Po dziś dzień Włosi celebrują nawet najmniejszy posiłek, a dowodem na to jest oczywiście czas jaki spędzają przy stole. W wielu regionach Włoch popularna jest dwu godzinna przerwa na obiad tzw. siesta. Można by rzec dwie godziny to tyle czasu, że można zjeść obiad dwa razy, ale to nie prawda. U Włochów obiad jest najbogatszym posiłkiem w ciągu dnia. Składa się z pierwszego dania, najczęściej jest to danie z makaronem oraz zupy. Następnie podawane są przystawki. Po przystawkach czas na danie główne. Składa się z mięsa lub – jeżeli jest to piątek, może być to danie rybne, uzupełnione z reguły 3 dodatkowymi daniami warzywnymi. Dopiero po tak sutym obiedzie nadchodzi pora na deser. Dlatego nie powinnyśmy się dziwić, że przerwa obiadowa we Włoszech trwa ciut dłużej niż np. w Polsce.

Każdy region Włoch ma swoją własną kuchnię – od wysokokalorycznych potraw  do prostych, bardziej dietetycznych. Owoce morza, warzywa, sery, pasty to wszystko zachwyca swoim bogactwem.

Jednym z najbardziej popularnych składników włoskiej kuchni są pomidory, które z Meksyku do Włoch sprowadził konkwistador Hernan Cortes. Przywiózł on nikomu nieznane małe żółte owoce, które przez Włochów zostały ochrzczone Pomo d’oro (złote jabłka). Po latach sadzenia na włoskiej ziemi przemieniły się w dorodne czerwone pomidory.  Po dziś dzień pełniące rolę najważniejszego składnika wielu potraw. Pomidory we włoskiej kuchni grają również rolę „pierwszych skrzypiec”. Podawane są w formie przystawek jako pomidory nadziewane fasolą lub ryżem, przekładane kawałkami świeżej mozarelli, jak również same w oliwie przyozdobione liściem bazylii. Jak już wspomniałam wcześniej każdy region Włoch ma swoją kuchnię – możemy wyróżnić około 23 rodzajów kuchni regionalnych.  Toskania słynie ze wspaniałych potraw z zająca, dzika, królików i kasztanów. Region Umbrii może pochwalić się potrawami z przepysznej wieprzowiny i trufli, a Neapol słynie z popularnej pizzy, mozarelli, kałamarnic i ośmiornic.  Kuchnie włoską dzielimy również na terytorium północne i południowe. Na północy Włoch jada się pastę w kształcie wstążek, a na południu królują rurki. Sposób przyrządzenia makaronów też jest zupełnie różny. W północnej części jest to makaron robiony z jajek, z klasycznym sosem, z cielęciną i pomidorami, przyprawionymi marchewką, selerem,  skórką cytrynową i gałką muszkatołową. Makarony z południa pochodzą z zakładów przemysłowych, a klasyczny sos robiony jest na bazie wieprzowiny. Różnica między północną, a południem dotyczy również stosowania tłuszczu. Na północ od Emili Romanii preferuje się masło, a na południe od Bolonii oliwę. Region Emilia Romiania słynie z wielu odmian ryb, takich jak np. turbot czy kiełb. Najpopularniejsze danie rybne, które znajduje się w prawie każdym menu to burrida alla genovese, która przypomina bardziej gulasz rybny niż zupę, a w jej skład wchodzą dodatkowo kałamarnice, ośmiornice, małże i krewetki. Jak dla mnie ”mniam mniam”! Uwielbiam owoce morza pod każdą postacią. Oczywiście wśród dań rybnych nie może zabraknąć pasta con sarde, która jest specjalnością Palermo. Jest to makaron z sosem z dzikiego kopru, orzechów piniowych, rodzynek i smażonych sardynek.  Popularne są też sardynki z kaparami, orzechami piniowymi, serem pecorino, a do tego chleb i jajka. Włosi słyną również z jednych z najlepszych na świecie mięs. Dania z wołowiny często pojawiają się na włoskich stołach, a w górskich regionach najpopularniejsza jest koźlina i jagnięcina. Dużym powodzeniem cieszą się również dania drobiowe np. z przepiórek oraz bażantów, jak również z gołębi. Piccioni alle olive to popularny przysmak, a jest to pieczony gołąb owijany w boczek, serwowany z zielonymi oliwkami.

