هومن دو صفر یک

شنا

noreply@blogger.com (houman001blog) — Mon, 23 Jan 2012 18:10:36 PST

استرالیا ساحل‌های زیادی داره ولی هر چند روز یک بار یه نفر توی دریا غرق می‌شه (مثل این پسر ۸ ساله) و یکی از دلایل عمده این اتفاقات ناجور جریان‌های ساحلی هستن که بهشون RIP می‌گن. RIP به جریان آب به سمت دریا گفته می‌شه و از این جهت خطرناکه که معمولا جایی از آب اتفاق می‌افته که موج زیادی نداره و به نظر می‌آد که بهترین جا برای شنا کردنه. ویدیوی زیر رو ببینین تا بیشتر با این پدیده آشنا بشین:

پس سعی کنید که اونها رو شناسایی کنید و اگه توی یکی از اونها افتادین آروم باشین و دستتون رو برای کمک بالا بگیرین. نترسین چون اونها شما رو زیر آب نمی‌کشن و خیلی هم از ساحل دور نمی‌کنه. با کمی خونسردی و حرکت در امتداد ساحل میشه با امواجی که به ساحل می‌رن برگشت. هیچوقت در جهت خلاف RIP به سمت ساحل شنا نکنید چون بعضی هاشون سرعتی بیش از یه شناگر المپیک دارن و هر چی شنا کنین به جایی نمی‌رسین.

گفتم دستتون رو بگیرین بالا بد نیست این نکته رو هم بگم که وقتی توی آب هستین برای صدا کردن منزل یا بروبچ هی دستتون رو نبرین بالا. نجات غریق ها اولش فکر می‌کنن که توی دردسر افتادین بعد که فهمیدن شما این مدلی هستین ممکنه اگه کمک هم بخواین بهتون کمک نکنن.

و آمما نجات غریق، ممکنه بدونین که نجات غریق ها معمولا داوطلب هستن و از جایی پولی بابت این کارشون نمی‌گیرن، هر چند توسط کلاب های موج سواری مدیریت می‌شن. پس خیلی سعی نکنین ازشون طلبکار باشین! هرچند، براساس قانونی که به تازگی تصویب شده‌ (یا اینکه پیشنهاد شده و هنوز تصویب نشده، مطمئن نیستم) داوطلب‌ها رو هم در ارتباط با مسائل ایمنی بابت اقداماتشون مسئولیت پذیر می‌کنه و مشمول جریمه و زندان در صورت سهل انگاری.

یه موضوع دیگه توی ساحل‌های استرالیا کوسه است. یه مدتی به خاطر تبلیغات رسانه‌ها و درج داستان‌های آب و تاب دار مردم فکر می‌کردن که کوسه ها آدم می‌خورن و حمله می‌کنن که این ذهنیت تا حد قابل توجهی اصلاح شده. پس کوسه ها اونقدر هم خطرناک نیستن و معمولا به آدم حمله نمی‌کنن (آدم‌ها سر راه کوسه‌ها هستن نه توی منوی غذاییشون). از جمله موجودات خطرناکی که باید موقع شنا کردن مواظبشون بود سفره‌ماهی‌ها و عروس‌های دریایی هستن.

خوب و خوش و سلامت باشین.
موسیقی امروز: Andre Rieu - Kalinka

استرالیا از تئوری تا عمل، قسمت اول: تعادل کار و زندگی

noreply@blogger.com (houman001blog) — Mon, 23 Jan 2012 15:51:35 PST

چند وقتی بود که به نوشتن این مطلب فکر می‌کردم (به پیشنهاد آرش) ولی چون خیلی موضوع وسیعی بود امکان نوشتنش به صورت یک مطلب جامع نبود و همین باعث می‌شد که بیشتر به تاخیر بیفته. به همین دلیل قراره این مطلب رو به صورت قسطی (که تازگی‌ها خیلی توی این دور و اطراف مد شده) و به صورت یک سری پست مرتبط بنویسم که هر کدوم به یه سرفصل مجزا می‌پردازه. البته این مطالب صرفا براساس تجربه شخصی من خواهد بود و قرار نیست برم جایی رو بخونم و اینجا ترجمه کنم، چه کاریه خوب!

اولین مطلب از این سری رو اختصاص می‌دم به توازن بین کار و زندگی. بین جمعیت بالقوه مهاجر خیلی شنیده می‌شه که می‌گن: یه جایی می‌خوایم بریم که ۸ ساعت کار کنیم، ۸ ساعت بخوابیم، و ۸ ساعت هم تفریح کنیم. خدمتتون عارضم که خیلی هم از این خبرها نیست اینجا.

دلیلش هم ساده است. رقابت برای کار نسبتا سنگینه و یک کسی مثل من برای رسیدن به سطحی که به راحتی بتونه توی بازار کار با بقیه رقابت کنه حالا حالاها باید بدوه، عمدتا به علت ضعف در زبان انگلیسی، آشنا نبودن به ابزارها و استانداردها کاری رایج در اینجا، آشنا نبودن با روش‌های کاریابی و مصاحبه، و نداشتن اعتماد نفس لازم به دلایل پیشین. چیزی به اسم امنیت شغلی و استخدام دائم هم که وجود نداره (بنده به عنوان یه مثال زنده در دومین شغل استخدام دائم خودم در خدمت شما هستم و به زودی اگر قسمت شد حتی در سومی!). با این اوضاع خراب اقتصادی هیچکس توی هر پستی (مدیر یا کارمند دون پایه) و توی هیچ شرکتی (بزرگ یا کوچیک) از بیکار شدن مصون نیست. شرکتها قبل از این که به مشکل جدی برخورد کنن تعدیل نیرو می‌کنن و شرکتهای بزرگ ممکنه یه بخش از فعالیتشون رو تعطیل کنن و یه بخش رو کاملا بفرستن خونه شون. البته هزینه زیادی هم متحمل می‌شن (که قبلا درموردش نوشتم)، ولی معمولا این کار رو می‌کنن قبل از این که کار بیخ پیدا کنه. البته جالبه که بدونین کارفرماها بعضا از این فرصت استفاده می‌کنن برای تسویه حساب های داخلی با بعضی مدیرها و راحت شدن از دست کسایی که به واسطه سابقه طولانی حضورشون تو شرکت دیگه خیلی احساس راحتی می‌کنن و عین بچه آدم کار نمی‌کنن.

نتیجه اخلاقی که می‌گیریم چیه؟ اینه که علاوه بر تقویت کردن نقاط ضعف بعد از ورود به این مملکت باید همیشه خودمون رو به روز نگه داریم، چون معلوم نیست اون روز کی می‌رسه که مجبور باشیم رزومه مون رو دوباره به روز کنیم. یه چیز دیگه هم که یاد میگیریم اینه که علاوه بر موارد فنی روی رفتار حرفه ای مون هم دقیق می‌شیم و از خودمون همیشه می‌پرسیم «این تصمیمی که من گرفتم چیزی هست که بتونم توی رزومه ام بنویسم و ازش دفاع کنم؟».

البته اون طوری که از سایر دوستان شنیدم چند سال قبل اینجوری نبود چون نیروی متخصص خیلی کم بود و تقاضا براش زیاد طوری که کاریابی ها یه دستی به سر و گوش رزومه شما می‌کشیدن و شما رو برای مصاحبه آماده می‌کردن، ولی الان جواب سلام هم نمی‌دن.

با این توصیفاتی که رفت اگه شما جایی کار می‌کنی که خیلی به وزن رزومه ات اضافه نمی‌کنه و خیلی چیز یاد نمی‌گیری که برای کار بعدی در موقعیت خوبی باشی (این حالت برای سالهای اول خیلی محتمل هست)، باید از وقت و هزینه شخصی خودت خرج کنی و چیز یاد بگیری.

یه نکته دیگه هم اینه که شما مجبوری توی کارت پیشرفت کنی. یه دوستی که چند سال پیش رفته بود امریکای جهانخوار اینو میگفت و اون موقع من خیلی نمی‌فهمیدم که چی می‌گه. موضوع خیلی ساده است: شما اگه مثلا به مدت ۱۰ سال گذشته برنامه نویس بودی و الان هم هنوز یه برنامه نویس هستی باید دلیل موجهی داشته باشی که چرا مثلا یه طراح یا مدیر تیم نیستی؟ اگه توجیه خوبی نداشته باشی برداشت کارفرما اینه که خیلی کارت رو دوست نداری یا قابلیت های لازم رو برای این کار نداری. البته می‌تونی بگی چون به کد نویسی عشق می‌ورزی حاضر نیستی کار دیگه ای انجام بدی که در این صورت باید پروژه های شخصی و کارهای خارق العاده ای رو که اخیرا انجام دادی براش بشمری و بگی با چه تکنولوژی های داغی به تازگی کار کردی. اولی ساده تره نه؟

توصیه سرآشپز چیه؟ ۱- خودتون رو همیشه به روز نگه دارین. ۲- هر کاری رو طوری انجام بدین که بتونین توی مصاحبه کار بعدی ازش دفاع کنین. ۳- بمیرید قبل از این که بمیرید: سعی کنین به محض این که توی کارتون احساس امنیت نمی‌کنین یا چیزی یاد نمی‌گیرین سریع عوضش کنین، طوری که خودتون اوضاع رو در کنترل داشته باشین.

پی‌نوشت: این مقاله رو که مربوط به این موضوع هست بخونین. ایشون میگه که اگه شما یه کارمند معمولی هستین و یه کار معمولی می‌کنین به زودی به سمت پایین سقوط خواهید کرد.

موسیقی امروز: Blackmore's Night - Storm

هشدار

noreply@blogger.com (houman001blog) — Mon, 23 Jan 2012 18:01:23 PST

از اونجایی که خیلی از خواننده های وبلاگ با سفر هوایی و فرودگاه و غیره سر و کار دارن، بد نیست به یه هشداری در این زمینه اشاره کنم (متنش رو یکی از دوستان فرستاده).

در صورتی که در فرودگاه خانم یا آقایی آمد و از شما خواهش کرد تا ساک یا کیف او را در بارهای خود قرار دهید، چون او ظرفیت بارش تکمیل شده، به هیچ وجه چنین درخواستی را قبول نکنید که ممکن است ناخواسته قاچاقچی مواد مخدر شوید و در فرودگاه مقصد دستگیر شده و به اعدام محکوم شوید!
هم اکنون ایرانیان زیادی در کشورهای عربی، مالزی و اندونزی در صف اعدام قرار دارند فقط به خاطر اینکه مثلا یک خانم به آنها گفته میشه چمدان من را هم شما ببرید؟! من ظرفیت بارهام تکمیل شده!
و بدین ترتیب فرد ساده لوح گول می خورد قربانی مواد مخدر می شود. و به این سادگی قاچاقچیان چمدانهای خودشان را با نام دیگران رد و بدل می کنند تا از گزند دستگیر شدن در امان بمانند!
در فرودگاه ها همیشه مراقب این موارد باشید و سریع گول احساسات ایرانی خود را نخورید که برای شما گران تمام می شود! نه گفتن به خواسته های شوم دیگران را از هم اکنون یاد بگیرید!
آنچه در این میان بیشتر جلب توجه می‌کند این است که قاچاقچیان برای اجرای نقشه‌های خود حتی حاضرند افراد بی‌گناهی را قربانی کنند. برخی از آنها با حضور در فرودگاه‌های مورد نظرشان و شناسایی مسافرانی که قصد عزیمت به کشورهایی نظیر کشورهای حاشیه خلیج فارس یا جنوب شرق آسیا را دارند، با این بهانه که بارشان سنگین‌تر از حد مجاز است، از طعمه‌شان که بار کمتری دارد، می‌خواهند یکی از ساک‌های آنها را برایشان به آن سوی گیت حمل کند.
حال آنکه قاچاقچیان از قبل در داخل این ساک که معمولا ساکی کوچک یا حتی کیف لپ‌تاپ است، محموله مواد مخدر را جاسازی کرده‌اند و اگر در هنگام بازرسی، محموله کشف نشد، پس از گذر از گیت امنیتی ساک را از طعمه‌شان پس می‌گیرند و اگر هم محموله کشف شد، آن وقت این مسافر از همه جا بی‌خبر است که به‌عنوان قاچاقچی دستگیر خواهد شد.
برخی قاچاقچیان نیز بعد از شناسایی مسافران، با این بهانه که فردی در فرودگاه کشور مقصد منتظر بسته ارسالی آنهاست، از مسافران می‌خواهند که در ازای دریافت مبلغی نسبت به انتقال بسته آنها اقدام کنند. حال آنکه از قبل در بسته مورد نظر مواد ‌مخدر جاسازی کرده‌اند و با این شگرد قصد انتقال محموله خود را دارند.
بنابراین به مسافران توصیه می‌شود به هیچ عنوان بار و محموله اضافی از افراد ناشناس دریافت نکنند، چرا که درصورت دستگیر شدن در کشورهای مقصد، مجازات سختی - حتی اعدام- در انتظار آنها خواهد بود و این در حالی است که برای این افراد، از دست پلیس، وزارت امورخارجه و دولت ایران هیچ کاری ساخته نیست؛ چرا که از آنها مواد‌ مخدر کشف شده و باید طبق مقررات کشور مورد نظر با این افراد برخورد شود.

