තරුණ ගුරුවරයකුගේ සටහන්(A young teacher’s thoughts).

අපි අළුත් නිවසකට ගියෙමු.

arunasir — Fri, 04 May 2012 04:19:13 +0000

වසර පහක් වූ ගුරු ජීවිතේ අන්තර් ජාලය සමඟ කල කී දෑ බොහෝයි. නමුත් කවදාවත් ඒ සියල්ල අහිමි වේ යැයි නොසිතූ නිසා පුද්ගලිකව වෙබ් අඩවියක් පවත්වා ගැනීම ‍කෙරෙහි අවධානයක් තිබුනේ නෑ. ඕත තවදුරටත් වලංගු නොවන තත්ව උද්ගත වූ නිසා මං අළුත් ලිපිනයකට ගියා. මේක මගේම තැන නිසා මෙතනින් එහාට වගකීම් මම මටම වෙයි කියා හිතනවා.

විද්‍යුත් තැපෑලෙන් මගේ ලිපි ඉල්ලා තිබුන අය 50ක් පමණ සිටියා. මට ඔවුන්ව පමණක් මගේ අළුත් සයිට් එකට පෙරසේම ඊමේල් එකක් ලැබෙන විදියට ගෙනියන්න බැරි උනා. ඒ නිසා සමාවෙලා අළුත් අඩවියේ අවශ්‍ය අය නැවත තමංගේ ඊමේල් ලිපිනය යොදන්න කියලා මං ඉල්ලා සිටිනවා.

යකඩ තලන්න තලන්න මුවහත් වෙනවා කියලා කියනවා. ගොඩක් වැඩ මේ දවස් වල තිරේ පිටුපසින් සිදුවන නිසා බලා පොරොත්තුවේ ආලෝකය ඇසේ තියං සියළු දෙනාටම සුභ වෙසක් මංග්‍යයක් කියලා කියන ගමන් මං අළුත් නවා තැනට ගොඩවෙන්නම්.

http://www.arunasir.info

ඉතිහාසය එඩිට් කරමින් නැවත ලියමි. අළුත් කතාවක් පටන් ගත්තෙමු.

arunasir — Fri, 20 Apr 2012 10:11:26 +0000

පලමු වතාවට මේ ගැන ලියන්නේ. ලංකිවේ තොරතුරු තාක්ෂණය දියුණු කරන්ඩ කරන්න පුළුවන් දේවල් අපි කරලා තියෙනවා. ඒවා කරද්දී අපි මුහුණ දුන්න දේ ඉතාම කටුකයි සහ වේදනාත්මකයි. නමුත් හැම කන්දක්ම නැග්ගම පල්ලම් නෑ. ලෝකාන්තය වගේ තැනුත් තිබෙනවා. අපි ලංකාවේ තොරතුරු තාක්ෂණයට කල දේ දහවෙනි දශම ස්ථානයට කිට්ටු දෙයක් වගේ මගේ හිතේ. ඒත් අපටත් තියෙනවා කතාවක්. ඒකතාව අපි ලිව්ව වාර අනන්තයි. නමුත් කවදාවත් ඇහුවේ නෑ කවුරුත් වගකීමක් දරන අය. ඒ දුක කොච්චරද කිව්වනම් අපි රොගලක්ෂණයි රෝගයියි දෙකම දැනගෙන බෙහෙතුත් දැනගෙන බොන්ඩ වරම් නැතුව හිටියාවගේ වැඩක්. මම මගේ ගුරු ජීවිතේ එක තැනකදී අර තරහා තරුණයා උනා. ඒ මගේ වැඩ මට අවශ්‍ය ‍වේගෙන් සිදුඋනේ නැති කොට.
අපි එක එක වැඩසටහන් වලට ගියා. ප්‍රසන්ටේෂන් කලා. නමුත් සිද්ධඋන දෙයක් නෑ. අපේ අදහස ප්‍රධානීන්ට ගියේ තවත් කෙනෙක් හරහා. එහෙම නැත්තං කට්ටියක් හරහා. ඒ යද්දී අපි අර බිම් මට්ටමේ වින්ද දුක එඩිට් වෙලා තිබුනා. ඒ නිසා ගැටළු ගැටළු විදියටම තියෙද්දී ගැල ඉදිරියට ඇදුනා. තීරණ ගන්න අය තීරනය ගත්තේ අර වාහකයන් කියන දේ අනුව. අපේ මට්ටමට ඇවිත් අපිට කතා කරලා හරි අදහස ඔලුවට ගත්ත අය දැක්කේ අඩුවෙන්.
අද මං කලිං ලිව්ව ලිපි දෙකක් අයින් කලා. ඒ මේ නව අදහස් එක්ක ඉදිරියට යන්න. මගේ ICT ගමනේ මං දැක්ක රස්නේ ඇල්වතුර ටික එහෙමත් නැත්තං සොදුරු ආඥාදායකයා අපේ සිහි සටහන් ලියන චානුක වත්තේගම සර්ට කතා කරලා ICT සම්භන්ධ අත්දැකීම් කියන පුරුද්දක් තිබුනා. මං කතා නොකලත් මාසයකට හමාරකට සැරයක් කතා කරලා සර් අපි ගැන හෙව්වා. වැඩ කරන අපට ඒක අවශ්‍යයි මොකද විද්වතුගේ අදහස් නැතුව මේවා කොහාට යාතුද යන්න අපිට ගැටලු නිසා. පහුගිය දවස්වල අපි අහුඋන කුනාටුව ගැනත් සර්ට මං කිව්ව. ඒත් සර් කිව්වේ ඉවසන්න කියලා. ඒ ඉවසීමේ සැනසීම අපට 2012.04.19 දින දැනුනා.

අපේ ක්ෂේත්‍රෙය් තරුණ අයගේ හමුවක් එහෙමත් නැත්තං කතාබහකට ගරු ජනාධිපති ලේකම් ලලිත් වීරතුංග මහත්මා සමඟ පැවැත් උනා. චානුක සර්ගේ මැදිගත් වීමෙන් සහ ICTA ප්‍රධාන විධායක රෙශාන් දේවපුර මහතාගේත් සහභාගීත්වය වටිනා කම තවත් වැඩි උනා. මම මේකට සහභාගී උනේ අපේ විද්‍යුත් ගම්මාන ව්‍යාපෘතියේ දක්ෂ ලමයි දෙන්නෙක් වන මධුෂිකා කෞෂල්‍යා සහ නිරෝෂා ලක්මාලිත් එක්ක.

