chch - Henrico Prins live

Indiaan

noreply@blogger.com (Henrico) — Sun, 26 Feb 2012 23:06:00 +0000

Ter gelegenheid van de winnares van het Nationaal Songfestival, of hoe dat ook maar weer heten mag, toch nog even snel de Definitieve Indianen Muziek Top-3 Aller Tijden op een rijtje gezet. Motto: alles kan altijd erger!

Man (2)

noreply@blogger.com (Henrico) — Sun, 26 Feb 2012 09:46:00 +0000

Als je erop gaat letten, barst het ineens van de variaties op hetzelfde thema. Hier nog drie Nieuw-Zeelandse commercials over mannen. Ze horen bij elkaar en de onderste zet ik er volledigheidshalve bij, maar bij ons thuis krijgt ie van het mannetjespanel drie duimen naar beneden.

En voor wie niet weet waar dit op slaat: hier [klik!] het eerste stukkie over dit onderwerp.

Man

noreply@blogger.com (Henrico) — Fri, 24 Feb 2012 09:18:00 +0000

Verleidelijk om zo vlak voor het weekend nog even te beginnen aan een zomeressay over de Nieuw-Zeelandse man: hoe hij zichzelf ziet, hoe de Nieuw-Zeelandse reclamemaker hem ziet en, niet onbelangrijk, hoe ik hem zie. Maar volgens mij spreken deze commercials wel voor zichzelf.
De bovenste is voor bier, de enige categorie die met grote regelmaat aardige filmpjes oplevert – kennelijk vanwege torenhoge budgetten die geheel worden gefinancierd uit de onfatsoenlijke geldbedragen die ze in Nieuw-Zeeland voor een biertje durven vragen.
De reclame hieronder is, vanwege de aard van het product, al specialer. Als je doorklikt naar de site van de fabrikant, zie je ook het tweede filmpje, nog net iets geestiger, voor weer een ander product.
Helemaal onderaan, ten slotte, een internetfilmpje van vijf jaar oud dat weliswaar niet uit Nieuw-Zeeland komt, maar wel in dit rijtje past. Het gaat veel te lang door (iets waar ik zelf ook weleens last van heb), maar ik zet het eronder omdat de kinderen er steeds zo hard om moeten lachen.

Herrie

noreply@blogger.com (Henrico) — Thu, 23 Feb 2012 11:21:00 +0000

Jaar

noreply@blogger.com (Henrico) — Tue, 21 Feb 2012 23:51:00 +0000

Brug

noreply@blogger.com (Henrico) — Sat, 18 Feb 2012 22:43:00 +0000

De Waimakariri is de rivier die ten noorden van Christchurch vanuit de Alpen naar beneden stroomt en bij Kaiapoi in de Stille Oceaan uitmondt. Als je het stroomgebied in de bergen buiten beschouwing laat, kun je hem over een lengte van een kilometer of zeventig op drie plaatsen oversteken. Tussen Christchurch en Kaiapoi ligt de brug met snelweg 1 op een steenworp afstand van de oude brug, een gammel geval dat na de aardbevingen vorig jaar een tijdje afgesloten is geweest.
Ruim vijftig kilometer stroomopwaarts ligt dan nog de Waimakariri Gorge Bridge. Het is een eenbaansbrug zoals je er in Nieuw-Zeeland zoveel hebt. Deze stamt uit 1876. Tot in de jaren dertig van de vorige eeuw reed er een treintje overheen op het traject tussen Oxford en Sheffield.
Ook deze brug is na de aardbevingen een tijd afgesloten geweest. Wie per se op de andere oever wilde zijn, moest dus via snelweg 1 ruim honderd kilometer omrijden. Als je komt aanrijden, hoor je hem vanuit de verte ratelen en kraken. Dat het wegdek zich minstens dertig meter boven de rivierbedding bevindt, draagt nog eens bij aan de attractiewaarde.
Aan de zuidkant slingert zich een grindpad naar de bedding. Halverwege is een officiële picknickplaats met een wc-huisje. Daar staan weleens campertjes en huurauto’s van toeristen. Die lopen dan naar de rivier. Nieuw-Zeelanders doen dat met de auto. Die rijden helemaal naar beneden en parkeren hun auto zo dicht mogelijk bij het water, op de bedding, die uit brede stroken grind bestaat.
Dat zie je hier overal. Een Nieuw-Zeelander parkeert graag precies op de plek waar het te doen is. Ik moet dan altijd denken aan het strandje bij het Veluwemeer waar ik als kind naartoe ging. Ik betwijfel of het nog steeds is toegestaan, maar tot ver in de jaren tachtig kon je de auto daar zo ongeveer aan de waterlijn parkeren. Portieren open, strandstoelen uitklappen, en recreëren maar. Ik ben ook weleens naar het vermaarde autostrand geweest in Oostvoorne, waarvan de oprit in 2004 onder luid protest werd voorzien van een slagboom.
Als je onder aan de pijlers van de Waimakariri Gorge Bridge staat, hoor je het klapperen van de planken van de brug des te beter. Maar als je dan opkijkt naar de twee enorme zuilen waar de brug op rust, beton gevat in gietijzer, kun je je niet voorstellen dat er een dag aanbreekt waarop ze er niet meer zullen staan.