البته گذشته از این موضوع که ذکرش رفت من کلا با این موضوع مشکل اخلاقی دارم و اون رو کمک به دیگران برای گریز از قانون می‌بینم.

خوش باشین.

موسیقی امروز: Lady Antebellum - Need You Now

مری کریسمس

noreply@blogger.com (houman001blog) — Mon, 23 Jan 2012 18:01:47 PST

اینجا رو تعطیل نکردم، یه مدت خیلی گرفتار کار بودم فرصت نوشتن پیدا نمی‌شد. چقدر هم اتفاق جورواجور توی این مدت افتاد که درموردش ننوشتم.

گفتم فعلا با یه تبریک کریسمس اعلام وجود کنیم تا ببینیم بعدش چی پیش میاد.
این ترانه کریسمس هم هدیه امسال به خوانندگان وبلاگ: Blackmore's Night - Winter Carols - Hark! The Herald Angels Sing
به مناسبت سال جدید، سیستم یک موسیقی با هر پست یه کم عوض شده و از این به بعد موسیقی هر پست با خودشه. اگه فید خوان هستید، وبلاگ رو از این آدرس جدید دنبال کنید که موسیقی رو بتونین از همونجا گوش کنید. اگه فیدخوان نیستین و مستقیم به اینجا سر می‌زنین (آخه چرا؟) روی عنوان مطلب کلیک کنید.

خوش باشین.

اشغال سیدنی، روز سوم

noreply@blogger.com (houman001blog) — Sun, 16 Oct 2011 21:31:02 PDT

امروز موسیقی نداریم، به جای موسیقی گوش کردن پاشین برین بیرون ببینین چه خبره.

زمان امتحان رسید

noreply@blogger.com (houman001blog) — Sun, 16 Oct 2011 23:46:59 PDT

«دنیس ریچی» خالق زبان برنامه نویسی C و از بینان گذاران سیستم عامل UNIX در گذشت. میخوام ببینم این اتفاق بین ما چقدر بازتاب پیدا می‌کنه و چقدر شمع و حجله و خرما برای ایشون برپا می‌کنیم، با درنظر گرفتن این نکته که کاری که ایشون انجام داده به مراتب با ارزش تر از کاری هست که «استیو جابز» برای صنعت IT انجام داده (شما ممکنه نظر دیگه‌ای داشته باشین که به جای خود محترمه). امیدوارم که من اشتباه کرده باشم.

اونهایی که توی دوره ما درس خوندن «دنیس ریچی» رو با این کتاب می‌شناسن:

سوای این قضایا، خیلی مسخره است که ما افتخار یه سری چیزها رو با سند منگوله دار به یه عده آدمها می‌دیم و فراموش میکنیم که یه عده آدم دیگه هم برای این محصول/اختراع زحمت کشیدن. مثال می‌خواین؟ برق، کی گفته ادیسون برق رو اختراع کرده؟

دو تا خبر کوتاه هم از استرالیا بگم، اگه حواشی بذارن:

دیروز قانون مالیات کربن به تصویب رسید، پس از همین الان آماده گرونی سال بعد باشین. البته ابوت خان گفته اگه بیام سرکار ورش می‌دارم.

امروز هم جولیا خانم بالاخره پرونده فرستادن پناهجوها به مالزی رو بست. دولت برای تصویب این قانون توی مجلس عوام نیاز به یه رای اضافه یکی از نمایندگان (Tony Crook) داشت که ایشون امروز صبح انگشت شست خودش رو به سرکار علیه حواله کرد و به دنبال اون دولت تصمیم گرفت لایحه خودش رو پس بگیره.

راستی یه مطلب مرتبط، اگه نمی‌دونین ویزای bridging چیه توی این شکل نشون داده شده!

موسیقی امروز: Диана Гурцкая - Раненая птица

امنیت

noreply@blogger.com (houman001blog) — Fri, 07 Oct 2011 07:48:48 PDT

بعد از یه مدت ننوشتن، دوباره نوشتن چقدر سخته. باید به این هم عادت کنیم دیگه، هم من و هم شما. احتمالا از این به بعد به جای یه مطلب مفصل و تحلیلی (حداقل به خیال خودم!) در یک زمینه خاص با هر پست آش شله قلم کار تقدیمتون میکنم، با ادب‌هاش بهش میگن مطلب چند منظوره!

قبلش یه چیزی بگم که تازه کشف کردم: سیستم عامل من (Ubuntu) به صورت پیشفرض و بدون نیاز به پشتک وارو و عملیات محیرالعقول نیم فاصله فارسی رو پشتیبانی می‌کنه (با Shift+Space)، به حق چیزهای نشنیده. حالا دارم تمرین می‌کنم که دوباره به نیم فاصله عادت کنم.

در این که امنیت توی استرالیا چطوره نظرات زیاده، حداقل به اندازه تعداد وبلاگ نویس‌ها نظر مختلف وجود داره. در این که ما طبق استانداردها کجا هستیم یا اینکه در مقایسه با سایر کشورهای مشابه کجا هستیم حرفی ندارم، اون رو باید از اهل فنش پرسید. برای یه آدم عادی یکی از راه‌های سنجش میزان امنیت اینه که ببینی مردم توی زندگی روزمره چقدر احساس امنیت/ترس می‌کنن. می‌دونین که کوچه و خیابون‌های اینجا خیلی چراغونی نیست و شب که می‌شه مناطق مسکونی معمولا تاریکه. شاید یه چراغ موشی دم در بعضی خونه ها روشن باشه وگرنه از اون چراغهای روشن بالای تیر چراغ برق که با سنگ می‌شه بزنی بیاریش پایین کیف بده خبری نیست. نیمه شعبان و ۲۲ بهمن هم که ندارن این بیچاره ها! خلاصه این که وقتی توی اون تاریکی شب می‌دوی و از پشت به یکی که داره واسه خودش راه می‌ره نزدیک می‌شی و وقتی بهش رسیدی سه متر نمیپره هوا که مجبور بشی دو ساعت ازش معذرت بخوای چی رو نشون میده؟ توی ایران و مالزی از بس این اتفاق برام افتاده بود عادت کرده بودم وقتی به کسی میرسم یه صدایی از خودم دربیارم (شما فکر بد نکنین) طرف متوجه بشه یکی از پشت سرش داره نزدیک می‌شه.

یه اتفاق دیگه هم که چند بار برای ما افتاده این بوده که اسباب بازی های تارا رو جا گذاشتیم یا توی راه انداختیم و بعدش که توی همون راه برمی‌گشتیم دیدیم همونجاست و کسی برش نداشته. البته همیشه اینطور نیست و خود من یه کاپشن توی اتوبوس جا گذاشتم که پیدا نشد. فردا اگه چیزی گم کردین نیاین در خونه ما بگین پس چی شد! چند روز پیش دم در استخر محلمون یه آگهی زده بودن که یه بچه ای teddy bear اش رو گم کرده و شب‌ها خوابش نمی‌بره، هر کی پیداش کرده خبر بده و بچه ما رو خوشحال کنه. به نظر شما کسی که این آگهی رو زده با خودش چی فکر می‌کرده؟

همونطور که گفتم همیشه اوضاع اینطوری گل و بلبل نیست و یه وقت‌هایی اتفاقات ناجور هم می‌افته. چند روز پیش توی Castle Hill پلیس جلوی یه وانت رو می‌گیره و می‌گه «یا می‌آی بیرون یا BANG» طرف رو میزنن میکشن. یا این که چند وقت پیش ۴ تا بچه زیر ۱۴ سال با ماشین دزدی نزدیک ۹۰۰ کیلومتر از دست پلیس فرار می‌کنن. تازه پرروها دوتاشون به قید ضمانت آزاد بودن. مجازات درست و حسابی که اینجا نداریم، آموزش و فرهنگ و ادب و اینها هم که نیست. فکر میکنن هر جا برن همینجوری خونه خاله‌ست. یارو پسر ۱۴ ساله که با خونواده‌ش رفته بالی موقع خرید مواد مخدر گرفتنش و ممکنه به مدت تا ۶ سال به زندان محکوم بشه. حالا کل سیستم دیپلماسی خارجی استرالیا باید تعطیل بشه و بیفته دنبال پرونده ایشون.

قبلا در این مورد گفته بودم که یه سری از هموطنان شریف ما توی مالزی ایرانی‌های تازه وارد رو شناسایی می‌کنن (چون می‌دونن که اکثرا پول نقد با خودشون میارن) و توی یه فرصت مناسب به حسابشون میرسن. حالا یه داستان جالب هم شنیدم از این هموطنان شریف، این دفعه تو کانادا، که باید قابل توجه وبلاگ نویسان باشه. یه بنده خدای وبلاگ نویسی که تازه به کانادا رفته بود یه آماری از میزان ارزی که هنوز تبدیل نکرده و به حساب نریخته به این دوستان میده (و احتمالا محل زندگی و زمان ورود و خروجش!). اینها خودشون زحمت تبدیل کردن و واریز به حساب اون ارزها رو براش می‌کشن، همچنین لپ تاپ ایشون رو هم به یادگاری می‌برن. نتیجه اخلاقی این که: هر قدر هم وبلاگ تون در پیت و ناشناس باشه مطمئن باشین که خونده می‌شه!

اوزی در سفر: تبدیل صدای er آخر کلمات به a (بعضا ah) یکی از مشخصه‌های لهجه اوزیه. با همین اصل کلمه over به شکل ova و کلمه driver به شکل driva خونده می‌شه. البته دقت کنید که این چیزهایی که اینجا توی این قسمت گفته می‌شه تجربی هستن و فقط یه سرنخ به خواننده می‌دن. برای کسب اطلاعات بیشتر به مراجع دیگه (مثل این) یا روزنامه‌های کثیرالانتشار مراجعه کنید.

تارا چه خبر؟ یه نقاشی کشیده این هوا:

اون‌هایی که توی نقاشی می‌بینین مثلا خونواده ماست! یه خونواده‌ای کشیده که دیگه پوز همه بچه‌ها بخوره. خلاصه ما هر چند وقت یه بار احضار می‌شیم مهد ببینن ما مشکلمون چیه که فقط یه بچه داریم. حالا هی بیا به این‌ها حالی کن که توی ایران اکثر خونواده ها یه بچه دارن و همون یه دونه رو هم به زور از پسش برمیان، اگه فهمیدن.

موسیقی امروز: Carrie Underwood - Before He Cheats

ضایع

noreply@blogger.com (houman001blog) — Thu, 03 Nov 2011 21:25:23 PDT

امروز این تست رو دادم بهم گفت حدود ۱۰۳۰۰ لغت انگلیسی بلدی.

اینجا گفته یه بچه ۷ ساله انگلیسی زبان حدود ۱۱۳۸۲ کلمه بلده.
مملکته داریم؟ اصلا مملکته شما دارین؟ ضایع.

برای اینکه بدونین چرا دونستن انگلیسی مهمه توجه شما رو به ویدیوی زیر جلب میکنم:

موسیقی امروز: Christian Adam - Si Tu Savais Combien (به زودی از دهه ۷۰ میام بیرون!)

فیلم هایی که باید دید

noreply@blogger.com (houman001blog) — Tue, 06 Sep 2011 22:36:37 PDT

بدون مقدمه میریم سراغ لیست فیلمهایی که دیدنشون برای ساکنان اوزستان واجبه. این فیلمها اطلاعات مفیدی رو در باره تاریخ یا فرهنگ این سرزمین به شما میدن. اول با مستندها شروع میکنیم.

Immigration Nation

اولین فیلم یه مستند سه قسمتی درمورد تاریخچه مهاجرت و مهاجران اولیه استرالیاست و به تازگی از شبکه SBS پخش شده.

این قسمتش خیلی جالبه که میگه:

An Equal Society For All Men

Terms and conditions applied. Equal society was for whites only. Excluded Aboriginal People, Asians, Africans, Pacific Islanders and all other non-white races. The White Australia Policy was designed to keep Australia white.

نمیدونم چرا هر وقت میشنوم terms and conditions applied کنجکاو میشم ببینم چه کاسه ای زیر نیم کاسه هست.

Go Back To Where You Came From
فیلم دوم که به تازگی ساخته شده به بررسی شرایط پناهجوها پرداخته و از شبکه SBS پخش شده. توی این برنامه ۶ تا استرالیایی رو میبرن جاهای مختلف با پناهجوها و پناهنده ها توی شرایط مختلف زندگی کنن. حرف تازه ای برای گفتن نداره و بیشتر نحوه برخورد مردم با این موضوع رو نشون میده.

