In lang vervlogen dagen droomde ik van een baan in de buitenlucht. Zittend in een klaslokaal met hoge muren stelde ik me altijd blauwe luchten en witte wolken voor. De romanticus in mij was geboren.

Natuurlijk wist ik dat er ook kou, regen en sneeuw buiten waren en dat die minstens zoveel tijd kregen als het prachtige, zonnige weer uit mijn dromen.

Toch bekruipt me nog steeds zodra ik de zon buiten zie schijnen dat gevoel van toen. Waarom zit ik toch altijd binnen met mooi weer? Zou een baan buiten toch beter zijn geweest?

Bij regen en kou draai ik om als een blad aan de boom. Lekker behaaglijk binnen, geen kou en nattigheid. Wat ben ik dan blij dat ik nooit voor een ‘buiten’ baan heb gekozen. Bij een kop hete chocomelk tel ik mijn zegeningen.

Tot het moment dat de zon weer gaat schijnen….

Overijsselse Vecht

Golf en tegengolf
koppen gevuld met schuim
rollen over elkaar heen
het woelige water buist
tegen mijn bootje
dicht langs mijn been

Ik houd me met moeite staande
tussen al dit geweld
en denk terug aan Vidrus Fluvius
in de zomer
een zacht kabbelende rivier
zonder de kracht van smelt

Vidrus Fluvius kijkt niet om
Glad en rimpelloos
stroomt ze vandaag weer rustig vooruit
Als een rustig dorp op zondag gaat ze
geruisloos aan mij voorbij
het water raakt niet op
Vidrus Fluvius gaat nooit uit

Als je weer eens tot twee uur ‘s nachts achter je computer zit
als de kat in de gordijnen zit
als de hond weer eens in de tuin heeft gespit
als je denkt: ik voel me niet fit
als je in de problemen zit
als je douche oranje is in plaats van zwart met wit
als je auto eruit ziet als de binnenkant van een kolenkit
als je weer eens aan het typen bent en denkt: ook dit wordt weer geen hit

Wanneer wanneer wanneer wanneer

kom je los van al je banden
heb je eindelijk eens niets meer voorhanden
hoef je niet te knarsetanden
druipt het vocht eens niet langs de wanden
dreigt je leven niet te verzanden
ben je niet meer bang om je te branden
heb je geen last meer van zuurbranden
hoef je niet meer op zoek naar verre landen

Wanneer wanneer wanneer

raak ik eindelijk eens verlost van mijn jeuk
stoor ik me niet meer aan andermans gebeuk
Lig ik weer eens ouderwets in een deuk
Heb ik eindelijk eens plezier van mijn goede reuk
hoor ik weer eens een goede spreuk
leer ik eindelijk eens strijken zonder kreuk
heb ik geen last meer van mijn eigen meuk
is mijn leven gewoon weer eens leuk

Wanneer wanneer

Leer ik gewoonweg meer te genieten
hoef ik niet meer op te schieten
lust ik eindelijk weer eens rode bieten
regent het eens gewoon in plaats van altijd maar te gieten
houd ik eens op met zwartepieten
leer ik van oude riten
leer ik de betekenis van het woord kuiltje(s)schieten
Of zou ik nu doorschieten?

Wanneer

houd ik eens op met mezelf te vergelijken
ga ik anders naar de mensen kijken
stop ik met ergens op te lijken
ben ik mezelf en laat dat blijken
hoeven de armen niet meer voor de rijken te wijken
is er geen voorbeeld meer om me aan te ijken
ziet iets eruit zoals het doet, het hoeft niet eens te lijken
is alles zoals het is, en valt er niets meer te zeiken

Het is kwart voor zes op een mooie zomerochtend. Boven het water hangt een grijze wolk van waterdamp die nog moet beslissen of ze dauw wil worden of zal verdampen. De koperen ploert steekt z’n kale kop net boven de kim uit. Hij geeft alvast een waarschuwing af dat hij vandaag opnieuw z’n uiterste best gaat doen om er weer een bloedhete dag van te maken.