Avontuur

noreply@blogger.com (Henrico) — Mon, 13 Feb 2012 11:40:00 +0000

Met een cameraman sta ik in de vooravond aan de rand van de afgegrendelde Red Zone, hier in Christchurch. In mijn oor klinkt de eerste vraag van de presentator in Hilversum. Tegelijkertijd beginnen op de achtergrond sirenes te loeien, steeds luider.
‘Wat is er aan de hand?’ vraagt de presentator. ‘Toch niet weer iets met een aardbeving?’
‘Misschien een ongeluk of zo, ik weet niet,’ zeg ik.
We gaan verder met ons gesprek. Tien, vijftien tellen later zie ik een stoet politieauto’s recht op ons afkomen. Een fractie van een seconde denk ik dat ze ons moeten hebben – misschien staan we te filmen op een plek waar dat niet mag. Dan pas zie ik het oude camperbusje, dat door de politieauto’s op de hielen wordt gezeten.
Er is maar één doorgang, en die is zo breed als de eettafel thuis. Rechts daarvan staat de auto van de cameraman. Links staan de cameraman, de camera, een lamp en ik, volledig behangen met microfoons en draden. We kunnen geen kant op, we staan in een hoek tegen de afrastering.
Ik zie de cameraman instinctief een beweging maken naar zijn auto. Ik maak me klaar om het statief en de camera te grijpen en vraag me af wat eigenlijk duurder is: een tv-camera of een oude terreinwagen van Toyota. Ik denk de camera.
De bus komt dichterbij. Het gaat snel nu.
In een flits zie ik mijn leven aan me voorbijtrekken.
Nee, dat is een grapje, ik vind het leuk om dat nu even op te schrijven.
Ik zie hoe het busje zich door de eettafelgrote opening wurmt, een pink ruimte aan beide zijden. Ik zie een flard van de bestuurder, een jonge gast. De rechtervoorband van zijn busje is aan flarden. Hij ziet kans om, juist voor hij ons zal raken, het stuur een ruk naar links te geven. Hij gaat ervandoor. De politieauto’s, iets smaller dan het busje, rijden een voor een achter hem aan. Zwaailichten, gillende sirenes, piepende banden, rook en stof. Een scène uit de Blues Brothers. Geen idee hoelang zoiets duurt. Tien, vijftien seconden?
De cameraman kijkt of de kabels intact zijn gebleven waar de hele optocht zojuist overheen is gereden.
‘Jee,’ zegt de presentator in Hilversum. ‘Ik dacht dat dat zo’n rustige uithoek was, Christchurch.’
‘Ben jij gek,’ zeg ik. ‘Hier is altijd wat te doen.’
‘Shit,’ zegt de cameraman. ‘Ik heb het niet op beeld.’
Een halfuur later, als het gesprek erop zit, loop ik naar mijn auto, 150 meter verderop om de hoek. Er staat een agent naast. Nog geen meter voor mijn voorbumper staat het klemgereden busje, omzoomd door politieauto’s.
Als ik dichterbij kom, zie ik dat de chauffeur er niet meer in zit. De autoruiten liggen in kristallen bergjes op de grond. Alle vier de banden zijn nu aan gort.
Ik loop een rondje om mijn auto, zeg goeienavond tegen de politieagent, ga achter het stuur zitten, start en rijd weg.

Kult Chips

noreply@blogger.com (Henrico) — Fri, 10 Feb 2012 03:37:00 +0000

Ik heb hier weleens geschreven dat ik in de Nieuw-Zeelandse winkels niets mis, op de hagelslag na, en zelfs daar hebben we niet zo lang geleden een bypass voor gevonden – kost een paar centen, maar dan heb je ook wat.
Wel zijn er dingen waarvan ik na een paar jaar durf te zeggen dat we op het Nieuw-Zeelandse aanbod een beetje zijn uitgegeten. Chips bijvoorbeeld. Zout is hier meteen knetterzout, en alle andere smaken – daarin bestaat net zoveel keus als in Nederland – blijken het, soms na een veelbelovend begin, steeds nét niet.
Het allerergst ging ik na verloop van tijd de paprikachips missen. Ik schrijf ‘paprikachips’, maar ik bedoel natuurlijk Lays Superchips paprika – de enige echte paprikachips, zoals iedereen weet. In Duitsland worden deze ‘Holländische Riffel Chips mit amerikanischen Wurzeln – Extra knusprig und lecker’ ondergronds verhandeld en hebben ze de status van ‘Kult Chips’.
Dus waren we blij verrast toen bij Nederlandse vrienden hier een keer een enorme bak paprikachips op tafel stond. Die was snel leeg. Toen hij werd bijgevuld, zag ik dat het geen paprikachips waren, maar ‘classic BBQ flavour’ van Pams, het huismerk van een Nieuw-Zeelandse supermarktketen.
‘Huh?’ zei ik. ‘Dat zijn toch paprikachips?’
‘Sssst’, zei onze gastheer. Hij bracht een wijsvinger naar zijn lippen en fluisterde: ‘Topgeheim.’
Ik snap dat. Als alle Nederlanders in Nieuw-Zeeland zich ineens storten op de classic BBQ flavour, hebben we zelf niets meer. Ik constateer sowieso, sinds ik erop let, dat deze smaak veel vaker en langduriger is uitverkocht dan alle duizend andere soorten bij elkaar. Kennelijk appelleert dit product aan een universeel chipsgevoel. (Iets anders is dat ik, als ik hier chipsfabrikant was, meteen veel meer van deze chips zou maken, maar zo werkt dat helaas niet in Nieuw-Zeeland.)
Pams classic BBQ flavour is minder oranje dan paprikachips, maar daar staat tegenover dat ie iets pittiger is en qua smaak wat overhelt naar de Hot & Spicy van Pringles, zoals bekend de nummer 2 in de chips-tophonderd aller tijden. Laat ik zeggen dat ik onze toekomst in Nieuw-Zeeland een stuk zonniger inzag toen ik dit allemaal had uitgevonden.
Maar goed, nu komt het. Afgelopen week steek ik een chippie in mijn mond en denk: bah, toch de verkeerde meegenomen. Ik pak de zak erbij en lees: Pams classic BBQ flavour. Ik haal er nog een chippie uit, proef het en krijg ineens een angstig voorgevoel (om niet te zeggen dat ik het koude zweet subiet in de bilnaad voel lopen). Zul je zien, is er één chips die deugt, gaan die klojo’s de smaak veranderen.
Volgende dag gelijk een nieuwe zak gekocht, bij een andere winkel. Weer mis.
Dus in paniek vul ik een klachtenformulier in op de site van Pams en word, ongelogen, binnen vijf minuten gebeld. Of ik even de uiterste houdbaarheidsdatum wil geven, dan sturen ze bonnen op waarmee ik nieuwe chips kan kopen.
Zegt die mevrouw aan de telefoon op samenzweerderige toon: ‘Maar ik zou deze smaak nog maar even niet nemen, als ik jou was.’
‘O?’ zeg ik. ‘Waarom dan niet?’
‘Tja, ik kan het u wel vertellen,’ zegt de mevrouw.
Iets zachter: ‘De producent heeft een probleem. Hij krijgt het gewoon niet meer voor elkaar. ’
Ze wenst me een fijne dag en hangt op, mij achterlatend in een staat van pure verbijstering.
Wat nu?