The Making of Modern Australia
این مستند چهار قسمتی که به تازگی از شبکه ABC پخش شده میگه که استرالیا، اون طور که ما الان میشناسیم، چطور شکل گرفته.

حالا میرسیم به قسمت فیلمهای سینمایی, آجیل و تخمه آماده.

Rabbit Proof Fence محصول سال ۲۰۰۲

اولین فیلم درمورد زندگی دو رگه های استرالیاست که بهشون میگن نسل دزدیده شده، بچه هایی که در فاصله سالهای ۱۸۶۹ تا ۱۹۷۰ از خونواده هاشون گرفته میشن و تحویل کلیسا میشدن که بزرگشون کنن.

Australia محصول سال ۲۰۰۸
در کنار تمامی ماجراهای هیجان انگیزی که اتفاق میافته، فیلم درباره نسل دزدیده شده داره حرف میزنه. اگه لهجه اوزی میخواین بشنوین حرف زدن این یارو Fletcher رو بشنوین.

Mad Max, The Triology محصول سالهای ۱۹۷۹ و ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵
این سری فیلم به موضوع گنگ های موتورسوار میپردازه که یه وقتی به جاده های استرالیا حکومت میکردن، البته خالی بندی زیاد داره.

Ned Kelly ساخت سال ۲۰۰۳

این فیلم درمورد Ned Kelly (یاغی فراری اهل ویکتوریا) هست و خیلی نیاز به توضیح نداره.

Gallipoli ساخت سال ۱۹۸۱

این فیلم در باره جنگ جهانی اول و جنگ سربازهای استرالیایی توی ترکیه فعلی ساخته شده، اون اتفاقاتی که به خاطرش روز ANZAC نامگذاری شده.

Underbelly: Razor
سری جدید Underbelly که از کانال ۹ پخش میشه درمورد گروه های تبهکار سیدنی و درگیری های اونها در دهه ۲۰ ساخته شده (اشاره به Kate Leigh و Tilly Devine).

Crocodile Dundee ساخت سال ۱۹۸۶

دیدن این فیلم برای شنیدن لهجه اوزی به شدت توصیه میشه و Paul Hogan توی این فیلم بازی کرده. راستی اونطور که شنیدم این آقاهه یه چیزی تو مایه های آمیتاباچان خودمونه. به عنوان کارگر روی پل سیدنی هاربر کار میکرده که میزنه بازیگر میشه.

و یه چند تا فیلم دیگه که یه جورهایی توصیه میشه:

The Adventures of Priscilla ساخت سال ۱۹۹۴

The Castle ساخت سال ۱۹۹۷

Picnic at Hanging Rock ساخت سال ۱۹۷۵

Shine ساخت سال ۱۹۹۶( درمورد زندگی پیانیست استرالیایی David Helfgott)

The Proposition ساخت سال ۲۰۰۵

موسیقی امروز: Matt Monro - The Music Played

دادگاه عالی

noreply@blogger.com (houman001blog) — Wed, 31 Aug 2011 19:43:31 PDT

دادگاه عالی بالاخره رای خودش رو صادر کرد و تفاهم نامه بین استرالیا و مالزی (برای تبادل پناهجویان) رو نامعتبر خوند. به قول مجری برنامه خبر امروز صبح: Malaysia solution is no longer a solution.

این ضربه دوم به دولت حزب کارگر بعد از قضیه مالیات کربن حساب میشه. لازمه بگم که جولیا گیلارد به صراحت گفته بود که مالیات کربن در دولت من وجود نخواهد داشت و الان محکوم شده به دروغگویی.

ممکنه به زودی شاهد تغییر قدرت در استرالیا باشیم، البته اگه این ابوت خان انقدر خنگ بازی از خودش درنیاورده بود الان با قطعیت در این باره صحبت میکردیم نه با احتمال.

راستی این هم توی روزنامه امروز بود، که نیازی به توضیح نداره.

موسیقی امروز: Алсу - Зимний Сон

نبود؟

noreply@blogger.com (houman001blog) — Sun, 21 Aug 2011 19:16:44 PDT

۶۶ دقیقه و ۵۰ ثانیه نبود؟

City2Surf بزرگترین دوی همگانی دنیاست، با بیش از ۸۶ هزار شرکت کننده توی مسابقه امسال، که هر سال توی ماه آگوست از مرکز شهر تا ساحل Bondi برگزار میشه. شرکت کننده ها باید یه مسافت ۱۴ کیلومتری رو طی کنن که نزدیک به ۴ کیلومترش هم تپه هست (خیلی هم هلو نیست). این مسابقه یه خواهر هم داره به اسم City2Sea که توی ملبورن برگزار میشه و فکر کنم از مرکز شهر تا ساحل St. Kilda باشه.
از نکات جالب این جور برنامه ها اینه که هر یکی دو کیلومتر ایستگاه هایی قرار داره که موسیقی شاد پخش میکنن و آب و سایر نوشیدنی ها (مثل Gatorade و RedBull) میدن و حتی چند جا وسط راه دستشویی سیار میذارن که مبادا به کسی فشار بیاد. خیلی وقت ها میبینی طرف در خونه ش وایستاده و با نوشیدنی یا میوه یا بیسکویت ازت پذیرایی میکنه. از اون جالب تر لباسهایی هست که بعضی ها توی مسابقه میپوشن. نمونه های امسال رو ببینین (بقیه عکسها اینجاست):

چون تعداد شرکت کننده ها خیلی زیاده دونده ها توی چند گروه مختلف و با فاصله زمانی مسابقه رو شروع میکنن. قبل از این که گروه ما شروع کنه برنده به خط پایان رسیده بود! نکته جالب دیگه برای من این بود که توی شرکت فسقلی خودمون نفر دوم شدم و با نفر سوم هم یه کوچولو فاصله داشتم، ولی توی مسابقه دو سال پیش (۱۰ کیلومتر) ملبورن بین دستگاه عریض و طویل NEC نفر اول بودم. باز هم بگین ملبورن شهر ورزشی! البته نمیشه مقایسه کرد چون این تجربه من بوده فقط و خیلی وابسته به شرایط اطراف منه و نمیشه تعمیمش داد. این از ورزش.

چند روز پیش دولت رو بابت تفاهم نامه پناهجویان که با مالزی امضا کرده به دادگاه عالی کشوندن و این قضیه فعلا توی کش و قوسه تا ببینیم دادگاه عالی چه تصمیمی درموردش میگیره. سبزها (البته سبزهای Bob Brown، نه موسوی) هم خواستار تحقیق و تفحص در این زمینه شدن که با حمایت حزب مخالفان دولت هم روبرو شده. احتمالش زیاده که گینه نو جای مالزی رو برای تبادل پناهجو بگیره، و یه احتمال ضعیف هم هست که کل قضیه بره رو هوا برای یه مدتی.

تو پست بعدی قراره یه چند تا فیلم معرفی کنم که دیدنش برای ساکنان و راهیان استرالیا واجبه. این رو نوشتم که خودم رو مجبور کنم که تکمیلش کنم.

اوزی در سفر:
یه وقتهایی میشنوین که موقع صحبت کردن یه صدای r به آخر یه سری کلمات اضافه میشه مثل data، raw، Obama، idea یا draw. دونستن این نکته در شنیدن بهتر کمک میکنه و از نمونه های متداولش میشه به اینها اشاره کرد: Obamar Administration، یا Rawr Data، یا The idear is، یا Drawring. این پدیده مختص لهجه اوزی نیست (هر چند اینجا بیشتر ممکنه بشنوین) و اطلاعات بیشتر در این مورد رو اینجا بخونین (با تشکر از سعید بابت لینک).

خوش باشین

پی نوشت: خیلی جالبه رهبر حزب سبز اسمش قهوه ای باشه!

پی تر نوشت: من تا به حال فکر میکردم کسایی که از راه دریا راهی استرالیا میشن اغلب اطلاعاتی در این زمینه ندارن، ولی امروز متوجه اشتباه خودم شدم. بین این آدمها کسانی هستن که حتی وبلاگ نویسهای مقیم استرالیا رو هم میشناسن و مطالبشون رو خوندن (که توی چند ماه اخیر کم نگفتن درمورد فاجعه غرق شدن کشتی و شرایط بد کمپ پناهجویان). برای این دسته افراد از زبان دامون باید گفت: دوست عزیز من چون خودم اینجا هستم ، نمیتونم و حق ندارم به شما بگم که از هر راهی که برات ارزشش رو داره خودت رو به اینجا نرسونی ، اما ازت میخوام قبل از اینکه به دریا بزنی و روی جونت ریسک کنی یه مقدار بیشتر تحقیق کنی و فیلم کشتی که چند ماه پیش غرق شد رو هم یه بار ببینی . اگه به نظرت راحت تر از زبان خوندن میاد ، من به تصمیمت احترام میزارم.
با این وجود من باز هم در این زمینه خواهم نوشت، فقط به خاطر گل روی این دوستان شیادی که اسم خودشون رو وکیل میذارن (با وکلای خوب و باوجدان کار نداریم)، پول مردم رو بالا میکشن و با جونشون بازی میکنن (و این همون دلیلیه که این وبلاگ رو شروع کردم). به امید روشن کردن حتی یک نفر که از این دوستان شنیده «یه سال میری یه جزیره خوش آب و هوا زندگی میکنی بعدش منتقل میشی به استرالیا».

موسیقی امروز: Haluk Levent - Içimde Ölen Biri

تلفظ

noreply@blogger.com (houman001blog) — Fri, 12 Aug 2011 02:11:14 PDT

شده یه وقتهایی که ندونین که یه کلمه چطوری تلفظ میشه؟ به ندرت، چون خیلی از ما یه تلفظ غلط رو انقدر با اعتماد به نفس میگیم که کمتر کسی شک میکنه بهش! نمونه این کلمات زیاده مثل ratatouille، sauvignon، Sean، یا کلمات خیلی ساده مثل salmon.

این روزها که سرویس های اینترنت عین نقل و نبات ریخته یه عده آدم درست حسابی پیدا شدن و به جای شیر کردن ده باره یه ویدیو توی فیس بوک نشستن یه کارهای بهتری انجام دادن. نمونه اش این سرویس Forvo هست (که مطمئنم نمونه اش زیاده). اگه نحوه تلفظ یه کلمه رو نمیدونین اونجا جستجو کنین. مردم اومدن اون کلمه رو تلفظ کردن و شما علاوه بر این که تلفظ صحیح رو از زبون یه آدم (نه کامپیوتر) میشنوی میتونی بفهمی که طرف کجا بوده و با چه لهجه ای صحبت میکرده. معادل همین داستان برای نحوه صحبت کردن و گرامر و این جور قضایا هست. خوب «وب ۲» به این میگن دیگه، محتوا رو کاربرها میسازن.

راستی دلار استرالیا بالاخره بعد از مدتها یه کم اومد پایین. یادتون میاد گفتم که بعضی ها میگن ممکنه آخر سال جاری تا ۱۷۰ سنت امریکا هم بره بالا؟ همونقدر که اتفاق افتادن این پدیده ممکنه اتفاق نیفتادنش هم همینطور. اگه قرار بود که بتونیم این چیزها رو درست پیش بینی کنیم که الان میلیونر شده بودیم. میگن با افت دلار استرالیا باید منتظر تورم باشیم، حالا اگه فردا تورم نشد نیاین بگین چرا نشد ها!

خوش باشین

موسیقی امروز: Evanescence - Bring Me To Life

خبر کوتاه

noreply@blogger.com (houman001blog) — Sun, 07 Aug 2011 05:28:08 PDT

دقایقی پیش بازار بورس امریکا با افت قیمت محسوسی باز شد. شاخص های S&P500 و Dow Jones افت دو درصدی قیمت داشتن و این افت قیمت به بورس استرالیا هم تاثیراتش میرسه که همینطوریش اوضاع خیلی خوبی نداره. توی بازار بورس نیویورک قیمت سهام شرکت BHP بیش از 4 درصد و سهام Rio Tinto نزدیک 7 درصد افت داشته. فردا صبح که ASX باز بشه البته بهتر میشه فهمید چه اتفاقی میافته. بد نیست صبح که از خواب بیدار شدین یه سری به حساب super تون بزنین ببینین حالش چطوری!

مطلب مرتبط: بحران مضاعف
توضیح: من خیلی ناامید/بدبین نیستم، ولی همچین خوشبین هم نیستم و با توجه به یه سری تحلیل ها بروز یه بحران دیگه رو کاملا محتمل میبینم.

پینوشت: بالاخره S&P رتبه اوراق قرضه امریکا رو کاهش داد. اوراق قرضه امریکا تا الان به عنوان کم ریسک ترین سرمایه گذاری شناخته میشد و خیلی از محاسبات ریسک و بازده سرمایه گذاری بر اون مبنا انجام میشد. دیگه فرمول ها رو چیکار دارین؟ اصلا صف رو چرا به هم میزنین؟!