Włoska kuchnia to skarbnica potraw. Można by o nich pisać i pisać, a i tak zawsze znalazło by się coś nowego. Jednak najbardziej popularną i rozpowszechnioną na cały świat potrawą jest sławna PIZZA….. http://blog.holidaycheck.pl/europa/wlochy/smaki-wloch-io-amo-la-pizza-italiana/

W tym roku w Las Palmas szalona zabawa rozpocznie się 3 lutego w Parku Santa Catalina Galą Królowej.
Impreza na ulicach Santa Cruz de Teneryfa rozpoczyna się 25 stycznia oficjalną prezentacją kandydatek do tytułu królowej karnawału. Karnawał można podzielić na dwie części: oficjalną i karnawał na ulicach. Część oficjalną tworzy ponad tysiąc grup podzielonych na: murgas, comparas, rondalas i grupy muzyczne. Do zabawy na ulicach przyłączają się wszyscy, którzy chcą wziąć udział w zabawie. Każdego dnia tysiące przebierańców wychodzi na ulicę, tańczy przy dźwiękach lokalnych orkiestr, rytmów karaibskich i muzyce elektronicznej.
W zabawie uczestniczy tysiące ludzi przebranych w najbardziej wymyślne stroje, jakie tylko można sobie wyobrazić. Impreza przeciąga się zazwyczaj do wczesnych godzin porannych dnia następnego, a potem jest kontynuowana każdej nocy aż do Środy Popielcowej. Oficjalnym zakończeniem karnawału jest „entierno de la sardina” czyli wspomniany już Pogrzeb Sardynki.

Zabawy karnawałowe były organizowane prawdopodobnie już w XVII wieku. Pierwsze spisane relacje pochodzą z XVIII wieku. Początkowo były to głównie tańce, później popularyzował się zwyczaj przebierania oraz parady i konkursy. W 1925 roku władze miasta przygotowały pierwszy oficjalny program karnawału. Przez długi czas nazywany Festiwal Zimowy, dopiero od 1976 roku funkcjonuje nazwa Karnawał. Każdemu karnawałowi towarzyszy temat przewodni. Pierwszy temat „Rzym” narodził się w 1987 roku. W tym roku tematem karnawału w Santa Cruz de Tenerife jest Flower Power czyli wracamy do wyjątkowych lat 60-tych.
Wkrótce relacje z tegorocznych obchodów karnawału.

Z kolei na La Gomerze czczona jest Matka Boska de los Reyes, której święto obchodzone jest 6 stycznia, z głównymi uroczystościami w miejscowości Valle Gran Rey. Miasteczko leży u wylotu doliny o tej samej nazwie. Dolina Wielkiego Króla jest jednym z najpiękniejszych widokowo zakątków na wyspie. Rozciągające się widoki z Mirador del Santo zapierają dech. Z samego miasteczka prowadzi droga do piaszczystej plaży i malowniczej miejscowości La Calera. W centrum wyspy rozciągają się tereny Parku Narodowego Garajonay, które w 1986 roku zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Ochroną został objęty las wawrzynowy, największy tego typu obszar na świecie. Tajemniczości wyspie nadaje mgła zasnuwająca jej wnętrze.
Unikatem w skali światowej jest język gwizdów – el silbo, jakim posługiwali się mieszkańcy wyspy. Tony o różnym natężeniu dawały możliwość porozumiewania się na duże odległości, co było wymuszone ukształtowaniem terenu na wyspie.

Na Lanzarote oprócz niepowtarzalnych krajobrazów wulkanicznych na terenie Parku Narodowego Timanfaya, zainteresowaniem wśród turystów cieszą się pamiątki i przedsięwzięcia jednego z najbardziej znanych mieszkańców wyspy – Césara Manrique, dzięki któremu wyspa zachowała swoje naturalne piękno, pomimo rozwoju turystyki. Jednym z jego dzieł jest Jameos del Agua, naturalna jaskinia, powstała w efekcie procesów wulkanicznych, która została częściowo zaadoptowana na restaurację i salę koncertową. Kolejnym efektem prac Cesara Manrique jest ogród kaktusów, gdzie można zobaczyć ponad 10000 okazów. Warto również wybrać się na jeden z najpiękniejszych na wyspach punkt widokowy Mirador del Rio, położony na  wysokości 497 m n.p.m., skąd roztacza się wspaniały widok na sąsiednią wyspę La Graciosa  i okolice.

