ILGA dziecko rodzice para rodzina

Kampania ILGA Europe o tęczowych rodzinach

Niestety żaden kraj w Europie nie oferuje pełnych praw dla osób LGBTQI. Na 30 punktów, które można było osiągnąć w pierwsze piątce znajdują się:

• Wielka Brytania (21 pkt)
• Niemcy i Hiszpania (20 pkt)
• Szwecja (18)
• Belgia (17)

Niestety jest również 10 krajów z ujemną liczbą punktów, która nie spełnia podstawowych kryteriów przestrzegania praw człowieka (można było otrzymać –12 punktów):

• Mołdawia i Rosja (-4.5 pkt)
• Armenia, Azerbejdżan, Macedonia, Ukraina (-4 pkt)
• Monako, San Marino, Turcja (-3)
• Białoruś i Liechtenstein (-1)

Niestety – średnia dla Europy jest nadal niska.

Polska otrzymała łącznie 2 punkty we wszystkich 42 kategoriach (w tym w kwestiach azylu, równości, nie dyskryminacji, prawnego rozpoznania, wolności zgromadzeń, prawnych rozwiązań genderowych itp.). Szczegółową analizę znajdziecie w raporcie.

Raport po angielsku można pobrać tutaj. Mapę i tęczowy indeks, również w języku angielskim znajdziecie tutaj.

kobieta + żelazko

A co ze związkiem? Potrzebuję męskiego ramienia – jestem z facetem. Potrzebuję niewieściego ciepła – jestem z kobietą. Albo zupełnie mi obojętnie. Nawet, jeśli „rasowe” lesbijki z mężczyzną nie chcą mieć nic wspólnego nawet „pośrednio”, to już rzadko który mężczyzna nie będzie tolerował biseksualnej dziewczyny (z powodów zapewne wiadomych).

Problem pojawia się, gdy wraz ze znalezieniem stałego partnera jednej płci, nagle tęsknimy do tej drugiej. I to nie jest tak, że po prostu zaczyna się nuda w związku i potrzeba odskoczni. Wiele osób biseksualnych jest bi nie dlatego, że mogą być i z kobietą i z mężczyzną– lecz potrzebują ich JEDNOCZEŚNIE. To powód, dla którego wiele z nich jest niezdolnych do stworzenia trwałego związku i lojalności.

Chociaż ten desperacki skok w bok w poszukiwaniu „brakującego składnika” nie powinien nawet być nazywany zdradą. Skoro potrzebuję do szczęścia dwóch pierwiastków, jak można mieć mi to za złe? Te braki nie wynikają z jakiegokolwiek niezadowolenia w związku– nie jestem niewyżyta. Po prostu kobieta i mężczyzna dają mi zupełnie różne rzeczy, których nie może dać jedna osoba (chyba, że łączyłaby je wszystkie w sobie, ale to bardzo rzadko się zdarza).

Taka jestem! Nie zdradzę swojego mężczyzny z innym facetem, ani kobiety z inną. Sumienie by mi nie pozwoliło. Ale biseksualizm dla mnie oznacza już biamorię, a gdyby to było wykonalne– bigamię. Tylko jak coś takiego zrealizować? Mieszkać w 3 pod jednym dachem? Większość facetów marzy o trójkątach, ale łączyć 2 takich relacji na dłuższą metę się nie da; w łóżku byłoby ciężko, a co dopiero w życiu codziennym? Nawet, gdyby partner nie był zazdrosny o partnerkę i vice versa.

Na chwilę obecną nie widzę dla siebie innej rady, niż stały partner, z którym jestem już od kilku lat i planuję z nim przyszłość, a obok tego ustatkowanego, pozornie heteroseksualnego życia… przyjaciółka. Która jednak może czuć się wykorzystywana. Uczucia prędzej czy później wybuchną. Więc pewnie pozostanę cichą żoną, która będzie marzyła o swojej serdecznej przyjaciółce. Czy mąż będzie o tym wiedział – nie wiem…

Zajrzyj na stronę Seksualność kobiet

kolory

Jeśli:

–chcesz otwarcie porozmawiać o seksie i seksualności, ale nie masz z kim albo uważasz, że to temat rzeka i warto poszerzać krąg osób, z którymi chcesz o tym rozmawiać,

–do tej pory traktowałaś seksualność po macoszemu, ale teraz chcesz jej poświęcić trochę uwagi,

–nie czujesz się całkiem pewnie ze swoją seksualnością,

–kochasz siebie jako kobietę seksualną, ale nie masz z kim podzielić się swoją radością,

–przebywasz w towarzystwie, które mogłoby opacznie zinterpretować wszelkie próby porozmawiania o „tych sprawach”,

–chcesz przełamać zaszczepione Ci szkodliwe schematy dotyczące seksualności,

–lub po prostu masz ochotę na dzień w intrygującym kobiecym towarzystwie

to ten warsztat jest dla Ciebie.

Korzyści

–poznasz lepiej swoją seksualność,-zobaczysz, na czym polega ‘tresura’ do bycia uległą i niewymagającą w dziedzinie seksu i seksualności – i jak sobie z nią radzić,

–zobaczysz i doświadczysz tego, jak może wyglądać otwarta i niekrępująca rozmowa o seksualności,

–wzmocnisz pewność siebie jako seksualna kobieta,

–poznasz kobiety podobne do siebie – takie, które nie udają, że mają waginy i łechtaczki i że myślą o seksie,

–dowiesz się, jak informować partnera/-rkę o swoich potrzebach,

–dowiesz się, co powiedzieć swojemu dziecku, jeśli znajdzie Twój wibrator.

Szczegóły, zapisy tu.

Warsztat trwa 8 godzin, w g. 11.-19/20, cena 80zł

Wydarzenie na Facebooku tutaj – kliknij i dołącz.

Zajrzyj na stronę Seksualność kobiet

gender płeć trans

Projekt złożony przez partię Ruch Palikota jest wynikiem niemal rocznej pracy Fundacji Trans-Fuzja przy wsparciu Anny Grodzkiej oraz prawnoczłowieczych organizacji, których pomoc okazała się nieodzowna, szczególnie w skomplikowanych kwestiach prawnych.

Dziękujemy wszystkim, które i którzy zechcieli przyłączyć się do konsultacji i wspierali projekt podczas jego powstawania. Mamy nadzieję, że ustawę czeka krótki proces legislacyjny i że już niedługo Polska znajdzie się wśród państw posiadających nowoczesne rozwiązania dot. procesu korekty płci prawnej.

Z tekstem projektu zapoznać można się na stronie:

http://orka.sejm.gov.pl/Druki7ka.nsf/Projekty/7–020-221‑2012/$file/7–020-221‑2012.pdf

kredki

Nie jestem osobą homoseksualną, od ponad pięciu lat jestem w związku z jedną kobietą. Jestem stały w uczuciach, jak na swój wiek. Nie można tego powiedzieć o osobach homoseksualnych. Michał Witkowski, autor książki „Lubiewo”, która opowiada o gejach z Wrocławia, twierdzi, że nie są to osoby o stałych uczuciach, często zmieniają partnerów. Poza tym publicznie zachowują się inaczej, a w swoim środowisku inaczej – często mówią o sobie w żeńskim rodzaju, są bardziej wulgarni i używają slangu.

Nie znam osób homoseksualnych. Oczywiście, słyszałem, że ktoś, gdzieś jest gejem, ale raczej nie są to moi bliscy znajomi. Nie dlatego, że unikam takich kontaktów. Nie jestem w stanie określić czy homoseksualistą człowiek się staje, czy od zawsze nim jest. Pewnie obie wersje są prawdziwe. Jednak pytanie, jakie sobie postawiliśmy, brzmi: „Czy powinniśmy zalegalizować małżeństwa homoseksualistów”. Moja odpowiedź: oczywiście, że nie!

Termin „małżeństwo” powinien być zarezerwowany tylko i wyłącznie dla osób różnych płci. Osoby tej samej płci nie powinny adoptować dzieci, gdyż wychowują je w nienormalnej rodzinie. Nie ma znaczenia czy nazwiemy tę orientację dewiacją, wynaturzeniem czy chorobą. Polacy nie akceptują i mam nadzieję – nigdy nie zaakceptują – wychowywania dzieci przez dwie kobiety czy, tym bardziej, dwóch mężczyzn.

Jak tolerować nietolerancyjnych?