خوش باشین

موسیقی امروز: Dalida - Histore D'un Amour

دلار امریکا و سایر قضایا

noreply@blogger.com (houman001blog) — Wed, 27 Jul 2011 00:31:47 PDT

قرار بود این پست رو سر فرصت درمورد چند تا موضوع مختلف بنویسم ولی اتفاق امروز باعث شد که امروز به یه موضوع دیگه بپردازم و اون چند تا موضوع رو خلاصه کنم.

اتفاقی که افتاده اینه که شاهد نرخ رکورد برابری دلار هستیم (هر دلار استرالیا معادل ۱.۱ دلار امریکا معامله میشه). از طرف دیگه اوراق قرضه بانک مرکزی امریکا در حال افت هستن. هر چند موسسه های ارزشگذاری معروف (مثل Standard&Poors یا Moody) هنوز تصمیم قطعی نگرفتن ولی یه چند تا دیگه هستن که این کار رو کردن (اینجا رو ببینین، اگه جستجو کنین اخبار مرتبط رو میشه ببینین). ظاهرا بحرانی رو که یه بار درموردش نقل قول کرده بودم نشانه هاش علنی میشه. قبل از اینکه هر تصمیم اقتصادی بزرگی بگیرین یا بخواین دلار امریکا معامله کنین مطالعه کنین و از ریسک های موجود آگاه باشین. اگه راهی استرالیا هستین به نظر میاد بهتره که ارزهای باثبات تری بخرین (دلار استرالیا، دلار کانادا، یا ین ژاپن). بعضی ها پیش بینی میکنن که تا پایان سال جاری نرخ برابری دلار استرالیا در برابر دلار امریکا حتی به ۱.۷ برسه. خوب این از این.

اگه با این موضوع به هر دلیل موافق یا مخالف هستین لطفا کامنت بذارین و نظرتون رو بگین. نظر هر کسی در جای خودش با ارزشه (چون داره از یه دریچه متفاوت به موضوع نگاه میکنه). لطفا سعی نکنیم همدیگه رو متقاعد کنیم که با نظر ما موافق باشه و به مدیر جلسه (در این مورد مدیر وبلاگ) احترام بذاریم و هر وقت گفت بسه دیگه بسه. اگه این رو یاد نگیریم میشیم عین این «کارشناس» های تلویزیون که یه ساعت تمام بهشون وقت میدن و عین یه ساعت رو میگن «البته وقتمون خیلی محدوده». آخرش هم یارو دو ساعت حرف زده و هیچی نگفته.

سایر قضایا به صورت خلاصه:

کشته شدن چندین نوجوان در اثر یه حمله تروریستی توی نروژ چیزی نیست که دیگه کسی ازش خبر نداشته باشه. واقعا مهاجرای مقیم اون کشور شانس آوردن که طرف «کله سیاه» نبوده.

تفاهم نامه بین استرالیا و مالزی امضا شد و از این به بعد کسی که ریسک سفر با قایق رو به جون میخره ممکنه دوباره به یه جایی مثل مالزی (یا گینه نو اگه با اونها هم به توافق برسن) فرستاده بشه.

بزرگ شدن بچه ها توی یه محیط جدید و یاد گرفتن یه زبان جدید فرایند جالبیه. بچه ها دقیقا مسیری خلاف اون چیزی رو که شما رفتین میرن و یه چیزهایی رو یاد میگیرن که شما بلد نیستین و بالطبع یه چیزهایی رو که شما بلدین نمیدونن. اون روز تارا میگفت که بعد از اینکه بزرگتر شدم میرم «مدرسه سلام»، کاشف به عمل اومد که منظورش high school بوده. اغلب پدر و مادرهای ایرانی از این شاکی اند که چرا اینها توی مدرسه به بچه ها تکلیف نمیدن و فقط بازی بازی میکنن. آگاهان در این زمینه گفتن که اینها دارن از همون اول چیزی رو یاد میگیرن که اکثر ما هنوز بلد نیستیم (کار گروهی، ارائه و سخنرانی، مدیریت زمان، ورزش و موسیقی و غیره). بعضی از بچه ها ممکنه علاقه به یاد گیری زبان مادری شون (خوندن و نوشتن) داشته باشن و بعضی ها نه. خیلی از بچه ها بعد از این که بزرگتر شدن با خودشون فکر میکنن این که هیچوقت به درد من نمیخوره من چرا باید اینو یاد بگیرم. آگاهان هنوز بچه شون به اون سن نرسیده که بخوان در این زمینه نظر بدن! اون روز من داشتم یه چیزهایی تند تند به فارسی مینوشتم، تارا میگه مگه نوشتن بلد نیستی؟ چرا خط خطی میکنی!

همونطور که سیستم آموزش برای ما متفاوته و زمان میبره که این تفاوت رو درک کنیم، سیستم بهداشت و درمان هم همینطوره. اینجا فقط پزشک نیست که حرف آخر رو میزنه و تشخیص یک پزشک به راحتی میتونه توسط یک پرستار یا فیزیوتراپ رد بشه. ویزیت مستقیم پزشک متخصص بدون معرفی پزشک عمومی (GP) چیز معمولی نیست، یه جوری مثل این میمونه که شما خودت تشخیص بدی که بیماریت چیه. معمولا پزشک تا آزمایش کامل و عکس ازت نگیره تشخیص از خودش در نمیکنه و مهمتر از اون نمیگه اینشاللا چیزی نیست برو خوش باش. اول کار حسابی زهره ترکت میکنه و بعد که آزمایش ها رو بردی بهت میگه که چیزیت نیست! به خاطر یه حدس یا مورد مشکوک چند روز بیمار رو توی بیمارستان نگه میدارن و در کل خیلی دقیق و محافظه کار هستن. روال اداری شون هم مقداری متفاوته. برای مثال آزمایشگاه نتیجه آزمایش رو برای دکتر ارسال میکنه و شما مجبور نیستی هی اینور و اونور بدوی. داروخونه هم در صورتی که هر گونه ابهامی درمورد نسخه شما داشته باشه گوشی رو ورمیداره و با پزشک شما صحبت میکنه. مدارک پزشکی شما رو به خودتون میدن و معمولا چیزی پیش خودشون نگه نمیدارن.

شرکت ما جدیدا یه روز در هفته رو به روز نوآوری اختصاص داده و هر کدوم از ما قراره نوآوری و ایده های جدید از خودمون در بکنیم که بر اساس همون ایده ها پروژه های جدیدی تعریف میشه که ۲۰ درصد از وقتمون رو به خودش اختصاص میده. این کار توی چند تا شرکت موفق دیگه مشاهده شده و ظاهرا یکی از بهترین روشها برای ایجاد نوآوری و تزریق روحیه به تیم شناخته میشه. اینها هنوز نمیدونن که نیروی انسانی رو باید بزنی تو سرش تا کار کنه.

زروگویی (bullying) در کار یکی از معضلات شناخته شده محیط کار هست و توی مشاغل پزشکی و hospitality (رستوران و فروشگاه و هتل و غیره) بیشتر مشاهده شده و اغلب کارمندان جوانتر در معرض زورگویی قرار میگیرن. این زورگویی میتونه برخورد تبعیض آمیز تا آزار جسمی و تعرض جنسی رو شامل بشه. خیلی پیش اومده که شخص بعد از مدتها مورد زورگویی قرار گرفتن دچار شرایط روحی بد شده و حتی دست به خودکشی زده. البته مراجعی برای رسیدگی به شکایات در این زمینه هست (مثل Safe Work) ولی بعضا پرونده ها به صورت غیر حرفه ای رسیدگی شدن یا اینکه رسیدگی به اون خیلی طول کشیده به طوری که اوضاع رو بد تر کرده. این برنامه Background Briefing به بررسی این موضوع میپردازه. طبق قانونی که جدیدا توی ایالت ویکتوریا تصویب شده زورگویی به صورت یه جرم کیفری قابل پیگرده و میتونه متهم رو به زندان محکوم کنه. این قانون به اسم دختری که تازگی خودکشی کرده Brodie's Law خونده میشه و امید این میره که این قانون به ایالات دیگه هم توسعه داده بشه.

چند تا هم نکته کنکوری:

اینجا سعی میکنن کلماتی رو که حس تبعیض داره به زبون نیارن. برای مثال با کلماتی مثل تیره پوست یا مسن به کسی اشاره نمیکنن. به جای زن مسن زیاد میشنوین که بگن a woman of a certain age.

خیلی شنیدین که قیمت گوشت توی استرالیا ارزونه. البته با این اتفاقی که ماه پیش افتاد و صادرات دام زنده به اندونزی ممنوع شد باز هم باید ارزونتر بشه. ولی با این وجود گوشت داریم کیلویی ۵۰ دلار، مثل این (بالا سمت چپ):

ما اوقات فراغتمون رو چطوری میگذرونیم؟ با باز کردن نامه های وارده. این نامه های یه روزه:

اگه فرق مدلهای مختلف قهوه رو نمیدونین این چارت بهتون کمک میکنه:

خوش باشین

موسیقی امروز: Metallica - Unforgiven II

ویزا، بقالی، پارک، و سایر قضایا

noreply@blogger.com (houman001blog) — Sun, 24 Jul 2011 07:09:31 PDT

دیشب داشتم پس از مدتها توی سایت اداره مهاجرت میگشتم ببینم برای یکی از دوستان چه راهی برای گرفتن ویزای اقامت دائم استرالیا وجود داره. خوندم که قراره استرالیا از سال ۲۰۱۲ سیستمی مشابه نیوزیلند راه بندازه که شما اول بری اعلام علاقمندی به مهاجرت بکنی (Expression Of Interest) بعد اگه ازتون خوششون بیاد (البته نه انقدر الکی، یه حساب کتابی داره) دعوتتون کنن که تازه مدارک بفرستین و به اصطلاح لاج کنین. دوستان ما در اداره مهاجرت هنوز حالا حالا ها کار دارن تا به یه سیستم باثبات برسن و هر سال هزاران نفر رو با سورپرایز مواجه نکنن. این از ویزا.

یه چند وقتیه که ما از Aussie Farmers Direct یه چیزهایی خرید میکنیم، گفتیم اگه کسی دوست داشت امتحان کنه. گوشت و لبنیات و میوه و سبزیجات رو در خونه بهتون تحویل میدن و ادعا میکنن که مستقیم از کشاورزها میخرن. گوشت و لبنیات رو صبح زود (قبل از ۷) توی یه esky میذارن دم در براتون که برای صبحونه آماده باشه و میوه و سبزی رو هم بعد از ظهر تحویل میدن (اگه کسی نبود اون رو هم میذارن دم در). توی این مدت سرویسشون خیلی خوب و سر وقت بوده و ما ازش راضی بودیم. این هم از بقالی.

دیروز رفته بودیم پارک ملی Botany Bay (اینجا) که اگه شانس داشتیم نهنگ ببینیم، آخه الان (جون و جولای) زمان مهاجرت نهنگ ها به آبهای شمالی هست. یه نقطه توی پارک هست به اسم Cape Solander که میشه از اونجا یه چیزهایی رو دید (دوربین یادتون نره). ما که دیروز چیزی ندیدیم، قراره یه روز دیگه صبح زود بریم شاید چیزی دیدیم، شاید هم با یکی از این تورها رفتیم. اگه خیلی پایه پارک رفتن هستین توصیه میشه یه بلیط یک ساله بخرین (۶۵ دلار) به جای این که هر روز ۷ دلار ورودی بدین. دوستان ویکتوریا نشین خوشحال باشین که مجبور نیستین ورودی پارک بدین و سالی ۶۵ دلار به نفعتونه! این هم از پارک.

و اما سایر قضایا: طبق بررسی های اخیر، استرالیا یکی از بی خواب ترین مردم بین کشورهای پیشرفته رو داره به طوری که این مساله داره تبدیل به یه معضل نگران کننده میشه. از جمله نشانه های این معضل میشه به خواب آلودگی رانندگان قطار و کامیون و همچنین خواب آلودگی خلبانان هواپیماهای مسافربری اشاره کرد. اتفاقی که چند ماه پیش توی Jetstar (وابسته به Qantas) افتاده بود این بوده که یه خلبانی از این موضوع به یکی از مدیران گله کرده و جناب مدیر هم در جواب گفته که انقدر سوسول تشریف نداشته باشین (Toughen up princesses) که همین موضوع کلی جنجال برای خودش درست کرده. و حقیقت اینه که همه ما بیخواب شدیم و این یکی از اثرات افتادن توی چرخه بی پایان رقابت بر سر سرعت بالا و قیمت پایینه. این هم لینک مطلب اگه خواستین بخونین یا بشنوین.

