Το παρακάτω κείμενο βασίζεται έντονα σε προηγούμενα κείμενά μας, αλλά και στην ανάγκη α) να υπάρξει ένα μικρό και συνεκτικό κείμενο, χαρακτηριστικό της πολιτικής μας στάσης, και β) να υπάρξει κάποια βάση για ένα πιο εκτεταμένο μετα-συνεδριακό διάλογο που θα μας δώσει την ευκαιρία να αναπτύξουμε λεπτομερώς τις πολιτικές μας προτάσεις.

Κάθε σχόλιο είναι φυσικά ευπρόσδεκτο.

Φιλελεύθερη Συμμαχία: Προγραμματικό Μανιφέστο

Προοίμιο

Όπου κι αν κοιτάξει κανείς, όταν φιλελεύθερες πολιτικές καθορίζουν το βασικό κορμό της διακυβέρνησης μιας πολιτείας, τα αποτελέσματα είναι ανάπτυξη, δημοκρατία, δραστική μείωση της φτώχειας, δημιουργικότητα. Η ελευθερία και το άνοιγμα των συνόρων οδηγούν τον πλανήτη μας σε επίπεδα δημοκρατίας και ευημερίας πρωτόγνωρα στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Η πορεία της χώρας μας, παρά τα όποια πισωγυρίσματα, παραμένει σε πορεία απίστευτης προόδου από τη στιγμή που – και σε όποιο τομέα – η κατεύθυνση των επιλεγμένων πολιτικών έχει οδηγήσει στην απελευθέρωση από τον κρατισμό, το γραφειοκρατικό έλεγχο και την εμμονή του κεντρικού σχεδιασμού.

Οι ιδέες όμως της φιλελεύθερης παράδοσης, παραμένουν στη χώρα μας κατασυκοφαντημένες. Η συστηματική και επιτυχημένη προπαγάνδα της μαρξιστικής Αριστεράς, καθώς και η κατάχρηση μιας ψευδο-φιλελεύθερης ορολογίας από τη συντηρητική Δεξιά, έχουν περιορίσει το φιλελευθερισμό στο πολιτικό περιθώριο. Ο οικονομικός εθνικισμός, με τη μορφή του προστατευτισμού, από τη μία μεριά και ο πολιτικός εθνικισμός, με τη μορφή του λαϊκιστικού πατριωτισμού, από την άλλη, αισθάνονται – και δικαίως – να απειλούνται από τις όποιες δειλές και περιορισμένες κινήσεις φιλελευθεροποίησης της κοινωνίας μας. Κάθε φορά που φιλελεύθερες πολιτικές καταφέρνουν να αποφύγουν τη μαύρη τρύπα της πολιτικής απαξίωσης και σιωπής, έχουν να αντιμετωπίσουν την αντίδραση των οργανωμένων συμφερόντων και των νοσταλγών του κρατισμού.

Η μανία όμως αυτή, από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, ενάντια σε καθετί που μπορεί να παραπέμψει σε επιλογές έστω και απλά εμπνευσμένες από φιλελεύθερες ιδέες, αποδεικνύει τη δύναμη ακριβώς αυτών των ιδεών. Τα τελευταία χρόνια, η αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων της χώρας μας να αντιμετωπίσουν τις επιλογές μας στο χώρο των ιδεών μεταφράζεται σε μια δήθεν ιδεολογική ευελιξία στο όνομα του κυβερνητικού πραγματισμού και της εξορθολόγησης της διακυβέρνησης. Οι πολιτικές επιλογές όμως δεν είναι ποτέ ιδεολογικά ουδέτερες και η ανάγκη να αποκτήσουν οι φιλελεύθερες ιδέες τη φωνή που τους αξίζει είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

Ο φιλελεύθερος ψίθυρος οφείλει να παραμείνει ζωντανός και να αποτελέσει την ηχηρή απάντηση στις επιδιώξεις όσων, στο όνομα της οικονομικής κρίσης, της κόκκινης οικολογίας και της δήθεν προστασίας εθνικών συμφερόντων, αρνούνται από τη χώρα μας κάθε ευκαιρία μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού. Οφείλουμε να θυμίζουμε στους συμπολίτες μας ότι ο περιορισμός της οικονομικής ελευθερίας οδηγεί αναγκαστικά και στον περιορισμό της ατομικής ελευθερίας. Να θυμίζουμε ότι ζωή χωρίς επιλογές είναι αφόρητη κι ανάξια ελεύθερων πολιτών.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, από την ίδρυσή της, έχει στον πυρήνα της ιδεολογίας της τις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, του πρωτείου του ατόμου έναντι του κράτους, της ατομικής ευθύνης, της ισονομίας και της ισότητας ευκαιριών για όλους. Του ενιαίου και αδιαίρετου τρίπτυχου του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού φιλελευθερισμού.

Ανοιχτή κοινωνία – ατομικά δικαιώματα – ελεύθερη οικονομία

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία επιλέγει την πορεία των εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων ως την πιο αποδοτική μέθοδο για τη δημιουργία μιας ανοιχτής κοινωνίας με σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα των πολιτών της και της ελευθερίας τους στην επιλογή και τη συνεργασία. Στηρίζουμε κάθε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, από όποιο πολιτικό χώρο κι αν προέρχεται, και δεσμευόμαστε να εκμεταλλευτούμε κάθε ευκαιρία συνεργασίας που θα μπορούσε να οδηγήσει στην επίτευξη αυτών των στόχων.

Στα πλαίσια αυτών μας των στόχων, καταθέτουμε στο τραπέζι του πολιτικού διαλόγου, όπως κάθε κόμμα οφείλει, τις προτάσεις μας.

Ανοιχτή Κοινωνία

Πολιτεία Δικαίου
Μια σύγχρονη πολιτεία, οφείλει να χαρακτηρίζεται από ένα ξεκάθαρο νομικό πλαίσιο και να σέβεται την αρχή της διάκρισης των εξουσιών μέσα σε ένα καθεστώς πολιτειακής σταθερότητας. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει:
- την κατάργηση της πολυνομίας,
- τον πλήρη διαχωρισμό της εκτελεστικής από την νομοθετική εξουσία, και
- τη μείωση του αριθμού των βουλευτών με, παράλληλα, τον ορισμό σταθερής ημερομηνίας εκλογών και την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών

Δημόσια Δεδομένα – Δικά μας Δεδομένα
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία ζητά το σεβασμό της αυτονόητης υποχρέωσης της πολιτείας να παρέχει πλήρη πρόσβαση στα δεδομένα που διαθέτει. Θεωρούμε ότι το κράτος δεν νομιμοποιείται να εισπράττει κανένα έσοδο και να διαχειρίζεται κανένα δημόσιο πόρο εφόσον δεν κοινοποιεί στους πολίτες πλήρη, λεπτομερή και ακριβή στοιχεία που να πιστοποιούν τη χρηστή διαχείρισή τους.
Σε αυτό το πλαίσιο, Η Φιλελεύθερη Συμμαχία στηρίζει την προσπάθεια της ομάδας 4Δ.

