هومن دو صفر یک

تموم شد

2012-07-03T15:09:00.002+10:00

پیرو اطلاعیه قبلی، دیگه کرکره اینجا رو به صورت رسمی پایین می‌کشم. ممنون از این که اینجا رو می‌خوندین.

باز هم بد نیست در مورد فواید گروه Meetup ای که راه انداختم بگم. این گروه به صورت باز مدیریت می‌شه و هر کدوم از اعضا می‌تونن برنامه خودشون رو اونجا اعلام کنن. تا امروز چند برنامه رو من اعلام کردم که توی اون‌ها دوستان قدیمی و جدید رو دیدیم و از مصاحبت همدیگه لذت بردیم، ولی واقعا دوست دارم که اون‌جا برنامه‌های مختلف برای سلایق مختلف باشه. دیدن دوستان هموطن بدون تعهدات و انتظارات بی‌جا چیزیه که همه این‌جا به دنبالش هستن. تعجب می‌کنم از تعداد کم اعضا، و از اون طرف تعداد زیاد دوستانی که ناله می‌کنن از دوری و غربت و تنهایی و غیره. بد نیست بگم که هزینه ایجاد یه گروه مثل این تقریبا ماهیانه ۱۵ دلاره، پس از این موقعیت استفاده کنید قبل از این که دیر بشه. اگه رفتن به جای خاصی مد نظرتون هست، و اونقدر حریم خصوصی‌تون رو تنگ نکردین که می‌تونین حضور آدم‌های دیگه رو کنارتون تحمل کنید، چرا برنامه خودتون رو اونجا مطرح نمی‌کنین؟

بدرود!

میت‌آپ ۳ - پیک نیک در Crosslands Reserve

2012-06-26T23:39:00.002+10:00

قبل از این که برنامه بعدی رو اعلام کنم، چند تا نکته رو بگم بد نیست. می‌دونستین که:

از برنامه‌های پیشنهادی شما به شدت استقبال می‌شه؟
می‌شه تقویم برنامه گروه‌هایی که عضو هستین رو export کنین و توی تقویم‌تون اضافه کنید طوری که برنامه‌های جدید به طور اتوماتیک بهش اضافه بشه، اینطوری؟
با RSVP فرستادن از تغییرات برنامه مطلع می‌شین، مخصوصا درمورد برنامه‌هایی که وابسته به وضع آب و هوا هستن؟

برنامه سوم ما یه پیک نیک توی یکی از پارک‌های منطقه Hornsby Height هست. خوشحال می‌شیم ببینیمتون. سعی بر اینه که برنامه به شکل «رانندگی - پیاده شدن - خوردن - سوار شدن - رانندگی» انجام نشه، و برای همین نیازمند اراده دوستان و همکاری اداره محترم هواشناسی هستیم. اطلاعات دقیق برنامه رو اینجا ببینید.

در برنامه چهارم که مکانش هنوز قطعی نیست سعی خواهیم کرد وال‌هایی رو که در حال مهاجرت به شمال هستن ببینیم، مهاجرهای بدبخت! الان ظاهرا بهترین زمان برای این کاره.

شاد و سلامت باشین.

میت آپ ۲ - باندای به برونتی

2012-05-20T21:46:00.001+10:00

برنامه یکشنبه این هفته شامل یک پیاده روی کوتاه از پارک Hunter، نزدیک ساحل Bondi، تا پارک Bronte هست.مسیر راه که خیلی کوتاه (1.8km) هم هست و توی صفحه برنامه مشخص شده نسبتا همواره و قسمت آخر راه (حدود یک سوم مسیر که از ساحل Tamarama شروع می‌شه) صافه و کالسکه هم میشه آورد.

با توجه به این که دوستان با تاخیر میرسن، زمان برنامه هم به ۱۲ ظهر تغییر کرده (شما فکر کنین همون ۱۱ مونده). با توجه به وضعیت هوا روز قبلش تایید برنامه و اطلاعات تماس رو برای دوستانی که RSVP کرده باشن می‌فرستم، پس ایمیل هاتون رو چک کنین قبل از این که راه بیفتین. لباس گرم (بادگیر/بارونی) همراه داشته باشین و ناهار آماده. BBQ رو بعدا تنهایی بزنین تو رگ، یواشکی هم به ما خبر بدین! آدرس ها رو لطفا فقط از لینک‌های نقشه گوگل دنبال کنین، چون سایت میت‌آپ بعضا از خودش هوش زیادی به خرج می‌ده و یه جای دیگه رو نشون می‌ده.

برنامه بعدی احتمالا نزدیک سواحل شمالی خواهد بود. راستی کسی نمیخواد چیزی پیشنهاد بده؟

میت آپ ۱ - پیک نیک روز مادر

2012-05-09T00:32:00.001+10:00

گفتیم تا روی سن هستیم از این تریبون برای اطلاع رسانی درمورد اون گروه «میت آپ» استفاده کنیم، میکروفونو یه لحظه بده به من عمو!

برنامه اول «پیک نیک روز مادر» هست که توسط این سازمان برگزار می‌شه، دستشون درد نکنه. اطلاعات دقیق برنامه‌ها توی این صفحه وجود داره. اگه خواستین با ما همراه باشین، اینجا رو ببینین که اطلاعات دقیق مکان و زمان توش ذکر شده.

برنامه‌های مختلف و شاد و متنوع برای این روز تنظیم شده و قراره پدرهای مهربون بچه‌ها رو سرگرم کنن تا مادرها یه نفسی بکشن.

جزئیات برنامه‌های بعدی متعاقبا توی همین وبلاگ اعلام می‌شه، تا اطلاع ثانوی.

Adios

2012-04-29T23:43:00.000+10:00

احتمالا حدس زدین که چی می‌خوام بگم. بعد از فیلتر شدن این وبلاگ درصد بازدید کنندگان ساکن ایران رو به کاهش گذاشت تا الان که این درصد به زیر یک درصد رسیده و اگه همه IP های ناشناس رو هم به این اضافه کنیم یه چیزی حدود ۶ درصد می‌شه. از طرف دیگه با گذشتن این مدت حساسیت من هم نسبت به محیط جدید و شناختم از چیزی که خواننده انتظار داره کم شده. با کنار گذاشتن این‌ها کنار هم و در نظر گرفتن این مساله که اولویت اصلی من برای راه انداختن این بساط اطلاع رسانی به خواننده داخل ایران بوده، این وبلاگ به این شکلی که الان می‌بینین تعطیل میشه. به طور قطع نمی‌گم که دیگه نخواهم نوشت، چون ممکنه نتونم این کار رو ترک کنم و یه روز برگردم، ولی اون روز دیگه بنا به دلایل بالا درمورد استرالیا نخواهم نوشت (شاید یه چیزهایی همینطوری بنویسم که دور هم باشیم).

دوست دارم نظر شما رو بدونم، ولی شاکی نشین اگه بگم که توی تصمیم الانم تاثیر زیادی نداره. یه مثلی هست به اسم «شراکت مرغ و خوک» در مورد مدیریت پروژه که جالبه براتون بگم، اگه تا الان نشنیدین: یه مرغ و یه خوک با هم شریک می‌شن و می‌خوان یه کسب و کار جدید شروع کنن. مرغه می‌گه بیا یه رستوران بزنیم و اسمش رو بذاریم Ham-n-eggs. خوکه میگه مرسی، قراره من از خودم مایه بذارم و تو فقط توی قضیه حضور داشته باشی.

به لطف دوستان نابغه در گوگل امکان گذاشتن موسیقی (مدل podcast که توی فیدخوان بشه پخش کرد) دیگه وجود نداره، پس آخرین موسیقی رو هم از YouTube مهمون ما باشین:

مرسی که تا این‌جا با ما بودین.

شاد و سلامت باشین.

پی‌نوشت: دوستان سیدنی نشین، خوشحال می‌شیم توی این گروه Meetup ببینیمتون (این هم صفحه فیس بوکشه)، تقویم برنامه‌ها و اطلاعاتش توی روزهای آینده تکمیل می‌شه. از مشارکت دوستان با تجربه در مدیریت برنامه‌ها استقبال می‌شه.

پی‌ترنوشت: یه توضیحی درمورد این گروه Meetup که درست کردم بدم. Meetup قسمتی از اینترنت خارج از فیس بوکه (همهمه حاضران: مگه بیرون از فیس بوک هم بهش میگن اینترنت؟) که توی اون گروه‌هایی تشکیل می‌شه با هدف برگزاری برنامه‌های مختلف جمعی. برنامه‌ها توی تقویم گروه اضافه می‌شه و ملت حضور خودشون رو اعلام می‌کنن. یک صفحه فیس بوک هم برای اطلاع رسانی بهتر ایجاد شده که برنامه‌ها توش اعلام بشه و اعضای گروه بتونن اونها رو با دوستانشون به اشتراک بگذارن، برای این نیست که بیایم لایک بزنیم و دور هم باشیم! در حال حاضر یه برنامه توی اواخر این ماه تنظیم شده که یه پیاده روی خیلی کوتاه و پیک نیک هست که با بچه هم میشه توش شرکت کرد، برنامه‌های دیگه هم در دست تهیه است ولی منتظر پیشنهادات احتمالی از طرف دوستان هم هستم.

در تعقیب کار، قسمت دوم

2012-04-15T20:55:00.002+10:00

قبل از این که آهنگ بعدی رو بخونم (!) می‌خوام یه توضیح کوچیک در مورد آژانس‌های کاریابی بدم.

توی مطلب قبلی گفتم که من سراغ آژانس‌های کاریابی نرفتم و البته توی دفعات قبلی هم نتیجه خوبی نگرفتم ازشون. این به این معنی نیست که این آژانس‌ها خوب نیستن و سراغشون نرین، اتفاقا درصد زیادی از کارها دست اونهاست و باید از یه راه درست باهاشون وارد تعامل شد. اتفاقا جایی که کاریابی به توانایی شما اعتماد داره می‌شه خیلی نتیجه خوبی بگیرین. یادم می‌آد دو سال پیش یه آژانس (که یکی از همکارهام معرفی کرده بود) داشت من رو جای یه کارشناس UX به یه شرکت آمریکایی مینداخت که البته اون‌ها سر مصاحبه دوم فهمیدن که این کاره نیستم.

درک این نکته مهم لازمه که «سود آژانس کاریابی توی پیدا کردن بهترین کار برای شما نیست، بلکه در رسوندن شما به یه قرارداد در اسرع زمانه». نکته دیگه محدودیت‌هایی هست که اون‌ها توی کارشون دارن و باعث می‌شه برن سراغ گزینه‌های کم ریسک (در مقابل کسانی که تازه وارد کشور شدن و هیچ اطلاعاتی ازشون در دست نیست). یه نمونه از این محدودیت ها رو میشه اینجا ببینین. شرکت Atlassian فقط چهار رزومه از هر آژانس می‌گیره و اگه هیچکدوم از اون چهار تا استخدام نشد همکاریش رو با اون آژانس قطع می‌کنه، چه خشن!

