

Aynamsın benim, derdi, sana bakarak güzelleşiyorum her geçen gün.

...

Biraz kirlendi diye kırıp attı sonra aynasını. Halbuki gerek yoktu, biraz tozunu alsaydı kendinin -ki kirlenen görüntülerdi sadece, eskisinden de temiz olmaz mıydı? Hem batmazdı belki kalbine, yere dökülen cam parçacıkları ve görmezdi belki kırıklardaki yansımalarını.

Su. Buz. Cam.

Nefret etmezdi belki hiçbirinden, belki gözlerindeki uçurumlar var olmayacaktı ve atlamayacaktı hiçbir duygu telaşla.

Vücudunun sıcaklığı dengeliyor şimdi ruhunun soğuklarını. -Kaç kişi donmuştu bu cehennemin öteki yüzünde? Kaç kişiyi asmıştı bu ölü meyveler veren darağacı?

Saçları hala aynı... Eskimiş bir fotoğraftan farksız gülümsüyor solmuş albümlerde.

gibi gibi

2010-04-20T23:36:00.002+03:00

dik bir yokuşu çıkarken nefes nefese,
yokuşun başındaki kedinin gülümsememesi
gibiydi hayat
hiç gülmezdi.

babasının elini koparırcasına tutan
küçük bir kız çocuğunun götürdüğü yerdi
hayat, lunaparktı
öylesine canlı.

taşmaya hazırlanan bir nehir
kadar hareketli.

bir gün kuruyacak mı bu nehir, umutlar yerin dibinde büyürken? bir gün yırtılacak mı bu siyah-beyaz fotoğraf?

geçmişe doğru yaşarken ben.

anlamıştım
tüm bilgelerin yalan söylediğini.

şey

2010-04-12T23:57:00.002+03:00

bugünlerde sık sık hiçbir şey yapmak istiyorum, hiç kimse olarak. etrafa boş boş bakmak saçma oluyor biliyorum, düşünmeden durmak da öyle. dalgınım, sebebini bilmeden. üzgünüm. neden ama? bilmiyorum, belki de bilmemek, bilememek tüm bunların sorumlusu.-etrafımızda ne de çok suçlu bulunur.

'va vis et deviens' adlı filmde bir sahne vardı;

yalın ayak koşuyordu çocuk, uçsuz bucaksız kırlara.

işte aynen o sahneyi yaşamak istiyorum başa sarıp sarıp bozana dek film şeridini.
-sahi kaldı mı öyle bir şey?

anonim

2010-04-10T00:07:00.000+03:00

Büyük dinler
Gemilerdir,
Şairler
Filikalar.
Bildiğim aklı başında herkes
Fırlattı kendini denize.

"ben demiştim" diyeceğim

2010-04-01T20:17:00.000+03:00

ortaokulda anlamıştım, büyüdükçe her şeyin kötüleştiğini!

ama anlamak yetmedi.

Fare-kedi ilişkisi

2010-03-27T23:31:00.000+02:00

"En büyük isteğim bir farenin bir kediyi canlı canlı yediğini görmektir. Ama daha önce fare de kediyle oynamış olmalıdır." (*)

Ben de bir insan istiyorum, dünyayı canlı canlı yiyebilen. Onu türlü kederlere sürükleyip, acılar çektirmesini, acının birazı kadar da mutluluk vermesini istiyorum ona. Müthiş bir sıkıcılık, tekdüzelik ve iğrenç bir yaşam sunmasını istiyorum önüne. Bunun yanında ruhsuzluk versin biraz da ona -ki dayanabilsin daha çok. Ya da boşversin bunları. Sadece insanlarla tanıştırsın dünyayı ve onlarla yaşamasını istesin ondan.

Böyle bir durumda dünya, katlanabilir miydi acaba, bizim ona katlanabildiğimiz kadar?

Ben sadece bir insan istiyorum! Doymak bilmez dünyayı canlı canlı yesin.

Çok mu şey istiyorum?

(*): Elias Canetti, Notlar, 1942.

sayı doğrusunda kavram göstermece

2010-03-18T22:50:00.001+02:00

-acı——————————donma noktası——————————+mutluluk

*mutluluk, acının yokluğu değil.

Can kırıkları

2010-03-06T00:09:00.002+02:00

Sayfalarca yazdıktan sonra yazdıklarıma anlam veremeyip onlara bir başlık dahi bulamamak, yıllarca yaşadıktan sonra da yaşananların anlamsızlığını görüp adını bile koyamamak gibi. Konuşmak, konuşmak, konuşmak ama anlaşılamamak, yürümek, hep yürümek ama bir yere varamamak gibi. Denizin sonsuzluğunu düşünmek gibi. Derin bir nefes almak, henüz kirlenmemiş hayatlardan.

