Herbraga อาหารเสริมเพื่อสุขภาพ รายได้เสริม รับตัวแทนจำหน่าย

สาเหตุของโรคอ้วน (Obesity)

2018-11-05T06:30:00.000+07:00

สาเหตุของโรคอ้วนคนเรารับประทานอาหารเข้าไปไม่ว่าจะเป็นประเภทแป้ง หรือโปรตีนหากพลังงานที่ได้รับเกินความต้องการ
ร่างกายก็จะสะสมอาหารส่วนเกินเหล่านั้นในรูปไขมัน สะสมมากขึ้นจนกลายเป็นโรคอ้วน ดังนั้น คนที่อ้วนเกิดจากเรารับอาหารที่มีพลังงานมากกว่าพลังงานที่เราใช้ไป สาเหตุจริงๆยังไม่ทราบแน่ชัด โรคอ้วนมักจะมีสาเหตุต่างๆดังนี้

-การรับประทานอาหาร หากรับประทานอาหารที่ให้พลังงานสูงเป็นประจำ จะให้น้ำหนักเกินโดยเฉพาะอาหารที่มีไขมัน และแป้งสูงซึ่งมักจะพบในอาหารจานด่วน
-ประเภทของอาหาร โดยเฉพาะผู้ที่ชอบรับประทานอาหารที่มีน้ำตาล ไม่ว่าจะเป็นกลูโคส sugars, fructose,น้ำหวาน เครื่องดื่ม ไวน์ เบียร์ อาหารเหล่านี้จะดูดซึมอย่างรวดเร็ว และทำให้ร่างกายหลั่งอินซูลินเป็นปริมาณมาก ซึ่งเชื่อว่าจะเป็นสาเหตุของโรคอ้วน
-ภาวะที่ร่างกายเผาพลาญพลังงานน้อย ผู้ชายจะมีกล้ามเนื้อมากว่าผู้หญิง กล้ามเนื้อจะเผาพลังงานได้มาก ดังนั้นผู้หญิงจึงอ้วนง่ายกว่าผู้ชายและลดน้ำหนักยาก
-โรคต่อมไร้ท่อ เช่นต่อมไทรอยด์ทำงานน้อย จะมีน้ำหนักเกินเนื่องจากร่างกายเผาผลาญอาหารน้อยลง โรค cushing ร่างกายสร้างฮอร์โมน cortisol มากทำให้ร่างกายมีการสะสมไขมัน ฮอร์โมนนี้อาจจะมาจากร่างกายสร้างเอง หรือจากลูกกลอน ยาแก้หอบ ยาชุด หรือร่างกายสร้างขึ้นเนื่องจากเนื้องอกต่อมหมวกไต
-จากยา ยาบางชนิดทำให้ความอยากอาหารเพิ่ม เช่นยาคุมกำเนิด ยาแก้โรคซึมเศร้า tricyclic antidepressant,phenothiazine ยาลดความดัน beta-block ยารักษาเบาหวาน ยาคุมกำเนิด ยา steroid
-กรรมพันธุ์ จะพบว่าบางครอบครัวจะอ้วนทั้งหมดซึ่งส่วนหนึ่งเกิดจากพันธุกรรม เช่นคนที่เป็นโรคขาด leptin ซึ่งเป็นฮอร์โมนที่ส่งไปยังสมองทำให้เรารับอาหารน้อยลง แต่อีกส่วนหนึ่งอาจจะเกิดจากวัฒนธรรมการรับประทานอาหารและความเป็นอยู่
-วัฒนธรรมการดำรงชีวิตและอาหารซึ่งเห็นได้ว่าบางชาติจะมีน้ำหนักเกินเนื่องจากอาหารของชาตินั้นนิยมอาหารมันๆ
-ความผิดปกติทางจิตใจทำให้รับประทานอาหารมาก เช่นบางคนเศร้า เครียด แล้วรับประทานอาหารเก่ง
-การดำเนินชีวิตอย่างสบาย มีเครื่องอำนวยความสะดวดมากมาย และขาดการออกกำลังกาย มีรถยนต์ มีเครื่องทุ่นแรง มีทีวีรายการดีๆให้ดู มีสื่อโฆษณาถึงน้ำหวาน น้ำอัดลม เหล่านี้เป็นปัจจัยเสี่ยงโรคอ้วนตั้งแต่ในวัยเด็ก
-การดื่มสุรา
-การสูบบุหรี่

โรคอ้วนในวัยรุ่น
-ชีวิตที่มีความสบาย ขาดการออกกำลังกาย รับประทานอาหารไม่จำกัดเวลา ไม่จำกัดประเภท และไม่จำกัดปริมาณเหล่านี้ทำให้เกิดโรคอ้วน เมื่ออ้วนก็ทำให้ออกกำลังได้ไม่เต็มที่ พบว่าวัยรุ่นหรือเด็กที่มีน้ำหนักเกินมักจะเกิดโรคอ้วนเมื่อเป็นผู้ใหญ่ น้ำหนักของผู้ชายจะเพิ่มจนคงที่เมื่ออายุประมาณ 50 ปี ส่วนผู้หญิงน้ำหนักจะเพิ่มจนอายุประมาณ 70 ปี
-โรคอ้วนในเด็ก เซลล์ไขมันในร่างกายจะมีช่วงที่เจริญเติบโตอยู่สองช่วงคือวัยเด็กและวัยรุ่น กรรมพันธุ์เป็นตัวกำหนอให้แต่ละคนมีเซลล์ไขมันไม่เท่ากัน คนอ้วนจะมีเซลล์ไขมันมาก การอ้วนในเด็กจะมีปริมาณเซลล์ไขมันมากทำให้ลดน้ำหนักยาก สานโรคอ้วนในผู้ใหญ่เกิดจากเซลล์ไขมันมีขนาดใหญ่

ทำไมเลิกบุหรี่จึงมีน้ำหนักเพิ่ม
-ในบุหรี่จะกระตุ้นการเผาผลาญอาหาร เมื่อหยุดสูบบุหรี่น้ำหนักจะขึ้นง่าย

คนทำงานเป็นกะมีโอกาสอ้วน
-มีการศึกษาว่าคนงานที่ทำงานเป็นกะจะมีน้ำหนักเพิ่มง่ายเนื่องจากรับประทานอาหารมาก และพักผ่อนมาก

ขอบคุณ : https://www.siamhealth.net/public_html/Disease/endocrine/obesity/cause.htm

สังกะสี (zinc) แร่ธาตุนี้มีประโยชน์อย่างไร ผลกระทบเมื่อทานมาก-น้อยเกินไป

2018-10-29T06:30:00.000+07:00

สังกะสี หรือ Zinc เป็นธาตุอาหารชนิดหนึ่งที่มีความสำคัญต่อระบบการทำงานของร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ สัตว์หรือพืช ด้วยบทบาทที่เรียกได้ว่าเป็นหัวใจในการทำงานร่วมกับเอนไซม์ต่างๆ
มากกว่า 300 ชนิดในร่างกายของเรา การรับประทานอาหารที่มีแร่ธาตุชนิดนี้อย่างเพียงพอ จะช่วยรักษาร่างกายให้ทำงานได้อย่างสมดุล

การรับประทาน สังกะสี ที่มากเกินไปก็อาจก่อเกิดเป็นโทษ ส่งผลให้เกิดความเจ็บป่วยได้ เพราะฉะนั้น การเลือกรับประทานอาหารให้หลากหลายจึงเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อให้ร่างกายได้รับ สังกะสี ในการนำไปใช้ได้เพียงพอและปลอดภัยมากที่สุด

หน้าที่ของธาตุสังกะสีกับร่างกาย
-หน้าที่สำคัญของธาตุ สังกะสี สำหรับร่างกาย คือการเข้าไปควบคุมกระบวนการทำงานต่างๆ ในระดับเซลล์ ทำให้อวัยวะดำเนินการทำงานต่อไปได้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด และด้วยส่วนประกอบของ สังกะสี ที่มีอยู่ภายในเอนไซม์อย่างน้อยราว 60-70 ชนิด โดยมีหน้าที่หลักสำคัญคือ เป็นเสมือนรถบรรทุกคอยขนส่งคาร์บอนไดออกไซด์จากเซลล์และเนื้อเยื่อไปยังปอด มีการทำหน้าที่เป็นเอนไซม์ที่สัมพันธ์กับการเปลี่ยนกรดไฟรูวิกเป็นกรดแลคติก ซึ่งจะอยู่ในวัฎจักรไกลโคลิซิส นอกจากนี้ ยังเป็นเอนไซม์ช่วยย่อยโปรตีนที่ลำไส้เล็ก เป็นโคแฟกตอร์ช่วยสังเคราะห์ดีเอ็นเอและอาร์เอ็นเอ
มีส่วนช่วยบำรุงดูแลร่างกายส่วนที่สึกหรอ โดยการเข้าไปซ่อมแซม ทำหน้าที่ช่วยควบคุมการทำงานของเอนไซม์
ปริมาณที่เพียงพอที่เราได้รับแต่ละวัน จะช่วยสร้างระบบภูมิคุ้มกันที่แข็งแรง เมื่อเกิดบาดแผลขึ้นมาจะช่วยเยียวยาให้แผลหายไวขึ้น
สำหรับเด็กจะเกี่ยวข้องกับการพัฒนาการรับรู้รสชาติและการได้กลิ่นให้มีประสิทธิภาพ
เมื่อธาตุชนิดนี้ถูกนำเข้าสู่ร่างกาย ผ่านกระบวนการย่อยอาหาร จะถูกดูดซึมอยู่ที่ลำไส้เล็กตอนต้น (Duodenum) และลำไส้เล็กตอนกลาง (Jejunum) แต่การดูดซึมของสารชนิดนี้มักจะถูกขัดขวางโดย ทองแดง แคลเซียม ไฟเทต แคดเมียม และใยอาหาร สังกะสี บางส่วนที่ไม่ถูกดูดซึม ก็จะถูกขับถ่ายออกพร้อมกับน้ำย่อยจากตับอ่อน ส่งผ่านลำไส้ใหญ่รวมตัวกับอุจจาระและปัสสาวะ ซึ่งจะมีปริมาณที่ถูกขับออกมาตามธรรมชาติราว 500 ไมโครกรัม

อาหารที่มีธาตุสังกะสีสูง
-อาหารที่มีโปรตีนสูง เช่น เนื้อสัตว์ทุกประเภท ตับ นม เนย ปู กุ้ง ไข่
-หอยนางรมให้ สังกะสีจำนวนมาก ประมาณ 745 มิลลิกรัมต่อ 1 กิโลกรัม
-พวกพืชผัก เช่น ข้าวกล้อง เมล็ดทานตะวัน เมล็ดพืช วุ้นเส้นไม่ฟอกขาว งา มันฝรั่ง ผักใบเขียวต่างๆ
-ผลไม้ เช่น มะม่วง สับปะรด แอปเปิ้ล

โทษของที่ร่างกายได้รับสังกะสี มากเกินไป
-คนที่ได้รับสังกะสีมากเกินกว่า 100 มิลลิกรัมต่อวัน ในระยะยาวจะส่งผลกระทบต่อการเพิ่มขึ้นของระดับคลอเลสเตอรอล เสี่ยงต่อการเกิดโรคหัวใจและโรคที่เกี่ยวกับหลอดเลืด
-คนที่ได้รับมากเกินกว่า 200 มิลลิกรัมต่อวัน จะทำให้เกิดอาการที่รู้สึกได้คือ ท้องเสีย คลื่นไส้อาเจียน เวียนศีรษะ เกร็งบริเวณกล้ามเนื้อท้อง และเกิดอาการผิดปกติในระบบทางเดินอาหาร
-คนที่ได้รับสังกะสีมากๆ สูงมากกว่า 1.5 เท่าของปริมาณที่ควรได้รับต่อวัน ติดต่อกันเป็นเวลานาน จะทำให้เกิดภาวะโลหิตจางเพราะสังกะสีจะเข้าไปลดการดูดซึมทองแดงและธาตุเหล็ก

โทษของที่ร่างกายได้รับสังกะสี น้อยเกินไป
ส่วนในกรณีที่เกิดภาวะขาดสังกะสี ร่างกายจะแสดงออกมาด้วยอาการทางผิวหนัง ขนตามร่างกายร่วง ผิวหนังเป็นรอยเขียวฟกช้ำได้ง่าย เป็นแผลเรื้อรังไม่ยอมหายสักที มีการอักเสบระคายเคืองที่ผิวหนัง ผิวแห้งลอกไม่มีความชุ่มชื้น ผิวหยาบกร้าน โดยเฉพาะในส่วนที่เป็นข้อพับ ประสาทการรับรสเริ่มด้อยประสิทธิภาพ เมื่อเกิดแผลขึ้นมาจะหายช้า ส่วนในหญิงที่ให้นมบุตร การขาดธาตุสังกะสีจะส่งผลไปถึงการเจริญเติบโตที่ผิดปกติของลูกน้อย

การรับประทาน สังกะสี ให้ได้สัดส่วนที่เพียงพอต่อร่างกายแบบไม่เกิดโทษ จะต้องอยู่ในปริมาณที่ขึ้นอยู่กับบุคคลแต่ละวัย
-ในเด็กอายุระหว่าง 1-10 ปี ควรได้รับวันละ 10 มิลลิกรัม
-ในเด็กวันรุ่นอายุ 11-22 ปี ควรได้รับ 15 มิลลิกรัม
-ผู้ใหญ่อายุ 23-51 ปี ควรได้รับวันละ 15 มิลลิกรัม
-ในหญิงตั้งครรภ์และให้นมบุตร ควรได้รับวันละ 20-25 มิลลิกรัม

การได้รับแร่ธาตุ สังกะสี ตามปริมาณด้านบนก็ถือว่าเพียงพอกับความต้องการแล้ว ถึงแม้ในประเทศไทย จะพบคนจำนวนน้อยมากที่ขาดธาตุสังกะสี แต่การเรียนรู้เพื่อให้ทราบโทษของการได้รับมากเกินไป ก็เป็นส่วนหนึ่งในการป้องกันอันตรายที่จะเกิดกับร่างกายได้ทางหนึ่ง

ขอบคุณ : https://www.honestdocs.co/benefits-of-zinc-and-too-much-too-little-consumption

สะเก็ดเงินที่ศีรษะ หัว ผม รักษาอย่างไรดี ? (Psoriasis)

2018-10-05T06:00:00.000+07:00

สะเก็ดเงินบนศีรษะพบได้บ่อยอย่างน้อย 50% ของคนไข้สะเก็ดเงินจะมีอาการที่ศีรษะ เช่นเดียวกับอาการสะเก็ดเงินตามผิวหนังบริเวณอื่นๆ สะเก็ดเงินบนศีรษะมีได้ตั้งแต่อาการน้อยจนกระทั่งเป็นมาก
และอาจลุกลามจนเลยตีนผมมาจนถึงหน้าผาก ต้นคอ ท้ายทอยหรือหลังหู ผู้ที่มีปัญหาสะเก็ดเงินบริเวณศีรษะส่วนใหญ่จะมีบริเวณอื่นๆด้วย มีน้อยมากที่จะเกิดบริเวณศีรษะเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

วิธีรักษาสะเก็ดเงิน
การใช้อาหารบำบัด
-อาหารเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้คนเรามีสุขภาพดีหรือไม่ดีก็ได้ ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เรารับประทานเข้าไป ในปัจจุบันมีงานวิจัยและผลสรุปจากนักวิทยาศาสตร์แล้วว่า การบำบัดโรคภัยไข้เจ็บด้วยอาหารเป็นสิ่งทีทำแล้วเห็นผลได้รวมถึงโรคสะเก็ดเงินด้วย
หลักสำคัญที่จะช่วยให้ดีขึ้นได้อย่างถาวรยาวนาน คือ เรื่องการรักษาสมดุลกรดด่าง ดังนั้น การทานอาหารจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดที่จะช่วยให้สะเก็ดเงินที่ศีรษะดีขึ้นได้เร็วจากภายในสู่ภายนอก อย่างไรก็ตามวิธีการนี้ค่อนข้างใช้เวลานาน คนไข้ต้องมีความอดทนและมีวินัยในการเลือกทานอาหาร จึงจะประสบความสำเร็จแและหายจากสะเก็ดเงินได้ รายละเอียดเพิ่มเติม อาหารต้านสะเก็ดเงิน

การใช้สมุนไพร
-สมุนไพรที่ใช้รักษาสะเก็ดเงินต้องเป็นตำรับยา คือ มีส่วนผสมของสมุนไพรชนิดต่างๆเพื่อให้มีการเสริมฤทธิ์และหักล้างความเป็นผิดของสมุนไพรบางตัวออกไป จะเรียกว่าเป็นสูตรก็ได้ อย่างไรก็ตามสูตรสมุนไพรสะเก็ดเงินไม่ได้มีข้อมูลที่แน่ชัดนัก ผู้ที่ทราบมักจะเป็นแพทย์แผนไทยและแผนจีนที่มีประสบการณ์และเคยรักษาคนไข้สะเก็ดเงินมาก่อน ดังนั้น การใช้ยาจึงต้องปรึกษาแพทย์เหล่านี้เสียก่อน

การแพทย์แผนปัจจุบัน
-มีวิธีการรักษาหลายแนวทางที่จะช่วยให้สะเก็ดเงินบนศีรษะสงบลงได้ ประเด็นสำคัญ คือ เราต้องเลือกวิธีการรักษาที่เหมาะกับเราให้ได้ เพราะร่างกายแต่ละคนโดยพื้นฐานแล้วไม่เหมือนกัน ทั้งนี้ขึ้นกับเวลา ความสะดวกและงบประมาณที่เรามีด้วย
-ผลิตภัณฑ์จากน้ำมันดิน (Tar) และจาก salicylic acid โดยทั่วไปแล้วค่อนข้างมีประสิทธิภาพสำหรับสะเก็ดเงินทีเป็นไม่มาก ถ้าเป็นมากจำเป็นต้องหาวิธีการรักษาที่เหมาะสมและทำอย่างสม่ำเสมอ การรักษารวมถึงการใช้ผลิตภัณฑ์ทาภายนอกและการฉายแสง UV เป็นบางครั้ง การรักษาสะเก็ดเงินมักจะใช้หลายวิธีร่วมกันและสลับวิธีการรักษาไปเรื่อยๆ เพราะผลตอบสนองของสะเก็ดเงินต่อการรักษาด้วยวิธีการซ้ำๆมักจะน้อยลง การรักษาด้วยการทานยาหรือฉีดยาโดยปกติแล้วไม่ใช้กับอาการสะเก็ดเงินบนศีรษะ แต่จะใช้สำหรับผู้ที่มีอาการสะเก็ดเงินบริเวณอื่นที่มีอาการรุนแรง
-การรักษาต้องทำอย่างต่อเนื่องจนกว่าจะควบคุมการเกิดสะเก็ดเงินได้ ซึ่งอาจจะต้องใช้เวลา 8 สัปดาห์หรือมากกว่านั้น เมื่อเราควบคุมได้แล้ว เราจะป้องกันการกลับมาของสะเก็ดเงินด้วยแชมพูน้ำมันดินหรือแชมพูยาชนิดอื่นๆสัปดาห์ละ 2 - 3 ครั้งหรือทุกวัน (ขึ้นอยู่กับคำแนะนำของแพทย์)

วิธีรักษาและผลิตภัณฑ์สะเก็ดเงินบนศีรษะ
1. แบบที่ทำเองได้ที่บ้านและหาซื้อผลิตภัณฑ์ได้ตามร้านขายยา
Salicylic Acid
เป็นกรดชนิดหนึ่งที่ใช้ทำให้สะเก็ดเงินที่แข็งกระด้าง มีความอ่อนลงและหลุดออกไป สามารถใช้ร่วมกับน้ำมันดินและผลิตภัณฑ์อื่นได้ มักผลิตออกมาในรูปของสบู่และแชมพูหาซื้อได้ตามร้านขายยาทั่วไป อย่างไรก็ตาม การใช้กรดชนิดนี้ในความเข้มข้นที่มากขึ้นสามารถทำให้เกิดความระคายเคืองได้ ร่างกายอาจจะซึมซับกรดชนิดนี้ได้หากใช้ในบริเวณผิวหนังพื้นที่กว้าง ผลข้างเคียงของกรดชนิดนี้คือ การทำให้หนังศีรษะและเส้นผมอ่อนแอเกิดอาการผมร่วงชั่วคราว และจะกลับสู่สภาวะปกติได้เมื่อหยุดใช้

น้ำมันดิน (Tar)
-ผลิตภัณฑ์สะเก็ดเงินที่มีส่วนผสมของน้ำมันดิน ส่วนใหญ่หาซื้อได้ตามร้านขายยาโดยไม่ต้องมีใบอนุญาตจากแพทย์ มีอยู่ตามท้องตลาดในหลายรูปแบบ เช่น สบู่ แชมพู ขี้ผึ้ง เจล ครีม เป็นต้น แพทย์อาจจะสั่งให้ใช้ในความเข้มข้นที่แตกต่างตามความจำเป็น โดยใช้เพียงอย่างเดียวหรือใช้ร่วมการผลิตภัณฑ์ชนิดอื่นก็ได้ ถึงแม้ว่าน้ำมันดินจะรักษาสะเก็ดเงินได้ แต่ก็มีผลกับเส้นผม กล่าวคือ อาจทำให้ผมเป็นสีเทาหรือสีขาว มีคราบติดปลอกหมอนและมีกลิ่นแรง
-การสกัดน้ำมันดินนิยมสกัดจาก 2 แหล่งคือ ถ่านหินและไม้ น้ำมันดินที่ได้จากถ่านหินเรียกว่า Coal Tar และน้ำมันดินที่ได้จากไม้เรียกว่า Wood Tar ด้วยคุณสมบัติของ Coal Tar ที่สามารถรักษาสะเก็ดเงินได้ Coal Tar จึงได้ถูกนำมาใช้เป็นส่วนผสมในผลิตภัณฑ์สะเก็ดเงิน
-ผลข้างเคียงของการใช้ Coal Tar คือ ความเสี่ยงต่อโรคมะเร็ง อย่างไรก็ตาม กระทรวงสาธารณสุขของอเมริกาได้ออกมาบอกว่า ผลิตภัณฑ์ที่มีส่วนผสมของ Coal Tar ระหว่าง 0.5% - 5% ปลอดภัยต่อผู้ใช้และรักษาสะเก็ดเงินได้และยังไม่เคยพบหลักฐานใดที่แสดงว่า Coal Tar ในผลิตภัณฑ์สะเก็ดเงินเป็นสารก่อมะเร็งอย่างแน่ชัด
การใช้แชมพูน้ำมันดินให้ได้ผล ควรจะสระแล้วนวดทิ้งไว้ประมาณ 5 นาที จากนั้นค่อยล้างออก ระวังอย่าให้แชมพูน้ำมันดินเข้าตาหรือถูกผิวหน้าเพราะอาจเกิดการระคายเคืองได้ การใช้ครีมนวดทั่วไปหลังการสระจะช่วยลดกลิ่นของน้ำมันดินได้บ้าง แต่ก็จะทำให้น้ำมันดินติดอยู่ที่หนังศีรษะน้อยลง และลดประสิทธิภาพการรักษาลงตามไปด้วย
ในส่วนของครีม ขี้ผึ้ง เจลหรือโลชั่น เราสามารถนวดบนหนังศีรษะทิ้งไว้ข้ามคืนแล้วค่อยล้างออก ซึ่งโดยปกติแล้วผลิตภัณฑ์ลักษณะนี้สามารถใช้กับสะเก็ดเงินที่เกิดบริเวณอื่นๆได้
*** แชมพูสำหรับสะเก็ดเงินไม่ว่าชนิดใด จะมีส่วนผสมของสารชนิดไหน จะเน้นคุณสมบัติในการรักษาสะเก็ดเงินบนศีรษะ ไม่ได้บำรุงรักษาเส้นผมของเรา ดังนั้น เราจึงต้องหาจุดสมดุลของการใช้ผลิตภัณฑ์เหล่านี้ให้ดีเพื่อให้สะเก็ดเงินหายและเส้นผมยังแข็งแรงดีอยู่

2. แบบที่ต้องใช้ภายใต้คำสั่งจากแพทย์
-วิธีการรักษาที่จะกล่าวถึงต่อไปนี้ ท่านอาจทำความเข้าใจหรือรู้ไว้เพื่อเป็นทางเลือกและเป็นแนวทางในการรักษาสะเก็ดเงินภายใต้การดูแลของแพทย์อย่างเคร่งครัด เพราะมีผลข้างเคียง มากน้อยขึ้นอยู่กับวิธีการและผลิตภัณฑ์ที่ใช้

Anthralin
-รายละเอียด มีลักษณะเป็นครีมทางทิ้งไว้แล้วล้างหรือสระออก ความเข้มข้นทั่วไปที่ใช้กัน คือ 0.25% หรือ 0.5% ความเข้มข้นของ Anthralin ยิ่งมาก ระยะเวลาที่ทิ้งไว้ยิ่งสั้น
ผลข้างเคียง ทำให้เกิดคราบติดบนผิวหนังและอาจสร้างความระคายเคืองกับผิว เวลาล้างสารตัวนี้อย่าให้ถูกหน้าผาก ใบหน้า และต้องระวังไม่ให้เข้าตา
-การใช้ยาต้านจุลชีพ (Antimicrobial therapy)
รายละเอียด เป็นยารับประทาน ใช้ในกรณีที่มีการติดเชื้อในบริเวณที่เป็นสะเก็ดเงินหรือติดเชื้อที่ร่างกายพร้อมๆกับมีอาการสะเก็ดเงินร่วมด้วยผลข้างเคียง เกิดได้หลายลักษณะเพราะยาต้านจุลชีพจะเข้าไปทำลายจุลชีพทั้งหมดทั้งฝ่ายดีและฝ่ายเลว

Calcipotriene
-รายละเอียด เป็นสารในรูปของวิตามิน D3 ใช้ทาภายนอกเฉพาะบริเวณที่เป็นสะเก็ดเงินบนศีรษะ ผลข้างเคียง ไม่ควรทาบริเวณที่ไม่ได้เป็นสะเก็ดเงินเพราะอาจเกิดความระคายเคือง อีกทั้งการใช้ต้องมีการควบคุมเพราะส่งผลให้ปริมาณแคลเซียมในร่างกายเพิ่มสูงขึ้น

Calcipotriene and betamethasone dipropionate
-รายละเอียด เป็นสารที่มีส่วนผสมของวิตามิน D3 (Calcipotriene) และสารสเตอรอยด์ (betamethasone dipropionate)
ผลข้างเคียง ไม่ควรใช้นานจนเกินไปเพราะวิตามิน D มีผลต่อปริมาณแคลเซียมในร่างกายและสเตอรอยด์มีผลข้างเคียงหลายอย่าง เช่น ผิวบาง ติดเชื้อง่าย แตกลาย ฉีกขาดและฟกช้ำได้ง่าย มีผื่นขึ้นรอบปาก เกิดอาการแพ้สเตอรอยด์