Ειρήνη και τη συνεργασία των χωρών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει ότι μόνο η εμπέδωση κράτους δικαίου και η ισονομία των πολιτών κάθε χώρας, ο σεβασμός των συνόρων και η καλή γειτονία, η ελεύθερη άσκηση του δικαιώματος εθνικού αυτοπροσδιορισμού και η απόρριψη κάθε αλυτρωτισμού, αποτελούν το πλαίσιο που εγγυάται την ειρήνη σε πολύπαθες περιοχές όπως τα Βαλκάνια.

Παγκοσμιοποίηση
Συνδέουμε την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη με την ανάπτυξη ελεύθερων αγορών και εναντιωνόμαστε σε κάθε φαινόμενο οικονομικής καταπίεσης ή περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Στηρίζουμε την παγκοσμιοποίηση ως πλανητική ολοκλήρωση και προαγωγή της ελευθερίας και των ατομικών δικαιωμάτων.

Φεντεραλισμός – Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ότι η κοινή ευρωπαϊκή μας ταυτότητα και οι κοινοί ευρωπαϊκοί μας στόχοι μπορούν να εξυπηρετηθούν μόνο στα πλαίσια μιας πολιτικά ενοποιημένης Ευρώπης, δηλαδή μιας Ομοσπονδίας των Πολιτειών της που θα συνιστούν τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Η νέα αυτή δομή θα λειτουργήσει με την ψήφιση ενός Ευρωπαϊκού Συντάγματος που θα ιδρύει, στη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και θα προσαρμόζει τα σημερινά κοινοτικά όργανα στο νέο ομοσπονδιακό σύστημα.

Ατομικά Δικαιώματα

Ατομική Ελευθερία
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί το σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων τον ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατικής πολιτείας. Η ενεργή δε προστασία τους αποτελεί το μέγιστο καθήκον όλων μας. Θεωρούμε το σεβασμό στο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού (θρησκευτικού, φυλετικού, εθνικού, σεξουαλικού) κάθε πολίτη αυτονόητο και το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση αδιαπραγμάτευτο.

Σεβασμός δικαιωμάτων των μειονοτήτων
Η πολιτεία οφείλει πλήρη σεβασμό στα δικαιώματα των μειονοτήτων και των μεταναστών. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει ότι η μόνη αποδοτική αντιμετώπιση του ζητήματος της λαθρομετανάστευσης οφείλει να περιλαμβάνει το άνοιγμα των συνόρων για όλους τους φιλειρηνικούς συνανθρώπους μας που θέλουν και μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη της χώρας μας.

Πλήρης διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει τον πλήρη διαχωρισμό πολιτείας και θρησκευτικών οργανισμών και υποστηρίζει ότι οι νόμοι του κράτους οφείλουν να έχουν αποκλειστικά και μόνο κοσμικούς σκοπούς, να είναι ουδέτεροι απέναντι στις θρησκείες και να μην οδηγούν σε εμπλοκή πολιτείας και εκκλησίας. Η πολιτεία έχει το χρέος να σέβεται και να προστατεύει την ελευθερία των πολιτών να εκδηλώνουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, δημόσια ή ιδιωτικά.

Ελευθερία στις σχέσεις των πολιτών στον οικογενειακό προγραμματισμό
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει την αναγνώριση, και αγωνίζεται για την προστασία, όλων των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων και τρανσεξουαλικών ανδρών και γυναικών. Η πολιτεία μας οφείλει να καταργήσει κάθε νόμο που οδηγεί σε διακρίσεις με βάση της σεξουαλικές επιλογές των πολιτών και να αποκαταστήσει την αρχή της ισονομίας σε κάθε νομοθεσία σχετικά με τον οικογενειακό προγραμματισμό ζευγαριών του ίδιου φύλου.

Αποποινικοποίηση χρήσης τοξικοεξαρτητικών ουσιών
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία δεν θεωρεί με κανέναν τρόπο ότι η χρήση τοξικοεξαρτητικών ουσιών αποτελεί έγκλημα. Κάθε πολίτης στον ιδιωτικό του χώρο είναι ελεύθερος να διαχειρίζεται ελεύθερα το σώμα του και να καταναλώνει όποιου είδους ουσίες επιθυμεί. Φυσικά, η ελευθερία χρήσης τοξικοεξαρτητικών ουσιών δεν επεκτείνεται σε περιπτώσεις που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο άλλους πολίτες (π.χ. οδήγηση).

Ελεύθερη Οικονομία

Η αγορά στους πολίτες
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει την απομάκρυνση του κράτους από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα και την απλούστευση και ενίσχυση του εποπτικού-ελεγκτικού ρόλου της πολιτείας ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη μιας υγιούς και ελεύθερης οικονομίας. Η πολιτεία οφείλει να σέβεται και να προστατεύει ενεργά τα περιουσιακά δικαιώματα των πολιτών και να διευκολύνει το διεθνές εμπόριο.

Απελευθέρωση της αγοράς από συντεχνιακούς περιορισμούς
Για την ενδυνάμωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας μας και την εμπέδωση των αρχών της ελευθερίας στις οικονομικές μας σχέσεις, η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει την άμεση κατάργηση όλων των φόρων υπέρ τρίτων, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, και την κατάργηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής και κάθε κεντρικού σχεδιασμού στην οικονομία.
Για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της χώρας μας, απαραίτητες προϋποθέσεις είναι η δραστική μείωση της γραφειοκρατίας και η απλούστευση των διαδικασιών αδειοδότησης και ανοίγματος/κλεισίματος επιχείρησης.

Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει την μείωση της φορολογίας και την απλούστευση του φορολογικού συστήματος με την εισαγωγή ενός ενιαίου χαμηλού φορολογικού συντελεστή.
Στην καρδιά της αναμόρφωσης του κοινωνικού συστήματος, προτείνουμε επίσης κάθε ενήλικος Έλληνας να λαμβάνει κάθε μήνα συγκεκριμένο ποσό που θα καθοριστεί ανάλογα με τις δυνατότητες του κράτους. Αυτό το ποσό εκπίπτει του συνολικού ποσού του φόρου επί του εισοδήματος (ουσιαστικά αυτό μεταφράζεται σε αφορολόγητο εισόδημα μέχρι ένα ορισμένο ύψος). Κάτω από ένα συγκεκριμένο επίπεδο εισοδήματος, αυτή η αρνητική διαφορά μετατρέπεται σε φορολογική επιταγή, καταβεβλημένη μηνιαίως (αρνητικός φόρος). Σε αντάλλαγμα αυτού του εγγυημένου για όλους εισοδήματος, προτείνουμε την κατάργηση όλων των επιδομάτων και μηχανισμών αναδιανομής.

Ελεύθερη επιλογή στην Παιδεία
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει την οικονομική, διοικητική και εκπαιδευτική αυτοτέλεια κάθε εκπαιδευτικού ιδρύματος σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης και την κατάργηση της απευθείας και αδιάκριτης χρηματοδότησης όλων των κρατικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Προτείνουμε να δίνεται η δημόσια δαπάνη για την Παιδεία κατευθείαν στους πολίτες (μαθητές και γονείς) με τη μορφή κουπονιών για τη διάθεσή τους σε όποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα αυτοί επιλέξουν.
Η ελευθερία της επιλογής εκπαιδευτικού ιδρύματος και η πλήρης αυτονόμηση των ιδρυμάτων αυτών αποτελεί την μόνη εναλλακτική λύση για την αντιστροφή της δραματικής πορείας της δημόσιας παιδείας στη χώρα μας.

Ευελιξία και ασφάλεια
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, για την μείωση της ανεργίας και την αναζωογόνηση της ανάπτυξης και του ανταγωνισμού, προτείνει την εφαρμογή του μείγματος εργασιακής ευελιξίας και ασφάλειας (flexicurity) που πρωτοεφαρμόστηκε στη Δανία και μείωσε σημαντικά την ανεργία στη χώρα αυτή, όπως αναγνωρίζουν Ευρωπαϊκοί συνδικαλιστικοί φορείς. Να σημειώσουμε επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση συνιστά την υιοθέτηση του Δανικού μοντέλου (flexicurity) σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ειδικότερα, στο ζήτημα του ασφαλιστικού, η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει την αντικατάσταση του σημερινού ασφαλιστικού συστήματος από ένα μεικτό σύστημα που θα διασφαλίζει μακροπρόθεσμα τη βιωσιμότητά του. Το προτεινόμενο νέο σύστημα βασίζεται σε δύο πυλώνες: α) μια ελάχιστη εγγυημένη σύνταξη για όλους τους Έλληνες πολίτες ανεξάρτητα προηγούμενου εργάσιμου βίου και εισφορών, και β) ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα, υποχρεωτικά για το σύνολο των εργαζομένων, τα οποία θα στηρίζονται στις αρχές της ανταποδοτικότητας, του ανταγωνισμού και της ατομικής ευθύνης

Κάλεσμα

Καλούμε όλους τους φιλελεύθερους συμπολίτες μας να στηρίξουν έμπρακτα την προσπάθειά μας. Καλούμε όλους τους φίλους των ιδεών της ελευθερίας να προωθήσουν τις κοινές μας ιδέες, σε όποιο πολιτικό χώρο κι αν δραστηριοποιούνται.

[Το συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας αναθέτει στη Διοικούσα Επιτροπή την αρμοδιότητα για την οργάνωση και την επίβλεψη ομάδων εργασίας με στόχο τη λεπτομερή επεξεργασία, επέκταση και εξειδίκευση των παραπάνω προτάσεων, στα πλαίσια των κειμένων και ΔΤ που έχουν ήδη επεξεργαστεί και εκδοθεί μέχρι την ημέρα του συνεδρίου.

Οι ομάδες αυτές εργασίας, οφείλουν να δράσουν με τρόπο ανοιχτό σε όλους τους ενδιαφερόμενους, καθώς και να αναζητήσουν ενεργά τη συμβολή επιστημόνων σχετικών με τον τομέα ενδιαφέροντός τους.
Η Διοικούσα Επιτροπή οφείλει να παρουσιάσει προς έγκριση τα αποτελέσματα των ομάδων αυτών εργασίας, καθώς και όποια άλλη σχετική πρόταση, στο επόμενο τακτικό συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.]

ShareThis

YouTube Direktvideo link

ShareThis

The ‘good society’ is one composed of independent, capable people charting their own course, rather than a perfect shape to be carved by the elite, out of the crooked timber of humanity.
[…]
A liberal republic, populated by free citizens is necessarily a cacophonous, unpredictable and messy place. It will have its fair share of nuisances, but it is not the job of a ‘restless statesmen’ to clean us up. It is time to put the broom away.

Μπορείτε να κατεβάσετε το πλήρες κείμενο από το site των Demos.

ShareThis

Άγνοια κινδύνου στη Ν.Δ. – του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Η ΝΔ λοιπόν πρόκειται να εκλέξει καινούργιο αρχηγό. Δεν είναι κάτι νέο αυτό για μια παράταξη που μόνιμα ψάχνει για τις εύκολες λύσεις. Οποτε βυθίζεται στις κάλπες οπαδοί και στελέχη αναζητούν την διάσωση στο πρόσωπο του καινούργιου ηγέτη. Δίχως αξιολόγηση σε βάθος και χωρίς κουβέντα, και πολιτική ζύμωση. Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντοτε ζημιογόνο. Διότι πολιτική δίχως συζήτηση, ανάλυση και κονταροχτύπημα δεν είναι πολιτική. Είναι χειρισμοί εξασφάλισης βολέματος και πρόσκαιρης αισιοδοξίας. Η τραγική κατάληξη της κυβέρνησης Καραμανλή έδειξε ακριβώς αυτό. Παρά τις κραυγές κάποιων για νεοφιλελεύθερες και κεντρώες δήθεν πολιτικές η παράταξη κύλισε στον βόρβορο της πολιτικής απαξίωσης γιατί δεν είχε ακριβώς προσανατολισμό.