جناب فیلسوف توی پست اخیرش گله کرده که چرا بعضی از وبلاگ نویسها یک سری واقعیت ها رو سانسور میکنن که البته گله ایشون بسیار هم به جاست. هشدار: متنش خیلی تنده و بهتره خیلی خوب بخونینش قبل از اینکه جوابی بهش بدین، من فکر میکردم کسی رک تر و تلخ زبون تر از من این دور و بر نیست. خود من اعتراف میکنم که به طور خواسته و ناخواسته یه سری چیزها رو سانسور میکنم و قبلا هم در این باره نوشتم. من احساس میکنم عمده ترین دلایل این سانسور کردن میتونه از قرار زیر باشه (وبلاگهای به قصد چزوندن فک و فامیل رو اینجا کار نداریم):
اگه توی نوشته هامون خیلی با تعصب به مهاجرت و استرالیا نگاه نکنیم ساده ترین دلیلش میتونه این باشه که دوست نداریم لحظات تلخ زندگی مون رو برای خودمون تکرار کنیم (من هر چند وقت یه بار وبلاگ خودم رو میخونم، شما چطور؟). البته همین باعث میشه کسی که از توی ایران مطالب رو میخونه با خودش فکر کنه که اینها دارن عشق دنیا رو میکنن و بخواد همین که پاش رسید به فرودگاه همونجا یکی رو بزنه زمین!
یه دلیل دیگه ش هم اینه که دوست داریم تصمیم خودمون رو درمورد مهاجرت و همچنین درمورد انتخاب استرالیا توجیه کنیم در صورتی که اغلب تصمیم و اختیار چندانی هم در کار نبوده، چه درمورد اومدن یا موندن و چه درمورد کشور مقصد. حتی همین الان هم خیلی انتخاب چندانی درمورد موندن یا برگشتن وجود نداره و باید منتظر باشی ببینی که چی در انتظارته.
یه مورد دیگه که باعث شده بعضی ها حتی وبلاگ نویسی رو کنار بذارن اینه که جمع ایرانیهای توی استرالیا خیلی کوچیکه و ممکنه اشاره کردن به یه مطلب یه جوری سوء تعبیر بشه و باعث بشه یه عده از دوستانتون از شما برنجن. یه تجربه ای که خود من داشتم این بود که سعی داشتم از یه سیستم (و خوبی ها و بدی هاش) بنویسم ولی از مطلب من برداشت شخصی شد و توی کامنتدونی بزن بزن راه افتاد.

خیلی خوبه که یه وبلاگ نویس اعلام کنه با چه ذهنیتی داره در این مورد مینویسه برای این که نویسنده و خوانندگان سر یه صفحه باشن و حرف همدیگه رو بفهمن. البته ذهنیت هر شخص توسط تجربیاتش ساخته میشه و ذهنیت افراد نسبت به یه موضوع خاص با هم متفاوته و اگه ذهنیت طرفین یه گفتگو خیلی با هم متفاوت باشه دیگه خیلی حرف همدیگه رو نمیفهمن.

از دید ما استرالیا در یک کلام دهات خارجه (البته این بد نیست لزوما)! کشوری که منبع اصلی درآمدش معدن و کشاورزی و دامداریه. مردم بومی اینجا (منظورم ابوریجینال ها نیست) معمولا زمخت و جون سخت هستن (برای مثال توی زمستون تو دریا شنا میکنن). استرالیایی ها خیلی تحصیلات عالی ندارن و مشاغلی مثل کارگری، کشاورزی، رانندگی، نجاری، لوله کشی، و غیره معمولا در اختیار اونهاست. اگر تحصیلات عالی داشته باشن معمولا مدیر میشن و این وسط (مشاغل مهندسی و فنی و دفتری و ...) هم میمونه برای مهاجرها. من خیلی از اقتصاد کلان نمیدونم ولی این نکته که کسری بودجه یکی از نقاط تمرکز سیاست دولته برای من امیدوار کننده است، چون این حس رو به من میده که حالا حالا ها به سرنوشت دولت یونان دچار نمیشه (دولتی که میخواد تمام امکانات خوب رو در اختیار شهروندانش قرار بده ولی جرات نداشته باشه بهشون بگه که اینها همه خرج داره). مضاف بر این که به قول وزیر خزانه داری برای اولین بار استرالیا در زمان مناسب و مکان مناسب قرار گرفته و با اتکا بر اقتصاد منطقه خوب داره جلو میره.

On the upside there is also strong growth in our region and that growth is going to continue for some time so, you know, there are bumpy waters out there in terms of the international economy, but we are in the right place in the world at the right time.

ما استرالیا رو دوست داریم ولی بهش به دید سرزمین موعود نگاه نمیکنیم. از نظر ما بودن ما اینجا یه فرصته و یه معامله است (معامله ای که میتونه هر دو طرفش برد باشه). تا زمانی که یه طرفش برای دولت برده در ها رو باز نگه میداره و عاشق چشم و ابروی کسی نیست. ما هم باید برد خودمون رو تشخیص بدیم و براساس اون عمل کنیم.

راستی هوا الان خیلی سرده. اون روز داشتیم فکر میکردیم که پارسال همین موقع ها که از ملبورن اومدیم سیدنی خیلی به نظرمون گرم بود. به این سیدنی نشینها میگفتیم که شما خیلی سوسولین. ما هم ظاهرا سوسول شدیم.

خوش باشین

پی نوشت: به تازگی یه وبلاگ فنی رو شروع کردم و به همین دلیل تعداد پست های این وبلاگ به طرز قابل توجهی کاهش پیدا خواهد کرد. برای همین دوست دارم توی این فرصت محدود مطالبی رو بنویسم که بیشتر خواهان داره. پس کامنت بذارین و بگین در مورد چی دوست دارین بیشتر بنویسم.

پی تر نوشت: از اونجایی که دوستان علی رغم هشدار من به بحث توی کامنتها ادامه دادن مجبورم کامنتهای این پست رو غیرفعال کنم. برین در خونه خودتون بازی کنین! یه کم گفتمان یاد بگیریم و سعی کنیم که در یک چارچوب مشخص و با احترام متقابل با هم بحث کنیم و مسائل خانوادگی مردم رو قاطی بحث نکنیم.

موسیقی امروز: Frank Duval - It Was Love

همایش سوم

noreply@blogger.com (houman001blog) — Sun, 03 Jul 2011 06:46:54 PDT

روز سه شنبه سومین گردهمایی گروه سایپر (گروه متخصصین IT مقیم سیدنی) تشکیل میشه.

این دفعه یه مکان مناسب برای گردهمایی درنظر گرفته شده و به نظر میاد که این گروه یه قدم بزرگ به سمت جدی شدن (چیزی بیشتر از دور هم بودن) برداشته.
اگه ساکن سیدنی هستین اطلاعات بیشتر رو توی این آدرس ببینین. امیدواریم اونجا ببینیمتون.

موسیقی امروز: Kasey Chambers - Devil On Your Back (یه خواننده دیگه از همین دور و اطراف)

هرگز نگین هرگز

noreply@blogger.com (houman001blog) — Sun, 26 Jun 2011 07:14:09 PDT

دیشب رفته بودیم کنسرت منصور. هیچ فکر نمیکردم یه روزی ۷۰ دلار بدم برم این ترانه (بری باخ) رو از نزدیک ببینم، اون هم دو بار! البته سوء تفاهم نشه، منصور خیلی برای من قابل احترامه ولی به اون لهجه ضایع اش توی اون آهنگ حساسیت دارم.

با وجود کیفیت نسبتا پایین صدای سالن هماهنگی گروه خیلی خوب بود و یه کار خیلی خوب ارائه کردن، جای شما خالی. تارا که شاکی بود از این که چرا دخترهای توی کلیپش رو نیاورده با خودش!

Mansour live in concert, Sydney, 25 June 2011

فقط از این میترسم که یه وقتی خودم رو توی کنسرت سعید آسایش ببینم، یا حتی بدتر ساسی مانکن. خدایا توبَه!

موسیقی امروز: منصور - انگار نه انگار (فعلا همین رو گوش کنید تا این قر از کمر ما بیفته)

بسته حقوق

noreply@blogger.com (houman001blog) — Fri, 17 Jun 2011 06:08:07 PDT

به قول این خارجی ها Let's talk money.

اول یه سری بدیهیات رو با هم مرور میکنیم تا برسیم به موضوعی که میخوام درموردش بنویسم.

قرارداد کار اینجا معمولا به چند صورت کژوال (casual، لغت مناسب معادل براش پیدا نکردم)، قراردادی (contract)، و استخدام دائم (permanent) هست. البته دائمش خیلی دائم نیست (به این مطلب مراجعه کنید).

مدل کژوال یه چیزی توی مایه های بازیکن ذخیره است و بیشتر برای کارهای خدماتی هست (مثل فروشندگی)، هر وقت که بهت احتیاج داشتن باهات تماس میگیرن. حقوق این مدل کار بالاتر از همون کار معادل به صورت قراردادی یا استخدام هست به دلیلی که شما زندگیت دیگه دست خودت نیست.

مدل قراردادی وقتیه که شما یه مدت ثابت (مثلا ۳ یا ۶ ماه) قرارداد کار میبندی و این قرارداد میتونه به صورت مستقیم با کارفرما باشه یا با یه آژانس کاریابی. حقوق این مدل کار به دلیل امنیت شغلی پایینتر بیشتر از استخدام هست. نکته مهم درمورد کار قراردادی اینه که در بعضی موارد کارفرما مالیات رو از حقوق شما کسر نمیکنه و شما موظفی که در پایان سال مالی مالیاتت رو پرداخت کنی و باید حواست باشه که همه ش رو خرج نکنی! حقوق کار قراردادی توی آگهی و قرارداد معمولا روزانه اعلام میشه (مثلا ۵۰۰ دلار در روز)، شما به ازای روزهایی که کار میکنی حقوق میگیری و مرخصی توی این مدل وجود نداره. البته اسمش روشه دیگه، قرارداد. هیچکدوم از اینها وحی منزل نیست و از یه قرارداد تا یه قرارداد دیگه فرق میکنه.

مدل استخدام هم که به شکل تمام وقت یا نیمه وقت وجود داره امنیت شغلی بالاتر و درآمد نسبتا پایینتری رو به خودش اختصاص میده. کارفرما معمولا مالیات شما رو بر اساس روال PAYG از حقوقتون کم میکنه و شما آخر سال مالی کسری یا اضافی اون رو با اداره مالیات حساب میکنین (tax return). همونطور که میدونین درصورتی که شما شرایطش رو داشته باشین کارفرما مجبوره که ۹ درصد حقوق دریافتی شما رو به حساب بازنشستگی تون واریز کنه که بهش میگن statutory superannuation. البته این ۹ درصد مختص کار استخدام دائم نیست و ارتباطی به نوع قرارداد کار شما نداره. حقوق کار استخدامی میتونه به صورت حقوق پایه یا بسته حقوق اعلام بشه و توی قرارداد ذکر بشه. برای مثال اگه حقوق پایه شما ۸۰ هزار دلار در سال باشه ۷۲۰۰ دلار در سال به حساب بازنشستگی شما واریز میشه. توی این مثال بسته حقوقی شما ۸۷۲۰۰ دلار میشه. اگر همین حقوق توی مثال ما بخواد توی آگهی ذکر بشه با یکی از این عبارات عنوان میشه و همه معادل هستند:

80K + Super
80K Base Salary
87K Package
87K Including Super
87K Inclusive of Super

حالا این بسته حقوق بعضی وقتها شامل چیزهای دیگه هم میشه مثل پاداش و مزایا (که بهش میگن allowance یا fringe benefit). با پاداش کاری ندارم (چون معتقدم نباید روش حساب کنی) و درمورد مزایا اینجا یه کم توضیح میدم. هر شغلی بسته به شرایطش ممکنه یه سری مزایا رو به همه کارمندانش بده، مثل شرکت ما که ماهی ۵۰ دلار بابت سرویس اینترنت خونه به ما میده. همینطور اگه محل کار شما توی جای دورافتاده باشه یا مجبور باشین به خاطر کار مسافرت (داخل یا بیرون شهر) داشته باشین مزایای مختلفی داده میشه. در حالت کلی مالیات خیلی بالایی به این مزایا تعلق میگیره (۴۶.۵ درصد در حال حاضر) و این مالیات باید توسط شرکت پرداخت بشه (بهش میگن FBT یا Fringe Benefit Tax). اگه میزان خالص مزایای دریافتی از یه مبلغی بیشتر بشه (۲۰۰۰ دلار در سال) مبلغش باید توی گواهی مالیاتی (payment summary یا group certificate) آخر سال شما ذکر بشه. شما هم باید این رقم رو توی tax return آخر سال اعلام کنید که تاثیری توی مالیات شما نداره (قبلا پرداخت شده) ولی توی محاسبه کمک هزینه های دولتی که شما دریافت میکنین (از سنترلینک) تاثیر میذاره. اطلاعات کاملتر در زمینه FBT رو از سایت اداره مالیات بخونین (این یا این). درمورد کمک هزینه های دولتی هم این مطلب رو بخونین یا به سایت سنترلینک مراجعه کنین.