Nie chciałbym poświęcać Robertowi Biedroniowi zbyt wiele miejsca, bo jak słusznie określił go Krzysztof Bosak w rozmowie tuż po wydarzeniach z 11 listopada 2010 roku, Biedroń jest „zawodową ofiarą”. Wszyscy go dyskryminują, wszyscy są nietolerancyjni, a on jeden jest ostoją kultury, tolerancji i dobrego wychowania. Żeby się przekonać, że to wszystko bujda wystarczy posłuchać pana posła w akcji.

Gdy pisaliśmy o Marszu Niepodległości stanąłem po stronie ochrony prawa do organizowania zgromadzenia i nieskrępowanego przemarszu ulicami stolicy. Każdy bowiem ma swój marsz i nikt nie może go blokować. Mój wewnętrzny sprzeciw budzi sytuacja, w której Kolorowa Niepodległa blokuje Marsz Niepodległości. Niesmak czuję także wtedy, kiedy organizuje się w dniu Parady Równości kontrmanifestację pod nazwą Marsz Tradycji i Kultury. Skutki konfrontacji tych grup społecznych widzieliśmy 11 listopada 2010 roku, a także rok później.

Przenoszenie takich sporów na ulicę może być niebezpieczne

Niech jednego dnia przejdzie sobie jeden marsz, drugiego następny, a kolejnego jeszcze inny. A wtedy postronny obserwator oceni z kim się zgadza i utożsamia. Najczęściej nie utożsami się z nikim, bo jak słusznie zauważył Robert Winnicki, przewodniczący Młodzieży Wszechpolskiej, Polacy mają tylko jedno święto – „święty spokój”. I podobnie jest w tej sytuacji. Polacy akceptują fakt, że takie osoby w Polsce są, że nawet ich reprezentant utrzymuje się z podatków płaconych przez cały naród, ale już nie zaakceptują obnoszenia się z seksualnością. Parada Równości nie wygląda jak normalna manifestacja. Członkowie parady celowo szokują i robią to publicznie. Mężczyźni się całują i chodzą pół nadzy, po ulicach chodzą ludzie nie podobni ani do kobiet, ani do mężczyzn. Nikt nie chce na to patrzeć – ani na ulicy, ani w telewizji, ani w gazetach. Niech seksualność tych osób pozostanie ich prywatną sprawą.

Zapraszamy Was na warsztat poświęcony w 100 % naszemu życiu seksualnemu

kobieta

Od 27 lutego przeprowadziłyśmy 4 takie warsztaty, w których wzięło udział około 50 osób. Jesteśmy bardzo szczęśliwe z powodu tak dużego zainteresowania dlatego ogłaszamy kolejne terminy
Przygotowałyśmy również cykl sześciu kolejnych warsztatów pod tym samym tytułem „Gdzie jest Twój seks” który będziemy realizować systematycznie, raz w miesiącu do końca roku.

W zeszłym tygodniu odbył się po raz pierwszy warsztat II stopnia. Kolejne termin II i III stopnia planujemy na lipiec.

17 maja w Warszawie odbędzie się ostatni przed wakacjami I stopień warsztatu „Gdzie jest Twój seks? warsztat o życiu (seksualnym)” po którym wziąć można udział w II i kolejnych stopniach.
Kolejna, czwarta już edycja odbywa się ostatni raz przed wakacjami. Zapraszamy wszystkich!

Czy wiesz co Cię podnieca?
Jak sprawiasz sobie przyjemność?
Czy zdarza Ci się czuć seksualne pobudzenie w nieseksualnych sytuacjach?
Gdzie mieszka Twój seks?
I co to tak naprawdę znaczy mieć udane życie seksualne?

Człowiek jest istotą seksualną. Rodzimy się seksualne_i. Jako niemowlęta cieszymy się całą gamą zmysłowych doznań. Jednak często, poddane_i edukacyjnej tresurze, wtłoczone_eni w ramy kulturowych i społecznych ról płciowych, wyszkolone_eni aby dążyć i osiągać, tracimy naturalną zdolność do odczuwania rozkoszy.

Jak ją odzyskać?

Na tym warsztacie dowiesz się, jakie mechanizmy rządzą Twoim życiem seksualnym.
Poznasz przekonania, schematy i mity, które mu szkodzą.
Dostaniesz narzędzia i metody, dzięki którym zaprosisz pożądanie i przyjemność do swojego codziennego życia.
Dowiesz się, być może ku swojemu zaskoczeniu, że możesz codziennie doświadczać seksualnej przyjemności, bez względu na to czy jesteś w intymnej relacji z partnerką_rem czy też nie (lub czy masz dziś randkę czy nie:)
Co więcej – że możesz cieszyć się seksualnymi doznaniami nie robiąc nic z tego, co powszechnie uznawane jest za seks (nic temu nie ujmując:).

Zainteresowana_y?
Zapraszamy serdecznie.

Warsztat ma charakter praktyczny. Przygotuj się na trochę ruchu, pracy indywidualnej i w grupie.

Zapraszają Cię:

Karo Aquabal – trenerka i edukatorka z zakresu seksualności i relacji. Prowadzi zajęcia, warsztaty i sesje indywidualne. Wspiera w odkrywaniu własnej seksualności, towarzyszy w podróży w głąb siebie w poszukiwaniu własnej drogi do spełnienia, szczególnie w obszarze relacji intymnych i seksualności. W swojej pracy wykorzystuje elementy tantry, szamańskie metody pracy z seksualnością, dalekowschodnie praktyki uważności, wizualizacje, pracę z przekonaniami oraz metodę komunikacji w relacjach – Porozumienie bez Przemocy (NVC Marshalla Rosenberga).
Kontakt: karolina.morelove@gmail.com

Agata Loewe – zajmuje się pracą na rzecz promocji ruchu pozytywnej seksualności, bezpieczniejszych, odpowiedzialnych i konsensualnych zachowań oraz świadomych związków. Jest absolwentką Institute for Advanced Studies of Human Sexuality w San Francisco, gdzie uzyskała tytuł Doctor of Human Sexuality. Działa w organizacjach pozarządowych zajmujących się wyrównywaniem szans dla osób narażonych na wykluczenie społeczne oraz promocją zdrowia seksualnego. Jej specjalizacją są badania nad płcią, orientacją seksualną, preferencjami seksualnymi i identyfikacjami płciowymi.
Kontakt: achmurka@post.home.pl

Karo i Agata wspólnie z Agnieszką Weseli Furją tworzą e-magazyn MoreLove.eu o świadomym seksie i wolności w relacjach, (www.morelove.eu – premiera wkrótce)

kobiety-kobietom

Sobota, 2 czerwca 2012

Wstęp TYLKO DLA KOBIET

Start godzina 20:00
do godziny 20:30 – wstęp wolny
po godzinie 20:30 – 10 zł

Centralny Dom Qultury
ul. Burakowska 12
http://cdq.pl/

BĘDZIEMY ŚWIĘTOWAĆ W RYTMACH DJ URSA.
BARMANKA OBIECAŁA SUPER KOBIECE SZOTY ZA 5-TAKA.
A DO TEGO SZYKUJEMY NIEZWYKŁE ATRAKCJE .
WIECZÓR UŚWIETNI OBECNOŚĆ OLESS FESTIWAL.:)

Gorąco zapraszamy, przyjeżdżajcie z całej Polski, integrujmy się w realu!

kredki

Jeśli:

–interesuje Cię kobieca seksualność,
–chcesz zmienić swój stosunek do cielesności na (jeszcze bardziej) pozytywny,
–chcesz poznać pozytywne przekazy o waginie i jej niezwykłej mocy,
–masz ochotę na rozmowę o kobiecych (a także swoich) genitaliach,
–czujesz, że duma jest lepsza niż wstyd,
–chcesz się zaprzyjaźnić ze swoim ciałem, a szczególnie ze swoją joni,
–masz ochotę wykrzyczeć światu, że kochasz swoją waginę/cipkę/joni (czy jakkolwiek ją nazywasz na co dzień),
–masz ochotę na dzień spędzony w kobiecym towarzystwie…

to warsztat dla Ciebie.

Szczegóły dotyczące zapisów tu.

Warsztat trwa 8 godzin, w g. 11.-19/20, cena 80zł

Wydarzenie na fb http://www.facebook.com/events/344794315570316/

Zajrzyj na stronę Seksualność kobiet

trans-fuzja

Warszawa, 4 maja 2012 r.

