Hiking-info.net | Verslagen

Rondom de Brocken (door den dzjow)

2009-06-05T13:44:00+01:00

Enkele maanden eerder. Bi kijkt al vol spanning uit naar een volgende trektocht die zou plaats moeten grijpen in de loop van mei. Ikzelf houd me afzijdig gezien ik nog niet weet of ik wel ga mee kunnen. Er wordt al volop over een bestemming nagedacht. De naam Schotland valt. Nee, te ver en te moeilijk. Wat vind je van Bretagne of de Normandische kust? Bwa, is dat niet te plat? Tot Hennie bijna letterlijk eist dat het Duitsland zal worden! Hoe zou het zijn in het Teutoburger Wald, het Thüringer Wald, op de Rothaarstieg, of de Harz? Avonden worden gevuld om zogezegd te vergaderen maar meer dan een beslissing om naar de Harz te gaan volgt er niet. Tot ik de kans schoon zie om mee te glippen en een route uitstippel. Mannekes, dit gaan we lopen in de Harz!

Dzjowina trekkingweekend (door den dzjow)

2009-05-30T10:42:01+01:00

Met slinkse manieren kwamen we zaterdagmiddag aan de gesloten Camping Alireu aan in de Semoisvallei, net voorbij Bouillon. De wagen lieten we hier achter en vertrokken dan op weg langsheen de rivier naar de hoofdstad van het Semoisdal.

Winterstage in Vallée de la Clarée (door Debbie)

2009-05-22T17:02:00+01:00

In 2008 volgde ik samen met Ivo een winterstage voor bergwandelaars in Chamonix via de Klim- en Bergsportfederatie. Het was een goede kennismaking met lawinekunde en winternavigatie maar er was te weinig tijd om echt praktijkervaring op te doen. Als vervolg, wilde ik een echte tocht waarbij ons de nodige zelfstandigheid werd gelaten maar de gids ons kon wijzen op fouten. Daarnaast moest er ook nog ruimte zijn voor leermomenten over lawinekunde en reddingsoefeningen.
Ik sprak Arnaud Dewez aan, die de KBF-cursus ‘touwgebruik en veiligheid’ geeft en zijn eigen gidsbureau ‘PasseMontagne’ heeft opgestart. Zijn tweetalige vriend Dominique Olbrechts die verantwoordelijk is voor de winteropleiding van de Waalse bergwandelgidsen zou onze begeleider worden. Na een publieke oproep kon ik 4 andere enthousiaste winterwandelaars vinden.
Plaats van het gebeuren is de Vallée de la Clarée, een streek in de Hautes Alpes (Franse Alpen) waar enkel toerskiërs en sneeuwschoenwandelaars welkom zijn.

Langs de fascinerende rotsformaties van Klein Zwisterland (door den dzjow)

2009-05-18T18:26:00+01:00

‘s Avonds kom ik aan in het Müllerthal en loop nog wat rond langs de Zwarte Ernz met ondermeer een bezoekje aan de Schiessentümpel. Morgen ga ik er vroeg in vliegen.

Ontdekkingstocht door de Noordelijke Eifel (door Debbie)

2009-05-18T17:37:00+01:00

Deze tocht is een ware ontdekkingstocht door de noordelijke Eifel. We starten in het hoogst gelegen dorpje van België, Rocherath. Daarna zoeken we het veengebied op nabij Elsenborn om daarna resoluut de oversteek te maken naar Duitsland. Het gebied rond Kamp Vogelsang was tot voor kort Belgisch militair oefengebied maar sinds 2007 is het omgetoverd tot National Park Eifel. Op het hoogplateau kijken we uit over de beboste Eifel en haar stuwmeren. We eindigen in Monschau, zondermeer één van de meest pittoreske dorpjes in de streek.

Sierra de Gredos (door RikTheMachine)

2009-05-07T13:24:00+01:00

Tijdens een scouting kamp met de stam zijn we 5 dagen de bergen in getrokken om te wandelen. Voor velen was dit de eerste kennismaking met wandelen in de bergen. De helft van de groep had stijgijzers en pikkels meegenomen voor de sneeuwvelden en top pogingen. Ook dit was de eerste ervaring met deze uitrusting. Door slecht weer in de afgelopen periode was er nog heel wat sneeuw te vinden. Veel goed weer heeft een aantal fantastische wandel dagen opgeleverd!