කොහොම හරි අපි ලලිත් වීරතුංග සර්ගේ පැමිණීමත් සමඟ වැඩේ පටන් ගත්තා. සර් අපිව තනි තනියෙන් අඳුරගෙන අත්දැකීම් කතා කලා. එතනදී අපේ සිදුවීම් ඒත් එක්කම දැනට තියෙන තත්වයන් ගැන සර්ව දැනුවත් කලා. විශේෂයෙන් ලංකාව තුල සිට පේපෑල් හරහා අපේ BPO කට්ටිය මූණ දෙන ප්‍රශ්න අපේ බුධාජීව මල්ලී පැහැදිලි කලා. ඒත් එක්කම අන්තර්ජාල සම්භන්ධතා ගැන සහ ඒවායේ දියුණු වියයුතු දේ අපේ මලින්ද මල්ලී විස්තරකලා. තවත් ගොඩක් අය හිටියා. ඒ අතරින් අපේ සඳරැ විශේෂයි. දන්නවනේ අපේ හිස් අහසේ කොම්පිටර් සර්. පුපුන් සූදාරක මල්ලී ඒ වගේම තවත් දක්ෂයෙක් හිටියා කුසපබා එකේ කොස්ටියුම් ඩිසයින් වලට සම්භන්ධ සහ මූණුපොතේ මාකටිං විෂය ගැන ගොඩක් කතා කරපු හා කල හැකි දේ පැහැදිලී කරපු. ඒත් එක්කම ලංකාවේ මහවිලච්චියේ ඉඳං ලොකේ ඒ වර්ගයේ එකම BPO එක කරන ඉසුරු මල්ලියාත් ඇවිත් හිටියා.
මේ පිරිස රටේ හැම තැනින්ම තෝරාගෙන තිබුනා. මාතරින්, අනුරාධපුරෙන්, කුරුණෑගලින්, අම්පාරෙන්, පොලොන්නරුවෙන්, ගාල්ලෙන් වගේ රටේ ගොඩක් පැති වල අය හිටියා. ඇත්තටම මං මෙතන හිටිය එකම පාසල් ගුරුවරයා වි දියට මගේ අදහස් දැක්වූවා. අපට උදේ හවස හම්බවෙන මිනිස්සු අපට වින කටින කොට මෙච්චර දුර ඉන්න අය අපි ගැන දරණ මතය සහ ඒ ගැන කරන අදහස් දැක්වීම කොච්චර නම් අපිව වැඩ කරන්ඩ දිරි ගන්නනනවද? ඒක හරිම සහනයක්. අපේ ජලවිදුලි බලාගාරය, ජපානය සමඟ කරපු වැඩ, බ්ලොග් අඩවි, වෙබ් අඩවි, ගැනත් මං කිව්වදේ ගැන පැහැදෙන්ඩ ඇතැයි මං හිතනවා. ඒත් එක්කම අර සතුටින් දිවි ගෙවන තැන එහෙමත් නැත්තං පාසල කියන එක ICT වලිං සවිබල කරද්දී අපේ අමල් අයියයා, ඒකනායක අයියා, වගේ ගුරුවරුන් සොයා ගෑනීම සහ ඒ අය හැමදාම ICT වැඩේ සිටිය යුතුයි විෂය අදාල නොවී කියන එකත් මං මට තේරෙන හැටියට කිව්වා.

කොහොම උනත් අපේ ලැබ් එක වසා දමා ඇති බවත්, අපේ ගමන නවතා ඇති බවත් අපි කිව්වේ නෑ. මොකද කිසිම කෙනෙක්ව අපහසුවට පත් කරන්ඩ අපිට අනවශ්‍ය නිසා. ඒත් එක්කම ගොඩක් දෙනෙක් මට කිව්ව අපි පාසලෙන් පිට පරිගණක විද්‍යාගාරයක් පටන් ගනිමු කියන අදහසත් එක්ක මං මේ දවස් ගෙවමින් ඉන්නවා. කොහොමින් කොහොම හරි වැදගත් වැඩක් නිමා කරලා අපි මෙහෙ ආපහු එන කොට රෑ දහයත් පහු වෙලා.

මේ හමුවීම අළුත් දේවල් ගොඩක් කරයි කියලා විශ්වාසයක් මට තියෙනවා. ලලිත් වීරතුංග සර්ටත්, චානුක සර්ටත් මේ වැඩ වලදී අවශ්‍ය සහයත් අපි තවත් අත්හදාබලමින් ඉන්න දේවළුත් සමඟ අලුත් ගමනත් අරඹන්නයි අදහස.

තොරතුරු තාක්ෂණයේ තවත් එක සත්‍ය කතාවක අවසාන් දිග හැරීම

arunasir — Fri, 16 Mar 2012 03:24:02 +0000

මාසයක් විතර තිස්සේ අපි කරපු වැඩේ ඉවරයක් දැක්කා අපි පහුගිය පෙබරවාරි 26 වෙනිදා. මේ වැඩේ පටන් ගත්ත වෙලේ ඉඳං මගෙත් එක්ක හිටිය සියළුම දෙනාට අනේක වාරයක් ස්තූතියි.මාරයා අයියා නම් මාරම මාරයි. මේ වැඩේ ඉවර වෙනකොට අපිට අපේ පරිගණක විද්‍යාගාරය නැති උන එක ගැන නම් ගොඩක් දුකයි. ඒත් ළමයින්ගේ තොරතුරු තාක්ෂණ දැනුම ගොඩ දාන්ඩ මට තියෙන උවමනාව නැති නමුත් මට වඩා උවමනාවක් තියෙන්ඩ ඕන අය පුද්ගලික මත වලින් පිරිස් පාලනය කරද්දී අපිට කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෑ.