Elfstedentocht

noreply@blogger.com (Henrico) — Mon, 06 Feb 2012 07:39:00 +0000

Mutsen

noreply@blogger.com (Henrico) — Sun, 05 Feb 2012 02:41:00 +0000

Piri Weepu, rechts op de foto, is een van de sympathiekste Nieuw-Zeelandse rugby-internationals. Hij neemt al jaren deel aan de antirookcampagne Not Our Future. Ondanks de torenhoge sigarettenprijzen – sinds 1 januari kost een pakje van 20 hier omgerekend 9,45 euro – blijft roken in Nieuw-Zeeland juist onder de armere bevolkingsgroepen een groot probleem.
Voor de campagne is een dag uit het leven van Weepu vastgelegd. Onderdeel daarvan was een foto waarop hij zijn jongste dochtertje Taylor, zes maanden oud, de fles geeft. De boodschap: met twee van die kleine meiden is het natuurlijk superfijn als je in een rookvrij huis woont.
Dat kan wel wezen, riep deze week de actiegroep La Leche League, maar wat is die Weepu een ongelooflijk slecht voorbeeld door zijn dochter de fles te geven. Aan de borst met dat kind!
Waarop het bureau achter de antirookcampagne schielijk de foto van de voedende Weepu terugtrok.
Ik kan dat alleen maar verklaren uit de vertrouwdheid van de antirooklobby met het fenomeen ‘lange tenen’. Zodra je in de sector van publiekscampagnes, waar alles draait om goodwill, het gevoel krijgt dat je iemand tegen de haren in strijkt, zijn experts al snel geneigd te adviseren dat je maar beter kunt inbinden.
Gelukkig pakte het protest van de moedermelkmaffia meteen averechts uit. Strekking van de commentaren op de site van de New Zealand Herald: zijn ze nu helemaal gek geworden met hun politiek-correcte gedoe?
In wezen sneed in die foto het mes al aan twee kanten (1: niet roken, 2: het is normaal dat ook een vader zijn kind de fles geeft – in sommige kringen hier allesbehalve een vanzelfsprekendheid), dus je zou hooguit zeggen: petje af voor de onnadrukkelijke manier waarop dat gebeurde. Maar nee hoor, dan heb je altijd ergens wel zo’n stel doorgedraaide mutsen die hun eigen evangelie nog nét effe wat belangrijker vinden, en beginnen te mauwen over de gezondheidsschade die je een zes (6) maanden oud kind toebrengt als je het moedermelk ontzegt.
En dan te bedenken dat er bij de damesactiegroep op enig moment toch iemand bij zijn volle verstand moet hebben gedacht: weet je wat? We springen handig op de bagagedrager van die antirokers – hebben wij ook es goeie publiciteit. Nou, als ik de stemming zo eens peil, heb je een grote kans dat jonge ouders in Nieuw-Zeeland de komende tijd hun baby liever een dikke sigaar in de mond douwen dan een borst.
Wat ik zeg. Mutsen.

Supermarkt

noreply@blogger.com (Henrico) — Fri, 27 Jan 2012 11:11:00 +0000

Klik op de foto voor een vergroting.

Onze supermarkt heeft een geweldig uitzicht. Elke keer als ik er ben, denk ik: ik moet daar een foto van maken. Vandaag was het zover. Toen ik de camera tevoorschijn haalde, werd ik meteen aangeschoten door een medewerkster die zei dat binnen fotograferen verboden was. Toen ik haar uitlegde dat het me om het panorama te doen was, lachte ze en liep ze weg.
Vanuit de winkel zie je de Port Hills liggen. Die zijn weliswaar vanuit een groot deel van de stad zichtbaar, maar de supermarktramen, inclusief affiches en de stoet winkelwagens die er altijd voor staat opgesteld, vormen een omlijsting waardoor de heuvels nog mooier afsteken dan anders. Ze zijn al niet lelijk, maar vanuit de winkel bekeken gaan ze er nog eens stukken op vooruit.
Het grappige is dat het effect zich alleen in de omgeving van de kassa’s voordoet. Ga je dichterbij staan, in de buurt van de vensters of zelfs buiten, op het parkeerterrein, dan lijken ze paradoxaal genoeg veel kleiner. Dezelfde ervaring had ik altijd als ik in Utrecht in het Griftpark was. De Dom vanuit de verste hoek steekt zo op het oog veel hoger de lucht in dan wanneer je de toren bekijkt vanuit de hoek die tegen het centrum aan ligt. Ik weet dat het niet kan, dat het gezichtsbedrog is dat wordt veroorzaakt door de bebouwde omgeving, maar toch is het zo.
Enfin. We hadden het over de supermarkt. Als de zon scheen, ben ik er de afgelopen jaren nooit geweest zonder vlak voor het afrekenen even mijn adem in te houden.

2012

noreply@blogger.com (Henrico) — Wed, 25 Jan 2012 21:37:00 +0000

Een paar borsten op het strand van Opunake hebben gistermiddag een officieel politiebezoek veroorzaakt aan deze normaal zo vredige strook zand.
Hoofdagent Mike Hannah had kort na de lunch telefoontjes gekregen van een man en een vrouw die zich beklaagden over iemand die topless lag te zonnen.
‘Ik ben erheen gegaan om even te kijken’, zei hij.
‘Ze was topless aan het zonnebaden. Ik heb met de strandwachten gepraat en gezegd dat het hier niet gaat om een overtreding.’
Hannah zei dat de vrouw van middelbare leeftijd niemand benaderde en zich op ongeveer 20 meter bevond van de dichtstbijzijnde zonnebaders.
‘En dat was een groep die bestond uit drie meisjes’, zei hij.
Topless zonnebaden is geen overtreding. Het tonen van geslachtsdelen wel, aldus Hannah.
Dit houdt in dat mannen onmiddellijk in de problemen komen als ze hun broek laten zakken, iets wat niet per se geldt als vrouwen zich ontkleden.
Louise Lahmert en Maria Lombard, vakantiegangers uit Manawatu, hadden de topless vrouw opgemerkt terwijl ze hun kinderen in de gaten hielden, die op het strand bezig waren met de aanleg van een plas en een fijnmazig netwerk van kanalen.
‘Het was niet opdringerig. Het kwam redelijk natuurlijk over’, aldus Lahmert.
‘Mijn kinderen hebben mij weleens in mijn onderbroek gezien. Ze weten hoe borsten eruitzien’, aldus Lombard.
Volgens hen was de vrouw gaan zwemmen en vervolgens teruggekeerd naar het strand om te gaan zonnebaden. Ze had niet de aandacht op zichzelf gevestigd en werd vergezeld door een oudere man.
Terwijl ze het water uit liep, zagen de twee vrouwen hoe een andere vrouw haar man – wellicht haar echtgenoot – verhinderde naar de topless zwemster te kijken.
‘Ik denk dat we allemaal een beetje jaloers waren’, aldus Lombard. ‘We zouden het geweldig hebben gevonden om te doen wat zij deed.’
Sophie Trolove, hoofd van de strandwachten, wilde het incident met de topless vrouw niet bevestigen of ontkennen. Ze zegt dat ze haar baan verliest als ze met de media praat.
‘Het enige wat ik kan zeggen is: onze voornaamste zorg is dat je tijdens het zwemmen tussen de vlaggen blijft, of je nu kleren aan hebt of naakt bent.’

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in het Engels onder de kop ‘Topless OK, but swim between flags’ op stuff.co.nz, 26 januari 2012.

Hond

noreply@blogger.com (Henrico) — Sun, 22 Jan 2012 22:45:00 +0000

Gewone Nieuw-Zeelandse hond.