Sz. P. Donald Tusk

Prezes Rady Ministrów

Dotyczy: Działań rządu na rzecz podpisania i ratyfikacji Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej

Szanowny Panie Premierze,

Koalicja na Rzecz Równych Szans skupiająca 45 organizacji pozarządowych działających na rzecz praw człowieka oraz równego traktowania pragnie wyrazić swoje oburzenie ostatnimi wypowiedziami Ministra Sprawiedliwości Jarosława Gowina oraz Wiceministra Sprawiedliwości Michała Królikowskiego na temat bezzasadności podpisania i ratyfikacji Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

Pragniemy przypomnieć, że Konwencja została wyłożona do podpisu w maju 2011 r. i podpisało ją już 19 państw Rady Europy, w tym 11 państw członkowskich UE. Wiele krajów unijnych przygotowuje się do podpisania i ratyfikacji Konwencji. Celami Konwencji są m.in.: ochrona kobiet przed wszelkimi formami przemocy oraz zapobieganie, ściganie sądowne i eliminowanie przemocy wobec kobiet i przemocy domowej; przyczynianie się do eliminowania wszelkich form dyskryminacji kobiet i promowanie rzeczywistej równości między kobietami i mężczyznami, w tym poprzez uwłasnowolnienie kobiet; opracowanie obszernych ram, polityk i środków w celu udzielenia ochrony i pomocy wszelkim ofiarom przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

Minister Sprawiedliwości, Jarosław Gowin, skrytykował ww. Konwencję twierdząc, iż jest ona wyrazem ideologii feministycznej i zagraża tradycyjnym wartościom rodzinnym. W podobnym tonie wypowiedział się Michał Królikowski – podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Dla podpisanych niżej organizacji, które od lat działają na rzecz praw człowieka, w tym praw kobiet, twierdzenie takie jest niezrozumiałe i nie do przyjęcia. Zaniepokoiło nas głęboko, iż resort sprawiedliwości podważa tak fundamentalne kwestie jak równouprawnienie płci i walka ze szkodliwymi stereotypami, które są główną przyczyną nierówności prowadzących niejednokrotnie do przemocy (fizycznej, psychicznej, seksualnej i ekonomicznej). Konwencja jest krokiem naprzód w działaniach mających na celu zmniejszenie skali przemocy wobec kobiet m.in. poprzez działania edukacyjne i profilaktyczne.

Organizacje członkowskie Koalicji na Rzecz Równych Szans nie mogą zgodzić się na wprowadzanie przez kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości opinii publicznej w błąd poprzez twierdzenie, że Konwencja zobowiązuje Państwa Strony do walki z „tradycyjną rodziną”. Pragniemy przypomnieć, że Konwencja, na mocy art. ust. 3, nakazuje jedynie, żeby jej postanowienia, a w szczególności środki na rzecz ochrony praw ofiar zostały wdrożone bez dyskryminacji z jakichkolwiek przyczyn. Wśród nich Konwencja wymienia: płeć, rasę, kolor skóry, język, religię, przekonania polityczne lub inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowych, majątek, urodzenie, orientację seksualną, tożsamość płciowa, wiek, stan zdrowia, niepełnosprawność, stan cywilny, status migranta lub uchodźcy lub inny status. Konwencja zobowiązuje także w art. 12 ust. 1 do stosowania koniecznych środków służących promowaniu zmian w społecznych i kulturowych wzorcach zachowań kobiet i mężczyzn w celu wykorzenienia uprzedzeń, zwyczajów, tradycji i wszelkich innych praktyk opartych na pojęciu niższości kobiet lub na stereotypowych rolach kobiet i mężczyzn. Pragniemy podkreślić, że są to postanowienia, które wychodzą naprzeciw konieczności walki ze szkodliwymi stereotypami, które prowadzą do przemocy ze względu na płeć, a nie, jak twierdzi kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości, do zwalczania „tradycyjnego modelu rodziny”.

Przypominamy, że Polska od kilkudziesięciu już lat jest również stroną Konwencji ONZ w sprawie Eliminacji Wszelkich Form Dyskryminacji Kobiet, która także nakazuje Państwom Stronom przeciwdziałanie szkodliwym stereotypom warunkowanym płcią.

W przekonaniu Koalicji na Rzecz Równych Szans, publiczne podważanie przez Ministra Sprawiedliwości i jego zastępcę wagi Konwencji nie służy dobru publicznemu, jakim jest społeczeństwo wolne od przemocy i uprzedzeń

motywowanych płcią. Co więcej, takie zachowanie ministra Jarosława Gowina oraz jednego z jego wiceministrów może doprowadzić do bagatelizowania tematyki przeciwdziałania przemocy ze względu na płeć i – pośrednio – do legitymizowania tego zjawiska.

Biorąc pod uwagę powyższe, Koalicja na Rzecz Równych Szans apeluje do Pana Premiera o podjęcie jak najszybszych działań w celu podpisania i ratyfikacji przez Polskę Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

Do wiadomości:

- Jarosław Gowin, Minister Sprawiedliwości

- Michał Królikowski, Wiceminister Sprawiedliwości

- Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Pełnomocniczka Rządu ds. Równego Traktowania

- Irena Lipowicz, Rzeczniczka Praw Obywatelskich

- Ryszard Kalisz, Przewodniczący Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka

- Grzegorz Schetyna, Przewodniczący Sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych

Organizacje wchodzące w skład Koalicji na Rzecz Równych Szans:

Polskie Towarzystwo Prawa Antydyskryminacyjnego – koordynator Koalicji, Fundacja Feminoteka, Stowarzyszenie przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii „Otwarta Rzeczpospolita”, Kampania Przeciw Homofobii, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Lambda Warszawa, Amnesty International, Lambda Bydgoszcz, Towarzystwo Edukacji Antydyskryminacyjnej, Fundacja Równości, Koalicja Karat, Fundacja Trans-Fuzja, Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, Fundacja MaMa, Fundacja Przestrzeń Kobiet, Fundacja Autonomia, Stowarzyszenie Aktywne Kobiety, Stowarzyszenie Inicjatyw Niezależnych MIKUSZEWO, Stowarzyszenie Homo Faber, Stowarzyszenie na Rzecz Kobiet „Victoria” Rzeszów, Stowarzyszenie Nigdy Więcej, Stowarzyszenie Kobiet Konsola, FORUM 50+, Fundacja TUS, Stowarzyszenie Interwencji Prawnej, Instytut Podkarpacki, Polskie Forum Osób Niepełnosprawnych, Stowarzyszenie Kobiet Niepełnosprawnych ONE.PL, Żydowskie Stowarzyszenie Czulent, Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego PRO, HUMANUM, Stowarzyszenia Romów w Polsce, Stowarzyszenie Na Rzecz Lesbijek, Gejów, Osób Biseksualnych, Osób Transpłciowych Oraz Osób Queer „Pracownia Różnorodności”, Stowarzyszenie „W stronę Dziewcząt”, Fundacja na Rzecz Różnorodności Polistrefa, Fundacja Inicjatyw Społecznych „Się Zrobi!”, Forum Żydów Polskich, Fundacja Bez Dyskryminacji, Fundacja Nasza Przestrzeń, Fundacja Wiedza Lokalna, Fundacji „Vis Maior”, Związek Nauczycielstwa Polskiego, Towarzystwo Przyjaciół Szalonego Wózkowicza

Zarząd Fundacji Trans-Fuzja

rodzina

To nie jest tak, że związki otwarte i poliamoria są dla wszystkich. Tak jak nie dla wszystkich jest monogamia. Wiem i wierzę, że jest wiele osób, które są spędzić resztę życia z jedną wybraną osobą i nie potrzebują niczego z tego, co oferują pozostałe formy związków nie-monogamicznych. Nie wykluczam też, że w pewnym momencie swojego życia uznam, że chcę zamknąć swój związek i pozostać w relacji z jedną kobietą. Teraz jednak mam dwie, szukam kolejnych i jestem naprawdę szczęśliwa.

To Ania mnie zaczepiła. Zobaczyła mnie na fan page „Nie czytasz? Nie idę z Tobą do łóżka!” i postanowiła mnie zdobyć. Dzięki Bogu, bo gdyby o mnie chodziło, to na pewno nie byłybyśmy razem. Starała się, chodziła, pisała, aż w końcu spotkałyśmy się i pocałowałyśmy po raz pierwszy. Było niesamowicie.

Tego samego dnia odmówiłam znajomej pójścia z nią do łóżka. Patrząc z perspektywy czasu Ania może się czuć winna mojej odmowie. Mimo, że przecież nic nas nie łączyło, mogła się nigdy nie dowiedzieć i może byłoby warto, zdecydowałam, że pierwszą kobietą po mojej kilkuletniej przerwie będzie Ania.