අනික අවසාන මේසෙදී මං නිකංම නිකං උපගුරු වරයෙක් විතරයි. තොරතුරු තාක්ෂණය සහ ඒකේ ප්‍රෙයාජන කියලා රචනාවක් හරියට ලියන්ඩ දන්නේ නැති හෝ ඕන නැති කට්ටියට අපි මේ කරපු වැඩ ටික හීනයක් වගේ. මං ඇත්තටම හරිම දුකින් ඉන්නේ. ඉස්කොලෙට එන්ඩ කලිං මං ක්‍රියාකාරී කොල්ලෙක්. මට කම්මැලියෙක්,කල්මරන්නෙක් වෙන්ඩ කියලා ඉගෙන ගන්ඩ ඉස්කොලෙකටම එන්ඩ උන එක ගැන ගොඩක් දුකයි. කිසිම දාක අපේ රටේ මිනිස්සු අපි වගේ මිනිස්සුන්ට පාඩුවේ වැඩක් කරං යන්ඩ දෙන්නේ නෑ. පහුගිය අවුරුදු පහටම මං හිටපු මානසික පීඩනය කියලා නිම කරන්ඩ බෑ.ඒ වෙන මුකුත් නිසා නෙවෙයි. මෙච්චර වැඩක් කරන ගමන් මාව මොනාට හරි කොටු කරගන්ඩ නොදී ඉන්ඩ මාරම වෙහෙසක් ගන්ඩ උනා. හිතවත් අය කියලා ජාතියක් ඉන්නවා නං ඒ මේ වෙබ් අවකාෂයේදී මට මුණ ගැහුන මං කිසිදා නොදුටු මිනිසුන් ටික දෙනා විතරයි.
කොහොම හරි තවත් තොරතුරු තාක්ෂණයේ ඵල නෙලාගත් එක කතාවක් මෙහෙම අවසන් වෙනවා. ඒක අපි කරපු හැටි පල්ලහෑ දාල තියෙනවා. මට උදව් කරපු හැමදෙනාටමත් මේ වැඩේ කරලා ඉවර වෙනකල් මං එක්ක තාත්ත කෙනෙක් වගේ හිටිය මාරයා අයියටත් ගොඩක් ස්තූතියි. සන්ධයා දැං හිනා වෙනවා. ඒ හිනහව වෙනදාට වඩා සැහැල්ලුයි කියලා මට හිතෙනවා.

සන්ධ්‍යාගේ නව නිවස “සයිබර් සෙවන”

arunasir — Mon, 27 Feb 2012 06:35:23 +0000

අපි සයිබර් සෙවන සාදා නිම කලා. මේක ගොඩක් ලොකු හොඳවැඩක් කියලා අපි හිතනවා. ඒක අපේ කොල්ලොටිකයි කෙල්ලොටිකයි මුල ඉඳලා දැනං හිටියා. අවසානෙට බිමට සිමෙන්ති දාන දවස් වල රෑ එක හමාර වෙනකං කොල්ලොවැඩ කලා. සමහර වෙලාවට ගෙවල් වලිං දෙමාපියෝ කතා කරලා කෙලින්ම මට බැනපු වෙලාවල් තිබුනා. ඒ හැම වෙලාවටම අපි ඉවසීමෙන් වැඩ කලා. මාරයා අයියා අපි වැඩ කරන තැනට ඇවිත් ගියා. මං දැක්ක සන්ධ්‍යා මාරයා අයියට දන ගහලා වඳිනවා. ගුරුවරයෙක් විදියට මට පුදුම සතුටක් දැනුනා. එයාල ඉස්කෝලෙදී බුලත් දීල වඳින්නේ හිස් මිනිස්සුන්ට. ඒත් මේ වැඩේදී මාරය අයිය කරපු කාර්ය කොටස කාටවත් කරන්න බෑ. ඒවගේම මාරයා අයියා ආපු එකෙන් කොල්ලෝ උනත් ගොඩක් ගැම්මකින් වැඩ කලා.
තරුණ ගුරුවරුන්ට වැඩ කරද්දී ආරක්ෂාව නිතරම අවශ්‍යයි. හේතුව නානාප්‍රකාර නීති පොත් පෙරළගෙන එන කට්ටිය හැම වෙලේම බලන්නේ ඉඟිලෙන්න හදන එකාගේ තටු කපන්න. නමුත් මං කවදාවත් ඉඟිලෙන්නේ නැතුව හිටියේ නෑ. විශේෂයෙන් අපේ චානුක වත්තේගම සර් මේ වෙලාවේ මතක් කරන්න ඕන. මොකද බෙල්ල ලඟටම එරිලා කතා කලත් සර්ට පුළුවන් මගේ හිත හදලා ආපහු මාව ට්‍රැක් එකට දාන්න. ඒත් එක්කම මේ වැඩේ යද්දී අපේ ඉස්කෝලේ නි.විදුහල්පති සුදත් මහත්තයා ගැනත් මතක් කල යුතුයි. සර් අපිට ගොඩක් උදව්කලා රාජකාරීමය පැත්තෙන්. නෙළුව පොලීසිය මේ වැඩේදි අපිත් එක්ක හිටියා. රාත්‍රී මුර සංචාර වලදී වැඩ කරන තැනට ඇවිත් ගිය එකම ලොකු හයියක් උනා.

ගිය අව්රුද්දේ අවසාන කාලේ මට විරුද්ධව පෙත්සම් වගයක් යවලා ඒ ටික මගේ අතටම ආව. ඒවගෙන් කිව්වේ පරිගණක විද්‍යාගාරය මගෙන් ගන්න කියලා. මේ ගේ හදන වැඩේ මගදී ඒ වැඩේ සිද්ධ උනා. මං මොහොතකට වත් ගනන් ගත්තේ නෑ. වැඩේ කරන් ගියා. ෆේස් බුක් එකේ යාළුවන්ට හිතවතුන්ට තමයි ස්තූතිකරන්න ඕන. මාරයා අයියා එතනදීත් මං එක්කම හිටියා. ආපහු මං ඉස්කෝලේ විද්‍යාගාරය බාර ගන්න බලා පොරොත්තුවක් නෑ. මං දැං කැමතියි වෙන තැනකට යන්න. මේ ඉස්කොලේ ඉන්න උගත් බුද්ධිමත් අයට මේව්වා කරං යන්න අරින්න.
21 රෑ පන්සලේ හාමුදුරුවරු පිරිත් කිව්වා. පහුවදා උදේ හීල් දානය පන්සලට අරං ගියා. එදා උදේ ගෙ යතුරත් සන්ධ්‍යාලටම දුන්නා. අවසානෙට ඉතුරු වෙලා තිබ්බ බත් කටකුත් කාපු අපි නික්ම වෙලා ආව. ගෙට මේසයක්, ඇදක්, කෙල්ලන්ට කන්නාඩි මේසයක්, ඇදුම් රැක් එකක් අරං දුන්නා. වෙන ලොකු දේවල් කරන්න මේ වෙලාවේ හිතන්නවත් බැරි තත්වෙකයි මං ඉන්නේ.