Zoals bekend heb ik het niet zo op dieren en koester ik een bijzondere afkeer jegens de hond, de spatader in de mooie kuiten van de schepping. Nou niet allemaal gaan mailen en zeuren, ik weet uit ervaring dat alleen al zo’n onschuldige opmerking bij menige dierenliefhebber een aanval van razernij teweeg kan brengen, al zijn we dan wel weer meteen waar ik wezen wil: zo baasje, zo hond – en in dat opzicht blijkt Nieuw-Zeeland er treurig voor te staan.
Afgelopen woensdag werd in Ashburton, 80 km ten zuidwesten van Christchurch, een jongetje van drie bijna doodgebeten door een (even diep ademhalen) ‘doberman-staffordshire-bullterriër’. Zaterdag werd in Rotorua, op het Noordereiland, een meisje van achttien maanden bijna doodgebeten door een kruising tussen een pitbull en een doberman. En gisteren werd in Porirua, ook op het Noordereiland, een meisje van negen bijna doodgebeten door een Amerikaanse bulldog. ‘De hond werd onmiddellijk na het voorval door de politie afgemaakt’, staat er in de krant dan altijd bij. Tja.
Helaas is het niet zo dat dit een uitzonderlijke opeenstapeling van incidenten is. Dit gebeurt in Nieuw-Zeeland minstens eenmaal per week, en meestal vaker. Negen van de tien keer is een kind het slachtoffer. Acht van de tien keer gaat het bovendien om een familielid, vriend of bekende van het hondenbaasje in kwestie.
Nog nooit heb ik hier een zinnige discussie horen voeren over het verbieden van bepaalde hondenrassen. Terwijl Nieuw-Zeeland een open laboratorium is waarin ze elke dag met de harde feiten worden geconfronteerd, al die religieus aandoende fanatici die nu graag zouden willen roepen dat het gevaar niet schuilt in de hond, maar in het baasje dat zijn huisdier geen grenzen aanleert. Het gaat vrijwel altijd om een merk hond dat in de rest van de wereld bekendstaat als vechthond. Maar hier in Nieuw-Zeeland doet iedereen graag alsof zijn neus bloedt – en als je niet oppast gebeurt dat ook inderdaad, door toedoen van zo’n bull-achtig onding dat eraan gaat hangen alsof het een brok Chappi is.
Als ik niet welopgevoed was en van huis uit had meegekregen dat vloeken en schelden je betoog alleen maar zwakker maakt, zou ik graag zeggen: sodemieter op met die kutbeesten. Maar dat doe ik dus niet. Ik zal me in de toekomst blijven verbazen over deze schandalige aaneenschakeling van zogenaamde incidenten en bij elk bijna doodgebeten kind denken: wat vreselijk voor dat kind – maar mooi wél weer een hond minder.

Geheim

noreply@blogger.com (Henrico) — Tue, 17 Jan 2012 10:55:00 +0000

Als je op de foto klikt, wordt ie groter. Als je op die pagina dan doorklikt op ‘View all sizes’ en de grootste uitkiest, kun je alles zien: die man met dat gekke lapje, het kwijl op de kin van die andere gozer, die vrouw die bijna omvalt.

Een van mijn allergrootste heimelijke genoegens is het vastleggen van een vliegtuigcabine vol slapende mensen. Ik doe dat al jaren en mijn verzameling wordt steeds mooier. Als ik over een jaar of vijfentwintig het idee heb dat mijn werk voltooid is, sla ik onverbiddelijk toe in mijn hoedanigheid van archivaris van het volle leven. Een paar keer zo’n foto maken, dat kan iedereen, maar zoals met alles wordt het pas wat als je doorzet.
Vroeger waren er allerlei kunstgrepen om zo’n plaatje op te lichten. In het analoge tijdperk was ik daar nu niet bepaald bedreven in, waardoor ik mezelf genoodzaakt zag te sjoemelen met de flitser. Dat is niet bevorderlijk voor de kwaliteit – je ziet de eerste paar rijen ongenadig scherp, maar daarachter valt alles weg.
De camera die ik nu heb, is in het donker tot meer in staat. Poetsen is niet zo moeilijk meer, met het arsenaal aan fotoprogramma’s dat iedereen ter beschikking staat. Maar ik ben steeds meer gaan hechten aan het vage, merk ik. Bijkomend voordeel is natuurlijk dat passagiers, onherkenbaar als ze zijn, niet meer kunnen klagen over de weinig flatteuze manier waarop ik hen heb vereeuwigd.
Toch zou ik best structureel de medewerking willen van luchtvaartmaatschappijen. Dat ze, als de meesten na een uurtje of wat in diepe rust zijn, speciaal voor mij de sfeerverlichting even heel kort wat hoger draaien. En dan, páts, pak ik ze.

Ontploft

noreply@blogger.com (Henrico) — Sun, 15 Jan 2012 03:55:00 +0000

Vancouver, Canada

Op het vliegveld van Auckland ben ik vanochtend ontploft. Dat was niet voor het eerst, trouwens – luchthavens maken het allerslechtste in me los.

Het gaat wel weer, dank u. Ik schaam me een beetje, maar aan de andere kant: niemand weet hier wie ik ben, dus who gives? Vrouw en kinderen misschien, ja, ook weer waar, maar die kennen me langer dan vandaag, en de eerste had zich vanwege het geklungel van Air New Zealand, de kersverse Airline of the Year, al evenmin onbetuigd gelaten.

We hadden vertraging, zoals de trouwe Twitter-volgers al weten. We meldden ons vrijdagmiddag even na tweeën op het vliegveld van Vancouver om de huurauto terug te brengen en kregen te horen dat onze vlucht naar Auckland niet om 18.45 uur zou vertrekken, maar om 21 uur. Uiteindelijk stegen we rond 22 uur op. Passend eind van de vakantie: met twee doodvermoeide kinderen en je allengs chagrijniger wordende zelf gezellig zes, zeven, acht uur rondhangen op de luchthaven, in afwachting van een veertien uur durende vlucht. Ik weet niets leukers.

Volgens een werknemer van Air New Zealand in Vancouver was besloten de vlucht maar es een keertje uit te voeren met een ander vliegtuigtype dan gebruikelijk, waardoor de technische voorbereiding een paar uur langer in beslag zou nemen. Nu is experimenteren iets wat in mijn ogen alleen maar kan worden toegejuicht – je wordt tenslotte niet zomaar luchtvaartmaatschappij van het jaar. Maar het lijkt me dat zoiets niet ten koste mag gaan van de reiziger. Wie in Auckland moest overstappen, miste in vrijwel alle gevallen zijn aansluiting.