Een mislukte Tour du Wildhorn (door den dzjow)

2009-04-26T17:11:00+01:00

Midden november zocht ik me een 4-daagse trekking in de Zwitserse Berner Alpen. Mijn oog viel zo op de Tour du Wildhorn. Het leek me een niet al te moeilijke tocht met enkel de met kabels beveiligde Col des Audannes (2886m) als een lastiger obstakel. Normaal een tocht die vijf dagen in beslag zou nemen, maar stevige stappers kunnen het in vier dagen ook klaren. Als het weer het toeliet dan zou ik opteren voor de interessante doorsteek over de Arpelistock (3035m) om zo het westelijke deel van de ronde langsheen de minder aantrekkelijke Sanetschsee links te laten liggen. Tenminste als het weer het toeliet, want hoger in de bergen lag al een 30-tal centimeter sneeuw en bovendien werd enkele dagen voor vertrek duidelijk dat er nog een pak sneeuw ging bijvallen tijdens het weekend. Ondanks dit besloot ik om toch te vertrekken. Ik kon immers onderweg nog steeds bijsturen als ik dat nodig achtte.

Op en af rondom de Hohneck (door den dzjow)

2009-04-26T11:57:01+01:00

Begin november 2005 maakte ik een 5-daagse solotocht doorheen de centrale Vogezen in de omgeving van de Hohneck en de Rothenbachkopf en dat bij extreem zacht herstweer. Het werd een tocht waar ik vele lussen maakte om de hoogtemeters zo hoog mogelijk op te drijven.

Nat Jotunheimen (door den dzjow)

2009-04-21T10:19:00+01:00

Toen ik op de heenweg naar Noorwegen doorheen de hogere lagen van de troposfeer vloog zag het er al niet goed uit in de krant naast me. Mijn Noorse buurman was namelijk de krant aan het lezen en ik zag op een bladzijde grote fotootjes met huizen die omzoomd waren met woeste overstroomde bergrivieren. Het had de voorbije dagen inderdaad abnormaal hard geregend in Zuidelijk Noorwegen en voor zo ver ik maar de voorbije dagen had kunnen kijken naar de weersvooruitzichten leek er de eerste twee weken elke dag wel regen te gaan vallen met de eerste dagen niet veel bijster weer waar van te genieten viel. Wat gaat me de komende vier weken allemaal te wachten staan in mijn eerste confrontatie met Scandinavië?

Opmerking: Dit lange verhaal is geschreven met de intentie om de herinnering voor mezelf zo levendig mogelijk te houden en zal daarom niet bijster aangenaam zijn om te lezen. Neem het zoals het is en voor wie de inspanning wil leveren: veel moed!

Een rondje door de Vanoise (door den dzjow)

2009-04-19T18:03:00+01:00

Begin juli trok ik door het Parc National de la Vanoise. De Vanoise bevindt zich westelijk in het Franse deel van de Graische Alpen, het massief waarvan langs Italiaanse zijde Gran Paradiso (4049m) de hoogste top vormt. In het zuiden begrensd door de vallei van de Maurienne en in het noorden door de Tarentaise. Wildbivakkeren is officieel verboden binnen de grenzen van het nationaal park. Ik heb er telkens zo hoog mogelijk gebivakkeerd in de open lucht en één maal onder de tarp. De tocht die ik uitstippelde is een uitbreiding van de tocht die staat beschreven in het boek “Trektochten in de Franse Alpen” van Hans Lasonder. Naast de trekking zelf plande ik alvast om in zijsprongen wat aan solo-alpinisme te doen met Pointe de l’Echelle (3422m) en La Dent Parrachée (3697m) als voornaamste geplande toppen.

In 27 dagen door Sarek (door den dzjow)

2009-04-19T05:53:00+01:00

Grauwe bergen waar tussen lange gletsjertongen de valleien in glijden, brede U-vormige dalen vol met veenmoerassen en verwilderde rivierarmen, berkenwoud in de lagere regionen waar elanden en beren zich schuil houden, de kleurrijke bergtoendra waar de kille wind alles in zijn greep neemt… confronteer jezelf met Europees Alaska en wordt een nietig wezen in dit universum.

