Gelecek sene hemen hemen herkesin bildiği masallardan biri olan Pamuk Prenses beyaz perdeye teşrif edecek. Bilindik masalın pek çok farklı çizgi film uyarlamasını görsem de ilk mi yoksa yeniden bir sinemaya taşınacağı konusunda açıkcası pek bilgim yok. Yine de Comic-Con da yayınlanan resimlere baktığımız da bu Pamuk Prenses bildiğimiz tarza olmayacak.

Başrollerinde Kristen Stewart ( Pamuk Prenses ) , Chris Hemsworth ( Avcı ), Charlize Theron ( Kötü Kraliçe ) ve Sam Claflin’ın ( Prens ) yer alacak yapım yönetmeninde ilk sinema filmi olacakmış. Kadronun gücünü bakarsakta yönetmene güven tam gibi gözüküyor. Özellikle de Charlize Theron’un yer aldığı farklı bir Pamuk Prenses filminin insanı şimdiden heyecanlandırdığını söylemek lazım. Neyse biz şimdilik Comic-Con’da yayınlana resimlerle idare edelim, sene sonuna doğru fragmanı ve gelecek sene filmin kendisini izleyebiliriz.
 

Sucker Punch filmini daha çıkmadan fazlasıyla hayranı oldum sanırım. İnternette gezerken de filmin retro afişleri ile karşılaştım. Afişleri de fazlasıyla beğendim. Keşke retro tarzı afişlerin sayısı daha fazla olsaydı. Yapımcılar sadece 5 hanım kızımız için birer tane retro afiş hazırlamışlar.

Bazen tüm klasik, ödüllü, bağımsız fimleri bir kenara bırakmak ve çocukluğumuz kahramanlarının filmlerine geri dönmek gerekiyor. Hele ki o Sylvester Stallone gibi Rocky ve Rambo serileri ile çocukluğumuzun idollerinden biri olmuşsa. Judge Dredd filmi de tam da böyle hissettiğim zamanlar da karşıma çıkan bir Sylvester Stallone yapımı.

Aslında Judge Dredd’i sadece çocukluğumuzun Sylvester Stallone filmlerinden biri olarak da değerlendirmek de haksızlık olur sanırım.

Önce post apokaliptik olmasını söylesem, çizgi romandan geldiğini mi söylesem bilemedim. benim gibi bu iki tarzından hastası olan biri için tarifsiz yapımlardan biri. Film, 2139 yılında çökmüş dünyadaki bir mega kentte yaşayan kanunun uygulayıcıları yargıçların hikayesini, daha doğrusu bu yargıçların arasında en özeli olan Dredd’in hikayesini anlatıyor.

Ne yalan söyliyeyim, film hikaye bana yine bir Sly filmi olan ve Demolition Man’i, hatırlatmadı desem yalan olur. Demolition Man de zaten Judge Dredd’den 2 yıl önce yayınlanmıştı.Sanki Sly iki farklı yozlaşmış gelecek göstermek istemiş gibi temel de benzer sayılabilecek filmler de art arda oynamış. Sly’i bu konu da ne kadar takdir ettim anlatamam.

Judge Dredd oyucu kadrosunda Sly dışında da önemli oyuncular yok değil. Max von Sydow, Diane Lane, Armand Assante, ve Rob Schneider ilk gözüme batanlar. Zaten Rob Schneider’ın Demolition Man filminde oynadığını söylemem lazım. Komik adam vesselam Sly’nin filmlerine iyi gidiyor. Diane Lane için de bir satır açmak gerekiyor. Film de bana feci şekil de Catherine Zeta Jones hatırlattı. Aynı güzelliği onda gördüm.

Zaman geliyor ki yeni filmlerden, klasiklerden, ödüllü filmlerden, kült filmlerden diye uzayıp giden apoletli filmleri bir kenara bırakmak gerekiyor sanırım. İşte böyle zamanlarda büyük IMDb kullanıcılarında 10 üzerinden 5 verdiği ama benim için 10 üzerinden 11′i hak eden Judge Dredd gibi filmleri izlemek gerekiyor.