Bij het water treffen we vier vroege vogels. Twee van de vliegende soort en twee van de roeiende soort. De roeiende soort heeft zojuist besloten dat het maar voorbij moet zijn met de nachtrust van de vliegende soort. De vliegende soort heeft het vlot bevuild met haar afvalstoffen. Met een bezem verwijdert de roeiende soort de drek van het vlot. De vliegende soort heeft daarvoor al in vliegende vaart al eerder het hazenpad gekozen.

De twee vroege vogels verschijnen nu met hun geel met zwart gekleurde banaan ten tonele. Met een zacht geplas raakt de banaan, bestaande uit kevlar en glas in honingraatvorm, het water. Overslagen worden open geslagen, dollen gevuld met manchetten en kragen. De onderbrekingen van de ochtendstilte worden door een toilethuisje aan de overkant van het water weerkaatst.

Met een ferme dubbele beentrap wordt afscheid genomen van het veilige vlot en de twee vroege vogels laten hun riemen scheren over het water van het kanaal. De boeg van  de banaan doorklieft het gladde water als een Hattori Hanzo zwaard. De punt rijst en daalt in een rustig, kalm en regelmatig ritme. Het water ruist zachtjes onder de boeg van de boot.

Zachte commando’s klinken over het water. De bewegingen van de roeiers lossen in elkaar op tot één doorgaande, oneindig lijkende beweging. Een brug die zo vroeg nog van geen wijken weet, wordt door de twee gepasseerd. Een simpel commando En Lig voldoet hiervoor waarna beide lichamen in een vloeiende beweging achterover vallen om een soepele onderdoorgang mogelijk te maken.

De mist boven het water dampt langzaam in en zorgt voor dauw op het haar van de roeiers. Hun bloed begint nu pas goed te stromen naar de spieren waar de zuurstof wordt afgegeven. Adenosinetrifosfaat wordt omgezet naar adenosinedifosfaat, energie en warmte komen vrij en het koelingsmechanisme van de roeiers hun lichamen treedt in werking. Vocht uit poriën mengt zich met de dauw op het haar en blijft hangen op de wenkbrauwen van de roeiers.

Het lichaam komt op stoom; levert arbeid. Spieren, ligamenten, botten en aderen doen hun werk. Kracht wordt via benen, rug en armen doorgegeven aan de riemen. De riemen brengen de kracht over, zorgen voor de noodzakelijke druk ten opzichte van het water. De boot heeft geen keus en moet zich gewonnen geven als hij wordt meegesleurd in de onverbiddelijke beweging van de roeiers.

De zon zorgt voor schitteringen op het water en voor schaduwen die soms even stil lijken te staan als je er naar kijkt. Silhouetten van twee zwoegende mannen komen en gaan in het gras van de oeverkant. Totdat ook, zoals aan alles in deze wereld, aan deze training een einde komt en de vroege vogels tot late vogels zijn geworden op een prachtige zonnige zomerdag.

Een inktzwarte hemel
vormt mijn perspectief
Ik kijk naar de einder
En zie de troosteloosheid
van ons bestaan

Als ik met mijn ogen de duisternis doorklief
Is er bijna niets wat ik zie
Zware wolken drijven voorbij
Zie ze gaan ‘under a dark black sky’
Leven in een waan

Op een kruispunt in mijn duister sta jij
Een lichtpunt, helder stralend
Als enige troost in een lege vallei
Spontaan maar nooit voldaan
Ach, bleef je maar hier bij mij
Maar zoals zo vaak
Moest ook jij weer gaan

De gedachte aan je lach, je geluid, je gezicht
Doet me bijna stikken
Ik wou dat je hier was
Ik stel me voor dat je naast me ligt
Ik zie je voor me maar je bent er niet
Wat een vreugdeloze toestand
Onbeschrijfbaar is het verdriet

In mijn dromen zie ik je slapen
in alle rust
Mijn liefde voor jou is als scharlaken
Diep, rood en intensief
Ik zou niets liever willen
Dan naast je ontwaken
Dat je me wakker kust
Bedankt dat je er was, mijn lief.