دو تا مطلب هم در این زمینه معرفی کنم، بعدش بریم سر مطلب اصلی: یکی نوشته یه مدیره درمورد نحوه بررسی رزومه‌هایی که دریافت می‌کنه (هر کس که رزومه می‌نویسه بهتره اون رو بخونه). مطلب دیگه از وبلاگ Jonathan Nolan (از مدیران Atlassian) به موارد جالبی اشاره می‌کنه، هرچند روی صحبتش طراحان UI هست.

به جای این که داستان تعریف کنم، سعی می‌کنم نکات مفیدی رو که دستگیرم شده خیلی خلاصه بگم و درمورد جزییات بیشتر درمورد شرکت خاص یا سوالاتی که ممکنه توی مصاحبه پرسیده بشه شما رو به سایت Glassdoor ارجاع می‌دم.

Object

.. یکی از شرکت‌هایی بود که از قبل می‌شناختم و دوست داشتم توش کار کنم. یک بار توی ملبورن مصاحبه رفتم ولی نتیجه خیلی جالبی حاصل نشد. این دفعه از طرف یه دوست به اونجا معرفی شدم و علی رغم دو بار دو دره کردن مصاحبه و تغییر زمان اون از طرف من، داشت به جای خوبی می‌رسید. همه چی تقریبا نهایی شده بود که قراردادشون با یکی از مشتری‌های بزرگشون به هم خورد و نه تنها به من پیشنهاد ندادن بلکه یه عده قابل توجهی رو هم فرستادن خونه شون.

نکته: اون مشتری بزرگ یه بانک بود و الان اوضاع بانک‌ها در کل خیلی خرابه.

نکته: پیدا کردن یه کار خوب اینجا به دو عامل بستگی داره: اول توانایی‌های شما و دوم که اتفاقا مهم‌تر هم هست بودن در زمان و مکان مناسب هست.

نکته: معرفی شدن از طرف یه دوست حداقل امتیازی که داره اینه شما توی سری اول متقاضیان در نظر گرفته می‌شید، سری دوم کسایی هستن که مستقیم اقدام می‌کنن و فقط وقتی درنظر گرفته می‌شن که از فرد مناسب توی سری اول پیدا نشه.

Thoughtworks

... رو از طریق Martin Fowler و این اواخر از کنفرانس Agile Australia می‌شناختم، و البته براشون مهمه که از کجا می‌شناسیشون. طولانی‌ترین روال مصاحبه توی تجربه کاریابی من متعلق به این شرکته: مصاحبه تلفنی اولیه (screening)، انجام دادن و فرستادن یه برنامه کوچیک، تست هوش و منطق، مصاحبه فنی، تست برنامه نویسی، تست فرهنگی! (cultural fitness)، و آخر سر هم مصاحبه با مدیران شرکت. من توی تست برنامه نویسی، که بیشتر به بررسی کدی که براشون فرستاده بودم خلاصه می‌شد، رد شدم. دلیلش هم به نظر خودم ساده بود. صبح یه مشکلی اورژانسی سر کار پیش اومده بود و تا ۱۰ دقیقه قبل از مصاحبه داشتم به اون رسیدگی می‌کردم، اونجا اگه بهم نمی‌گفتن که این کد منه امکان نداشت تشخیص بدم! خانم مدیر نیروی انسانی خیلی رفتار خوب و دوستانه‌ای داشت و بعد از این که رد شدم تماس گرفت و خیلی قشنگ توضیح داد که چرا رد شدم. دلیلشون این بود که توی بحث فنی اونقدر ریز نشدیم که بتونیم یه بحث حرفه ای داشته باشیم و احساس می‌کردن که یه جاهایی از جواب دادن طفره رفتم.

نکته (برای خودم): اگه آمادگی ندارین مصاحبه رو عقب بندازین، بهتر از اینه که برین و با چهار تا چشم به کد خودتون خیره بشین!

Atlassian

... یکی از خوشنام‌ترین شرکت‌های استرالیاست و توی تجربه من رتبه دوم رو توی پیچیدگی روال مصاحبه داشته، بعد از Thoughtworks البته، که شامل تست کتبی و نوشتن یه برنامه کوچولو، مصاحبه فنی تلفنی، تست برنامه نویسی (Pair Programming)، مصاحبه فنی، و مرحله آخر هم مصاحبه با مدیران می‌شه. این شرکت تنها جایی بود که توی مصاحبه فنی کم آوردم و احساس کردم سطح فنی طرف مقابل بالاست، البته با یه کم آمادگی فکر کنم می‌تونستم از پسش بر بیام (اگه در یه سری موارد پیشرفته‌تر مثل ساختار داخلی JVM و Character Encoding و امنیت و Scalability اطلاعات بهتری داشتم). این رو وقتی مقایسه می‌کنم با دو سال پیش که حتی از مرحله اول هم جلوتر نرفتم خیلی امیدوار کننده است، طوری که تبدیل به یه هدف کاملا قابل دسترس شده.

نکته: پیدا کردن جای ساکت برای مصاحبه تلفنی وقتی سر کار می‌ری یکی از سخت‌ترین کارهای مصاحبه محسوب می‌شه.

نکته: رفتار غیر حرفه‌ای حتی از یه شرکت در این حد هم به راحتی سر می‌زنه. خانمی که مصاحبه من رو دنبال می‌کرد با این که بهش گفته بودم ساعت ۱ یه جای دیگه مصاحبه دارم یه جوری مصاحبه رو تنظیم کرده بود که به مصاحبه بعدی نرسیدم. روز مصاحبه نبود و هیچکدوم از مصاحبه کننده‌ها هم نمی‌دونستن. بعد از این که توی مصاحبه رد شدم دیگه خبری ازش نشد و بعد از چند تا تماس و صحبت کردن با همکارش تونستم بفهمم نتیجه کار چی شده.

نکته (برای خودم): اطلاعات تماس جایی رو که شما رو به مصاحبه دعوت کرده همراه خودتون داشته باشین که اگه نتونستین سر قرار حاضر بشین وسط یه مصاحبه دیگه مجبور نشین توی ایمیل‌هاتون دنبالش بگردین!

نکته: توی تست برنامه نویسی (Pair Programming) خیلی مهمه که فرایند فکری‌تون رو به طرف مقابل منتقل کنین، ازش نظر بخواین، تصمیم‌گیری‌هاتون رو براش توضیح بدین، و سریع نپرین سر راه حل.

Deloitte

... یه شرکت مشاوره / Digital Agency خیلی بزرگه که قبلش نمی‌شناختمشون و از توی این سایت که دنبال کار می‌گشتم پیداشون کردم. یه آقای ایرانی (که خیلی از دوستان ما اینجا می‌شناختنش) با من مصاحبه فنی کرد که برخلاف انتظارم خیلی خوب و ساده بود. اولش که دیدمش خیلی دوستانه با من خوش و بش کرد و بعدش توضیح داد که علاوه بر مهارت‌های فنی باید مهارت‌های ارتباطی من رو هم بسنجه و به همین دلیل بقیه مصاحبه رفت روی کانال انلگیسی. توی مرحله بعد که با مدیرها مصاحبه کردم فهمیدن که من به درد کار مشاوره نمی‌خورم. اینجا بود که بنده هم برام مسجل شد (و نظر منزل هم بر همین بود) که کار مشاوره به درد من نمی‌خوره چون اوصولا این کاره نیستم. از اینجا بود که مسیر خودم رو عوض کردم و سر از جایی درآوردم که الان هستم.

نکته: برای این‌که کار مشاوره انجام بدین لازمه که ماهیت این کار رو درک کنین و دوست داشته باشین. توی این کار باید در تعامل مداوم با مشتری باشین و قطعا اون آزادی عمل وقتی رو که برای خود شرکت کار می‌کنین نخواهین داشت. یه چیز دیگه هم اینه که به عنوان مشاور با کسایی سروکار خواهین داشت که نیاز به مشاوره دارن (یعنی داغونن ها داغون)!

Clarity

... که الان توش مشغول به کار هستم خیلی مصاحبه جالبی داشت که ترکیبی از تست برنامه نویسی و مصاحبه فنی و غیر فنی همه‌اش توی یه جلسه دو ساعته بود، البته قسمت فنی‌اش سخت بود ولی این‌دفعه آماده بودم.

Google

... رو بعدا می‌گم!

نکته: خیلی خوبه که آدم هر چند وقت یه بار مصاحبه فنی بده، مخصوصا توی شرکت‌هایی که سطح فنی بالایی دارن، تا بدونه چی لازم داره که یاد بگیره.

در پایان هم برای این‌که دست خالی نرفته باشین این کتاب رو به شما معرفی می‌کنم، باشد که رستگار شوید:

ویدیوهای کلاسی رو که مباحث این کتاب توش تدریس می‌شه از اینجا ببینید و کتاب الکترونیکی رو از اینجا دانلود کنید.

شاد باشین

پی‌نوشت: اگه کسی علاقه‌مند بود برام ایمیل بفرسته که نمونه سوالات Atlassian و Thoughtworks رو بهش بدم، هر چند دونستن اونها از قبل کمک خاصی به نتیجه کار نمی‌کنه.

موسیقی امروز: Crystal Gayle - The Sound Of Goodbye

نوروز و حواشی آن

2012-04-03T17:53:00.002+10:00

نوروز یه رسم و رسوماتی داره که بدون اون خود نوروز معنایی نداره، از جمله خرید عید، هفت سین، دید و بازدید، عیدی دادن و گرفتن، چهارشنبه سوری، و سیزده به در و غیره. یه سری از این رسم‌ها بنا به شرایط امکان پذیر نیست. یه سری دیگه از این رسم‌ها رو هم ما زورکی امکان پذیر می‌کنیم که من هر طور فکر می‌کنم نمی‌تونم درک کنم برای مثال:

مراسم چهارشنبه سوری: اصرار به آتیش روشن کردن و از روش پریدن، توی کشوری که آتیش سوزی‌های بی‌سابقه داره (مثل این) و مردمش مثل مارگزیده از آتیش می‌ترسن، طوری که نیروهای آتش نشانی در حال آماده در محل باشن و مردم تحت محافظت خاص و در یک مکان محدود از روی آتیش می‌پرن.

سیزده به در: پخش موسیقی با صدای بلند و ناهنجار طوری که ساکنین اون منطقه بذارن فرار کنن، و احتمالا شکایت کنن طوری که سال بعدش دیگه اجازه مراسم مشابه رو به کسی ندن.

سبزه به آب دادن: خبرنگار بی.بی.سی. ذوق کرده و از لندن گزارش می‌ده که مردم دزدکی و دور از چشم پلیس سبزه‌هاشون رو انداختن توی کانال آب وسط شهر!

و موارد دیگه‌ای از این قبیل، همه فرصت‌هایی هستن که می‌شه این فرهنگ رو به صورت بی‌ضرر و بی‌مزاحمت به بقیه معرفی کرد اگه بتونیم ازش استفاده کنیم.