Die van ons, aanvankelijk om 7 uur vanochtend gepland, verschoof naar 9 uur. Exact 24 minuten eerder waren we de douane gepasseerd – helaas moet je dan in Auckland eerst nog eventjes van de internationale terminal naar de binnenlandse terminal wandelen, een vierdaagse-etappe die we met zijn vieren bepakt en bezakt aflegden in 8 minuut 24, ik hollend achter een karretje met daarop ruim 80 kg bagage. Maar de baliemedewerkster bleek niet te vermurwen. We waren te laat.

Nu was dat iets wat we in Vancouver al hadden zien aankomen, maar waarvan drie andere medewerkers van Air New Zealand ons onderweg stuk voor stuk hadden verzekerd dat dat zeker niet zou gebeuren.

Volgende kans: 10 uur.

Ons humeur was er nu niet bepaald van opgeknapt en toen ik aan de balie vroeg bij wie ik mijn beklag kon doen, kreeg ik les 1 uit het cursusboek Omgaan met zeikerds om de oren. De medewerkster ging een kantoortje binnen, waar ze een paar woorden wisselde met een keurige, grijsharige mevrouw. Met zijn tweeën stonden ze me vanachter het glas op te nemen.

Waarschijnlijk zag ik er enigszins verhit uit.

De baliemedewerkster keerde terug en schreef een internetadres op waar ik mijn klacht maar moest deponeren. Ik dacht aan stelregel 1 uit de cursus (‘Verschaf de klant een afkoelingsperiode’) en voelde me suf weggezet. Net iets te hard vroeg ik aan de medewerkster wanneer ze hun eretitel precies in de wacht hadden gesleept – waren ze toevallig luchtvaartmaatschappij geworden van het jaar nul? Dan kon ik er nog wel iets van begrijpen.

Ik voelde het zweet onder mijn shirt naar beneden druipen. Ik keek naar de grijze mevrouw achter het glas, de manager die me niet te woord wilde staan. Ik klopte op het raam en wuifde haar, zodra ze terugkeek, vriendelijk toe. Daarna stak ik ook nog even mijn duim op. Snel sloeg ze haar ogen neer.

O ja: we zijn dus weer thuis. Hier is het zomer.

Naar huis

noreply@blogger.com (Henrico) — Wed, 11 Jan 2012 18:13:00 +0000

Zo. We kunnen weer. Dit fotootje is gemaakt op de ferry van Swartz Bay naar Tsawwassen, aan de Canadese westkust. Vanuit Tsawwassen is het nog een kleine drie kwartier rijden naar Vancouver, waar we de laatste dagen van onze vakantie doorbrengen. Vrijdagavond vliegen we van Vancouver naar Auckland. Daar komen we zondag in alle vroegte aan. Klein detail: omdat we de datumgrens passeren, slaan we zaterdag 14 januari in zijn geheel over. Gelukkig viert niemand van ons dan zijn verjaardag.

Enfin

noreply@blogger.com (Henrico) — Sat, 31 Dec 2011 04:00:00 +0000

Laat je niet afleiden door de Nederlandse media, die schrijven dat Nieuw-Zeeland het nieuwe jaar verwelkomde terwijl de regen met bakken uit de lucht viel. Nieuw-Zeeland is groter dan Wellington, en in Christchurch was het droog, hoorden we van vrienden en bekenden.

Voor ons maakt dat niet uit, want wij zitten nog een kleine week in Nederland. Daar was een horrorwinter voorspeld en die is er, als je het mij vraagt, inderdaad gekomen. Wat een zeikweer, zeg. Volmaakt passend bij het karakter van het afgelopen jaar, waarin voor ons de ene ellendige gebeurtenis de andere verdrong. Er was ook goed nieuws, vooral als het op werk aankwam, maar verder is 2011 een jaar geworden om zo snel mogelijk te vergeten.

Waarmee we dan meteen kunnen overgaan tot de essentie van deze traditionele eindejaarsterugblik: tekenen we in Christchurch voor een jaartje bij, of stouwen we de container vol en gaan we terug naar Nederland?

Die vraag is weleens makkelijker te beantwoorden geweest. Elke aardbeving kan de laatste zijn. We zijn het gedonder soms ongelooflijk zat en we zijn blij dat wij in elk geval nog de keus hebben tussen blijven of weggaan. Aan de andere kant lokt Nederland nu ook niet bepaald. De afgelopen weken viel me eigenlijk alleen maar op hoe dik het wc-papier hier sinds ons vertrek geworden is. Best belangrijk natuurlijk, maar een geheide trekker, nou, nee.

Dus. Enfin. Over een tijdje gaan we gewoon weer door waar we gebleven waren. En dan maar zien waar we uitkomen.

Gemist

noreply@blogger.com (Henrico) — Fri, 23 Dec 2011 10:16:00 +0000

Meer aardbevingen in Christchurch: altijd goed voor de kijkcijfers, maar gelukkig waren we ditmaal ver uit de buurt. Vrijdagmiddag was er een reeks schokken voor de kust waarvan de zwaarste kwam tot 6,0 op de schaal van Richter. Dat is op drie na de krachtigste sinds de ellende op 4 september 2010 begon met een aardbeving van 7,1. Daarna volgden er twee van 6,3 (op 22 februari, met 182 doden als gevolg, en op 13 juni).

Ook vandaag was er een zwerm van naschokken, die op dit moment langzaam lijkt weg te ebben. Christchurch Quake Map, de fascinerendste website die uit de aardbevingen is voortgekomen, laat zien dat het zwaartepunt van de bevingen zich in zestien maanden heeft verplaatst van west naar oost. Het begon allemaal nabij Darfield, 40 km ten westen van Christchurch. Sinds Kerst vorig jaar deden ze zich hoofdzakelijk voor in de stad, of onmiddellijk ten zuiden daarvan. Vandaag bevond het epicentrum zich een paar kilometer uit de kust, ten oosten van de stad.

Dat is in zekere zin een geruststelling, want de afstand van het epicentrum tot de stad maakt nogal wat uit. Het is het verschil tussen een ritje in de achtbaan of een ritje met de camper door een woonwijk vol verkeersdrempels. Hoe verder ze wegtrekken, hoe regelmatiger het voor ons aanvoelt. Aan de andere kant: het verloop is onvoorspelbaar en niemand weet waar het ophoudt. Bij aardbevingen van deze kracht op de zeebodem hoeven we ons geen zorgen te maken over een mogelijke tsunami, maar dat zou kunnen veranderen. Wel concluderen de experts op grond van het verloop van grote breuklijnen dat de bodem voor de kust van Christchurch niet kan worden getroffen door aardbevingen ter grootte van die in Japan, afgelopen maart.

Ons huis lijkt in elk geval nog in orde. Onze logé vertelde dat de huisbaas vijf minuten na de zwaarste schok alweer bezig was met grasmaaien. Ook de allerbelangrijkste vraag na dit soort natuurgeweld (doet het espressoapparaat het nog?) kon gelukkig bevestigend worden beantwoord. Dat was een hele opluchting.