Na zakończenie krótkiego przeglądu atrakcji Wysp Kanaryjskich dwie najbardziej zagospodarowane pod kątem turystyki wyspy. Początkowo turystyka na Teneryfie rozwijała się w północno wschodniej części, w sąsiedztwie Santa Cruz de Tenerife i Puerto de la Cruz. Dzięki bardziej sprzyjającym warunkom do plażowania i uprawiania sportów wodnych zaczęła opanowywać południowo wschodnią część wybrzeża. Małe osady rybackie szybko zostały przekształcone w wielkie, ciągle się rozbudowujące kurorty turystyczne jak: Los Cristianos, Playa de las Americas.

Fuerteventura jest drugą pod względem wielkości wyspą archipelagu, ale również najrzadziej zaludnioną. Piękne plaże i imponujące wydmy znajdziemy na północy wyspy w okolicach Corralejo. Stamtąd można przepłynąć łodzią ze szklanym dnem na wysepkę Los Lobos, stanowiącą rezerwat przyrody.
Nadmorskie plaże kontrastują z surowym wulkanicznym krajobrazem wnętrza wyspy, który ma również swój niepowtarzalny urok. Pocztówkowe krajobrazy, gdzie szmaragdowe morze omywa złote, piaszczyste wybrzeże są również atutem południowej części Fuerteventury. Swoją sławą zachęcają: Playa de Sotavento, Playa de Barlovento, Playa Esmeralda Jandía. Wybrzeża Fuerteventury przyciągają również miłośników windsurfingu z całego świata.

Pozostając w spokojnych klimatach przenosimy się teraz na El Hierro, najmniejszą  i chyba najmniej znaną wyspę archipelagu, nie licząc oczywiście małych wysepek.
El Hierro podobnie jak inne wyspy ma do zaoferowania surowe piękno wulkanicznego krajobrazu. Praktycznie cała linia brzegowa jest urwista, stromo opadająca ku morzu, a co za tym idzie trudno dostępna. Piaszczystą plażę znajdziemy jedynie w zachodniej części wybrzeża. Na wyspie nie ma ruchliwych i głośnych ośrodków turystycznych. Baza noclegowa to zaledwie kilka małych hoteli i pensjonatów. Turyści zwykle odwiedzają El Hierro w trakcie jednodniowej wycieczki. Dla osób lubiących spokój może się okazać interesującą alternatywą na dłuższy wypoczynek. Z pewności nikt nie będzie obojętny na widoki roztaczające się z Mirador de las Playas  i Mirador de la Peña.

Ruszamy dalej, tym razem na La Palmę, najbardziej zieloną wyspę archipelagu kanaryjskiego. Już sam kształt wyspy, widziany z okien samolotu nastraja nas optymistycznie – zielone serce na tle granatowych wód oceanu. Z soczystą zielenią roślinności kontrastują szare szczyty wulkanów: Roque de los Muchachos (2426 m n.p.m.), Pico de la Cruz (2350 m n.p.m.), Roque de las Nieves (2230 m n.p.m.), położone w centralnej części wyspy i otaczające imponujących rozmiarów kalderę. Caldera de Taburiente jest największą atrakcją wyspy, która każdego roku przyciąga dużą liczbę turystów. Kaldera ma 9 km średnicy w najszerszym miejscu. Obszar ten uzyskał status parku narodowego już w 1954 roku.
Kolejnym interesującym miejscem na wyspie jest Los Tilos, znajdujące się około 30 km na północ od Santa Cruz de la Palma. Łagodne zbocza wzgórz porasta unikalny drzewostan, który tworzą między innymi stare okazy drzew laurowych, gigantyczne paprocie i jałowce. Obszar stanowi rezerwat biosfery UNESCO.
Co ciekawe na Roque de los Muchachos znajduje się Observatorio de Astrofísico, jedno z najważniejszych obserwatoriów astrofizycznych na półkuli północnej. Obserwatorium jest również udostępniane do zwiedzania.

Pátmos to niewielka wyspa w archipelagu Dodekanez, położonego najdalej od wybrzeży kontynentalnej Grecji, a blisko Turcji. Centrum administracyjnym archipelagu jest Rodos. Inną znaną i często odwiedzaną przez turystów wyspą Dodekanezu jest Kos.

Pátmos rozpoznawana jest często jako Wyspa Apokalipsy. To właśnie w jaskini położonej na wyspie św. Jan Ewangelista miał objawienia, które potem spisał w Księdze Apokalipsy.