การฉีดสเตอรอยด์บริเวณที่เป็นสะเก็ดเงินโดยตรง (Intralesional steroid scalp injections)
-รายละเอียด ใช้ในกรณีที่ต้องการให้สะเก็ดเงินดีขึ้นแบบเร่งด่วนสำหรับคนไข้ที่เป็นสะเก็ดเงินไม่มากนัก โดยการฉีดสเตอรอยด์เข้าที่ผื่นสะเก็ดเงินโดยตรง
ผลข้างเคียง ผลข้างเคียงที่เกิดขึ้นจะมีตั้งแต่ ผลที่เกิดขึ้นหลังรับยาทันทีและผลที่เกิดขึ้นในภายหลัง ถ้าเป็นไม่มากก็จะมีผลต่อผิวหนังบริเวณที่ฉีดสเตอรอยด์เข้าไป เช่น ภาวะเนื้อเยื่อไขมันเจริญผิดเพี้ยน (Lipoatrophy) ซึ่งทำให้เกิดรอยบุ๋มลึกบนผิวหนัง ภาวะด่างขาว (Leukoderma) ซึ่งทำให้เม็ดสีของผิวหนังบริเวณนั้นตาย ส่งผลให้สีผิวไม่สม่ำเสมอ และถ้าใช้ในปริมาณที่มากเกินไปจะส่งผลร้ายต่อหัวใจ ระบบการสร้างฮอร์โมน กระดูกและกล้ามเนื้อ เป็นต้น

การรักษาแบบเป็นระบบ (Systemic treatments)
-รายละเอียด เหมาะสำหรับผู้ที่เป็นสะเก็ดเงินในระดับกลางและรุนแรง โดยมีการให้ยารับประทานและยาฉีด ผลข้างเคียง อาจมีอาการผมร่วงในช่วงการรักษาได้ แต่จะดีขึ้นเมื่อหยุดการรักษาแล้วและอาจมีผลข้างเคียงอย่างอื่นขึ้นกับยาที่ใช้รักษา

Tazarotene
รายละเอียด เป็นอนุพันธ์ของวิตามิน A มักผลิตออกมาในรูปแบบของครีมและเจล และอาจมีประสิทธิภาพมากขึ้นเมื่อใช้ร่วมกับสเตอรอยด์ ใช้ทาบางๆบริเวณที่เป็นผื่นสะเก็ดเงิน หลังทามักทำให้ผิวบริเวณนั้นแห้งและเกิดอาการคันได้ จึงแนะนำให้ทามอยเจอไรเซอร์เพื่อเพิ่มความชุ่มชื้น 30 นาที ก่อนใช้ครีมชนิดนี้ มีข้อดี คือ เป็นผลิตภัณฑ์ที่สามารถใช้ทาผิวหน้าได้ แต่...ไม่ควรใช้ทารอบดวงตา ผลข้างเคียง เป็นสิวรุนแรง ผิวแห้ง ไวต่อแสงแดด คันและบวมแดงได้

สเตอรอยด์สำหรับทาภายนอก (Topical steroids)
-รายละเอียด ผลิตออกมาในหลายรูปแบบ ครีม ขี้ผึ้ง เจล โฟม โลชั่น เป็นสารชนิดหนึ่งที่นำมาใช้ในการรักษาสะเก็ดเงินได้จริง แต่เนื่องจากมีผลข้างเคียง จึงไม่ควรใช้ติดต่อกับเป็นเวลานานๆ อีกทั้งการหยุดใช้สเตอรอยด์แบบปัจจุบันทันด่วนจะทำให้สะเก็ดเงินกลับมาเป็นมากขึ้น ผู้ใช้จึงควรใช้ภายใต้การแนะนำและดูแลของแพทย์อย่างเคร่งครัด
ระวังอย่าให้สเตอรอยด์เข้าตาและไม่ควรทาสเตอรอยด์บริเวณผิวหนังที่มีความอ่อนไหว เช่น ผิวหน้า ใต้ราวนมหรืออวัยวะเพศ นอกจากได้รับคำแนะนำจากแพทย์เท่านั้น
ผลข้างเคียง สเตอรอยด์มีผลข้างเคียงหลายอย่าง เช่น ผิวบาง ติดเชื้อง่าย แตกลาย ฉีกขาดและฟกช้ำได้ง่าย มีผื่นขึ้นรอบปาก เกิดอาการแพ้และยังมีผลต่อสุขภาพโดยรวมด้วย กล่าวคือ ไปยังยั้งการสร้างสเตอรอยด์ตามธรรมชาติจากต่อมหมวกไต ซึ่งเป็นสารจำเป็นทีทำให้สุขภาพแข็งแรง อีกทั้งถ้าใช้ในปริมาณที่มากจนเกินไป ก็จะทำให้ป่วยเป็นโรคคุชชิ่งด้วย

เคล็ดลับในการดูแลสะเก็ดเงินที่ศีรษะ
-โดยปกติแล้วผิวหนังบริเวณที่เป็นสะเก็ดเงินจะแห้ง แสบและมีลักษณะแข็ง การทำให้สะเก็ดเงินอ่อนลงและหลุดออกเป็นสิ่่งแรกที่เราควรทำเพื่อให้การใช้ยาทาจากภายนอกได้ผลเต็มที่ เพราะซึมเข้าสู่ผื่นสะเก็ดเงินได้เต็มที่
ผลิตภัณฑ์ที่ทำให้ผื่นสะเก็ดเงินอ่อนลงมักมีส่วนผสมของ Salicylic Acid ยูเรีย กรดแลคติค และฟีนอล ทาทิ้งไว้ตามเวลาที่แนะนำนานแค่ไหนขึ้นกับคำแนะนำการใช้ของแต่ละผลิตภัณฑ์ สะเก็ดเงินจะอ่อนตัวและหลุดลอกออกไปตอนที่เราล้างออกและสระผมด้วยแชมพู เวลาที่เห็นจะเหมาะสมในการใช้ผลิตภัณฑ์คือ เวลาก่อนนอน เราอาจจะทาผลิตภัณฑ์ก่อนนอน เสร็จแล้วนำหมวกอาบน้ำมาครอบไว้ก็ได้

-การใช้น้ำอุ่นล้างบนศีรษะ(ไม่ใช่น้ำร้อน)และตบศีรษะเบาๆเหมือนช่างสระผมทำที่ร้านตัดผม จะช่วยให้สะเก็ดเงินหลุดออกได้ง่ายขึ้น
อีกวิธีหนึ่งที่นิยมกันคือ ใช้โลชั่น ครีม น้ำยา น้ำมันหรือขี้ผึ้ง (โลชั่น ครีมและขี้ผึ้งต้องเป็นผลิตภัณฑ์สำหรับสะเก็ดเงินเท่านั้น แต่ถ้าเป็นน้ำมันจะใช้เป็นน้ำมันมะกอกหรือน้ำมันมะพร้าวสกัดเย็นก็ได้) ทาบริเวณสะเก็ดเงิน จากนั้นทำให้หนังศีรษะชื้นด้วยการเอาผ้าชุบน้ำร้อนมาพันหรือปิดไว้ ถ้าจะให้ง่ายกว่านั้นอาจจะใช้เป็นหมวกอบไอน้ำแทนก็ได้ แต่ไม่ควรปรับอุณหภูมิให้ร้อนจนเกินไป
หลังจากที่เราทำให้สะเก็ดเงินอ่อนลงแล้ว ทีนี้ก็ถึงเวลาต้องเอาสะเก็ดเหล่านั้นออกด้วยการใช้แปรงหรือหวี โดยเลือกใช้แปรงหรือหวีที่ซี่ไม่คมและช่วยนวดหนังศีรษะ แปรงเบาๆก็จะช่วยให้สะเก็ดเงินหลุดออกได้ จากนั้นก็ล้างศีรษะด้วยน้ำอุ่นและสระผมได้ตามปกติ ระวังนิดนึง การใช้หวีไม่ถูกประเภทและใช้ไม่ถูกวิธี เช่น มีซี่คมเกินไปหรือแปรงหนังศีรษะแรงเกินไป อาจะทำให้เกิดการระคายเคือง อักเสบและติดเชื้อบนหนังศีรษะได้
หลังจากทีสระผมเสร็จแล้วก็ถึงเวลาใช้ผลิตภัณฑ์เพื่อรักษาบริเวณที่เป็น โดยหยดหรือทาลงบริเวณที่เป็นโดยตรง เชื่อว่าหลายคนคงเคยไปร้านเสริมสวย การทายา น้ำมัน ครีม ขี้ผึ้งหรืออะไรก็แล้วแต่ ต้องมีการแหวกผมออกแล้วทาหรือหยดลงไป เพื่อให้เข้าถึงบริเวณที่เป็นสะเก็ดเงินบนศีรษะได้เต็มที่ ระวังอย่าให้เข้าตา
หลังจากใช้ผลิตภัณฑ์ทาบนหนังศีรษะแล้ว ปัญหาที่มักจะเกิดตามมาคือ การทิ้งคราบหรือกลิ่นบนที่นอนหรือปลอกหมอน ผลิตภัณฑ์บางชนิดทิ้งคราบบนปลอกหมอนและมีกลิ่นแรง เช่น น้ำมันดิน หากไม่ต้องการให้ปลอกหมอนและผ้าปูสวยๆเปื้อนเลอะเทอะ เราอาจใช้ถุงพลาสติก ผ้าขนหนู ปูรองบริเวณที่สัมผัสกับศีรษะเวลานอน
หากเรามีสะเก็ดเงิน บริเวณหน้าผาก คอ และหู ให้เลือกใช้ผลิตภัณฑ์สะเก็ดเงินให้ถูกกับผิวบริเวณนั้น เพราะผลิตภัณฑ์บางตัวใช้บนศีรษะได้แต่ใช้กับผิวบริเวณเหล่านี้ไม่ได้
อาการคันกับสะเก็ดเงินเป็นของคู่กัน ถ้าเรามีอาการคันศีรษะบริเวณที่เป็นสะเก็ดเงิน สาเหตุส่วนใหญ่จะเกิดจากผิวหนังบริเวณนั้นแห้งและขาดความชุ่มชื้น จากอาการของโรคเองก็ดี จากผลิตภัณฑ์บางตัวที่เราใช้อยู่บางตัวก็ดี แนะนำให้ใช้ครีมนวดผมหลังสระ(สำหรับสะเก็ดเงิน)และทาน้ำมันมะพร้าวหรือน้ำมันมะกอกเพิ่มเติมก็ได้
หลักเลี่ยงผลิตภัณฑ์จัดแต่งทรงผม น้ำยาย้อมผม ดัดผมหรือผลิตภัณฑ์ใดๆที่อาจสร้างความระคายเคืองต่อหนังศีรษะ ซึ่งอาจทำให้อาการสะเก็ดเงินปะทุและลุกลามได้

ขอบคุณ : http://psoriasisctrl.com/cure-scalp-hair-psoriasis/

อีกทางเลือก 1 ขอผู้ที่มีภาวะเป็น สะเก็ตเงิน อาหารเสริมเฮอร์บากร้า 2 แคปซูลก่อนนอน

รู้หรือไม่ ฟอสฟอรัส (Phosphorus) สำคัญอย่างไร?

2018-09-29T00:43:00.001+07:00

ฟอสฟอรัส (Phosphorus) พบได้ในทุกเซลล์ของร่างกาย วิตามินดี และแคลเซียมมีส่วนสำคัญต่อการทำงานของฟอสฟอรัส
อัตราส่วนของแคลเซียมต่อฟอสฟอรัสควรเท่ากัน 2:1 เพื่อการทำงานที่มีประสิทธิภาพ

ความสำคัญของฟอสฟอรัส
ฟอสฟอรัสเกี่ยวข้องกับกระบวนการทางเคมีของร่างกายเราในเกือบทุกส่วน ดังนี้
มีความจำเป็นอย่างยิ่งต่อโครงสร้างของกระดูกและฟัน ไนอะวินจะไม่สามารถถูกดูดซึมได้หากขาดฟอสฟอรัส
-ฟอสฟอรัสมีความสำคัญต่อการทำงานของหัวใจให้ทำงานอย่างปกติ และสม่ำเสมอ
-มีสำคัญอย่างยิ่งต่อการทำงานของไต ร่างกายจำเป็นต้องใช้ในกระบวนการส่งต่อสัญญาณประสาท

ฟอสฟอรัสมีประโยชน์ต่อร่างกายเราอย่างไรบ้าง?
-ช่วยในการเจริญเติบโต และซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอของร่างกาย
-ช่วยให้ร่างกายมีพลังงาน และกระปรี้กระเปร่า เนื่องจากมันมีส่วยช่วยในกระบวนการเผาผลาญไขมันและแป้ง
-บรรเทาอาการปวดจากข้ออักเสบ
-ส่งเสริมสุขภาพเหงือกและฟัน

แหล่งจากธรรมชาติ
-สามารถพบฟอสพอรัสได้จากอาหารจำพวก ปลา สัตว์ปีก เนื้อสัตว์ ธัญพืชไม่ขัดสี ไข่ ถั่ว และเมล็ดพืช

คำแนะนำ
-หากคุณรับประทานฟอสฟอรัสมากเกินไป จะทำให้แร่ธาตุในร่างกายเสียสมดุล และยังส่งผลให้ระดับแคลเซียมลดลงด้วย โดยทั่วไปอาหารที่เรารับประทานมีฟอสฟอรัสสูงอยู่แล้ว เนื่องจากฟอสฟอรัสมีอยู่ในธรรมชาติเกือบทุกชนิด ดังนั้น แนวโน้มที่เราจะขาดแคลเซียมจึงพบได้บ่อย ควรระมัดระวังใรเรื่องนี้ และพยายามปรับการรับประทานอาหารให้เหมาะสม หากคนที่อายุมากกว่า 40 ปี ควรรับประทานเนื้อสัตว์ในแต่ละวันให้น้อยลง และพยายามรับประทานผักใบเขียวหรือดื่มนมแทน เนื่องจากว่าเมื่อเราอายุเกิน 40 ปี ไตจะไม่สามารถขับฟอสฟอรัสออกออกได้ดีเท่าที่ควร จึงส่งผลให้แคลเซียมต่ำได้ ระมัดระวังในการรับประทานอาหารสำเร็จรูปที่มีการเติมฟอสเฟตเพื่อกันเสีย และอย่าลืมนับเป็นส่วนหนึ่งของฟอสฟอรัสที่คุณรับประทานด้วย

ขอบคุณ : https://medium.com/arincare-com/%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88-%E0%B8%9F%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%9F%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%AA-%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B8%84%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3-bad21ee66cb2

รู้จักเบาหวาน

2018-08-27T11:51:00.000+07:00

โรคเบาหวานคืออะไร: โรคเบาหวานคือโรคที่เซลร่างกายมีความผิดปรกติในขบวนการเปลี่ยนน้ำตาลในเลือดให้เป็นพลังงาน เมื่อน้ำตาลไม่ได้ถูกใช้จึงทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดสูงขึ้นกว่าระดับผิดปรกติ

-แล้วแค่ไหนจึงจะเรียกว่าผิดปรกติ ใครเป็นผู้กำหนด: ในปัจจุบันหลายประเทศใช้เกณฑ์ระดับน้ำตาลที่ >126 มก./ดล. โดยมีข้อแม้ว่าเป็นค่าของน้ำตาลในน้ำเลือดหลังจากอดอาหารมาอย่างน้อย 8 ชม. แล้ว แต่ถ้าบังเอิญท่านไม่ได้อดอาหารมาก่อน แต่ต้องการตรวจเลยโดยไม่อยากกลับมาใหม่ในวันรุ่งนี้ ท่านสามารถเจาะเลือดได้เลยโดยใช้ค่า 200มก./ดล.เป็นเกณฑ์

ใครเป็นผู้กำหนดตัวเลขนี้:
-คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญสมาคมเบาหวานแห่งประเทศสหรัฐประชุม กันพิจารณางานวิจัยที่มีทั้งหมดก่อนปีค.ศ.1999เพื่อหาว่า โรคแทรกซ้อนของโรคเบาหวานจะเริ่มเกิดขึ้นเมื่อระดับน้ำตาลในเลือดสูงขึ้นที่ระดับเท่าใด ผลพบโรคแทรกซ้อนที่เกิดขึ้นเร็วที่สุดคือจอประสาทตาเสื่อม เกิดขึ้นที่ระดับน้ำตาลในเลือด 126 มก./ดล ดังนั้นความสำคัญของตัวเลขนี้ก็คือ ทุกคนควรจะเริ่มตระหนักว่า ถ้าเรามีระดับน้ำตาลสูงกว่า 126 เรามีโอกาสจะเกิดโรคแทรกซ้อนในระยะยาวของเบาหวานแล้ว แม้ว่าที่น้ำตาลระดับนี้จะไม่ทำให้เราเกิดอาการใดๆ เลย ดังนั้นตัวเลขนี้จึงมีความหมายในการสร้างความตระหนักเพื่อให้เรามีมาตราการใดๆ ก็ตาม ที่จะทำให้ระดับน้ำตาลของเราต่ำลกว่า 126 แต่วิธีการจะทำให้ระดับน้ำตาลของเราต่ำลงนั้น จะเป็นวิธีที่ใดจะใช้วิธีกินยาหรือไม่ ถ้าใช้ยาจะใช้อย่างไร คงจะต้องมาพิจารณากันอีกที เพราะการควบคุมโรคเบาหวานนั้นมีหลายวิธี ในอนาคตเมื่อมีงานวิจัยใหม่ๆ หรือมีหลักฐานอื่นๆ มาลบล้างตัวเลข 126 นี้ลง เกณฑ์ของการวินิจฉัยเบาหวานก็อาจจะเปลี่ยนไปเพื่อให้ประชาชนมีโรคแทรกซ้อนจากเบาหวานน้อยที่สุด เพราะที่ให้ระดับน้ำตาลสูงกว่านี้รวมกับระยะเวลาที่ผ่านไป โรคแทรกซ้อนอื่นๆของเบาหวานเช่นหลอดเลือดแดงของหัวใจ หลอดเลือดแดงของสมอง โรคความดันโลหิตสูง ไตเสื่อมและไขมันสูงก็จะตามมาอีกชุดใหญ่ อย่างไรก็ตามองค์การอนามัยโรคยังคงใช้เกณฑ์ระดับน้ำตาลที่ 200 มก./ดล.

แล้วประเทศไทยใช้ตัวเลขใด:
-กระทรวงสาธารณสุขร่วมกับสมาคมโรคเบาหวานแห่งประเทศไทยและสำนักงานประกันสุขภาพถ้วนหน้า ประชุมกันใช้ตัวเลขระดะบน้ำตาลที่ 126 มก./ดล. เช่นเดียวกับสหรัฐอเมริกา

แล้วทำไมร่างกายจึงใช้น้ำตาลไม่ได้:
-เราใช้น้ำตาลที่กินจากอาหารเพื่อทำให้เกิดพลังงาน น้ำตาลที่กล่าวถึงนี้คือกลูโคส ไม่ว่าเราจะอะไรเป็นอาหาร กินแป้ง กินเนื้อสัตว์ กินไขมัน ผลไม้ หรือผัก ในที่สุดมันจะต้องถูกย่อยให้เป็นหน่วยที่เล็กที่สุดคือน้ำตาลกลูโคสก่อนเสมอ แล้วกลูโคสตัวนี้จึงเข้าสู่ขั้นตอนแรกของขบวนการที่ทำให้เกิดการเผาผลาญที่เรียกว่า glucolysis มีทั้งหมด 10 ขั้นตอนย่อย อนึ่ง ขบวนนี้ต้องเกิดขึ้นภายในเซล การนำกลูโคสเข้าเซล และและขั้นตอนที่ glucolysis ขั้นที่fructose 6 phosphate เปลี่ยนเป็น fructose 1,6 phosphate ขั้นตอนนั้นต้องใช้อินสุลิน
-นอกจากนี้ ขบวนการต่อไปคือสาร pyruvate เข้าสู่ kreb cycle เพื่อให้ได้พลังงาน ATPยังมีอีกเอ็นไซสำคัญ pyruvatedehydroginase kinase ที่ต้องใช้อินสุลินกระตุ้นอีกด้วย
-เมื่อกลูโคสในเลือดเข้าเซลก็ไม่ได้ ถ้าเข้าไปก็ไม่สามารถผ่านเข้าสู่ขบวนการ glucolysis กลายเป็น pyruvate ไม่ได้ แต่ถ้าแม้นบางส่วนจะสามารถผ่านเข้าไปเป็น pyruvate ได้ในกรณีเบาหวานชนิดที่ 2 อินสุลินมีอยู่แต่ออกฤทธิ์ได้ไม่ดี เอนไซม์ที่ต้องใช้เปลี่ยน pyruvate เป็น acetyl CoA ก็ยังไม่มีประสิทธิภาพเพราะต้องใช้อินสุลินในขั้นตอนนี้อีกเช่นกัน

แล้วทำไมร่างกายเราจึงขาดอินสุลิน: การขาดอินสุลินมีอยู่ 2 แบบหลักๆ
1. ร่ายกายขาดฮอร์โมนอินสุลินจริงๆ หมายถึงอินสุลินเท่ากับศูนย์ ไม่มีเลยทั้งนี้เพราะโรงงานที่ผลิตคือตับอ่อนผลิตอินสุลินไม่ได้ ส่วนจะผลิตไม่ได้เพราะอะไรยังสามารถแยกแยะต่อไปได้อีก
1.1 ถ้าผลิตไม่ได้เพราะเซลเบต้าที่ผลิตถูกทำลายโดยภูมิคุ้มกันของตัวเอง องค์การอนามัยโลก(WHO classification) ให้เป็น เบาหวานชนิดที่ 1 เขียนสั้นๆ ว่า DM1
1.2 ถ้าผลิตไม่ได้เพราะเซลเบต้าถูกทำลายด้วยสาเหตุอื่นเช่น มะเร็ง เหล้า เบียร แอลกอฮอลล์แร่เหล็ก หรืออะไรอย่างอื่นไปตกตะกอนในตับอ่อน หรือตับอ่อนถูกตัดเช่นเกิดอุบัติเหตุ WHO ให้เป็นเบาหวานอื่นๆ (other DM)

2. ร่างกายไม่ได้ขาดอินสุลิน ตับอ่อนสามารถผลิตอินสุลินได้ดี หรืออาจจะผลิตได้มากกว่าปรกติด้วยซ้ำ แต่อินสุลินไม่สามารถนำน้ำตาลเข้าเซลได้ อย่างนี้พูดได้ว่ามีแต่ก็ใช้ไม่ได้ เสมือนหนึ่งว่าขาด กลไกแบบนี้ WHO จัดให้เป็นเบาหวานชนิดที่ 2 เขียนสั้นๆ ว่า DM2

มาดูภาพประกอบง่ายๆ จาก Diabetes.UK กัน ถ้าเซลรางกายของเราเปรียบเสมือนบ้าน และน้ำตาลกลูโคสเปรียบเสมือนคนที่ต้องการเข้าบ้าน และอินสุลินเปรียบเสมือนกุญแจ คนไม่สามารถเข้าบ้านไม่ได้อาจเกิดจาก
1.ไม่มีกุญแจ
2.มีกุญแจ แต่กุญแจไขไม่ออก
เมื่อนักวิทยาศาสตร์ศึกษาลึกลงไปจนเห็นระดับเซล เขาพบว่าร่างกายมีประตูที่เป็นทางเข้าของน้ำตาลจริงๆ ด้วย เราเรียกประตูนั้นว่าว่า Insulin receptor ดังนั้นเมื่อกลไกการเกิดโรคเบาหวานเกิดได้หลายกลไก การรักษาจึงแตกต่างกันไปตามสาเหตุด้วย แต่อย่าลืมว่าธรรมชาติเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ในบางคนหรือแม้แต่ในคนเดียวกันแต่ในช่วงเวลาต่างกัน ก็สามารถจะเกิดโรคเบาหวานได้จากกลไกที่มากกว่า 1 อย่าง

อาการของโรคเบาหวาน
-อาการของโรคเบาหวานที่พบบ่อย: ปัสสาวะบ่อย กระหายน้ำมาก หิวมากกว่าปรกติ น้ำหนักลด อ่อนเพลีย สมาธิไม่มี ชาปลายมือปลายเท้า ตามัว ป่วยบ่อย ติดเชื้อบ่อย คลื่นไส้ เวียนหัว หงุดหงิด ขบคิดปัญหาง่ายๆ ไม่ดี แผลหายช้า คันผิวหนัง คันช่องคลอด อาการที่พบบ่อยนี้จะเริ่มสังเกตเห็นได้เมื่อระดับน้ำตาลสูงกว่า 200 มก./ดล. ทั้งนี้เพราะไตสามารถเก็บกักกลูโคสได้มากทีี่สุดประมาณ 160-180 มก./ดล. ที่ระดับน้ำตาลสูงกว่านี้กลูโคสเป็นสารที่ดูดน้ำเอาไว้ จึงพาเอาน้ำและเกลือแร่อย่างอื่นเช่นโซเดียม ขับออกมาเป็นปัสสาวะจำนวนที่มากกว่าปรกติ ผู้ป่วยจะสังเกตได้ง่ายคือแม้ไม่รับประทานน้ำในขณะหลับ ก็ยังต้องตื่นขึ้นมาปัสสาวะ ส่วนอาการผิวแห้ง คัน กระหายน้ำนั้นเป็นผลพวงของปัสสาวะที่มากนั่นเอง ส่วนอาการทางอารมณ์และสมอง เกิดจากความหนืดของเลือดที่เพิ่มขึ้น ซึ่งสมองสามารถสังเกตได้ค่อนข้างไวนั่นเอง
ดังนั้นในคนที่ระดับดับน้ำตาลสูงกว่าเกณฑ์ 126 มก./ดล.จึงไม่มีอาการใดๆ ใและโดยบังเอิญในการตรวจร่างกายประจำปี

ขอบคุณ : http://www.dmthai.org/news_and_knowledge/88

สำหรับผู้ที่มีภาวะ เบาหวาน

รู้เท่าทัน “โรคกระดูกพรุน” ภัยเงียบที่อันตรายกว่าที่คิด (Osteoporosis)

2018-08-11T13:41:00.001+07:00

โรคกระดูกพรุนอาจเกิดจากการขาดแคลเซียม ดังนั้น เมื่อเราเรียนรู้จากในตำรามาตั้งแต่เป็นเด็กว่าแคลเซียมดีต่อกระดูก และช่วยป้องกันไม่ให้เกิดโรคกระดูกพรุนในยามที่แก่ตัวลง
เราจึงควรรู้ว่าต้องบริโภคแคลเซียมในปริมาณเท่าไร ร่างกายจึงจะนำไปใช้งานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพที่สุด