البته یه سری ردیف مزایا از مالیات معاف هستن (مانند هزینه های entertainment یا لوازمی که برای انجام کار ضرورت داره)، یه سری از شرکتهای غیر انتفاعی و خیریه از پرداخت مالیات معاف هستن، یه سری از شرکتها هم مثل شرکت ما تخفیف مالیاتی دارن. پس در حالت کلی (صرفنظر از اون چند مورد ردیف هزینه که معاف از مالیات هستن) با توجه به نرخ بالای مالیات، پرداخت مزایا فقط برای شرکتهایی که معافیت یا تخفیف مالیاتی دارن توجیه داره (شما بخونین حمایت دولتی از شرکتهای تحقیقاتی یا غیر انتفاعی در جذب نیرو و رقابت با سایر شرکتها).

حالا یه سری شرکتها این امکان رو به شما میدن که از حقوقی که به شما میدن کم کنن و معادل همون رو به صورت مزایای مختلف پرداخت کنن که به این کار میگن salary sacrifice. به عنوان مثال خیلی خوب، میتونین مقداری از حقوق قبل از مالیاتتون رو به حساب بازنشستگی واریز کنین. این کار به شدت توصیه میشه درصورتی که قدرت انجامش رو داشته باشین چون از مالیات FBT معاف هست (البته باز هم مالیات واریز به حساب بازنشستگی رو باید پرداخت کنین که فکر کنم ۱۰ درصد باشه). به عنوان مثال های متداول دیگه شرکت میتونه این مبلغ کسر شده از حقوق رو بابت اجاره خونه، بازپرداخت وام خرید خونه، قسط ماشین، اجاره ماشین، یا موارد مشابه دیگه از طرف شما پرداخت کنه. اگر شما همچین امکانی رو دارین نکته مهم که باید توجه کنین اینه که باید به کمک شرکت میزان مالیات FBT قابل پرداخت رو محاسبه کنید و با میزان مالیاتی که با این کار save میشه مقایسه کنین و ببینین که به نفعتون هست یا نه. برای مثال توی شرکت ما که ۵۰ درصد تخفیف مالیاتی از FBT دارن این کار وقتی توجیه پذیره که حقوق سالیانه دریافتی شما بیشتر از ۸۰ هزار دلار باشه.

پینوشت: اینکه درمورد یه کار قراردادی مالیات رو کارفرما کم کنه یا نه باید بگم که هر دو حالتش ممکنه اتفاق بیفته و از هر دو موردش نمونه هایی رو دیدم. البته یه جور قرارداد هم داریم به اسم permanent fixed-term contract که یه چیزی اون وسطهاست.

موسیقی امروز: Crystal Gayle - River Road

و آمما غذا

noreply@blogger.com (houman001blog) — Mon, 27 Jun 2011 19:49:56 PDT

توی چند وقت گذشته چند تا از دوستان درمورد خوراکی و غذا در استرالیا نوشته بودن (دامون و عارف و یکی دیگه که خاطرم نیست) و حتی عارف گفته بود که تعجب میکنم چرا کسی چیزی در این مورد تا به حال ننوشته. راستش دروغ چرا، یه بار چند ماه پیش اومدم یه مطلب بنویسم ولی دیدم چیز خاصی برای نوشتن ندارم، پس احتمالا دلیلش اینه! امروز هم نمیخوام در این مورد بنویسم که فلان چیز ایرانی رو از کجا تهیه کنید که در این صورت پیشنهاد میکنم به مطلب این دوستان مراجعه کنید، بلکه میخوام از یه دید دیگه به موضوع نگاه کنم.

من معتقدم که به تعداد آدمها راه برای رسیدن برای خدا هست، به این معنی که تو این دور و زمونه تنوع مواد غذایی انقدر زیاد هست که به کسی سخت نگذره. دوستانی که بیست-سی سال پیش اومدن تعریف میکنن که تنها چیزی که توی اون زمان شبیه به قند پیدا میشده اینیه که توی این تصویر میبینین (Coconut Sugar)، مغازه ایرانی اصلا کیلویی چند؟

البته این چیزی که گفتم شرطش اینه که شما هم به خودش سخت نگیری و نگی که اینها پیفن و اونها اخن و از این حرفها. برای مثال ادویه رو از مغازه هندی میشه بخری و بهترین سبزی رو از مغازه چینی. اصلا چرا راه دوری بریم، همین خیارشور که شما ملاحظه میکنید امشت ما نوش جان کردیم مال هندوستانه. خوب دیگه از اسرائیل نخریم که مشکل همبستگی با فلسطینیها هم حل بشه انشاءالله.

از طرف دیگه عزیز دل برادر شما اگه با دل پاک اومده باشی و از دلبستگی های دنیوی هم چشم پوشیده باشی ذائقه ات هم عوض میشه اینجا و چیزهایی رو کشف میکنی که توی ایران هشتاد سال هم دور خودت میچرخیدی پیدا نمیشد (یا شاید هم میشد، دروغ چرا ما که ندیدیم). برای مثال وقتی محصولاتی به این خوبی وجود داره چرا باید بری بگردی دنبال سس مایونز طعم ایرانی؟ البته اگر دم دست بود که چه بهتر یکی به گزینه هامون اضافه میشه.

از اون بدتر برنجه. یکی از مکالمات رایج ما به جای وضعیت آب و هوا اینه که برنجتون چیه و از کجا میخرین. ما که از Coles میگیریم و همین برنج Jasmine (مارک Sunrice) که همه جا هست، حمید؟ تازه دم کش هم نمیکنیم و به صورت کته و گاها شفته (که اسمش رو میذاریم Risotto که خارجی بشه) سرو میکنیم. یه جا میخوندم که ملت سر این بحث میکردن که چه پلوپزی بیارم که ته دیگش خوب دربیاد، خدا به داد همسر محترم اونها برسه که دخلشون اومده.
با یه مرور ساده میبینیم که یه چیزهایی به راحتی پاشون رو به سفره ما باز کردن (شاید هم پاشون رو دراز کردن) و جزئی از زندگی ما شدن که قبلا یا نبودن یا خیلی کمرنگ بودن. ما دیگه عادت کردیم به نون تست و آوکادو و پنیر چدار و کالباس بوقلمون و ماهی سالمون و سس بالسامیک و سوشی و نودل (منظورم این و اینه) و رول اسفناج و مایلو و غیره و از همه مهمتر لبو توی ساندویچ (به عنوان یکی از مشخصه های غذایی استرالیا، همونطوری که توی تصویر میبینین). یه ساندویچ سرد یا یه سالاد جای چلوکباب ظهر رو گرفته و بیرون غذا خوردن روزهای تعطیل (هرچند یه چیزی خیلی ساده) کمک کرده که وقت بیشتری رو برای با هم بودن داشته باشیم.

یه نکته هم درمورد آشپزی بگم. همونطوری که میدونین (الان دیگه میدونین) من یه وقتهایی غذاهای جدید یا کیک و شیرینی و قهوه و اینجور چیزها رو امتحان میکنم (مثل این که توی عکس پایین میبینین). یه دوستی ازم میپرسید که چرا مثلا از روی کتاب رزا منتظمی درست نمیکنم؟ هنگام جواب دادن متوجه کشف بزرگی شدم. این که دستور عمل هایی که اینجا توی کتابها یا مجلات چاپ میشه خیلی ساده و کاربردی هست و تهیه کردن موادش به شدت راحته. وقتی میگه self raising flour هم خودش میفهمه چی میگه و هم من، میری مغازه و به راحتی میتونی پیدا کنی. تازه از وقتی این برنامه مستر شف راه افتاده فروشگاه های بزرگ همون دستور غذا رو با محصولات خودشون تبلیغ میکنن که هم تبلیغ اون برنامه میشه، هم محصول اون فروشگاه به فروش میرسه، هم خریدار دستور پخت و غذا رو باهم میخره و کارش راحت میشه. خیلی هستن کسایی که وعده به وعده از روی دستور پخت غذا خرید میکنن، و زیاد میبینین کسی رو که میاد توی فروشگاه ۱۰۰ گرم قارچ میخره و یه فلفل و دو تا هویج.

موسیقی امروز: Ana Isabelle & Cristian Castro - Por Amarte Asi

زهرماری، راهنمای رفع مشکل

noreply@blogger.com (houman001blog) — Fri, 03 Jun 2011 19:29:12 PDT

در طی دو پست متوالی در طول تعطیلات (این و این) مقدماتی درمورد انواع زهرماری گفتیم. البته که شما از ما استادتر هستید، ولی ما فقط چیزهایی رو که در حد بضاعتمون بود از متون قدیمی جمع آوری کردیم و در خدمت شما گذاشتیم، اینشاء الله که مقبول بیفتد. و آمما بهتون نگفتیم که بعد از پارک کجا برید! اون پارک که گفتم اشاره میکنه به یک جوک نه چندان خنده دار ولی مناسب شرایط:

میگن از اهالی یه دهاتی میخواستن برن خارج. میرن پیش کدخدا میگن خارج رفتیم چه کار باید بکنیم، چی باید بگیم اگه جایی خواستیم بریم. کدخدا میگه که کاری نداره که اونها هم زبونشون شبیه ماست و خیلی چیزها رو میفهمن. از فرودگاه که اومدین بیرون میرین کنار خیابون داد میزنین تاکسی، سوار که شدین میگین هتل، میبردتون هتل. بعد از هتل میاین بیرون دوباره میگین تاکسی، سوار که شدین میگین پارک، میبردتون پارک. به همین سادگی. بعدش رفقهای ما از دهاتشون راه میفتن میرن خارج و همون کار رو میکنن، به پارک که میرسن میبینن پر از همولایتیهاشونه. میگن «کدخدا به شما هم نگفت بعد از پارک باید چه کار کنید؟».

خوب حالا اگه از اون زهرماری خوردین توی باری جایی (که حتی از اون اینترنت هم که شبها چراغ اتاقش روشنه بدتره!) درصورت بروز مشکل طبق این دستورالعمل رفتار کنید:

علایم	دلیل	راه حل
کف پاهای شما سرد و خیسه	شما لیوان رو چپه گرفتین	لیوان رو طوری بچرخونین که قسمت بازش بالا باشه
کف پاهای شما گرم و خیسه	کنترل مثانه نامناسب	پیش نزدیک ترین سگ وایستین و سر صاحبش بابت تربیت نکردن سگه غر بزنین
مشروب به طور غیر معمولی بی رنگ و بی بوه	لیوان خالیه	یکی رو پیدا کنین که یه لیوان دیگه مشروب براتون بخره
دیوار مقابل پر از لامپهای مهتابیه	شما به پشت افتادی زمین	کشون کشون به سمت بار برین
دهن شما طعم ته سیگار میده	شما به جلو افتادی زمین	مورد بالا رو ببینین
مشروب هیچ طعمی نداره و جلوی لباس شما خیسه	دهان شما باز نیست یا لیوان رو در قسمت دیگه ای از صورتتون گذاشتین	برین دستشویی و جلوی آینه تمرین کنین
کف زمین تار دیده میشه	شما دارین از توی لیوان خالی به زمین نگاه میکنین	یکی رو پیدا کنین که یه لیوان دیگه مشروب براتون بخره
زمین حرکت میکنه	شما رو دارن میبرن بیرون	ببینین که شما رو به یه بار دیگه میبرن یا نه
همه جا تاریکه	بار بسته شده	آدرس خونه تون رو با مسوول بار چک کنین
فضای داخل تاکسی یهو رنگارنگ و منقش شده	شما بیش از حدتون مشروب خوردین	سریع جلوی دهنتون رو بگیرین
همه به شما نگاه میکنن و لبخند میزنن	شما روی میز دارین میرقصین	روی یک تپل خودتون رو پرت کنین که آسیب نبینین
مشروب زلال و شفافه	شما در حال نوشیدن آب هستین، کسی سعی داره حال شما رو سر جاش بیاره	با مشت بزنین تو فکش
دست، دماغ، و فک شما درد میکنه و نمیدونین کجا هستین	شما دعوا کردین	هر کسی رو که میبینین ازش عذرخواهی کنین، محض احتیاط
کسی رو نمیشناسین و نمیدونین کجا هستین	شما مهمونی رو اشتباهی اومدین	ببینین مشروب مجانی میدن یا نه
شما درحال آواز خوندن هستین ولی خیلی خوش آهنگ نیست	مشروبش ضعیف بوده	چند لیوان دیگه بزنین بالا تا وقتی که صداتون خوب بشه
کلمات آهنگی که میخونین به خاطر نمیارین	مشروبش خوب بوده	گیتار در هوا بزنین

موسیقی امروز: Bryan Adams - Summer of 68

یه تجربه، پیاده روی

noreply@blogger.com (houman001blog) — Sat, 28 May 2011 05:52:00 PDT

توی پیاده روی / کوه نوردی امروز که سمت Blue Mountains بود یکی از همراهامون از روی سنگ لیز خورد و پاش دچار خونریزی شد.

