Het meest in het oog springend is wellicht zijn productiewerk voor de allernieuwste cd van de langvergeten psychedelische rocker Roky Erickson. Met True Love Cast Out All Evil geeft Sheff de voor de muziek verloren gewaande legende uit Austin opnieuw een stem en vooruitzichten in het leven.

Van de psychologische rock, waarvan Erickson met zijn band The 13th Floor Elevators mee aan de basis lag, of de horrorrock die hij nadien bracht, is op True Love Cast Out All Evil nog weinig te merken. Het album laat ons eerder een devote naar de Americana neigende zanger horen. Het vertelt het verhaal van een zanger die verschillende malen de trip van hemel naar hel heeft gemaakt.

Nieuw en oud werden door Sheff met elkaar vermengd. Oude originele opnamen zoals Devotionale Number One en God Is Everywhere zitten als emballage rond de nieuwe opnames. Daarnaast werden ook de white noise van luidspelende tv’s (typerend voor een levensfase van Erickson) en een oude opname van een gitaarpartij van de man vermengd in een aantal nummers.

Uit het zestigtal nummers die Sheff kreeg om uit te selecteren, heeft hij een keuze gemaakt die perfect de weinig benijdenswaardige levensloop van Roky Erickson illustreert. Van berustend in het noodlot (Goodbye Sweet Dreams) over wanhopig (Please Judge) en melancholisch (Bring Back The Past) tot woedend (John Lawman). Ondanks deze totaal verschillende emoties en gevoelens vormt dit album toch een sterk geheel waarbij alle elementen elkaar perfect aanvullen.

True Love Cast Out All Evil is een mooi testament van een zanger die zonder al de problemen die hij doorgemaakt heeft, misschien wel een belangrijkere rol in de muziekgeschiedenis zou gehad hebben. Het vormt misschien ook de aanzet tot een nieuwe start, hoewel de vraag zich stelt in welke mate Roky Erickson daar nog toe in staat is. True Love Cast Out All Evil heeft tot slot ook het potentieel om Will Sheff en Okkervil River het verdiende plaatsje te geven bij de prominentere bands.
——-

Wildeman Mercer braakte aan een sneltreinvaart zijn teksten uit, gepaard gaande met diepe oerkreten en ondersteund door een band die al even onrespectvol haar instrumenten aanviel.

Leeftijd maakt een mens echter milder. Niet dat Frog Eyes op haar vijfde langspeler, Paul’s Tomb: A Triumph, verworden is tot een makke ballads kreunende band. Het gaat er echter veel gestructureerder aan toe. Bovendien lijkt Frog Eyes oog voor detail gekregen te hebben.

Helemaal de roots verloochenen kan Frog Eyes niet. Paul’s Tomb: A Triumph is dan ook rijkelijk voorzien van de nodige manische gitaarriffs, een Mercer die hier en daar een oerkreet slaakt en tonnen fuzz. Mercer is er evenwel in geslaagd om niet enkel meer het gaspedaal ingedrukt te houden en af en toe zelfs met veel bravoure af te remmen. Naast bombast weet Frog Eyes ook ruimte te laten voor … ruimte waardoor het album iets verteerbaarder wordt dan de voorgangers.

Albumopener A Flower In a Glove werd enkele maanden geleden al uitgebracht. Deze epische kraker van om en bij de 9 minuten voorspelde al heel wat goeds. Enerzijds liet de openingssequentie al duidelijk merken dat Frog Eyes haar streken nog niet verleerd had, anderzijds liet het zien dat er evolutie in de band zit. Dit wordt bevestigt in andere nummers op het album, met name het geweldige Rebel Horns en het eveneens erg opvallende Styled by Dr. Roberts. Telkens gaat het hier om langere nummers op het album, wat aantoont dat Mercer ook op dit vlak duidelijk geëvolueerd is.

Vorig jaar nog bracht Mercer met zijn soloproject Blackout Beach het album Skin of Evil uit. Een nummer als Violent Psalms zou hierop niet misstaan hebben. De schreeuwlelijk Mercer maakt hier plaats voor een delicatere versie, daarbij perfect ondersteund door de achtergrondvocalen van Megan Boddy en synths gemengd met fijngevoelige fuzz.