و دست آخر هم این بی.بی.سی. فارسیه که واقعیت رو به روی ما تف می‌کنه، مایی که هنوز توی پیچ تاریخ گیر کردیم و برامون بزرگترین شخصیت ایران زمین کوروشه. کسی که غیر از یه مشت افسانه چیزی درباره اش نمی‌دونیم. حالا بماند که چرا این ۶ نفر و روی چه معیاری؟ چرا فقط باید یه نفر بزرگترین و قهرمان باشه؟

ببخشید که آشفته نوشتم، دلیلش ذهن آشفته است!

موسیقی امروز: Mike Oldfield - Heaven's Open

سال نو مبارک

2012-03-23T15:59:00.004+11:00

سال نوی همه مبارک باشه. خیلی جالب نیست که آدم کریسمس رو پیشاپیش تبریک بگه ولی نوروز رو با تاخیر! آخه می‌دونین چیه؟ تو خارج مردم خیلی کار می‌کنن، حتی عید رو هم تعطیل نیستن!

برای این که فقط محض تبریک و دور هم بودن کیبرد فرسایی نکرده باشم یه کم بذارین بگم که چه خبر. چند روز قبل رفتیم یه مراسمی توی RSL Club هرنزبی که یه گروه (انوش و داوود اردلان، مصطفی و تورج هم هنرمند مهمان) برنامه اجرا کردن. درسته که یه گروه حرفه‌ای نیستن ولی کار نسبتا خوبی رو ارائه کردن که فقط تکرار کارهای لوس آنجلسی نبود و همین ارزشمنده. حتی یه تلفیق از ترانه O Sole Mio رو هم اجرا کردن که می‌شه اینجا اصلش رو ببینین:

خلاصه برنامه عید امسال ما خیلی بهتر از پارسال بود ولی باز هم مثل همیشه حال و هوای عید نبود و موقع تحویل سال هر کی پی کار خودش بود.

علاوه بر این، توی چند روز اخیر این خبری که توی روز عید شنیدم همش تو ذهنم می‌چرخه و نمی‌تونم هضمش کنم. حتما تا الان شنیدین که یه بابایی رفته توی یه مدرسه یهودی و بچه‌ها رو به گلوله بسته. بیشتر از این جزئیاتش رو توضیح نمی‌دم، خودتون برین بخونین و بشنوین.

ولی با این وجود زندگی جریان داره. این خارجی‌ها (داخلی‌ها!) یه رسمی دارن به اسم New Year's Resolution که هنوز ترجمه خوبی براش پیدا نکردم (قطعنامه سال جدید؟). ما هم در راستای غرب زدگی (شرق زدگی؟) و تقلید کورکورانه امسال برای خودمون قطعنامه در کردیم و گفتیم امسال می‌خوایم بیشتر اطرافمون رو ببینیم، برای افتتاحیه هم از اینجا شروع می‌کنیم.

موسیقی امروز: مرضیه - گلهای بهاری

استرالیا از تئوری تا عمل، قسمت سوم: خانواده

2012-03-11T05:08:00.005+11:00

قسمت قبلی این سری رو اینجا بخونین.

توی قسمت‌های قبلی درمورد دو موضوع کار و بچه‌ها نوشتم، توی این مطلب هم قراره به موضوع خانواده و روابط زناشویی بپردازم (البته نه از اون نظر). چند تا نکته قبلش بگم: نکته اول این که این مطلب فقط مشاهدات و تجربیات شخصی منه و قرار نیست نظریه اجتماعی از خودم در کنم. نکته بعدی این که شما ممکنه نظر متفاوت یا برعکس من رو داشته باشین که البته خیلی دوست دارم بشنوم. نکته آخر هم این که به خاطر حساسیت موضوع خیلی سعی نمی‌کنم مطلب رو همش بزنم و یه جاهایی خیلی توضیح بدم. شما خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!

قبل از این که بریم سراغ بحث توصیه می‌کنم این مستند (The Making Of Modern Australia - The Australian Heart) رو ببینین که پارسال از شبکه ABC پخش شده تا ببینیم درمورد کجا می‌خوایم صحبت کنیم، هرچند خیلی از این مطالب قابل بسط دادن به یه جامعه مشابه توسعه یافته دیگه هم هست.

تعریفی که اینجا از ازدواج وجود داره خیلی با مملکت ما فرق می‌کنه و بیشتر به دید یه قرارداد می‌شه دیدش تا یه رابطه عاطفی، چون برای برقراری رابطه عاطفی کسی نیازی به گرفتن اجازه نداره. یه دختر و پسر، یا یه زن و مرد (ترکیب‌های دیگه‌ای هم ممکنه البته) ممکنه سالها با هم توی یه خونه زندگی کنن بدون این‌که از لحاظ قانونی زن و شوهر باشن. خیلی جاها توی قوانین بین دو نفر که توی این نوع رابطه (de facto) هستن و یه زوج ازدواج کرده تفاوت خاصی وجود نداره و وقتی که بخوان از هم جدا بشن به راحتی و بدون تشریفات قانونی هر کی راهشو می‌کشه می‌ره پی زندگی خودش. وقتی که دو نفر به این نتیجه رسیدن که با هم ازدواج کنن باز هم به دید یه اتفاق دائمی بهش نگاه نمی‌کنن و مثل آب خوردن از هم جدا می‌شن و دوباره ازدواج می‌کنن.

این فرهنگ، در مقابل فرهنگی که ما باهاش آشنا هستیم، رو می‌شه تشبیه کرد به کار قراردادی در مقابل استخدام دائم. لازمه کار قراردادی اینه که همیشه به روز باشی و در حال پیشرفت، اطمینان و آسایش خاطر کمتر داری، ولی درمقابل تنوع بیشتر و درآمد بالاتر! لازمه که این توضیح رو این‌جا اضافه کنم که این به این معنی نیست که اینجا هرکی به هرکیه و هر کسی که از هواپیما اومد پایین می‌تونه همونجا یکی رو بزنه زمین. اتفاقا برداشت من و نظر دوستان دیگه هم اینه که جامعه اینجا به مراتب سالم‌تر از مملکت خودمونه و وقتی کسی با یکی توی رابطه هست (ازدواج یا de facto) به اون رابطه وفاداره (اینجوری نیست که هم استخدام باشه و هم آخر هفته‌ها کار outsourcing انجام بده و روی پروژه‌اش کار کنه)! روابط خارج از ازدواج می‌تونه یه دلیل خوب برای برهم زدن رابطه از جانب طرف مقابل باشه و این‌که یکی قادر به برقراری روابط موازی نیست مثل یه امل بهش نگاه نمی‌کنن!

یکی از بارزترین مشخصه‌های این فرهنگ توازن و حقوق مساوی بین زن و مرده. زن‌ها استقلال فکری و مالی دارن و از حمایت قانون هم برخوردار هستن. ادعا نمی‌کنم که خشونت و تبعیض وجود نداره ولی به اندازه‌ای نیست که بتونه این توازن رو به هم بزنه. وقتی کسی استقلال مالی و آزادی عمل داشته باشه حرف زور هم قبول نمی‌کنه و به همون اندازه توی مسائل خونواده مسوولیت و حق تصمیم گیری داره. خونواده‌های مردسالار (جایی که مرد توی خونواده حرف آخر رو می‌زنه و خیر و صلاح همه رو بهتر از خودشون می‌دونه) به شدت اینجا به مشکل می‌خورن. مردی که نمی‌تونه قبول کنه که همسرش مثل اون توی اجتماع باشه و روابط معقول توی محل کار برقرار کنه باید توی تصمیمش برای مهاجرت تجدید نظر کنه. از طرف مقابل خانم‌هایی هم که بیش از حد به همسرشون وابسته هستن دچار مشکل می‌شن. اگه، به هر دلیلی، بتی که به اسم شوهر بود براشون شکست و فرو ریخت پیدا کردن یه تکیه گاه و روی پا وایستادن انرژی زیادی می‌بره.

یه مورد دیگه وقتی هست که یه نفر خودش رو با افراد دیگه توی این جامعه مقایسه کنه. وفق پذیرفتن با جامعه جدید و جبران کاستی‌ها نیاز به زمان زیاد و انگیزه کافی داره، به همراه کمی چاشنی سادیسم و مازوخیسم البته! یه وقتی پیش میاد که هر دو نفر به یه اندازه انگیزه ندارن و اونجاست که یکی باید دیگری رو تشویق کنه یا به زور هل بده. درک کردن این موضوع مهمه که یه قسمتی از اون انگیزه فقط از طریق مشوق‌های موجود در اون فرهنگ ایجاد می‌شه و زورکی نیست. برای مثال فکر کردین این همه آدم بیکار که عین مور و ملخ توی باشگاه‌ها وول می‌خورن فقط به خاطر عشق به ورزش اونجان؟ عادات و فرهنگ ورزشی دلیل اصلی این اتفاقه، ولی کسی نمی‌تونه بگه که به روز بودن و خوش فرم بودن بی‌تاثیره.

این مطلب قرار بود خیلی طولانی‌تر باشه ولی نمی‌دونم چرا هیچی دیگه به ذهنم نمی‌رسه که بشه نوشت، یا بالای ۱۸ ساله یا خیلی گنده تر از دهنمه! به همین دلیل شما رو ارجاع می‌دم به ترانه شاهین نجفی.

موسیقی امروز: شاهین نجفی - زندگی سگی ما

درخت ماست

2012-03-05T16:23:00.009+11:00

هر چی می‌خوام به روی خودم نیارم نمیشه انگار. طبق این گزارش، ۴۰ درصد از دانش‌آموزان سال ۱۰ (معادل دوم دبیرستان توی ایران) فکر می‌کنن که جوراب‌های کتان از حیوانات تهیه می‌شه، و از اون بدتر بیشتر از ۲۵ درصد دانش‌آموزان سال ۶ (سال آخر دبستان) فکر می‌کنن که ماست یه فرآورده گیاهیه و مثلا از درخت گرفته می‌شه. این گاوهای بیچاره چه‌قدر زحمت می‌کشن بیخودی.

این هم عکس یک روز خوب تابستونی توی سیدنی (این خورشید خانم رو دیدین سلام ما رو هم برسونین بهش):

فعلا حرفی ندارم، شما هم برین خونه تون تا هفته بعد. خداحافظ!

موسیقی امروز: Andre Rieu - Shostakovich's Second Waltz

در تعقیب کار و باقی قضایا

2012-02-29T00:08:00.009+11:00

Job Hunting یکی از با مسماترین عباراتی هست که از این خارجی‌ها شنیدم. آگاهان تذکر دادن که این‌ها اتفاقا داخلی هستن و شما خارجی تشریف دارین، بگذریم!