මේ ලිපිය ලියන්න ගන්න වෙලාවේ මං ගොඩක් සතුටින් ඉන්නේ. මොකද අපි ඉතිහාසය වෙනස් කලා. ලංකාවේ ගුරුවරු කී දෙනෙක්ට තමංගෙන් ඉගෙන ගන්න ළමයකුට නිවසක් හදලා දෙන්න පුළුවන් උනාද මං දන්නේ නෑ. මීට කලිං අපේ ඒකනායක අයියා ගෙයක් හදලා දුන්නා. මේ වැඩේ පටන් ගන්න කොට මං එයාල ලබපු අත්දැකීමුත් එකතු කරා ගත්ත. නමුත් අද එයා ස්ථාන මාරු අරං පාඩුවේ ඉන්නවලු රස්සාව කරං. මටත් ඒ දේම වෙනවා නං දැං මමත් කැමතියි.

ගේ හදන්න දැනට රු. 312072ක් ගිහිං තියෙනවා. මේ කෙන් අපිට ලැබිලා තියෙනවා 264328.39 ක්. තවත් හාඩ් වෙයාර් සහ පිට අයට ගෙවන්න තියෙනවා රු. 47743.00ක්. මුදල් ලැබීම් සහ වියදං කරලා තියෙන හැටි සහතින් බලන්න පුළුවන්.

මේ වියදම් වලට ලියලා නැති වියදම් උන තැන් නැතුව නොවෙයි. නමුත් එව්ව මට දරා ගන්න හැකි දේවල්. අපිට වැඩේ ඉතුරු ටික කරලා ඉවර කරා ගන්න තවත් උදව් අවශ්‍යයි. ඒක තමයි අද දවසේ අපිට තියෙන අභියෝගය.

සන්ධ්‍යාලගේ අළුත් ගෙදර වැඩ අපි අඩක් නිම කලා…

arunasir — Thu, 02 Feb 2012 03:15:11 +0000

ගොඩක් අලුත් අත්දැකීම්, මනුස්සකම්, තවත් අය වෙනුවෙන් උනුවෙන හදවත් ඇති මිනිසුන් එක්ක අපිට සන්ධ්‍යාගේ නිවසේ වැඩටික 50% විතර දුරට කරලා ඉවර කරන්න පුළුවන් උනා. මේ වෙනකොට ඇත්තටම අපි බිත්ති අඩි 6 විතර උස්සලා ඉවරයි. මේසක් බාස්ලා ටිකක් වැඩ කරන්නේ එක විදියකට නිසා වැඩේ ටිකක් ඇදෙනවා වගේ. ඒත් බිත්ති හයි වෙන්නත් තියන්න ඕන නිසා දවසක් වැඩ කලොත් දවස් දෙකක් එයාලා විවේක ගන්නවා. මේ වැඩේදී අපි ගොඩක් අත්දැකීම් ලැබුවා.ලබමින් පවතිනවා.

පියවරෙන් පියවර ඉදිරියට යන සයිබර් සෙවන

මාරයා අයියා මුල ඉඳම මට ගොඩක් උපදෙස් දුන්නා. සල්ලිත් දැනට මාරයා අයියා තමයි හොයලා දුන්නේ. එයාලගේ කන්ඩායමෙන් තමයි මේ අදහස හොඳින්ම තේරුම් ගත්තේ කියලත් මං හිතන්නේ. ඒකට හේතු ගොඩයි.

ගේ මුල්ම සැලසුමේදී අපි අතින් ගොඩක් අත පසු වීම් වෙලා තිබුනා. නමුත් මාරයා අයියා කිව්වා හැමෝම ගෙවල් හදලා තියෙන නිසා එව්වා හැමෝම දන්නවා කියලා. ඇත්තටම මාව තේරුම් අරං මේ වැඩේදි මාත් එක්ක ඉන්න මාරයා අයියා ඇතුළු සියළුම දෙනාට ස්තූතියි.

මෙකේ වැඩ ගොඩක්ම ගොඩක් වෙලාවට ඉස්කෝලේ අලුත් 12 කොල්ලෝ ටික අතින් වෙනවා. එයාලගේ කන්ඪායම් ව්‍යාපෘතිය විදියට මේක ලියන්න කියලා මං කිව්ව. තරුණ ජවය නිසි මාර්ගයකට දාන්නයි අවශ්‍ය. ඊට පස්සේ උන් විහින්ම යන්න ඕන මාවතේ යනවා. අපිට කරන්න තියෙන්නේ බලං ඉන්න එක විතරයි. මේ මවලාවේ මගෙත් එක්ක ලඟින් ඉන්න කොල්ලොටිකත් වටිනවා ගොඩක්.

අපිට අලුතින් ඇති උන ප්‍රශ්න කීපයක් තියෙනවා. එකක් තමයි ගේ කපරාරු කරන්න අවශ්‍යයි. ඊට පස්සේ වතුර ලයින් එකක් ලිඳකින් වතුර මොටර් එකක් දාල අරං දෙන්න වෙන්නේ. ඊට පස්සේ ගෙදරට ලී බඩු ටිකක් ගන්න ඕන. ඒ ගැන අපි හිතනවා මේ දවස් වල.

ඉතිං මේ වැඩේ ගැන අපි ගැන ගොඩක් දෙනෙක් මූණුපොතේ දේවල් කරලා තියෙනවා මං දැක්කා. ඒ වගේම මට කතා කරපු අයත් හිටියා ගොඩක් වෙලාවට. හැම කෙනෙක්ම මතක් කරනවා ආදරෙන්. අලුත් නිව්ස් මං මෙතන දාන්නම්.

සන්ධ්‍යාලගේ අලුත් ගෙදර වැඩ අපි පටන් ගත්තා

arunasir — Sat, 21 Jan 2012 16:17:45 +0000

දැන් හැමොම දන්නවානේ කතාව. අපි අපේ සන්ධ්‍යට අලුත් ගෙයක් හදලා දෙන්න සයිබර් යාළුවෝ එකතු උනා. අද තමයි පලවෙනි දවස. අපි වැඩ පටන් ගත්තේ උදේම. උදේම ගිහිං ගේ හදන්න වෙලාවක් හදලා දෙන්න කියලා ජෝතීර්වේදියෙක් මුණ ගැහුනා. ඊට පස්සේ කොල්ලෝ ටිකක් හොයලා එක්ක එන්න ගොඩක් වෙලා ගියා. කොහොම හරි සල්ලි දෙනවා කිව්ව නිසා කට්ටිය හොයා ගන්න පුළුවන් උනා.