-โรคกระดูกพรุน (Osteoporosis) คือภาวะที่ เกิดขึ้นเมื่อมวลกระดูกลดลงอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ร่างกายจะสร้างทดแทนได้ทัน จึงส่งผลให้กระดูกเกิดการเปราะและแตกหักได้ง่าย โดยผู้ป่วยกว่า 80% ไม่รู้ตัวว่าตนมีภาวะกระดูกพรุน เพราะไม่พบว่ามีอาการใดๆ จนกว่าจะล้มแล้วกระดูกหัก จึงค่อยรู้ว่าเป็นโรคกระดูกพรุน ดังนั้น โรคนี้จึงถือเป็นมฤตยูเงียบที่ส่งผลทำลายคุณภาพชีวิตผู้ป่วยอย่างมาก

-ทั้งนี้ พบว่าในคนอายุ 50 ปีขึ้นไป สามารถเกิดอุบัติการณ์ของกระดูกหักในหลายๆ ตำแหน่ง เช่น กระดูกสันหลัง กระดูกข้อมือ กระดูกเชิงกราน และกระดูกสะโพก ฯลฯ โดยจากการศึกษาในสหรัฐอเมริกา พบว่ามีผู้ป่วยกระดูกสันหลังหักมากถึงปีละประมาณ 500,000 ราย โดยพบมากในเพศหญิงมากกว่าเพศชายถึง 10 เท่า และโดยเฉพาะในผู้หญิงชาวอเมริกันผิวขาวที่มีอายุมากกว่า 70 ปี จะมีถึงครึ่งหนึ่งที่มีหรือเคยมีกระดูกสันหลังหักอย่างน้อยหนึ่งข้อนอกจากนี้ ยังมีข้อมูลที่น่าตกใจแสดงให้เห็นว่า อัตราการเกิดกระดูกหักจากภาวะกระดูกพรุนของคนทั่วโลกนั้น เกิดขึ้นทุกๆ 3 วินาที ซึ่งค่ารักษาพยาบาลคิดเป็นเงินกว่า 120,000 บาท! และแม้อัตราการกระดูกหักเนื่องจากกระดูกพรุนจะเกิดขึ้นในคนวัย 50 ปีขึ้นไป โดยเกิดขึ้น 1 ใน 3 ของผู้หญิง และ 1 ใน 5 ของผู้ชาย

-แต่รู้หรือไม่ว่า วิธีการดำเนินชีวิตในทุกๆ วันตั้งแต่วัยเด็ก คือปัจจัยสำคัญที่บ่งชี้การเกิดโรคกระดูกพรุนเมื่อคุณแก่ตัวลงได้อย่างดี

-อาหารการกิน การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ และการปรับพฤติกรรมประจำวัน คือ วัคซีนป้องกันโรคกระดูกพรุนที่ดีที่สุด โดยต้องเริ่มต้นตั้งแต่วัยเด็กด้วยการกินอาหารที่มีปริมาณแคลเซียมมาก ได้แก่ ผักใบเขียว อย่างผักคะน้า บร็อกโคลี นมและผลิตภัณฑ์ของนม ปลาซาร์ดีนพร้อมกระดูก ปลาตัวเล็กๆ พร้อมกระดูก กุ้งแห้ง เต้าหู้แข็ง งาดำ กะปิ ฯลฯ
การออกไปรับแสงแดดยามเช้าก็สำคัญไม่แพ้กัน เพราะร่างกายเราจะสังเคราะห์วิตามินดีจากแสงแดด วิตามินดีมีส่วนช่วยในการดูดซึมแคลเซียม เสริมด้วยการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอทุกวัน โดยเฉพาะการออกกำลังกายที่มีการลงน้ำหนักผ่านกระดูก เช่น การวิ่ง เต้นรำ เดินเร็ว ฯลฯ จะยิ่งช่วยเพิ่มมวลกระดูกให้แข็งแรง

และสำหรับคนวัยทำงาน พบว่า ผู้ที่นั่งมากกว่า 9 ชั่วโมงต่อวัน มีโอกาสเกิดกระดูกสะโพกหักมากกว่าผู้ที่นั่งน้อยกว่า 6 ชั่วโมงต่อวันถึง 50% ดังนั้น ควรลุกขึ้นเดินเพื่อเปลี่ยนอิริยาบถให้ได้ทุกๆ ชั่วโมง
แต่เอาเข้าจริงแล้ว นอกจากจะปรับพฤติกรรมระหว่างวันและหมั่นออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ การจะเลือกกินอาหารให้ได้รับปริมาณแคลเซียมเพียงพอในแต่ละวัน คงไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่าย นอกจากนี้การหลบแดดหรือการใช้ครีมกันแดดก็เป็นอีกปัจจัยที่ทำให้ร่างกายได้รับวิตามินดีไม่เพียงพอ ดังนั้น การรับประทานแคลเซียมเสริมที่มีวิตามินดี และแร่ธาตุที่สำคัญสำหรับกระดูก เช่น แมกนีเซียม, มังกานีส, สังกะสี และทองแดง จึงเป็นตัวช่วยให้กระดูกแข็งแรงและเสริมการทำงานของกล้ามเนื้อ ป้องกันการเกิดโรคกระดูกพรุนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

รู้เท่าทัน โรคกระดูกพรุน

ระวังอันตรายที่มากับ โรคภูมิแพ้จมูก หรือ โรคภูมิแพ้อากาศ (Allergic Rhinitis)

2018-08-05T11:38:00.001+07:00

ฮัดเช้ย!! จามบ่อยๆ ติดต่อกัน อีกทั้งมีอาการคัดจมูกร่วมด้วย ระวังโรคภูมิแพ้จมูกถามหา โดยเฉพาะในช่วง ปลายฝนต้นหนาวมักจะมีอาการกำเริบมากขึ้น.

- โรคภูมิแพ้จมูก (Allergic Rhinitis) หรือที่เรียกว่า "แพ้อากาศ" นี้ พญ.มนิณทร วรรณรัตน์ กุมารแพทย์โรคระบบทางเดินหายใจ ได้ให้ข้อมูลว่า เป็นโรคที่พบบ่อยในประเทศไทย โดยเฉพาะในผู้ป่วยเด็กและวัยรุ่นมากกว่า 80 % ของผู้ป่วยโรคภูมิแพ้ มีอาการก่อนอายุ 20 ปีแต่ก็สามารถพบได้ในทุกคนทุกวัย โรคภูมิแพ้จมูกนี้มีอาการเรื้อรัง สร้างความรำคาญให้แก่ผู้ป่วย และอาจเกิดโรคแทรกซ้อนต่างๆ ได้ เช่น ไซนัสอักเสบ หูชั้นกลางอักเสบ เป็นต้น

ภูมิแพ้จมูกเกิดขึ้นได้อย่างไร ซึ่งการทำงานต้องผ่านกระบวนการระบบการทำงานที่เกี่ยวข้องโดยเฉพาะการทำงานที่เกี่ยวข้องกับระบบทางเดินหายใจและการทำงานต้องผ่านขั้นตอนที่เกี่ยวข้องกับทางเดินอาหารซึ่งเมื่อเปรียบเทียบดูแล้ว
ผู้ป่วยโรคภูมิแพ้จมูกจะมีปฏิกิริยาตอบสนองไวเกินต่อสารก่อภูมิแพ้ เมื่อมีสารก่อภูมิแพ้เข้าสู่ร่างกาย สารอิมมูโนโกลบูลินอี (Immunoglobulin E; IgE) ที่ถูกสร้างขึ้นจะเข้าทำปฏิกิริยากับสารก่อภูมิแพ้ที่หายใจเข้าไป เป็นผลให้เซลล์บางชนิดภายในจมูก มีการแตกตัวและหลั่งสารเคมีออกมาทำให้เกิดการอักเสบ และมีอาการต่าง ๆ ของโรคตามมา

ใครบ้างที่มีโอกาสเป็นโรคภูมิแพ้จมูก
-กรรมพันธุ์ ถ้าพบว่าบิดาหรือมารดาเป็นโรคภูมิแพ้ ลูกมีโอกาสเป็นโรคภูมิแพ้สูงถึง 50% และถ้าทั้งบิดาและมารดาเป็นโรคภูมิแพ้ ลูกมีโอกาสเป็นเพิ่มขึ้นถึง 70% และมักจะมีอาการเร็วสิ่งแวดล้อม สารก่อภูมิแพ้มักจะเป็นสารที่เด็กได้ รับเข้าไป ซึ่งอาจเป็นจากการหายใจ สัมผัส รับประทาน หรือฉีดเข้าสู่ร่างกาย ซึ่งแบ่งเป็นสารก่อภูมิแพ้ในบ้าน เช่น ฝุ่น, ไรฝุ่น, แมลงสาบ, รังแคหรือขนของแมวและสุนัข, เชื้อราในอากาศ, ควันบุหรี่ สารก่อภูมิแพ้นอกบ้าน เช่น ละออง หญ้า, เกสรดอกไม้, ฝุ่นละออง, ควันจากรถยนต์, ควันไฟจากการหุงต้มอาหาร, ก๊าซพิษปัจจัยอื่นๆ เช่น ทารกที่ได้รับ
นมมารดาเพียงอย่างเดียวเป็นเวลาอย่างน้อย 6 เดือน พบว่ามีโอกาสเกิดภูมิแพ้น้อยลง, ทารกที่ได้รับอาหารเสริม ตั้งแต่อายุ 4 เดือนมีโอกาสเกิดโรคภูมิแพ้มากกว่าทารกที่ไม่ได้รับอาหารเสริมถึง 3 เท่า

อาการของโรค
-ผู้ป่วยจะมีอาการคัดจมูก น้ำมูกไหล จามบ่อย คันในจมูก และมีเสมหะไหลลงคอ โดยอาการเหล่านี้อาจเกิดขึ้นตลอด ปี หรือเพียงบางฤดูกาลก็ได้ โดยเฉพาะฤดูฝนหรือฤดูหนาว บางรายอาจมีอาการทางตาร่วมด้วย เช่น คันตา เคืองตา ตาบวม น้ำตาไหล อันเกิดจากการอักเสบของเยื่อบุภายในตา ที่เรียกว่า Allergic conjunctivitis ผู้ป่วยส่วนใหญ่มักมี อาการเฉพาะบางเวลา เช่น ตอนเช้าหรือกลางคืน ประมาณวันละ1-2 ชั่วโมง

อาการของโรคนี้ต่างจากอาการหวัดอย่างไร
-อาการของโรคภูมิแพ้จมูกมักมีอาการเรื้อรังเป็นๆ หายๆ อาการเด่น คือ มีน้ำมูกใส จาม และคัดจมูก คันจมูก บางครั้ง อาจมีอาการคันตาร่วมด้วย โดยมักไม่มีไข้ อาจมีอาการไอเรื้อรังด้วย เนื่องจากมีเสมหะไหลลงคอทำให้ระคายคอ แต่ หากมีอาการไข้ เจ็บคอ ปวดเมื่อยตามร่างกายร่วมด้วยน่าจะเป็นหวัดมากกว่า นอกจากนี้ผู้ป่วยโรคภูมิแพ้จมูก มักมี คนในครอบครัวมีประวัติเป็นโรคในกลุ่มโรคภูมิแพ้ด้วย เช่น โรคภูมิแพ้จมูก โรคหอบหืด แพ้อาหาร ลมพิษเรื้อรัง ผื่นแพ้

ภาวะแทรกซ้อนจากโรคภูมิแพ้จมูก
โรคไซนัสอักเสบ
-ไซนัส คือ โพรงอากาศที่อยู่ในกระดูกบริเวณใกล้จมูกมีส่วนท่อต่อกับจมูก ทำให้อากาศผ่านเข้าออกได้ เมื่อเยื่อบุภายในจมูกบวมอักเสบ จะทำให้ท่อต่อนี้อุดตัน เกิดการติดเชื้อในโพรงไซนัส เกิดเป็นโรคไซนัสอักเสบ โดยมีอาการ เป็นเรื้อรังอาจมีหนองไหลออกจากหูเนื่องจากมีเยื่อแก้วหูทะลุ
นอนกรน ผู้ป่วยโรคภูมิแพ้จมูกจะมีเยื่อบุจมูกบวม บางครั้งอาจมีต่อมทอนซิลและต่อมอะดีนอยด์โตร่วมด้วย มีผล ทำให้ช่องทางเดินหายใจถูกอุดกั้น และมีอาการกรนเกิดขึ้น ถ้าอาการรุนแรงอาจมีการหยุดหายใจเป็นช่วงๆ ขณะ นอน ออกซิเจนต่ำ และมีผลต่อสมอง ทำให้เด็กสมาธิสั้น ส่งผลต่อพฤติกรรมและการเรียนรู้ได้

การรักษาและการป้องกัน
-ในครอบครัวที่ทารกมีโอกาสเกิดโรคภูมิแพ้ ควรส่งเสริมให้มีการเลี้ยงลูกด้วยนมมารดาเพียงอย่างเดียวอย่างน้อย 6 เดือน เสริมสร้างภูมิคุ้มกันของร่างกาย ได้แก่ การรับประทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอนาน 30 นาที ความถี่ 3-4 ครั้ง/สัปดาห์ เพื่อก่อให้เกิดการปฏิชีวนะการทำงานของหน่วยงานราชการและการทำงานที่มา พร้อมกับการส่งเสริมการทำงานที่มีประสิทธิภาพและกรทำงานที่ก่อให้เกิดการสร้างสรรค์ที่พร้อมจะทำให้เป็นประโยชน์กับทุกฝ่าย

การดูแลสิ่งแวดล้อม
-ห้องนอนควรใช้เครื่องนอนที่เหมาะสม ไม่ควรใช้หมอนหรือที่นอนที่ทำจากนุ่น และควรหมั่นทำความสะอาดเป็น ประจำ งดใช้พรม ไม่สะสมหนังสือ ของเล่นหรือตุ๊กตาที่มีขนในห้องนอน ทำความสะอาดที่นอน หมอน ผ้าห่มเป็น ประจำ โดยใช้การซักด้วยน้ำร้อน 60 องศา นาน 15-20 นาที เพื่อฆ่าตัวไรฝุ่น และตากแดดให้แห้ง ควรทำความสะอาด ดูดฝุ่น เช็ดถูพื้นเรือน ผ้าม่าน และทำความสะอาดเครื่องปรับอากาศเป็นประจำ งดการสูบบุหรี่ในบ้าน ไม่ควรใช้แป้งฝุ่น สเปรย์ปรับอากาศ และยาจุดกันยุง อาจเลือกใช้ผ้าใยสังเคราะห์พิเศษเพื่อคลุมที่นอนและหมอน เพื่อป้องกันไรฝุ่น หรือใช้เครื่องกรองอากาศชนิดที่เป็น HEPA Filter ไม่เลี้ยงสัตว์ที่มีขนในบ้าน เช่น แมว สุนัข
การกำจัดขยะและเศษอาหารต่างๆ ควรมีฝาปิดมิดชิดเพื่อป้องกันแมลงสาบ หลีกเลี่ยงสารระคายเคือง เช่น ท่อไอ เสียรถยนต์ การล้างจมูก ในกรณีมีน้ำมูกปริมาณมากหรือเป็นไซนัสอักเสบ กรณีที่พยายามหลีกเลี่ยง และพยายามออกกำลังกายแล้วอาการยังมีอยู่แนะนำให้พบแพทย์เฉพาะทางและรับการรักษาดังนี้

-ยาต้านฮีสตามีนหรือยาแก้แพ้แบบรับประทาน ยาลดจมูกบวม แก้คัดจมูก การให้ยาพ่นจมูกเป็นประจำเพื่อป้องกัน การเกิดภูมิแพ้ การให้การรักษาโดยวิธี Desensitization (การให้วัคซีนภูมิแพ้) เป็นการรักษาโรคภูมิแพ้ที่ต้นเหตุ และพบว่ามีอัตราการหายขาด 60–80 % ในรายที่มีโรคแทรกซ้อนของภูมิแพ้ เช่น ไซนัสอักเสบ หูชั้นกลางอักเสบ ให้รีบรับการรักษาที่ถูกต้องโดยแพทย์เฉพาะทาง โดยการให้ยาปฏิชีวนะ

ขอบคุณ : http://www.thairath.co.th/content/life/34698

มารู้จัก ไขมัน LDL กันเถอะ

2018-07-30T06:30:00.000+07:00

ขอบคุณภาพจาก internet

วันนี้เราจะพามารู้จักคลอเรสเตอรอลชนิดไม่ดี(ไขมันเลว) หรือ LDL(Low Density Lipoprotein) กัน โคเลสเตอรอลในร่างกาย ประกอบขึ้นจากไขมันหลายชนิด
ได้แก่แอลดีแอล. (LDL), เอ็ชดีแอล ( HDL), ไตรกลีเซอไรด์ (Tg) โดยสัดส่วนของไขมันต่างๆที่ประกอบกันขึ้นเป็นโคเลสเตอรอลรวมมีดังนี้ โคเลสเตอรอลรวม = LDL + HDL + (ไตรกลีเซอไรด์ / 5)

ทำไมจึงว่า LDL เป็นไขมันชนิดไม่ดี

เพราะว่าระดับ LDL ในเลือด มีความสัมพันธ์ชัดเจนกับการเป็นโรคหัวใจและหลอดเลือด ไขมัน LDL ทำหน้าที่เป็นตัวนำโคเลสเตอรอลทั้งหลายออกจากตับเข้าสู่กระแสเลือด เมื่อเซลล์เลือกใช้โคเลสเตอรอลที่ต้องการไปแล้ว โคเลสเตอรอลที่เหลืออยู่ในกระแสเลือดก็จะพอกเป็นตุ่มอยู่ที่ผนังของหลอด เลือดทำให้หลอดเลือดแข็ง ตีบ นานไปตุ่มเหล่านี้ปริแตกออกทำให้มีลิ่มเลือดเข้ามาผสมโรงพอกจนอุดตันหลอด เลือด ผลตามมาคืออวัยวะสำคัญที่ต้องอาศัยเลือดจากหลอดเลือดเช่นหัวใจ สมอง ไต เกิดขาดเลือดไปเลี้ยง กลายเป็นโรคเช่น หัวใจขาดเลือด อัมพาตอัมพฤกษ์ ความดันเลือดสูง ไตวาย เป็นต้น

LDL มาจากไหน

อาหารที่เพิ่ม LDL แบ่งได้เป็นสองกลุ่ม คือ อาหารจำพวกไขมันอิ่มตัว (saturated fat)

หมายถึงไขมันจาก เนื้อสัตว์ต่างๆ ยกเว้นเนื้อปลา ไข่ นมโฮลมิลค์ เนย ชีส ไอศกรีม เค้ก คุ้กกี้ น้ำสลัดสำเร็จรูป พืชสกุลปาลม์เช่น น้ำมันปาลม์ น้ำมันมะพร้าว เป็นต้นการเป็นไขมันอิ่มตัว เป็นคนละประเด็นกับการเป็นโคเลสเตอรอลหรือไม่ ยกตัวอย่างเช่นน้ำมันปาลม์ น้ำมันมะพร้าว ไม่ใช่โคเลสเตอรอล และไม่มีส่วนประกอบที่เป็นโคเลสเตอรอล เพราะพืชทุกชนิดไม่มีโคเลสเตอรอล แต่น้ำมันปาลม์และน้ำมันมะพร้าวเป็นไขมันอิ่มตัว เมื่อบริโภคเข้าไปแล้วก็มีผลเพิ่ม LDL ในเลือดเช่นเดียวกับไขมันอิ่มตัวจาก เนื้อ หมู ไก่ เช่นกัน เนื่องจากไขมันอิ่มตัวเป็นไขมันที่ไม่ดีต่อร่างกาย กฎหมายจึงบังคับให้ฉลากอาหารบอกว่ามีไขมันอิ่มตัวเป็นส่วนประกอบอยู่ในอาหาร นั้นเท่าไร

อาหารจำพวกไขมันทรานส์ (trans fat) เป็นไขมันไม่อิ่มตัว (unsaturated fat)

เป็นไขมันชนิดหนึ่งโดยทั่วไป ไขมันไม่อิ่มตัว เช่นน้ำมันถั่วเหลือง น้ำมันรำ น้ำมันมะกอก เป็นไขมันที่ดีต่อสุขภาพ แต่ในอุตสาหกรรมอาหารบางอย่างได้มีการเปลี่ยนเอาไขมันไม่อิ่มทั่วไปให้กลาย เป็นไขมันทรานส์ เพื่อให้มีคุณสมบัติแข็งเป็นไข จะได้เอาไปทำเนยเทียมหรือเอาไปเคลือบอาหารสำเร็จรูปได้ง่ายขึ้น อาหารที่มีไขมันทรานส์มาก ได้แก่ ขนมอบ หรือเบเกอรีที่มีมาการีนเป็นส่วนประกอบ ครีมเทียม คอฟฟี่เมท อาหารอบ อาหารทอด ขนมกรุบกรอบต่างๆ เป็นต้นปัจจุบันนี้ในยุโรปและอเมริการมีกฎหมายบังคับให้บอกที่ฉลากว่าอาหารนั้นมีไข มันทรานส์อยู่เท่าใด แต่เมืองไทยยังไม่มีกฎหมายนี้ กฎหมายไทยบังคับให้บอกเฉพาะไขมันอิ่มตัว ดังนั้นเมื่ออ่านฉลากอาหารที่มีไขมันทรานส์จะไม่เจอคำเตือนใดๆเพราะไขมัน ทรานส์มาจากไขมันไม่อิ่มตัว ไขมันทรานส์นี้ เมื่อบริโภคเข้าไปแล้วจะไปทำให้โคเลสเตอรอลชนิดไม่ดี (LDL) ในร่างกายสูงขึ้น และไปทำให้ไขมันชนิดดีในร่างกาย (HDL) ต่ำลง จึงจัดเป็นไขมันที่มีผลเสียต่อร่างกายสองเด้งเลยทีเดียว

ระดับ LDL ในร่างกายเท่าใดจึงจะพอดี
โครงการศึกษาโคเลสเตอรอลแห่งชาติอเมริกัน (NCEP) กำหนดมาตรฐานระดับของไขมัน LDL ในเลือดดังนี้มัน

น้อยกว่า100 mg/dl	พอดี	optimal
100 – 129	เกินพอดี	above optimal
130-159	สูงคาบเส้น	borderline high
160-189	สูง	high
190	สูงมาก	very high

และ NCEP ยังได้แนะนำเกณฑ์ว่าใครควรจะเริ่มปรับเปลี่ยนวิถีชีวิต (ออกกำลังกายและคุมอาหารอย่างเข้มงวด) และควรจะเริ่มต้นใช้ยาลดไขมันเมื่อใด ตามความเสี่ยงต่อการเป็นโรคหัวใจหลอดเลือดของแต่ละคน ดังนี้

ระดับความเสี่ยง

· เป็นหรือเทียบเท่าเป็นโรคหัวใจขาดเลือด (CHD) (คะแนนความเสี่ยงสิบปีของฟรามิงแฮม >20%)

· LDL เป้าหมาย 100 mg/dl

· ระดับที่ต้องเริ่มใช้ยา =>130 mg/dl

· มีคะแนนปัจจัยเสี่ยงหลัก +2 ขึ้นไป (คะแนนความเสี่ยงสิบปีของฟรามิงแฮม 10-20%)

· LDL เป้าหมาย 130 mg/dl

· ระดับที่ต้องเริ่มใช้ยา =>130 mg/dl

· มีคะแนนปัจจัยเสี่ยงหลัก +2 ขึ้นไป (คะแนนความเสี่ยงสิบปีของฟรามิงแฮม <10%)

· LDL เป้าหมาย 130 mg/dl

· ระดับที่ต้องเริ่มใช้ยา >= 160 mg/dl

· มีคะแนนปัจจัยเสี่ยงหลัก 0 หรือ +1 (ไม่ต้องประเมินคะแนนฟรามิงแฮม)

· LDL เป้าหมาย 160 mg/dl

· ระดับที่ต้องเริ่มใช้ยา >= 160 mg/dl หรือ 190 mg/dl

ขอบคุณ : http://www.lovefitt.com/healthy-…/มารู้จัก-ไขมัน-LDL-กันเถอะ

ภูมิแพ้ผิวหนังในผู้ใหญ่

2018-07-20T06:30:00.000+07:00

โรคภูมิแพ้ผิวหนังเป็นโรคที่เกิดโดยไม่ทราบสาเหตุแต่มีความเกี่ยวข้องกับพันธุกรรม โดยปัจุบันพบได้บ่อยขึ้นเรื่อยๆ มีตั้งแต่เป็นมากสร้างความลำบากและทรมานให้กับชีวิต มีหลายระดับตั้งแต่อาการการคัน และผื่นรุนแรง หรือที่เป็นน้อยจนไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นภูมิแพ้ผิวหนังก็มี
ในรายที่เป็นมากโดยทั่วไปผู้ป่วยมักทราบอยู่แล้วว่าตนเองมีป่วยเป็นภูมิแพ้ผิวหนังมักต้องไปรับยาทาอยู่บ่อยๆ หรือพยายามลองซื้อยาทามาทาเอง
-ในรายที่เป็นไม่มากไม่รู้ตัวนั้น มักพบลักษณะผิวแห้งคัน ระคายเคืองได้ง่าย สีผิวไม่สม่ำเสมอ ขนคุดที่ต้นแขน อาการเป็นไม่มากก็ให้เกิดเพียงความรำคาญเป็นๆ หายๆ รายละเอียดเกี่ยวกับอาการการวินิจฉัยและการดูแลตนเองของโรคภูมิแพ้ผิวหนัง