خدمت شما عارضم که به تازگی سر کار جدید رفتم و بد نمی‌دونم تجربه‌هایی رو که این اواخر کسب کردم با شما به اشتراک بذارم. اولش می‌خواستم خیلی مفصل تر بنویسم، ولی چون وسط پروسه بودم صبر کردم بعد از این‌که همه چی تموم شد بنویسم، حالا خیلی از جزئیات یادم رفته ولی سعی می‌کنم حداقل به نکات به درد بخورش اشاره کنم. این سومین تجربه پیدا کردن کار من توی استرالیاست. درمورد دو تای قبلی خیلی چیزی ننوشتم چون یه جورایی اجباری بودن و چیز خاصی از توش در نمی‌اومد. توی مدت زمان حدودا ۴ ماه برای چیزی نزدیک به بیست شرکت (و صفر کاریابی) اقدام کردم که اغلب شرکت‌های مشاور بودن و از اون‌هایی که باهاشون مصاحبه کردم می‌تونم به Atlassian، Deloitte، Object Consulting، Thoughtworks، Google و البته شرکتی که تازه توش مشغول به کار شدم (Clarity) اسم ببرم.

ممکنه بپرسین چرا اصلا کارم رو عوض کردم؟ شرکتی که توش قبلا کار می‌کردم (Sirca) یه شرکت تحقیقاتی/غیر انتفاعی بود که اطلاعات بازار بورس رو در اختیار دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی قرار می‌داد.
به خاطر این‌که اسم تحقیقاتی روشون بود حقوقی که می‌دادن در حد بازار نبود و البته در مقابل نیروهای خیلی جالبی هم نداشتن (از نظر فنی). به خاطر این‌که محصول تهیه شده خیلی صاحب درست و حسابی نداشت گاها پروژه‌ها کنسل می‌شد و اکثرا کش میومد طوری که حس بطالت به آدم دست می‌داد. اونجا یاد گرفتم که اساتید و محققان دانشگاه بدترین نوع کاربر برای یه نرم افزار هستن. ایده‌های رنگارنگ زیاد دارن ولی درنهایت نمی‌دونن چی می‌خوان و خیلی سخت می‌شه ازشون فیدبک گرفت. به این‌ها اضافه کنین این واقعیت رو که تقریبا تمام محصولات تیم ما legacy حساب می‌شدن هر چند خودشون به روشون نمی‌آوردن. البته تیم دیگه که با Thomson & Reuters کار می‌کردن اوضاعشون یه کم بهتر از ما بود. این‌ها که گفتم تیکه‌های یه پازل بود که با ورود یه مدیر تیم کم تجربه و از خود متشکر تکمیل شد.
نکته: قبل از کار کردن برای یه شرکت غیرانتفاعی/تحقیقاتی یا توی یه تیم R&D درمورد محصولات شرکت و مشتری‌هاشون تحقیق کنین.
نکته: توی این شرکت یه اتاق جلسه داشتیم که کاندیداها رو توی اون اتاق برای انجام دادن تست فنی می‌نشوندن. خاصیت این اتاق اینه که مجهز به سنسور حرکتیه ولی فقط یه قسمت از اتاق رو می‌گیره و در صورتی که حرکتی رو تشخیص نده بعد از چند دقیقه چراغ اتاق رو خاموش می‌کنه و اتاق نسبتا تاریک می‌شه. قبل از تست توضیح داده می‌شه که اگه چراغ خاموش شد دستتون رو دراز کنین و جلوی سنسور تکون بدین تا دوباره روشن بشه. این اتفاق اولش بامزه بود، ولی به مرور تبدیل به یه تست شد: کسایی که توی تاریکی می‌نشستن معمولا رد می‌شدن!

توی قسمت بعدی درمورد تجربه مصاحبه هام با این شرکت‌ها می‌نویسم. دست آخر بد نیست به دو تا نکته کوچولو اشاره کنم.

برنده شدن جایزه اسکار توسط فیلم «جدایی نادر از سیمین» چیزی نیست که کسی الان درموردش ندونه. جا داره همین‌جا به همه عوامل فیلم تبریک بگیم. این فیلم توی بخش فیلم‌نامه هم نامزد بود که نتونست از فیلم Midnight in Paris ساخته «وودی آلن» جلو بزنه. جناب وودی‌ خان هم که طبق معمول نرفته جایزه رو بگیره، مریضی مگه خوب؟ این همه بدیهیات رو نوشتم که برسم به اینجا. اگه شما این فیلم رو دیدین و خوشتون اومده، یا برعکس فکر می‌کنین خیلی کار خوبی نبوده، این مطلب رو از وبلاگ آرمان امیری بخونین. بعدش پیشنهاد می‌کنم این مطلب همایون خیری رو بخونین که یک سری کلید برای درک یه لایه دیگه از فیلم میده. البته این مطلب فقط برداشت ایشونه و ممکنه نظر اصلی کارگردان و سازنده نباشه، ولی به هر حال خیلی جالبه. یاد فیلم Mulholland Drive ساخته «دیوید لینچ» افتادم که مدت‌ها من رو توی بهت و حیرت گذاشته بود.

نکته دیگه هم جولیا خانمه که کوین بیچاره رو به خاک و خون کشید و فرستادش اون ته ته‌های مجلس بشینه واسه خودش سماق بمکه. از مدل مدیریت این خانم خوشم می‌آد. فکر کنم کتاب شهریار ماکیاولی رو خط به خط خونده چون به خاطر نمی‌آرم ایشون سر یکی از قول‌هاش باقی مونده باشه. هیچ بعید نیست فردا همه نماینده‌های طرفدار کوین رو از دم تیغ بگذرونه!

موسیقی امروز: Antonija Sola - Zabranjena Pjesma

گرما

2012-02-09T17:26:00.005+11:00

توی هفته گذشته سیستم تهویه محل کارمون خراب شده بود. توی مدتی که داشتن درستش می‌کردن این‌ها رو برامون گذاشته بودن که از گرما تلف نشیم:

نمی‌خوام مقایسه کنم ولی یاد محل کارم تو ایران افتادم که هر وقت درمورد شرایط کار (گرما، سرما، سروصدای عمله بنا، و ...) اعتراض می‌کردیم متهم می‌شدیم به بهونه‌گیری و سوسول بودن!

البته با این وجود باز هم تلفات دادیم و یکی از همکارهامون که یه بیماری مزمن داره و تحت درمانه توی همون روزها دچار Seizure شد (ببخشید فارسی‌ش رو نمی‌دونم). خیلی تجربه بدی بود چون تقریبا هیچکس نمی‌دونست چه کار کنه. تصمیم گرفتم به زودی یه دوره کمکهای اولیه و CPR بگذرونم. با داشتن گواهینامه این دوره اگه به کسی کمک کنی دیگه نگران پی‌آمدهای قانونی کارت نیستی (کمک کردن به فرد مصدوم بدون داشتن گواهینامه مسوولیت داره و قابل دادگاهی کردنه).

یه عکس هم از مدرسه تارا بذارم تا توی حال و هوای شروع مدرسه ها هستیم.

باز هم نمی‌خوام مقایسه کنم ولی خیلی خوش به حالشونه که مجبور نیستن نیم ساعت تمام برای مراسم مسخره صبحگاه سرپا وایستن. راستی، اینی که توی عکس می‌بینین کل مدرسه است که فکر می‌کنم یکی از کوچیک‌ترین مدرسه‌های دولتی سیدنی باشه:

موسیقی امروز هم از بروبچ خودمونه: Kasey Chambers - Down Here On Earth

استرالیا از تئوری تا عمل، قسمت دوم: بچه ها

2012-02-02T17:08:00.006+11:00

قسمت قبلی این سری رو اینجا بخونین.

قبل از رسیدن به موضوع اصلی لازمه یه توضیحی درمورد این سری یادداشت‌ها بدم. ممکنه عنوانش یه کمی غلط انداز باشه، ولی هدفش اشاره به موضوعاتی هست که ممکنه ما قبل از اومدن به اینجا (یا حتی بعدش) درموردش ذهنیت نادرستی داشته باشیم یا اصلا ذهنیتی نداشته باشیم. قراره به این موضوع بپردازم که من یا شمای نوعی به عنوان یه تیکه از پازل بزرگ جامعه ایرانی وقتی میخوایم توی یه پازل دیگه به اسم جامعه استرالیا جا بگیریم باید منتظر چه مشکلاتی باشیم و چه تغییراتی توی خودمون بدیم که به راحتی توی اون پازل جدید جا بشیم.

بچه ها را چه کنیم؟ بچه ها می رقصند، بچه ها می خوانند، بچه ها بعضی وقت‌ها هفت جد آدم رو جلوی چشاش می‌آرند.

همه می‌دونیم که اینجا، مثل خیلی از کشورهای پیشرفته دیگه، بهشت بچه‌هاست. ولی سوال اینه که برای بچه های ما هم همینطوره؟ واضح تر بگم: شرایطی که بچه‌های ما توش بزرگ می‌شن، سختی‌های سالهای اول، انتظارات والدین، کمبودها و حفره های خالی عاطفی ناشی از دوری، ترکیب یه تربیت ایرانی و جامعه اوزی چه تاثیری روی آینده این بچه‌ها داره؟ صدا می‌آد؟ خوب بذارین دقیق‌تر ببینیم هرکدوم از این موضوعات چی هستن.

ما از بچه ها چی انتظار داریم؟ ازشون می‌خوایم که همیشه شاگرد اول باشن و اگه نمره ۹۹.۵ از ۱۰۰ آوردن ازشون می‌پرسیم که پس اون نیم نمره کوش؟ این یکی از موضوعاتی هست که باید تکلیفمون رو باهاش روشن کنیم. درس خوندن و امتحان و دانشگاه فقط قسمتی از زندگی بچه‌ها رو تشکیل می‌ده و مثل ایران همه بعد از دبیرستان وارد دانشگاه نمی‌شن. اگه قصد داریم بچه رو به زور تبدیل به دکتر و مهندس و وکیل (و هر چیز دیگه‌ای که احتمالا خودمون نشدیم) بکنیم فکر نمی‌کنم اینجا جاش باشه. اون‌ها به محض این‌که به اندازه کافی بزرگ شدن دنبال علایقشون می‌رن و نظر ما دیگه خیلی مهم نیست. تکرار این که «ما به خاطر شما اومدیم» باعث می‌شه که انتظارات ما بیشتر از حد معمول بالا بره و دچار مشکل بشیم.

موضوع دیگه اختلاف ساختار خونواده‌های ایرانی و اوزیه. درصد زیادی از خونواده‌های ایرانی فقط یه بچه دارن در‌صورتی که میانگین تعداد بچه‌ها توی استرالیا برای هر خونواده نزدیک به دو هست. قبلا هم به این موضوع اشاره کردم و یکی از دوستان مثال خوبی زده بود که دخترش فکر می‌کنه «چقدر حال میده که مثل خانواده اردک ها، یه مامان و 3 تا جوجه و دو تا هاپو میان دنبال همکلاسی هاش، و ما هر روز باید جواب پس بدیم که چرا اینقدر تنبلیم». گیرم که اینو یه کاری کردیم، این رو که به هر بهانه و توی هر مراسمی پدربزرگ مادربزرگ‌ها پا می‌شن میان مدرسه به خاطر نوه دلبندشون چه کار کنیم؟ حالا مزیت ما نسبت به اونها چیه؟ اغلب بچه‌های ایرانی با پدر و مادرشون زندگی می‌کنن (در مقایسه با تعداد زیاد بچه‌هایی که اینجا پدر و مادرشون از هم جدا شدن)، یکی نمیاد بپرسه که بابای این بچه‌هه خرش به چنده!