Na szczycie wzgórza w miasteczku Chóra wznosi się imponująca sylwetka monastyru św. Jana (Agio Joánnou Theológou), jedno z najpopularniejszych miejsc pielgrzymkowych w Grecji. Klasztor został zbudowany na miejscu świątyni Artemidy, której ruiny posłużyły częściowo jako materiał budulcowy. Początki monastyru sięgają 1088 roku, kiedy to błogosławiony Jan Chrystodulos, duchowny i żołnierz w jednej osobie, wspierany datkami przez cesarza bizantyjskiego Aleksego I Komnena dokonał dzieła budowy. Z powodu stałego zagrożenia ze strony piratów i Turków umocniono go pierścieniem murów obronnych. W jednej z klasztornych kaplic przechowywana jest czaszka błogosławionego Jana Chrystodulosa. W skarbcu można zobaczyć drogocenne dewocjonalia, w tym zwłaszcza ikony z okresu średniowiecza, naczynia liturgiczne i krucyfiksy.

Sercem wyspy jest Grota Apokalipsy, w której przebywał św. Jan i w której zabrzmiał głos Boga. Grota znajduje się w podziemiach kościoła św. Anny. Pod wpływem wizji św. Jan Ewangelista napisał Księgę Apokalipsy. Według tradycji, z powodu sędziwego wieku św. Jan musiał dyktować treść Objawienia swojemu uczniowi. Przewodnik opowiadający turystom o Grocie zwraca uwagę na występy skalne, na których według legendy Ewangelista miał wspierać głowę.

Atmosfera ciszy wypełnia całą wyspę. Z przyjemnością można pospacerować wśród labiryntu wąskich uliczek, między śnieżnobiałymi domami, ozdobionymi kwiatami bugenwilli.

Pátmos ma również inne walory. Katalog atrakcji uzupełniają surowe, wulkaniczne krajobrazy, ale również wyjątkowo, piękne piaszczyste plaże, których jest całkiem sporo. Można tu znaleźć bardzo romantyczne miejsca, ukryte pośród odludnych zatoczek. Za sprawą mistycznej atmosfery i idyllicznych krajobrazów wyspa stała się modnym miejscem zawierania związków małżeńskich.

Najwięcej pielgrzymów i turystów przybywa na wyspę w okresie Wielkanocy. Obrzędy religijne na Pátmos mają niezwykle uroczysty charakter. Jednym z najbardziej podniosłych momentów jest Wielki Czwartek, kiedy biskup dokonuje tutaj obrzędowego obmycia nóg dwunastu mnichom. Ceremonia odbywa się dla uczczenia pokory Chrystusa, który w dniu tym przyklękał przed apostołami i obmywał im nogi. Ważne uroczystości odbywają się również w ostatnich dniach września, kiedy obchodzone jest święto św. Jana Teologa oraz pod koniec października, kiedy wspomina się błogosławionego Jana Chrystodulosa. W tych dniach mają miejsca uroczyste liturgie i procesje z ikonami.

Różnorodność minerałów spotykanych na wyspie uwidacznia się zwłaszcza w bajkowej kolorystyce klifów i różnych nietypowych formacji skalnych, których na Mílos jest całe mnóstwo. Jednym z najbardziej spektakularnych tworów skalnych na wyspie Mílos jest z całą pewnością Papafranga. Morze wlewa się przez skalny tunel, szerokości kilku metrów i pionowych ścianach, połączonych naturalnym łukiem. Na końcu skalnego korytarza znajduje się zatoczka z niewielką plażą. Uroku całemu widowisku dodaje gra kolorów, turkusowych wód morskich i prawie białych ścian skalnych.

Kolejną niekwestionowaną atrakcją Mílos jest plaża Sarakínio, położona również na północnym wybrzeżu. Jest z pewnością jednym z najczęściej fotografowanych miejsc na wyspie. Świetliste, białe skały o przedziwnych kształtach na tle błękitnego nieba i pionowe klify omywane przez turkusowe morze robią naprawdę niesamowite wrażenie.