Στηρίγματά της υπήρξαν δύο απόλυτα νεφελώματα. Ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός και ο μεσαίος χώρος. Ο πρώτος, με την ερμηνεία που του δίνουν τα περισσότερα στελέχη της ΝΔ δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Ηταν ένα εφεύρημα του Κ. Καραμανλή για να διευκολύνεται να εφαρμόζει όποια πολιτική του άρεσε δίχως να κατηγορείται για ιδεολογικό επαρχιωτισμό και έλλειψη ταυτότητας. Δίχως τον Κ. Καραμανλή ο ρ.φ. κατέληξε γράμμα κενό. Και η επίκλησή από ορισμένους επιγόνους του φάνταζε με ανέκδοτο. Μιλούσαν για κάτι που δεν υπήρχε και που ούτε κι αυτοί καταλάβαιναν. Ηταν σαν να προσπαθούσαν να φτιάξουν ψαρόσουπα δίχως …ψάρια!!

Οσον αφορά τον μεσαίο χώρο η σύγχυση υπήρξε ακόμη μεγαλύτερη. Στην λεγόμενη κεντροδεξιά στην Ελλάδα επιμένουν να αγνοούν μια δραματική πραγματικότητα. Οι μετεμφυλιακές ενοχές που ενστάλαξαν επάνω της οι ρεβανσιστικές δυνάμεις της Αριστεράς για τις άδικες εν πολλοίς διώξεις της εποχής εκείνης την έχουν εξορίσει σε ιδεολογική έρημο. Και στελέχη και οπαδοί της συχνά φέρονται σαν να ντρέπονται που δεν είναι αριστεροί. Η καταξίωση των απόψεων της αριστεράς είναι σχεδόν καθολική. Ουδείς τολμά να αμφισβητήσει την ορθότητα των ιδεών της. Σαν αποτέλεσμα οι αντίπαλοί της επικεντρώνονται στην πράξη. Αισθάνονται πως μοναχά εκεί μπορούν να διεκδικήσουν κάποια ανωτερότητα. Όταν λοιπόν η κεντροδεξιά αποδειχθεί κακός διαχειριστής, η κατάρρευση είναι ολοσχερής. Ετσι έγινε το 1993, έτσι έγινε και τώρα.

Τότε, κορυφαία στελέχη του χώρου αμφισβητούσαν κρίσιμες επιλογές της τότε κυβέρνησης. Με επιχειρηματολογία μάλιστα της απέναντι πλευράς. Σε συμμαχία με μηχανισμούς του εργολαβικού/εκδοτικού παρασκηνίου βάφτισαν - εκείνοι πρώτοι, και πριν από την αριστερά – τις φιλελεύθερες επιλογές ασύδοτες και δίχως δήθεν κοινωνική ευαισθησία. Τώρα βρέθηκαν στην παγίδα που από τότε είχαν οι ίδιοι στήσει. Δίχως ιδεολογικό έρμα και με τον τρόμο της αριστερής αποδοκιμασίας έμειναν δίχως ραχοκοκαλιά και πολιτικούς στόχους. Ονόμασαν «μεσαίο χώρο» ότι αγκάλιαζε τις πολιτικές ευαισθησίες της αριστεράς (μέχρι και σε τελετές στα Μακρονήσια βρέθηκαν εξαίροντας τον συμβολικό ρόλο του Χ. Φλωράκη!!) και ..ξέχασαν να κυβερνήσουν. Σαν κάκιστοι κι’ ερασιτέχνες διαχειριστές που αποδείχθηκε πως ήσαν, σύντομα έχασαν και το υποτιθέμενο συγκριτικό πλεονέκτημα που διέθεταν στον τομέα της πρακτικής πολιτικής. Μην τολμώντας να πάρουν αποφάσεις, το μόνο που έμενε ήταν η άλωση του κράτους. Και η κατεξευτελιστική συντριβή.

Τώρα ο αγώνας είναι ανηφορικός. Και εξαιρετικά δύσκολος. Η παρουσία του ΛΑΟΣ και οι ευφυείς χειρισμοί του αρχηγού του, από την μία πλευρά, και οι θεαματικές πρώτες κινήσεις του κ. Παπανδρέου από την άλλη κινδυνεύουν να αποψιλώσουν την ΝΔ από κοινωνικά στηρίγματα και πολιτικές αναφορές. Οι οπαδοί της λεγόμενης λαικής δεξιάς, μιάς εκλαικευμένης δηλ. παλαιοσυντηρητικής τιποτολογίας με προμετωπίδα την οσφυοκαμψία στην πολιτική ανωτερότητα της αριστερής ιδεολογίας, θα την σπρώχνουν αναγκαστικά προς την πλευρά του κ. Καρατζαφέρη. Ενώ το νέο Πασόκ, από την άλλη, (μη έχοντας σοβαρό πρόβλημα στα αριστερά του) θα κάνει κτήμα του την μία μετά την άλλη τις μεταρρυθμιστικές, φιλελεύθερες και μοντέρνες επιλογές της εποχής. Η αντιμετώπιση της κρατικής αυθαιρεσίας μέσω της ηλεκτρονικής διαφάνειας (από τις πρώτες εξαγγελίες του κ. Παπανδρέου) λ.χ αποτελούν τον βασικό μοχλό πολιτικής του Βρετανικού συντηρητικού κόμματος και της έγκυρης δεξαμενής σκέψης Demos του Λονδίνου!!

Ο ένας λοιπόν θα σπρώχνει από τα δεξιά και ο άλλος θα πιέζει εκσυγχρονιστικά και συντηρητικότερα από το κέντρο. Προς τα πού θα κινηθεί η ΝΔ; Και με τι είδους πολιτικό οπλοστάσιο; Είναι φανερό πως οι διακπληκτιζόμενοι στις τηλεοράσεις βουλευτές και στελέχη της έχουν πλήρη άγνοια κινδύνου. Γι αυτό κι’ ακούγονται και απίστευτες υποψηφιότητες για την αρχηγεία. Οι επιλογές του πολιτικού τους προσανατολισμού είναι το πρώτο πρόβλημα. Η επιλογή της ηγεσίας έρχεται μετά.

ShareThis

Εισαγγελική παρέμβαση από τον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών της Αθήνας προκάλεσε η δημοσιοποίηση δημοσκοπήσεων για την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση από συγκεκριμένα ιστολόγια, παρά τη ρητή απαγόρευση του νόμου.