نوع تربیت ما هم با خونواده‌های اوزی در حد قابل توجهی فرق داره. معمولا اونها کنترل کمتری روی بچه‌هاشون دارن/اعمال می‌کنن. درمقابل ما بچه‌ها رو به خودمون می‌چسبونیم و خیلی اجازه نمی‌دیم چیزی رو خودشون یاد بگیرن و تجربه کنن. به جاش خودمون درمورد جزئی ترین چیزها براشون تصمیم می‌گیریم: با کی دوست بشن، چی بخورن، چی بپوشن، چی بخونن، چه کاره بشن، با کی ازدواج کنن ... و اینجاست که اوضاع بی‌ریخت می‌شه: اونها با کسی که دوست دارن ازدواج می‌کنن و پشتیبانی خونواده رو از دست می‌دن. می‌مونن خودشون و بار مسوولیت یه زندگی در حالی که نمی‌تونن درمورد کوچک‌ترین مسائلش تصمیم‌گیری کنن. البته خیلی اغراق کردم ولی هرکدوم می‌تونیم یه درصدی از این اعمال کنترل رو توی خودمون و اطرافیانمون ببینیم.
این تفاوت رو از سنین پایین هم می‌شه دید. اگه رفتین پارک و دیدین یه مادری بچه ۶ ماهه‌ش رو گذاشته واسه خودش توی خاک و چمن‌ها بچرخه (درواقع بچره) و خودش درحال صحبت کردن با خانم همسایه شاید برای بعضی از ما صحنه عجیبی باشه و با خودمون فکر کنیم این مادره چه بی‌خیال/بی‌مسوولیته. تفاوت دقیقا همین‌جاست. همین مادر تا وقتی که خطری بچه رو تهدید نکنه مداخله نمی‌کنه و به همین دلیل هست که بچه‌های اینها بیشتر حرف شنوی دارن، چون می‌دونن اگه کاری رو ازشون میخوان حتما لازمه و خورده فرمایش الکی نیست. اگه می‌خواین کمی بیشتر با این مدل تربیتی آشنا بشین این کتاب رو ببینین.
اجازه بدین چند تا سوال ساده بپرسم. نظر شما درمورد این‌که بچه تون با همکلاسی‌هاش camping یا sleepover بره چیه؟ توی سن پایین دوست پسر/دختر داشته باشه و توی دبیرستان س.ک.س رو تجربه کنه چی؟ کریسمس رو جشن می‌گیرین و بچه شما مثل بقیه همکلاسی‌هاش کادوی سال نو می‌گیره؟ مثلا اگه نذاشتین بره camping و از مدرسه براتون نامه اومد چی می‌گین؟ تا کجا مقاومت می‌کنین؟ واقعیت اینه که باید کنترل رو تا حدی کم کنین که دیگه بچه احساس تک بودن و متفاوت بودن نکنه. حالا این شرایط با ایده‌آل‌های شما میخونه یا نه؟ این‌ها سوال‌هایی هستن که باید بهشون فکر کنین قبل از این که «به خاطر بچه‌ها مهاجرت کنین».

موضوع دیگه مربوط می‌شه به بچه‌هایی که اینجا به دنیا نیومدن و درواقع با والدین به اینجا مهاجرت می‌کنن. درصد زیادی از اونها تو برقراری ارتباط با هم‌سن‌هاشون مشکل دارن و همین ممکنه باعث پیش اومدن مشکلات دیگه بشه، مثل افسردگی و خشونت. اگه بچه نتونه توی مهد کودک یا مدرسه درست با بچه‌های دیگه صحبت کنه ممکنه بخواد از طریق دیگه‌ای مثل فریاد زدن ارتباط برقرار کنه یا اینکه بچه‌های دیگه رو کتک بزنه یا چیزی به سمت‌شون پرتاب کنه. حتی ممکنه بچه‌های دیگه اذیتش بکنن ولی چون نمی‌تونه به کسی شکایت کنه خودش دست به کار می‌شه و حساب طرف رو می‌رسه. بعدش شما احضار می‌شین به مدرسه/مهد کودک و باید درمقابل این خشونت جواب‌گو باشین. همین مشکلات ارتباطی باعث تشدید فشار روحی می‌شه که بابت همین جابجایی به بچه‌ها وارد شده.

زبان شیرین فارسی هم آخرین موضوعیه که می‌خوام بهش بپردازم. بالاخره بعد از چند وقت اون مشکلاتی که قبلا گفتم تموم می‌شه و بچه‌ها زبان انگلیسی رو یاد می‌گیرن. اون‌ها به جایی می‌رسن که دیگه فارسی رو با کلمات انگلیسی صحبت می‌کنن (ساختار جمله فارسی ولی کلمات همه انلگیسی). این موضوع با وجود این‌که شما خودتون رو به خنگی زدین که انگلیسی بلد نیستین همچنان ادامه داره و کاملا غیر ارادیه. کلماتی که خیلی توی محیط انگلیسی تکرار می‌شن (که با اعداد و رنگ‌ها و شکل‌ها شروع می‌شه و به تدریج سایر کلمات رو هم دربر می‌گیره) دیگه به فارسی گفته نمی‌شه و شما احساس می‌کنین که دارین زبان مشترک بین خودتون و بچه‌تون رو از دست می‌دین. دوستی رو می‌شناختیم که هر وقت می‌خواست با دخترش صحبت کنه و یه چیز کاملا جدی بهش بگه، طوری که کاملا متوجه بشه، انگلیسی می‌گفت. راه حل چیه؟ شما چی فکر می‌کنین؟ قرار نیست که همه چی رو من بگم.

راستی این مستند هم که در مورد بچه‌هاست ارزش دیدن داره. اگه حوصله داشته باشین با torrent می‌شه دانلودش کرد. قسمت اول از یه مجموعه چهار قسمتیه به اسم The Making of Modern Australia که از فروشگاه آنلاین ABC هم قابل تهیه است.

پی‌نوشت: راستی امروز اولین روز مدرسه تارا بود. چند روز پیش بردمش مدرسه که معلمش رو ببینه و یه نیم ساعتی رو اونجا با معلم توی یه کلاس بود تا یه کم بیشتر با هم آشنا بشن. امروز هم که من سر کار بودم نسیم برده بودش مدرسه. اون طوری که می‌گه اولی یکی از بچه های کلاس بالایی رو باهاش جفت می‌کنن و این شازده پسر قراره با تارا باشه تا اینکه کاملا راه بیفته و با همه چی آشنا بشه. بعدش هم والدین رو توی کتابخونه جمع کردن یکی یه دستمال دادن با یه فنجون چای که بشینین گریه تون رو بکنین بعد برین (tea and tissue). روز اول مدرسه خیلی بهش خوش گذشته بود. ما که جفتمون حسودیمون شد بهش!

پی‌ترنوشت: بالاخره یه چیزی نوشتیم که از اون مطلب مربوط به زهرماری پرطرفدارتر شد، خیلی ضایع است که بالای وبلاگ آدم زهرماری باشه. حالا با این پی‌نوشت و لینک که گذاشتم دوباره زهرماری می‌ره بالا!

قسمت بعدی این سری رو اینجا بخونین.

موسیقی امروز: Andre Rieu & Mirusia - Tie Me Kangaroo Down

شنا

2012-01-24T12:19:00.009+11:00

استرالیا ساحل‌های زیادی داره ولی هر چند روز یک بار یه نفر توی دریا غرق می‌شه (مثل این پسر ۸ ساله) و یکی از دلایل عمده این اتفاقات ناجور جریان‌های ساحلی هستن که بهشون RIP می‌گن. RIP به جریان آب به سمت دریا گفته می‌شه و از این جهت خطرناکه که معمولا جایی از آب اتفاق می‌افته که موج زیادی نداره و به نظر می‌آد که بهترین جا برای شنا کردنه. ویدیوی زیر رو ببینین تا بیشتر با این پدیده آشنا بشین:

پس سعی کنید که اونها رو شناسایی کنید و اگه توی یکی از اونها افتادین آروم باشین و دستتون رو برای کمک بالا بگیرین. نترسین چون اونها شما رو زیر آب نمی‌کشن و خیلی هم از ساحل دور نمی‌کنه. با کمی خونسردی و حرکت در امتداد ساحل میشه با امواجی که به ساحل می‌رن برگشت. هیچوقت در جهت خلاف RIP به سمت ساحل شنا نکنید چون بعضی هاشون سرعتی بیش از یه شناگر المپیک دارن و هر چی شنا کنین به جایی نمی‌رسین.

گفتم دستتون رو بگیرین بالا بد نیست این نکته رو هم بگم که وقتی توی آب هستین برای صدا کردن منزل یا بروبچ هی دستتون رو نبرین بالا. نجات غریق ها اولش فکر می‌کنن که توی دردسر افتادین بعد که فهمیدن شما این مدلی هستین ممکنه اگه کمک هم بخواین بهتون کمک نکنن.

و آمما نجات غریق، ممکنه بدونین که نجات غریق ها معمولا داوطلب هستن و از جایی پولی بابت این کارشون نمی‌گیرن، هر چند توسط کلاب های موج سواری مدیریت می‌شن. پس خیلی سعی نکنین ازشون طلبکار باشین! هرچند، براساس قانونی که به تازگی تصویب شده‌ (یا اینکه پیشنهاد شده و هنوز تصویب نشده، مطمئن نیستم) داوطلب‌ها رو هم در ارتباط با مسائل ایمنی بابت اقداماتشون مسئولیت پذیر می‌کنه و مشمول جریمه و زندان در صورت سهل انگاری.

یه موضوع دیگه توی ساحل‌های استرالیا کوسه است. یه مدتی به خاطر تبلیغات رسانه‌ها و درج داستان‌های آب و تاب دار مردم فکر می‌کردن که کوسه ها آدم می‌خورن و حمله می‌کنن که این ذهنیت تا حد قابل توجهی اصلاح شده. پس کوسه ها اونقدر هم خطرناک نیستن و معمولا به آدم حمله نمی‌کنن (آدم‌ها سر راه کوسه‌ها هستن نه توی منوی غذاییشون). از جمله موجودات خطرناکی که باید موقع شنا کردن مواظبشون بود سفره‌ماهی‌ها و عروس‌های دریایی هستن.

خوب و خوش و سلامت باشین.
موسیقی امروز: Andre Rieu - Kalinka

استرالیا از تئوری تا عمل، قسمت اول: تعادل کار و زندگی

2012-01-10T21:58:00.004+11:00

چند وقتی بود که به نوشتن این مطلب فکر می‌کردم (به پیشنهاد آرش) ولی چون خیلی موضوع وسیعی بود امکان نوشتنش به صورت یک مطلب جامع نبود و همین باعث می‌شد که بیشتر به تاخیر بیفته. به همین دلیل قراره این مطلب رو به صورت قسطی (که تازگی‌ها خیلی توی این دور و اطراف مد شده) و به صورت یک سری پست مرتبط بنویسم که هر کدوم به یه سرفصل مجزا می‌پردازه. البته این مطالب صرفا براساس تجربه شخصی من خواهد بود و قرار نیست برم جایی رو بخونم و اینجا ترجمه کنم، چه کاریه خوب!