Następnego dnia pojechałam do Łodzi. Poznałam Agnieszkę. Właściwie poznałam ją na nowo, bo już się wcześniej spotkałyśmy. Zafascynowała mnie. Długo rozmawiałyśmy o wielu rzeczach, które nas łączą. Jesteśmy pod wieloma względami bardzo podobne. Potrafimy gadać godzinami i wymieniać się doświadczeniami. Najpierw wspólna impreza, potem pierwsza randka, później druga. Wiedziałam, że to jest relacja, w którą chcę wejść.

Wróciłam do Warszawy. Zaprosiłam Anię do siebie. Poddałam ją ostatniemu „testowi” – kiedy już było bardzo blisko pójścia do łóżka – odmówiłam, bo nie czułam się gotowa. Przyjęła to świetnie. Upewniło mnie to w przekonaniu, że to jest kobieta, z którą chce to zrobić.

Cały czas jednak tęskniłam do Agnieszki – jej ślicznego uśmiechu, niesfornych włosów, które ciągle muszą być poprawiane, do tych lekko przestraszonych oczu i do jej ogromnego serca.

Nie wierzę w związki na odległość. Wiem, że żadna z nas nie jest w stanie przeprowadzić się do drugiej.

Następnego dnia po naszym pierwszym razie z Anią pojechałam do Agnieszki do Łodzi. Przedstawiłam jej sytuację. Powiedziałam wprost o Ani, o tym co mogę jej zaoferować i czego nie mogę dać. Oczywiście – mogła powiedzieć, że w takiej sytuacji nie ma sensu się starać. Ale nie powiedziała. Spędziłyśmy razem romantyczny dzień, tuląc się, chodząc za rękę i rozmawiając. Wieczorem po raz pierwszy się całowałyśmy. Było cudownie.

Ania też już wiedziała o Adze. Opowiedziała mi zresztą o dziewczynie, która się jej podoba, z którą może będzie chciała mieć rodzinę – dzieci. Różnica 7 lat między mną a Anią powoduje, że jesteśmy w innych momentach swojego życia – jeszcze nie jestem gotowa na rodzinę, a Ania już czuje, że to jej czas. Agnieszka, chociaż jesteśmy w tym samym wieku, nadal studiuje (medycynę) – też jest w trochę innym momencie: mieszka z mamą, nie mierzy się z samodzielnością tak jak ja.

Obie dają mi kompletnie coś innego. Są zupełnie inne. Obie są dla mnie bardzo ważne i każdej staram się poświęcać tyle czasu i energii i emocji ile mogę i ile potrzebują. Obie namawiam, żeby miały kogoś poza mną. Szczególnie, że poza tymi dwiema relacjami mam jeszcze wielką rodzinę kochanek i dziewczyn emocjonalnych.

Jeśli ktoś mnie pyta dlaczego, odpowiadam, że to sprawia, że jestem szczęśliwa. Szczęście nie jest czymś, co jest dla każdego takie samo i jeśli nie krzywdzę tym nikogo – dlaczego moje szczęście musi się zamykać w jakiś ramach?

Mam cudowną Kochankę, która, wraz ze swoją dziewczyną, bardzo o mnie dbają, jest osobą, która potrafi do mnie zadzwonić, bo się stęskniła czy zaprosić na obiad, bo mieszkamy blisko. Łączy nas praca i kilka pasji, których nikt nie rozumie.

Mam wspaniałą Żonę, która mnie na chyba lepiej niż ja siebie samą. Która ukocha, ale da po uszach. Z którą godzinami rozkminiamy swoje problemy. Z którą się świetnie bawię. Która byłaby idealna, żeby być moją dziewczyną – może zbyt idealna. Jesteśmy jak stare dobre małżeństwo. Zrozumienie, ciepło i dużo czułości.

Mam uroczą Wdowę, która pojawiła się w moim życiu niedawno, wręcz szturmem. Potrafi kupić mi kwiatki, przytulić mnie dla samej bliskości. To ktoś, z kim pójdę na bilard dobrze się bawić albo pójdę na randkę na dworzec PKP. Pójdzie ze mną do kina, będzie marudzić i się odgryzać, żeby tak wyrazić jak bardzo jej na mnie zależy.

Mam też fascynującą Wymarzoną (nie mylić z Mrs Perfect). Nie mam pojęcia co takiego w sobie ma, ale sprawia że czuję się szczęściarą, że ją znam. Może to kwestia tego, że jest jedną z niewielu osób, które znam, które potrafią sprawić, że zatyka mnie jej inteligencja. Czasem trochę dziecinna, czasem bardzo dojrzała. Czasem zimna suka, czasem gorące serduszko. Pełna sprzeczności, ale przez to fascynująca. Potrafi mi przejść dreszczem przez ciało, kiedy mnie przytula czy fufa mi do ucha.

Moje życie byłoby na pewno niekompletne, gdyby nie moja wyjątkowa Przyjaciółka. Latami wierzyłam, że byłaby z nas świetna para, ale im bardziej ją znam, dziękuję opatrzności, że się na to nie zdecydowałyśmy. Jest Przyjacielem, którego straszliwie potrzebuję. W ciągu minuty potrafi poprawić mi humor. Wszystkie szaleństwa z nią mają smak przygody – nawet, jeśli chodzi tylko o pójście do kina czy na obiad. Mój czerwony guzik do resetowania, kiedy wszystko inne zawodzi.

Warto też mieć głos rozsądku – w tej roli moja Starsza Siostra. Biologicznie mam tylko starszego brata, ale od paru lat, szczęśliwie, w moim życiu jest moja Siostra, która przywołuje mnie do porządku. To z nią uczyłam się odpowiedzialności i wspólnego mieszkania. To z nią mogę przegadać wszystko, co mi leży na mózgu. To ona potrafi mi dogadać, że mi aż w piąty idzie, ale robi to, bo jej zależy. Wiem, że jest kimś, przy kim potrafię się rozpłakać. Ona jest tym typem, który przyjedzie do mnie na noc pomóc mi składać skarpetki czy przytulić, kiedy jest mi źle..

Dawno temu, już prawie 6, poznałam Moją Pierwszą. Moją Pierwszą poznaną lesbijkę, która okazała się wartościowym przyjacielem. Wie o mnie rzeczy, których nie wie nikt inny. Uczyła mnie trudnej sztuki miłości, kiedy istniało dla mnie tylko „kocham Cię aż do grobowej deski na wyłączność”. Ktoś, kto masochistycznie trwa w relacji ze mną, chociaż nadal nie wiem dlaczego. Ktoś, kto przyjedzie wczesnym rankiem na drugi koniec miasta, żeby mnie odebrać z dworca. Kto zrobi mi kawę na śniadanie i kogo doceniam zawsze, jak znika z mojego życia. Na szczęście na razie na krótko…

Jest i kochany Miś. Jak każdy niedźwiadek do przytulania, służy do otarcia łez, do przejścia przez magiczne drzwi Narnii do lepszego świata. Oczami wyobraźni widzę jak siadam u niej w kuchni, a ona przygotowuje mi właśnie bułkę z pieczarkami i przytula i gładzi po głowie i po prostu jest, ciepła i kochana. I jest moim odpoczynkiem i dba o mnie i sprawia, że czuję się wyjątkowa. A potem zabierają mnie z jej Żoną na spacer i do kina i pokazują jakieś branżowe miejsca.

Mam też dwie Mamy. Nie jedna para lesbijek mnie adoptowała, ale one jakoś najbardziej. Mama B jest tą, która jest ciągle niezadowolona z moich wyników i wchodzi mi na odcisk, żebym była jeszcze lepsza. To też ta, która potrafi mnie doprowadzić do szewskiej pasji, ale zarazem pilnuje, stara się i dba o mnie. Mama D, mniej szalona i bardziej ogarnięta, ugotuje, postawi do pionu, pomoże.

