مسافر- سهراب سپهری

با اینا کندیدیسی* مو سر میکنم
با اینا خستگی مو در میکنم

شادی مهمونی بعد امتحان
وحشت از سوال سخت استادا
ذوق پوشیدن پیرهن بلند

با اینا کندیدیسی مو سر میکنم
با اینا خستگی مو در میکنم

فکر ورزش مدام هر شب
شوق کمپینگ و سفر به ناکجا
عشق گل کردن توپ بیلیارد

با اینا کندیدیسی مو سر میکنم
با اینا خستگی مو در میکنم

شرمنده از آقای فرهاد که با موسیقی شون شوخی کردم.

*کندیدیسی: یک امتحان پیش از دکترا که نحوه پیشرفت کار پروژه را بررسی می کنند.

فکر کن صبح شنبه با ۱۱ تا دوست بری مسافرت یک روزه به وایتشل.

رانندگی با سرعت بالای ۱۲۰ و گاهی حتی ۱۵۰ کیلومتر در ساعت. قبلا هیچ وقت انقدر تند رانندگی نکرده بودم.

گوش کردن به کلی موسیقی شاد بهمراه حرکات موزون رفقا. البته من فقط دست میزدم، بعنوان راننده بیشتر از این نتونستم همراهی کنم.

آسمون ابری و نم نم بارون. یک پیاده روی ۳ ساعته در هوای ابری به همراه کمی شعار و سرود انقلابی.

تاب سواری و کلی نهار خوشمزه.

یک فروند لاستیک پنچر و اولین پنچرگیری عمرم. البته فقط تماشا کردم چون دوستان عزیز زحمتش رو کشیدند.

خورشید خانم لطف کردند بعد از نهار دراومدند و ما با شکم پر رفتیم شنا. دو بار هم غرق شدن رو تجربه کردم. بار اول باور کردم که دارم میمیرم، بار دوم مودبانه تر داشتم غرق میشدم.

رانندگی در یک جاده فرعی که فوق العاده بود، یک غاز پدر با خانم بچه ها از وسط جاده رد میشدند و ماشین جلویی بین خانم و بقیه خانواده فاصله انداخت. آفای غاز با رگ گردن بالازده هرچی فحش ناموسی بلد بود بهمون گفت، اصلا اغراق نمیکنم. یک خانم خرس با دو تا بچه و یه آهو و تعداد قابل توجهی کلاغ و شاهین بقیه موجوداتی بودند که دیدیم.

هرچی در راه رفت با سرعت رانندگی کردم در راه برگشت مجبور شدم به حرمت لاستیک زاپاس لاک پشت وار رانندگی کنم. انقدر خسته و کلافه شدم که شانس اوردیم تصادف نکردم.

و طبق سنت همه مسافرتها، همه باهم بستنی خوردیم و از بستنی هم خوردیم.

به لطف یک دوست یاد گرفتم کاپوت ماشینم رو باز کنم و روغن موتور رو چک کنم. عجیب احساس خفت کردم که بلد نیستم در کاپوت ماشین رو باز کنم.

به اضافه کلی اتفاقات دیگه که به دلایل امنیتی حیثیتی نمیشه راجع بهشون حرف زد.

افق روشن، دفتر هوای تازه، احمد شاملو

سمیه جان،

تو تنها کسی هستی که هیچوقت در واقعیت ندیدمت، اما خوابت رو دیده ام.

میدونم که شرایط خیلی سختی داری. بدون که فراموشت نکردم، هر روز به یادتم و منتظر تا خبری ازت بشنوم.

سمیه بانو منتظر میمونم تا دوباره چراغ اسکایپت روشن بشه و باهم چت کنیم.

هیچ وقت بهت نگفته بودم که غم روزانه هات غمگینم میکنه، اما الان دلم برای همون روزانه ها هم تنگ شده.

کاش که زودتر برگردی بانو. هرجا که باشی و هرچه که بکنی برای من همون سمیه پرکار و پرانرژی هستی. هرلحظه ای که میگذره احترامم برای تو بیشتر میشه بانو.

دل قوی دار سمیه بانو، سحر نزدیک است.

اصل شعر

ما همیشه دیر میرسیم.

Cinema Paradiso فیلم دیگه ایه که شدیدا توصیه میکنم ببینید. فیلم ماجرای زندگی پسریه (توتو) که عاشق سینماست. بازی توتو و موسیقی فیلم فوق العاده است. ارزش این رو داره که حداقل دوبار ببینمش.

پیانو سومین فیلم خوبیه که این روزها دیدم.  فیلم ماجرای زن پیانیستیه (ادا) که لاله و توسط پدرش برای ازدواج به یک مرد نیوزیلندی فروخته میشه. پیانو مهمترین دلبستگی اداست و هرکاری برای حفظ پیانوش میکنه. اعتراف میکنم که همه دیالوگهای فیلم رو نفهمیدم و یک بار دیگه باید ببینمش.

Taken فیلم اکشن خوبیه و جزییات نسبتا زیادی داره که فیلم رو هیجان انگیز میکنه.

Terminator، State of Play و Angels and Demons رو هم دیدم که خیلی جالب نبودند.

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد “تشکیل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پیمایی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام نباشد، آزاد است” رعایت کنند.

۲) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی

بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی

اگر با این بیانیه موافق هستید اون رو در وبلاگتون بگذارید.

منبع

ای مرغ های طوفان! پروازتان بلند
ارامش گلوله ی سربی را
درخون خویشتن
این گونه عاشقانه پذیرفتند
این گونه مهربان
زان سوی خواب مرداب آوازتان بلند
می خواهم از نسیم بپرسم
بی جزر و مد قلب شما
آه
دریا چگونه می تپد امروز؟
ای مرغ های طوفان! پروازتان بلند
دیدارتان ترنم بودن
بدرودتان شکوه سرودن
تاریختان بلند و سرافراز
آن سان که گشت نام سر دار
زان یار باستانی همرازتان بلند

زان سوی خواب مرداب، شفیعی کدکنی

سادگی را
من از نهانِ یک ستاره آموختم
پیش از طلوعِ شکوفه بود شاید
با یادِ یک بعداز ظهرِ قدیمی
آن قدر ترانه خواندم
تا تمامِ کبوترانِ جهان
شاعر شدند.

سادگی را
من از خوابِ یک پرنده
در سایه‌ی پرنده‌یی دیگر آموختم.
باد بوی خاصِ زیارت می‌داد
و من گذشته‌ی پیش از تولدِ خویش را می‌دیدم.
ملایکی شگفت
مرا به آسمان می‌بُردند،
یک سلولِ سبز
در حلقه‌ی تقدیرش می‌گریست،
و از آنجا
آدمی … تنهاییِ عظیم را تجربه کرد.

دشوار است … ری‌را
هر چه بیشتر به رهایی بیندیشی
گهواره‌ی جهان
کوچک‌تر از آن می‌شود که نمی‌دانم چه …!

راهِ گریزی نیست
تنها دلواپسِ غَریزه‌ی لبخندم،
سادگی را
من از همین غَرایزِ عادی آموخته‌ام.

سید علی صالحی، آخرین عاشقانه های ری را، نامه اول