Είναι νομίζω πολύ δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι η απαγόρευση της δημοσιοποίησης δημοσκοπήσεων αποτελεί μορφή λογοκρισίας και παραβίαση της αρχής της ελευθεροτυπίας. Πολύ δύσκολα μπορεί επίσης να επιχειρηματολογήσει κανείς υπέρ του ισχυρισμού ότι ο περιορισμός της πληροφόρησης των πολιτών μπορεί να οδηγήσει σε υψηλότερης ποιότητας πολιτικό διάλογο.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, της δημοσιοποίησης δημοσκοπήσεων (πραγματικών ή φανταστικών) από blogs που φιλοξενούνται από τη google, η εφαρμογή του παράλογου αυτού νόμου φαίνεται να σκοντάφτει σε δύο σημεία: Το δικαίωμα της ελευθερίας στην έκφραση και της ανωνυμίας, όπως αυτά προστατεύονται από το δίκαιο των ΗΠΑ, αλλά και – σημαντικότερο ίσως ακόμη – το γεγονός ότι τα blogs αυτά φιλοξενούνται σε servers έξω και πέρα από την ελληνική επικράτεια.

ShareThis

2009. Ιωάννινα. Προεκλογική περίοδος. Νύχτα – μετά τις 20:00. Εγώ με την κόρη μου στον ένα καναπέ. Η γυναίκα μου στον άλλο. Παρακολουθούμε το debate των πολιτικών αρχηγών και γκρινιάζουμε με τις τετριμμένες απαντήσεις τους και τις άστοχες ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Εγώ ταυτόχρονα σχολιάζω τη συζήτηση με τους φίλους μου στο twitter καθώς η κόρη μου παίζει στο δικό της υπολογιστή ένα παιχνίδι σε κάποιο παιδικό site.

Το debate δεν ήταν αυτό που θα περίμενε κανείς από ενήλικες πολιτισμένους συνομιλητές. Οι δημοσιογράφοι, με την εξαίρεση του Παύλου Τσίμα και της Σίας Κοσιώνη, ήταν απαράδεκτοι και πολύ συχνά εκτός θέματος – τι μανία κι αυτή με τις κουκούλες και τη Μακεδονία! Κι αν δεν με ταλαιπωρούσαν οι προσωπικές μου πολιτικές εμμονές, θα είχα κλείσει πιθανότατα την τηλεόρασή μου πολύ πριν το τέλος του.

Κι όμως. Το debate αυτό το γιορτάζω.

Η δημοκρατία μας ενηλικιώνεται και δεν έχει ανάγκη πια τη βαρβαρότητα της ημιμάθειας του πεζοδρομίου. Με όλες τις ατέλειές της, έχει στρέψει πια την πλάτη της στη σιωπηλή βία της πλαστικής σημαίας. Ακούμε απόψεις, διαβάζουμε πολιτικά προγράμματα, γνωρίζουμε θέσεις. Κι αποφασίζουμε. Δεν τρέχουμε πια στους δρόμους με καδρόνια κι αλυσίδες.

ShareThis

Ο βαθμός οικονομικής ελευθερίας έμεινε ανεπηρέαστος. Κι αν και την τελευταία διετία είχαμε μια ελαφριά βελτίωση σε κάποιους τομείς, το μέγεθος του κράτους βρίσκεται σήμερα στην τραγικότερη θέση της τελευταίας δεκαπενταετίας. Καμία έκπληξη εδώ.

Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, σταθερή τα πράσινα χρόνια (αλλά σε όχι τόσο ικανοποιητικά επίπεδα), πήρε την κατιούσα. Η χώρα μας έπεσε περίπου 40 θέσεις στην κατάταξη την τελευταία πενταετία. Έχει δίκιο το ΠΑΣΟΚ να διαμαρτύρεται, αλλά να δούμε πόσες θέσεις θα πέσουμε με την καινούρια κυβέρνηση. Να σημειώσουμε ότι αν και αυτό το μέγεθος είναι χαρακτηριστικό της πορείας της οικονομίας, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την παρουσία ή όχι της όποιας παγκόσμιας κρίσης μιας και αποτελεί συγκριτικό μέγεθος.

Το δημόσιο χρέος – σε εκατομμύρια ευρώ παρακαλώ. Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα της οικονομίας μας που με σταθερό ρυθμό, ανεξαρτήτως χρώματος, συνεχίζει να αυξάνεται με τρομαχτικούς ρυθμούς. Το 1997, το χρέος της χώρας ήταν 114.9 δισεκατομμύρια ευρώ, το 2004 183,2 δισεκατομμύρια ευρώ, και σήμερα 237,2 δισεκατομμύρια ευρώ!!! Δώστε έμφαση στο «δισεκατομμύρια ευρώ», μιας και πολλές φορές ξεχνάμε τον αστρονομικό όγκο αυτού του μεγέθους.

Να σημειώσουμε όμως ότι ο πληθωρισμός είναι σήμερα αρκετά χαμηλότερος από το 2008 (τελευταίο ετήσιο δεδομένο).
Για την ανεργία, δεν αξίζει καν ο κόπος να δούμε τα στοιχεία που αναφέρονται. Κανείς δεν ξέρει το πραγματικό μέγεθος, μιας και αποτελεί τον κατεξοχήν χώρο αλχημείας των κυβερνητικών επιτελείων της μεταπολίτευσης.

ShareThis

Πολύ συχνά, το αίτημα για χρηστή διαχείριση συνοδεύεται από την αστήριχτη υπόθεση ότι μπορούν να υπάρξουν τεχνοκρατικές (‘ορθολογικές’) λύσεις σε πολιτικά προβλήματα. Ότι δηλαδή, θα μπορούσαμε – αν πραγματικά το θέλαμε – να αντικαταστήσουμε ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτικής διαδικασίας με ένα είδος τεχνολογίας της πολιτικής που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα πολιτικά προβλήματα με αντικειμενικό τρόπο, όπως ίσως ένας μηχανικός αντιμετωπίζει ένα τεχνικό πρόβλημα.

Στο τελευταίο του άρθρο στην κυριακάτικη έκδοσης της Καθημερινής, ‘Ολα εδώ πληρώνονται…’, ο κ. Χαρίδημος Κ. Τσούκας φαίνεται να υποστηρίζει μια τέτοια ακριβώς αντίληψη. Σχολιάζοντας τις καταστρεπτικές πυρκαγιές των τελευταίων εβδομάδων, ο κ. Τσούκας οδηγείται στην εύλογη παρατήρηση ότι μεγάλο μέρος των καταστροφών οφείλεται και στην απαξίωση, κομματικοποίηση και αποδιοργάνωση των εμπλεκόμενων θεσμών. Με αφορμή όμως αυτή την παρατήρηση, ο κ. Τσούκας επαναφέρει το αίτημα της ορθολογικής διακυβέρνησης – το αίτημα για «ορθολογικά λειτουργούντες δημόσιους θεσμούς» – παρουσιάζοντας τις «καταστροφικές δασικές πυρκαγιές» ως «το ορθολογικό αποτέλεσμα ενός βαθιά ανορθολογικού συστήματος».