De stroomtoevoer in ons deel van de stad werd niet onderbroken, maar de telefoonverbindingen lagen er even uit omdat iedereen meteen als een gek gaat bellen. De middenstand huilt tranen met tuiten omdat ze voor de tweede keer de kerstverkopen de mist zien ingaan. Werknemers die zich hadden verheugd op de traditionele kerstborrels, kwamen thuis van een koude kermis.

Veel gebouwen, waaronder ook scholen, zullen de komende weken opnieuw moeten worden geïnspecteerd. Hopelijk kunnen de kinderen in februari op de gewone tijd beginnen aan het nieuwe schooljaar.

Ik zie op Christchurch Quake Map dat het aantal voelbare schokken sinds 4 september 2010 het onthutsende aantal van tienduizend nadert. Onvoorstelbaar.

Kwijt

noreply@blogger.com (Henrico) — Wed, 21 Dec 2011 10:32:00 +0000

Zes nachten in Nederland, doorgebracht in vier verschillende bedden: voor iemand die zo in elkaar zit als ik, valt het allemaal niet mee. Geef me de opdracht één tas handbagage zo uitgekiend in te pakken dat ik er twee weken mee vooruit kan, en ik fiks het fluitend in tien minuutjes. Geef me een hutkoffer, en ik maak er een puinhoop van.

Nu al heb ik een slingerspoor getrokken van belangrijke en onbelangrijke spullen, in de hoop dat alles op onze dag van vertrek door Hollandse kaboutertjes met oranje puntmutsjes keurig zal zijn terugbezorgd: de haargel, de splinternieuwe extra dure oplaadbare batterijen, de belastingpapieren die voor de derde keer naar Heerlen moeten worden verstuurd omdat ze de eerste twee keer zogenaamd niet zijn doorgekomen, het blauwe shirt waarvan ik nu al wit wegtrek als ik bedenk dat iemand ergens in het land misschien wel op het punt staat het in een ordinaire bonte was vol onderbroeken, sokken en zuur beddengoed op 30 graden te gaan wassen en op 1600 toeren te centrifugeren. (Niet doen! Ik weet dat het etiket iets anders zegt, maar het moet koud, wolwas, hooguit 600 toeren, en dan liggend drogen. Breng anders even naar de stomerij, alstublieft. Ik betaal alles terug.)

Afijn, van die dingen. Elke keer als ik hier ben, probeer ik het wat beter te doen dan de vorige keer, en telkens komt daar niets van terecht. Het advies van doorgewinterde expats is om voor de duur van je verblijf een huis of appartement te huren en belangstellenden bij jou op bezoek te laten komen, maar dat vind ik altijd makkelijker gezegd dan gedaan. Daar komt bij dat ik mezelf allesbehalve een expat voel, want dat zijn mensen die elders op de aardbol worden gestationeerd door multinationals als Shell en Philips of door de Nederlandse overheid in ruil voor een vorstelijk salaris, een riante onkostenregeling, praktisch gratis huisvesting en een compensatie voor alles wat dan nog geld kost, terwijl ik een gewone krabbelaar ben die nooit een bonnetje vraagt aan de ober of de taxichauffeur, want ik zou niet weten wat ik daar vervolgens mee moet beginnen. Aftrekken, hoor ik hier en daar wat mensen roepen, en ik weet natuurlijk niet hoe het bij die mensen zit, maar bij ons in huis is dat gewoon een vies woord.

Voor de vorm heb ik nog even geïnformeerd naar de vierpersoonsappartementjes in het Amstel, maar helaas zijn die rond de feestdagen bezet. Dus dat was meteen een kopzorg minder. Intussen blijf ik gewoon mijn rondjes toeren, alstublieft, dankuwel, en het idee dat ik na een paar jaar nog steeds beschik over het feilloze gevoel om de meute op tochtige perrons in zijn geheel te snel af te zijn bij het binnenlopen van een veel te korte trein, dat is natuurlijk heel wat waard. Ook zonder blauw shirt, en met in mijn haar de van mijn schoonmoeder geleende gel waarvan ik op dit moment nog maar moet zien hoe het uitpakt, zeg ik tegen mezelf en tegen iedereen die het horen wil: moedig voorwaarts, mensen – nu én in het nieuwe jaar!

Stilte

noreply@blogger.com (Henrico) — Fri, 16 Dec 2011 09:37:00 +0000

Hopelijk is dit stukje het beste bewijs van wat ik vandaag zeggen wil, namelijk dat niet alles altijd maar slechter wordt, of minder. Soms worden de dingen ook weleens gewoon beter. Ik tik dit vanuit de trein tussen Zwolle en Amersfoort op de vrijdagochtend. Gisteravond zijn we in Nederland aangekomen, na een niet eens zo uitputtend tripje dat ons in amper 36 uur van onze voordeur in Christchurch naar de melkwitte schuifdeuren van Schiphol voerde, en daartussenin dan de adembenemende halteplaatsen Auckland, Los Angeles en Londen.

We zitten hier tot en met de eerste week van januari. Om bij te komen, gaan we daarna nog naar vrienden in Canada, op Vancouver Island. Intussen bewaakt een Nederlandse vriend in Christchurch het fort en neemt hij en passant de werkzaamheden over. Mooi man.

In Nederland is het koud en regent het. Maar in de trein is gratis internet.

Kerstman

noreply@blogger.com (Henrico) — Wed, 07 Dec 2011 11:25:00 +0000

Ondanks de zomer verschillen de kerstcommercials op tv hier eigenlijk teleurstellend weinig van die op het noordelijk halfrond. De sneeuw wordt af en toe een beetje verdonkeremaand, maar die kolonne vrachtwagens van Coca-Cola die door een winterwit landschap een knus verlicht dorp binnenrijden, zie ik hier vaker voorbijkomen dan in Nederland.

Misschien is het wel daarom dat veel scènes zich binnenshuis afspelen – dan springt het verschil met de rest van de wereld wat minder in het oog. Want kerstbomen en takken hulst hebben we hier ook gewoon. We doen hooguit de lichtjes wat later aan.

En de Kerstman, die is ook overal hetzelfde. Kijk maar naar het spotje hierboven, dit jaar eigenlijk een van de aardigste. Het zou iets kunnen uitdrukken over de liefde die de Nieuw-Zeelander koestert voor auto’s en het knutselen eraan. Als je op straat om je heen kijkt, zie je een onvoorstelbare hoeveelheid winkels die in uitsluitend auto-accessoires doen.

De werkelijkheid is vermoedelijk minder prozaïsch: een Nieuw-Zeelander denkt algauw dat hij iets zelf kan, en heeft het geld er niet voor over om zijn wagen naar de garage te brengen. Maar dat maakt deze reclame niet minder leuk.