Frog Eyes beloont het geduld van de luisteraar, die drie jaar moest wachten op de opvolger van Tears of the Valedictorian, met een uitmuntend Paul’s Tomb: A Triumph. Mercer zal wel nooit veel aanhang vinden bij het grote publiek, maar wie graag eens muzikaal uit de band springt, zal dat met dit album zeker kunnen.
——-

Met hun nieuwste aanwinst Wolf People is dat niet anders. Deze Britse bende brengt als eerste groep uit het land van de Queen, thee en fish and chips een album uit bij Jagjaguwar. Met hun mix aan bluesrock, folk en psychedelische rock zorgt Wolf People op Tidings voor een trip richting de jaren 70.

Nu moeten we wel eerlijk zeggen dat het niet meteen grote liefde was tussen ondergetekende en Wolf People. Het begin van Tidings is immers allesbehalve makkelijk te verteren. Pas bij het vierde nummer, Cotton Strands, krijgen we een compositie te horen die die naam waardig is.

Season Pt. 1, Black Water en Interlude: Plains/Banjoe die voorafgaan zijn psychedelische nonsens die weinig indruk maken. Spijtig, want dit had er bijna voor gezorgd dat Tidings in de virtuele vuilbak was beland. De verschillende Interludes die het album rijk is breken het ritme van het album iets te veel.

Nochtans staan er ook heerlijk retrorockers op dit album. Nummers die een maximaal vintagegehalte hebben door het overvloedig gebruik van panfluit, sitar en glockenspiel. Storm Cloud is zo’n nummer waarbij je jezelf zo ergens in de jaren 70 waant; lang haar, jeansbroek met olifantenpijpen en een loeier van een joint incluis. Uit de nevelen van die joint doemt het dromerige October Fires op.

Dat nummer is ook de aanzet voor een rustigere tweede helft van Tidings. Rustiger, maar ook meer geïmproviseerd getuige de vele interludes in de titels. Uitblinker in dit tweede deel is Interlude: Cotton Fragment, in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden een volwaardig nummer.

Wolf People heeft met Tidings een album gemaakt dat met ogen en haken aan elkaar lijkt te hangen. Het lijkt meer op een lukrake collectie van probeerseltjes. Tussen die probeerseltjes zitten echter wel een paar juweeltjes verscholen voor liefhebbers van rock uit de jaren 70.

Luister naar October Fires.
——-

Om de kosten voor een nieuwe cd te bekostigen verscheen op Gira’s Young God Records alvast I Am Not Insane, een limited edition cd met daarop een elftal nummers van de hand van Gira. Akoestische nummers die hij geschreven heeft als basis voor wat er op de nieuwe cd van de Swans zou kunnen komen. Een demo dus, en wat voor een demo …

I Am Not Insane is in feite niet meer is dan een demo-cd, maar dan wel eentje uit een aparte categorie. Het pakket bestaat uit een cd, een dvd, een door Gira handgemaakte en tot op zekere hoogte gepersonaliseerde cover en een persoonlijke bedanking van de meester hemzelve.

Het uitzonderlijke van I Am Not Insane blijft niet beperkt tot het uiterlijke, tot de verpakking. Ook muzikaal zorgt de cd voor een meer dan aangename verrassing, ondanks het feit dat het nog om heel kale nummers gaat. Het enige wat je te horen krijgt is Michael Gira en zijn akoestische gitaar. Enkel op My Lazy Clown zijn er ook nog wat vrouwelijke backing vocals.

De kwaliteit van de nummers ligt echter hoog en doet dus het beste vermoeden voor wat nog komen moet. Gira’s donkere stem weet onmiddellijk de aandacht te grijpen van de luisteraar om ze pas opnieuw los te laten na de laatste noten. Enkele uitschieters zijn alvast Inside Madeline, Eden Prison (This Way) en openingsnummer Jim. No Words/No Thoughts is in deze collectie demo’s misschien de vreemde eend in de bijt, zonder daarom een echte tegenvaller te zijn. Het is een nummer dat wellicht nog veel aan kwaliteit kan winnen wanneer Gira beroep kan doen op een volledige band.

I Am Not Insane biedt alvast een boeiend vooruitzicht op wat misschien wel een verrassend sterke (tijdelijke) terugkeer kan betekenen voor Swans.
——-

Heel vleiend is dat niet, maar het is dan ook niet makkelijk om heel vleiend te zijn over Heart Of My Own. Hoe hard we ook geprobeerd hebben, Basia Bulat slaagt er maar niet in om te overtuigen. Let wel, het is zeker geen slecht album, maar we kunnen ons niet van het gevoel ontdoen dat er iets ontbreekt.