อาการภูมิแพ้ผิวหนัง ในผู้ใหญ่
-ลักษณะอาการสำคัญของโรคภูมิแพ้ผิวหนังคืออาการคันค่ะ และก็มีผื่นแห้งแดงเป็นสะเก็ดโดยเฉพาะบริเวณข้อพบในผู้ใหญ่ ซึ่งอาการเหล่านี้มักเป็นมาอย่างเรื้อรัง อาการประกอบอื่นๆ ที่ช่วยในการวินิจฉัยเช่น
-ผิวแห้ง
-มีกลากน้ำนม หน้าตาจะเป็นผื่นสีอ่อนกว่าสีผิวมักพบที่แก้มค่ะ
-ใต้ตาคล้ำ เป็นรอยพับจากการคันตาขยี้ตาบ่อยๆ ดังภาพค่ะ บ่อยๆนะคะที่หมอพบคนไข้มาหาด้วยปัญหารอบตาคล้ำ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวว่าตเองเป็นภูมิแพ้ผิวหนัง ซึ่งในเคสเช่นนี้การทำให้ผิวรอบตาดีขึ้นส่วนหนึ่งคือการควบคุมอาการภูมิแพ้ค่ะ เพราะเมื่อเรามีอาการภูมิแพ้กำเริบมักจะเผลอขยี้ตาไม่รู้ตัว ทำซ้ำๆเกิดเป็นการอักเสบผิวก็บากเจ็บ ช้ำ ดำ ค่ะ
-เป็นขนคุด จะเป็นผื่นตุ่มๆตามรูขุมขนบริเวณต้นแขน ดูคล้ายๆขนลุก ลูบต้นแขนแล้วสาก บางครั้งก็มีอาการคันค่ะ
-มีผื่นแพ้คันเคืองที่มือง่ายเป็นบ่อยๆ หรือผื่นผิวหนังอักเสบคัน ผิวแพ้ง่าย
-มีประวัติคนในครอบครัวเป็นโรคในกลุ่มภูมิแพ้โรคใดก็ได้ดังนี้ โรคภูมิแพ้ผิวหนัง หอบหืด ภูมิแพ้ที่จมูก

ภูมิแพ้ผิวหนัง หายขาดไหม ?
-ปัจจุบันยังไม่มีการรักษาให้หายขาดสำหรับภูมิแพ้ผิวหนังค่ะ แต่อาการสามารถควบคุมไม่ให้กำเริบได้ และโดยทั่วไป เมื่ออายุมากขึ้นอาการมักดีขึ้นค่ะ

การรักษาภูมิแพ้ผิวหนัง
-ในหัวข้อนี้หมอจะขอกล่าวถึงภาพรวมโดยกว้างๆนะคะ เพราะแต่ละเคสจะมีรายละเอียดการรักษาไม่เหมือนกัน โดยควรอยู่ใการดูแลของคุณหมอผิวหนังค่ะ โดยหมอจะขอเน้น ในส่วนของการปฏิบัติตัวซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมากในการรักษา
และบางครั้งเวลาที่เราไปพบคุณหมออาจไม่มีโอกาสได้ลงถึงรายละเอียดในส่วนนี้ค่ะ โดยทั่วไปการรักษาหลักเมื่ออาการกำเริบจะเป็นการทายาสเตียรอยด์

-ซึ่งมีความเข้มข้นแตกต่างกัน ขึ้นกับสภาพผิว อายุ ความรุนแรงของอาการ และบริเวณที่ต้องการทำการรักษา ส่วนยาทาลดการอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ เช่น protopic , Elidel มีราคาแพงกว่ายาสเตียรอยด์ เป็นอีกตัวเลือกเพื่อลดการใช้ยาทาสเตยรอยด์ การรับประทานโปรไบโอติก มีงานวิจัยว่าการรับประทานโปรไบโอติกอาจช่วยลดอาการภูมิแพ้ผิวหนังได้ อีกตัวที่ช่วยบรรเทาอาการคันคือยารับแก้แพ้ในกลุ่ม Antihistamine
นอกจากการรักษาด้วยยาแล้ว การปฏิบัติตัวเป็นสิ่งสำคัญมากค่ะ เพราะหากปฏิบัติตัวได้ถูกต้องแล้ว จะสามารถลดการกำเริบของโรค และลดความจะเป็นในการใช้ยาทาสเตียรอยด์ ได้ค่ะ

การปฏิบัติตัวสำหรับผู้ป่วยโรคภูมิแพ้ผิวหนัง
-หลักกว้างๆ ของการปฏิบัติตัวคือการเลี่ยงสิ่งกระตุ้นภาวะภูมิแพ้ และเพิ่มความชุ่มชื้นซึ่งเป็นเกราะของผิวค่ะ ข้อปฏิบัติตัวต่างๆ เหล่านี้ นอกจากเป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่เป็นภูมิแพ้ผิวหนังแล้ว ยังสามารถนำไปใช้ได้สำหรับผู้ที่มีผิวแห้งด้วยค่ะ

สิ่งที่ควรเลี่ยงสำหรับผู้ป่วยภูมิแพ้ผิวหนัง
-อากาศที่เปลี่ยนแปลงมากๆ เช่นร้อนจัด หนาวจัด แห้งจัด ถ้าเลี่ยงไม่ได้เช่นต้องไปต่างประเทศที่อากาศแห้งจัดหนาวจัดก็ต้องมีการเตรียมตัวเตรียมหยูกยาไปค่ะเพราะมีโอกาสที่ภูมิแพ้ผิวหนังจะกำเริบ หรือการอาบน้ำร้อนมาก เปิดแอร์เย็นจัด
-เลี่ยงผลิตภัณฑ์ที่ทำให้เกิดการระคายเคืองผิว พยายามเลือกใช้ผลิตภัณฑ์ที่ระบุไว้ว่าเป็นสูตรอ่อนโยนเหมาะสำหรับผิวแพ้ง่าย ปราศจากน้ำหอม เพราะน้ำหอมก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งของอาการแพ้ที่พบได้บ่อยค่ะ
-เลี่ยงเสื้อผ้าเนื้อหยาบ ผ้าขนสัตว์ ผ้าใยสังเคราะห์ เพราะเวลาเสียดสีผิวหนังจะทำให้เกิดการระคายเคืองคันค่ะ เช่นชุดผ้าใยสังเคราะห์รัดๆเนี่ยะเวลาใส่ก็จะทำให้คันได้ ใช้ผ้าฝ้ายที่ตัดเย็บโปร่งสบายก็จะช่วยให้สบายตัวกว่าค่ะ
-เลี่ยงสถานที่ที่มีฝุ่น เช่น บริเวณที่กำลังมีการก่อสร้าง
-เลี่ยงละอองเกสรดอกไม้เช่นทุ่งสวนดอกไม้
-เลี่ยงความเครียดความวิตกกังวล อารมณ์หงุดหงิด
-พักผ่อนให้เพียงพอ เพราะการพักผ่อนไม่เพียงพอทำให้ผื่นกำเริบได้
-เลี่ยงการเกาเวลาที่คัน เพราะจะทำให้เกิดการติดเชื้อแบคทีเรียที่ผื่นได้ และการเกายังเป็นการกระตุ้นวงจรการอักเสบ เรียกว่ายิ่งเกาก็ยิ่งคันค่ะ
-เลี่ยงนมไข่ถั่วอาหารทะเล 20%ของผู้เป็นโรคภูมิแพ้ผิวหนัง มีสาเหตุจากการแพ้อาหารที่พบบ่อยเหล่านี้ สังเกตุอาหารที่ตนเองแพ้และพยายามหลีกเลี่ยงเช่น นม ไข่ อาหารทะเล
-เลี่ยงการอาบน้ำร้อนเพราะจะทำให้ผิวแห้งมากขึ้น
-เลี่ยงการอาบน้ำบ่อย เลี่ยงการฟอกสบู่มาก บริเวณผิวที่แห้งคันบ่อยเช่นแขนขา ถ้าไม่มีกิจกรรมที่สกปรกเลอะเทอะ ไม่จำเป็นต้องฟอกสบู่ล้างด้วยน้ำเปล่า ฟอกสบู่เป็นครั้งคราวก็เพียงพอ เพื่อรักษาความชุ่มชื้นของผิว ไม่อาบน้ำใช้เวลานานหรือแช่น้ำ
-การว่ายน้ำในสระว่ายน้ำอาจทำให้ผิวระคายเคืองจากคลอรีนได้ ป้องกันได้โดยการใช้โลชั่นให้ความชุ่มชื้นทาผิวหลังอาบน้ำล้างตัว

-หลายอย่างที่ต้องหลีกเลี่ยงเป็นเรื่องของพฤติกรรมค่ะ บางครั้งจึงต้องใช้ความเข้าใจ และการฝืนใจเพื่อการรักษาที่ได้ผลไม่ให้โรคกำเริบ อย่างใครที่ผิวระคายเคืองง่ายเพราะคลอรีน ถ้ายังชอบว่ายน้ำเป็นประจำก็จะทำให้ปัญหาผิวแห้งระคายเคืองเป็นเรื้อรังต้องใช้ยาทาอยู่เรื่อยๆหรืออีกตัวอย่างที่พบได้บ่อยก็ ใครที่กำลังต่อเติมบ้านก็มักพบอาการภูมิแพ้กำเริบได้
ในผู้ที่เป็นภูมิแพ้ควรเลี่ยงฝุ่นละอองเพราะทำให้ระคายเคืองได้ แม้แต่กวาดบ้านถ้าเป็นไปได้ก็ควรให้คนอื่นทำแทน งานที่ต้องสัมผัสน้ำและสารซักฟอกบ่อยๆ เช่นซักผ้าล่างจานก็ควรเลี่ยงเพราะผู้ที่เป็นภูมิแพ้มีโอกาสเกิดผิวหนังอักเสบที่มือได้บ่อย?

ข้อควรปฏิบัติสำหรับผู้ป่วยภูมิแพ้ผิวหนัง
-ล้างผงซักฟอกและน้ำยาปรับผ้านุ่มให้สะอาดเวลาซักผ้าเนื่องจาก สารเคมีที่ตกค้างในเสื้อผ้าจะทำให้เกิดการระคายเคืองกับผิวได้
-ตัดเล็บสั้น
-ทาโลชั่นให้ความชุ่มชื้นผิวเป็นประจำโดยเฉพาะหลังอาบน้ำ
-เพื่อป้องกันไรฝุ่นในที่นอนควรซักเครื่องนอนทุก 1-2 สัปดาห์

-เรื่องการทาโลชั่น เป็นสิ่งสำคัญมากค่ะ เวลาหมอตรวจคนไข้โรคภูมิแพ้ ถ้าลูบผิวไปไม่ทาโลชั่นจนเหนอะ ถือว่ายังไม่พอ โลชั่นที่เลือกใช้ควรเป็นแบบเหนียวข้นเพราะจะให้ความชุ่มชื้นและกักเก็บน้ำในผิวได้ดี ทาได้บ่อยๆค่ะ ถ้าผิวเริ่มแห้งสากก็ทาซ้ำได้เลย และควรเลือกเป็นแบบไม่มีน้ำหอม ไม่ระคายเคืองค่ะ โลชั่นให้ความชุ่มชื้นถือเป็นยาในการรักษาภูมิแพ้ผิวหนังอย่างหึ่งเลยทีเดียว

ขอบคุณ : http://www.milinclinic.com/dermatologic-disease/6353271

ภูมิแพ้ขึ้นตา (เยื่อบุตาอักเสบ) สาเหตุ อาการ และการดูแลรักษา

2018-07-19T06:30:00.000+07:00

โรคภูมิแพ้ คือ อาการที่ร่างกายไวต่อสารก่อภูมิแพ้ ทำให้เกิดอาการต่างๆ ขึ้นตามอวัยวะที่เกิดแพ้ หากเกิดขึ้นที่ดวงตา เราก็จะเรียกว่า
“ภูมิแพ้ขึ้นตา” หรือ “เยื่อบุตาอักเสบ” อาการแพ้สามารถเกิดขึ้นได้ทุกส่วนของดวงตา เปลือกตา หนังตา เยื่อบุตา ท่อน้ำตา และต่อมน้ำตา ก็ได้ แต่โดยส่วนมากที่พบจะเกิดขึ้นที่เยื่อบุตาขาว นอกจากนี้อาจมีอาการแพ้ที่จมูกร่วมด้วยเนื่องจากเนื้อเยื่อจมูกและตาเป็นผืนเดียวกันคะ

-อาการของโรคภูมิแพ้ขึ้นตา มีได้ตั้งแต่อาการเล็กน้อย ไปจนถึงขั้นรุนแรง อาการที่บอกได้ชัดเจนว่าแพ้ ไม่ว่าจะเกินขึ้นส่วนในของร่างกายก็คืออาการคัน โรคภูมิแพ้ขึ้นตาจะมีอาการคันตามากๆ อาจมีการบวมของเปลือกตาหรือหนังตาร่วมด้วย มีขึ้ตาเยอะ โดยเฉพาะเวลาที่ตื่นนอนตอนเช้า ซึ่งขี้ตาจะมีลักษณะสีขาวขุ่น หรือสีเหลืองอ่อนๆ หากขี้ตาเป็นสีเขียวแสดงว่ามีการติดเชื้อของดวงตาร่วมด้วย บริเวรเยื่อบุตาขาวจะเป็นสีแดงเรื่อๆจนถึงแดงจัด มีอาการปวดตา เปลือกตาบวม หากแพทย์จะทำตรวจตาก็จะพบตุ่มเล็กๆ บริเวณเยื่อบุตาด้านใน หากอาการรุนแรงทำให้ผู้ป่วยมองเห็นไม่ชัด ตามั่ว กระจกตาเป็นแผล และที่ร้ายแรงคืออาจทำให้ตาบอดได้คะ

การดูแลผู้ป่วยโรคภูมิแพ้ขึ้นตา
-การดูแลผู้ป่วยโรคภูมิแพ้ขึ้นตา ก็ไม่แตกต่างกับโรคภูมิแพ้ชนิดอื่น คือต้องสังเกตุว่าแพ้อะไร สิ่งใดทำให้อาการภูมิแพ้หนักขึ้น เช่น ทานอาหารทะเล ไปเที่ยวสวนดอกไม้ เป็นต้น หากเราทราบว่าแพ้สิ่งใดก็ให้หลีกเลี่ยงสิ่งนั้น อาการของโรคก็จะไม่กำเริบหรือถ้าเป็นอยู่อาการก็จะไม่รุนแรงคะ เมื่อมีอาการคันตาก็ไม่ควรเกา หรือขยี้ตา เพราะจะทำให้อาการแพ้ทวีความรุนแรงขึ้น อาจจะใช้น้ำสะอาด น้ำตาเทียม หรือน้ำเกลือล้างตา เพื่อกำจัดสารก่อภูมิแพ้ออกจากดวงตา แล้วให้นำผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นมาประคบบริเวณเปลือกตา เป็นพักๆ หากอาการไม่ดีขึ้นควรไปพบจักษุแพยท์เพื่อทำการวินิฉัยว่าเป็นภูมิแพ้รุนแรงขั้นไหน แพทย์อาจจะสั่งให้ใช้น้ำตาเทียม หยอดยาแก้แพ้ที่ตา ยาแก้แพ้หรือยาแก้อักเสบ ขึ้นอยู่กับอาการของแต่ละบุคคล การรักษาโรคภูมิแพ้ใช้เวลานานหลายปี ต้องติดตามดูอาการอย่างต่อเนื่อง ปฏิบัติตามคำแนะนำของจักษุแพทย์ และมาพบแพทย์ตามเวลานัดด้วยนะคะ

การรักษาโรคภูมิแพ้ขึ้นตา
-ยา ที่ใช้หยอดตาสำหรับรักษาอาการภูมิแพ้นั้นมีตั้งแต่ น้ำตาเทียมแบบไม่มีสารกันเสียช่วยชำละล้างสารก่อภูมิแพ้ เหมาะสมหรับคนที่มีอาการแรกเริ่ม ยาที่ออกฤทธิ์ต้านฮีสตามีน จะช่วยยับยั้งการปล่อยสารก่อภูมิแพ้ทำให้อาการบวม คันตา ลดน้อยลง ยาหยอดตาในกลุ่มสเตียรอยด์ เป็นยาชนิดสุดท้ายที่แพทย์จะแนะนำให้ใช้ เนื่องจากผลข้างเคียงที่ค่อนข้างมากหากต้องใช้ยาติดต่อกันนานอาจทำให้เกิดต้อหินได้
นอกจากการรักษาด้วยยาแล้ว ก็ยังมีวิธีรักษาอื่นๆ เช่น เน้นการสร้างภูมิคุ้มกันของร่างกาย ด้วยการออกกำลังกายเสมอ นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ รับประทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ในปริมาณที่เหมาะสม ก็จะทำให้ร่างกายแข็งแรง ไม่เกิดอาการแพ้ขึ้นง่ายๆ

โรคภูมิแพ้ที่ตา
โรคภูมิแพ้ที่ตาเป็นโรคที่พบบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ทั้งในเด็กและผู้ใหญ่ โดยเฉพาะในเขตเมืองใหญ่ๆ หรือเขตชุมชนที่มีผู้คนอาศัยกันหนาแน่น ทั้งมลภาวะจากสิ่งแวดล้อม ควันบุหรี่ ควันจากท่อไอเสียและจากโรงานอุตสาหกรรม ละอองฝุ่นในอากาศ เป็นตัวกระตุ้นให้โรคภูมิแพ้กำเริบได้ทั้งนั้น แต่อย่างไรก็ตามเมื่อเกิดอาการภูมิแพ้ที่ตาควรหลีกเลี่ยงการซื้อยาหยอดตามาใช้เอง เพราะอาจก่อให้เกิดผลเสียมากว่าผลดี ควรปรึกษาจักษุแพทย์จะเป็นวิธีดีที่สุดคะ ดวงตาเป็นอวัยวะสำคัญในการดำรงชีวิตเรา มาดูแลดวงตาคู่นี้กันเถอะคะ

ขอบคุณ : http://clinicherbs.com/conjunctivitis

ภูมิแพ้ อันตรายกว่าที่คิด (Allergy)

2018-07-18T06:00:00.000+07:00

โรคภูมิแพ้ (Allergy) เป็นโรคที่ผู้ป่วยมีอาการแพ้ ไอ จาม คัดจมูก น้ำมูก น้ำตาไหล คันรอบดวงตา ระคายเคืองทั่วใบหน้า มีผดผื่นคันแดงตามผิวหนัง ผิวหนังลอกอักเสบ
หรืออาจแพ้รุนแรงถึงขั้นท้องร่วง แน่นหน้าอก หายใจไม่ออกหลังจากที่ได้รับสารก่อภูมิแพ้เข้าไปในร่างกาย ผู้ป่วยโรคภูมิแพ้จะมีอาการแพ้ต่อสารแตกต่างกันไป เพราะโดยทั่วไปแล้ว สารส่วนใหญ่ที่ผู้ป่วยแพ้ เป็นสารที่ไม่ทำปฏิกิริยาหรือเป็นอันตรายต่อร่างกายคนส่วนใหญ่ แต่จะทำให้เกิดการเจ็บป่วยต่อผู้ที่แพ้เท่านั้น

โรคภูมิแพ้
โรคนี้เป็นโรคยอดนิยมที่พบ ยิ่งในสภาพแวดล้อมในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในสังคมเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยมลภาวะที่ไม่พึงประสงค์ เช่น ฝุ่น ควัน สารพิษ ขยะ น้ำเน่าเสีย สิ่งเหล่านี้ล้วนเพิ่มความเสี่ยงให้ระบบภูมิคุ้มกันภายในร่างกายต้องทำงานเพิ่มมากขึ้น ทำให้ร่างกายอ่อนแอลง และเพิ่มโอกาสในการป่วยด้วยโรคภูมิแพ้มากยิ่งขึ้น

ส่วนอาการแพ้ต่อสารที่พบมากในปัจจุบัน ได้แก่ ภูมิแพ้อากาศ ภูมิแพ้ผิวหนัง ภูมิแพ้อาหาร ภูมิแพ้แมลงสัตว์กัดต่อย ซึ่งแต่ละโรคเกิดจากสาเหตุและแสดงอาการที่แตกต่างกันไป

อาการของโรคภูมิแพ้
สภาพร่างกายที่แตกต่างกัน ทำให้แต่ละคนมีโอกาสเกิดอาการแพ้ต่อสิ่งต่าง ๆ แตกต่างกันไปด้วย โดยอาการที่เกิดจากภูมิแพ้อาหาร แบ่งเป็น 2 ระดับ คือ
IgE Mediated Reaction เกิดอาการแพ้เฉียบพลันทันทีที่ได้รับสารก่อภูมิแพ้เข้าสู่ร่างกาย
Non IgE Mediated Reaction ค่อย ๆ เกิดอาการภายหลังได้รับสารก่อภูมิแพ้ประมาณ 4 ชั่วโมง หรือนานกว่านั้น
ภูมิแพ้อาหาร อาการสำคัญของผู้ที่แพ้อาหาร มักจะเกิดขึ้นกับระบบหายใจและระบบทางเดินอาหาร เช่น ไอ จาม น้ำตาไหล คัดจมูก มีอาการบวมแดงหรือคันบริเวณปาก ลิ้น ลำคอ หน้าซีด ใจสั่น ชีพจรเต้นเร็ว รู้สึกอ่อนล้า หมดแรง หายใจลำบาก ความดันลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว คลื่นไส้อาเจียน วิงเวียนศีรษะ เป็นลมพิษ มีผื่นแดงคันขึ้นทั่วตัว ปวดท้อง ท้องเสีย ขับถ่ายเป็นมูกหรือมีเลือดปน

แม้จะมีอาการแสดงบางอย่างที่ใกล้เคียงกับโรคอาหารเป็นพิษ (Food Poisoning) แต่การแพ้อาหารจะเกิดขึ้นกับผู้ที่ร่างกายแพ้สารก่อภูมิแพ้ในอาหารชนิดนั้นเท่านั้น คนทั่วไปจะไม่ปรากฏอาการดังกล่าว ในขณะที่โรคอาหารเป็นพิษเกิดจากอาหารที่เจือปนเชื้อโรคหรือสารพิษ และทำปฏิกิริยาต่อร่างกายคนทั่วไปด้วย ทั้งนี้ การวินิจฉัยจะเป็นไปตามขั้นตอน เช่น การตรวจสอบประวัติการแพ้ของผู้ป่วย และตรวจสอบว่าผู้ที่รับประทานอาหารชนิดเดียวกันเกิดอาการเดียวกันหรือไม่

ภูมิแพ้อากาศหรือภูมิแพ้จมูก จะมีอาการที่เกิดกับจมูก บริเวณโพรงจมูก และอวัยวะที่เกี่ยวข้องกับระบบทางเดินหายใจเป็นหลัก หลังผู้ป่วยหายใจเอาสารก่อภูมิแพ้เข้าสู่ร่างกาย ระบบภูมิคุ้มกันจะขับสารเพื่อทำปฏิกิริยากับสารก่อภูมิแพ้ ซึ่งทำให้เกิดอาการแพ้ คือ จามบ่อย คันและมีการอักเสบบวมทั่วใบหน้า รอบดวงตา จมูก ปาก และลำคอ คัดจมูก น้ำมูกไหล มีเสมหะ หายใจไม่ออก หอบหืด ไอ เจ็บคอ หูอื้อ ตาแดง ประสาทรับกลิ่นทำงานได้แย่ลง และอาจมีไข้ร่วมด้วย

ภูมิแพ้ผิวหนัง จะเกิดอาการแพ้ที่ผิวหนังบริเวณที่ได้รับสารก่อภูมิแพ้ โดยจะเกิดการคัน มีผื่นแดง มีรอยนูนแดง หรือตุ่มบวมอักเสบ เป็นแผลหรือผิวลอกออกได้ง่ายเมื่อเกา อาจลุกลามอักเสบเป็นวงกว้างจนกลายเป็นลมพิษหรือสะเก็ดเงินได้

ภูมิแพ้ตา มีอาการแพ้ที่แสดงออกทางดวงตา เช่น คันหรือระคายเคืองบริเวณดวงตา แสบตา ตาแดง ตาบวม เปลือกตาอักเสบบวม มีน้ำตาไหล รู้สึกเหมือนมีก้อนหรือสะเก็ดเม็ดทรายติดอยู่ในดวงตา ตามีความอ่อนแอ ไวต่อแสง แสงจ้าหรือแม้แต่แสงสว่างปกติก็อาจสร้างความลำบากในการมองเห็น สร้างความรำคาญใจและรบกวนทัศนวิสัยในการมองเห็น

แม้ลักษณะอาการที่เกิดขึ้นจะคล้ายกับอาการของผู้ป่วยโรคตาแดง แต่โรคภูมิแพ้ตาไม่ใช่โรคติดต่อ ไม่ได้เกิดจากเชื้อโรคอย่างไวรัสหรือแบคทีเรีย แต่เกิดจากสารก่อภูมิแพ้ที่จะทำปฏิกิริยาต่อผู้ที่แพ้เท่านั้น

สาเหตุของโรคภูมิแพ้
โรคภูมิแพ้ เกิดจากการที่ร่างกายผลิตภูมิคุ้มกันเพื่อขจัดสิ่งแปลกปลอมที่รับเข้ามา ด้วยการขับสารตัวกลางออกมาต้านสิ่งแปลกปลอมเหล่านั้น และสารตัวกลางนั้นก็ก่อให้เกิดการอักเสบและอาการแพ้แก่ร่างกายด้วย การเกิดโรคภูมิแพ้เป็นเหตุมาจากภูมิคุ้มกันของร่างกายที่ทำงานมากเกินไป ทำให้เกิดอาการแพ้ต่อบางสิ่งที่อาจไม่เป็นอันตรายต่อคนทั่วไป แต่เป็นอันตรายต่อตัวบุคคลที่แพ้เท่านั้น

สาเหตุของโรคภูมิแพ้แบ่งออกเป็น 2 สาเหตุหลัก คือ
1.กรรมพันธุ์ ถ้าในครอบครัว มีคนเป็นภูมิแพ้ 2 ใน 4 คนนั้นหมายถึงว่า อัตราเสี่ยงของรุ่นต่อไปก็จะมีเพิ่มขึ้น ยิ่งถ้าพ่อหรือแม่เป็น ก็จะยิ่งมีความเสี่ยงสูงขึ้นไปด้วย ในเด็กผู้ชายจะมากกว่าเด็กผู้หญิง
2.สิ่งแวดล้อม สารก่อภูมิแพ้ที่พบได้บ่อยจากภูมิแพ้จมูกหรือภูมิแพ้อากาศ มักมาจากไรฝุ่น เชื้อรา หญ้า ละอองเกสร ขนสัตว์ ที่ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศและเข้าสู่ร่างกายผ่านการหายใจ