سرپرست گروه به کمک چند نفر دیگه ایشون رو تا یه جایی میبرن پایین، بعد به گروه امداد اطلاع میدن و با هلیکوپتر میان میبرنش بیمارستان. آخرین خبری که ازش داشتیم این بود که توی بیمارستان بود و حالش هم خوب بود.

البته این هلیکوپتر همه جا نمیتونه بره، شما خیلی دلت رو بهش خوش نکن. ارتفاعاتی که درخت زیاد داره (تقریبا همه جا توی منطقه Blue Mountains) هلیکوپتر نمیره. چون برای نجات یه نفر ممکنه با شکستن درختها در اثر باد پره های هلیکوپتر چند نفر دیگه کشته یا مجروح بشن (و این اتفاق افتاده، بعدا فهمیدن که نمیشه).
یه چیزی که استفاده اش اینجا خیلی متداوله دستگاه Beacon (یا PLB) هست که میتونه اطلاعات دقیق مکانی شما رو برای نیروهای امداد ارسال کنه و البته مدلهای پیشرفته این دستگاه پشتک و وارو هم برات میزنن.
سرپرست گروه ما امروز یکی از اینها داشت که خیلی کار رو راحت کرد. علاوه بر بروز سانحه خطر گم شدن هم اینجا خیلی زیاده، چون معمولا درختها مسیر دید رو میبندن و علاوه بر اون خیلی هم شاخص خاصی مثل یه قله بلند دیده نمیشه. تازه بد تر از اون اینه که علی رغم سرسبز بودن و رطوبت زیاد آب به ندرت گیر میاد، پس اگه گم بشی به احتمال زیاد چند روز بعد توی صفحه حوادثی.
اما از اونجایی که این دستگاه نسبتا گرونه همه که نمیتونن بخرنش، ولی میشه امانت گرفت (از بعضی جاها حتی مجانی). این لینک اطلاعات بعضی جاهایی رو که PLB اجاره میدن نشون میده.

بحث آدرس دهی شد یکی از همین بچه ها (بزرگ ها!) امروز تعریف میکرد که ماشینش توی راه نیوکسل خراب شده بوده، زنگ میزنه NRMA که بیان کمکش کنن.طرف پشت تلفن ازش میپرسه اسم نزدیک ترین چهار به اونجایی که هستی رو بگو که بتونیم پیدات کنیم. این رفیق ما میگه من توی جاده نیوکسل ام میفهمی؟ چهارراه از کجا بیارم؟ خلاصه سرتون رو درد نیارم جناب NRMA گوشی رو قطع میکنه، ولی ما نفهمیدیم ایشون چطوری از توی اون شرایط خلاص میشن، خودش که میگفت ما رو تو اون جریان کشتن.
پینوشت: این هم از اون پرنده هه که اون روز گفتم، چه تند میدوه لا مصب.
موسیقی امروز: Глюкоза (Glukoza) - koza Nostra

پناهجوها

noreply@blogger.com (houman001blog) — Wed, 25 May 2011 18:32:38 PDT

این روزها موضوع پناهجوها بحث روز استرالیا شده. توی تلویزیون و روزنامه پر از مقاله و بحث های مختلف در این زمینه هست. اگه ماهواره تون رو به یه طرف دیگه چرخوندین من یه توضیح مختصر در این زمینه بدم.
این موضوع تا جایی که من متوجه شدم از چند نظر اهمیت داره:
۱- دولت استرالیا درصدد هست با کاهش هزینه ها تا سال مالی ۲۰۱۲-۲۰۱۳ کسری بودجه ش رو جبران کنه، به همین دلیل تقاضاهای پناهندگی رو به سختی و به کندی بررسی میکنه.
۲- به عنوان یه راهکار باید به یه راهی جلوی پناهجوهایی رو که با قایق وارد آبهای این کشور میشن بگیره. به همین دلیل دنبال عقد تفاهم نامه با کشورهای منطقه برای ردوبدل کردن پناهجوهاست که این داستان کش و قوس پیدا کرده و یه کم حساس شده.
۳- حادثه برخورد قایق به صخره های جزیره کریسمس احساسات عمومی رو برانگیخته و سازمانهای فعال حقوق بشری رو به واکنش واداشته. به همین دلیل تمامی سعی دولت اینه که اتفاقی مثل این دیگه اتفاق نیفته.
۴- به خاطر ورود زیاد پناهجوها و بررسی کند پرونده های اونها اخیرا شاهد چندین مورد اعتراض و آشوب توی کمپ های پناهجو ها بودیم که اعتراض فعالین و حتی جناح مخالف رو درپی داشته.
و چندین دلیل دیگه که من ازش بی اطلاع هستم. ما که قرار نیست اینها رو بررسی کنیم، اومدیم چهار تا کلمه به درد بخور بنویسیم شاید از وقوع اتفاقات ناگوار حتی برای یک نفر جلوگیری بشه.

نکته اول اینکه بررسی های فاجعه اخیر به یه نتایجی رسیده و یه چند تا فیلم (فیلم که نه، در اون حد که بهش میگن footage) مربوط به اون از تلویزیون پخش شده. اون چیزی که از دیدن این فیلمها دستگیر آدم میشه اینه که کسایی که از اون اتفاق جون سالم به در بردن خیلی خوش شانس بودن. جلیقه نجات (که تازه خیلی ها نداشتن) و حضور ساکنین محلی و حتی حضور قایق های پلیس دریایی (که خودشون هم دراثر اصابت به قطعات قایق دچار مشکل شده بودن) هم نتونسته جون یه عده رو نجات بده.

نکته دوم اینکه دولت فخیمه جولیا خانم به تفاهم نامه ای رو با دولت مالزی داره نهایی میکنه که طی اون در ازای تحویل ۸۰۰ پناهجو (assylum seeker) تعداد ۴۰۰۰ پناهنده (refugee) تایید شده از دولت مالزی تحویل بگیره. البته هنوز شرایط این تفاهم نامه (مثل نحوه گزینش افراد و زمانبندی تبادل) به طور دقیق مشخص نشده، و البته جناح مخالف هم داره میگه اینها رو که مشخص نکردین خیلی بیخود کردین اصل قضیه رو اعلام نمودین. بچه ها اینجا داشتن کشتی رو بار میزدن که دولت مالزی گفته کجا داداش؟ تا زمانی که معامله قطعی نشه لطفا بشینین تو خونه خودتون. خلاصه تکلیف کسایی هم که توی فاصله اعلام قضیه و قطعی شدن موضوع میرسن فعلا معلوم نیست. از اون طرف ظاهرا تایلند هم اعلام آمادگی کرده برای یه معامله اینچنین.

از لحاظ تئوری هدف این تفاهم نامه اینه که به پناهجوها بگن اگه سوار اون قایق بشین به جای این که بیاین استرالیا صاف میرین مالزی. به نحوی قراره این تفاهم نامه قاچاقچیها رو هدف بگیره و باعث بشه کسی سختی سفر با قایق به سمت استرالیا رو به خودش نده.

مهمترین ایرادی که به این سیستم وارده اینه که مالزی از امضاکنندگان کنوانسیون پناهندگی سازمان ملل نیست. با این شرایط ببینیم چه چیزی انتظار کسایی رو میکشه که پس از یه سفر دریایی خطرناک سر از کمپ های پناهجویان توی مالزی در میارن.
بد نیست یه مقدمه کوتاه درمورد مالزی بدونیم. کشور مالزی نزدیک ۲۸ میلیون جمعیت داره و بیشتر از ۱ میلیون مهاجر غیر قانونی توی این کشور زندگی میکنن. طبق گزارش ها نزدیک به ۴۵ هزار نفر پناهنده مورد تایید سازمان ملل (UNHCR) توی این کشور وجود داره و حدس زده میشه همین تعداد هم کسایی هستند که توی آمار دولت وجود ندارن (یعنی چی؟ مثلا توی کمپ نگهداری شدن و از توی دفاتر پاک شدن؟)! نکته مهم اینه که با وجود اینکه این افراد کارت معتبر سازمان ملل رو دارن ولی از نظر دولت مالزی غیرقانونی به شمار میان و میتونه اونها رو بازداشت کنه و تا زمان نامعلومی توی بازداشت نگه داره. به این افراد یه شماره تلفن (موبایل، که با ۰۱۲ شروع میشه) دادن که در صورت بروز مشکل تماس بگیرن و تا ساعت ۱۱ شب این تلفن جواب داده میشه. ساعت ۱۱ شب صاحابش میره میخوابه و نصفه شب پلیس میره اینها رو میگیره بازداشت میکنه، به همین راحتی، بعدش هم میفرستدشون توی یه کمپ اینطوری:

بدون توضیحات اضافی این گزارش SBS رو ببینید که شرایط این پناهنده ها رو نشون میده. خوشم میاد از این وزیرشون که صاف صاف توی دوربین نگاه میکنه و مثل سگ دروغ میگه، بگیم یه کم کلاس برای ما بذاره یاد بگیریم. این مطلب هم در این باره توسط یه مجله توی مالزی چاپ شده که خوندنش خالی از لطف نیست.

نکته سوم هم اینه که این همه درمورد مالزی گفتیم، خبر نداریم همین جا کنار گوشمون چی میگذره. توی چند ماه گذشته همه ش درمورد شرایط بد و آشوب و اعتصاب توی کمپ نگهداری پناهجوها (توی جزیره کریسمس و این یکی نزدیک سیدنی) شنیدیم. همین مقدمه ای شده برای تهیه یه فیلم مستند در این مورد که قراره توی ماه آینده از تلویزیون پخش بشه. هدف این فیلم اینه که یه کم مردم رو با وقایع در این باره آشنا کنه و اطلاعات بهشون بده. منتظرم ببینم توی این فیلم چی گفته میشه (لینک معرفی این برنامه اینجاست اگه ویدیوی زیر رو نمیبینید).

خواهش من از شمای خواننده اینه که این اطلاعات رو پخش کنید (هر طور که صلاح میدونین، این پست کپی رایت نداره و مجبور نیستین اسم یا آدرس این وبلاگ رو ببرین) به این امید که حتی یک نفر که ممکنه از روی نادانی و عدم آگاهی پا توی این راه خطرناک بذاره اطلاع پیدا کنه و قبل از اینکه کاری کنه که پشیمون بشه کمی بیشتر فکر کنه.

موسیقی امروز: Dire Straits: Your Latest Trick (یا اینجا)

استرالیا شناسی، مرغ دلقک

noreply@blogger.com (houman001blog) — Fri, 20 May 2011 00:01:47 PDT

شاعر میگه مرغ دلقک بیا بیا ... نه ولش کن این نبود!

شما که این وبلاگ رو میخونین به احتمال قوی درمورد حیوونات استرالیا مثل کانگورو و کوالا و کاکاتو و دینگو و پلاتیپوس و وومبت و کوکابارو و غیره که الان اسم همه بروبچ یادم نیست میدونین.

ولی به جرات میتونم بگم که کمتر درمورد Lyre شنیدین.

این پرنده یکی از خوش صدا ترین پرنده های دنیاست. نوع نر این پرنده به خاطر جلب توجه نوع ماده سعی میکنه صداهای پیچیده از خودش دربکنه. ایشون (بعضی وقتها برای محافظت از خودش، و بعضی وقتها محض تفریح) میتونه صدای نه تنها پرنده های دیگه رو بلکه صداهای دیگه ای رو که توی محیط وجود دارن تقلید کنه، از صدای کوکابارو گرفته تا صدای شاتر دوربین عکاسی و دزدگیر ماشین. این ویدیو رو ببینید:

حالا مناسبت این پست چیه؟ نکته اینه که میگن الان وقتی از ساله که میشه این پرنده رو درحال آواز خوندن توی در و دشت پیدا کرد. فردا داریم میریم سمت Blue Mountains، اگه چیزی دیدم فیلمش رو اینجا میذارم.

موسیقی امروز: Salim Dündar & Zerrin Özer - Ayrıldık (یا اینجا)

ایکاروس (ژینوس سابق!)

noreply@blogger.com (houman001blog) — Fri, 20 May 2011 08:23:33 PDT

اگه خبر داشته باشید چند وقت پیش یه ارکستر سمفونی تشکیل شد از هنرمندهانی که از گوشه وکنار دنیا جمع شده بودن و یه مدت محدودی با هم تمرین کردن و بعدا یه کنسرت دادن توی همین اپرا هاوس سیدنی. البته این فکر کنم دهمین برنامه از این سری باشه و اولیش توی نیویورک برگزار شد. برنامه امسال رو که حدود دو ساعت و نیم هست میتونین اینجا ببینید.