පස්සේදි හවස් වරුවේ අපේ 12 පංතියේ කොල්ලෝ ටික ආව. බ්ලොග් ගල් ටික ගෙනත් දැම්ම. අද දවසේ අපි කරපු වැඩ ටික මෙතනින් ගියාම බලන්න පුළුවන්. මූණුපොතේ ඉන්න අයට මෙතනින් ගියාම බලන්න පුළුවන්.

සන්ධ්‍යා නිරෝෂනීලාගේ අලුත් ගෙදර.

arunasir — Fri, 20 Jan 2012 15:49:15 +0000

වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම මනුස්සකම තියෙන මින්සුන් කොතෙක් නම් මේ ගෙන්දගම් පොලවේ සිටීද??? මම සන්ධ්‍යා නිරෝෂනීලාගේ කතාව ලියලා පැය 48ක් ගෙවෙන්න කලිං අපි හිතපු සම්පූර්ණ මුදල අපිට දෙන්න පරිත්‍යාගශීලී උන සියළු දෙනාට මං ගොඩක් ස්තූති වන්ත වෙනවා. විශේෂයෙන්ම මාරයා අයියා ගොඩක් වෙහෙසුනා මේ කාර්ය කරන්න. අපි සියළු දෙනාට සතුටු වෙන්න පුළුවන් විදියට ලබන සතියේ මම මේ කාර්ය පටන් ගන්නවා. සියළුම පියවරයන් සියළු දෙනාටම දැක බලා ගන්න මං ඉදිරිපත් කරන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා.

මාරයා අයියා මට මේ කාර්ය කරන්න උපදෙස් කිහිපයක් අවධාරනයෙන් පසක් කර සිටියා. ඒ සියළු දේ ඒ ලෙසටම සිදු වේවි. ඉතිං අ‍පේ කතා නායිකාව ගැන යමක් ලියන්න අමතක උනා.

කෙල්ල අද උදේම දුවගෙන ආවා. මට ගුඩ් මෝනිං කියලා මං දිහා බලං හිටියා. (ඒ වෙලාවේ අපිට මාරයා අයියා දීපු ලින්ක් වලිං ගෙට අවශ්‍ය දේ බාගෙට සම්පූර්ණ වෙලා තිබුනා.)

අපි ඔයාට ගෙයක් හදලා දෙන්න යන්නේ? මං කිව්වා.

තවමත් අවු.12 මේ පොඩි ළමයා හරිම අහිංසක විදියට හිනා වෙලා කිව්වා,

මං දන්නවා සර්.

ඒ කොහොමද?

ඊයේ සර් ආපු වෙලාවේ මට හිතුනා.

දැං හැබැයි ගෙදර වැඩ කරන්න, සිමෙන්ති අනන්න කවුරුත් නෑ. අක්කටයි නංගිටයි අම්මටයි තමයි අනන්න වෙන්නේ ( මං හිනා උනා. කෙල්ලගේ මූණ වෙනස් උනේ නෑ)

හරි සර්. අපි කරන්නං.

ඇත්තටමද කියන්නේ?

ඔව් සර්. මට හොදට වැඩ කරන්න පුළුවන් සර්. අම්මයි මමයි දෙන්නම ඔක්කොම ටික කරන්නම්. සර්ට ගොඩක් ස්තූතියි සර්.

ඉංග්‍රීසියෙන් කොහොමද කෙනෙක්ට ස්තූති කරන්නේ?

තැන්කියු කියලා

ගොඩාක් ස්තූතියි කියන්නේ?

තැන්කියු වෙරි මච්

හරි. අද ගෙදර ගිහිං අම්මට කියන්න ගේ හදන්න වෙලාවක් බලන්න කිව්ව කියලා. ලබන සතියේ සඳුදා ඉදලා අපි වැඩේ පටන් ගන්නවා. මාසෙකට විතර ඉන්න ගෙයක් ඒ හරියෙන් හොයා ගන්න. සර් කුලිය දෙන්නම් කිව්ව කියන්න ඒ ගෙදරට. අම්මට කියන්න පුවවන් තරම් ඉක්මනට ඒක කරන්න කියලා.

හරි සර්

දැං යන්න එහෙනම්. ළමයින්ට කාටවත් කියන්න එපා. ගේ හදලා ඉවරවෙනකං හරිද?

හරි සර්

කෙල්ල ඇඹරෙමින් හිටියා. ගියේ නෑ. මං ඇහුවා ඇයි කියලා. මගේ අතට කොල කෑල්ලක් දුන්නා. එකකොටයි මට මතක් උනේ මං කිව්ව එයාටයි නංගිටයි තියෙන අඩුපාඩු ලියලා ගෙනත් දෙන්න කියලා. මං ඒ ගෙදර ගියා. ඒ මිනිස්සු ගෙවන ජීවිතේ ඇහැට දැක්කා. අඩුපාඩු කෝටියක් තියෙනවා. ළමයා ලියලා තිබුනේ මෙව්වා.

කවකටු පෙට්ටි දෙකයි, පාට පෙට්ටියයි, රෙදි හෝදන සබන් කැටයක්, පෑන්, පාට පෙට්ටි දෙකයි, චිත්‍ර පොත් දෙකයි. මං එවලෙම හංදියේ කඩේට කතා කරලා එයාට එව්වා දෙන්න කිව්වා.

යන්න හැරුන සන්ධ්‍යා නතර උනා. සර් පුටුවෙන් නැගිටින්න කෝ. මෙතෙන්ට එන්න.
මට දන ගහලා වැඳගෙන හිටපු ළමයා ටිකක් වෙලා දන ගහන් හිටියා. මමත් බලං හිටියා. විනාඩියකින් විතර නැගිටපු ළමයා යන්න හැරුණා.

මොකද ගොඩක් වෙලා වැන්ඳේ?

තාත්තට වඳින ගාථාව කිව්වේ අවුරුදු දහයකට පස්සේනේ සර්. ටිකක් පැටලුනා. මං දෙපාරක්ම කිව්වා. එහෙම කියලා යන්න ගියා.

ළමයා ගියාට පස්සේ මට පුදුම හැඟීමක් දැනුනා. තාත්තා කෙනෙක්ට ළමයෙක් වඳින එක කොහොම දැනෙනවද දන්නේ නෑ.