ภูมิแพ้จากสิ่งแวดล้อม
-สารที่ร่างกายรับเข้ามาและกระตุ้นให้เกิดอาการแพ้ในลักษณะต่าง ๆ เรียกว่า “สารก่อภูมิแพ้” โดยร่างกายจะมีปฏิกิริยาต่อสารก่อภูมิแพ้ด้วยการแสดงอาการแพ้ในรูปแบบที่แตกต่างกัน โดยสารภูมิต้านทานซึ่งเป็นโปรตีนที่อยู่ในเลือด มีหน้าที่คอยป้องกัน รวมทั้งขจัดเชื้อโรคและสิ่งแปลกปลอมที่เข้าสู่ร่างกาย ทำปฏิกิริยาตอบสนองต่อสารก่อภูมิแพ้บางชนิดที่ผู้ป่วยแพ้
-ผู้ป่วยโรคภูมิแพ้อาหารส่วนใหญ่ มักแพ้อาหารจำพวกไข่ นม ถั่ว ปลาและอาหารทะเล การแพ้อาหารจะเกิดขึ้นกับผู้ที่มีร่างกายแพ้ต่อสารก่อภูมิแพ้ในอาหารชนิดนั้นเท่านั้น ผู้ที่ไม่ได้ป่วยจะไม่ปรากฏอาการแพ้
-สารก่อภูมิแพ้ที่พบได้บ่อยจากภูมิแพ้จมูกหรือภูมิแพ้อากาศ มักมาจากไรฝุ่น เชื้อรา หญ้า ละอองเกสร ขนสัตว์ ที่ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศและเข้าสู่ร่างกายผ่านการหายใจ
-สารก่อภูมิแพ้ที่เข้าสู่ร่างกายผ่านทางผิวหนังมีหลายชนิด เช่น สารเคมีจากผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด ถุงมือยาง ยาย้อมสีผม โลหะ เงิน หรือแม้แต่ผงฝุ่นหรือเชื้อโรคที่ลอยปะปนอยู่ในอากาศ
-ส่วนภูมิแพ้ตา มักเกิดจากสารก่อภูมิแพ้ประเภทไรฝุ่น ควัน สารเคมี ละอองเกสร ขนหรือสะเก็ดผิวหนังของสัตว์ที่ปนเปื้อนอยู่ในอากาศและกระแสลม เข้าสู่ร่างกายผ่านทางเยื่อบุดวงตา ทำให้เกิดอาการระคายเคืองและมีอาการแพ้ที่แสดงออกทางดวงตาในหลายรูปแบบ

ภาวะแทรกซ้อนของโรคภูมิแพ้
-ผู้ป่วยโรคภูมิแพ้อาจต้องเผชิญกับอาการแทรกซ้อนต่าง ๆ หรือมีความเสี่ยงในการป่วยด้วยโรคอื่นเพิ่มมากขึ้น เช่น

โรคภูมิแพ้ขั้นรุนแรง (Anaphylaxis)
-ผู้ป่วยจะมีอาการแพ้ที่รุนแรงขึ้น เช่น มีผื่นขึ้นเต็มตัวและมีอาการคันตลอดเวลา เป็นลมพิษ หน้าซีดหรือหน้าแดง คอบวม แน่นหน้าอก หายใจติดขัด อาเจียน ท้องร่วง หากมีอาการเหล่านี้ควรรีบไปพบแพทย์ทันที ส่วนใหญ่พบในผู้ป่วยที่แพ้อาหาร แพ้แมลง และแพ้ยา

โรคหอบหืด
-ผู้ป่วยที่เป็นภูมิแพ้จะมีโอกาสเป็นโรคหอบหืดมากกว่าคนทั่วไป โดยมีอาการหายใจลำบาก หอบเหนื่อย หายใจเสียงดัง ไอ แน่นหน้าอกหรือเจ็บที่หน้าอก มีปัญหาในการนอนเนื่องจากการหายใจที่ผิดปกติ ทำให้นอนยากหรือนอนแล้วรู้สึกตัวขึ้นกลางดึก หอบหืดเกิดจากมีสารก่อภูมิแพ้เข้าไปในปอด ทำให้เกิดการอักเสบของระบบทางเดินหายใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คือ หลอดลมอักเสบ พบมากในผู้ป่วยภูมิแพ้อากาศซึ่งเป็นการป่วยเกี่ยวกับระบบทางเดินหายใจโดยตรง
อีกหนึ่งอาการที่พบมากในผู้ป่วยภูมิแพ้อากาศ คือ ไซนัสอักเสบ โดยมีอาการคือ ปวดศีรษะ โดยเฉพาะบริเวณหน้าผาก รอบตา หัวคิ้ว ข้างจมูก คัดจมูก มีน้ำมูกและเสมหะสีเขียวข้น ไอ มีไข้ หายใจลำบาก
นอกจากนี้ ผู้ป่วยโรคภูมิแพ้อาจมีอาการป่วยและโรคแทรกซ้อนอย่างอื่นอีก เช่น ผิวหนังอักเสบ กลาก การติดเชื้อในหูชั้นกลาง การติดเชื้อในปอด เป็นต้น

การป้องกันโรคภูมิแพ้
-การลดความเสี่ยงในการเกิดโรค คือการดูแลสุขภาพร่างกายให้แข็งแรงสมบูรณ์ รับประทานอาหารที่มีประโยชน์และถูกสุขลักษณะ ออกกำลังกายอย่างเหมาะสมสม่ำเสมอ และหมั่นตรวจเช็คสุขภาพประจำปี
-โรคภูมิแพ้เป็นโรคไม่ติดต่อ และจะเกิดกับผู้ที่ร่างกายแพ้ต่อสารก่อภูมิแพ้เท่านั้น ดังนั้น การป้องกันส่วนใหญ่จึงเป็นวิธีการสำหรับผู้ป่วยที่จะป้องกันไม่ให้เกิดอาการแพ้ หรือไม่ให้อาการแพ้นั้นกำเริบรุนแรง ดังนี้
-หลีกเลี่ยงสารก่อภูมิแพ้ หากป่วยเป็นโรคภูมิแพ้อยู่แล้ว ควรหลีกเลี่ยงการสัมผัสหรือเผชิญกับสิ่งที่มีสารที่ตนแพ้ เช่น ผู้ป่วยที่แพ้อาหารทะเล ควรหลีกเลี่ยงการรับประทานอาหารที่ทำมาจากสัตว์ทะเลทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นอาหารแปรรูป อาหารสด หรืออาหารแห้ง ผู้ที่แพ้ฝุ่นควรหลีกเลี่ยงการเดินทางบนท้องถนนที่มีฝุ่นควัน ไม่ลดกระจกลงขณะโดยสารอยู่บนรถ หลีกเลี่ยงการเดินผ่านเขตบริเวณที่มีการก่อสร้าง และดูแลรักษาความสะอาดภายในบ้านและห้องนอน ให้มีอากาศถ่ายเทสะดวก แสงแดดเข้าถึง เพื่อป้องกันการสะสมฝุ่นและไรฝุ่นที่จะก่อให้เกิดอาการแพ้ได้
-เขียนบันทึก ลงบันทึกประจำวันว่าทำกิจกรรมอะไรหรือรับประทานอะไรแล้วมีอาการอย่างไร เป็นการศึกษาอาการแพ้ รวมถึงให้ทราบสิ่งที่แพ้และสิ่งที่ไม่แพ้ เพื่อการวางแผนรักษาอย่างเหมาะสมต่อไป
-กินยา ยาจะช่วยป้องกันและบรรเทาอาการแพ้ โดยผู้ป่วยภูมิแพ้ต้องกินยาตามที่แพทย์กำหนด ไม่หยุดใช้ยาโดยพลการ เพราะอาจมีผลข้างเคียง มีอาการดื้อยา หรือมีอาการแพ้ที่กำเริบขึ้น
-เตรียมการในภาวะฉุกเฉิน สำหรับผู้ป่วยที่มีอาการแพ้รุนแรง ควรแจ้งอาการป่วยของตนกับบุคคลใกล้ชิด สวมใส่สร้อยคอหรือสร้อยข้อมือแพทย์เตือนที่จะสื่อให้ผู้อื่นทราบถึงอาการแพ้กำเริบในกรณีฉุกเฉินที่มีอาการจนไม่สามารถพูดสื่อสารได้ หรือในบางราย แพทย์จะให้ผู้ป่วยพกยาฉีดเอพิเนฟรินสำหรับฉีดรักษาด้วยตนเองหากอาการกำเริบ และเตรียมเบอร์โทรฉุกเฉินที่จำเป็นไว้ในกรณีเร่งด่วนเสมอ

ขอบคุณ : https://www.pobpad.com/โรคภูมิแพ้

สำหรับผู้ที่เป็นภูมิแพ้ Herbraga ช่วยท่านได้

ภาวะปกติ ภาวะเป็นโรค ภาวะที่ร่างการขาดโซเดียม (sodium)

2018-07-17T06:30:00.000+07:00

ในภาวะปกติรางกายจะรักษาความสมดุลของการครองธาตุโซเดียม เช่น เมื่อร่างกายได้รับโซเดียมมากเกินความต้องการ ร่างกายจะขับออกทางไต
และเมื่อร่างกายได้รับน้อยเกินไปจะมีการดูดกลับของโซเดียมเข้าสู่ร่างกายเพื่อรักษาสมดุล แต่ในบางภาวะร่างกายอาจมีปริมาณของโซเดียมน้อย หรือมากเกินไปดังเช่นภาวะที่ร่างกายขาดโซเดียมจะพบระดับโซเดียมในเลือดน้อยกว่า 130 มิลลิอีควิวาเลนท์ต่อลิตร ภาวะนี้เรียกว่าไฮโปแนทรีเมีย (hyponatremia) สำหรับค่าที่น้อยกว่า 100 มิลลิอีควิวาเลนท์ต่อลิตร จะทำให้เสียชีวิตได้ ภาวะดังกล่าวจะเกิดขึ้นเมื่อ

1. ร่างกายมีการสูญเสียโซเดียมไปพร้อมกับการสูญเสียน้ำโดยทางผิวหนัง เช่นนี้การเสียเหงื่อมาก การถูกไฟไหม้ หรือน้ำร้อนลวก เป็นผลให้ร่างกายสูญเสียน้ำภายนอกเซลล์มาก ดังนั้นปริมาณโซเดียมจึงมีการสูญเสียไปด้วยทางระบบทางเดินอาหาร เช่น อาเจียนอย่างรุนแรง อุจจาระร่วงหรือกินยาถายติดต่อกันเป็นเวลานานทางระบบขับถ่าย เช่น การได้รับยาขับปัสสาวะเป็นเวลานาน โรคไตที่เกิดจากประสิทธิภาพการทำงานลดลง หรือต่อมหมวกไตทำงานน้อยลง

2. ระดับของโซเดียมในเลือดลดลงเนื่องจากการได้รับน้ำเพิ่มขึ้น จากส่วนต่าง ๆ ดังนี้ทางปาก มักร่วมกับความบกพร่องในการขับถ่ายน้ำโดยเฉพาะภาวะไตวายเฉียบพลันทางทวารหนัก เช่น การสวนด้วยน้ำทางหลอดเลือดดำ เมื่อมีการให้อาหารทางหลอดเลือดดำทางการหายใจ เช่น ทารกที่ต้องบริบาลในตู้อบที่มีความชื้นสูงเป็นเวลานานนอกจากนั้นการเพิ่มขึ้นของเมตาบอลิสมเนื่องจากการอักเสบภายในร่างกายมีผลให้น้ำในร่างกายเพิ่มขึ้น ทำให้ระดับของโซเดียมในเลือดลดลงด้วย

3. ร่างกายมีปริมาณโซเดียมลดลงเนื่องจากความผิดปกติของการทำงานทำให้ร่างกายไม่สามารถขับถ่ายน้ำออกได้ตามปกติ เช่น โรคหัวใจล้มเหลวอย่างรุนแรง โรคไตวาย และโรคตับเป็นต้น

ขอบคุณ : http://guru.sanook.com/9754/

ภาวะที่ร่างการขาดโซเดียม Herbraga ช่วยได้

ภาวะกระดูกพรุน (Osteoporosis)

2018-07-16T06:00:00.000+07:00

ปัญหาอย่างหนึ่งสำหรับผู้หญิงวัยหมดประจำเดือน คือ ภาวะกระดูกบาง หรือเมื่อเป็นมากขึ้นจะเรียกว่า กระดูกพรุน ซึ่งจะเกิดมากเมื่อเพศหญิงขาดฮอร์โมนจำเป็น
ทั้งที่เกิดจากอายุ และที่เกิดก่อนวัยอันควร เช่น ผ่าตัดมดลูกและรังไข่ทั้งสองข้างไปพร้อมกัน และไม่สามารถใช้ฮอร์โมนทดแทนได้ เนื่องจากแพ้ หรือกลัวเป็นมะเร็ง กลัวอ้วน สิวขึ้น ฯลฯ

-หลายท่านอาจไม่ทราบว่า กระดูกของมนุษย์เป็นเนื้อเยื่อที่ยังมีชีวิตอยู่ และมีกิจกรรมอย่างต่อเนื่องสองอย่างคือ การสร้างกระดูก และการสลายกระดูก เกิดขึ้นควบคู่กันไปเรื่อยๆ จนตลอดชีวิต ทั้งสองอย่างนี้ถูกควบคุมด้วยระบบฮอร์โมนหลายชนิด โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาสมดุลของแคลเซียมในร่างกาย

-ฮอร์โมนที่สั่งการให้สร้างกระดูกคือ โกรทฮอร์โมน (Growth Hormone) จากต่อมใต้สมอง, ไธรอยด์ฮอร์โมน และฮอร์โมนเพศ หญิงคือเอสโตรเจน ในชายคือแอนโดรเจน นอกจากนี้วิตามินดีและพาราไธรอยด์ฮอร์โมน ก็มีผลในการดึงแคลเซียมกลับเข้ากระดูกเพื่อเกิดการสร้างกระดูก

-ฮอร์โมนที่กระตุ้นให้เกิดการสลายแคลเซียมออกจากกระดูกคือ แคลซิโตนินจากต่อมไธรอยด์ ทั้งนี้แคลซิโตนินจะหลั่งออกมาเมื่อร่างกายมีภาวะขาดแคลเซียม หรือได้รับแคลเซียมไม่พอเพียง เนื่องจากแคลเซียมเป็นแร่ธาตุที่สำคัญในขบวนการทำงานต่างๆ ของร่างกาย เช่น การหดตัวของกล้ามเนื้อ การส่งผ่านกระแสประสาทไปยังอวัยวะเป้าหมาย ที่ลำไส้ แคลเซียมมีบทบาทสำคัญในการจับกับกรดไขมันอิสระและกรดน้ำดีซึ่งระคายเคืองผนังลำไส้ ดังนั้นการได้รับแคลเซียมทางอาหารอย่างพอเพียงจึงช่วยป้องกันการเกิดมะเร็งลำไส้ได้ เนื่องจากแคลเซียมจะสลายออกจากกระดูกตลอดเวลาหากว่าร่างกายได้รับไม่เพียงพอ

-ดังนั้น การรับประทานแคลเซียมให้เพียงพอ หรือให้แคลเซียมเสริม จึงมีส่วนช่วยลดอัตราการสลายกระดูกได้ แต่การสร้างกระดูก ขึ้นกับฮอร์โมนต่างๆ ดังกล่าวข้างต้น บางคนคิดว่ารับประทานแคลเซียมแล้วกระดูกจะหนาขึ้น จึงเป็นความเข้าใจคลาดเคลื่อน

-บางคนกลัวว่าหากรับประทานแคลเซียมมาก ๆ จะทำให้แคลเซียมพอกผิดที่ตามร่างกาย เช่น ในเส้นเอ็น ในกล้ามเนื้อ ในเส้นเลือด ในข้อต่อกระดูก ความจริงแล้ว แคลเซียมที่รับประทานเข้าไป ไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยกับแคลเซียมที่พอกผิดที่ เนื่องจากแคลเซียมที่พอกผิดที่ เกิดจากการอักเสบและการที่มีเซลล์หมดอายุ โดยเฉพาะเซลล์ที่ผนังเซลล์จะมีปั๊มแคลเซียมอยู่ ทำหน้าที่ปั๊มแคลเซียมเข้าออกจากเซลล์ เซลล์ที่ถูกทำลายโดยอนุมูลอิสระหรือขบวนการอักเสบ ปั๊มนี้จะไม่ทำงาน ทำให้แคลเซียมสะสม นานๆ เข้าก็พอกผิดที่ เพราะฉะนั้นควรทานแคลเซียมเสริมต่อไปอย่าหยุด โดยเฉพาะถ้ามีปัจจัยเสี่ยงโรคกระดูกบางด้วย

ปัจจัยเสี่ยงโรคกระดูกพรุน
-ผู้ที่อยู่ในวัยสูงอายุ โดยเฉพาะเพศหญิง
-มีบุคคลในครอบครัวเป็นโรคนี้
-หญิงวัยหมดประจำเดือน หรือตัดรังไข่ออกทั้ง 2 ข้าง
-คนผิวขาวหรือชาวเอเชีย
-เคลื่อนไหวน้อย หรือไม่ออกกำลังกาย
-คนที่มีรูปร่างเล็ก ผอม
-กินอาหารที่มีแคลเซียมน้อย
-อาหารที่มีไขมันมาก จะขัดขวางการดูดซึมแคลเซียม
-สูบบุหรี่จัด
-ดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ และคาเฟอีน เช่น กาแฟ น้ำชา ในปริมาณมากๆ เป็นประจำ
-ผู้ที่กินยาบางชนิด ซึ่งทำให้การดูดซึมแคลเซียมเข้าสู่ร่างกายลดลง เช่น ยารักษาไทรอยด์ ยาพวกสเตียรอยด์ ยาขับปัสสาวะ เป็นต้น
-ผู้ที่ป่วยเป็นโรคที่เกิดจากการทำงานของต่อมไร้ท่อผิดปกติ เช่น โรคไทรอยด์ โรคเบาหวาน โรคของต่อมหมวกไต หรือการเข้าเฝือกเป็นระยะเวลานาน โรคอัมพฤกษ์ - อัมพาต

ความต้องการ แคลเซียม ต่อวันในแต่ละคนแตกต่างกัน ในเด็กแรกเกิดถึงหกเดือน ต้องได้อย่างน้อย 210 mg ต่อวัน จากเจ็ดเดือนถึงหนึ่งปีควรได้ 270 mg ต่อวัน จากหนึ่งปีถึงสามปีควรได้ 500 mg ต่อวัน จากสี่ปีถึงแปดปีควรได้ 800 mg ต่อวัน จาก 9-18 ปี ควรได้ 1300 mg ต่อวัน ในผู้ใหญ่อายุ 19-50 ปี ถ้าอายุ 50 ปีขึ้นไปควรได้ 1200 mg ต่อวัน และควรได้รับแมกนีเซียม ซึ่งมีส่วนสำคัญในการนำ แคลเซียมเข้าเซลล์ในอัตราส่วน แคลเซียมต่อแมกนีเซียม 2:1
โรคกระดูกบางหรือโรคกระดูกพรุน เกิดจากความไม่สมดุลกันในระดับการสร้างและระดับการสลายเนื้อกระดูก ซึ่งเกิดขึ้นในกระดูกที่ต่างๆ โดยมีความสำพันธ์กับการเจริญของกระดูกในระหว่างเจริญเติบโตที่ผ่านมาด้วย กล่าวคือถ้าระหว่างการเจริญเติบโต มีมวลกระดูกน้อยเช่น ในช่วงวัยเด็กจนถึงวัยรุ่นได้รับแคลเซี่ยมไม่เพียงพอ ก็จะทำให้เกิดโรคกระดูกบางได้เมื่ออายุมากขึ้น

อาการ
-ภาวะกระดูกบางที่ยังไม่ได้กระทบกระเทือนโครงสร้าง จะไม่มีอาการ แต่ส่วนใหญ่ผู้ป่วยโรคกระดูกบาง มักจะมีอาการเนื่องจากเกิดการทรุดตัวของกระดูกสันหลัง ข้อต่อกระดูกสันหลังเสื่อม ทำให้เกิดอาการปวดหลัง ร้าวลงขา ตัวงอ เดินไม่ตรง ฯลฯ และภาวะกระดูกพรุนมีโอกาสที่จะเกิดกระดูกหักได้ง่าย ที่พบบ่อย คือ กระดูกสะโพกหัก กระดูกสันหลังแตก กระดูกข้อมือแตก และกระดูกซี่โครงหัก ซึ่งมักเกิดภายหลังจากหกล้ม เนื่องจากผู้ป่วยโรคนี้มักจะมีอาการล้มง่ายร่วมด้วย เนื่องจากปัญหาอื่นที่เกิดร่วมกัน เช่นประสาทเสื่อมจากเบาหวาน สมองเสื่อม ชรา

แนวทางการดูแลรักษา
-ป้องกันไม่ให้หกล้ม โดยเข้าโปรแกรมฝึกประสาทคงความสมดุล
-ออกกำลังกายสม่ำเสมอ
-เปลี่ยนวิถีชีวิตที่เป็นปัจจัยเสี่ยง เช่น เลิกสูบบุหรี่ เลิกดื่มแอลกอฮอล์
-ยารักษาโรคกระดูกพรุน
-รับประทานแคลเซียมให้เพียงพอ โดยเฉพาะในวัยเด็กและวัยรุ่น ซึ่งจะช่วยเพิ่ม peak bone mass และลดความเสี่ยงโรคกระดูกพรุนเมื่ออายุมากขึ้น
-วิตามินดี แคลเซียม แมกนีเซียม
-การให้ฮอร์โมนทดแทน ทั้งจากสังเคราะห์และจากธรรมชาติ
-ตรวจสอบความหนาแน่นของกระดูกด้วยเครื่อง Dexa Scan

มีผู้ป่วยหลายคนถามว่า จะออกกำลังกายอย่างไรดี แนะนำให้ออกกำลังกายที่เรียกว่า low impact exercise คือการออกกำลังกายที่ส่งผลกระแทกต่อข้อต่อต่างๆ น้อย เช่น ว่ายน้ำ เดิน โยคะ พิลาเต้ สเต็บแอโรบิก เครื่องออกกำลังแบบสกี(มีตามฟิตเนส เซนเตอร์) ปั่นจักรยาน แอโรบิกในน้ำ ไทชิ เป็นต้น

เนื่องจากยารักษากระดูกพรุน มีผลข้างเคียงหลายอย่าง เช่น กระดูกขากรรไกรขาดเลือดตาย (bisphosphonate) เสี่ยงต่อมะเร็งกระดูก (teriparatide) มีคำถามว่ามีวิธีอื่นที่ช่วยให้กระดูกสร้างขึ้นใหม่หรือไม่ ในกลุ่ม osteopeptide เป็นสารสกัดจากเซลล์กระดูก ซึ่งประกอบด้วย peptide ราว 30,000 dalton ช่วยกระตุ้นเซลล์สร้างกระดูก ทำให้กระดูกหนาขึ้น แต่เป็นการรักษาในกลุ่มธรรมชาติบำบัด ในเยอรมันขึ้นทะเบียนเป็นโฮมีโอพาตี้ Homeopathy ถือเป็นทางเลือกที่อาจได้ผล และไม่ค่อยมีผลข้างเคียง

อาหารเสริมสำหรับผู้ที่กระดูกพรุน กระดุกบาง

ขอบคุณ : http://www.absolute-health.org/thai/article-th-010.html

ภาวะเกลือโซเดียมต่ำ Hyponatremia

2018-07-15T06:00:00.000+07:00

โซเดียมจะจับกับคลอไรด์ในเลือด ค่าปกติจะอยู่ระหว่าง 135-145 mEq/L โซเดียมเป็นแร่ที่สำคัญของร่างกาย ทำงานร่วมกับคลอไรด์ในการรักษาสมดุลของน้ำในร่างกาย
รักษาระดับความดันโลหิต และการทำงานของระบบประสาท ภาวะโซเดียมต่ำ Hyponatremia หรืออีกชื่อคือ water intoxication ซึ่งเกิดจากการที่เราดื่มน้ำมากหลังจากการออกกำลังโดยได้รับเกลือไม่เพียงพอ

สาเหตุภาวะเกลือโซเดียมต่ำ
1.ภาวะเกลือโซเดียมต่ำจากการที่ร่างกาย มีปริมาณน้ำมากไปซึ่งอาจจะเกิดจากโรคหรือภาวะดังต่อไปนี้
-ไตวายซึ่งไตไม่สามารถขับน้ำส่วนเกินออกจากร่างกาย
-หัวใจวาย
-SIADH (syndrome of inappropriate anti-diuretic hormone) เกิดจากร่างกายผลิตฮอร์โมน anti-diuretic hormone (ADH) มากไปทำให้ร่างกายมีการคั่งของน้ำ
-ดื่มน้ำมากไปในขณะที่ร่างกายสูญเสียทั้งน้ำ และเกลือ
2.ร่างกายมีการสูญเสียเกลือมากกว่าน้ำ เช่น
-การเสียเหงื่อจากการออกกำลังมาก และนาน
-การอาเจียน
3.โรคหรือภาวะพบร่วมกับโซเดียมต่ำ
-ตับแข็ง
-ต่อมไทรอยด์ทำงานน้อย

โรคที่มักจะพบว่ามีภาวะโซเดี่ยมในเลือดต่ำ
ยาบางชนิดทำให้เกิดภาวะโซเดี่ยมต่ำได้แก่ยา ยาแก้ปวดกลุ่ม NSAID ยาต้านโรคซึมเศร้า
-ยาขับปัสสาวะทั้งหลาย
-โรคตับแข็ง
-โรคไตวาย
-โรคหัวใจวาย
-ดื่มน้ำเปล่ามากเกินไปในขณะออกกำลังกาย
-ภาวะที่มีการหลั่งฮอร์โมน anti-diuretic hormone (ADH) เกิดภาวะ Syndrome of inappropriate anti-diuretic hormone (SIADH)
-ต่อมหมวกไตทำงานน้อน (Addison's disease).
-ต่อมไทรอยด์ทำงานน้อย (hypothyroidism).
-โรคอาเจียน หรือท้องร่วงเรื้อรัง
-ภาวะขาดน้ำและเกลือแร่
อาการของภาวะเกลือโซเดียมต่ำได้แก่
-คลื่นไส้อาเจียน
-สับสน
-เพลียไม่มีแรง
-กระสับกระส่าย
-กล้ามเนื้ออ่อนแรง หรือเป็นตะคริว
-ชักหมดสติ
-โคม่า
หากท่านมีปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดภาวะนี้ และเกิดอาการดังกล่าวให้รีบพบแพทย์

ปัจจัยเสี่ยงภาวะเกลือโซเดียมต่ำ
ปัจจัยเสี่ยงที่จะทำให้เกิดภาวะโซเดี่ยมในเลือดต่ำได้แก่
-อายุพบว่าผู้สูงอายุจะมีภาวะนี้บ่อยเนื่องจากมีโรคประจำตัว ซึ่งจะทำให้เกลือแร่ในร่างกายเสียสมดุล
-ยา ยาหลายชนิดจะทำให้เกิดภาวะโซเดี่ยมต่ำได้แก่ ยาขับปัสสาวะ ยาต้านโรคซึมเศร้า
-มีโรคประจำตัวเช่น โรคไต โรคตับ
-อาหาร รับประทานอาหารจืดเป็นประจำจะเพิ่มความเสี่ยง
-การออกกำลังกายอย่างหนัก และดื่มน้ำมาก
-อากาศร้อนจะทำให้ร่างกายเสียเหงื่อมาก

โรคแทรกซ้อนภาวะเกลือโซเดียมต่ำ
-ผู้ที่โซเดี่ยมต่ำเรื้อรังระดับโซเดี่ยมจะค่อยๆต่ำ อาการจะค่อยเป็น
-ส่วนผู้ที่ต่ำแบบเฉียบพลันอาจจะมีอาการสมองบวมและเสียชีวิต

การวินิจฉัย
-หากแพทย์สงสัยจะเจาะเลือดตรวจระดับเกลือแร่ในร่างกาย

การรักษาภาวะเกลือโซเดียมต่ำ
-การรักมุ่งเน้นที่ต้นเหตุ
-หากรับประทานอาหารจืดมากก็อาจจะแนะนำให้รับเกลือเพิ่มเป็นบางโอกาศ
-หากเกิดจากยาขับปัสสาวะแพทย์จะแนะนำให้หยุดยาขับปัสสาวะสักระยะหนึ่ง
-หากเกิดโวเดี่ยมต่ำเฉียบพลัน แพทย์จะเติมเกลือโซเดี่ยมทางน้ำเกลือ

การป้องกันภาวะเกลือโซเดียมต่ำ
-รักษาโรคต้นเหตุเช่นให้ฮอร์โมนกับผู้ที่ต่อมหมวกไตทำงานน้อย
-สำหรับผู้ที่เสี่ยงต่อการเกิดโซเดี่ยมต่ำจะต้องเรียนรู้อาการของโซเดี่ยมต่ำ
-สำหรับผู้ที่ออกกำลังกายหนักก็ไม่ควรจะดื่มน้ำเปล่าเกิด 1 ลิตร

ภาวะโพแทสเซี่ยมในเลือดต่ำ | ภาวะโพแทสเซี่ยมสูง | ภาวะโซเดี่ยมต่ำ | ภาวะโซเดี่ยมสูง

-ขอบคุณ : https://www.siamhealth.net/public_html/Health/Lab_interprete/hyponatremia.html

แร่ธาตุฟอสฟอรัส (Phosphorus) คืออะไร?