Een grijze leegte
Een vlakte van oog tot oog
Zo ver als de horizon reikt
Geen stip geen lijn geen omtrek
Er is niets wat er hoort te zijn
Het is leeg

Een grijze omgeving
Zonder plek van mij
Geen beschutting
Een grote ruimte
Die van niemand blijkt te zijn

Ik sta erin en kijk er naar
Maar mijn figuur derangeert
Niemand hoort hier thuis
In deze wereld van grijs en gruis
Ik verdwijn onzichtbaar
In achtergrondruis

Even een test met simpleviewer via Flickr. Klik op de rechterkant van de foto voor de volgende foto of gebruik de > toets van je toetsenbord.

Een staat van wakend slapen
je bent er wel maar toch ook niet
je ziet wat je droomt
tegelijkertijd besef  je:
dit kan niet.

Je slaapt in je droom
of was het net andersom
Je weet dat het niet echt is
maar toch kom je niet bij
uit die woeste razernij

Je bent een oneironaut
niet wakker maar wel bewust
een reiziger in je eigen droom
die pas thuis komt
bij het ontwaken
Lucide, wat een prachtig fantoom.

Langzaam voel ik de warmte
Stromen over mijn gezicht
Mijn huidtemperatuur stijgt
de bron draait aan het firmament
Mijn hele lichaam trilt in het felle licht

Zinderende hitte is overal
Ik voel de warmte stijgen, kringelen
Mijn eigen kleine thermiek

Ergens intern
Slaat de koeling aan
Maar ze helpt geen fluit
Mijn poriën openen zich langzaam
Druppels water ontstaan
Op mijn warme huid

Langzaam doet Maillard zijn werk
het wordt me te warm
Ik ga weg vanonder het zwerk

Toch wist ik
dat ik vanaf dat moment
nooit meer zonder je  kon
Wat zou ik moeten
Zonder jou
Dank je

Zon

Een liefde die niet mocht zijn
zij was niet van hem
en hij niet van haar
niet een- maar tweemaal
troffen zij elkaar
door het toeval maar
toeval bestaat niet
helaas, het was al te laat
in hun beider armen
vond de liefde het paar

De liefde had haar slag geslagen
en voor elk werd hierdoor
een nieuw pad ingeslagen
Zij was al lang verzegd
bij hem was er echter
nog niets vastgelegd

Bijna was hij verslagen
iedereen waande hem dood
maar niet de vrouw
bij wie zijn liefde ontsproot

Door haar goede zorgen
voelde hij zich geborgen
maar ja, hij was soldaat
in het verkeerde kamp
hij was de vijand
Het gevoel was er
alleen het verstand
zat in de weg
pech pech pech

Ze wisten beiden
dat het niet kon zijn
hij ging daarop van haar
op weg op weg naar huis
waar dat was
wist hij niet meer
de man zonder thuis

ze bleef naar hem kijken
verdwijnend in zijn bootje
als een stipje zo klein
op haar netvlies
was zijn beeltenis geschreven
ze zou hem altijd missen
elke dag van haar leven
bij het wassen, bij het vissen

Als hij is in Cornwall terugkeert, is de vreugde groot
Een snood en sinister plan wordt gesmeed
een toernooi voor de vrede
de winnaar krijgt de dochter van Donnechad
Dat dat Isolde is,
blijft voor Tristan verborgen achter een rad

Tristan neemt deel en wint en vraagt zich af
wie is dat toch achter dat gespint
Isolde lacht hem toe vanachter haar veil
maar niet voor lang
want helaas brengt de strijd Tristan geen heil
Die heil is voor zijn broodheer de heer Marke
die trouwt namelijk Isolde en zorgt voor haar kroning
want Tristan is zijn ondergeschikte
en de trofee behoort niet hem maar zijn koning
zo ontgaat hem zijn beloning

Dit stopt de geliefden echter niet
en ze blijven elkaar ontmoeten
op geheime plaatsen
Wat ligt er voor hen in het verschiet
als ze daar worden ontdekt
tussen pijpestrootje en riet?

Als Tristan moet strijden tegen de Ier
raakt hij ernstig gewond
hij zakt in elkaar
bij een oude brug van een Romeinse pionier
Hij is nu voor even weer bij zijn Isolde
in wiens armen hij graag nog langer had gelegen
voordat zijn leven stolde

Inspiratie: Tristan & Ilsolde