وسوسه شدم ببینم پارسال این موقع در چه حالی بودم.

جالب بود که دقیقا ۱۵ ابان ۱۳۸۷ من داشتم سر خودم کلاه میگذاشتم که اگه کارهامو انجام بدم میتونم آخر هفته برم کتابفروشی، قهوه بخورم و کتاب بخونم.

تصادف جالبی بود این سرخود کلاه گذاشتن مکرر.

ترسم که بوی نسترن مست است و هوشیارش کند

ای آفتاب آهسته نه پا در حریم یار من

ترسم صدای پای تو خوابست وبیدارش کند

——–

امان از شجریان، چقدر خاطره زنده شد با این آهنگ. شاد و سرسبز باشی دوست جون.

پس نوشت: و البته قصد اولیه من تصنیف پاسبان حرم دل بود. اما اعتراف میکنم که هردوی این تصنیف ها رو دوست دارم و نگهشون میدارم.

پازل زندگی شده ام.

خوشحال باید بود از فهمیدن یا ناراحت از این شبه دژاوو، نمیدانم.

پاییز بهانه قشنگی است.

آنطرف پل درختها بلندند و سبز و انبوه. آنقدر که از آنطرف پل بجز توده سبز مه آلودی چیز دیگری دیده نمیشود. به شوق روی پل رفته ام و ایستاده ام. نمیدانم چند وقت است که ایستاده ام روی پل و خیره شده ام به موجهای رودخانه، ۱۰۰ متر پایین تر یا شاید بیشتر، نمیدانم.

به هربادی همراه پل ناله میکنم و بیشتر تکیه میکنم به پل. مانده ام معلق مثل پل، با دستهای بسته شده به پل، اگر دست بردارم من و پل باهم سقوط میکنیم.

کاش میشد چشمها را بست، چند دور چرخید و فراموش کرد سبزی وهم آلود درختان را، صدای سنگهای رودخانه یا امنیت ماشین کوچکم را. کاش میشد با چشمهای بسته رفت تا یک طرف پل.

در صدای ناله های پل شنیدم که آخرین مسافرش هستم. عمرش به آخرین قدم من است.

وقتی که رنگ برگهای پاییز بیشتر می شود،

وقتی که جزییات چهره زیادتر می شود،

وقتی که گیاه روی میز گل می دهد،

وقتی که خاطرات شکل می گیرند،

وقتی که از زندگی تنها همین لحظه را می بینی، نه گذشته ای هست و نه آینده ای،

وقتی که سبک می شوی، مثل برگی روی آب که با باد تکان می خورد بی هیچ اختیاری،

وقتی که غرق می شوی در آرامش یک سیال آبی عمیق،

زندگی دوباره تعریف می شود.

از راست: هوشنگ ابتهاج (سایه)، سیاوش کسرایی، نیما یوشیج، احمد شاملو و مرتضی کیوان.

پی نوشت: ممنون از دوست عزیزی که عکس رو فرستاد.