Wbrew pozorom mam też Dziewczynę. Nie taką, jak się wszystkim wydaje, ale jest kimś bardzo ważnym. To ona zmusza mnie, żebym wydała swoje noveleski, ona się ze mną kłóci, która z nas ma fajniejsza dziewczynę. Łączy nas pasja działania w NGOsach. Chociaż często nie rozumie pewnych rzeczy – jest hetero, spoza branży – ma dużo zrozumienia i całe morze ciepłych uczuć do mnie. Tak samo jak ja do niej…

W roli osobistej stylistki występuje moja Ciotka E. To dzięki niej nie wyglądam jak menel ubrany w worek po kartoflach. Jest od tego, żeby kopnąć mnie w rzyć, kiedy na to zasługuję, ale przytulić do piersi szorstkim gestem, kiedy trzeba. Ktoś dla kogo mogę siedzieć pod drzwiami ze słoikiem rosołu, śpiewając Madonnę, żeby pokazać, że mi zależy i że nie odpuszczę, tylko dlatego, że ma czerwony nos. Ktoś, do kogo przyjadę w środku nocy spać na kanapie, żeby rano dostać pyszne latte na otarcie łez. Kto, wraz ze swoją dziewczyną, ogarną w złe dni.

Mój Groszek, który wcale nie jest mój, bo ma swoją dziewczynę, jest przekochany.  Ciągle słyszę w głowie jej: „oj Monia”. Życzy mi jak najlepiej i zawsze jest gotowa mi pomóc to zdobyć. Idealna na długie przytulenia, kiedy chcę naładować baterie. Odpowiedzialna i taka, na której mogę polegać. Daje mi poczucie bezpieczeństwa, że nawet jak niebo zawali się nam na głowy, to ona się nie da. I jeszcze mnie pocieszy.

Jest jeszcze wiele kobiet w moim życiu, które są dla mnie bardzo ważne, które miały wpływ na mnie, lub takie, które pojawiają się od czasu do czasu, ale moje życie bez nich byłoby bardziej ubogie. Język jest bardzo ubogi – między miłością, a przyjaźnią, a znajomością brakuje całej skali uczuć, które żywimy do osób dookoła nas. Anię i Agnieszkę nazywam Partnerkami, dla odróżnienia ich od Dziewczyny czy Kochanki, ale tak naprawdę każda z nich jest dla mnie kimś wyjątkowym, kto, mam nadzieję, będzie częścią mojego życie już na zawsze.

Życzę wam wszystkim, żebyście też mieli w swoim życiu jak najwięcej osób, które kochacie i które kochają was. Bo to jest kluczem do szczęścia

płeć gender trans

Miejsca noclegowe są dostępne w hostelu LGBTQ [dokładne info po zgłoszeniu udziału].

Hostel dysponuje pokojami: 2 x 2-os, 2 x 4-os i 2 x 6-os.

Jedzonko zamawialibyśmy sobie na mieście z dowozem, płyny również:) W hostelu jest miejsce, gdzie można potańczyć, wypić drinka, pogadać i pooglądać filmy TQ. Wynajmujemy cały hostel dla siebie (koszt wynajęcia hostelu na dwa dni to 1600 zł), tak żeby nikt postronny się nie kręcił.

Koszty wynajęcia niestety dotyczą wszystkich chcących wziąć udział, także osób, które nie będą chciały nocować w hostelu.

Ceny od osoby: 80 zł za 2 noce w pokojach 4-os i 6-os, 100 zł za 2 noce w pokojach 2-os i 20 zł za dzień dla chętnych, którzy nie chcą nocować w hostelu.

Dyskrecja oczywiście w pełni zapewniona, cały hostel dla nas:) Dla chętnych wyjścia wieczorami na imprezy do łódzkich klubów LGBTQ, a dla odważnych wyjścia w ciągu dnia na miasto na zakupy:) Tyle, że musi zebrać się ok. 25 osób (15 nocujących i ok. 10 nienocujących). Max. ilość osób nocujących to 24 a osób biorących udział w MTP w hostelu to 30. Proszę o szybką rezerwację, bo może zabraknąć miejsc imprezowych.

Proszę pisać konkretne odpowiedzi kto byłby chętny i czy z noclegiem czy bez?

Rezerwacje zbieram do 15 maja.

Zaliczki od osób nocujących po 40 zł zbieram od 16 do 31 maja (jeżeli uzbiera się do 15 maja co najmniej 15 osób, które będą nocować).

Pozdrowienia Dawid (Viki), e-mail: zaqxsw8@wp.pl

pomada

Pełny program znajdziecie tu.

Z ogromnym zapałem, po udanych Pomadowaniach w latach ubiegłych, zapraszamy Was do wspólnego spędzenia czasu na sesjach naukowych, wystawach, pokazach, performansach, dyskusjach, koncertach i imprezach. W programie na rok 2012 premiery, spektakle, sztuka, krytyczne, zmienne i zmieniające inne_ istorie. Mnóstwo zaproponowanych przez Was wydarzeń. Goście z zagranicy.

W tym roku nasz „dom –pomada” to Jerozolima – nowy ośrodek kultury niezależnej, zabytkowa kamienica w Al. Jerozolimskich 57, w której będzie można spotkać POMADĘ niemal każdego dnia pomiędzy 25.05 a 3.06.

W ramach ganc POMADY! – fi nałowej imprezy, dzięki której pokrywamy koszty 25 wydarzeń – wystąpią m.in. chuligański duet Scream Club oraz brokatowy i frenetyczny Tusk. Jak zawsze spotykamy się wieczorem, po Paradzie Równości, w 1500m2 do wynajęcia.

Szykujcie zatem kalendarze albo jeszcze lepiej – zachowajcie tę rozpiskę i przybywajcie świętować z nami jedyny w Warszawie, oddolny i całkowicie niekomercyjny festiwal nieheteronormatywnej wrażliwości. Dzięki Wam i z Wami, po raz kolejny, przez 10 dni, w sercu Warszawy, POMADA 3!!!

W ramach Inicjatywy POMADA wiele nas różni, ale łączą aktywność kulturalna i artystyczna, frajda z nieustannego wymykania się przymusowej heteroseksualności, poczucie przynależności lokalnej, wyczulenie na komercyjne uwikłanie ruchów LGBTQ, zamiłowanie do działań oddolnych w duchu DIY i przede wszystkim poczucie humoru, również na własny temat.

W roku 2012 Inicjatywę Informacyjną POMADA tworzymy we czwórkę: Paweł Kubara, Karol Radziszewski, Katarzyna Szustow, Agnieszka Weseli/Furja.

Portia i Ellen DeGeneres

Gwiazdy od razu zareagowały na wypowiedź Baracka Obamy, który jako pierwszy w historii urzędujący prezydent USA poparł małżeństwa osób tej samej płci. Radości nie kryły zwłaszcza gwiazdy o homoseksualnej orientacji. „Dziękuję Obamie za wspieranie równości małżeństw. Nie jestem w stanie wytłumaczyć, jak wiele to znaczy dla mnie, mojej żony i naszych dzieci” – napisała aktorka Wanda Sykes. „Gratuluję prezydentowi odwagi. To historyczny moment” – dorzucił muzyk Ricky Martin, który wraz ze swoim partnerem wychowuje dwóch synów.Jeszcze niedawno Barack Obama unikał wyraźnej deklaracji, mówiąc, że jego poglądy w sprawie małżeństw homoseksualnych „ewoluują”. W środę w wywiadzie dla ABC News poszedł jednak krok dalej: – Właśnie doszedłem do wniosku, że ważne jest bym potwierdził, iż uważam, że pary tej samej płci powinny móc zawrzeć związek małżeński.

„Brawo, panie prezydencie!”

Jego wypowiedź wywołała lawinową reakcję gwiazd, głównie o homoseksualnej orientacji seksualnej. Sławy nie kryły swojego poparcia dla głowy państwa.

„Dziękuję prezydentowi za słowa piękne i odważne. Jestem wniebowzięta” – napisała gwiazda telewizyjna Ellen DeGeneres, która w 2008 roku wzięła ślub ze swoją partnerką, aktorką znaną z serialu „Ally McBeal”, Portią de Rossi. „Wow! Wow! To niesamowity dzień dla naszego kraju. Były momenty w jego historii, kiedy ktoś miał odwagę stanąć w obronie tego, w co wierzy i jedna akcja zmieniała wszystko. Mam nadzieję, że jest to jeden z tych momentów. Trzeba odważnego człowieka, aby zająć stanowisko w tak ważnej sprawie w roku wyborczym. Panie prezydencie, do ciebie mówię, bardzo, bardzo dziękuję” – dodała.

„Brawo, panie prezydencie! Dziękujemy” – napisał Neil Patrick Harris, aktor znany z serialu „Jak poznałem waszą matkę”, który w 2006 roku publicznie oświadczył, że jest homoseksualistą i żyje w związku z aktorem, Davidem Burtką. Panowie wspólnie wychowują bliźnięta, które urodziła im matka zastępcza.