هدف این پست خیلی معرفی این برنامه نیست بلکه چند تا نکته توش هست که برام جالب بود. توی برنامه امسال یه ویالونیست بود از ترکیه به اسم Özgür Baskın. ایشون با کمک سیامک آقایی قطعه زیر رو تهیه کرده که امسال توی این برنامه اجرا کردن:

این قطعه درمورد ژینوسه. ژینوس یه افسانه قدیمیه و ظاهرا یه افسانه ایرانی هم هست (شاید هم معادلش توی افسانه ملتهای دیگه باشه البته یا اصلا از افسانه ملتهای دیگه اومده باشه). داستان یه فرشته هست که عاشق خورشیده و دوست داره به اون برسه، سرانجام خدایان (اینجاست که میگم ممکنه توی افسانه ملتهای دیگه هم باشه) یه جفت بال بهش میدن و میتونه به آسمان پرواز کنه و به سمت خورشند بره. سرانجامش رو میشه حدس زد، قبل از رسیدن به خورشید پرهاش میسوزه و به زمین میافته.
نکته تاسف بار داستان اینه که هر چی درموردش از پروفسور گوگل سوال کردم چیزی پیدا نکردم. هرچی مینوشتم «افسانه ژینوس» برام «افسانه جومونگ» برمیگردوند. به قول یارو گفتنی مملکته داریم. عجیبه که توی لغتنامه دهخدا هم چیزی پیدا نشد. یادمه چند سال پیش یه فیلم میدیدم از تلویزیون ایران (احتمالا امریکایی) که داستان یه کاراگاه بود که یه پرونده اختلاس بزرگ رو دنبال میکرد و آخر سر یه بار نزدیک به صبح که فهمید دست کله گنده ها تو کاره به ضرب گلوله توی دفتر کارش کشته شد. ایشون هم به این پرنده هه اشاره میکرد ولی هرچی الان فکر میکنم اسمش یادم نمیاد، پیریه دیگه. اگه اطلاعاتی در این زمینه دارین ارائه کنید و یه خانواده رو از نگرانی نجات بدین.
یه گروه دیگه هم به اسم Brooklyn Riders توی این ویدیو به این که این ایده رو از ایران آوردن اشاره میکنن.

نکته دوم اینکه این جناب Özgür خان (لازمه بگم ایشون ترکه؟) توی این ویدیو که ازش گذاشتم میگه که فکر نکنین ترکها تروریستن، بیاین و ترکیه واقعی رو ببینین. اگه اینها در این مورد نگران هستن ببین درمورد ما مردم چی فکر میکنن!

پینوشت: ظاهرا اسم این فرشته توی افسانه یونانی ایکاروس هست. حالا یا به ما نشونی اشتباه دادن، یا وقتی اومده توی افسانه ایرانی مسوول ثبت احوال گیر داده و اسمش رو عوض کرده، یا اصلا نخ افتاده دست ...!

موسیقی امروز: Lady Antebellum - Need You Now (یا اینجا)

دیدین برگشتم؟

noreply@blogger.com (houman001blog) — Thu, 19 May 2011 23:52:03 PDT

دیدین برگشتم؟

اون چیزهایی رو که باید بگم تند تندبگم برم چون هرچی زمان میگذره نوشتن سخت تر میشه.
اول از همه اینکه با خوشحالی تمام اعلام میکنم تمام تلاشی که کردم بابت تغییر آدرس وبلاگ و رفع فیلتر وبلاگ به دیوار خورده و بعد از چند روز دوباره فیلتر شد. آگاهان گفتن که ممکنه به دلیل لینکهایی باشه که به جاهای دیگه داده م که خودشون هم فیلترن. شاید هم فیلترچی فیتیله رو برده بالا و سخت گیر تر شده (البته که سخت گیر تر شده و Blogger رو با جاش فیلتر کرده). تنها چیزی که عاید ما شده اینه که یه قسمتهایی از وبلاگ ترکیده به سلامتی.
برای دوستانی که از توی ایران این مطالب رو میخونن (احتمالا با فیدخوان) لیست موزیک از این آدرس هم در دسترسه که گوش شیطون کر فیلتر نیست.

دوم هم اینکه همونطور که احتمالا مستحضر هستید اینجانب حقیر اخیرا به مدت سه هفته ایران بودم. از دوستانی که موفق به دیدنشون نشدم همینجا عذرخواهی میکنم. مشاهدات جالبی توی این سفر داشتم که بعضی هاشون هنوز یادم مونده و اینجامینویسم:
- توی فرودگاه دو تا باجه ایرانسل وجود داشت ولی هیچکدوم سیم کارت نداشتن. خیلی روش حساب نکنید. اون جوری هم که به ما گفتن معمولا خارج از ساعات اداری نمیشه سیم کارت پیدا کرد. البته ما توی ایستگاه راه آهن تهران یکی گرفتیم.
- برخلاف تصور ما (و با توجه به اینکه فصل مسافرت نیست) خیلی از هتلهای تهران پر بودند.
- ترافیک به نظرم یه مقداری بهتر شده بود (احتمالا به دلیل گرون بودن بنزین).
- قیمتها خیلی بالا رفته به طوری که قیمت بعضی اجناس (خوراکی و پوشاک) با استرالیا برابری میکنه. کرایه تاکسی هم به طرز قابل توجهی گرون شده، درمقابل اتوبوس سوارشدن متداول تر و راحت تر شده.
- ایرانسل سرویس اینترنت معقولی روی موبایل میده که خیلی جاها مشکل ما رو حل کرد.
- وصل شدن سرویس اینترنت ADSL در عرض نیم ساعت پدیده ای بود که تا مدتها ما رو در بهت و حیرت فروبرده بود.
- خیلی مشکلی با اینترنت نداشتیم. به راحتی میتونستم به کامپیوتر محل کارم وصل بشم و یه کار رو که نا تموم گذاشته بودم انجام بدم. Skype هیچ مدله راه نمیومد و بعد از مدتها یکی تو سر خودم زدن و یکی تو سر کامپیوتر موفق شدم پشت این VPN راهش بندازم. آخه این یکی رو دیگه چیکار دارین؟ (ooVoo توی دهات ما کار نمیکرد و تصویر یه طرف همیشه خراب بود.)
- حساب PayPal ام به دلیل دسترسی از ایران مسدود شد. وقتی برگشتم مجبور شدم مدارک شناسایی و اثبات آدرس سکونت و غیره بفرستم و براشون توضیح بدم که چی شده که از توی ایران وارد حسابم شدم. اونجا بود که تعداد زیادی از بندگان خدا رو کشف کردم که به دلایل دیگه ای حسابشون مسدود شده و موجودی حسابشون (بعضی ها که فروشنده بودن موجودی بالایی داشتن تا ۶ ماه بلوکه شده بود. توصیه من به همه جوونا اینه که به جای PayPal از یه سرویس دیگه مثل Moneybookers استفاده کنید (که حتی به کاربران ایرانی هم اجازه باز کردن حساب میده). این سرویس بر اساس قوانین اتحادیه اروپا فعالیت میکنه و مثل PayPal هردمبیل نیست (این و این و این رو ببینید).
- سفر رفت ما نصفه دومش با ایران ایر بود که خیلی راحت و خوب بود. از اونجایی که صندلی ها تلویزیون نداشت تند و تند از مردم پذیرایی میکردن که حوصله شون سر نره. بعد از فرود موفقیت آمیز، مسافرها با کف زدن خلبان رو مورد تشویق خودشون قرار دادن.
- در سفر برگشت V Australia رو تجربه کردم و به شدت توصیه میکنم، البته نه به خاطر اینکه خلوت بود و من تا خود سیدنی سه تا صندلی داشتم! این که مجبور نیستی به یه عده دری وری به عربی یا مالایی یا غیره گوش کنی مزیت بزرگیه.
- توی فرودگاه سیدنی خبری از سگها نبود، فکر کنم هنوز بیدار نشده بودن!

در ادامه برنامه به چند تا خبر از استرالیا که هم اکنون به دستم رسید توجه کنید:

- فیله اومد آب بخوره افتاد و دندونش شکست. یارو اومده از این عکس افقی ها بگیره برا فیسبوک از بالکن خونه شون پرت شده پایین مرده! قرار بوده ایشون توی عکس این مدلی باشه (ولی رو بالکن خونه شون):

چند وقت پیش هم پلیس یکی رو که روی ماشین پلیس افقی شده بوده و عکس گرفته بود شناسایی و جریمه کرده. چه کاریه آخه؟ مگه اینها بلد نیستن با فوتوشاپ کار کنن؟!

- به سلامتی معلوم شد که از ماست که بر ماست. قضیه پناهجوها یادتونه؟ اون فرد شریفی که توی طوفان این بندگاه خدا رو با قایق راهی جزیره کریسمس کرده بود از هموطنان ما بوده به نام علی خرم حیدرخانی که ظاهرا برای محاکمه تحویل دولت استرالیا شده.

- دست آخر هم این که آذربایجان با این ترانه برنده Eurovision شد. دوستان و همسایه های ما توی Twitter که خیلی شاکی بودن، شاید هم حق داشته باشن من هم خیلی احساس نکردم که ترانه خیلی توپی باشه. شاید هم همونطوری که توی این فیلم مستند میگه سیاست خیلی توی این مسابقه دخیله. من بین اونهایی که دیدم ترانه اسپانیا و این ترانه رو از صربستان بیشتر دوست داشتم:

پارسال اگه به خاطر داشته باشین ترانه Lena ترکونده بود. اینجا میذارم که (دوباره) ببینین:
پینوشت: شما میدونین چرا این رفیقمون لهجه استرالیایی داره؟

رسم Eurovision اینه که برنده سال قبل با اجرای ترانه پارسال فینال رو افتتاح میکنه. اتفاق جالبی که امسال افتاد این بود که برنده پارسال (Lena) خودش توی فینال بود یکی از مجریان سبیل کلفت برنامه (Stefan Raab) به جاش ترانه پارسال رو خوند! اتفاقات جالب دیگه این که با وجود اینکه مسابقه توی آلمان برگزار میشد ولی مجریان برنامه به انگلیسی و فرانسه صحبت میکردن، من نفهمیدم چرا. آخر سر هم موقع رای گیری که نماینده ۴۳ کشور مختلف تماس میگرفتن رای کشور خودشون رو اعلام کنن نمایندگاه بلژیک و فرانسه (فرانسه رو از بروبچ شنیدم ولی بلژیک رو خودم دیدم) به زبان خودشون حرف زدن و اصلا تحویل نگرفتن، اینهم من نفهمیدم چرا.

خبر آخر هم اینکه دیروز در یه سفر اکتشافی یکی از زیباترین سواحل شمال سیدنی (به اسم Pearl Beach) رو کشف کردیم.

البته این ساحل قبلا کشف شده بود، ما برای یه اکتشاف دیگه رفته بودیم. با یه گروه پیاده روی رفته بودیم یه قسمتی از جنگل (معادل bush تو فارسی چی میشه؟) رو نشونه گذاری کنیم. تجربه جالبی بود. تنها چیزی که از مسیر معلوم بود بقایای کپه سنگ های کوچیک یا روبانهایی بود که خیلی وقت پیش به درختها بسته شده بود و به سختی دیده میشد. با وجود نزدیک بودن به ساحل این منطقه تا حد قابل توجهی صخره ایه و پر از آبشار و پرتگاه، همونطور که توی عکس ها مشخصه (برای عکس بزرگتر کلیک کنید).

برای این که مثل دوستمون امیر فقط دل شما رو نسوزونده باشم اطلاعات خودم رو اینجا میذارم که شما هم استفاده کنید. تا این لحظه من چند تا گروه مختلف رو شناسایی کردم که برنامه های طبیعت گردی و کوهنوردی و قایق سواری و غیره دارن: The Bush Club که این برنامه رو باهاشون رفتم، باضافه NPA و Sydney Bushwalkers Club و Ramblers که هنوز هیچ برنامه ای باهاشون نرفتم.
یه برنامه دیگه هم مد نظرم هست که قصد دارم یه آخر هفته انجام بدم اگه بتونم کسی رو برای همراهی پیدا کنم (رفت و برگشت ۱۴ کیلومتر، مسیر نسبتا ساده). اگه علاقه مند بودین کامنت بذارین و اطلاعات تماستون رو برام بفرستین.

پینوشت: این نقشه گستردگی بازدیدکنندگاه این وبلاگه. چند ماه قبل که بلاگر فیلتر نشده بود قسمت ایران سبز پررنگ بود و استرالیا کمرنگ که الان برعکس شده. به نظر میاد ما دیگه داریم یه جورایی واسه خودمون مینویسیم که دور هم باشیم.

موسیقی امروز: Lena - Satellite (یا اینجا)