Σε μια παράγραφο χαρακτηριστική της ρητορικής ακροβασίας του όλου άρθρου (η έννοια ορθολογισμός αποκτά σε κάθε πρόταση και άλλη ερμηνεία, ανάλογα με τις ανάγκες του συγγραφέα), ο κ. Τσούκας ορίζει τα πλαίσια μέσα στα οποία τα «ατομικά αγαθά προστατεύονται αποτελεσματικά» και ως ορθολογικό κριτήριο αξιολόγησης των κυβερνώντων «την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος».

Πολύ απλά: τα ατομικά αγαθά προστατεύονται αποτελεσματικά στο μέτρο που συναρθρώνονται με συλλογικά αγαθά, των οποίων διαχειριστές είναι οι δημόσιοι θεσμοί. Αν ως ιδιώτης θέλεις να σώσεις το φλεγόμενο σπίτι σου, πρέπει διαρκώς να μεριμνάς ως πολίτης να λειτουργεί καλά η Πυροσβεστική Υπηρεσία. Να ζητάς από τους πολιτικούς εκπροσώπους σου να συμπεριφέρονται ορθολογικά (δηλαδή: μη πελατειακά) έναντι των δημόσιων θεσμών και να αξιολογείς τη συμπεριφορά τους (πολιτικών και θεσμών) με ορθολογικά κριτήρια (δηλαδή: την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος).

Η υπόθεση όμως ενός ορθολογικού συστήματος διακυβέρνησης είναι – ευτυχώς θα έλεγα – άτοπη. Μια τέτοια υπόθεση, όχι μόνο βρίσκει ανυπέρβλητα εμπόδια στα προβλήματα της πληροφορίας, του επιστημονικού ντετερμινισμού, της προβλεψιμότητας και της ελεγξιμότητας του συστήματος, αλλά και αγνοεί ότι ο χώρος του σχεδιασμού του καθορίζεται άμεσα από μη-ορθολογικά όρια (όπως αυτά των ατομικών δικαιωμάτων – π.χ. τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας και της αυτοδιάθεσης – και των ατομικών επιθυμιών).

Ακόμη και αυτή η έννοια του ‘δημόσιου συμφέροντος’ που το ορθολογικό αυτό σύστημα καλείται να εξυπηρετήσει, όταν δεν γίνεται επικίνδυνη, είναι αδύνατο να περιγραφεί με αντικειμενικά κριτήρια και να καθοριστεί ορθολογικά. Η αρχή «Το δημόσιο συμφέρον πριν το ατομικό συμφέρον», βρίσκεται στον πυρήνα της ναζιστικής ιδεολογίας και έχει γίνει συχνά ο μοχλός του συντηρητικού πραγματισμού για να επιβάλει στις μειοψηφίες και τα άτομα τις (συχνά διεστραμμένες) ορέξεις της εκάστοτε πλειοψηφίας. Μιας πλειοψηφίας που αποκτά αυτόνομη ύπαρξη, γίνεται φορέας δικαιωμάτων, ιδιοκτήτης ‘αγαθών’ και προτάσσεται ως ο μόνος πραγματικός εκφραστής του Δίκαιου, της Ηθικής και της Κοινής μας Ιστορίας – διανθισμένη ενίοτε και με μεταφυσικές ιδιότητες και χαρακτηριστικά.

Και, για να νομιμοποιηθεί η βαρβαρότητα που έρχεται ως φυσική προέκταση της παντοδυναμίας αυτής της κοινής μας μοίρας, οι υποστηρικτές της καταφεύγουν στο μύθο της σύγκρουσης του ατομικού με το δημόσιο συμφέρον για να καταγγείλουν τον «αυθαίρετο ιδιώτη», εξαίροντας τη συνείδηση του πολίτη που υπακούει σιωπηλά και υποτάσσει το ατομικό του συμφέρον στο βωμό των συλλογικών αγαθών.

Τα ατομικά αγαθά, βέβαια, έχουν συγκεκριμένο ιδιοκτήτη και βραχυχρόνιο ορίζοντα αναφοράς (π. χ. να σώσω το σπίτι μου τώρα, να χτίσω γρήγορα), ενώ τα συλλογικά αγαθά ανήκουν σε όλους και η καλή λειτουργία των θεσμών εμπεδώνεται μακροχρόνια. Η ασυμμετρία αυτή εν μέρει αίρεται στο μέτρο που τα άτομα αναπτύσσουν συνείδηση πολίτη (όχι αυθαίρετου ιδιώτη) και, συγχρόνως, οι θεσμοί συμπεριφέρονται με τρόπο που να αποσπούν την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Αν κάτι μπορούμε να συμπεράνουμε από την αντίδραση του κρατικού μηχανισμού και στις φετινές πυρκαγιές, δεν είναι βέβαια μια κάποια «ασυμμετρία» μεταξύ ατομικών και συλλογικών αγαθών, αλλά μάλλον την αποτυχία της αντίληψης ότι μπορεί να υπάρξει σαφώς καθορισμένο «δημόσιο συμφέρον» που μπορούν να το υπερασπίσουν «ορθολογικά» θεσμοί κεντρικού σχεδιασμού από το γυάλινο πύργο του υπουργικού τους γραφείου. Όταν ένα αγαθό ονομάζεται «συλλογικό» και ανήκει σε όλους, στην πραγματικότητα δεν ανήκει σε κανέναν. Την προστασία του αναλαμβάνει μια ομάδα γραφειοκρατών που – όπως είναι φυσικό – έχει ως άμεσο στόχο την προστασία των δικών της ατομικών αγαθών και, κατ’ επέκταση, των ατομικών αγαθών όσων έχουν τη δυνατότητα να την ελέγξουν.

Σε αντίθεση λοιπόν με το αίτημα για πιο ‘ορθολογική λειτουργία των θεσμών’, ίσως ήρθε η ώρα να αντιπροτείνουμε την αποκέντρωσή τους. Ίσως ήρθε η ώρα να γυρίσουμε την πλάτη μας στο όραμα του χαρισματικού ηγέτη και του ορθολογιστή κυβερνήτη και να ενθαρρύνουμε τον πειραματισμό και την εξέλιξη. Ίσως ήρθε η ώρα να ξεχάσουμε το «εμείς» και να προστατέψουμε το κακόμοιρο «εγώ» μας για να απελευθερώσουμε τη φαντασία, τη δημιουργικότητα και το παιχνίδι της εξέλιξης.