Sucker Punch, hemen çıksa da izlesem diye sabırsızlıkla beklediğim bir film. Özellikle de fragmanında gördüğüm fantastik ögeler ve görsel şölen tarzındaki sahneleri ile sabırsızlığımı da epey bir arttırdı. Filmin yönetmeni de görsel efektleri ile fark yaratan yapımlar olan 300 ve Watchmen’in yönetmeni Zack Snyder olunca beklentileri aşağıdaki tutmak pek mümkün olmuyor.

Genç bir kız üvey babası tarafından bir akıl hastanesine kapatılır. Bir kaçış planı yaparak başka bir evrene geçen kız, kendisini buradan kurtarmanın bir yolunu var.

Sucker Punch”ın konusu en basit anlatımı ile yukarıdaki gibi. Tabi olayın güzelleştiren bölümü ile “başka bir evrene geçiş” kısmı oluşturduğunu tahmin etmek zor değil. Neyse film çıkmadan fazla bir yorum yapmanın pek manası yok. Ama filmin bir görsel şölen niteliğinde olacağına şimdiden eminim. Artık filmin fragmanı kısa bir bakış atalım.

Filmin Türkiye’deki vizyon tarihi ise şu an için 14 Nisan 2011 olarak gözüküyor. Esas merak ettiğim ise filmin isminin nasıl çevirileceği, internet üzerinden o kadar sinema sitesine bakmama rağmen şu an için belirlenmiş Türkçe bir isim yok.

Bir gençlik filmi düşünün ki içerisinde komedi, müzik, görsel efekt, romantizm ve aksiyon olsun. Üstüne bir de izlerken insan da aşırı absürtlük tadı bırakmasın. Scott Pilgrim vs. The World işte böyle bir film, bize atari zamanlarındaki dövüş oyunlarını hatırlatırken bir yandan da eğlenceli bir hikaye sunuyor.

Edgar Wright ismini kaç kişi takip ediyor bilmiyorum. Ama yönetmen koltuğunda oturduğu filmler ve diziler içerisinde daha bana uymayan veya beğenmediğim tek bir yapım bile yok. Edgar Wright’in izlediğim film ve dizilerini kısaca saymak istersem; Hot Fuzz, Shaun of the Dead ve Spaced ilk aklıma gelenler. Türünde en beğendiğim yapımlara imza atmış bir yönetmenin filmi olunca ortaya da beğenmeyeceğim bir yapım çıkması haliyle pek muhtemel olmuyor.

Edgar Wright’ın özellikle filmin akıcılığı ve görselliği nedeni ile kutlamam gerekiyor. Bir sahneden diğer sahneye bazen öyle ani bir geçiş oluyor ki başka film olsa kafa karışıklığına neden olacak durum film içerisinde bir komedi ögesine dönüşüyor. Aynı şekil de görsel efektler filmi absürt duruma getirmek yerine hayal gücü temelli bir mizah anlayışını ekliyor.

Scott Pilgrim’in konusuda gelince çizgi roman dünyasına ufak bir geçiş yapmak gerekiyor. Filmi izledikten sonra yaptığım mini araştırma da filmin konusunun 6 ciltlik bir çizgi romandan geldiğini öğrendim. Çizgi roman serisini şu an için temin etmem maalesef mümkün olmadı. Ancak internette okuduklarım eşliğinde filmin çizgi roman serisine uygun olduğunu söyleyebilirim. Her uyarlama gibi kötü yanıysa iki saatlik filme çizgi roman serisindeki tüm hikayenin sığdırılması. Filmi izleyince çizgi roman serisinin büyük çoğunluğu aktarılacak şekil de bir film serisi oluşturulsa nasıl olurdu çok merak ediyorum.

Şimdi gelelim filmimizin esas konusuna, Scott 22 yaşında derin bir ayrılık acısı çeken gençtir. Scott tam bu dönem de biraz da gizemli olan Ramona Flowers ile karşılaşır. Ancak önünde büyük bir engel bulunmaktadır. Bu engel Ramona’ın 7 eski sevgilisidir. Ramona ile birlikte olabilmesi için 7 eski “şeytani” sevgiliyi yenmesi gerekmektedir. Bununla birlikte Scott “Sex Bob-omb” isimli bir rock grubunun gtaristidir. Eski sevgililerle savaşı sırasında arkadaşları ile birlikte müzik grubunu tanıtma çabasındalardır. Film de bizlere Scott’ın 7 eski sevgili ile müdacelesini komedi ve müzik ile iç içe bir şekil de sunuyor.