Nu gaan we zeker niet beweren dat Bulat met Heart Of My Own de bal volledig mis slaat. Voor het merendeel bestaat dit album uit nummers die gekenmerkt worden door een weelderige instrumentatie. Stuk voor stuk zijn het nummers die makkelijk en leuk in het oor liggen. Waar Bulat wel de mist in gaat is het feit dat ze een hele boel nummers heeft die er niet in slagen om ook blijvend een indruk te maken.

Heart Of My Own neemt met Go On een veelbelovende start. Een nummer dat gedreven wordt door een opzwepende drum en met subtiele likjes banjo en strijkers. Ook het daaropvolgende Run is een voltreffer met het vrolijke refrein dat in contrast staat tot de problematische liefde die centraal staat. Ook titelnummer Heart of My Own drijft op een fraaie melodie.

Er zitten echter ook te veel dode momenten in Heart Of My Own. Basia Bulat verliest zich zo nu en dan in de weelderigheid die ze in haar nummers heeft willen steken. Het beste voorbeeld daarvan is wellicht Gold Rush dat net dat tikkeltje over de limiet is met te veel tierlantijntjes.

Het tweede album op de markt brengen is altijd een uitdaging. Het verlangen om het succes van het debuut te evenaren of zelfs te overtreffen, heeft al menig artiest doen falen. We moeten toegeven dat er veel artiesten zijn die het veel slechter dan Bulat deden op hun nummer twee. Het lijkt er op Heart Of My Own op dat ze de balans nog niet helemaal gevonden heeft.
——-

Met succes overigens want de zeven nummers, waaronder twee krakers die ongeveer een kwartier duren, op Kollaps Tradixionales mogen best gehoord worden. Thee Silver Mount Zion neemt de luisteraar mee op een trip door weidse geluidlandschappen. Menuck is met zijn trillende en wanhopige stem de gids die u de juiste richting moet uitwijzen.

Episch, er is geen andere manier waarop we openingsnummer There Is A Light en ‘Piphany Rambler, het slotnummer, kunnen omschrijven. Beiden klokken af na pakweg een kwartier. Echt vervelen doe je je niet in die tijdsspanne, wel integendeel. Beide nummers nemen je mee op een mooie reis door een boeiend muzikaal landschap.

Als zanger komt Menuck niet echt in aanmerking om zelfs maar een dichte ereplaats te veroveren op de Koningin Elizabethwedstrijd voor zang. Het vraagt telkens wat aanpassingen. Toch is het samenspel tussen stem en de strijkers op het openingsnummer zo perfect als maar kan zijn. Het wenende, klagerige en wanhopige gezang bouwt in dit nummer mooi op naar een hoogtepunt. ‘Piphany Rambler lijkt dan weer de perfecte belichaaming te zijn van wat zo subliem is aan post-rock.

I Built Myself A Metal Bird is een pure rocker die barst van de energie. Gitaren en strijkers zijn in een woeste strijd verwikkeld met de drums en Menunck’s geschreeuw als ultieme scheidsrechters. Het vervolg hierop, I Fed My Metal Bird the Wings of Other Metal Birds, laat in eerste instantie deze energie los en lijkt de experimentele richting uit te gaan om iets voorbij halfweg toch weer te rocken, zij het iets gematigder.

Een min of meer gelijkaardige beweging zien we in de triptiek Kollaps Tradixionales : Kollapz Tradixional (Thee Olde Dirty Flag), Collapse Traditional (For Darling) en Kollaps Tradicional (Bury 3 Dynamos). Kollapz Tradixional is een klagerige ballad, terwijl Collapse Traditional dan weer wat weg heeft van een kort experimenteel folkstuk. Beiden nummers bouwen echter op naar Kollaps Tradicional dat zich na enige tijd openbaart als een broeierige rocker.

Met Kollaps Tradixionales heeft Thee Silver Mount Zion Memorial Orchestra alweer een dijk van een album op de mensheid losgelaten, episch en druipend van de grandeur. Een stevige aanrader dus voor liefhebbers van post-rock.
——-

Het album mag er zijn. Zeker voor diegenen die van de nodige rust houden en, in deze barre wintertijden, ook graag eens wegdroomt van zonniger tijden. Met Everybody Knows It’s Gonna Happen heeft The Go Find een album gemaakt dat klinkt als een rustig kabbelend bergriviertje.

Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight baadt van begin tot eind in een dromerig sfeertje. Het zachte bijna fluisterende stemgeluid van Dieter Sermeus is daar niet vreemd aan. Het dromerige effect wordt nog verhoogd door de spaarzame instrumentatie die ook oog heeft voor details. Electronica, drums en akoestische gitaren vinden elkaar in een bijna perfecte mix.

Het titelnummer is meteen een schot in de roos. Everybody Knows It’s Gonna Happen is in al zijn poriën doordrenkt van melancholie naar een onbezorgde jeugd in de jaren ’90. It’s Automatic is dan weer een catchy uptempo nummer waarvan het refrein zich zo in je hoofd nestelt.

De tegenpool van dat nummer is One Hundred Percent. In dit nummer broeit een onderhuidse spanning waarbij Sermeus en zijn “tegenspeelster” Karolien Van Ransbeeck perfect op elkaar inspelen.

Mindere nummers zijn dan weer Lottery Man en Love Will Break Us Up.

Met Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight heeft The Go Find een album uitgebracht dat zonder veel moeite kan concurreren met allerhande buitenlandse equivalenten. Het zachte karakter van het album doet ons dromen van een ontluikende lente. Eens te meer een bewijs dat we het niet altijd ver moeten gaan zoeken voor goede muziek. Het enige dat we een beetje missen op dit album is een nummer dat voor een aha-effect zorgt, een nummer (of meerdere nummers) die uit de band springen.
——-

Alle gebruikelijke elementen zijn weer aanwezig. De zenuwachtig heen en weer stuiterende muziek, de pleiade aan instrumenten en de naar een collage van blog- of dagboekfragmenten ruikende songteksten. Toch betekent dat allerminst dat Los Campesinos! ter plaatse blijven trappelen. Ze hebben sinds Hold On Now Youngster duidelijk aan maturiteit gewonnen.

Los Campesinos! blijven een hoge risicofactor voor zenuwpatiënten. Toch duurt het niet lang vooraleer de luisteraar gaat beseffen dat er iets veranderd is. Openingsnummer In Medias Res toont meteen al aan dat de zeven boerkes van Wales nu ook het rempedaal gevonden hebben. Het nummer is duidelijker gestructureerden dan wat ze voorheen lieten horen.

Dat betekent echter allerminst dat ze hun roots zijn vergeten. Het twee indiepopgehalte, de C86-mixtape, waar Hold On Now Youngster, zo overduidelijk naar verwees is dan wel wat getemperd. Scheurende gitaren die op momenten in een overvolle productie worden gemengd met elk mogelijk instrument dat blijkbaar in de studio ter beschikking stond, jawel, dit zijn Los Campesinos!. Ten bewijze daarvan (Plan A), zowat het meest zenuwachtige nummer dat ze op de weerloze wereld hebben losgelaten.

Romance Is Boring biedt plaats aan een aantal juweeltjes. Straight In At 101 is het beste dat Los Campesinos! tot nog toe heeft laten horen met het typische groepsgeluid gekoppeld aan wat wellicht de twee meest opmerkelijkste lijntjes tekst van het jaar worden : I think we need more post-coital and less post-rock/Feels like the build-up takes forever but you never get me off. Aan de reeks van pareltjes mogen ook nog A Heat Rash in the Shape of the Show Me State; or, Letters from Me to Charlotte en This Is A Flag. There Is No Wind worden toegevoegd.

Los Campesinos! blijven de vaandeldragers van de recente golf aan Britse ADHD-rock met groepen als Johnny Foreigner, Dananananakroyd. Met deze Romance Is Boring bevestigen ze die positie. Los Campesinos! zijn zeker rijper geworden, maar ze hebben niet ingeboet op hun spannende aantrekkingskracht.

——-

Of Spoon met opvolger Transference deze krachttoer kan overdoen is echter maar zeer de vraag.

Niet dat Transference een draak van een album geworden is, verre van zelfs. De toegankelijkheid en consistentie van Ga Ga Ga Ga Ga is echter ver te zoeken. Spoon knoopt terug aan met meer experimentele pop- en rocksongs die wellicht iets moeilijker te slikken zijn voor het doorsneepubliek.