2018-07-14T12:47:00.000+07:00

ฟอสฟอรัส คือ แร่ธาตุอีกชนิดหนึ่งที่พบมากเป็นอันดับสองของร่างกายเลยทีเดียว โดยส่วนมากจะพบในกระดูกในรูปของเกลืออนินทรีย์ประมาณร้อยละ
80 และพบอยู่ในเนื้อเยื่อและเยื่อบุเซลล์ของกล้ามเนื้อประมาณร้อยละ 20 รวมถึงกระจายอยู่ตามผิวหนังและเนื้อเยื่อประสาทบางส่วนอีกด้วย ส่วนการทำงานของฟอสฟอรัสนั้น มักจะถูกนำมาใช้ร่วมกับแคลเซียม ซึ่งจะทำให้เกิดประสิทธิภาพในการนำมาใช้งานที่สุด

หน้าที่ของฟอสฟอรัส
ฟอสฟอรัสมีหน้าที่สำคัญต่อร่างกาย โดยสามารถสรุปได้ดังนี้
1. ทำงานร่วมกับแคลเซียม เพื่อเป็นโครงสร้างของกระดูกและฟัน เพื่อให้กระดูกและฟันมีความแข็งแรงยิ่งขึ้น
2. ทำหน้าที่เป็นบัพเฟอร์เพื่อควบคุมความสมดุลของกรดและด่างในเลือดให้เป็นกลาง
3. มีส่วนช่วยในกระบวนการเมแทบอลิซึมของไขมัน คาร์โบไฮเดรตและโปรตีน ให้เกิดการเมแทบอลิซึมที่สมบูรณ์มากขึ้น
4. เป็นส่วนประกอบสำคัญของสารพลังงานสูง
5. มีส่วนช่วยในการกระตุ้นให้กล้ามเนื้อเกิดการหดตัว โดยเฉพาะกล้ามเนื้อหัวใจ
6. ช่วยกระตุ้นให้เกิดการย่อยไนอาซีนและไรโบเฟลวินดีขึ้น ซึ่งหากไม่มีฟอสฟอรัสจะทำให้กระบวนการย่อยดังกล่าวไม่สามารถเกิดขึ้นได้
7. เป็นส่วนประกอบที่มีความจำเป็นของนิวคลีโอโปรตีน ซึ่งจะช่วยในการแบ่งตัวของเซลล์และถ่ายทอดพันธุกรรมจากพ่อแม่ไปสู่ลูก
8. มีความจำเป็นต่อการทำงานของไต และช่วยส่งแรงกระตุ้นของประสาทได้อย่างดีเยี่ยม
9. ทำหน้าที่เป็นส่วนประกอบของฟอสโฟลิปิด โดยมีความสำคัญต่อการขนส่งไขมันและกรดไขมัน รวมถึงช่วยป้องกันการสะสมที่มากเกินไปของกรดและด่างในเลือด และส่งเสริมการขับของฮอร์โมนจากต่อมต่างๆ ได้ดี นอกจากนี้ฟอสโฟลิปิด ก็ยังช่วยเพิ่มประสิทธิภาพให้กับการทำงานของจิตใจและระบบประสาทได้อีกด้วย

ขอบคุณ : http://amprohealth.com/nutrition/phosphorus/

ฟอสฟอรัส (Phosphorus) คืออะไรและมีความสำคัญอย่างไร

2018-07-14T12:46:00.001+07:00

ฟอสฟอรัส (Phosphorus) ถ้าพูดถึงฟอสฟอรัสเราก็จะนึกเห็นภาพของแคลเซียมขึ้นมาทันที เพราะเรามักจะได้ยินติดหูคุ้นชินว่าแคลเซียมนั้นคู่กันกับฟอสฟอรัสเสมอ
ก็เพราะว่าสองตัวนี้ต้องได้ทำหน้าที่ร่วมกันนั่นเองค่ะ ”ฟอสฟอรัส” เป็นเกลือแร่ที่มีความสำคัญต่อร่างกายของเราจัดว่าเป็นอันดับสองของแคลเซียมเลยก็ว่าได้ค่ะ และก็จะอยู่รวมกับแคลเซียม ที่เป็นในส่วนของกระดูและฟัน ในเนื้อเยื่อต่างๆ ก็มีฟอสฟอรัสอยู่ด้วยเช่นกัน ฟอสฟอรัสเป็นธาตุที่มีความสำคัญต่อร่างกายมนุษย์ สัตว์ และระบบนิเวศ เป็นแร่ธาตุที่พบมากในธรรมชาติในรูปของเกลือฟอสเฟตต่างๆค่ะ ส่วนฟอสเฟตก็คือ สารประกอบของฟอสฟอรัสนั่นเองค่ะ เช่น Monohydro phosphate แต่เกลือแร่ที่ร่างกายจะนำไปใช้งานก็คือ ส่วนที่เป็นเกลือแร่ฟอสฟอรัส พูดถึงแร่ธาติหรือเกลือแร่ สมัยที่เราเรียนมักจะไม่ค่อยได้ให้ความสำคัญเท่ากับวิตามินต่างๆนัก แต่ก็อีกนั่นแหละค่ะ ยังไงร่างกายของเราก็ยังต้องการอยู่ดี ขาดก็ไม่ได้ เกินก็ไม่ดีค่ะ ฟอสฟอรัสอยู่ในกลุ่มไนโตรเจน มีวาเลนซ์ได้มาก ปรากฏในหลายอัลโลโทรป พบทั้งในหินฟอสเฟต และเซลล์สิ่งมีชีวิตทุกเซลล์ (ในสารประกอบในดีเอ็นเอ) เนื่องจากสามารถทำปฏิกิริยาได้สูง จึงไม่ปรากฏในรูปอิสระในธรรมชาติ คำว่า ฟอสฟอรัส มาจากภาษากรีกแปลว่า ‘ส่องแสง’ และ ‘นำพา’ เพราะฟอสฟอรัสเรืองแสงอ่อน ๆ เมื่อมีออกซิเจน หรือมาจากภาษาละติน แปลว่า ‘ดาวประกายพรึก’ ค้นพบประมาณปี 1669 โดยนักเล่นแร่แปรธาตุชาวเยอรมัน เฮนนิก แบรนด์

เกี่ยวกับฟอสฟอรัส (Phosphorus)
-ฟอสฟอรัส อยู่ในกระดูก 58% ที่เหลืออยู่ตามเนื้อเยื่อต่างๆ ของร่างกาย
-ฟอสฟอรัส มีหน้าที่ในการเผาผลาญสารอาหารต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นไขมัน คาร์โบไฮเดรต หรือว่าโปรตีน
-ฟอสฟอรัส จับกับกรดอะมิโนแล้วทำหน้าที่ปล่อยพลังงานให้กับร่างกายของเรา
-ฟอสฟอรัส กับแคลเซียมร่วมมือกันทำให้กระดูกและฟันของร่างกายมีความแข็งแรง
-ฟอสฟอรัส เป็นแร่ธาตุที่หาได้ง่ายในอาหารแทบทุกชนิดจึงไม่ค่อยมีใครขาดฟอสฟอรัสกัน
-ฟอสฟอรัส ถ้าร่างกายขาดจะมีอาการปวดกระดูก อ่อนเพลีย เบื่ออาหาร และกระดูกผุกร่อนได้ง่าย
-ฟอสฟอรัส หากร่างกายเกิดการสะสมมากเกินไป จะได้รับผลกระทบเช่นเดียวกันทำให้ร่างกายสูญเสียแคลเซียม ทำให้เกิดปัญหาเกี่ยวกับกระดูก จึงต้องรับแคลเซียมและฟอสฟอรัสให้สมดุลกัน
-ฟอสฟอรัส มีมากในนม เนื้อสัตว์ ปลา เมล็ดฟักทอง เมล็ดดอกทานตะวัน เนย ไก่ ข้าวบาร์เลย์ ปลาซาร์ดีน หอยแครง นอกจากนี้ยังพบฟอสฟอรัสในไข่แดง กระดูก ฟัน สมอง เส้นประสาทของคนและสัตว์
-ฟอสฟอรัส รวมกับแคลเซียมสร้างกระดูกและฟัน โดยมีวิตะมินดี ชวยให้เกิดการรวมตัว ในกระดูกมีปริมาณของฟอสฟอรัสประมาณ 2 ใน 3 ส่วนของแคลเซียม
-ฟอสฟอรัส ช่วยในการเผาผลาญคาร์โบไฮเดรท ไขมัน และโปรตีน
-ฟอสฟอรัส เป็นส่วนประกอบของเนื้อเยื่อเซลล์ และยังช่วยในการทำงานของเซลล์ด้วย
-ฟอสฟอรัส เป็นส่วนประกอบเอนไซม์ที่สำคัญบางชนิดที่ช่วยในการดูดซึมและการขับถ่าย
-ฟอสฟอรัส ช่วยในการยืดหดของกล้ามเนื้อ
-ฟอสฟอรัส สร้างความเจริญเติบโตโดยช่วยให้จำนวนเซลล์ทวีขึ้น
-ฟอสฟอรัส เป็นส่วนประกอบของกระดูก และฟัน ซึ่งทำหน้าที่สัมพันธ์กับแคลเซียมที่รวมตัวกันในรูปแคลเซียมฟอสเฟต (Ca2(PO4)2) และไฮดรอกซีอาพาไทต์ (Ca10(PO4)6(OH)2)
-ฟอสฟอรัส เป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์ฟอสโฟลิปิด ที่เป็นสารสำคัญในการสร้างเยื่อหุ้มเซลล์ การเคลื่อนย้ายไขมัน และกระบวนการเมทาบอลิซึมของร่างกาย
-ฟอสฟอรัส เป็นส่วนประกอบสำคัญของ Buffer ในเลือด และของเหลวในร่างกาย สำหรับรักษาสมดุลความเป็นกรด-ด่างของร่างกาย
-ฟอสฟอรัส เป็นธาตุที่จำเป็นสำหรับกระบวนการเมทาบอลิซึมของสารอาหารต่างๆ
-ฟอสฟอรัส เป็นส่วนประกอบสำคัญของสารที่ให้พลังงานสูงในร่างกาย เช่น ATP
-ฟอสฟอรัส เป็นแร่ธาตุที่ช่วยในการทำงานของวิตามิน และเอนไซม์ในร่างกาย
-ฟอสฟอรัส เป็นส่วนประกอบสำคัญของกรดนิวคลีอิก และสารทางพันธุกรรม เช่น RNA และ DNA
-ฟอสฟอรัส ช่วยในการควบคุมการทำงานของระบบประสาท และกล้ามเนื้อ

ความต้องการฟอสฟอรัส
ฟอสฟอรัสที่อยู่ในร่างกายจะพบในรูปของฟอสเฟต โดยประมาณร้อยละ 85-90 ของฟอสฟอรัสที่พบในร่างกายทั้งหมด จะเป็นส่วนประกอบของโครงสร้างร่างกาย เช่น ในกระดูกจะพบฟอสฟอรัสรวมตัวกับแคลเซียมในรูป hydroxyapatite ((Ca10(PO4)6(OH)2) และอีกประมาณร้อยละ 11 จะเป็นองค์ประกอบของกล้ามเนื้อ เลือด และของเหลวในร่างกาย ในรูปของฟอสโฟลิปิด กรดนิวคลีอิก และสารอื่นๆที่ละลายอยู่ในเซลล์ สำหรับในเลือดจะพบฟอสฟอรัสประมาณ 35-40 มิลลิกรัม/100 มิลลิลิตร ซึ่งจะเปลี่ยนแปลงปริมาณตามสารอาหารที่ได้รับในแต่ละวัน แต่จะมีระดับคงที่ประมาณ 4-9 มิลลิกรัม/100 มิลลิลิตร การขับฟอสฟอรัสออกจากร่างกาย ประมาณ 2ใน 3 จะขับผ่านทางปัสสาวะ และอีก 1 ใน 3 จะขับผ่านทางอุจจาระ โดยมีฮอร์โมนพาราไทรอยด์เป็นตัวควบคุมระดับปริมาณฟอสฟอรัสในร่างกาย และการขับออกนอกร่างกาย
ผู้ใหญ่ ในผู้ใหญ่ ร่างกายต้องการฟอสฟอรัสวันละ 700 มิลลิกรัม โดยร่างกายได้รับฟอสฟอรัสจากอาหารและเครื่องดื่ม ซึ่งมีมากใน เนื้อสัตว์ นม
ถ้าร่างกายขาดฟอสฟอรัส จะอ่อนเพลีย กระดูกและฟันจะไม่แข็งแรง และในทำนองเดียวกัน
ถ้าร่างกายมีฟอสฟอรัสมากเกินไป จะส่งผลต่อการทำงานของเกลือแร่อื่นๆ โดยเฉพาะแคลเซียมซึ่งก่อให้เกิดโรคกระดูกพรุนได้ ทั้งนี้ ร่างกายรักษาสมดุลของฟอสฟอรัส โดยผ่านการทำงานของไต
สำหรับ เด็ก หญิงมีครรภ์และหญิงให้นมบุตร ควรได้รับในปริมาณเท่ากับแคลเซียมของคนในสภาวะนั้นๆ

Tags: ATP, bone, brain, calcium, DNA, Egg, fish, hydroxyapatite, meat, milk, Mineral, Phosphorus, RNA, teeth, vitamin D, คาร์โบไฮเดรต, นม, ฟอสฟอรัส, ฟอสเฟส, ระบบประสาท, เนื้อสัตว์, แคลเซียม, โปรตีน, ไข่

ขอบคุณ : https://healthgossip.co/what-is-phosphorus/

ผลกระทบของโรคสะเก็ดเงินที่มีต่อผู้ป่วยในด้านต่างๆ

2018-07-09T12:58:00.001+07:00

ผลกระทบของโรคสะเก็ดเงินที่มีต่อผู้ป่วยในด้านต่างๆ
โรคสะเก็ดเงินมีผลกระทบต่อสุขภาพกาย รวมถึงสภาพจิตใจ ทั้งของผู้ป่วยและครอบครัว ตลอดจนผลกระทบทางด้านสังคม เศรษฐกิจ และคุณภาพชีวิต ในมิติต่างๆ ดังต่อไปนี้
มิติทางกาย
-เมื่อป่วยเป็นโรคสะเก็ดเงิน ความรุนแรงของผื่นผิวหนังอักเสบจะเปลี่ยนแปลงไปตามปัจจัยที่มากระทบ ผู้ป่วยโรคสะเก็ดเงินบางรายเกิดผื่นแดงเป็นขุย หรือสะเก็ดกระจายตามลำตัว แขน และขา ทำให้ภาพลักษณ์เสียไป บางรายเกิดผื่นแดงขึ้นทั่วตัว มีไข้หนาวสะท้าน ผิวลอกเป็นขุย ทำให้ผู้ป่วยไม่สามารถเข้าสังคมได้ บางรายมีปื้นหนาบนศีรษะ คันและต้องเกา เกิดสะเก็ดขาวหลุดลอกตกบนเสื้อผ้า ทำให้ไม่น่าดู บางรายมีอาการเป็นผื่นแดงลอกเป็นขุยที่ฝ่ามือฝ่าเท้า ทำให้เดินไม่สะดวก หรือใช้มือทำงานไม่ได้ เนื่องจากผิวหนังที่มือหนาลอก แตกเป็นแผล ผู้ป่วยบางรายมีอาการไข้สูง เป็นตุ่มหนองกระจายทั่วตัวซึ่งเป็นลักษณะหนึ่งของโรคสะเก็ดเงินที่รุนแรง

มิติทางจิตใจ
-ผื่นผิวหนังอักเสบที่เป็นๆ หายๆ กระจายอยู่ตามตำแหน่งต่างๆ ของร่างกายมีผลกระทบต่อจิตใจของผู้ป่วย ผู้ป่วยจะมีความผิดปกติทางอารมณ์ ไม่สบายใจ ซึมเศร้า หดหู่ ไม่กล้าเข้าสังคม ขาดความมั่นใจในตัวเอง ว้าเหว่ อับอาย รู้สึกอึดอัด กลัวถูกรังเกียจ บางรายอาจมีความรู้สึกอยากทำร้ายตัวเอง มิติทางจิตใจจะเป็นมากขึ้น ถ้าหากสามีภรรยาหรือบุตรธิดาไม่เข้าใจผู้ป่วย นอกจากนี้ ผู้ป่วยบางรายยังอาจมีปัญหาในเรื่องเพศสัมพันธ์ด้วยก็ได้

มิติทางครอบครัว
-เมื่อบุคคลในครอบครัวหรือในบ้านป่วยเป็นโรคสะเก็ดเงิน ย่อมต้องมีผลกระทบต่อสามี ภรรยา หรือบุตร รวมทั้งญาติๆ ด้วย มิติทางครอบครัวจึงเป็นประเด็นสำคัญอีกประเด็นหนึ่ง เพราะถ้าหากบุคคลในครอบครัวไม่เข้าใจ ไม่ให้ความช่วยเหลือ แสดงความรังเกียจ ผู้ป่วยจะได้รับผลกระทบทางด้านจิตใจอย่างมาก ทำให้โรคของผู้ป่วยควบคุมได้ยากขึ้น ดังนั้นสามีภรรยา บุตรธิดาต้องหาความรู้เรื่องโรคสะเก็ดเงิน สร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับธรรมชาติของโรคว่า ไม่ใช่โรคติดต่อ สามารถสัมผัสตัวผู้ป่วยได้ การแสดงท่าทีรังเกียจ แยกห้องนอน ไม่เข้าใกล้ ไม่ร่วมโต๊ะรับประทานอาหาร จะสร้างความกดดัน และเพิ่มความทุกข์ทางใจให้ผู้ป่วยได้
การจัดกิจกรรมหรือการอบรมให้ความรู้แก่ผู้ป่วยโรคสะเก็ดเงิน
การจัดกิจกรรมหรือการอบรมให้ความรู้แก่ผู้ป่วยโรคสะเก็ดเงิน

มิติทางสังคม
-การที่ผู้ป่วยต้องออกไปอยู่ในสังคม ไปโรงเรียน ไปทำงาน พบปะผู้คนเป็นจำนวนมาก ปฏิกิริยาของผู้คนในสังคมย่อมมีผลกระทบต่อผู้ป่วยอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ หากผู้ป่วยถูกผู้อื่นแสดงอาการรังเกียจด้วยพฤติกรรมต่างๆ ย่อมก่อให้เกิดความน้อยใจ มีความทุกข์มากขึ้น ในประเด็นนี้ ภาควิชาตจวิทยา คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล ได้ตระหนักถึงความสำคัญของมิติทางสังคม จึงได้ดำเนินการจัดการอบรมให้ความรู้แก่ผู้ป่วย ญาติผู้ป่วย และประชาชนทั่วไป เป็นประจำ ในทุกสื่อ รวมทั้งสื่อทางอินเทอร์เน็ต การประชาสัมพันธ์ให้ความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องแก่สังคมและประชาชนจะช่วยลดความกดดัน หรือพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมในสังคมลงได้ส่วนหนึ่ง ในสหรัฐอเมริกา ผู้ป่วยโรคสะเก็ดเงินซึ่งมีจำนวนมากถึง ๕ ล้านคนได้รวมตัวกันตั้งเป็น "มูลนิธิโรคสะเก็ดเงินแห่งชาติ" (National Psoriasis Foundation) เพื่อหาทุนสนับสนุนการศึกษาวิจัยสำหรับการคิดค้นวิธีการรักษาโรคสะเก็ดเงิน รวมทั้ง การจัดกิจกรรมให้ความรู้ความเข้าใจ และให้กำลังใจแก่กัน เป็นประจำทุกปี นับเป็นกรณีศึกษาที่น่ายึดถือเป็นตัวอย่าง

มิติทางเศรษฐกิจ
-โรคสะเก็ดเงินเป็นโรคเรื้อรังที่ต้องให้การดูแลรักษาในระยะยาว ยาที่ใช้ในการรักษามีราคาแพงจึงมีผลกระทบต่อผู้ป่วย ญาติพี่น้อง สังคม และประเทศชาติโดยรวม ผลจากการศึกษาเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๘ พบว่าค่าใช้จ่ายซึ่งรวมค่ายาและค่าแพทย์ของผู้ป่วยโรคสะเก็ดเงินในทวีปยุโรป เท่ากับ ๑๖๐ เหรียญยูโรต่อคนต่อปี ส่วนในสหรัฐอเมริกาเท่ากับ ๘๐๐ เหรียญสหรัฐต่อคนต่อปี ซึ่งเมื่อเทียบอัตราแลกเปลี่ยนเงินตรากับเงินยูโรในขณะนั้นเท่ากับ ๙๘๐ เหรียญยูโร ดังนั้นค่ารักษาพยาบาล ที่สหรัฐอเมริกาจึงสูงกว่าในประเทศทางยุโรปมาก นอกจากนี้ร้อยละ ๕๙ ของผู้ป่วยโรคสะเก็ดเงินขั้นรุนแรง ยังต้องขาดงานอีก ๒๖ วันต่อปี ปัญหาทางการเงินจึงเป็นปัญหาใหญ่ ในการให้ยารักษาแก่ผู้ป่วยโรคสะเก็ดเงิน

มิติทางคุณภาพชีวิต
-คุณภาพชีวิตเป็นมิติที่ได้รับความสนใจกันมากขึ้นเนื่องจากโรคสะเก็ดเงินไม่สามารถรักษาให้หายขาดด้วยยา วัตถุประสงค์ของการรักษาจึงมีเป้าหมาย ที่ทำให้ผื่นผิวหนังอักเสบมีความรุนแรงน้อยที่สุด และรบกวนคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยน้อยที่สุด ดังที่กล่าวแล้วว่า โรคสะเก็ดเงินมีผลกระทบต่อผู้ป่วยอย่างกว้างขวาง ทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ ครอบครัว สังคม และเศรษฐกิจ ดังนั้นการวัดผลกระทบของโรคสะเก็ดเงินจึงต้องวัดกันหลายมิติ รวมทั้งมิติทางคุณภาพชีวิตด้วย ทั้งนี้ ได้มีการใช้เครื่องมือที่วัดคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคสะเก็ดเงินด้วยคำถาม ๑๐ ข้อ ที่เรียกว่า "ดัชนีชี้วัดคุณภาพชีวิตทางด้านโรคผิวหนัง" (Dermatologic Life Quality Index) เป็นการประเมินผลกระทบของผื่นโรคสะเก็ดเงินที่มีต่ออาการทางผิวหนัง เช่น อาการคัน เจ็บ แสบ และที่มีต่อการดำเนินชีวิต การเข้าสังคม การพักผ่อน การออกกำลังกาย การเรียน การทำงาน ชีวิตครอบครัว ความสัมพันธ์ทางเพศ เครื่องมือนี้เป็นประโยชน์ ในการวัดคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยได้ดีพอสมควร

ขอบคุณ : http://kanchanapisek.or.th/kp6/sub/book/book.php?book=35&chap=9&page=t35-9-infodetail05.html

ประโยชน์ของทองแดง หรือ copper

2018-07-04T12:14:00.000+07:00

มีความสำคัญต่อเมแทบอลิซึมของธาตุเหล็ก โดยที่ทองแดงในพลาสมาที่อยู่ในรูปของ เซรูโรพลาสมิน (Ceruloplasmin) จะเปลี่ยนเหล็กจาก
เหล็กเฟอรัสไปเป็นเหล็กเฟอริค แล้วเหล็กเฟอริคจะรวมตัวกับอะโพทรานส์เฟอริน (Apotransferrin) กลายเป็น ทรานส์เฟอร์ริน (Transferrin) ซึ่งทำหน้าที่ขนถ่ายเหล็กในร่างกาย

เป็นส่วนหนึ่งของน้ำย่อยไทโรซีเนส (Tyrosinase) ซึ่งจำเป็นต่อการเปลี่ยนแปลง ไทโรซีนไปเป็นเมลานิน(Melanin) ซึ่งเป็นสีคล้ำของผมและผิวคน เป็นส่วนประกอบในน้ำย่อยไซโตโครม ซี ออกซิเดส (Cytochrome C Oxidase) น้ำย่อยแคแทเลส (Catalase) ซึ่งเกี่ยวข้องกับระบบหายใจ และการปล่อยพลังงานในเซลล์เป็นสิ่งจำเป็นในการเผาผลาญโปรตีนและผลิต RNA (RIBONUCLEIC ACID) ซึ่งควบคุมการสร้างเซลล์ต่างๆ ให้เป็นไปอย่างปรกติและถูกต้อง และมีความสำคัญเกี่ยวกับระบบโครงสร้างเนื้อเยื่อ รวมทั้งการผลิต ฟอสโฟไลปิด (PHOSPHOLIPID) เป็นสารสำคัญในการสร้างแผ่นหุ้มรอบเส้นประสาท