Kadroya baktığımızda da Juno’dan hatırladığım Michael Cera başrolde Scott Pilgrim’i canlandırıyor. Ramona Flowers rolünde ise pek çok yapım da yer alsa da aklımda Death Proof’daki rolü ile kalan Mary Elizabeth Winstead bulunuyor. Başroldeki ikilimiz dışında Kieran Culkin, Ellen Wong, Mark Webber, Brie Larson ve Brandon Routh göze çarpan rollerde yer alıyorlar.

Kelimeleri kısaltmak ve filmi hakkında son sözü söylemeye gelince keyifli bir Pazar için kaçırılmaz bir film diyebilirim. İzleyin, izleyin, izleyin.

Hiç kuşkusuz bu yıl NBA’de en büyük bomba Lebron James ve Chris Bosh’un Dwyane Wade‘in takımı olan Miami Heat‘e geçmesi olmuştur. Böylelikle benim de ihtimalinden bile korktuğum şey gerçek olmuş oldu. NBA’ın üç büyük oyuncusu aynı çatı altında girdiler. Derken bu yıl ortaya çıkan sonuç hiç de hoşuma gitmedi değil.

Miami Heat belki gelecek yıllara damgası vuracak bir takım yarattı. Dürüst olmak gerekirse belkisi bile fazla aslında. Neyne gelelim biz günümüze, Miami Heat “büyük üçlü”süne rağmen büyük takımlara karşı ( %50 barajının üstündeki takımlar ) pek de iyi sonuçlar alamıyor. Son karşılaşmada da Chicago Bulls karşısında hezimete uğradılar. Ne yalan söyliyim Miami Heat‘ın her aldığı malubiyette derin bir haz alır oldum. NBA gibi bir organizasyon da bu denli güçlü oyuncularında aynı çatı altında olmasını hiç hoş karşılamayan biri olarak.

Konu ile ilgili olarak da Majesteleri Michael Jordan‘ın yorumu eklemek isterim. Michael  Jordan, “Geçmişe bakıyorum da, benim Larry Bird ve Magic Johnson’ı arayıp gelin aynı takımda oynayalım demezdim.” diyor ve ekliyor. Efsanevi oyuncu yine de zamanın değiştiğini söyleyerek “Birlikte oynamaları kötü bir şey değil. Çocukların ellerinde şampiyonluk için bir fırsat var. Ancak dürüst olmak gerekirse şimdi ligde oynuyor olsaydım ben o üçünün bulunduğu takımı yenmeye çalışırdım.”

Hatta Majestelerini bir kenara bırakırsak Charles Barkley’in daha Lebron hakkında yaptığı açıklama daha da doğru gibime geliyor. Charles Barkley, “LeBron James hayatı boyunca Jordan olamayacak. İstediği kadar şampiyon olsun, bu kararıyla tartışmaya bile dahil edilmeyecek. Cleveland’da kalıp ‘esas oğlan’ rolüyle şampiyonluk kazanmaya çalışmak onurlu bir davranış olurdu. Eğer Cleveland’da kalsaydı ve tek bir şampiyonluk bile kazansaydı, kendi tarihini yazabilirdi. Miami’de kaç kupa kaznırsa kazansın, orası Dwyane Wade’in takımı.”

Bize NBA’yi sevdiren oyuncularda benimle aynı düşünceyi paylaşırken herhalde benim de Miami Heat’in malubiyetlerinde mutlu olmam pek de kötü bir şey değil.

Müzik piyasasını takip eden biri olmadığım için Nilüfer’in son albümünde eski parçalarını rock sanatçıları ile yeniden yorumladığını öğrenmem biraz geç oldu. Gerçi albümün çıkalı da sadece 1 ay olmuş. Neyse konumuza dönersek, bildiğimiz nostalji albümler yerine klasikleşen eserlerin rock yorumu katılması ve işi rock sanatçıları ile düete getirmek şahsımca çok çok güzel bir fikir olmuş.

Albümü dinlediğimde de özellikle Malt, Hayko Cepkin ve Şebnem Ferah düetlerini beğendim. Özellikle Hayko Cepkin’in kendine has vokali Aşk Mevsimi şarkısına ayrı bir tad getirmiş. Yine de albümün içerisinde tüm parçaların ayrı bir güzelliği var.