Suç ve ceza. Cezasız bir suç yokken, neden tüm cezalar suçsuz? -Raskolnikov haklıydı, evet, hep haklıydı...-

Sevmediklerimizi, sevdirir ve görmediklerimizi gördürür ya çoğunluk. Hani nerede o "Kral çıplak!" diyebilen o çocuk? Hepimizin mi sesi kısık? Hepimizin de aynı yüzyılda? Aman ne tesadüf! Ne hoş tesadüf!

"Bıktım her nasılsın sorularına iyiyim sahteciliklerinden" dememiş miydi Aziz Nesin? Ee ne gereği var hala bu merasimin? Kötü olunduğunda bile iyi gösterebilen kendini, pis bir alışkanlık. Ha bu arada, nasılsınız?

"Oldum olası sevmemişti..." şeklinde başlayan bir cümle nasıl tüm romanların vazgeçilmeziyse, kendini acındırmak isteyenlerin vazgeçilmezidir yalancı gözyaşları. Timsah gözyaşları mı demeliydi... Yoo, o pek klişe. -Klişe değilmişiz gibi sanki hepimiz, klişe kullanmaya da çekiniriz. Merhaba, bizler fazla güdülenmiş gösteriş meraklıları.-

Ve söz gümüşse, sükut altınmış.

Yüzyıllardır yanan bir yalancının mumuyla mı aydınlanıyoruz yoksa?

saçmalıyorum mütemadiyen

2010-02-28T00:06:00.000+02:00

küçük, plastik bir semazen biblosu var masamda. duruyor öylece. dönmesini bekliyorum. dönmüyor.

ışık ve bedenimin her kavgasında bir dev doğuyor, bir gölge. bir gölge karanlık, uzayan ya da kısalan sıska bir sihirbaz. ezip geçemediğim her dakika kafamda tepinen o küçük cücelere haddini bildirmesi gerek birinin.

fotoğraflarımın arkasındaki insanlar dururken bana birer ayrıntı olmak düşüyor. farkedilmeyen birer ayrıntı, açılmamış birer hediye paketi oluyorum ve endişeli gözler tek eğlencem.

duyguların renkleri yok, hayır. renklerin birer duygusu var. gökyüzü neden mavi mesela? siktir et.

fark ettin mi bilmiyorum, soru işaretleri pek sevimsiz bugün. ve nokta güzel kadınım.

uyarmasa olmaz şu gözlerimdeki kızarıklıklar. tamam, peki, uyuyacağım.

söylemeyi unuttum,

büyük, plastik bir dünya var etrafımda. duruyor öylece. dönmesini bekliyorum. dönmüyor.

the road not taken

2010-02-14T12:50:00.002+02:00

şanslıydı robert frost,
iki yol vardı önünde sadece.
oysa benim önümde
milyonlarca yol var şimdi
seçsem birini
küsecek diğerleri
az aşınmış olanları da göremiyorum
karanlıktayım çünkü
hepsi aynı
hepsi aynı güzellikte
o karar verdi
ben vermeyeceğim
ben
bekleyeceğim karanlıkta
güneş doğana dek
izleyeceğim yolları
geç kalana dek
yaşam gibi ölüme.

Başlığın ilgisizliği

2010-02-13T12:35:00.000+02:00

Burası bir bataklık. Uzun boylu bitkiler dikkatinizi çeker önce. Yeşildirler, ürkütücü yeşiller. Toprak hiç olmadığı kadar koyudur etrafta. Siyah olmaya çalışırcasına. Güneş de pek sevmez burayı, uğramaz sıklıkla! Bataklık dediysek çamur gelmesin aklınıza hemen. Çünkü resmin bütününde çok az yer kaplar onlar. Suyun kıyıya vuran ayakları çamurları incelediğimizde kurbağa yavrularını görürüz. Ahenkli bir şekilde dans ederler hep. Yoktur küçük bir balıktan farkları, siyah olmaları ve vatanlarının çamur olmasından başka. Ah, bakın şu uçan kocaman sineği gördünüz mü? Gerçek adını kimse bilmez onun çünkü o kocaman sinektir sadece. Korkutabilir sizi filmlerdeki o dev böcekler aklınıza düşerse. Bir zararı yoktur ama karşılamak ister kendisini yalnızlıktan kurtaranları. Sivrisinekler de çoktur burada, onlar gerçekten korkutucudur ve belki de gerçekten korkmalı onlardan. Bataklığın -Aslında ufak bir göl fakat biz ona yine de bataklık demeye devam edeceğiz.- derin kısımlarında pek de geniş olmayan nilüfer yaprakları yeşilliğini kaybedecekler yakında, çünkü üzeri toprakla kaplı hepsinin. Kimbilir kaç yıldır burada yaşar bu cesetler. Bataklığın en hoş yeri ise ortası. Orayı sahiplenmemiştir çünkü hiçbir canlı. Orası herkesindir, herkes bunu bilir. Bataklığın adı mı? Onu da herkes bilir fakat kimse cesaret edemez söylemeye. Sırdır.