Aktorka Jane Lynch, znana z serialu „Glee”, oznajmiła: „Jestem dzisiaj cholernie szczęśliwa. Dzięki panie prezydencie, za wspieranie godności mojej rodziny i wielu innych!”.

Piosenkarz Ricky Martin, który dwa lata temu ujawnił, że jest gejem, i wraz ze swoim partnerem wychowuje dwóch synów, które urodziła surogatka, napisał: „Gratuluję prezydentowi odwagi. Potwierdzając, że WSZYSCY Amerykanie mogą się cieszyć z równych praw, dokonał historycznego przełomu!”.

Radości nie kryła też aktorka komediowa Wanda Sykes, która ujawniła swoje preferencje seksualne w 2008 roku i w mediach pokazała swoją ukochaną Alex, z którą wychowuje dwójkę dzieci: „Dziękuję prezydentowi Obamie za wspieranie równości małżeństw. O mój Boże!!! Nie jestem w stanie wytłumaczyć, jak wiele to znaczy dla mnie, mojej żony i naszych bliźniąt”.

„Miło to usłyszeć od Big B”

Głos zabrały też heteroseksualne gwiazdy. „Wiedziałam, że głosowałam na tego faceta nie bez powodu” – taki post na swoim koncie na Twitterze opublikowała Diablo Cody, scenarzystka, która dostała Oscara za „Juno”.

„Równość! Miło to usłyszeć od Big B” – wypowiedź aktora i piosenkarza Jareda Leto była krótka.

Kim Kardashian, celebrytka znana z reality-show „Kardashianowie”, też zabrała głos: „Wow! Właśnie słyszałam, że Obama oficjalnie ogłosił, że popiera małżeństwa homoseksualne! Mam nadzieję, że dzisiaj dał nadzieję wielu młodym ludziom. Nigdy nie mieliśmy prezydenta, który popiera lesbijki, społeczności gejów, biseksualistów i transseksualistów, a dziś jestem dumna z bycia Amerykanką! Jestem taka szczęśliwa, że nasz kraj zmienia historię i robi tak ogromny krok naprzód”.

pomada

Dokument RIGHT 2 LOVE (reż. Adaia Teruel, 60 minut) to wyjątkowa intymna opowieść o codziennym życiu ośmiu rodzin tworzonych przez lesbijki, gejów i osoby transpłciowe z różnych krajów Europy Zachodniej (Katalonii i Hiszpanii, Grecji, Holandii, Francji, Szwajcarii i Włoch). Dokument opiera się na wywiadach z rodzinami, które w scenerii swoich domów dzielą się refleksjami na temat społecznych nierówności i problemów, z którymi muszą zmagać się w codziennym życiu. ( http://www.youtube.com/watch?v=bKb2g2xq8N8 )

Po raz pierwszy film był prezentowany pod koniec kwietnia na LGBT Families 2nd European Meeting w Katalonii. Pokaz, na który mamy przyjemność zaprosić, będzie jego polską premierą.

Więcej info o filmie: www.familieslgtb2012.org

Pokaz filmu będzie towarzyszył Interdyscyplinarnej Konferencji Naukowej „Nienormatywne Praktyki Rodzinne” ( https://www.facebook.com/events/380153115357004/ ), która odbędzie się w dniach 25–26 maja w Warszawie w Ośrodku Studiów Amerykańskich przy al. Niepodległości 22 i jest organizowana przez Doktoranckie Koło Naukowe ‘Gender i Queer’ przy ISNS UW.
Szczegóły na stronie: nienormatywne.wordpress.com

ZAPRASZAMY!!!

ręka

Jak wielką siłę mają ludzkie opowieści? Czy „małe narracje” to strategia oporu? Dekonstrukcja dyskursu? – na ile skuteczna? I jaki związek ma to z płcią, ciałem i z polskim seksem?

Punktem wyjścia prezentacji, a potem rozmowy, będą historie zamieszczone w książce Marty Konarzewskiej i Piotra Pacewicza „Zakazane miłości. Seksualność i inne tabu”. Gejowskie, lesbijskie, transgenderowe, sado-maso, poli-amoryczne i queer – pisane na przekór wiedzy-władzy „wielkiej narracji”.

Miasto hetero. A tak naprawdę – same bi. Wiesz: „jestem zajebisty, chodzę na melanże, jaram zioło, a jak trzeba, to w pysk strzelę. Z tą różnicą, że lubię się też z chłopakami całować”.
(„Zakazane miłości”, „Lova, lova i te sprawy”)
***
Na chłopaków, którzy mi się podobają, mam określenie „pannowie”, a liczba pojedyncza brzmi „panien”, wskazuje na coś szlachetnego.
(„Zakazane miłości”, „Elegant”)
***
– W trakcie celibatu postanowiłem, że bycie facetem nie do końca mi odpowiada.
– Facetem gejem?
– Facetem w ogóle.
(„Zakazane miłości”, „Jej Perfekcyjność”)
***
Dla rodziców to spełnienie marzeń. Wreszcie facet ma babę, nawrócił się. Ale okazuje się to nie takie proste, skoro ta baba lubi mnie w kiecce.
(„Zakazane miłości”, „Ślub dwóch kobiet”)
***
Kiedy poznałam Nataszę, poczułam w jednej sekundzie, że „ona albo ja” to zwykła ściema. Nic się nie stało, wciąż kocham Gośkę i właśnie zakochuję się jednocześnie w kimś innym.
(fragment wywiadu do publikacji o poliamorii)
***
„Transowość jest wpisana w każdego z nas, bo stereotypy płciowości i seksualności są iluzoryczne” (Zakazane miłości”, „Wszyscy jesteśmy trans”).

Jeżeli zarówno normy jak etykietki podtrzymuję iluzję, to może właśnie strategia „małych narracji” jest szansą wielkiego oporu?

Marta Konarzewska (1977)– polonistka, krytyczka literacka, badaczka kultury w kontekście queer. Autorka głośnego tekstu Jestem nauczycielką i jestem lesbijką w „Gazecie Wyborczej”. Wicenaczelna redaktor lesbijsko-feministycznego magazynu „Furia”. Współautorka książki „Zakazane miłości. Seksualność i inne tabu”.

Zajrzyj na stronę Seksualność kobiet

młotek prawo

- Nie obnosiłem się z tym, że jestem gejem. Moje prywatne sprawy zostawiam w domu. Mam nadwagę, ale w pracy dawałem z siebie wszystko. Nigdy nie było żadnych skarg od klientów czy przełożonych. Koszmar zaczął się w marcu 2010, kiedy przyszedł nowy kierownik. Przy klientach i innych pracownikach nazywał mnie „męską świnią”, „popaprańcem”, „grubą dupą”, „pedałem” – mówi Ireneusz. We wrześniu 2010 r. Ireneusz dostał wypowiedzenie bez podania przyczyn. Po dwóch dniach złożył pozew w sądzie pracy w Słubicach. O sprawie napisał Fakt, wczoraj Ireneusz wystąpił w Dzień Dobry TVN.

- Przesłuchano ok. 30 świadków, pracowników sklepu, klientów – mówi Roman Makowski, wiceprezes sądu okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim. – Spraw o mobbing mamy zaledwie cztery w ciągu roku, ta jest głośna, dotyczy też dyskryminacji seksualnej. Pierwotnie dotyczyła wyjaśnienia powodów zwolnienia. Teraz chodzi o odszkodowanie i przywrócenie do pracy. Kiedy sprawa trafi na wokandę, jeszcze nie wiadomo, czekamy na dokumenty ze Szczecina, gdzie przesłuchano ostatniego świadka – dodaje Makowski.

- Byłam świadkiem wielu przezwisk, niecenzuralnych słów w kierunku pana Ireneusza – mówi Agnieszka Małecka, była pracownica sklepu. – Np. Irek siedział na kasie i nie miał zastępstwa, kasy nie mógł zostawić. W tym czasie trzeba było rozładować paletę towaru. Przybiegł kierownik i przy klientach zaczął krzyczeć „g… mnie obchodzi, masz pracować, a nie opie….ać się. Już ja tego grubego pedała urządzę”.

- Od tej pory mam problemy ze znalezieniem pracy. W papierach nie ma powodu zwolnienia, więc pracodawcy myślą, że kradnę. Zrobiliśmy prowokację. Koleżanka, podając się za kierownika dużego sklepu, zadzwoniła do mojego byłego kierownika z pytaniem, czy warto mnie zatrudnić. Ten powiedział „Jak chcecie mieć z nim problemy, to go zatrudnijcie, ale odradzam”. Gdyby mój partner i rodzina mi nie pomagali, to wylądowałbym na ulicy. Czekam na wyrok. Długo bez pracy nie pociągnę – żali się Muzalski.