اولین مطلب از این سری رو اختصاص می‌دم به توازن بین کار و زندگی. بین جمعیت بالقوه مهاجر خیلی شنیده می‌شه که می‌گن: یه جایی می‌خوایم بریم که ۸ ساعت کار کنیم، ۸ ساعت بخوابیم، و ۸ ساعت هم تفریح کنیم. خدمتتون عارضم که خیلی هم از این خبرها نیست اینجا.

دلیلش هم ساده است. رقابت برای کار نسبتا سنگینه و یک کسی مثل من برای رسیدن به سطحی که به راحتی بتونه توی بازار کار با بقیه رقابت کنه حالا حالاها باید بدوه، عمدتا به علت ضعف در زبان انگلیسی، آشنا نبودن به ابزارها و استانداردها کاری رایج در اینجا، آشنا نبودن با روش‌های کاریابی و مصاحبه، و نداشتن اعتماد نفس لازم به دلایل پیشین. چیزی به اسم امنیت شغلی و استخدام دائم هم که وجود نداره (بنده به عنوان یه مثال زنده در دومین شغل استخدام دائم خودم در خدمت شما هستم و به زودی اگر قسمت شد حتی در سومی!). با این اوضاع خراب اقتصادی هیچکس توی هر پستی (مدیر یا کارمند دون پایه) و توی هیچ شرکتی (بزرگ یا کوچیک) از بیکار شدن مصون نیست. شرکتها قبل از این که به مشکل جدی برخورد کنن تعدیل نیرو می‌کنن و شرکتهای بزرگ ممکنه یه بخش از فعالیتشون رو تعطیل کنن و یه بخش رو کاملا بفرستن خونه شون. البته هزینه زیادی هم متحمل می‌شن (که قبلا درموردش نوشتم)، ولی معمولا این کار رو می‌کنن قبل از این که کار بیخ پیدا کنه. البته جالبه که بدونین کارفرماها بعضا از این فرصت استفاده می‌کنن برای تسویه حساب های داخلی با بعضی مدیرها و راحت شدن از دست کسایی که به واسطه سابقه طولانی حضورشون تو شرکت دیگه خیلی احساس راحتی می‌کنن و عین بچه آدم کار نمی‌کنن.

نتیجه اخلاقی که می‌گیریم چیه؟ اینه که علاوه بر تقویت کردن نقاط ضعف بعد از ورود به این مملکت باید همیشه خودمون رو به روز نگه داریم، چون معلوم نیست اون روز کی می‌رسه که مجبور باشیم رزومه مون رو دوباره به روز کنیم. یه چیز دیگه هم که یاد میگیریم اینه که علاوه بر موارد فنی روی رفتار حرفه ای مون هم دقیق می‌شیم و از خودمون همیشه می‌پرسیم «این تصمیمی که من گرفتم چیزی هست که بتونم توی رزومه ام بنویسم و ازش دفاع کنم؟».

البته اون طوری که از سایر دوستان شنیدم چند سال قبل اینجوری نبود چون نیروی متخصص خیلی کم بود و تقاضا براش زیاد طوری که کاریابی ها یه دستی به سر و گوش رزومه شما می‌کشیدن و شما رو برای مصاحبه آماده می‌کردن، ولی الان جواب سلام هم نمی‌دن.

با این توصیفاتی که رفت اگه شما جایی کار می‌کنی که خیلی به وزن رزومه ات اضافه نمی‌کنه و خیلی چیز یاد نمی‌گیری که برای کار بعدی در موقعیت خوبی باشی (این حالت برای سالهای اول خیلی محتمل هست)، باید از وقت و هزینه شخصی خودت خرج کنی و چیز یاد بگیری.

یه نکته دیگه هم اینه که شما مجبوری توی کارت پیشرفت کنی. یه دوستی که چند سال پیش رفته بود امریکای جهانخوار اینو میگفت و اون موقع من خیلی نمی‌فهمیدم که چی می‌گه. موضوع خیلی ساده است: شما اگه مثلا به مدت ۱۰ سال گذشته برنامه نویس بودی و الان هم هنوز یه برنامه نویس هستی باید دلیل موجهی داشته باشی که چرا مثلا یه طراح یا مدیر تیم نیستی؟ اگه توجیه خوبی نداشته باشی برداشت کارفرما اینه که خیلی کارت رو دوست نداری یا قابلیت های لازم رو برای این کار نداری. البته می‌تونی بگی چون به کد نویسی عشق می‌ورزی حاضر نیستی کار دیگه ای انجام بدی که در این صورت باید پروژه های شخصی و کارهای خارق العاده ای رو که اخیرا انجام دادی براش بشمری و بگی با چه تکنولوژی های داغی به تازگی کار کردی. اولی ساده تره نه؟

توصیه سرآشپز چیه؟ ۱- خودتون رو همیشه به روز نگه دارین. ۲- هر کاری رو طوری انجام بدین که بتونین توی مصاحبه کار بعدی ازش دفاع کنین. ۳- بمیرید قبل از این که بمیرید: سعی کنین به محض این که توی کارتون احساس امنیت نمی‌کنین یا چیزی یاد نمی‌گیرین سریع عوضش کنین، طوری که خودتون اوضاع رو در کنترل داشته باشین.

پی‌نوشت: این مقاله رو که مربوط به این موضوع هست بخونین. ایشون میگه که اگه شما یه کارمند معمولی هستین و یه کار معمولی می‌کنین به زودی به سمت پایین سقوط خواهید کرد.

قسمت بعدی این سری رو اینجا بخونین.

موسیقی امروز: Blackmore's Night - Storm

هشدار

2011-12-29T01:24:00.003+11:00

از اونجایی که خیلی از خواننده های وبلاگ با سفر هوایی و فرودگاه و غیره سر و کار دارن، بد نیست به یه هشداری در این زمینه اشاره کنم (متنش رو یکی از دوستان فرستاده).

در صورتی که در فرودگاه خانم یا آقایی آمد و از شما خواهش کرد تا ساک یا کیف او را در بارهای خود قرار دهید، چون او ظرفیت بارش تکمیل شده، به هیچ وجه چنین درخواستی را قبول نکنید که ممکن است ناخواسته قاچاقچی مواد مخدر شوید و در فرودگاه مقصد دستگیر شده و به اعدام محکوم شوید!
هم اکنون ایرانیان زیادی در کشورهای عربی، مالزی و اندونزی در صف اعدام قرار دارند فقط به خاطر اینکه مثلا یک خانم به آنها گفته میشه چمدان من را هم شما ببرید؟! من ظرفیت بارهام تکمیل شده!
و بدین ترتیب فرد ساده لوح گول می خورد قربانی مواد مخدر می شود. و به این سادگی قاچاقچیان چمدانهای خودشان را با نام دیگران رد و بدل می کنند تا از گزند دستگیر شدن در امان بمانند!
در فرودگاه ها همیشه مراقب این موارد باشید و سریع گول احساسات ایرانی خود را نخورید که برای شما گران تمام می شود! نه گفتن به خواسته های شوم دیگران را از هم اکنون یاد بگیرید!
آنچه در این میان بیشتر جلب توجه می‌کند این است که قاچاقچیان برای اجرای نقشه‌های خود حتی حاضرند افراد بی‌گناهی را قربانی کنند. برخی از آنها با حضور در فرودگاه‌های مورد نظرشان و شناسایی مسافرانی که قصد عزیمت به کشورهایی نظیر کشورهای حاشیه خلیج فارس یا جنوب شرق آسیا را دارند، با این بهانه که بارشان سنگین‌تر از حد مجاز است، از طعمه‌شان که بار کمتری دارد، می‌خواهند یکی از ساک‌های آنها را برایشان به آن سوی گیت حمل کند.
حال آنکه قاچاقچیان از قبل در داخل این ساک که معمولا ساکی کوچک یا حتی کیف لپ‌تاپ است، محموله مواد مخدر را جاسازی کرده‌اند و اگر در هنگام بازرسی، محموله کشف نشد، پس از گذر از گیت امنیتی ساک را از طعمه‌شان پس می‌گیرند و اگر هم محموله کشف شد، آن وقت این مسافر از همه جا بی‌خبر است که به‌عنوان قاچاقچی دستگیر خواهد شد.
برخی قاچاقچیان نیز بعد از شناسایی مسافران، با این بهانه که فردی در فرودگاه کشور مقصد منتظر بسته ارسالی آنهاست، از مسافران می‌خواهند که در ازای دریافت مبلغی نسبت به انتقال بسته آنها اقدام کنند. حال آنکه از قبل در بسته مورد نظر مواد ‌مخدر جاسازی کرده‌اند و با این شگرد قصد انتقال محموله خود را دارند.
بنابراین به مسافران توصیه می‌شود به هیچ عنوان بار و محموله اضافی از افراد ناشناس دریافت نکنند، چرا که درصورت دستگیر شدن در کشورهای مقصد، مجازات سختی - حتی اعدام- در انتظار آنها خواهد بود و این در حالی است که برای این افراد، از دست پلیس، وزارت امورخارجه و دولت ایران هیچ کاری ساخته نیست؛ چرا که از آنها مواد‌ مخدر کشف شده و باید طبق مقررات کشور مورد نظر با این افراد برخورد شود.

البته گذشته از این موضوع که ذکرش رفت من کلا با این موضوع مشکل اخلاقی دارم و اون رو کمک به دیگران برای گریز از قانون می‌بینم.

خوش باشین.

موسیقی امروز: Lady Antebellum - Need You Now

مری کریسمس

2011-12-23T15:17:00.017+11:00

اینجا رو تعطیل نکردم، یه مدت خیلی گرفتار کار بودم فرصت نوشتن پیدا نمی‌شد. چقدر هم اتفاق جورواجور توی این مدت افتاد که درموردش ننوشتم.

گفتم فعلا با یه تبریک کریسمس اعلام وجود کنیم تا ببینیم بعدش چی پیش میاد.
این ترانه کریسمس هم هدیه امسال به خوانندگان وبلاگ: Blackmore's Night - Winter Carols - Hark! The Herald Angels Sing
به مناسبت سال جدید، سیستم یک موسیقی با هر پست یه کم عوض شده و از این به بعد موسیقی هر پست با خودشه. اگه فید خوان هستید، وبلاگ رو از این آدرس جدید دنبال کنید که موسیقی رو بتونین از همونجا گوش کنید. اگه فیدخوان نیستین و مستقیم به اینجا سر می‌زنین (آخه چرا؟) روی عنوان مطلب کلیک کنید.

خوش باشین.

اشغال سیدنی، روز سوم

2011-10-17T15:28:00.002+11:00

امروز موسیقی نداریم، به جای موسیقی گوش کردن پاشین برین بیرون ببینین چه خبره.