Opmerking: Het verhaal over deze tocht is geschreven met als doel om de herinnering voor mezelf in de toekomst zo levendig mogelijk te houden. Verwacht dus geen lyrisch en vlot leesbaar verhaal. Wie een wildernis als Sarek wil ontdekken zal hiervoor een behoorlijke inspanning moeten leveren, zo ook om door mijn avontuur te worstelen. Voor zij die deze inspanning de moeite waard vinden: veel moed!

Over de ruige Stubaier Höhenweg (door den dzjow)

2009-04-16T18:55:00+01:00

Nog nooit was ik erop uit getrokken met een rugzak en tentje, zelfs nog niet in de Ardennen. Nadat ik de beperkingen van dagtochten beu was en het berglopen van weleer door fysieke letsels niet meer voor mij was weggelegd, wilde ik steevast een bergtrekking maken met overnachtingen in de tent. Stil al dromend van de Pyreneeën, besliste ik aanvankelijk om toch voor die eerste keer op gemakkelijker terrein te beginnen. Mijn ogen waren gericht naar de Cantal in het Franse Centraal Massief. Maar, zeker van mijn stuk dat ik was, stelde deze streek me ergens niet tevreden, niet ruig genoeg. De Stubaier Alpen kende ik al gedeeltelijk van toen ik als 11-jarige snotaap hier al ronddoolde met de kaart in de hand en een wanhopige vader die hijgend achter me aan volgde. De Stubaier Höhenweg leek op mijn lijf geschreven. Met een arsenaal aan zware en deels overbodige spullen in de rugzak trok ik op weg naar Oostenrijk. Nu, jaren later en heel wat ervaring rijker, kijk ik naar mijn allereerste trekking terug als een onnodige martelgang: te weinig voedsel en vooral een rugzak die het dubbele woog van wat ik nu voor zulke tocht zou meenemen was hier voornamelijk de oorzaak van. Ook ik ben begonnen met beulwerk en fysieke inzinkingen.

Dit verslag is geschreven in het najaar van 2002. Als ik het terug lees ben ik het over vele zaken oneens geworden, maar het geeft goed weer hoe deze jongen ooit begonnen is.

Zweetdagen en bibbernachten op de Vercors (door Ivo)

2009-04-16T09:36:00+01:00

Een allegaartje van buitenlui, 7 in getal, trokken voor een week naar de Vercors, de idee ontsproten in de schoot van een hiking-info.net evenement. Luk was hun gids. Paniek op de vooravond toen heel Frankrijk resoluut besliste om onder het mom van een algemene staking tegen het beleid van Sarkozy een dag verlof te nemen. Ook het openbaar vervoer deed grotendeels mee. Al bij al hebben we er weinig van gemerkt. Tejo, Joery en Ivo zakten een dag eerder al af naar onze hoofdstad om te overnachten in Brussel Zuid, want zo had een stem aan de andere kant van de lijn beloofd: “Er zal zeker een wachtzaal zijn die open blijft”. (Verslag door Ivo, aangevuld door Tejo, Sarah, Veerle, Katrien, Luk en Joery ; randinfo door Joery)

Winterbivaktocht aan de rand van de Oostkantons (door Debbie)

2009-04-15T09:13:00+01:00

Het stroomgebied van de Salm is een groene heuvelende streek in het zuiden van België, aan de rand van de Oostkantons. Het landschap is gevarieerd, met grote aaneengesloten bossen met beekvalleitjes en groene velden rond de pittoreske dorpjes en gehuchtjes. Op het hoogplateau kan het best koud worden en daardoor blijft de sneeuw vaak een tijdje liggen.