- Gdybym rzeczywiście go szykanował, czy przezywał, to już dawno bym tu nie pracował. Nic więcej nie mam do powiedzenia. Będzie wyrok, wtedy porozmawiamy – mówi kierownik sklepu, z którym wczoraj rozmawialiśmy.

(A tymczasem w USA…

W środę późnym wieczorem naszego czasu prezydent Barack Obama oświadczył: „Pary tej samej płci powinny mieć prawo brać ślub”. W USA legalizację takich małżeństw popiera 50 proc. wyborców. Odwagi Obamy brakuje polskim politykom, w Sejmie leżą dwa projekty ustaw o związkach partnerskich. 25 proc. Polaków popiera, 65 proc. jest przeciwna takim związkom.

Zapraszamy 18 maja (piątek) od godziny 20.00 do „Pardon, To Tu” przy Placu Grzybowskim 12/16.

MNW Miłość nie wyklucza

W trakcie imprezy zaprezentujemy po raz pierwszy nasze plakaty oraz pierwszy klip kampanijny i nasz dżingiel!
Będziecie mieli również okazję poznać pary biorące udział w naszej kampanii jak i jej twórców.

Zaprzyjaźniony fotograf uwieczni osoby, które będą chciały dołączyć do galerii osób z naszej kampanii na FB – dla zainteresowanych możliwość fotki w czułkach

Swoim tańcem oczaruje nas gwiazda burleski Betty Q, wokalnie dogodzi Marishaa Marina Milov, a zagra dla nas Dj: Sinful Smuggler.

W trakcie imprezy nie zabraknie również słodkich rozkoszy podniebienia – babeczki w wykonaniu debiutującego cukiernika (miejmy nadzieję, że nie będzie to opcja tylko dla odważnych).

Wstęp 10 zł – cegiełka na rzecz realizacji dalszych planów kampanii „W związku z miłością”

Zapraszamy i niecierpliwie czekamy na Was

Ekipa MNW

Pardon, To TU www.facebook.com/pardontotu
Betty Q https://www.facebook.com/profile.php?id=100003103741845
Marisha Marina Milov www.facebook.com/MarinaMarishaa

Praktyka ta budzi kontrowersje nie tylko na Zachodzie, ale także wśród samych Irańczyków. Czy, jak twierdzą niektórzy, małżeństwa te są formą zalegalizowanej prostytucji, czy może w dobie globalizacji i głębokich przemian obyczajowych stają się jedną ze strategii emancypacyjnych dla młodych Iranek i Irańczyków?

Przedstawienie szyickiej instytucji „małżeństwa czasowego” oraz obowiązków i praw z nim związanych w szerszym kontekście społeczno-kulturowym stanie się przyczynkiem do omówienia sytuacji prawnej kobiet w Iranie. Goście biorący udział w debacie przybliżą publiczności zarówno tradycyjne, konserwatywne oblicze kultury tego kraju, jak i współczesne ruchy emancypacyjne oraz strategie stosowane w obrębie obowiązującego prawodawstwa. Postarają się znaleźć odpowiedź na pytania: czym są małżeństwa czasowe na gruncie prawnym i jak obowiązujące prawo ma się do praktyki? Jak traktowana jest seksualność mężczyzn i kobiet w islamie? Czy tradycyjne wzorce są wciąż realizowane w obliczu przemian obyczajowych w Iranie?

Na koniec debaty przewidujemy sesję pytań z sali.

Organizatorzy:

„Solidarni z Iranem” – program Instytutu Lecha Wałęsy

Porozumienie Kobiet 8 Marca

Wydarzenie na FB:

http://www.facebook.com/events/402266126458994/

Debata odbędzie się w ramach Festiwalu Planete Doc:

http://planetedocff.pl/

Tytuł filmu: „Małżeństwo na chwilę”, 52 min, Austria, reż. Sudabeh Mortezai

Data: czwartek 17 maja

Godz.: początek pokazu ok. 18.00, debaty ok 19.00; czas trwania debaty: 60–70 min.

Miejsce: Kinoteka, Warszawa

Udział wezmą:

Max Cegielski – dziennikarz, pisarz, prezenter radiowy i telewizyjny, animator kultury, podróżnik,

Dr Agnieszka Graff – Ośrodek Studiów Amerykańskich UW, członkini zespołu „Krytyki Politycznej”,

Dr Agata Skowron-Nalborczyk – iranistka, arabistka, islamolog, adiunkt w Zakładzie Islamu Europejskiego Wydziału UW,

Aleksandra Szymczyk – iranistka, tłumaczka, aktywistka i członkini Porozumienia Kobiet 8 Marca

Debatę poprowadzi:

Anna Czerwińska – działaczka społeczna, ekspertka równościowa

Zajrzyj na stronę Seksualność kobiet

świat

Fragment tekstu pochodzi z książki Milczenie owieczek Kazimiery Szczuki, s. 114–117, Warszawa 2004.

W tym czasie działało również radykalne, autonomiczne, kobiece podziemie aborcyjne, znane jako kolektyw Jane – od fikcyjnego imienia osoby, która na uniwersytecie w Chicago zapoczątkowała zorganizowane udzielanie informacji i pomocy kobietom poszukującym możliwości usunięcia ciąży. Chicagowska grupa stanowi w historii ruchu kobiecego swoisty fenomen. Studentki i działaczki feministyczne poważyły się na akt nieposłuszeństwa obywatelskiego idącego najdalej, jak to możliwe – zorganizowały sprawnie działającą sieć samopomocy i same nauczyły się przeprowadzać zabiegi, rozwijając technikę wczesnych aborcji metodą próżniową.

 

Osoby działające w kolektywie Jane kierowały się zasadą pomagania kobietom – oznaczało to całościowe, medyczne ipsychologiczne podejście do każdego przypadku. Zabiegi poprzedzane były konsultacjami, podczas których klientki Jane miały możliwość wejrzenia w motywacje swoich decyzji. Zdarzało się, że feministki uświadamiały kobietom i dziewczynom, przychodzącym na zabieg, że ich rzeczywistym pragnieniem jest donoszenie ciąży. Nie było to zresztą trudne do rozpoznania – kiedy kobieta przychodzi zdecydowana, należy jej udzielić pomocy: wesprzeć suwerenność decyzji iprzeprowadzić zabieg. Kiedy przychodzi zapłakana, roztrzęsiona, nieraz przyprowadzona przez matkę albo zdenerwowanego chłopaka, rozmowa z uważną konsultantką wspiera suwerenność decyzji przeciwnej – o urodzeniu dziecka wbrew naciskom otoczenia. Ogromne znaczenie dla nielegalnych aborcjonistek miało udzielanie kobietom informacji o procedurze zabiegu, o antykoncepcji, o kontekście prawnym i społecznym, w jakim działało podziemie. Zabiegi przeprowadzano z użyciem znieczulenia miejscowego, aby kobiety nie czuły bólu albo czuły go minimalnie. W klinice Jane nie stosowano narkozy – kobiety podczas zabiegu nie podlegały uprzedmiotowieniu jako bezwolne, uśpione ciała, które nie wiedzą, co się z nimi dzieje. Zabiegom towarzyszyła czuła i uważna opieka asystentki, która opowiadała kobiecie przechodzącej zabieg, co się teraz z nią dzieje, trzymała za rękę, rozmawiała. Chodziło o oddemonizowanie aborcji, uczynienie z niej świadomego, medycznego i psychicznego przeżycia, które jest ważne, ale nie traumatyczne. Horror aborcji, zarówno nielegalnej, jak przeprowadzanej w szpitalu w sposób brutalny i poniżający kobiety, związany jest z wyparciem tego doświadczenia ze świadomości.