ShareThis

Στο παρακάτω video, παρουσιάζει το βιβλίο του στο Book Forum του Cato Institute. Πολύ ενδιαφέρουσα οπτική. Ρίξτε μια ματιά αν έχετε βαρεθεί να ακούτε για το τέλος του καπιταλισμού, της παγκοσμιοποίησης, του κόσμου και την ανάγκη για περισσότερες παρεμβάσεις, περισσότερο προστατευτισμό, λιγότερη ελευθερία.

ShareThis

ShareThis

Το ερώτημα του κειμένου απαντά σαρκαστικά στην παρακάτω δήλωση του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Χριστόφια, που φέρεται να έχει κάνει στο συνέδριο των Αποδήμων Κυπρίων.

Αν δεν πούμε συγνώμη η μια κοινότητα στην άλλη για ότι έπραξε η μια κοινότητα στην άλλη και εάν δεν έρθει και η Τουρκία να μετανοήσει και να πει τη συγνώμη της για το έγκλημα σε βάρος ολόκληρου του κυπριακού λαού, και των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, δεν θα δούμε χαϊρι και δεν θα πάμε μπροστά.

Δε θα σας κουράσω με τις συνωμοσιολογικές παρατηρήσεις του σχολιαστή – όποιος απολαμβάνει σενάρια συνωμοσίας όπου οι ΗΠΑ (ώ, τι έκπληξη!) παίζουν το ρόλο του κακού ιμπεριαλιστή που τρέφεται από τη μιζέρια των λαών, μπορεί να εύκολα ανατρέξει στο πρωτότυπο κείμενο. Παραθέτω μόνο την παρακάτω παράγραφο ως χαρακτηριστική των εμμονών του κειμενογράφου:

Με τέτοιoυς “κομμουνιστές” υπηρέτες του Κεφαλαίου και πλύστρες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού η Κύπρος, το αντιιμπεριαλιστικό προπύργιοo του Ελληνισμού, κινδυνεύει. Ας ελπίσουμε πως κι’ αυτή τη φορά ο Μεγάλος Κυπριακός Λαός θα σώσει για μιά ακόμα φορά την Κύπρο, αλλά και την τιμή της παραπαίουσας αμερικανολάγνας Ελλάδας, της ναυαγισμένης αμερικανόπληκτης Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ομπαμοζαλισμένης Ανθρωπότητας.

Ο κ. Χριστόφιας όμως, δε δήλωσε τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο. Δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί ο ρόλος της Τουρκίας ή των Αμερικανών στην τραγωδία της Κύπρου. Δύσκολα μπορεί κανείς να προσπεράσει και το ρόλο της Χούντας. Το ίδιο δύσκολα όμως μπορεί να αμφισβητηθεί και η βαρβαρότητα που έδωσε την αφορμή στην Τουρκία να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της.

Αν αποδεχόμαστε το διάλογο ως μονόδρομο για τη λύση του προβλήματος, τότε δεν υπάρχει καλύτερη βάση από μια αμοιβαία συγνώμη «για ότι έπραξε η μια κοινότητα στην άλλη». Ο κ. Χριστόφιας επιδεικνύει την τόλμη που ο προκάτοχός του προφανώς δεν είχε και αρνείται μάλλον να περιορίσει τη διπλωματική του φαρέτρα στις πατριωτικές υπερβολές.

ShareThis

YouTube Direktvideo link

(Ακολουθείστε τα links και για τα υπόλοιπα μέρη.)

ShareThis

YouTube Direktvideo link

ShareThis

Με αυτό το post ρίχνω το γάντι σε όλους τους φίλους και αναγνώστες να μοιραστούν μαζί μας τα δικά τους καλοκαιρινά αναγνώσματα.

To ‘Love, Poverty, and War : Journeys and Essays’ του Christopher Hitchens. Δεν έχει σημασία αν συμφωνείς ή διαφωνείς με τις απόψεις, τις ερμηνείες ή τις αισθητικές προτιμήσεις του Christopher Hitchens. Δεν υπάρχει σπουδαιότερος τεχνίτης στο χώρο του δοκιμίου (ή της αρθρογραφίας, αν προτιμάτε) στην εποχή μας. (Το άρχισα ήδη και το απολαμβάνω.)

Agree or disagree with polemicist Hitchens, there is no denying the clarity of his thinking, the depth of his reading, the thoroughness of his inquiries, the independence of his opinions, and the brio of his superbly fashioned prose. An expat Brit who has written for the Nation and Vanity Fair and authored a number of stinging books, Hitchens cannot abide fuzzy logic, cant, hypocrisy, or lies and has enraged the Right and the Left with his vehement criticism of religion and his thrashing of Michael Moore and Bill Clinton. Hitchens writes astutely about post-9/11 patriotism and war and about why history is no longer taught in American schools. But this daring political analyst is also passionate about literature and offers discerning interpretations of Proust, Huxley, and Bellow. And he even shares glimpses of his less toxic self, reading Kipling to Borges in Buenos Aires, and driving across southern Illinois in a red Corvette looking for sites commemorating Abraham Lincoln. Hitchens’ compassion is as sure as his ire is hot, making for a bracing and provocative collection.

Ξαναδιαβάζω το ‘Until I Find You’, του John Irving – ενός από τους πιο επιδέξιους συγγραφείς της εποχής μας και σταθερά μέσα στο top 5 μου. (Αυτή τη φορά το ξαναδιαβάζω σε paperback για να μη φθαρεί η first edition έκδοση που έχω στη βιβλιοθήκη μου με την υπογραφή του συγγραφέα.)

This is the story of the actor Jack Burns, the bastard son of Alice, a tattoo-artist. Alice and Jack travel through the Baltic’s port cities in search of William Burns, Jack’s absconding father and ‘ink addict’. But William, a church organist and profligate womaniser, is always one step ahead – always departing in a wave of scandal, with a new tattoo somewhere on his body from a local ‘scratcher’.
William can’t be found and Jack must grow up without a father. His childhood and education shaped by sexual experiences with older women. Later, as a young man with a beautiful face, Jack moves to Hollywood where international fame and stardom await. But with the shadow of his absent father always looming, Jack sets off again in search of the truth.
An absorbing and moving book about obsession and loss, truth and storytelling, the signs we carry on us and inside us, and the traces we can’t get rid of, Until I Find You is John Irving’s giant tapestry of life’s hopes. It is a masterpiece to compare with Irving’s great novels, and restates his position as the most glorious, comic, moving novelist at work today.