زمان امتحان رسید

2011-10-13T19:48:00.007+11:00

«دنیس ریچی» خالق زبان برنامه نویسی C و از بینان گذاران سیستم عامل UNIX در گذشت. میخوام ببینم این اتفاق بین ما چقدر بازتاب پیدا می‌کنه و چقدر شمع و حجله و خرما برای ایشون برپا می‌کنیم، با درنظر گرفتن این نکته که کاری که ایشون انجام داده به مراتب با ارزش تر از کاری هست که «استیو جابز» برای صنعت IT انجام داده (شما ممکنه نظر دیگه‌ای داشته باشین که به جای خود محترمه). امیدوارم که من اشتباه کرده باشم.

اونهایی که توی دوره ما درس خوندن «دنیس ریچی» رو با این کتاب می‌شناسن:

سوای این قضایا، خیلی مسخره است که ما افتخار یه سری چیزها رو با سند منگوله دار به یه عده آدمها می‌دیم و فراموش میکنیم که یه عده آدم دیگه هم برای این محصول/اختراع زحمت کشیدن. مثال می‌خواین؟ برق، کی گفته ادیسون برق رو اختراع کرده؟

دو تا خبر کوتاه هم از استرالیا بگم، اگه حواشی بذارن:

دیروز قانون مالیات کربن به تصویب رسید، پس از همین الان آماده گرونی سال بعد باشین. البته ابوت خان گفته اگه بیام سرکار ورش می‌دارم.

امروز هم جولیا خانم بالاخره پرونده فرستادن پناهجوها به مالزی رو بست. دولت برای تصویب این قانون توی مجلس عوام نیاز به یه رای اضافه یکی از نمایندگان (Tony Crook) داشت که ایشون امروز صبح انگشت شست خودش رو به سرکار علیه حواله کرد و به دنبال اون دولت تصمیم گرفت لایحه خودش رو پس بگیره.

راستی یه مطلب مرتبط، اگه نمی‌دونین ویزای bridging چیه توی این شکل نشون داده شده!

موسیقی امروز: Диана Гурцкая - Раненая птица

امنیت

2011-10-08T00:25:00.003+11:00

بعد از یه مدت ننوشتن، دوباره نوشتن چقدر سخته. باید به این هم عادت کنیم دیگه، هم من و هم شما. احتمالا از این به بعد به جای یه مطلب مفصل و تحلیلی (حداقل به خیال خودم!) در یک زمینه خاص با هر پست آش شله قلم کار تقدیمتون میکنم، با ادب‌هاش بهش میگن مطلب چند منظوره!

قبلش یه چیزی بگم که تازه کشف کردم: سیستم عامل من (Ubuntu) به صورت پیشفرض و بدون نیاز به پشتک وارو و عملیات محیرالعقول نیم فاصله فارسی رو پشتیبانی می‌کنه (با Shift+Space)، به حق چیزهای نشنیده. حالا دارم تمرین می‌کنم که دوباره به نیم فاصله عادت کنم.

در این که امنیت توی استرالیا چطوره نظرات زیاده، حداقل به اندازه تعداد وبلاگ نویس‌ها نظر مختلف وجود داره. در این که ما طبق استانداردها کجا هستیم یا اینکه در مقایسه با سایر کشورهای مشابه کجا هستیم حرفی ندارم، اون رو باید از اهل فنش پرسید. برای یه آدم عادی یکی از راه‌های سنجش میزان امنیت اینه که ببینی مردم توی زندگی روزمره چقدر احساس امنیت/ترس می‌کنن. می‌دونین که کوچه و خیابون‌های اینجا خیلی چراغونی نیست و شب که می‌شه مناطق مسکونی معمولا تاریکه. شاید یه چراغ موشی دم در بعضی خونه ها روشن باشه وگرنه از اون چراغهای روشن بالای تیر چراغ برق که با سنگ می‌شه بزنی بیاریش پایین کیف بده خبری نیست. نیمه شعبان و ۲۲ بهمن هم که ندارن این بیچاره ها! خلاصه این که وقتی توی اون تاریکی شب می‌دوی و از پشت به یکی که داره واسه خودش راه می‌ره نزدیک می‌شی و وقتی بهش رسیدی سه متر نمیپره هوا که مجبور بشی دو ساعت ازش معذرت بخوای چی رو نشون میده؟ توی ایران و مالزی از بس این اتفاق برام افتاده بود عادت کرده بودم وقتی به کسی میرسم یه صدایی از خودم دربیارم (شما فکر بد نکنین) طرف متوجه بشه یکی از پشت سرش داره نزدیک می‌شه.

یه اتفاق دیگه هم که چند بار برای ما افتاده این بوده که اسباب بازی های تارا رو جا گذاشتیم یا توی راه انداختیم و بعدش که توی همون راه برمی‌گشتیم دیدیم همونجاست و کسی برش نداشته. البته همیشه اینطور نیست و خود من یه کاپشن توی اتوبوس جا گذاشتم که پیدا نشد. فردا اگه چیزی گم کردین نیاین در خونه ما بگین پس چی شد! چند روز پیش دم در استخر محلمون یه آگهی زده بودن که یه بچه ای teddy bear اش رو گم کرده و شب‌ها خوابش نمی‌بره، هر کی پیداش کرده خبر بده و بچه ما رو خوشحال کنه. به نظر شما کسی که این آگهی رو زده با خودش چی فکر می‌کرده؟

همونطور که گفتم همیشه اوضاع اینطوری گل و بلبل نیست و یه وقت‌هایی اتفاقات ناجور هم می‌افته. چند روز پیش توی Castle Hill پلیس جلوی یه وانت رو می‌گیره و می‌گه «یا می‌آی بیرون یا BANG» طرف رو میزنن میکشن. یا این که چند وقت پیش ۴ تا بچه زیر ۱۴ سال با ماشین دزدی نزدیک ۹۰۰ کیلومتر از دست پلیس فرار می‌کنن. تازه پرروها دوتاشون به قید ضمانت آزاد بودن. مجازات درست و حسابی که اینجا نداریم، آموزش و فرهنگ و ادب و اینها هم که نیست. فکر میکنن هر جا برن همینجوری خونه خاله‌ست. یارو پسر ۱۴ ساله که با خونواده‌ش رفته بالی موقع خرید مواد مخدر گرفتنش و ممکنه به مدت تا ۶ سال به زندان محکوم بشه. حالا کل سیستم دیپلماسی خارجی استرالیا باید تعطیل بشه و بیفته دنبال پرونده ایشون.

قبلا در این مورد گفته بودم که یه سری از هموطنان شریف ما توی مالزی ایرانی‌های تازه وارد رو شناسایی می‌کنن (چون می‌دونن که اکثرا پول نقد با خودشون میارن) و توی یه فرصت مناسب به حسابشون میرسن. حالا یه داستان جالب هم شنیدم از این هموطنان شریف، این دفعه تو کانادا، که باید قابل توجه وبلاگ نویسان باشه. یه بنده خدای وبلاگ نویسی که تازه به کانادا رفته بود یه آماری از میزان ارزی که هنوز تبدیل نکرده و به حساب نریخته به این دوستان میده (و احتمالا محل زندگی و زمان ورود و خروجش!). اینها خودشون زحمت تبدیل کردن و واریز به حساب اون ارزها رو براش می‌کشن، همچنین لپ تاپ ایشون رو هم به یادگاری می‌برن. نتیجه اخلاقی این که: هر قدر هم وبلاگ تون در پیت و ناشناس باشه مطمئن باشین که خونده می‌شه!

اوزی در سفر: تبدیل صدای er آخر کلمات به a (بعضا ah) یکی از مشخصه‌های لهجه اوزیه. با همین اصل کلمه over به شکل ova و کلمه driver به شکل driva خونده می‌شه. البته دقت کنید که این چیزهایی که اینجا توی این قسمت گفته می‌شه تجربی هستن و فقط یه سرنخ به خواننده می‌دن. برای کسب اطلاعات بیشتر به مراجع دیگه (مثل این) یا روزنامه‌های کثیرالانتشار مراجعه کنید.

تارا چه خبر؟ یه نقاشی کشیده این هوا:

اون‌هایی که توی نقاشی می‌بینین مثلا خونواده ماست! یه خونواده‌ای کشیده که دیگه پوز همه بچه‌ها بخوره. خلاصه ما هر چند وقت یه بار احضار می‌شیم مهد ببینن ما مشکلمون چیه که فقط یه بچه داریم. حالا هی بیا به این‌ها حالی کن که توی ایران اکثر خونواده ها یه بچه دارن و همون یه دونه رو هم به زور از پسش برمیان، اگه فهمیدن.

موسیقی امروز: Carrie Underwood - Before He Cheats

ضایع

2011-09-15T16:57:00.007+10:00

امروز این تست رو دادم بهم گفت حدود ۱۰۳۰۰ لغت انگلیسی بلدی.

اینجا گفته یه بچه ۷ ساله انگلیسی زبان حدود ۱۱۳۸۲ کلمه بلده.
مملکته داریم؟ اصلا مملکته شما دارین؟ ضایع.

برای اینکه بدونین چرا دونستن انگلیسی مهمه توجه شما رو به ویدیوی زیر جلب میکنم:

موسیقی امروز: Christian Adam - Si Tu Savais Combien (به زودی از دهه ۷۰ میام بیرون!)

فیلم هایی که باید دید

2011-09-03T14:27:00.001+10:00

بدون مقدمه میریم سراغ لیست فیلمهایی که دیدنشون برای ساکنان اوزستان واجبه. این فیلمها اطلاعات مفیدی رو در باره تاریخ یا فرهنگ این سرزمین به شما میدن. اول با مستندها شروع میکنیم.

Immigration Nation

اولین فیلم یه مستند سه قسمتی درمورد تاریخچه مهاجرت و مهاجران اولیه استرالیاست و به تازگی از شبکه SBS پخش شده.

این قسمتش خیلی جالبه که میگه:

An Equal Society For All Men

Terms and conditions applied. Equal society was for whites only. Excluded Aboriginal People, Asians, Africans, Pacific Islanders and all other non-white races. The White Australia Policy was designed to keep Australia white.

نمیدونم چرا هر وقت میشنوم terms and conditions applied کنجکاو میشم ببینم چه کاسه ای زیر نیم کاسه هست.

Go Back To Where You Came From
فیلم دوم که به تازگی ساخته شده به بررسی شرایط پناهجوها پرداخته و از شبکه SBS پخش شده. توی این برنامه ۶ تا استرالیایی رو میبرن جاهای مختلف با پناهجوها و پناهنده ها توی شرایط مختلف زندگی کنن. حرف تازه ای برای گفتن نداره و بیشتر نحوه برخورد مردم با این موضوع رو نشون میده.

The Making of Modern Australia
این مستند چهار قسمتی که به تازگی از شبکه ABC پخش شده میگه که استرالیا، اون طور که ما الان میشناسیم، چطور شکل گرفته.

حالا میرسیم به قسمت فیلمهای سینمایی, آجیل و تخمه آماده.