Albüm kutusunun ise karton kapaklı kitap tipinde yapılmış olması güzel fikir de bana hafiften dayanıksız gibi geldi. Tabi bu da 1000′de 1 benim almış olduğum albüme denk gelmiş olabilir.

Albüm içeriğindeki parçaların listesi de aşağıdaki gibi.

Nilüfer – 12 Düet

1. Erkekler Ağlamaz
Seslendiren: Nilüfer & Şebnem Ferah

2. Göreceksin Kendini
Seslendiren: Nilüfer & Yüksek Sadakat

3. Ara Sıra Bazı Bazı
Seslendiren: Nilüfer & Malt

4. Sensiz Olmaz
Seslendiren: Nilüfer & Teoman

5. Haram Geceler
Seslendiren: Nilüfer & Gece Yolcuları

6. Hey Gidi Günler
Seslendiren: Nilüfer & Ogün Sanlısoy

7. İntizar
Seslendiren: Nilüfer & Badem

8. Aşk Kitabı
Seslendiren: Nilüfer & Hayko Cepkin

9. Unut Gitsin
Seslendiren: Nilüfer & Cingi

10. Uzak Dur Ateşimden
Seslendiren: Nilüfer & Rashit

11. Selam Söyle
Seslendiren: Nilüfer & TNK

12. Kim Arar Seni
Seslendiren: Nilüfer & 4X4

Sinema dünyasının en çok konuştuğu ödül törenin bu seneki organizasyonunu geri de bıraktı. Son yıllarda ödül törenini izlememe fırsatı bulamamış olsam da bu sefer biraz da o saatte izleyecek başka bir şey bulamadığımdan organizasyonu takip etme şansı buldum. İnternet üzerinde hemen hemen tüm haber sitelerinde Oscar ödüllerini kimlerin aldığı yazdığı için o konuya girmeden ödül töreninden aklımda kalanları ve beğendiğim olayları yazmak daha uygun olur diye düşünüyorum.

83. kez düzenlenen ve her sene hakkında organizasyon “pek de iyi olmadı” gibi laflar çıkan töreni şahsen beğendiğimi söylemem gerekiyor. En azından beni fazlasıyla güldürdü. Özellikle törenin açılışında gösterilen ve aşağıya eklediğim film montaj videosu feci olmuş. Montaj da Oscar sunucuları Anne Hathaway ve James Franco’nun en iyi film adayı yapımlar arasında yaptıkları kısa gezinti konu ediliyor.

Genel itibari ile beğenmediğim nokta ise gecenin sunucuları Anne Hathaway ve James Franco oldu. Onları yerine başka kişi veya kişiler olsaydı daha hoşuma giderdi. Tabi bu tamamen iki sunucuya kişisel olarak takip etmemen ve onlara karşı hafiften antipati duymamdan kaynaklanıyor. Yoksa performansları fena değil.

Ödüllerin dağılımına geldiğimiz de ise Christian Bale’in sonunda ödül alabildiğine çok sevindim. Oscarlı oyuncu olarak anılma zamanı gelmişti de geçiyordu. Gerçi törene geldiği sakalı gördükten sonra akademi üyeleri Oscar’ı ona vermekten vazgeçselerdi de çok şaşırmazdım.  Açıkcası kendisi aldığı Oscar’dan ziyade sakalı nedeni ile tebrik etmek isterim.

Christian Bale’in aldığı ödül dışında dağıtılan ödüllere pek dikkat etmedim. Yine de en iyi film ödülünü The Social Network ve Inception’un almasını isterdim. Gerçi Oscar en zaman benim istediğim filme en iyi film ödülü vermiş ki bu zamana kadar. Aklıma yine Pulp Fiction’un ödülü alamaması geldi.

Ufak bir notta adaylıklar için eklemem isterim.  Scott Pilgrim vs. The World’un en azından en iyi görsek efekt dalında aday olması bekliyordum. Hem görsel efektleri ile ön plana çıkan hem de başarılı bir filme neden hiç adaylık dâhi vermediklerine şaşırıyorum.

Bunlarla birlikte ödül törenini daha geri de bıraktık. En azından ödül dağılımının geçen seneye göre daha adil olduğunu düşünüyorum. Artık önümüzdeki törenlere bakacağız.