Voorjaarstocht op de zuidwestflank van het Plateau des Tailles (door den dzjow)

2009-04-07T16:22:00+01:00

Een klein oefentochtje ging dit worden. Met Willem eens vlug 50km afmalen in de Ardennen. Tegenwoordig lijk ik elke twee tochten op ferme tegenslag te stoten. Die vrijdag leek meer op een ongeluksdag voor mezelf. Alvorens Willem de Ardennen zou vervoegen maakte ik van de vrije tijd gebruik om een kleine Luik-Bastenaken-Luik af te fietsen. Nog niet zo ver weg richting La Redoute smak ik op een afdaling al tegen het grof asfalt. 55km/u stond er op de teller. Een vriendelijke Waal vind me groggy op de weg. Van zodra ik kan sta ik recht. Schijnbaar niks gebroken (achteraf zou toch iets anders blijken), vol lelijke schaafwonden. Mijn fiets kapot maar nog bolbaar. Te Aywaille strompel ik een apotheker binnen en lap mezelf verder op aan het station. Wanneer Willem aankomt wil ik er snel in vliegen, de beste remedie om schaafwonden soepel te houden en de pijn te vergeten.

Een wintertocht door de Vercors (door Willem)

2009-02-22T19:55:00+01:00

Al een tijdje droomde ik na goeie ervaringen in groep in Vercors en Jura van m’n eerste solo wintertocht. Deze winter zou ik al met dat gebruikelijke gezelschap tijdens het intersemesterverlof de eerste week van februari naar de Chartreuse trekken, een ander voorgebergte van de Alpen nabij Grenoble. De kans om alleen op schok te gaan bood zich uiteindelijk veel sneller aan dan verwacht: toen ik medio december mijn examenrooster kreeg bleek ik een week vroeger gedaan te hebben. Ik besloot opnieuw naar de relatief makkelijke Vercors te trekken en vandaar dan meteen door te reizen richting Chartreuse. Matig voorbereid en met slechts een heel ruwe tochtplanning reisde ik eind januari af.

Al sneeuwschoenend over het Dachsteinplateau (door den dzjow)

2009-02-21T22:43:00+01:00

Ik heb wel iets met Oostenrijk. De Alpen blijven ook hier zo sterk gevarieerd en ondanks dat Oostenrijk pas echt goed vol met berghutten staat zijn er wel grotere gebieden te vinden waar je jezelf, vooral in de winter dan, nog erg eenzaam kunt wanen. Het Totesgebirge is zo’n gebied. Het Dachsteinplateau en dan voornamelijk de oostelijke helft, is dat nog veel meer. Met een geplande route in mijn hoofd waarbij ik grote vraagtekens had of ze wel te volbrengen viel, trok ik op weg. De weersvooruitzichten waren niet denderend en het lawinegevaar aanzienlijk. Wat me te wachten stond was nog veel erger dan ik me had ingebeeld.

Modder, midges en lekkende schoenen (door Bruno M)

2009-01-19T15:09:01+01:00

Na dat we elkaar waren tegengekomen op het forum (zowel Beton als ik spelen in een band, en onze bands hadden al enkele keren samen opgetreden, we waren dus geen onbekenden voor elkaar), vroeg Beton of ik geen zin had mee naar Schotland te gaan op het einde van de zomer. Aangezien ook al plannen had in deze richting moest ik niet lang nadenken over dit voorstel. Zonder al te veel routes of voorbereiding boekten we een vlucht naar Schotland. Hoe we deze 9 dagen zouden vullen zouden we wel zien. Gelukkig hadden we de verslagen van Ivo’s Soppen langs de cape trilogie als inspiratie. Aangezien we niet veel tijd hadden om veel te plannen (Beton zat tot twee dagen voor ons vertrek in Italië) besloten we het tweede deel van Ivo’s tocht te kopiëren, waarbij we het laatste deel doorheen het Inverpolly National Reserve zouden laten vallen. Vertrekpunt: Strathcarron, bestemming: Ullapool.
Bij deze wil ik Ivo nogmaals bedanken voor het uitlenen van zijn kaarten en documentatie.

Met de tent door de Pyreneeën (door gr)

2009-01-03T22:13:00+01:00

Na een succesvolle ervaring met te voet op de west highland way, de reden dat ik nog verlof over had en ik wat avontuurlijk wilde doen viel mijn oog op een trektocht door de Pyreneeën met de tent. Georganiseerd door explorado oftewel de jongerenafdeling van te voet. Ik kijk er al naar uit.

Ronde van La Roche (door Debbie)

2009-01-03T07:24:00+01:00

De Ourthe ontspringt in een klein dorpje met dezelfde naam, diep in de Ardennen en kronkelt tussen harde leisteenrotsen en uitgestrekte wouden richting de Maasvallei. Onderweg heeft de rivier zich een diepe weg ingesneden in de hoogvlakte. De streek van La Roche staat bekend om zijn stevige hellingen en naaldbossen. Ideaal terrein voor een stevige wintertrekking.