ช่วยในการใช้กรดอะมิโนและไทโรซีน ( โปรตีน ) ให้มีประสิทธิผล และช่วยในการเกิดสีของผม และสีของผิวหนัง
ช่วยในขบวนการสร้างเนื้อหนังขึ้นใหม่ในรายที่เป็นแผล
ช่วยในการสร้างฮีโมโกลบินและเม็ดโลหิตแดง
ทองแดงและวิตามินซีจะร่วมมือกันในการสร้างคอลลาเจนและอีลาสติน ซึ่งเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของร่างกายที่ช่วยบำรุงรักษาผิวหนังและทำให้ผิว หนังเกิดความยืดหยุ่น
เป็นตัวสำคัญในการสร้างกระดูกให้เป็นไปตามปรกติ และรักษาให้อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์

ปริมาณของทองแดงที่ร่างกายควรได้รับ
องค์กรที่เกี่ยวข้องด้านอาหารของสหรัฐอเมริกา (Institute of Medicine) ได้แนะนำปริมาณทองแดงที่ร่างกายต้องการในแต่ละวันดังนี้

เด็กแรกเกิด – 6 เดือน 200 ไมโครกรัม/วัน (Micrograms/mcg)

อายุ 7 – 12 เดือน 220 ไมโครกรัม/วัน

อายุ 1 – 3 ปี 340 ไมโครกรัม/วัน

อายุ 4 – 8 ปี 440 ไมโครกรัม/วัน

อายุ 9 – 13 ปี 700 ไมโครกรัม/วัน

อายุ 14-18 ปี 890 ไมโครกรัม/วัน

อายุตั้งแต่ 19 ปีขึ้นไป 900 ไมโครกรัม/วัน

ประโยชน์ของโพแทสเซียม (Potassium)

2018-06-24T11:47:00.000+07:00

โพแทสเซียมและอิเล็กโตรไลต์ชนิดอื่นๆ ช่วยในการนำกระแสประสาท ทำให้กล้ามเนื้อหดตัว ช่วยควบคุมการเต้นของหัวใจและความดันเลือด
โพแทสเซียมยังควบคุมปริมาณของเหลวภายในเซลล์ ขณะที่โซเดียมควบคุมปริมาณของเหลวภายนอกเซลล์ แร่ธาตุ 2 ชนิดนี้จึงทำงานร่วมกันเพื่อรักษาสมดุลของของเหลวในร่างกาย

โพแทสเซียมยังช่วยให้ร่างกายเปลี่ยนน้ำตาล (กลูโคส) ในเลือด ไปเป็นพลังงานสะสม (ไกลโคเจน) ในกล้ามเนื้อและตับ โพแทสเซียมเป็นสารขับปัสสาวะธรรมชาติ จึงช่วยขับสารพิษที่เกิดจากการเผาผลาญพลังงานด้วย

โพแทสเซียม จะทำงานร่วมกับ ธาตุโซเดียม ในการควบคุมสมดุลของน้ำในร่างกายและช่วยทำให้หัวใจเต้นเป็นปกติ โดยความเครียดทางด้านร่างกายและจิตใจ อาจส่งผลให้ขาดโพแทสเซียมได้ หากโพแทสเซียมและโซเดียมในร่างกายเสียสมดุลจะทำให้การทำงานของเส้นประสาทและกล้ามเนื้อเสียไป ไฮโปไกลซีเมีย (ภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ) จะส่งผลให้ร่างกายสูญเสียโพแทสเซียมได้ เหมือนกับการอดอาหารเป็นเวลานาน ท้องร่วงอย่างรุนแรง

โพแทสเซียมช่วยควบคุม Osmolality ส่วนใหญ่ของ ICF จึงมีความสำคัญในการรักษาปริมาตรของเซลล์ให้คงที่ ซึ่งมีผลต่อความสำคัญของปริมาตรน้ำในร่างกาย

โพแทสเซียมเป็น Cofactor ที่สำคัญในกระบวนการเมทาบอลิซึม เช่น การสังเคราะห์โปรตีน และไกลโคเจน และการทำงานของอินซูลิน เป็นต้น

โพแทสเซียมในอัตราส่วนของโพแทสเซียมที่อยู่ระหว่าง ICF และ ECF จะเป็นตัวกำหนดความต่างศักย์ที่ผนังเซลล์ ที่มีความสำคัญในการทำงานของกล้ามเนื้อ และเส้นประสาท

โพแทสเซียมที่ร่างกายได้รับในแต่ละวันจะได้รับจากอาหาร และมีการขับถ่ายออกนอกร่างกายทางปัสสาวะประมาณวันละ 50-90 มิลลิโมล ส่วนที่เหลือประมาณ 5-10 มิลลิโมล จะขับถ่ายออกทางอุจจาระ และเหงื่อ

อาหารเสริมที่มีแร่ธาตุโพแทสเซียม Herbraga

ธาตุโซเดียม (sodium) เกลือแร่ที่จำเป็นต่อร่างกาย

2018-06-08T15:04:00.000+07:00

โซเดียม เป็นแร่ธาตุที่พบได้ทั้งในสิ่งแวดล้อมและสิ่งมีชีวิต ซึ่งมีความสำคัญต่อชีวิตประจำวันในหลายแง่มุม และเป็นสารอาหารประเภทเกลือแร่ที่มีความจำเป็นต่อร่างกาย
เช่น การควบคุมความดันกระแสเลือด การทำงานของกล้ามเนื้อและระบบประสาท ช่วยรักษาสมดุลของของเหลวที่อยู่ภายในร่างกาย โดยมีหน้าที่ควบคู่กับโพแทสเซียมและคลอไรด์

ดังนั้นหากขาดโซเดียมแล้วร่างกายจะไม่สามารถทำงานได้อย่างปกติ ยกตัวอย่างเช่น เวลาเสียเหงื่อมากๆ จากการออกกำลังกายอย่างหนัก ร่างกายจะสูญเสียโซเดียมไปกับเหงื่อด้วย จนเป็นเหตุให้เกิดตะคริว อ่อนเพลีย เมื่อยล้า และกระหายน้ำ แต่อาการลักษณะนี้คงเกิดขึ้นได้ยากในชีวิตประจำวัน เนื่องจากในอาหารที่รับประทานมีโซเดียมอยู่อย่างเพียงพอแล้ว และแหล่งใหญ่ของโซเดียมในธรรมชาติก็คือเกลือแกงนั่นเอง ซึ่งนอกจากมีโซเดียมเป็นองค์ประกอบสำคัญแล้วยังมีธาตุคลอไรด์รวมกันเป็นโซเดียมคลอไรด์ โดยมีสัดส่วนของโซเดียมคิดเป็นร้อยละ 40 ตามน้ำหนักโดยประมาณ นอกจากนี้อาหารชนิดอื่นๆ เช่น นม พืชกินหัว ผักคึ่นช่าย และน้ำดื่ม ก็เป็นแหล่งของโซเดียมเช่นเดียวกัน แต่จะมีปริมาณมากน้อยแตกต่างกันไป

เนื่องจากโซเดียมมีความจำเป็นต่อร่างกายและแหล่งใหญ่ของโซเดียมในธรรมชาติก็ คือเกลือแกง วิวัฒนาการจึงพัฒนาให้ร่างกายสามารถรับสัมผัสสารอาหารชนิดนี้ได้เป็นพิเศษ นั่นคือการรับรู้และชื่นชอบในรสเค็มของเกลือแกงนั่นเอง เกลือแกงจึงเป็นอาหารตามธรรมชาติที่ใช้ใส่ในอาหารนานาชนิดมาตั้งแต่ยุคที่มนุษย์เริ่มรู้จักการปรุงอาหาร โดยการผสมผสานกับรสชาติพื้นฐานอื่นๆ ไม่ว่าเป็น หวาน เปรี้ยว เค็ม ขม และอูมามิ ที่ทำให้อาหารอร่อย น่ารับประทานยิ่งขึ้น

นอกจากนี้เกลือแกงและเกลือโซเดียมของวัตถุเจือปนอาหารชนิดต่างๆ เช่น โมโนโซเดียมกลูตาเมต (ผงชูรส) โซเดียมไบคาร์บอเนต (ผงฟู) โซเดียมเบนโซเอต โซเดียมไนเตรต โซเดียมซิเตรต มีความสำคัญต่ออุตสาหกรรมอาหารเป็นอย่างยิ่งไม่ว่าจะเป็นการใช้เพื่อปรุง แต่งรสชาติ การถนอมอาหาร ปรับปรุงเนื้อสัมผัส ความคงตัว สีสัน ซึ่งเป็นสิ่งบ่งบอกความปลอดภัยในอาหารบางชนิด

ยิ่งในปัจจุบันผู้บริโภคทั่วโลกตื่นตัวเรื่องการรักษาสุขภาพกันมากขึ้น และจากการที่มีการเชื่อมโยงการได้รับโซเดียมจากอาหารมากเกินไป ซึ่งอาจก่อให้เกิดโรคความดันโลหิตสูง โรคหัวใจ โรคนิ่วในไต และโรคกระดูกพรุน ดังนั้นการลดการรับประทานโซเดียม โดยการลดการใช้เกลือแกงในการปรุงอาหาร และสังเกตปริมาณโซเดียมบนฉลากโภชนาการก่อนการเลือกซื้อ กลายเป็นสิ่งที่องค์การทางการแพทย์ในประเทศต่างๆ ให้ความสำคัญและประชาสัมพันธ์กันอย่างต่อเนื่อง

โดยจากการวิจัยทางการแพทย์และโภชนาการเรื่องปริมาณที่เหมาะสมของโซเดียมที่ควรได้รับจากอาหารในแต่ละวัน ยังผลให้องค์การอาหารและยาของประเทศสหรัฐอเมริกา กำหนดปริมาณโซเดียมที่ แนะนำให้บริโภคต่อวัน (Recommended Daily Intakes : RDI) อยู่ที่น้อยกว่า 2,400 มิลลิกรัม ซึ่งเป็นปริมาณที่เพียงพอแก่ความต้องการในบุคคลที่มีอายุตั้งแต่ 6 ปีขึ้นไป และเป็นปริมาณที่ไม่ก่อให้เกิดความเสี่ยงในด้านสุขภาพใดๆ

สำหรับในประเทศไทย สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา แนะนำให้บริโภคโซเดียมไม่เกินวันละ 2,400 มิลลิกรัมเช่นเดียวกัน แต่หากจะเปรียบเทียบภาวะความเสี่ยงของการได้รับโซเดียมเกินระหว่างประเทศไทย กับประเทศสหรัฐอเมริกา จะพบว่าคนไทยเราบริโภคโซเดียมเฉลี่ยอยู่ในปริมาณที่เหมาะสมคือปริมาณ 2,320 มิลลิกรัมต่อวัน ในขณะที่ชาวอเมริกันรับประทานโซเดียมจากอาหารเฉลี่ย 3,200 มิลลิกรัมต่อคนต่อวัน ดังนั้นสำหรับคนไทยที่ไม่ได้เป็นโรคความดันโลหิตสูง ควรบริโภคอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการตามปกติและรสชาติที่ไม่เค็มจนเกินไป ก็เพียงพอที่จะควบคุมปริมาณโซเดียมจากอาหารในระดับที่เหมาะสมได้แล้ว

ส่วนผู้ป่วยที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง ควรศึกษาวิธีการลดหรือควบคุมปริมาณโซเดียมที่ได้รับในแต่ละวันให้ใกล้เคียง กับปริมาณที่แนะนำ วิธีที่ชัดเจนได้แก่การลดการรับประทานเกลือแกงลง เนื่องจากโซเดียมที่ได้จากอาหารเกือบทั้งหมดจะมาจากเกลือแกงซึ่งคิดเป็น ประมาณร้อยละ 70-80 ส่วนโซเดียมจากแหล่งอาหารอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นอาหาร น้ำดื่ม หรือวัตถุเจือปนอาหาร คงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงกันได้ยาก และถึงแม้จะพยายามหลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านี้ ปริมาณโซเดียมที่ลดลงไปนั้น ก็เป็นเพียงปริมาณส่วนน้อยซึ่งไม่มีนัยสำคัญหากเทียบกับปริมาณโซเดียมที่เราได้จากเกลือแกง

แต่ประเด็นเรื่องโซเดียมที่มีอยู่ในวัตถุเจือปนอาหาร เช่น ผงชูรส ในความเป็นจริงนั้นผงชูรสมีโซเดียมอยู่เพียงร้อยละ 12 ในขณะที่เกลือแกงมีโซเดียมอยู่ถึงร้อยละ 40 ซึ่งต่างกันอยู่ประมาณ 3.3 เท่า และในอาหารทั่วไปจะใช้ผงชูรสน้อยกว่าเกลือแกงประมาณ 2.5-10 เท่า หมายความว่าโซเดียมที่ได้จากผงชูรสน้อยกว่าที่ได้จากเกลือแกง 8-30 เท่า ดังนั้นการใช้ผงชูรสรวมทั้งเครื่องปรุงรสอูมามิชนิดอื่นๆ จึงสามารถช่วยลดปริมาณโซเดียมในอาหารลงได้ทั้งที่ยังมีรสชาติดีอยู่

อย่างไรก็ตาม โซเดียมเป็นสารอาหารที่มีความคัญต่อร่างกายที่จำเป็นจะต้องใส่ใจในการรับประทานอาหารให้ร่างกายได้รับไม่มากหรือน้อยจนเกินไป โดยจำเป็นต้องคำนึงถึงวัย สภาพร่างกาย ลักษณะการใช้ชีวิต ความชอบในการรับประทานอาหาร การใช้สิ่งทดแทนเกลือและการสังเกตปริมาณโซเดียมให้อยู่ในระดับที่ดีต่อสุขภาพจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

ขอบคุณ : http://www.vcharkarn.com/varticle/42864

อาหารเสริม herbraga ช่วยเสริมสร้างธาตุโซเดียม

ธาตุเหล็ก คืออะไรและมีความสำคัญอย่างไร?

2018-05-26T06:00:00.000+07:00

ธาตุเหล็ก (iron) เป็นธาติอาหารที่มีความสำคัญและมีความจำเป็นที่สุดชนิดหนึ่งต่อร่างกายของคนเราในทุกเพศ ทุกวัย โดยเฉพาะวัยที่อยู่ในช่วงการเจริญเติบโตสูง
เช่นวัยทารก เด็กวัยรุ่น และในคุณผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ ในส่วนของผู้หญิงที่อยู่ในวัยของการเจริญพันธุ์ที่มีการสูญเสียธาตุเหล็กไปกับการเป็ประจำเดือน ทุกๆเดือนนั้น ถึงแม้จะมีปริมาณที่ไม่มากแต่ก็ควรที่จะได้รับธาตุเหล็กมากกว่าผู้ชายที่อยู่ในวัยเดียวกัน ธาตุเหล็กมีความจำเป็นในเรื่องของการสร้างเซลล์เม็ดเลือดแดง ซึ่งเป็นตัวการสำคัญในการนำออกซิเจนไปเลี้ยงส่วนต่างๆของร่างกาย และถ้าใครเกิดอาการที่ขาดธาตุเหล็กขึ้นมาแล้วล่ะก็อาจจะมีภาวะที่ซีดได้ ธาตุเหล็กมีมากในเนื้อสัตว์ซึ่งเป็นธาตุเหล็กที่มีคุณภาพ และเป็นชนิดที่ร่างกายดูดซึมได้ดี (Heme iron) ส่วนธาตุเหล็กที่มีในพืช ซึ่งราคาถูกกว่า เป็นธาตุเหล็กชนิดที่ดูดซึมได้ไม่ดีนัก (Nonheme iron) การขาดอาหารเนื้อสัตว์จึงเป็นสาเหตุของการขาดธาตุเหล็ก จนก่อให้เกิดภาวะโลหิตจางจากขาดธาตุเหล็กได้ค่ะ โดยภาวะขาดธาตุเหล็ก มักพบได้ในผู้หญิงสูงกว่าในผู้ชาย เนื่องจาก

-ร่างกายผู้ชายเก็บสะสมธาตุเหล็กได้สูงกว่าในผู้หญิง
-ไม่ต้องเสียเลือดจากประจำเดือน
-ไม่มีการตั้งครรภ์
-ไม่ได้ให้นมบุตร
-ซึ่งทั้งสองภาวะหลัง เป็นภาวะที่ทำให้ร่างกายต้องการธาตุเหล็กสูงกว่าปกติ จึงก่อให้เกิดการขาดธาตุเหล็กได้ง่ายนั่นเองค่ะ

ผู้มีปัจจัยเสี่ยงต่อการขาดธาตุเหล็ก คือ
-หญิงตั้งครรภ์ และให้นมบุตร
-ทารกในครรภ์ และวัยเด็ก
-หญิงที่มีประจำเดือนมากทุกเดือน
-มีเลือดออกเรื้อรัง เช่น โรคริดสีดวงทวาร
-มีโรคเรื้อรังของทางเดินอาหาร เช่น ลำไส้อักเสบเรื้อรัง โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่

เกี่ยวกับ ธาตุเหล็ก หรือ Iron

ธาตุเหล็ก เป็นธาตุอาหารสำคัญที่ร่างกายสร้างเองไม่ได้ จึงจำเป็นที่จะต้องได้จากอาหารอย่างเพียงพอ
ธาตุเหล็ก เป็นแร่ธาตุหนึ่งที่มีความจำเป็นในการสร้างเม็ดเลือดแดง
ธาตุเหล็ก เหล็กมีความจำเป็นกับคนทุกวัย โดยเฉพาะวัยที่มีการเจริญเติบโตสูง เช่น ทารก เด็กวัยรุ่น หญิงตั้งครรภ์
ธาตุเหล็ก คนปกติมีธาตุเหล็กประมาณ 3-5 กรัม ร้อยละ 70 ของเหล็กอยู่ในเม็ดเลือดแดงหรือฮีโมโกลบิน ที่เหลืออยู่ในตับ ม้าม ไขกระดูก และกล้ามเนื้อ
ธาตุเหล็ก ในเลือด 100 ลูกบาศก์เซนติเมตร มีธาตุเหล็กประมาณ 40-50 มิลลิกรัม
ธาตุเหล็ก อาหารที่มีธาตุเหล็กสูง เช่น เนื้อสัตว์ อาหารทะเล ปลา เป็ด ไก่ ตับ ม้าม ไข่แดง อาหารเช้าซีเรียล (Cereal) หรือนมที่เสริมอาหารด้วยธาตุเหล็ก ในพืช เช่น ผักที่มีใบเขียวเข้มทุกชนิด เช่น ใบตำลึง ผักโขม ถั่วแดง ถั่วดำ ข้าวโอต
ธาตุเหล็ก จะถูกดูดซึมในส่วนของลำไส้เล็ก
ธาตุเหล็ก จากแหล่งอาหารที่มาจากสัตว์ จะถูกดูดซึมได้ดีกว่าจากแหล่งอาหารที่มาจากพืช
ธาตุเหล็ก ยังดูดซึมได้ดีในภาวะที่น้ำย่อยอาหารมีความเป็นกรด (ดังนั้น ยาเคลือบกระเพาะอาหาร และยาลดกรด จึงลดการดูดซึมของธาตุเหล็ก) และวิตามินซี และอาหารที่มีวิตามินซีสูง จะช่วยเพิ่มการดูดซึมธาตุเหล็กด้วย
ธาตุเหล็ก จะถูกขัดขวางการดูดซึมเมื่อดื่มชา กาแฟ ในปริมาณที่สูง เนื่องจากสาร Tannin จะไปลดการดูดซึมของธาตุเหล็ก และอาหารที่มีใยอาหารสูงกับอาหารที่มีแคลเซียมสูง
ธาตุเหล็ก เมื่อดูดซึมแล้ว ส่วนหนึ่งจะถูกนำไปใช้งาน บางส่วนร่างกายจะสะสมไว้ใน ตับ ม้าม และไขกระดูก
ธาตุเหล็ก ร่างกายของเราจะกำจัดธาตุเหล็กส่วนเกินออกทางตับ (ทางน้ำ ดี) และทางไต (กำจัดออกทางปัสสาวะ แต่ในปริมาณน้อยมาก)

ประโยชน์ของธาตุเหล็ก หรือ (Iron) , อาการของภาวะผู้ที่ขาดธาตุเหล็ก , ปริมาณของธาตุเหล็กที่ร่างกายควรได้รับต่อวัน ซึ่งเป็นตอนสุดท้าย

ประโยชน์ของธาตุเหล็ก หรือ (Iron)
-ช่วยในการสร้างเม็ดเลือดแดง ป้องกันอาการโรคโลหิตจาง โดยเป็นตัวนำออกซิเจนจากปอดไปสู่เซลล์ต่างๆทั่วร่างกาย เพื่อการทำงาน การใช้พลังงานของเซลล์ทุกๆเซลล์ของร่างกาย ธาตุเหล็กจึงมีความสำคัญต่อไขกระดูกในการสร้างเม็ดเลือดแดงเป็นอย่างมาก ดังนั้นเมื่อขาดธาตุเหล็ก จะเป็นสาเหตุหลักให้เกิดภาวะซีด หรือภาวะโลหิตจาง (โลหิตจางจากขาดธาตุเหล็ก)
-ช่วยให้ร่างกายเติบโตเป็นปกติ ช่วยการทำงานของกล้ามเนื้อต่างๆ ให้มีความแข็งแรง
-ธาตุเหล็กเป็นองค์ประกอบของโปรตีนหลายชนิด ที่ช่วยสร้างกล้ามเนื้อและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ โดยเป็นส่วนประกอบของเอนไซม์ต่างๆในการสันดาปพลังงานและการนำพลังงานต่างๆไปใช้
-ช่วยเพิ่มภูมิต้านทานให้ร่างกาย โดยช่วยสร้างภูมิคุ้มกันต้านโรคทำให้เจ็บป่วยยากขึ้น
-ช่วยกำจัดโลหะหนักที่เป็นพิษออกจากร่างกาย เช่น แคดเมี่ยม
-ช่วยให้เซลล์สมองเจริญเติบโตได้ดี ช่วยการเจริญเติบโตของเซลล์สมองในส่วนที่เกี่ยวข้องกับความเข้าใจและความจำ (Cognitive development)

อาการของภาวะผู้ที่ขาดธาตุเหล็ก
– ร่างกายซีด เหลือง
– เป็นโรคโลหิตจาง
– ร่างกายไม่เจริญเติบโตสมบูรณ์ตามวัย
– ตั้งครรภ์ยาก
– ประจำเดือนมาไม่ปกติ
– อ่อนเพลียง่าย เหนื่อยง่าย วิงเวียนศีรษะบ่อย
– ผมร่วงมาก
– สมองคิดช้า ตอบสนองช้า สับสนง่าย
– ติดเชื้อต่างๆได้ง่าย

ปริมาณของธาตุเหล็กที่ร่างกายควรได้รับต่อวัน
สำหรับปริมาณธาตุเหล็กที่แนะนำให้บริโภคต่อวันสำหรับคนไทยอายุ 6 ปีขึ้นไป (Thai Recommended Daily Intakes (Thai-RDI)) มีค่าเท่ากับ 15 มิลลิกรัม โดยคิดจากความต้องการพลังงานวันละ 2,000 กิโลแคลอรี จะเห็นได้ว่าร่างกายของเราต้องการในปริมาณไม่มาก แต่ธาตุเหล็กจัดเป็นแร่ธาตุที่มีความจำเป็นกับคนทุกเพศ ทุกวัย โดยเฉพาะในเด็กทารก เด็กวัยรุ่น และหญิงตั้งครรภ์ เนื่องจากเป็นวัยที่มีการเจริญเติบโต ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องรับประทานอาหารที่มีธาตุเหล็กให้เพียงพอกับความต้องการของร่างกายซึ่งปริมาณธาตุเหล็กที่ร่างกายควรได้รับจะแตกต่างกันไปแล้วแต่บุคคล เพศ อายุ นั่นเอง

ขอบคุณ : https://healthgossip.co/what-is-iron/

อาหารเสริมที่ช่วยเสริมสร้างธาตุเหล็กต้อง เฮอร์บากร้า

ทองแดง (Copper) ประโยชน์ของธาตุทองแดง

2018-05-22T06:00:00.000+07:00

ทองแดง (Copper) มีคุณสมบัติช่วยเปลี่ยนธาตุเหล็กให้เป็นเฮโมโกลบิน หลังจากรับประทานจะถูกดูดซึมเขาสู่กระแสเลือดภายใน 5 นาที โดยช่วยทำให้ร่างกายใช้กรดอะมิโนไทโรซินได้ โดยไทโรซินคือส่วนหนึ่งของการสร้างเม็ดสีที่เส้นผมและผิวหนัง และมีความจำเป็นต้องใช้เป็นตัวประกอบในการนำวิตามินซีไปใช้งาน
-แหล่งที่พบได้ตามธรรมชาติ ได้แก่ ถั่วลันเตา ถั่วเมล็ดแห้งชนิดต่าง ๆ โฮลวีต ลูกพรุน เครื่องในสัตว์ อาหารทะเลส่วนใหญ่ กุ้ง เป็นต้น

-โรคจากการขาดแร่ธาตุทองแดง ได้แก่ โรคโลหิตจาง อาการบวม โรคของกระดูก และโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์

-ธาตุทองแดงประโยชน์ของธาตุทองแดง ช่วยให้ร่างกายมีพลังงาน โดยการช่วยให้ร่างกายดูดซึมธาตุเหล็กได้อย่างมีประสิทธิภาพ

-ธาตุทองแดงในรูปของอาหารเสริม โดยทั่วไปมักจะอยู่ในรูปของวิตามินรวมและแร่ธาตุรวม มีขนาดประมาณ 2 มิลลิกรัม

-ขนาดที่แนะนำให้รับประทานต่อวันคือ 1.5 – 3 มิลลิกรัมสำหรับวัยผู้ใหญ่

-สำหรับผู้ที่รับประทานเครื่องในสัตว์ ผักใบเขียวสด ๆ ธัญพืชชนิดไม่ขัดสีเป็นประจำอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องรับประทานทองแดงเสริมอีก

-การปรุงอาหารหรือการเก็บรักษาอาหารที่มีความเป็นกรดในภาชนะที่มีความเป็นกรด จะช่วยเพิ่มธาตุทองแดงในอาหารที่เรารับประทานได้

-คนส่วนใหญ่มักขาดแร่ธาตุทองแดง ดังนั้นควรรับประทานวิตามินและแร่ธาตุรวมที่มีไกลซิเนตคอปเปอร์ 2 มิลลิกรัม แต่การรับประทานที่มากไปอาจจะทำให้ระดับของสังกะสี (Zinc) ในร่างกายต่ำลง ทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ ผมร่วงได้ มีอาการซึมเศร้า และประจำเดือนมาไม่ปกติ
ธาตุทองแดงมีอยู่ในยาคุมกำเนิด บุหรี่ ควันพิษจากรถยนต์