Burası bir bataklık. Çeşit çeşit canlı yaşar burada, çeşit çeşit insan. Koyu gridir her taraf. Uzun boylu binalar dikkatimizi çeker önce. Çok gözlü canavarlar. Tepelerinde kulakları da var. Daha yukarıya baktığımızda gökyüzünü görürüz. Gökyüzü sakin ve tekdüze. Ağır hareketleriyle sıkıcı. Sıkılıp, gözümüzü yere çevirdiğimizde renkli canlıları fark etmemiz çok uzun sürmez. Arabalar, birbiri ardına arabalar... Ve kovalamacalar. Bataklığın nüfusa en üstün canlısı her yerde -insanlar!-. Acı ve kederle dövüşüyorlar, eksik olmuyor yüzlerinden gülümsemeleri de. Gülümsemelerinde saklı hazinenin kapağını açmaya korkmamak elimizde değil. Kimbilir içinde neler saklıdır! Sessizliğin ürkütücülüğünü bastırmak istercesine gürültülü burası. Evet, böyle daha iyi, bu daha ürkütücü. Burada her şey daha ürkütücü. Çünkü her şey sahte burada ve bir o kadar dengesiz. Hala nasıl kırılmamış bu terazi. Hala nasıl kırılmamış tüm bu saçmalık. Burada herkes her şeyi biliyor. Bildiğini sanıyor. Burası karmaşık, burası bir bataklık.

Bize iki resim arasındaki yedi farkı bulmak düşüyor.

Dağılan Renkler

2010-02-13T00:36:00.000+02:00

Bak, bir göçebe geçiyor. Bir göçebe geçiyor tüm umarsızlığıyla.

Geçmişini, nerden geldiğini ve geleceğini, nereye gideceğini kimse bilmiyor. Kendisi de. Doğa tek arkadaş, ayakları tek yoldaş. Aşık inandıklarına, aşık, aşık. Eski tanıdık; pişmanlık.

Pişmanlık... Empati kuramadığımız, kendimize hakim olamadığımız anların istenmeyen çocuğu. Doğar yine de acılarla birlikte, kimseye aldırmadan. Büyür, büyür, büyür. Hayat o olur artık ve sadece yaşatmak ister kendini, yaşatmaz bizleri. Nefret edilenler listesini tek başına dolduracak kadar güçlü olur sonra. Yaşatamayacağı gibi öldüremez kimse onu doğurandan başka, doğduğu andan başka. Acıların saklandığı tek sığınak, tek koruyucu zaman yaralar belki onu ama bir yerlerde gülümser yine tüm hırçınlığıyla, kiniyle, nefretiyle.

Şimdi ben... Öldürmek istiyorum onu, acımasızca asmak istiyorum bulduğum tüm iplerle, tüm ağaçlara. Yorgunum belki... Olsun. Yavaş yavaş ölürken kıvranır ya bir böcek. Son bir hamle yapmak, hayata dönmek ve gülmek ister sadece. Son hamle. Yaşamak ya da yaşatmak. Ya bilinmeyenin boşluğunda kazanan, kazanan kim olacak?

Bak bir göçebe geçiyor. Bir göçebe geçiyor tüm umarsızlığıyla.

Onu tanıyorum.

terapi

2010-02-07T00:24:00.002+02:00

alıntılar yapıyorum çokca, ordan oraya savuruyorum metinleri. niye diye sorsalar cevap bile veremeyeceğim belli ki. yazıp yazıp siliyorum sonra. toza dumana karışıyor her şey. yeşil çimlerin ardında yine yeşil çimlerin olduğu gerçeğiyle yüzleşen bir kaplumbağa kadar aciz, yavaş ve sıkıntılıyım. yaşamamın bir amacı olmadığını bilmek rahatlatıyor sadece. ve sadece sevmediğim şeyleri yapıyorum. niye bilmiyorum. bizim görünmez köklerimiz her şeyin suçlusu. bunu da yeni keşfettim. bak, her şey birbirine sıkıca bağlı. kesip attığım gün işte, işte o gün serbest kalacağım. cezasını doldurmuş bir mahkum kadar şaşkın olmamayı umuyorum. umuyorum fakat umduklarım çıkmaz genelde benim. mesela milyon tane iyi şey düşünsem, bir kötü şey bozabilir her şeyi. öyle güçlü bu kötüler. anlatabiliyor muyum? ne kadar -yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da- dese de edip cansever, hep anlaşılma kaygısı gütmüyor muyuz sanki. bir bulutta bile var o kaygı, şekiller çiziyor, anlatmaya çalışıyor. eski bir tanıdığı görmüş kadar yapmacığım bir de. saçma muhabbetler ve boş diyaloglar. kafamın içinde çınlayıp duran bir çığlık gibiler. bildiğin çığlık senfonisi. kargalar da uçuşuyor, çirkin kargalar. kimse sevmesin onları ben seviyorum. nihayetinde bir kargayım ben de, onlar çığırarak uçuyor berbat sesleriyle, ben yazarak uçuyorum berbat kalemimle.