Soylu bir aileden gelmek ve albino olmak Afrika’da müzik yapmayı engelleyen en önemli iki unsurdur sanırım. Salif Keita, bu iki unsara da sahip olmasına rağmen inadı ile müzğin ruhunun Afrika temsilcisi olmuştur. Salif Keita “Allah her insanı mükemmel yaratmaz, eksiklikler verir. Bendeki eksikliğe rağmen bana müziği bağışladı” sözleri ile kendisini ve düşünceleri çok güzel bir şekil yansıtmıştır. Şarkıları dinlemek veya anlamak için de söylediği dili bilmekte gerekmez. Salif Keita‘nın sesi ve ritmi zaten hem şarkılarını anlaşılır kılmakta hem de dünyayı anlatmaktadır.

Salif Keita hakkında açıkcası daha fazla söyleyecek söz bulamıyorum. Şarkıları kendisini anlatan biri olmasından sanırım. Özellikle Folon, Yamoro ve Ali filminin soundtrack’ın yer alan Tomorrow şarkılarını dinlemek bir nevi Salif Keita‘yı anlamak gibi bir şey oluyor. Şarkılarında Folon‘un videosunu zaten aşağıdan izleyebilirsiniz. Gerisi için de Youtube ziyaret etmeniz yeterli olacaktır.

Stargate efsanesinin 3. serisi uzun bekleyişin sonunda Syfy kanalında prömiyerini yaptı. Stargate Universe, Stargate filmi, Stargate Sg-1 dizisi ve ardından gelen Stargate Atlantis dizisi sonrası efsanenin son halkası olma özelliğini taşıyor.

İlk bölümü sonucunda Stargate‘in kendine has özelliklerini taşımasına rağmen Battlestar Galactica tadı taşıması da diziyi diğer serilere göre farklı bir yapım olacağının sinyallerini veriyor. Dizinin konsept olarak eski serilerden farklı olmasını alıştığımız Stargate efsanesinin son halkasında büyük değişiklikler göreceğimizin ilk belirtileri arasında yer alıyor.

Stargate Universe, ilk bölüm itibari ile diziminizin kahramanlarının nasıl farklı bir galaksiye gittiklerini ve yıldız geçidinin 9. halkasını keşfetmelerine yer veriyor. Daha doğrusu geçitin 9. halkasının nasıl kulladığını keşfediyorlar. Böylece Stargate ekibi sonunda kendi galaksilerinden uzaklaşıp bilinmezliklerin içerisine yolculularına başlıyor. Dizinin esas önemli noktası da burada diyebiliriz. Yeni ekibimiz  diğer serilerdeki gibi dünya ile sürekli iletişim halinde değiller. Şu an için dünyaya dönme veya destek alma gibi imkanları da bulunuyor. Sadece benim sevdiğim ırk olan Ancients‘ın iletişim araçları ile dünyaya ile iletişim de olabileceklerine dair ipucular alıyoruz. Bu arada Ancients ırkı Stargate’in de icat etmişlerdir. Eski seriyi izlemeyenler için ufak bir tiyo olsun.

İlk bölüm de bu olaylar yaşanırken dizideki karakter hakkında da hem flash back’ler hem de aldıkları kararlar ile fikir sahibi olabiliyoruz. Özellikle ekibin başı konumunda olan Dr. Nicholas Rush’a dikkat çekmek isterim. Serinin başlamasına sebep olan kişi de diyebiliriz. Benzer serilerdeki gibi işini çok sevmesinin bir yana bırakırsak, asosyal olması özellikle ilgi çekiyor. Daniel jackson gibi herkesin sevdiğim bir karakterden sonra bu tarz bir karakteriniyi bir farklılık getireceğini düşüncesindeyim. Yine de Daniel Jackson‘da dizi görmek güzel olur.

İlk filmin ardından 15 yıl sonra böyle bir serinin çıkması aslında iyi oldu .Hem seriyi yeni ufuklara taşıdı hem de serinin kemik izleyicisi öksüz bırakmadı. Kalite olarak baktığımız de ne kadar iyi olursa olsun. Kemik izleyici tarafından Stargate Sg-1 ile bir tutulamayacağını bildiğim için en iyi izleyip iyi vakit geçirmek sanırım. Bu arada ben de Stargate kemik izleyicisinden biriyim sanırım