ขอบคุณ : https://medthai.com/ธาตุทองแดง

คุณค่าจาก “แคลเซียม” แร่ธาตุสำคัญ ที่ผู้หญิงไม่ควรมองข้าม Calcium

2018-05-20T06:00:00.000+07:00

แคลเซียม (Ca) เป็นสารอาหารสำคัญอย่างหนึ่งที่ร่างกายต้องการ ซึ่งมีความจำเป็นอย่างมาก ต่อการเสริมสร้างกระดูกและฟัน หรือจะเรียกได้ว่า
เป็นแร่ธาตุที่เป็นหัวใจในการทำงานของระบบภายในร่างกายซึ่งในผู้หญิงจะมีโอกาสสูญเสียแคลเซียมได้มากกว่าผู้ชาย จึงมีความต้องการร่าตุชนิดนี้มากเป็นพิเศษหากไม่เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย ก็อาจจะทำให้เกิดภาวะเสี่ยงต่อโรคกระดูกพรุนได้ง่าย ซึ่งพบได้มากใน ผู้หญิงวัยหมดประจำเดือน
การรับเอาอาหารที่มีปริมาณแคลเซียมเพียงพอต่อวันเ ข้าสู่ร่างกายอย่างสม่ำเสมอ ตั้งแต่ในวัยหนุ่มสาวต่อเนื่องกันไปเมื่ออายุมากขึ้นจะสามารถลดปัญหาของกระดูกและฟัน ให้ผู้หญิงสามารถมีคุณภาพชีวิตที่ดีได้แม้จะเข้าสู่วัยหมดประจำเดือนแล้วก็ตาม
-ดังนั้น ใครที่ยังไม่รู้ว่า แคลเซียมมีประโยชน์กับเรามากน้อยแค่ไหน ต้องลองไปทำความรู้จักกับ Calcium แร่ธาตุอันเป็นหัวใจสำคัญของการเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรงตัวนี้กันดีกว่าค่ะ

บทบาทของแคลเซียมที่มีผลต่อร่างกาย
-เนื่องจาก แคลเซียมเป็นส่วนหนึ่งในกระบวนการทำงานที่ร่างกายจำเป็นต้องนำมาใช้ เป็นองค์ประกอบของกระดูกและฟัน รวมไปถึงระบบอื่นๆ อีกมากมายอาทิเช่น ระบบประสาทที่ต้องใช้แคลเซียม เป็นตัวนำพากระแสประสาทภายในเซลล์ของระบบประสาท ทำหน้าที่ในกระบวนการยืดหดตัวของกล้ามเนื้อและหัวใจเป็นตัวช่วยปรับสมดุลให้ร่างกายทำงานได้ดีขึ้น เป็นตัวนำสารอาหารสำคัญส่งผ่านไปยังเซลล์ และช่วยทำให้เลือดแข็งตัวปริมาณแคลเซียมที่มีมากพอ จะช่วยสร้างเกราะป้องกันจากโรคภัยต่างๆ โดยเฉพาะโรคกระดูกพรุนที่พบได้มากในกลุ่มผู้หญิงวัยหมดประจำเดือน

กระบวนการนำแคลเซียมเข้าสู่ร่างกาย
-สำหรับการรับแคลเซียมเข้าสู่ร่างกายโดยการเลือกกินอาหารที่มีความเหมาะสม เมื่อถูกนำไปย่อยแล้วจะถูกกรดในกระเพาะ ทำหน้าที่กระตุ้นให้แคลเซียมแตกตัวเป็นโมเลกุลขนาดเล็ก ซึ่งจะช่วยให้เกิดการดูดซึมที่ดีการดูดซึมจะเกิดขึ้นบริเวณลำไส้ส่วนปลาย โดยปริมาณที่ร่างกายดูดซึมต่อวันจะอยู่ที่ 20-40 เปอร์เซ็นต์ จากนั้นจะถูกดูดซึมส่งต่อไปยังกระแสเลือด เพื่อเดินทางไปยังระบบการทำงานของอวัยวะต่างๆ
โดยปริมาณส่วนมากจะถูกนำพาเข้าสู่กระดูก บางส่วนถูกส่งไปยังเซลล์ ส่วนที่เหลือหากเกินกว่าร่างกายต้องการ จะถูกขับออกทางปัสสาวะความสำคัญของแคลเซียมที่เราพบได้คือ ปริมาณที่ซึมผ่านเข้าสู่กระดูก ซึ่งจะรับได้มากถึง 700 มิลลิกรัมต่อวัน ซึ่งจะอยู่ในวัฎจักรที่กระดูกสูญสลาย (resorption) และกระบวนการสร้างกระดูกใหม่ (formation)
-ดังนั้น ร่างกายจึงมีความต้องการแคลเซียมอยู่ตลอดเวลา แม้จะดูเหมือนว่ากระดูกเป็นส่วนยึดติดไม่ยืดหยุ่นทว่าในความเป็นจริงปริมาณของแร่ธาตุภายในโครงสร้างแข็งๆ เหล่านี้ กลับมีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องการเสริมแร่ธาตุที่จำเป็นเข้าไปให้เพียงพอ ก็จะช่วยสร้างสมดุล ทำให้กระดูกแข็งแรง ห่างไกลจากความเปราะบางได้

ความจำเป็นของแคลเซียมสำหรับผู้หญิง
-ความจำเป็นของแคลเซียม ต่อร่างกายที่ผู้หญิงไม่ควรมองข้าม เริ่มกันตั้งแต่ในวัยสาวสะพรั่ง วัยที่ร่างกายยังอยู่ในช่วงเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว
จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องได้รับแคลเซียมให้เพียงพอในแต่ละวัน เพื่อช่วยรักษามวลกระดูกให้เพิ่มขึ้นเมื่อเข้าสู่ช่วงวัยทำงาน ปริมาณแคลเซียมก็ยังจำเป็นอยู่ อีกทั้ง ยังเป็นช่วงที่ร่างกายยังสามารถดูดซึมแคลเซียมได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ
ซึ่งในช่วงวัยเหล่านี้ ต้องอย่าลืมหมั่นออกกำลังกาย เพื่อกระตุ้นการเสริมสร้างกระดูก อีกทั้ง ยังเป็นตัวช่วยลดการสูญเสียแคลเซียมให้น้อยลงผู้หญิงที่อยู่ในวัยทอง หรือ วัยหมดประจำเดือน เป็นช่วงที่ร่างกายสูญเสียแคลเซียมได้มาก โดยปริมาณที่สูญเสียจะถูกดึงออกจากกระดูก เสี่ยงต่อการเกิดโรคกระดูกพรุนได้ง่ายกว่าในวัยอื่นๆ

-นอกจากนี้ ในกลุ่มผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์ และให้นมบุตร จะมีความต้องการปริมาณแคลเซียมมากขึ้นเป็น 2 เท่าเนื่องจาก ทารกที่กำลังเจริญเติบโตภายในครรภ์ ก็ต้องการแคลเซียมเข้าไปช่วยสร้างกระดูกและฟันการทานอาหารที่มีแคลเซียมปริมาณมากพอต่อวันของคุณแม่ จะเป็นได้ทั้งตัวช่วยเสริมพัฒนาการให้ลูกน้อยในครรภ์ส่วนในช่วงให้นม แร่ธาตุชนิดนี้ ก็จะถูกส่งผ่านสู่ลูกทางน้ำนมเพื่อเสริมสร้างกระดูกของเด็กให้เติบโตต่อไป

ปริมาณแคลเซียมที่ผู้หญิงในแต่ละช่วงวัยควรได้รับ
-สำหรับการรับแคลเซียมเข้าสู่ร่างกายในกลุ่มผู้หญิงตั้งแต่วัยรุ่น ในแต่ละวัน ควรทานอาหารที่มีแคลเซียมเป็นส่วนประกอบ อย่างน้อย 1,000 – 1,500 มิลลิกรัมผู้หญิงวัยทำงาน อยู่ที่ 800 – 1,000 มิลลิกรัม ผู้หญิงวัยทองและหญิงตั้งครรภ์ หรือให้นมบุตร อยู่ที่ 1,500 – 2,000 มิลลิกรัมต่อวันซึ่งปริมาณเบื้องต้นเหล่านี้ เป็นปริมาณที่ควรรับเข้าไป ทว่าในการดูดซึมของร่างกาย ก็อาจจะมีความแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับช่วงอายุด้วยเพราะยิ่งมีอายุมากขึ้น ระบบการดูดซึมแคลเซียมก็ยิ่งเสื่อมสภาพตามไป นั่นเอง
โดยอาหารที่เป็นแหล่งแคลเซียม พบได้ตั้งแต่ในปลาตัวเล็กที่กินได้ทั้งกระดูก นม เนยแข็ง โยเกิร์ต เนื้อสัตว์ ผลิตภัณฑ์ที่มีส่วนประกอบของนม ผักและธัญพืชบางชนิดอาหาร แคลเซียม สูง
-ส่วนใครที่คิดว่าตัวเองกินอาหารได้ไม่เพียงพอต่อความต้องการตามหลัก 5 หมู่ ก็สามารถเลือกกินแคลเซียมเสริม ตัวช่วยที่ป้องกันการเกิดโรคกระดูกพรุนได้อีกทางหนึ่งแต่อย่าลืมว่า ปริมาณแคลเซียม ที่ร่างกายต้องการ ได้รับในแต่ละช่วงวัยแตกต่างกัน เพื่อความปลอดภัยก็อย่าลืมที่จะศึกษาข้อมูลให้ละเอียด จะได้ช่วยให้เราได้รับแคลเซียม อย่างเพียงพอ ต่อความต้องการในแต่ละวันอย่างเหมาะสมมากที่สุด นั่นเอง

ขอบคุณ : https://mahosot.com/คุณค่าจาก-แคลเซียม.html

ผลิตภัณฑ์อาหารเสริมแคลเซียม Herbraga

คอเลสเตอรอล (Cholesterol) เกี่ยวอะไรกับสุขภาพ

2018-05-14T16:35:00.000+07:00

หลายคนอาจจะคุ้นหูกันดีว่า “คอเลสเตอรอลสูง” นั้นไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพของเราเท่าไหร่ แต่หลายคนอาจจะยังไม่เข้าใจว่าคอเลสเตอรอลนั้นคืออะไร ทำไมถึงมีอิทธิพลต่อสุขภาพของเราอย่างเหลือร้าย วันนี้เราจะมาอธิบายว่า “คอเลสเตอรอลสูง” ที่หลายๆคนได้ยินมาคืออะไร รวมถึงวิธีการดูแลสุขภาพให้ห่างไกลจากภาวะคอลเลสตอรอลสูงมาฝาก
คอเลสเตอรอล (Cholesterol) คืออะไร?
-คอเลสเตอรอล (Cholesterol) คือ ไขมันประเภทหนึ่งที่มีความสำคัญต่อร่างกายของเรา อีกทั้งยังเป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์น้ำดีที่มีส่วนย่อยไขมันที่เรากินเข้าไป อีกทั้งยังมีส่วนช่วยในการผลิตสารจำพวกสเตียรอยด์ฮอร์โมน เช่น ฮอร์โมนเพศ ฮอร์โมนที่ควบคุมระบบเกลือแร่ และการทำงานของไต อีกด้วย และยังเป็นองค์ประกอบของเยื่อหุ้มเซลล์ของอวัยะต่างๆในร่างกาย รวมถึงมีอยู่ในสมองของเราด้วย
-แม้ว่าคอเลสเตอรอลจะส่งผลดีต่อร่างกายของเรา แต่ถ้ามีมากจนเกินไป ก็จะกลายเป็นผลเสียต่อร่างกายได้ เพราะเจ้าไขมันเหล่านี้จะไปเกาะอยู่ตามผนังหลอดเลือดแดง และเกาะหนาขึ้นเรื่อยๆ ส่งผลให้โพรงหลอดเลือดแดงแคบลง ก่อให้เกิดภาวะหลอดเลือดตีบตัน และเลือดไม่สามารถเดินทางไปเลี้ยงอวัยวะต่างๆในร่างกายได้เพียงพอ

คอเลสเตอรอล มาจากอะไร?
-หลายคนอาจจะคิดว่า คอเลสเตอรอลในร่างกายที่มีมาจาก “อาหาร” อย่างเดียวเท่านั้น แต่ในความเป็นจริงนั้น ร่างกายของเรามีการสร้าง คอเลสเตอรอล ขึ้นมาเอง อวัยวะที่มีหน้าที่สร้างไขมันชนิดนี้ก็คือ “ตับ” นั่นเองค่ะ
-เนื่องจาก คอเลสเตอรอลคือไขมันที่ไม่สามารถละลายในน้ำได้ ก่อนที่ร่างกายจะนำไปใช้ประโยชน์จึงจะต้องมีการรวมตัวเข้ากับโปรตีนที่มีชื่อว่า อะโพโปรตีน (apoprotein) เพื่อเปลี่ยนไขมันส่วนนี้ให้เป็น ไลโพโปรตีน (lipoprotein) ก่อน จากนั้นคอเลสเตอรอลที่อยู่ในรูปแบบของ ไลโพโปรตีน (lipoprotein) จะถูกดูดซึมเข้าร่างกายต่อไป

คอเลสเตอรอล ส่งผลต่อร่างกายอย่างไรบ้าง
-คอเลสเตอรอลจะส่งผลต่อร่างกายอยู่ 2 สภาวะ ได้แก่ ภาวะร่างกายมีคอเลสเตอรอลในเลือดต่ำ และ ภาวะร่างกายมีคอเลสเตอรอลสูง ซึ่งทั้ง 2 สภาวะนี้จะส่งผลแก่ร่างกายที่แตกต่างกันออกไป
1.ภาวะร่างกายมีคอเลสเตอรอลในเลือดต่ำ
แม้ว่าภาวะคอเลสเตอรอลสูง จะเป็นภาวะที่หลายๆคนวิตกกังวล แต่รู้หรือไม่คะว่า ภาวะคอเลสเตอรอลในเลือดต่ำก็ส่งผลร้ายกับร่างกายของเราได้เช่นกัน นั่นก็เพราะว่า
-คอเลสเตอรอลเป็นสารที่จำเป็นต่อระบบประสาท เป็นอาหารสมอง หากขาดไปย่อมส่งผลเสียต่อสมองของเราแน่ๆ
-คนที่มีระดับคอเลสเตอรอล 200 – 225 มีอายุยืนกว่า ผู้ที่มีระดับคอเลเตอรอลที่ 150 – 200
-คนที่มีระดับคอเลสเตอรอลต่ำ(มากจนเกินไป) มักมีความสัมพันธ์กับการเป็นโรคมะเร็ง และโรคร้ายแรงอื่นๆ
-ร่างกายที่มีการลดระดับคอเลสเตอรอลเร็วจนเกินไป อาจจะส่งผลให้คนๆนั้นเกิดภาวะคิดค่าตัวตายได้

2. ภาวะร่างกายมีคอเลสเตอรอลสูง
-หากร่างกายของเรามีคอเลสเตอรอลที่สูงมากจนเกินไป จะทำให้เสี่ยงต่อการเกิดคราบไขมันสะสมที่หลอดเลือดแดง ทำให้เกิดภาวะหลอดเลือดหัวใจตีบได้
-เมื่อเกิดภาวะหลอดเลือดตีบ จะส่งผลให้เกิดภาวะหัวใจล้มเหลวได้
-เสี่ยงต่อภาวะเส้นเลือดสมองอุดตัน หรือเกิดภาวะเส้นเลือดในสมองแตกได้ อาการที่ตามมาจากภาวะหลอดเลือดในสมองแตก ก็คือ ร่างกายสูญเสียการทรงตัว อาจทำให้กลายเป็นอัมพฤกษ์ อัมพาตหรือพาร์คินสันได้ แต่หากเกิดขึ้นกับสมองในส่วนรับรู้ อาจจะทำให้เกิดโรคอัลไซเมอร์(ภาวะความจำเสื่อม) ได้
-เสี่ยงต่อการคั่งของไขมัน ส่งผลให้ตับทำงานช้าลง หรือเกิดภาวะไขมันพอกตับ (fatty liver) ได้ ภาวะนี้ส่งผลทำให้ตับหรือไตสูญเสียการทำงาน อาจส่งผลให้ตับวาย หรือเสียชีวิตได้
-ภาวะคอเลสเตอรอลสูง ยังส่งผลกระทบต่อผู้ที่มีความเสี่ยงทางด้านพันธุกรรมหรือผู้ป่วยที่เป็นโรคเบาหวาน หรือความดันโลหิตสูง และผู้ป่วยโรคทางพันธุกรรมที่ทำให้ตับทำงานสร้างคอเรสตอรอลมากกว่าปกติอีกด้วย
จากที่กล่าวมาข้างต้น สิ่งที่จะเป็นสัญญาณว่าคุณถึงเวลาต้องลดคอเลสเตอรอลหรือยัง คือผลการตรวจร่างกายประจำปี ของคุณนั่นเองค่ะ และวิธีการป้องกันภาวะคอเลสเตอรอลสูงได้ดีที่สุด คือ ควรหาเวลาออกกำลังกาย อย่างน้อยสัปดาห์ละ 3 วัน (วันละครึ่งชั่วโมง) เพื่อเพิ่มปริมาณ HDL ในเลือด เพื่อให้ HDL ต่อกรกับไตรกลีเซอร์ไรด์อย่างได้ผลดีที่สุด

นอกจากออกกำลังกายแล้ว คุณควรให้ความสำคัญกับอาหารการกินเพิ่มเติมด้วย เมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ในสภาวะไขมันในเลือดสูง ควรงดการทานอาหารที่มีคอเลสเตอรอลสูง ( อาหารทะเล เช่น กุ้ง หอย ปู ปลาหมึก ) และเลือกรับประทานปลาและอาหารที่มีโอเมก้าสูงมากขึ้น

นอกจากนี้ ควรงดอาหารที่มีไขมันอิ่มตัวสูง เช่น อาหารที่ผ่านการทอด อาหารที่มีการดัดแปลงในรูปแบบต่างๆ เช่น ขนมคบเคี้ยว และ เบเกอรี่ต่างๆ และให้รับประทานอาหารที่มีส่วนช่วยลดคอเลสเตอรอล เช่น ปลา และ ผักสดต่างๆ ให้มากขึ้น เพื่อสุขภาพที่ดีของคุณค่ะ

เพราะสุขภาพที่ดีสร้างได้ด้วยตัวเอง คุณควรให้ความสำคัญกับการดูแลรักษาสุขภาพร่างกายให้มากขึ้น หรือลองมองหาประกันสุขภาพซักฉบับเพื่อรองรับความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตก็ถือเป็นทางเลือกที่ดีเช่นกันนะ

ขอบคุณ : https://finance.rabbit.co.th/blog/cholesterol-effect-on-health

อาหารเสริม Herbraga ใช้ให้ระบบการเผาผลาญดีขึ้น

ความดันโลหิตตกเมื่อลุกยืน

2018-05-12T11:22:00.001+07:00

ภาวะ/โรคความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืน หรือความดันโลหิตตกเมื่อลุกยืน หรือความดันตกในท่ายืน (Orthostatic hypotension หรือ Postural hypotension)
คือโรค/ภาวะเมื่อเปลี่ยนท่าจากนอนหรือจากนั่งเป็นลุกยืน จะส่งผลให้มีความดันโลหิตเปลี่ยนแปลงต่ำลงหรือตกลงทันทีอย่างรวดเร็วภายในประมาณ 3 นาที โดยความดันโลหิตตัวบน (Systolic) จะต่ำ/ตกลงอย่างน้อย 20 มิลลิเมตร (มม.) ปรอท (mm Hg) และ/หรือความดันโลหิตตัวล่าง (Diastolic) ต่ำ/ตกลงอย่างน้อย 10 มม.ปรอท แต่โดยทั่วไปมักมีอาการเสมอเมื่อความดันโลหิตตัวบนต่ำกว่า 90 มม.ปรอท และ/หรือความดันโลหิตตัวล่างต่ำกว่า 60 มม.ปรอท
ความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืนเป็นภาวะ/โรคพบได้บ่อยในผู้สูงอายุโดยเฉพาะเมื่ออายุมาก กว่า 65 ปี (ประมาณ 20 - 30% ของผู้สูงอายุทั้งหมด) และพบมีอาการประมาณ 5 - 10% ในวัยกลางคน ผู้หญิงและผู้ชายมีโอกาสเกิดได้ใกล้เคียงกัน

โรคความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืนเกิดได้อย่างไร?
-โดยทั่วไปเมื่อเราเปลี่ยนท่าจากนอนหรือจากนั่งเป็นลุกยืนทันที จะส่งผลให้เลือด/โลหิตที่มีการไหลเวียนโลหิตประมาณ 500 - 1,000 มิลลิลิตร (มล.) ตกลงไปคั่งอยู่บริเวณขาทั้งสองข้างและในบริเวณช่องท้องตามแรงโน้มถ่วง/แรงดึงดูดของโลก จึงส่งผลให้เกิดเลือดไม่พอในการไหลเวียน ซึ่งในภาวะปกติร่างกายจะชดเชยเพื่อให้ความดันโลหิตปกติโดยกระบวนการของประสาทอัตโนมัติ (Sympathetic nervous system) กล่าวคือ มีการเพิ่มแรงต้านทานในหลอดเลือด มีการเพิ่มการไหลกลับเข้าหัวใจของเลือดดำ และมีการเพิ่มการบีบตัวของหัวใจ แต่ในคนที่กระบวนการเหล่านี้เกิดขึ้นไม่ได้ด้วยเหตุผลใดก็ตามเช่น ภาวะขาดน้ำ หรือโรคหัวใจ การลุกยืนทันทีจึงส่งผลให้เกิดความดันโลหิตต่ำ/ตกทันที จึงก่อให้เกิดภาวะ/โรคที่เรียกว่า “ความดันโลหิตต่ำ/ตกเมื่อลุกยืน”
ความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืนที่มีสาเหตุเกิดจากภาวะชั่วคราวที่ไม่ใช่เกิดจากโรค เรียกภา วะนี้ว่า “ภาวะ/โรคความดันโลหิตต่ำ/ความดันโลหิตตกเมื่อลุกยืนเฉียบพลัน (Acute orthosta tic hypotension)” ซึ่งมักมีความดันโลหิตต่ำได้มากจึงมักก่ออาการเป็นลมได้ แต่เมื่อมีสาเหตุมาจากโรค อาการมักเป็นๆหายๆ ความดันโลหิตมักต่ำลงไม่มากจึงไม่ค่อยเกิดการเป็นลม เรียกภาวะนี้ว่า “ภาวะ/โรคความดันต่ำ/ตกเมื่อลุกยืนเรื้อรัง (Chronic orthostatic hypotension)”

อะไรคือปัจจัยเสี่ยง/สาเหตุของความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืน?
ผู้ที่มีปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดภาวะ/โรคความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืนได้แก่
-ผู้สูงอายุ: จากการมีโรคเรื้อรัง/โรคประจำตัวต่างๆและการเสื่อมถอยของเซลล์ทุกชนิดในร่างกายรวมทั้งของหัวใจ หลอดเลือด และประสาทอัตโนมัติ รวมทั้งยังไม่ค่อยได้ดื่มน้ำ ร่างกายจึงมักอยู่ในภาวะขาดน้ำเสมอ
-ภาวะขาดน้ำ: จึงส่งผลให้ปริมาตรของน้ำในหลอดเลือดลดลง ส่งผลให้ปริมาตรของเลือดในร่างกาย/ในหลอดเลือดลดลง เมื่อเกิดเลือดคั่งในขาหรือในช่องท้องจึงเกิดภาวะความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืนได้ง่ายเช่น จากดื่มน้ำน้อย จากอากาศร้อน เหงื่อออกมากจากเล่นกีฬา หรือทำงานกลางแจ้ง หรือการสูญเสียน้ำจากท้องเสียรุนแรง

ความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืนมีอาการอย่างไร?
-อาการจากความดันโลหิตต่ำ/ตกเมื่อลุกยืนได้แก่ อาการผิดปกติที่เกิดขึ้นเมื่อลุกยืนทันทีจากท่านั่งหรือนอนเป็นท่ายืน ซึ่งมักพบเกิดบ่อยกว่าในช่วงตื่นนอนเช้า หลังการออกกำลังกาย หรือหลังการเบ่งอุจจาระ โดยอาการที่พบบ่อยได้แก่
-มึนงง วิงเวียน,เซ,เหนื่อย มือสั่น,หูไม่ได้ยิน หรือได้ยินน้อยลง หูอื้อ,ตาพร่า,คลื่นไส้,อาจปวดศีรษะ ปวดต้นคอ หรือปวดไหล่,ขาชา,เมื่อความดันโลหิตต่ำมากอาจเป็นลมหมดสติ

โรคความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืนรุนแรงไหม? มีผลข้างเคียงอย่างไร
-การพยากรณ์โรค/ความรุนแรงของภาวะ/โรคความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืนขึ้นกับสาเหตุ แต่โดยทั่วไปไม่รุนแรง รักษาควบคุมได้
ส่วนผลข้างเคียง/ภาวะแทรกซ้อนจากภาวะนี้ที่พบได้บ่อยเมื่อไม่ระมัดระวังคือ การล้มที่อาจทำให้เกิดกระดูกหักได้ และการเป็นลมหมดสติอาจส่งผลให้อวัยวะต่างๆขาดเลือดโดย เฉพาะสมองถ้ารักษาไม่ทันอาจส่งผลให้เกิดอัมพาตถาวรได้

ป้องกันโรคความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืนได้อย่างไร?
-การป้องกันโรคความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกยืนจะเช่นเดียวกับที่ได้กล่าวแล้วในหัวข้อ การปรับพฤติกรรมการใช้ชีวิตและการดูแลตนเอง อ่านเพิ่มเติมใน 2 หัวข้อนั้นทั้งนี้ที่สำคัญคือ
-ดื่มน้ำสะอาดให้ได้อย่างน้อยวันละ 6 - 8 แก้วเมื่อไม่มีโรคที่ต้องจำกัดน้ำดื่ม และตามปริมาณน้ำที่ร่างกายสูญเสียไปเช่น ในภาวะเหงื่อออกมาก เป็นต้น
-ป้องกันรักษาควบคุมโรคที่เป็นสาเหตุให้ได้ดี
-หมั่นออกกำลังกายสม่ำเสมอตามควรกับสุขภาพ
-เคลื่อนไหวร่างกายเสมอ
-ไม่ดื่มแอลกอฮอล์
-ระมัดระวังการใช้ยาต่างๆและต้องรู้ผลข้างเคียงของยาที่ใช้อยู่เสมอ