Britt Daniel en zijn partners in crime van Spoon maken van Transference een soort best of. De songs zijn dan wel origineel, maar er wordt doorheen het album teruggegrepen naar de verschillende invloeden die de band het laatste decenium op verschillende albums naar voor heeft laten komen. Weg dus met het meer gladde popgeluid van het vorige album.

Transference klinkt bij een eerste beluistering dan ook enigszins bevreemdend, als een mikmak van songs die gemaakt zijn volgens de inspiratie van de dag en die dan geheel willekeurig over de cd geplaatst zijn. Na meerdere luisterbeurten verdwijnt dat gevoel echter en lijkt Spoon toch een meer dan smakelijk geheel te hebben afgeleverd.

Britt Daniel en Spoon gaan op Transference weer iets meer op de experimentele toer. Foto : Noranna.

De sterkte van het album zit vooral in het eerste deel. Before Destruction zorgt meteen voor een bevreemdend begin. Is Love Forever? is muzikaal gezien wat meer straightforward, maar de tekst is dat dan weer niet. Wat moeten we in hemelsnaam maken van I grew up in a supermarket/It was there they told me/If they can’t find me they won’t leave without me.

The Mistery Zone heeft zijn naam niet gestolen met lyrics die abrupt eindigen. Who Makes Your Money baadt dan weer in een sfeertje van onderhuidse sensualiteit, ondanks de zware effecten die op de zangpartijen zijn losgelaten. Alles culmineert in Written In Reverse, een rocker waar de rauwe stem van Britt Daniel perfect de frustatie van een onbeantwoorde liefde weergeeft.

Nadien gaat het kwalitatief een beetje bergaf met Transference. I Saw The Light valt nog best te pruimen, maar dan is het wachten op Got Nuffin vooraleer er weer een aha-moment te beleven valt.
——-

Net op het ogenblik dat hij met Eels zijn allernieuwste creatie End Times uitbrengt, zit ondergetekende immers middenin een relatiebreuk. Laat dat onderwerp nu net centraal staan op dit album. We kunnen dus ons dus perfect in de thematiek inleven.

Hier en daar lezen we dat Eels zijn donkerste en meest intieme album heeft gemaakt. Als je zo openlijk een album maakt over het einde van je relatie dan kan je inderdaad spreken van een persoonlijk album. Overlopen van vreugde doet End Times niet, maar om het nu meteen het meest donkere album van Eels te noemen is ook een stap te ver. Ja, veel nummers druipen van de hartenpijn, maar er is vooral een berustend man te horen en niet zozeer een depressieveling.

Nu is Everett nooit het type geweest dat je pakweg zou kunnen tegenkomen op een auditie van The Strangers. Van Beautiful Freak tot Hombre Lobo hing er steeds een zekere tristesse over zijn muziek en teksten, af en toe aangevuld met een vrolijk-sarcastische tot vrolijke noot. De man heeft dan ook niet de meest fortuinlijke levensloop achter de rug.

Op End Times zet hij die lijn consequent voort. Het titelnummer kan je inderdaad bestempelen als een van zijn donkerste nummers. Daar staat dan weer een nummer als Paradise Blues tegenover. Toegegeven, het is niet van dezelfde vrolijkheid als I Like Birds op Daisies of The Galaxy, maar erg deprimerend kan je het niet noemen.

Als je End Times al iets mag meegeven, dan is het wel dat Eels er zowat alle elementen van de relatie behandelt. Van de goede romantische momenten (The Beginning) over wanhoop (End Times) tot woede (Gone Man en Paradise Blues) tot berusting (On My Feet).

Muzikaal maakt Eels op dit album een bocht van 180 graden in vergelijking met het vorig jaar uitgebrachte Hombre Lobo. De rockende Eels has left the building. Of toch niet helemaal. End Times is eigenlijk een perfecte samenvatting van de verschillende richtingen die Everett in zijn carrière al is uitgegaan. Het is de bijna perfecte mix tussen ballads en de rocksongs zonder franjes. Net daar ligt het sterke punt van End Times. Ondanks, of net door, zijn beslommeringen weet Everett de perfecte samenvatting van zijn muzikaal zijn te maken.

End Times is een somber album maar zeker geen depressief album. Wie het wat moeilijk heeft met het feit dat Eels zich beperkt tot een onderwerp op dit album, kan dan weer zijn genoegen vinden in de muzikale diversiteit.
——-