Rabbit Proof Fence محصول سال ۲۰۰۲

اولین فیلم درمورد زندگی دو رگه های استرالیاست که بهشون میگن نسل دزدیده شده، بچه هایی که در فاصله سالهای ۱۸۶۹ تا ۱۹۷۰ از خونواده هاشون گرفته میشن و تحویل کلیسا میشدن که بزرگشون کنن.

Australia محصول سال ۲۰۰۸
در کنار تمامی ماجراهای هیجان انگیزی که اتفاق میافته، فیلم درباره نسل دزدیده شده داره حرف میزنه. اگه لهجه اوزی میخواین بشنوین حرف زدن این یارو Fletcher رو بشنوین.

Mad Max, The Triology محصول سالهای ۱۹۷۹ و ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵
این سری فیلم به موضوع گنگ های موتورسوار میپردازه که یه وقتی به جاده های استرالیا حکومت میکردن، البته خالی بندی زیاد داره.

Ned Kelly ساخت سال ۲۰۰۳

این فیلم درمورد Ned Kelly (یاغی فراری اهل ویکتوریا) هست و خیلی نیاز به توضیح نداره.

Gallipoli ساخت سال ۱۹۸۱

این فیلم در باره جنگ جهانی اول و جنگ سربازهای استرالیایی توی ترکیه فعلی ساخته شده، اون اتفاقاتی که به خاطرش روز ANZAC نامگذاری شده.

Underbelly: Razor
سری جدید Underbelly که از کانال ۹ پخش میشه درمورد گروه های تبهکار سیدنی و درگیری های اونها در دهه ۲۰ ساخته شده (اشاره به Kate Leigh و Tilly Devine).

Crocodile Dundee ساخت سال ۱۹۸۶

دیدن این فیلم برای شنیدن لهجه اوزی به شدت توصیه میشه و Paul Hogan توی این فیلم بازی کرده. راستی اونطور که شنیدم این آقاهه یه چیزی تو مایه های آمیتاباچان خودمونه. به عنوان کارگر روی پل سیدنی هاربر کار میکرده که میزنه بازیگر میشه.

و یه چند تا فیلم دیگه که یه جورهایی توصیه میشه:

The Adventures of Priscilla ساخت سال ۱۹۹۴

The Castle ساخت سال ۱۹۹۷

Picnic at Hanging Rock ساخت سال ۱۹۷۵

Shine ساخت سال ۱۹۹۶( درمورد زندگی پیانیست استرالیایی David Helfgott)

The Proposition ساخت سال ۲۰۰۵

موسیقی امروز: Matt Monro - The Music Played

دادگاه عالی

2011-09-01T10:51:00.004+10:00

دادگاه عالی بالاخره رای خودش رو صادر کرد و تفاهم نامه بین استرالیا و مالزی (برای تبادل پناهجویان) رو نامعتبر خوند. به قول مجری برنامه خبر امروز صبح: Malaysia solution is no longer a solution.

این ضربه دوم به دولت حزب کارگر بعد از قضیه مالیات کربن حساب میشه. لازمه بگم که جولیا گیلارد به صراحت گفته بود که مالیات کربن در دولت من وجود نخواهد داشت و الان محکوم شده به دروغگویی.

ممکنه به زودی شاهد تغییر قدرت در استرالیا باشیم، البته اگه این ابوت خان انقدر خنگ بازی از خودش درنیاورده بود الان با قطعیت در این باره صحبت میکردیم نه با احتمال.

راستی این هم توی روزنامه امروز بود، که نیازی به توضیح نداره.

موسیقی امروز: Алсу - Зимний Сон

نبود؟

2011-08-17T07:04:00.012+10:00

۶۶ دقیقه و ۵۰ ثانیه نبود؟

City2Surf بزرگترین دوی همگانی دنیاست، با بیش از ۸۶ هزار شرکت کننده توی مسابقه امسال، که هر سال توی ماه آگوست از مرکز شهر تا ساحل Bondi برگزار میشه. شرکت کننده ها باید یه مسافت ۱۴ کیلومتری رو طی کنن که نزدیک به ۴ کیلومترش هم تپه هست (خیلی هم هلو نیست). این مسابقه یه خواهر هم داره به اسم City2Sea که توی ملبورن برگزار میشه و فکر کنم از مرکز شهر تا ساحل St. Kilda باشه.
از نکات جالب این جور برنامه ها اینه که هر یکی دو کیلومتر ایستگاه هایی قرار داره که موسیقی شاد پخش میکنن و آب و سایر نوشیدنی ها (مثل Gatorade و RedBull) میدن و حتی چند جا وسط راه دستشویی سیار میذارن که مبادا به کسی فشار بیاد. خیلی وقت ها میبینی طرف در خونه ش وایستاده و با نوشیدنی یا میوه یا بیسکویت ازت پذیرایی میکنه. از اون جالب تر لباسهایی هست که بعضی ها توی مسابقه میپوشن. نمونه های امسال رو ببینین (بقیه عکسها اینجاست):

چون تعداد شرکت کننده ها خیلی زیاده دونده ها توی چند گروه مختلف و با فاصله زمانی مسابقه رو شروع میکنن. قبل از این که گروه ما شروع کنه برنده به خط پایان رسیده بود! نکته جالب دیگه برای من این بود که توی شرکت فسقلی خودمون نفر دوم شدم و با نفر سوم هم یه کوچولو فاصله داشتم، ولی توی مسابقه دو سال پیش (۱۰ کیلومتر) ملبورن بین دستگاه عریض و طویل NEC نفر اول بودم. باز هم بگین ملبورن شهر ورزشی! البته نمیشه مقایسه کرد چون این تجربه من بوده فقط و خیلی وابسته به شرایط اطراف منه و نمیشه تعمیمش داد. این از ورزش.

چند روز پیش دولت رو بابت تفاهم نامه پناهجویان که با مالزی امضا کرده به دادگاه عالی کشوندن و این قضیه فعلا توی کش و قوسه تا ببینیم دادگاه عالی چه تصمیمی درموردش میگیره. سبزها (البته سبزهای Bob Brown، نه موسوی) هم خواستار تحقیق و تفحص در این زمینه شدن که با حمایت حزب مخالفان دولت هم روبرو شده. احتمالش زیاده که گینه نو جای مالزی رو برای تبادل پناهجو بگیره، و یه احتمال ضعیف هم هست که کل قضیه بره رو هوا برای یه مدتی.

تو پست بعدی قراره یه چند تا فیلم معرفی کنم که دیدنش برای ساکنان و راهیان استرالیا واجبه. این رو نوشتم که خودم رو مجبور کنم که تکمیلش کنم.

اوزی در سفر:
یه وقتهایی میشنوین که موقع صحبت کردن یه صدای r به آخر یه سری کلمات اضافه میشه مثل data، raw، Obama، idea یا draw. دونستن این نکته در شنیدن بهتر کمک میکنه و از نمونه های متداولش میشه به اینها اشاره کرد: Obamar Administration، یا Rawr Data، یا The idear is، یا Drawring. این پدیده مختص لهجه اوزی نیست (هر چند اینجا بیشتر ممکنه بشنوین) و اطلاعات بیشتر در این مورد رو اینجا بخونین (با تشکر از سعید بابت لینک).

خوش باشین

پی نوشت: خیلی جالبه رهبر حزب سبز اسمش قهوه ای باشه!

پی تر نوشت: من تا به حال فکر میکردم کسایی که از راه دریا راهی استرالیا میشن اغلب اطلاعاتی در این زمینه ندارن، ولی امروز متوجه اشتباه خودم شدم. بین این آدمها کسانی هستن که حتی وبلاگ نویسهای مقیم استرالیا رو هم میشناسن و مطالبشون رو خوندن (که توی چند ماه اخیر کم نگفتن درمورد فاجعه غرق شدن کشتی و شرایط بد کمپ پناهجویان). برای این دسته افراد از زبان دامون باید گفت: دوست عزیز من چون خودم اینجا هستم ، نمیتونم و حق ندارم به شما بگم که از هر راهی که برات ارزشش رو داره خودت رو به اینجا نرسونی ، اما ازت میخوام قبل از اینکه به دریا بزنی و روی جونت ریسک کنی یه مقدار بیشتر تحقیق کنی و فیلم کشتی که چند ماه پیش غرق شد رو هم یه بار ببینی . اگه به نظرت راحت تر از زبان خوندن میاد ، من به تصمیمت احترام میزارم.
با این وجود من باز هم در این زمینه خواهم نوشت، فقط به خاطر گل روی این دوستان شیادی که اسم خودشون رو وکیل میذارن (با وکلای خوب و باوجدان کار نداریم)، پول مردم رو بالا میکشن و با جونشون بازی میکنن (و این همون دلیلیه که این وبلاگ رو شروع کردم). به امید روشن کردن حتی یک نفر که از این دوستان شنیده «یه سال میری یه جزیره خوش آب و هوا زندگی میکنی بعدش منتقل میشی به استرالیا».

موسیقی امروز: Haluk Levent - Içimde Ölen Biri

تلفظ

2011-08-12T18:48:00.006+10:00

شده یه وقتهایی که ندونین که یه کلمه چطوری تلفظ میشه؟ به ندرت، چون خیلی از ما یه تلفظ غلط رو انقدر با اعتماد به نفس میگیم که کمتر کسی شک میکنه بهش! نمونه این کلمات زیاده مثل ratatouille، sauvignon، Sean، یا کلمات خیلی ساده مثل salmon.

این روزها که سرویس های اینترنت عین نقل و نبات ریخته یه عده آدم درست حسابی پیدا شدن و به جای شیر کردن ده باره یه ویدیو توی فیس بوک نشستن یه کارهای بهتری انجام دادن. نمونه اش این سرویس Forvo هست (که مطمئنم نمونه اش زیاده). اگه نحوه تلفظ یه کلمه رو نمیدونین اونجا جستجو کنین. مردم اومدن اون کلمه رو تلفظ کردن و شما علاوه بر این که تلفظ صحیح رو از زبون یه آدم (نه کامپیوتر) میشنوی میتونی بفهمی که طرف کجا بوده و با چه لهجه ای صحبت میکرده. معادل همین داستان برای نحوه صحبت کردن و گرامر و این جور قضایا هست. خوب «وب ۲» به این میگن دیگه، محتوا رو کاربرها میسازن.

راستی دلار استرالیا بالاخره بعد از مدتها یه کم اومد پایین. یادتون میاد گفتم که بعضی ها میگن ممکنه آخر سال جاری تا ۱۷۰ سنت امریکا هم بره بالا؟ همونقدر که اتفاق افتادن این پدیده ممکنه اتفاق نیفتادنش هم همینطور. اگه قرار بود که بتونیم این چیزها رو درست پیش بینی کنیم که الان میلیونر شده بودیم. میگن با افت دلار استرالیا باید منتظر تورم باشیم، حالا اگه فردا تورم نشد نیاین بگین چرا نشد ها!

خوش باشین

موسیقی امروز: Evanescence - Bring Me To Life