Lesje

noreply@blogger.com (Henrico) — Sat, 03 Dec 2011 05:33:00 +0000

Met de zomervakantie in zicht hopen zich op kindergebied de uitvoeringen, voorstellingen en evenementen op. Goed, de avondvierdaagse kennen ze hier niet (iets waarom we de laatste maanden elke dag wel een keer een zucht van verlichting hebben geslaakt), maar dat gebrek wordt ruimschoots goed gemaakt door de naderende kerstdagen, die weer allerlei andere sociale verplichtingen met zich meebrengen.
Vandaag waren we getuige van de hiphopshow van zoon W (9). Die werd vanmiddag en vanavond opgevoerd in een van de weinige theaterzalen in Christchurch die niet door de aardbeving zijn verwoest. Het was prachtig – het is dat zijn vader al bekendstaat als de witte neger van de buurt, anders hadden we er weer eentje bij gehad. Over witte negers gesproken: door een miraculeus toeval debuteerde zijn broer T (12) vanochtend als Zwarte Piet voor de Nederlandse kindertjes van Christchurch. Ik weet niet precies wat ik hiermee wil zeggen, behalve dan dat we misschien naar het verkeerde werelddeel zijn verhuisd. Dit terzijde.
Een enorm lange aanloop om twee fenomenen te behandelen die in het vocabulaire van geen enkele neo-Nieuw-Zeelander mogen ontbreken: de gold coin donation en de sausage sizzle. Ze vliegen je deze dagen om de oren.

De sausage sizzle is een in Angelsaksische landen wijdverbreid fenomeen dat meestal bedoeld is om geld in te zamelen. Je zet een paar joekels van barbecues neer en gooit er worsten op die voor 50 procent bestaan uit vleesachtige bestanddelen, voor 50 procent uit papkarton en voor 50 procent uit geur- en smaakstoffen. Ze gaan op een vierkante witte boterham, desgewenst voorzien van gebakken uiringen, ketchup en/of mosterd. Opbrengst: 1 à 2 dollar, kosten: 15 à 20 cent, kortom: tel uit je winst.
De gold coin donation maakte me in het begin danig nerveus (de mensen dachten toch niet dat ik een soort Pippi Langkous was, met een koffer vol ouwe kostbare munten op zolder?), maar nu weet ik dat er alleen maar mee wordt bedoeld dat je mag geven wat je kunt missen – maar bij voorkeur toch wel ten minste een ‘gold coin’, een muntstuk van 1 of 2 dollar (58 of 116 eurocent, tegen de koers van gistermiddag).
Voor aanvang van de hiphopshow kon je tegen inwisseling van een gold coin een programmaboekje krijgen (de sausage sizzle begon pas na afloop). Ik heb nooit coins op zak, mijn hele leven al niet – sinds ik de boeken van Bob Evers las, weet ik dat je een stapeltje bankbiljetten bij je hoort te hebben, waarvan je dan briefjes kunt ‘afpellen’. O, heerlijk jongensjargon.

Goed. Daar gaan we. Les Nieuw-Zeelands, deel 486. Ik sta in de lange rij voor het programmaboekje, zie dat ik een gold coin moet betalen en denk: weet je wat, het is bloedheet, ik maak van de nood een deugd, haal eerst even wat te drinken en hou daar dadelijk mooi een gold coin aan over – iedereen blij.
Bij de bar staat geen lange rij, maar ik moet wel heel lang wachten, iets wat in Nieuw-Zeeland normaal is. Ik zie dat het oponthoud wordt veroorzaakt door een chronisch gebrek aan wisselgeld: mensen halen voor 2 dollar een glaasje fris en betalen met biljetten van 20, aan het begin van de dag schiet dat niet op.
Ik wacht keurig op mijn beurt, erger me al niet eens meer aan het personeel dat met elkaar loopt te bekvechten over muntgeld, betaal met het kleinste briefje dat ik heb, wacht tot na vijf minuten mijn wisselgeld beschikbaar is gekomen, loop weg met twee jus d’orange en één losse dollar (gold coin!) en sluit een meter verder aan in de rij van het programmaboekje. Tijd zat, kan mij het schelen.

De boekjes staan rechtop in een plastic lunchdoos van A4-formaat en de vrijwilligster houdt me de bak uitnodigend voor. Ik pak een boekje en wil haar mijn dollar geven. Ze neemt hem niet in ontvangst, maar wijst naar de plastic doos: daar moet het geld in, alstublieft.
Ik kijk in die doos en zie voor zeker 100 dollar aan muntgeld. Naast haar staat een vrouw die lootjes verkoopt – ook met zo’n bak kleingeld in haar hand.
Het is één organisatie, hè. De mensen achter de bar, de dames met de plastic bakken.
Ik ben de beroerdste niet, dus ik tover mijn goeiigste lobbesgezicht tevoorschijn en zeg vriendelijk tegen de mevrouw van de programmaboekjes: ‘Aan de bar kunnen ze wel wisselgeld gebruiken.’
Ze kijkt me aan alsof ik niet helemaal lekker ben, wacht even en zegt dan: ‘Ja?’
‘Ja,’ zeg ik. ‘Daar hebben ze biljetten. Maar ze willen graag munten. En u hebt munten.’
‘Ja?’ zegt ze nog een keer.
‘Nou, eh,’ zeg ik, ‘misschien kunnen jullie ruilen.’
‘Dit is van de programmaboekjes,’ zegt ze opgewekt. ‘Dat geld daar is van de bar.’
Twee jaar geleden had ik hier een dingetje van gemaakt. Nu haal ik mijn schouders op, lach nog eens vriendelijk, zeg: ‘O ja, sorry, da’s waar ook.’ Ik hoor hoe mijn gold coin rinkelend in de bak valt.

ISS

noreply@blogger.com (Henrico) — Fri, 02 Dec 2011 02:04:00 +0000

Zoekplaatje: het ISS is het piepkleine streepje links van het verlengde van het schijnsel van de straatlantaarn rechts. Als je klikt, krijg je de foto groter in beeld en kun je het zien. Die enorme bak licht linksonder in beeld is de plek waar het lichtmonument voor de slachtoffers van de aardbeving staat opgesteld.