uçuyorum, uçuyorum, fazla bir şey istemiyorum, şu insan yığınının ardını görsem yeter.

Kirli Ağustos

2010-02-07T00:00:00.001+02:00

O da var olanın ağır ağır yokluğu
Şurda bir gündüz kımıldamakta
Dağılmanın beyaz organı: tuz birikintileri
Gibi bir gündüz
Kalın kabuklarını kaldırır doğa.

Düşer bir balıkçının tersi olan şey
Kirli ağustos! beni ordan oraya götüren eşya
Aklımda üç beş otel ya kalır
Ya kalmaz üç beş otel aklımda
O da değil bir otelin kendisi
Yalnızlığın kahverengi organı: düş birikintisi
Bir de kahverengi alevlerden yapılma.

Başka değil, yokluğu görmek için
Kirli ağustos! gözkapaklarımı da yaktım sonunda.

Her şeye tıpatıp uyan ve her şeyi çoktan bilenlerin şarkısı

2010-02-05T19:07:00.000+02:00

bir şey yapılması gerektiğini ve de hemen
çoktan biliyoruz
ama daha erken olduğunu bir şey yapmak için
ama artık geç olduğunu bir şey daha yapmak için
çoktan biliyoruz

ve işlerimizin yolunda olduğunu
ve bunun böyle süreceğini
ve bunun anlamı olmadığını
çoktan biliyoruz

ve suçlu olduğumuzu
ve suçlu oluşumuzda bir suçumuz olmadığını
ve elimizden bir şey gelmeyişinde suçlu olduğumuzu
ve bunun bize yettiğini
çoktan biliyoruz

ve belki de ağzımızı tutmanın daha iyi olacağını
ve ağzımızı tutmayacağımızı
çoktan biliyoruz
çoktan biliyoruz

ve kimseye yardım edemiyeceğimizi
ve bize kimsenin yardım etmeyeceğini
çoktan biliyoruz

ve yetenekli olduğumuzu
ve hiç ve gene hiç arasında seçme yapabileceğimizi
ve bu sorunu temelden incelememiz gerektiğini
ve çaya iki tane şeker attığımızı
çoktan biliyoruz

ve baskıya karşı olduğumuzu
ve sigaraların pahalılaştığını
çoktan biliyoruz

ve her seferinde bir şeyin olacağını önceden kestirdiğimizi
ve her seferinde haklı çıkacağımızı
ve bundan bir şey çıkmayacağını
çoktan biliyoruz

ve her şeyin yalan olduğunu
çoktan biliyoruz

ve bir şeyi atlatmanın her şey değilde hiçbir şey olduğunu
çoktan biliyoruz

ve bizim bunu atlatacağımızı
çoktan biliyoruz

ve bütün bunların yeni olmadığını
ve yaşamanın güzel olduğunu
ve bunun her şey olduğunu
çoktan biliyoruz
çoktan biliyoruz
çoktan biliyoruz

ve bunu çoktan bildiğimizi
çoktan biliyoruz.

Hans Magnus Enzensberger

dönüşüm

2010-02-01T00:35:00.000+02:00

nokta koymak istemiyorum artık hiçbir şeye

bitmesin istiyorum cümlelerim de

yaşadıklarım gibi

büyük harfle de başlamıyorum bak

kural yok çünkü

öldü

kaygılarımla birlikte gömdüm

meraklar da uçup gitti

biri hariç

nefes almak yaşamak değilken

kim yaşıyor acaba gerçekten

kim mücadelesinde haklı

ölmek bu kadar basitken

kızmıyorum hiç

küfürler savuruyorum sadece

küfür diyor çünkü bir saldırmama eylemidir

kim mi oldum ben

kim miyim

yeni elbisesini giyerken

dönüp bakması gibiyim

siyah bir yılanın

-nasıl yakışmış mı