 

 

Większość kobiet nie chce wspominać własnej aborcji nie tylko dlatego, że raz podjęta decyzja jest ostateczna i nieodwołalna, a mogłaby wywoływać wątpliwości. Chodzi również o wymazanie z pamięci okoliczności zabiegu, które powracają niekiedy w prześladowczej postaci. Inaczej było z klientkami Jane. Wiele z nich wspomina po latach, że doświadczenie spotkania z feministkami w sytuacji przerażenia, desperacji, zaszczucia przez prawo i grozę szeptanych opowieści o molestujących rzeźnikach było początkiem ich nowej świadomości – szacunku do siebie, kierowania własnym losem, aktywności obywatelskiej. Działalność chicagowskiego kolektywu stała się modelem nie tylko autonomicznych działań ruchu kobiecego, ale również holistycznej, prokobiecej ginekologii, dążącej do przywrócenia godności i podmiotowości doświadczeniom miesiączki, bezpłodności, ciąży, aborcji, porodu czy chorób kobiecych. Wśród lekarzy, którzy obierają specjalizację ginekolog-położnik, spotyka się niekiedy takich, którzy mniej lub bardziej świadomie kierują się takim prokobiecym nastawieniem. Oddemonizowanie przerywania ciąży w przypadku podziemnego feministycznego serwisu aborcyjnego Jane polegało jednak na tym, że bezpieczne wspierające dla psychiki kobiet zabiegi przeprowadzały po przeszkoleniu osoby niemające profesjonalnego przygotowania. Był to rzadko notowany przez historię fenomen, kiedy „pokątne” aborcjonistki działały na rzecz kobiet, nie żerując na ich bezradności i złym prawie.

 

 

Zobacz też: http://www.uic.edu/orgs/cwluherstory/CWLUFeature/TribTheater.html

Zajrzyj na stronę Seksualność kobiet

Zajrzyj na stronę KPH Warszawa

trzymanie za ręce

Nie czuję się osobą indoktrynowaną w  młodości przez matki i ciotki przesiąknięte patriarchalnym i tradycyjnym modelem rodziny.  Wychowywały mnie głównie kobiety, bardzo silne kobiety i naprawdę postępowe kobiety.  Nie słyszałam więc nigdy historii z przyszłości o zamążpójściu, o szczęśliwej rodzinie stworzonej z heteroseksualnych rodziców płodzących potomstwo w standardowym pakiecie „chłopiec + dziewczynka”.  Najważniejsze bym była szczęśliwa. Może dlatego też nie miałam problemu z budzącym się we mnie biseksualizmem, moje matki i ciotki również. Czułam się emocjonalnie i seksualnie wyzwolona. Nikt przecież nie narzucał mi żadnych barier, nikt nie wpajał utartych schematów. Mogłam robić co chcę i z kim chcę. Nie będę ukrywać, że korzystałam z tej wolności. Najpierw przeszłam przez temat pt. Chłopcy, potem Mężczyźni dochodząc w końcu do Kobiet…szczęśliwie dochodząc i to nie tylko w dosłownym znaczeniu. Miałam nawet epizod, który przyjaciółka określiła jako przejaw moich poliamorycznych skłonności. Zajęło mi trochę czasu  nim zrozumiałam o co w tym chodzi.  I gdy wreszcie pojęłam te wszystkie nowe kategorie doszłam do wniosku, że jednak jestem starzejącą się, monogamiczną konserwą.

Zanim jednak dostąpiłam oświecenia i zanim doszłam do tematu pt. Kobiety mój ówczesny partner, w ramach modernizacji naszego związku zaproponował mi związek otwarty. Oczywiście nie zgodziłam się na jego wizję naszego przyszłego małżeństwa (sic!) i zdecydowałam się zostać szczęśliwą singielką. Poza pierścionkiem zaręczynowym, który sprzedałam w celu zakupienia 0,7 czystej wódki, zostało mi po nim nurtujące mnie wciąż pytanie: czym tak naprawdę jest otwarty związek i czemu ludzie się decydują na taką formę bycia ze sobą? Przewertowałam dziesiątki stron internetowych, brałam udział w wielu dyskusjach na różnego rodzaju forach i prawie udało mi się uwierzyć, że jest to naprawdę coś niewiarygodnie ekscytującego i świeżego w życiu miłosno-seksualnym człowieka. Na jednym z for poznałam buddystę, wielkiego entuzjastę otwartego związku, który w charakterystyczny dla nawiedzonych buddystów sposób opowiadał, że związek nie może być więzieniem, że nie możemy zatrzymywać przy sobie drugiego, wolnego człowieka, że dając wolność, rozumianą jako wolność w wybieraniu seksualnych partnerek, stajemy się dojrzałymi partnerami, mogącymi stworzyć naprawdę udaną relację. Inny buddysta przekonywał, że tylko w takim związku rzeczywiście się staramy o partnera, że monogamia zabija namiętność, szacunek, że myśląc o kimś jako o naszej własności, przestajemy dbać o uczucia. Jeszcze ktoś inny dodał, że w takim związku nie ma zdrady, bo seks na boku jest jawny. Prawie uwierzyłam. Bo czy mamy się starać o kogoś tylko dlatego, że boimy się odejścia tej osoby? Nie trzeba otwierać związku, by mieć świadomość, że drugi człowiek nie jest nam dany raz na zawsze i bez względu na wszystko.  Jawna zdrada? Rozumiem, że coraz więcej osób zdradza, że monogamia staje się przeżytkiem, ale czy o to chodzi w byciu kimś?

Wiem, że są udane związki otwarte, związki bigamiczne i poliamoryczne, że są nawet udane rodziny stworzone na bazie takich relacji, jednak ja tego nie kupuję i twardo będę upierać się przy tym, że monogamiczny związek to najpiękniejsza z form bycia razem. Nie chcę demonizować wszystkiego co nie jest mono, ale nie jestem w stanie zaakceptować poglądu, że mono jest passe, a znakiem nowoczesności i wolności jest poliamoria i wszystkie te jej poli-pochodne. Związek jest dla mnie niemal żywym organem, który by funkcjonował prawidłowo, należy go właściwie pielęgnować. Mając więcej niż jedną osobę pod opieką, żadnej nie poświęcimy zbyt wiele uwagi. Owszem, jest to dobra opcja na „tymczas”, na okres młodzieńczych szaleństw, ale jeśli rozmawiamy o dorosłych i dojrzałych, mam wrażenie, że jest to idealna forma wiązania się dla osób, które albo nie potrafią się w pełni emocjonalnie zaangażować albo są zbyt leniwe i zbyt skoncentrowane na sobie, by móc i chcieć codziennie pracować nad związkiem z drugą osobą. Związek to także praca, czasami bardzo ciężka praca. Nie wspominam o tzw. docieraniu się, uczeniu wzajemnych przyzwyczajeń, próbach dzielenia wspólnej przestrzeni.  Mam na myśli przeszkody, na które codziennie natyka się wiele par. Szara rzeczywistość potrafi skutecznie zabić uczucia i namiętność, a wszędzie czające się pokusy mają jeszcze bardziej niszczycielską moc. Jedni zechcą wybrać prostą drogę i pozornie angażują się otwarty związek, drudzy podejmą wyzwanie i będą czerpać satysfakcję z pokonywania kolejnego etapu na krętej ścieżce. Nic nie daje mi większej radości jak praca nad tym, by umieć przy sobie zatrzymać ukochaną kobietę. Nie uwiązać ją przy sobie, ale pracować nad sobą i nad nami tak, by nie myślała zbyt długo o blondynce na której dłużej zawiesiła wzrok na ostatniej imprezie. By codziennie wracała do wspólnego domu z radością ujrzenia mnie, która czeka z obiadem, bym ja po kilku latach związku potrafiła pisać o tęsknocie, gdy przez kilka dni nie będzie jej przy mnie. To jest prawdziwym wyzwaniem! A nie jakieś tam „nowozwiązki”, które tylko próbują utwierdzić nas, że jesteśmy istotami chcącymi jedynie zaspakajać swoje instynkty i dać na to pełne przyzwolenie w imię nowoczesności. Cudownie jest być tą jedyną i mieć tę jedyną, wciąż patrzeć na siebie z czułością i pożądaniem.

Nie, nie jestem nowoczesna. Próbowałam wyjść z tej konserwatywnej skorupy i bawić się życiem jak młodsi ode mnie znajomi. I nie mogę napisać, że nie potrafię, bo bawiłam się, ale jedyne co mi pozostało z tamtych czasów, to wyrzuty sumienia, że skrzywdziłam tym nie tylko siebie, ale przede wszystkim bliskie mi wtedy osoby. Nie umiem połączyć związku otwartego ze słowem „szacunek”. Mimo że zasady są z góry ustalone, nadal pozostajemy istotami emocjonalnymi, czy tego chcemy czy nie. I nie jesteśmy w stanie przestawić się na tryb „open relationship” ot tak po prostu i działać według przyjętych zasad. Technika idzie do przodu w zawrotnym tempie, ale człowiek od wieki wieków w drugiej osobie szukał i szukać będzie odwzajemnionej miłości, najlepiej takiej na całe życie.