Το βιβλίο του Δημήτρη Φύσσα ‘Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος’ – μια πρόταση του φίλου Φώτη.

Κι αν η Ελλάδα είχε γίνει κι αυτή κομμουνιστική; Αν, αντί για τις ΗΠΑ, κυριαρχούσε στην πολιτική μας ζωή η Σοβιετική Ένωση; Αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν αντεστραμμένη; Η ζωή μας πώς θα ήταν, καλύτερη ή χειρότερη; Ή, μήπως, σε άλλα καλύτερη και σε άλλα χειρότερη; Από το 1947 η χώρα είναι η “Σοσιαλιστική Δημοκρατία Ελλάδας”, που ακολουθεί πιστά τη Σοβιετική Ένωση. Το κυβερνών ΚΚΕ του σύντροφου Χαρισιάδη είναι το μοναδικό πολιτικό κόμμα, τα σύνορα βρίσκονται στον Όλυμπο, ο Ποιητής έχει γράψει τον νέο Εθνικό Ύμνο, η σημαία είναι η Τρίχρωμη με το σφυροδρέπανο, πλατείες και δρόμοι έχουν αλλάξει όνομα, τα ρεμπέτικα είναι απαγορευμένα. Τον Νοέμβρη του 1973 ξεσπάει η εξέγερση του Πολυτεχνείου, που επεκτείνεται σε πολλά σημεία της Ελλάδας. Η Λαοκρατία Σερβίδου, πρόσφατα αποφυλακισμένη φοιτήτρια της Αρχιτεκτονικής, παύει να συλλέγει τραγούδια της φυλακής και πρωτοστατεί στην εξέγερση, αν και δεν πιστεύει στη νίκη. Ο ηχολήπτης Βαγγέλης Βάγγερ, παλιός φίλος της Λαοκρατίας, φέρνει στο Πολυτεχνείο τον ραδιοφωνικό πομπό της κατάληψης. Ο Μελέτης Γερακιώτης, ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ, προσπαθεί να μείνει ουδέτερος και να ζήσει αγνοώντας την πραγματικότητα. Παράλληλα ο αναγνώστης παρακολουθεί τη σκληρή τύχη ενός υπαρκτού προσώπου, για το οποίο ελάχιστοι μιλούν σήμερα. Είναι ο Κώστας Καραγιώργης, γιατρός, ηγέτης της αντίστασης στη Θεσσαλία κατά την Κατοχή• ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ, διευθυντής του “Ριζοσπάστη” και κορυφαίος δημοσιογράφος που εξοντώθηκε από το ΚΚΕ μόλις στα 47 του χρόνια ως “εχθρός του Κόμματος και του κινήματος και υπηρέτης του ταξικού εχθρού”.

ShareThis

HERE are three Europeans, talking about the best way to help car workers in the recession. For the first, the state must use “all means necessary” to preserve key industries: ie, give carmakers billions of euros. In return, it is “quite normal” to ask them to halt lay-offs, to keep existing factories open and if possible to “bring production home” from lower-cost countries.
A second European says that governments should focus on ensuring individual workers are employable, not propping up uncompetitive firms. For him, the problem with the car industry lies in “the overproduction of cars that nobody wants to buy.” That leads him to a blunt conclusion: save the workers, not the factories that turn out such clunkers. In his words, “when a ship is sinking my main aim is to save the sailors, not the ship.”
That robust second view is echoed by our third European. It is natural for labour-intensive jobs to go to low-cost countries, he says. Higher-cost countries can make things only if they innovate, focus on high-end products and ensure they are the “best in class” worldwide. But if firms are not competitive they should not survive. “Nobody is helped by having people employed in companies that aren’t viable.”
The first European is Nicolas Sarkozy, the French president. The second is Sweden’s centre-right prime minister, Fredrik Reinfeldt, who recently refused to rescue a loss-making carmaker, Saab (though when a Swedish-led consortium agreed to buy Saab from General Motors, his government was ready to offer loan guarantees). And the third is Aleksandar Zuza of a Swedish trade union, IF Metall, which represents production workers at Saab.

Μερικές παρατηρήσεις:

• Η κυβέρνηση της χώρας μας, όπως και μεγάλο κομμάτι της αντιπολίτευσης (θυμάμαι μέχρι και αντίστοιχες προεκλογικές εξαγγελίες από τον κ. Μάνο), ακολουθεί το παράδειγμα του κ. Sarkozy. Η αδυναμία τους να συγκρουστούν με τις ηχηρές μειοψηφίες που ελέγχουν την πολιτική ατζέντα δημιουργεί επιπλέον κόστη στον ήδη υπερχρεωμένο δημόσιο τομέα που καλούμαστε κατόπι να πληρώσουμε με αυξήσεις στην εφορία, έκτατες εισφορές και παρακάμψεις της νομιμότητας για εισπρακτικούς λόγους.
• Το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, επιμένει – ως ρητορεία τουλάχιστο – στην επιστροφή του κράτους ρυθμιστή, επενδυτή, σχεδιαστή, κυρίαρχου της οικονομίας. Ταυτόχρονα βέβαια μας θυμίζει τη φανταστική του προτίμηση στο Σουηδικό μοντέλο. Χωρίς όμως να υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ των εξαγγελιών του και των Σουηδικών πρακτικών.
• Για τους συνδικαλιστές μας δε χρειάζεται φαντάζομαι να σχολιάσω τη στάση τους. Πρώτο και κύριο μέλημά τους ήταν και είναι η πολιτική τους σταδιοδρομία. Εκπροσωπούν μειονότητες μεταξύ των εργαζομένων και βάζουν διαρκώς τα δυνατά τους να φρενάρουν οποιαδήποτε εξέλιξη θα οδηγούσε σε μια πιο ευέλικτη αγορά που θα μπορούσε με μεγαλύτερη ευκολία να απορροφήσει τους όποιους κραδασμούς από τις αναμενόμενες διεθνείς κρίσεις.

Το δυστυχές είναι ότι, μιας και κανείς από τα εμπλεκόμενα μέρη δεν έχει άμεσο συμφέρον να σπάσει αυτή την ισορροπία συμφερόντων, δύσκολα μπορεί κανείς να ελπίζει ότι θα μπορέσουμε σύντομα να ξεφύγουμε από το φαύλο αυτό πολιτικό κύκλο.

ShareThis