ඒත් එක්කම මෙහෙම දරුවෝ තුන්දෙනෙක් එක්ක තමංගේ ගෑනි දාල වෙන ගෑනියක් අරං ගිය එකා ජීවිතේ මැරෙන්න කලිං එක දවසක් අහැ ගැටියන් කියලා හිතුනා.

මනුෂ්‍යත්වයේ ආශ්චර්යය

arunasir — Fri, 20 Jan 2012 03:54:35 +0000

අපේ සන්ධ්‍යා නිරෝෂණී ගැන මම ලිව්ව ලිපියට ගොඩක් අය ප්‍රතිචාර දක්වල තිබුනා. ඒ අතරිං අපේ මාර අයිය ඇත්තටම මාරයි. කියන්න වචන නෑ. කෙනෙකුගේ දුක ඉදිරියේ මේ තරම් හිත උනුවන අය අදත් ඕන තරම් ඉන්නවා. ප්‍රශ්නෙකට තියෙන්නේ අපි අතර සබැදිය තියා ගන්න ක්‍රමයක් නැති එක. මාර අයිය කියලා තිබුනා අවශ්‍යතා ලිස්ට් එකට යන වියදමත් කියන්න කියලා. ඉතිං අපේ YK අයියාට කියලා මම එකක් හැදුවා. පහලින් තියෙන්නේ ඒක සහ දැනට සමහර දේවල් දෙන්න බාර ගත්ත අයගේ විස්තරය.

Item	Price	Sponsor
වැලි කියුබ් 1	Rs.3500.00	මරණේ-1000යි/ගිම්හානි-1000යි..ජයනි -1500
බ්ලොග් ගල් 600	Rs.21000.00	තිස්ස අයියා..16000/පිස්සා.5000
සිමෙන්ති කොට්ට 10	Rs.7650.00	දුමී අයියා
දහයේ කම්බි 10 සහ ගල් කියුබ් 1	Rs.6600.00	බුද්ධි ප්‍රසාද් අයියා
දහයේ සීට් 12	Rs.22400.00	රුචා/දුකා
යටලී රියන් 12 ඒවා 3	Rs.3600.00	වාසල
අඩි අට හමාරේ පරාල 6	Rs.5400.00	ඉෂාර ගුණවර්ධන..3400/ප්‍රසන්න..1000/තව 1000ක් වැප්..1000
2×2 පොලු අඩි 120	Rs.1800.00	ඕනයා අයියා
මේසන් අත්තම් 5	Rs.5000.00	බෝධිනී
ගෝල අත්තම් 5	Rs.3750.00	කාන්චන ගයාන්
යකඩ ඇන	Rs.1000.00	මාරය අයියා
උළු අහු 03 ජනේල 02 දොර පියං ජනෙල් පියං ග්‍රීල් වලට	Rs.20000.00	බීටලේ..5000/ සිහින 1500/ සෝඩා ගුණේ 1000/නම කියන්න අකමැති අයියා කෙනෙක් 12500
වයරින්	Rs.25000.00	දෝන කතිරිනා
වඩු අත්තං 4	Rs.5000.00	අසේල බණ්ඩාර
ඇල්බීසියා ලෑලි 10” පලල	Rs.5000.00	නදුන් උයන
අමතර දිමා-1000පොඩි කුමාරිහාමි-10000 ප්‍රියන්ත-1000
හදිසියට කතා කරන්න හිතුනොත් 0718264249

ගොඩක් අය කතා කරලා කිව්වා සල්ලි දෙන හැටි කියන්න කියලා.ඉතිං ඔන්න ක්‍රමයක් අපි හැදුවා.‍ පහල දීල තියෙන ගිණුම් අංකයට මුදල් දාන්න පුළුවන්.

සම්පත් බැංකුව:- ගාල්ල, නෙළුව ශාඛාව
ගිණුම් අංකය :- 105453456070
නම:- ඒ.ඩී.ඒ.සී. පුෂ්පකුමාර

සන්ධ්‍යා නිරෝෂනීලාගේ කතාව.

arunasir — Thu, 19 Jan 2012 05:26:21 +0000

අලුත් අවුරුද්දක අලුත් පාසල් වාරයක් කියන්නේ ළමයින්ට අළුත් අත්දැකීමක්. ඉස්කෝලේ පටන් ගත්තම උදේට කට්ටිය එන්නේ සුදුම සුදු පාටින්. අළුත් සපත්තු, අලුත් පොත් බෑග්, අලුත් පොත්, පොලිතීන් කවර දාපු ලියන පොත් ගොඩක් ළමයින්ට තියෙනවා. අර පාසල් දාහේ ව්‍යාපෘතිය නිසා ලොකු ඉස්කෝලෙට දාන්න දතකාල බැරි උන ළමයි උදේට එක්කං එන අලුතින් දකින දෙමාපියෝ හැමදේම අලුත්. පංති වලට ගියාම හැම ළමයම හිනා වෙලා ලොකු පොත් මිටිය මේසේ උඩින් තියලා මං දිහා බලාගෙන අනේ අපිව කොහොම හරි හොද රස්සාවක් කරන්න පුවවන් තැනට උගන්නන්න සර් කියලා කියනවා වගේ මට දැනෙනවා. කොහෝම හරි ඔය විදියට අලුත් අවුරුද්දේ පලවෙනි පඩිය ගන්න දින කීපයක් තියලා හැම පංතියකටම යන්නේ හැමදේම අලුත් නම් ඒ හැඟීම ළමයින්ට ඒ විදියටම දරා ගන්න දෙන්න ඕන නිසා. ඒත් කරුමෙක මහත.

ළමයි මං කිව්ව නේද අර පොත් ටිකක් හදාගන්න කියලා?

ඹව් සර්

දැං වැඩේ හරිද?

හරි සර්

හරි පෙන්න්න මට, ගුරු දෙගුරු සම්භන්ධතා පොතයි, දවසකට එක ගානේ ඉංග්‍රීසි පිටපත් ලිවීම ලියන පොතයි, ඉංග්‍රීසි අමාරු වචන ලියන පොතයි, අත් අකුරු ලියන ඩබල් රූල් පොයි ගන්න.

පංතියේ නීති කීපයයි. පෙත් ගන්න විදියක් නැත්තං මට කිව යුතුයි. මට කියන්න බය නං ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාවට හෝ නායකයාට කිවහැකියි. වැඩ නොකිරීමට කිසිම සමාවක් මගෙන් නෑ.