Jeżeli mamy ochotę na chwile samotności, to możemy się wybrać na zachodnie wybrzeże wyspy, której jest trudniej dostępne i z tego powodu mniej uczęszczane. Znajdują się tam praktycznie niezagospodarowane plaże: Triádes, Ammoudaraki, Ágios Ioánnis lub Agathia. Wyjątkowych wrażeń dostarczają formację skalne położone w południowo zachodniej części wybrzeża. Skały o przepięknych barwach, częściowo zanurzone w morzu tunele, bramy, łuki, maleńkie wysepki tworzą widoki, zapadające na długo w pamięci. Do Kléftiko można dotrzeć jedynie łodzią z Kípos lub z Adámas

Na północnym wschodnie znajduje się miejscowość Pollónia, która stała się mekką windsurferów. Z przystani w Pollónii można wybrać się na Kímolos, jedną z trzech wysepek położonych przy wybrzeżu Mílos. Wysepka jest naprawdę niewielka bo zajmuje powierzchnię zaledwie 36 km² i zamieszkuje ją około 700 osób. Ludność koncentruje się głównie w miejscowości Chóra oraz w porcie Psathí. Chóra jest położona na wzniesieniu, którego szczyt zajmuje bardzo dobrze zachowana twierdza z XVI wieku. Wąskie, wijące się uliczki okalają charakterystyczne dla Cyklad białe domy z niebieskimi okiennicami. Warto zwrócić uwagę na najstarszy na wyspie kościół Chryssóstomos, przy którym znajduje się muzeum archeologiczne. Na wysepce jest również kilka ładnych plaż, doskonałych do kąpieli słonecznych i morskich.

Naksos uważana jest również za najżyźniejszą wyspę Cyklad, o czym świadczą rozległe tereny pól uprawnych. Jednym z charakterystycznych motywów krajobrazu są plantacje owoców cytrusowych. Naksos słynie z wyrobu słodkiego likieru kítron, który stał się miejscową specjalnością. Do wytwarzania likieru używa się miejscowego gatunku cytryn o dużych, pomarszczonych owocach. Żyzność wyspy od czasów najdawniejszych przyciągała ludzi i powodowała, że wybierali ją jako miejsce zamieszkania. Osadnictwo na Naksos trwa nieprzerwanie od czasów neolitycznych. Okres największego rozwoju przypadł na VII -VI wieku p.n.e., kiedy wyspa zajmowała najważniejszą pozycję w archipelagu cykladzkim. W całej Grecji słynne były marmurowe rzeźby z Naksos. W późniejszych wiekach wyspa podzieliła losy innych regionów kraju. Władali nią Rzymianie, później Bizancjum. W 1210 roku osiedlili się tutaj Wenecjanie, którzy pozostawili po sobie liczne ślady. Po panowaniu weneckim wyspa znalazła się we władaniu Turków, a w 1832 roku stała się częścią Grecji.
W wędrówce po zakątkach wyspy warto zwiedzić stolicę, której znakiem firmowym jest słynna Portara czyli brama świątyni Apollina, której budowa nigdy nie została ukończona. Portara znajduje się na malutkiej wysepce Palátia, położonej przed wejściem do portu. Według mitologii to tutaj Tezeusz porzucił Ariadnę, którą później pojął za żonę bóg wina Dionizos. Portara stała się jednym z najpopularniejszych motywów pocztówek i folderów turystycznych z Naksos.

Warto pospacerować uliczkami starej dzielnicy Bourgos. Na szczególną uwagę zasługuje wenecka forteca – Kastro. Uwagę zwraca również biały kościół – Mitropolis i miejscowe muzeum archeologiczne. Godna polecenia jest wyprawa do miejscowości Chalkí ze względu na piękną zabudowę z czasów weneckich i destylarnię słynnego likieru. W pobliżu wioski znajduje się jeden z najstarszych monastyrów Grecji – Panagía Drossiani. Warto również zajrzeć do położonej niedaleko wioski Flério, gdzie znajdował się jeden ze starożytnych kamieniołomów marmuru. W wiosce można zobaczyć dwa posągi kurosów. Posągi pozostały nieukończone z powodu skazy materiału.

Bardzo malowniczo prezentuje się również wioska Apírantos, położona na zboczu góry Fanari, która została założona przez uchodźców z Krety, którzy uciekli na Nakos przed prześladowaniami tureckimi.

Ogromnym atutem Naksos są miejscowe plaże, wśród których można znaleźć spokojne, ustronne, wręcz idylliczne zakątki. Jednym z najczęściej odwiedzanych kurortów turystycznych na wyspie jest Apóllonas, położony na północnym wschodzie. Poza wioską znajduje się kolejny starożytny kamieniołom, który wzbudza duże zainteresowanie. Magnesem przyciągającym jest największy, pozostawiony na wyspie posąg kurosa. Kamienny posąg mierzy ponad 10 metrów i również nie został ukończony z powodu skazy w marmurze. Współcześnie jest obowiązkowym punktem programu każdej wycieczki po Naksos.