We reden gisteravond even voor halftien de heuvel van ons oude huis op om getuige te kunnen zijn van de passage van het internationale ruimtestation ISS. Dat suist natuurlijk wel vaker over ons hoofd, maar lang niet altijd als het donker is, als er geen bewolking hangt, op zo’n kindvriendelijk tijdstip, op zo’n mooie zomeravond.
Toevallig had ik er de afgelopen maanden een paar keer een stukkie over moeten schrijven, dus ik kon de details wel ongeveer opdreunen: het ISS doet ruim 91 minuten over een omwenteling om de aarde en zweeft op dit moment ruim 390 km boven het aardoppervlak – hoewel, ik weet niet of je dat zweven mag noemen, met een snelheid van 27.744 km/u. De duur van de passage is afhankelijk van de hoek die het ruimtestation maakt ten opzichte van het punt waarvandaan je staat te kijken. Soms is het in minder dan een minuut voorbij. Wij hadden gisteren een relatief lange, van wel een minuut of vier.
Dat kwam goed uit, want het was in het westen nog niet helemaal donker en het uitzicht werd nogal in de weg gezeten door het ‘lichtmonument’ dat is opgericht voor de slachtoffers van de aardbeving – twee reuzenschijnwerpers die tot 22 februari, een jaar na dato, de lucht zullen afzoeken zolang het donker is. Dus het duurde even voor we het ISS ongehinderd in beeld kregen, en toen was het ook snel weer weg.
Op de website heavens-above.com kun je zien wanneer het ISS jouw blikveld kruist. Even je locatie opzoeken onder Configuration/ Select from map, onder het kaartje op de submit-knop drukken, dan kun je daaronder niet alleen zien wanneer het ISS voorbijkomt, maar ook een handvol satellieten. Al zitten daar geen mensen in. Voor zover we weten.

Haantjes

noreply@blogger.com (Henrico) — Wed, 30 Nov 2011 22:23:00 +0000

De kandidaten voor het leiderschap van de Nieuw-Zeelandse Labour-partij: David Cunliffe, David Shearer en David Parker (van links af).

Sorry, toch nog even politiek. Maar: leuke politiek. Wat iedereen zaterdagavond al zag aankomen, kreeg dinsdag na een vijf uur durende partijbijeenkomst inderdaad zijn beslag: de vriendelijke, maar wat kleurloze Phil Goff trad terug als leider van Labour. Dat was beter voor iedereen.

Onmiddellijk stelden zich in slagorde drie mannen op die het roer van hem willen overnemen. Het grappigste is niet eens dat ze alle drie dezelfde voornaam hebben (David), maar dat ze, daartoe uitgenodigd door de Nieuw-Zeelandse media, zichzelf meteen nogal onbenullig op de borst gingen slaan toen de eerste, volkomen voorspelbare vraag van alle kanten dezelfde bleek te zijn: vertel ons eens waarom jij het moet worden, David?

Kijk hierrr (klik!) naar het programma Close Up van gisteravond en lach gezellig mee om dit haantjesgedrag, uitgelokt door de gemoedelijke Mark Sainsbury, die elke dag weer aantoont dat de Nieuw-Zeelandse tv een plaatsje heeft ingeruimd voor werkelijk alle schepselen Gods. Ik hoop dat het fragment ook in Nederland te bekijken is.

En dan te bedenken dat het me eigenlijk niet eens te doen is om de drie Davids (de kranten bieden alweer tegen elkaar op als het gaat om woordspelingen in de koppen), maar om hun kapsel. I rest my case. Ergens moet dus ook een geheime Nieuw-Zeelandse styliste rondlopen die de kale Sainsbury influistert: jongen, je hebt niets meer op je hoofd, maar dat geeft niks hoor, dat wil heus niet zeggen dat je geen statement meer kunt maken met je haar.

Uitslag

noreply@blogger.com (Henrico) — Sun, 27 Nov 2011 04:52:00 +0000

Het is 24 graden buiten, dus het is maar goed dat ik het kort kan houden: de parlementsverkiezingen in Nieuw-Zeeland zijn gisteren uitgelopen op een grootse zege voor premier John Key en zijn National Party (geen nationalistische partij trouwens, maar een soort VVD voor normale mensen). Ze behaalden 48 procent van de stemmen en zullen in het 50ste parlement van Nieuw-Zeeland naar verwachting 60 van de 121 zetels innemen.
Dat is net niet genoeg om zelfstandig te regeren, maar het formeren gaat hier zo soepeltjes dat Key gisteravond al voor het uitspreken van zijn overwinningsspeech contact bleek te hebben gezocht met de partijen ACT en United Future, beide goed voor één zetel, en met de drie zetels tellende Maori Party, die ook nu al deel uitmaakt van het kabinet. Met hen kan Key, met een enkele nieuw ingerichte ministerspost, doorgaan waar hij gebleven was.
Hierrr een linkje naar de uitslag. Het geplaagde Labour komt, met 27,1 procent van de stemmen, uit op 34 zetels, negen minder dan bij de vorige verkiezingen. Partijleider Phil Goff gaat dinsdag in conclaaf met zijn partij, maar alle tekenen wezen er gisteren op dat hij zal opstappen. John Key had met hem te doen, maar wees er ook op dat de rollen bij de verkiezingen van 2002 omgedraaid waren. Labour vecht tegen de nalatenschap (en het imago) van de geitenwollen Helen Clark, premier van 1999 tot 2008, die sindsdien een topfunctie bekleedt bij de Verenigde Naties.
De Greens haalden het beste resultaat uit hun historie, 10,6 procent van de stemmen, en krijgen in het nieuwe parlement dertien zetels, een winst van vier. Het blijft de enige gevestigde partij die nooit deelnam aan de regering.
Twee dingen springen verder in het oog. Om te beginnen bleek het opzetje van John Key in de zogeheten Theepot Affaire (lees hierrr wat dat is) een curieuze uitwerking te hebben gehad. National-aanhangers in het cruciale district Epsom bleken het versluierde advies goed in hun oren te hebben geknoopt en stemden massaal op ACT-kandidaat John Banks. Maar in de rest van het land geloofde vrijwel geen enkele ACT-aanhanger dat Banks het ook inderdaad zou redden, zodat ze zich massaal van de partij afkeerden: die ene zetel van Banks is meteen ook de enige die ACT in het parlement verwerft, een teruggang van vier, met 1,1 procent van de stemmen, en een typisch geval van boontje komt om zijn loontje.
Ten slotte: de ondergang van Labour wordt nergens zo fraai geïllustreerd als in Christchurch Central, het district dat door de partij vanouds als kroonjuweel wordt beschouwd. Maar in het Christchurch van na de aardbeving is niets meer zoals het was. Vanuit het niets wist de kandidaat van National de score van zijn Labour-tegenstrever te evenaren. Beiden blijven steken op 10.493 stemmen.
Het zijn de ‘special votes’ (zoals stemmen van inwoners van deze kieskring die hun biljet elders hebben ingeleverd) die uitkomst moeten brengen. Het kan tot 10 december duren voordat ze overal zijn geteld. Zo lang mag Labour nog een sprankje hoop koesteren.

Dit is het slot in een bliksemserie over de Nieuw-Zeelandse verkiezingen. Hier het begin!