කොහොමින් කොහොම හරි ඔක්කොමලා වැඩේ කරලා තිබුනා. නමුත් පිටිපස්සේ වාඩිවෙලා හිටපු අපේ කතා නායිකාව වැඩේ කරලා තිබුනේ නෑ. ආසන්න වශයෙන් පිටපත් ලිවීම් පහලොවක් තිබිය යුතු උනත් නෑ. විශ්වාස කරන්න මං වැඩක් කිව්වොත් ළමයි නොකර ඉන්නවා මං දැකලා නෑ. නමුත් ළමයෙක් දිහා බැලුවම මට බොහෝ දුරට කියන්න පුළුවන් මං පවරපු රාජකාරිය ඇයි මග ඇරිලා තියෙන්නේ කියලා.
මෙතනින් එහාට මං ලියන එක නොකියවා ඉන්න ඔබට පුළුවන්. මොකද ලොකේ මිනිස්සුන්ගේ දුක නොදැක අපිට ලැබිලා තියෙන දේන් සතුටුවෙලා ඉන්න කාට හෝ තියෙන අයිතියට මං ගරු කරනවා.

සන්ධ්‍යාගේ ඩෙස් එක ගාවට මං ගියාම මං දිහාම බලං හිටිය සන්ධ්‍යාගේ ඇස්වලට පොල් ගෙඩි වගේ කදුළු වලිං පිරුනා. ඔයා ගිය අවුරුද්දෙත් හත වසරේම නේද හිටියේ. මට කියා ගන්න පුළුවන් උනේ එච්චරයි. කෙල්ල හයියෙන්ම ඇඬුවා. අනික් ළමයින්ට පසුදින පිටපත් ලිවීම එවලේම ලියන්න බල කරපු මං සන්ධ්‍යාට පරිගණක විද්‍යාගාරයට එන්න කිව්වා.

ඇයි අඩන්නේ?

කෙල්ල කතා කරන්න උත්සාහ කලත් වචන පිටවෙන්නේ නෑ.

හරි හරි දැං ඇති. (පුධාන ශිෂ්‍ය නායිකාවත්. OL . විභාගය ලියපු ඔෂාන් මනෝජ් කොලුවත් ලැබ් එකේ.

ෆේල් උනේ ඇයි?

මට මාස හතරක්ම ඉස්කෝලේ එන්න බැරි උනා සර්

ඇයි ඒ?

නංගී බලාගෙන ගෙදර ඉන්න උනා.

මාස හතරක්ම??

ඔව් සර්.

මං ආපහු ආවම මං හතේම ඉන්න උනා.

ඉතිං ඔයා වරදක් කරලානේ?

අපේ තාත්ත අම්මව දාලගියේ මං දෙක වසරෙදි. මං ඉස්කෝලේ ගොඩක් ආසයි. ඒ නිසා මං මෙහෙම කැඩී කැඩී ඉස්කෝලේ ආව. අපේ ගේ ගොඩක් දුරයි ඉස්කෝලේ ඉඳලා……..

(කෙල්ල කතාවක් කියවාගෙන යයි. ඒ අතර මං සපත්තු දෙක දිහා බැලුවා. මගේ හිතට ප්‍රශ්න කෝටියයි)

අලුත් සපත්තු අම්ම අරං දුන්නද?

නෑ වඅල් විෂන් එකෙන් බෑග් එකයි, සපත්තුයි දුන්නා. ( මේ පැත්තේ තියෙන ගොඩක් මිනිස්සුන්ට උදව් කරන NGO එකක්)

පොත් ටික?

පොත් ගත්තේ නෑ සර්. අම්ම අරං දෙනවා කිව්වා.

ඔය තියන පොතේ ලියන්න තිබුනනේ?

ටිකක් ලිව්ව සර්. අම්ම දමසම ගෙදර නෑ. මං ගෙදර ගිහිං නංගිලා දෙන්නගේ වැඩත් කරලා, රෙදි ටික හෝදලා, උයන්න ගන්නවා. පහුගිය ටිකේම ගෙදර ලාම්පු තෙල් තිබුනේ නෑ.

පාඩම් කරන්නේ ලාම්පුවෙන්ද?

ඹව්

අහල පහල කරන්ට් එක තියේද?

ගේ වටේම ගෙවල් වල ලයිට් තියෙනවා සර්

ලයිට් නෙවෙයි, කරන්ට් එක.

මේ ළමයට තාම අවු.12කි. අවු26ක් වෙලා ගෙදර කුස්සිය තියෙන තැනවත් නොදන් තවත් කෙල්ලක් මම දන්මි. මේ මොතේ ඇයට සහ ඇගේ මවට නම් කිවිසුම් යනවා ඇත.

මං ආපහු කතා කරන්න ගත්තා. හරි. අද ඉදං මං තාත්ත කියලා හිතන්න. ප්‍රශ්නයක් තියෙද් දී මට කියන්න. අම්මගෙන් හැමදේම ඉල්ලන්න එපා. ඔයා ගොඩක් හොඳ ළමයෙක්. සර් අද හවස මභේෂ් සර් එක්ක ගෙවල් පැත්තේ එන්නං.

: සන්ධ්‍යයි එයාගේ නංගියි.

එවලේම මං ඇයට සහ නංගිට අවශ්‍ය පොත් ටික අරං දුන්නා. තඩි චොකලට් දෙකකුත් අරං දීල ගෙදර යැව්වා.

අපිට අම්ම තාත්තා ඉඳලත් අපි පිස්සු නටනවා. ඒ නංගී ගෙදර වැඩත් කරනවලු. මං ඒ නංගී තරං ගෙදර වැඩ කරන්නේ නෑ. ඒත් හෙට ඉඳං අම්මට ටිකක් වැඩිපුර උදව් කරනවා. ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාව ඒ.

ඒක නම් සහතික ඇත්ත. එහෙම කිව්ව ඔෂාන්.

දැං සර් මොකද කරන්න යන්නේ??? උන් දෙන්නම මගෙන් ඇහුවා.

මගේ හිතේ ඒ ළමයගේ ගෙදරටත් අයේෂිකාලට වගේම විදුලිය ළබා දෙන්න ඕන කියලා හිතුනා. ඉතිං හවස් වෙලා ඉස්කෝලේම හවස් වරුවේ පංතියකුත් කරලා මං ගියා මහේෂ් මහත්තයි, අපේ වයරින් අයියා (ආදරේට කියන්නේ YK කියලා) ඒ ළමයාගේ ගෙදර. ගේ දැක්කම මට පුදුම දුකක් දැනුනා. වාව ගන්න බැරි දුක හිතේ තද කරං අපි සන්ධ්‍යාගේ අම්ම එක්ක කතා තලා.