Over harde Vogezensneeuw (door den dzjow)

2009-01-02T14:47:01+01:00

Al lang waren mijn tochtgenoten aan het uitkijken naar de jaarlijkse wintertrekking. Vorig jaar hadden we ook in de Vogezen rondgelopen. Rondgeploeterd moet ik eigenlijk zeggen, want ondanks de vele sneeuw wist mijnheer Lieven de rest te overtuigen om toch geen sneeuwschoenen mee te nemen. Een beslissing waar iedereen toen veel spijt van had gekregen. Dit jaar waren de sneeuwschoenen dus al lang op voorhand gereserveerd, maar dankzij het dooiweer voor kerstmis vormde het sneeuwdek zich om in een steenharde laag, hier en daar zelfs in compleet ijs. Dat we die zware dingen meestal op onze rug konden gaan dragen werd al snel duidelijk.

Lapland - Kungsleden & Padjelantaleden (door KoenVO)

2009-01-02T14:29:00+01:00

In augustus 2008 trokken we naar Zweeds Lapland voor een tocht waarbij we een deeltje van de beroemde Kungsleden combineerden met de Padjelantaleden. Het werd een onvergetelijke tocht door een eindeloos landschap dat uitblinkt door haar ongerept karakter. Wat wij vooral niet zullen vergeten is de mogelijkeheid om overal te kamperen, de eindeloze landschappen, de muggen, de belangrijke invloed van het weer, het overal drinkbare water en de elanden. Dit verslag is in deeltjes geschreven tijdens de tocht zelf, telkens ‘s avond in de tent.

Doorheen diep Vogezenpoeder (door den dzjow)

2009-01-02T14:13:00+01:00

Nadat redelijk vroeg op het jaar de eerste wintersneeuw viel trok ik naar de Vogezen om nog voor de skipistes waren geopend een sneeuwschoentocht te maken doorheen gemiddeld een halve meter sneeuw in de centrale Vogezen.

Herfst in Rondane (door Willem)

2008-12-15T17:17:00+01:00

Er zijn zo van die gebieden waarbij één foto genoeg is om je aan het plannen te zetten. Rondane was voor mij zo’n gebied. Wanneer ik beelden te zien kreeg van de herfstkleuren in dit afgelegen stukje hooggebergte was ik niet meer te houden. Bovendien bleek Rondane qua klimaat nog eens de droogste bergstreek van heel Scandinavië te zijn. Ik zette een uitdagende route uiteen die alle 2000-ers van het gebied overtrok, afgewisseld met overgangsetappes door de herfstige valleien.
Uiteindelijk werd het weer toch spelbreker. Vijf dagen lang werd ik gegeseld door harde wind, temperaturen tegen het vriespunt, en vooral verschrikkelijk veel mist en lage bewolking. Toen heb ik wel eens gedacht om gewoon af te dalen en nog wat te toeren aan de fjorden voor de laatste dagen van mijn Noorwegen-reis. Maar ik hield vol, en werd beloond…

Twee weken Jotunheimen (door Willem)

2008-12-09T14:33:00+01:00

In de late zomer en het vroege najaar van 2008 trok ik met de centen van mijn vakantiewerk bijna vier weken naar het noorden om er de overgang tussen de seizoenen mee te maken. De echte herfstkleuren wilde ik solo in Rondane gaan bewonderen, maar daarvoor besloot ik om samen met mijn vaste Scandinavië-gezel Joris al twee weken doorheen het woeste gebergte van Jotunheimen te trekken. Gekend voor zijn slecht weer, maar ook voor zijn prachtige vergletsjerde massieven die het grootste deel van de Noord-Europese bergen boven 2000m huisvesten, waaronder Glittertind (2465m) en Galdhoppigen (2469m), de twee hoogste toppen van Scandinavië. En ook die toppen wilden we graag overtrekken, als het even kon in een laagje herfstsneeuw. Het slechte weer bleek uiteindelijk nog mee te vallen, en Jotunheimen nog mooier dan we ons hadden voorgesteld.