දරුවගේ තාත්තා මාව දාල ගිය වෙන ගෑනියක් එක්ක. එතකොට පොඩි දරුවට මාස දෙකයි. මං බඩත් එක්ක මේ වතුවල වැඩ කලා. කොහොම හරි නොකා නොබී මේ ගේ කෑල්ල හදා ගත්තා. ලොකු දරුව තමයි හයිය. එයා තමයි සර් ගෙදර වැඩටික ඔකොම කරන්නේ. පහුගිය දවස් වල පොඩි දරුව අසනීප වෙලා කරාපිටියෙත් ගියා. වෙච්ච ණය නිසා මං දිගටම වැඩ කරන්න උනා. ඒ නිසා මේ කෙල්ලට ඉස්කෝලේ යන්න බැරුව ගියා සර්. සර් අරුණ සර් වෙන්න ඇති. නිතරම මෙයා කියනවා ගෙදර ඇවිත්.

මේ තමයි ඒ ගේ දැං තත්වය. ඉතිං සමහර වෙලාවට හිතට එන දේවල් කියන්න බෑ. මං ගොඩක් දේවල් හිතට ආවත් එව්ව ඒ වෙලාවේ කිව්වේ නෑ. කෙල්ලට පාඩම් කරන්න චිමිනි ලාම්පුවක් අරං දෙන්න කියලා අතට රු.300ක් දුන්න මං මහේෂ් සර්රුයි, වයි කේ අයියාත් එක්කයි එන්න ආව. ඒත් ආවේ හිතේ තියෙන දේවල් කියන්නේ නැතුව.

: සන්ධ්‍යාලගේ ගෙදර

මට ක්ෂණිකව පොත් ටිකක් ලාම්පුවක් අරං දෙන්න පුළුවන් උනාට ගොඩක් ලොකු දේවල් කරන්න බෑ. ගෙයක් හදනවා වගේ. අපේ 12 වසරේ ළමයි ටික එයාලගේ ශ්‍රමය දෙන්න සූදානම්. ඉතිං අපි දැනට අපිට පුළුවන් හරියට හිතලා නතර උනා. ඒත් තාත්තා නැති මේ අසරණ ළමයින්ට උලා කාලා හරි, ආරක්ෂාවක් ඇතුව දොරක් වහගෙන ඉන්න හිටින්න තැනක් හදල දෙන එක ගැන හීනයක් හීතේ පැලපදියං උනා.

බටුවංගල මහා විද්‍යාලය ITN වෙනස ඔස්සේ විකාශය

arunasir — Thu, 05 Jan 2012 07:01:31 +0000

පහුගිය දෙසැම්බරය ගෙවුනේ පුදුම තරම් කරදර ප්‍රශ්න ගොඩක් එක්ක. වචන වලින් කියන්න බැරි තරම් කරදර බාධක ගොඩක් එක බනිස් ගෙඩිය කාල‍තෛ් බොන මිනිස්සුන්ගෙන් එල්ල උනා. නමුත් ළමයින් ගේ පැත්තෙන් හිතලා හැමදාම තීරණ ගත්ත මං ප්‍රධාන තීරණ දෙකක් ගත්තා. අරං ආපහු වැඩට බැස්සා.

ජීවිතේ එපාම වෙලා හිටපු වෙලේ නෙළුව පොලිස්සියේ ස්ථානාධිපති තුමා හොඳ අවවාදයක් දුන්නා. මිනිස්සු අපිව වට්ටන්න හදන වෙලාවට වැඩ කරන වේගය දෙගුණ තෙගුණ කරන්න කියලා. කවදාවත් බටුවංගල පාසලේ ඉතිහාසේ වර්ෂ අවසාන ත්‍යාග ප්‍රධානෝත්සවයක් තිබිලා නෑ. ඉතිං පොලිස්සියේ ස්ථානාධිපති තුමා යෝජනා කලා ත්‍යාග ප්‍රධානෝත්සවය ඉහලින් කරන්න කියලා. එතුමා එක වසරේ ඉඳං 13 වසර දක්වා ළමයින්ට ත්‍යාග ලබා දුන්නා. මේක අවස්ථාව කරගන්නවා එතුමාට ස්තූති කරන්නත් කල්‍යාන මිත්‍රයෙකු කොතරම් නම් වටිනවද ජීවිතේ වැටෙන වෙලාවට ගොඩ එන්න.

කොහොම හරි අපි කාලයක් තිස්සේ කරං ආව විදුලි බලාගාරය හා ඒ ආශ්‍රිත දේවල් වලට පිළිගැනීමක් ගම ඇතුලේ 100% නෑ. වෙන මුකුත් නෙවේ හේතුව ගුරු පත්වීම් හම්බ වෙලා ඉන්න වට්ටි අම්මලාගේ කටවල් ටිකෙන් එලියට යන අස්ථාන ගත චෝදනා. ඉතිං මේ වෙලාවේ අපිත් එක්ක එකට වැඩ කරලා දැං කොලඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ මනෝ විද්‍යා අංශයේ වැඩ කරන අපේ චින්තක චන්ද්‍රකුමාර මහත්තයාගේ උදව්වෙන් ITN එකේ අය අපිට මුණ ගැහුනා. හැබැයි රෙටකා්ඩින් එකේ අව්ලක් තිබිලා තියෙනවා. උඩින් තියෙන්නේ ඒ ලින්ක් එක. මේ හැමදේම කරද්දි විද්‍යාව හා තාක්ෂණය ගැන අබමල් රේණුවක තැකීමත් හෝ දැනුමත් ලබා හෝ ලබන්නට කැමැත්තක් නැති, පරිපාලනය කියන්නේ කඩේ යන අය පිනවීම සහ තමංගේ සුඛවිහරනය සලසා ගැනීමය කියලා හිතන මිනිස්සු තව තව අපිට විරුද්ධ වෙද්දී, විදුහල් පති කෙනෙක් වෙන්න සියළු සුදුසු කම් සපුරලා තියෙද්දී JVP කාරයෙක් වූ පලියට නියෝජ්‍ය විදුහල් පති කෙනෙක් වෙලා ඉඳං මට මගේ හිත හදා ගන්න ගොඩක් තර්ක ගේන සුදත් විතාණාච්චි සර්ලාටත් ස්තූති කරන්න අමතක වෙන්නේ නෑ.