به گزارش نوروز، اين مراسم با اقامه نماز جماعت مغرب و عشا به امامت حجت‌الاسلام و المسلمين علي‌اكبر محتشمي‌پور آغاز و با قرائت دعاي گرانقدر كميل و سخنراني مذهبي ادامه مي‌يابد.

قابل ذكر است كه سخنران اين هفته جناب حجت الاسلام و المسلمين محمدتقي خلجي از اعضاي دفتر مرجع عاليقدر حضرت آيت الله العظمي صانعي خواهد بود.

موسسه دارالزهرا در ولنجك تهران، ميدان شهيد بهشتي، خيابان هشترودي، خيابان بيضاوي غربي، خيابان كيوان، پلاك 3 واقع است.

http://www.4shared.com/file/124571449/351c6887/bazar_Tehran_21_Mordad_demonstrations.html

همچنین خبر میرسد که موسوی و هاشمی در نماز جمعه شرکت خواهند داشت . اگر شرکت کنند که چه بهتر ولی حتی اگر به آنان اجازه شرکت هم ندهند همان جای خالی آنان نشان سرخی خواهد بود برای جنبش سبز در هرچه باشکوهتر برگزار کردن تظاهرات روز جمعه . دیگر موقعیتی بهتر از این برای تبدیل این نماز جمعه به یک تظاهرات عظیم میهنی نمیتوانست به وجود بیاید . با حضور در نمازجمعه احمد خاتمی و شعارهای مستقل خود در حمایت از موسوی و بر علیه دولت کودتا(مانند نماز جمعه قبلی که شعا ر دهندگان شعار های خود را مستقل از شعارهای وزیر شعارمیدادند) جمعه را به کام خامنه ای و پسر عزیزش آقای مدیریت جهانی تلخ خواهیم کرد.

«پیروزی نزدیک است «

«دوراندیش»

احمد ناطق‌نوری در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز»، در خصوص خط خبری جدید رسانه‌های حامی احمدی‌نژاد مبنی بر جعلی بودن مدرک لاریجانی و احمد توکلی و احتمال فشار بر مجلس برای کسب رای اعتماد برای افرادی که در صحت مدرک آنها شبهه وجود دارد، اظهار داشت:«من فکر نمی‌کنم نمایندگان مجلس اینقدر بی‌کلاس شده باشند که تحت فشار قرار بگیرند و به وزیری بی‌جهت رای بدهند.»

وی با بیان اینکه مجلس اساسا باید مستقل باشد، تصریح کرد:«اگر کسی تحت فشار به وزرای بی‌صلاحیت رای بدهد، دیگر نماینده مجلس نیست بلکه وکیل الدوله است.»

ناطق نوری در واکنش به خبر رجانیوز سایت حامی احمدی‌نژاد در مورد مدرک تحصیلی لاریجانی نیز گفت:«متاسفانه حرمت دروغ در جامعه ما از بین رفته و هرکس در هر جایگاه و پست و مقامی دروغ را برای خود جایز می‌داند.»

وی تاکید کرد:«گناه دروغ در پیشگاه خداوند برای همه افراد یکسان است و تفاوت نمی‌کند که یک فرد عادی یا رییس جمهور دروغ گوید، آنچه که بد است دروغگویی است.»

الیاس نادران نماینده تهران نیز در واکنش به خبر سایت‌های حامی احمدی‌نژاد در مورد مدارک لاریجانی و توکلی و احتمال امتیازگیری از مجلس برای کابینه دهم در گفتگو با پارلمان‌نیوز، تصریح کرد:«با هر انگیزه‌ای که این خبر را گفته باشند نافی مدرک تحصیلی این افراد نیست.»

وی تاکید کرد:«آقای توکلی بارها در مورد مدرک تحصیلی خود توضیح داده و اکنون این سایت‌ها باید پاسخگو ادعای خود باشند.»

نیروهای سرکوب و اوباش چماقدار بسیجی خامنه ای /احمدی نژاد با باتوم به مردم هجوم برده اند و تعدادی از تظاهرکنندگان مجروح شده اند .

ولی مهمترین خبر اینست که بخش عمده ای از بازار تعطیل شده بود و بازاریان تهران نیز به تظاهر کنندگان پیوسته بودند .  این اولین اعتصاب موفق بازار تهران است که با حمایت مردم برگزارشده است . تجربه این تظاهرات نشان میدهد که با وجود حکومت وحشت موتلفه بر بازار ، هنگامی که مردم با تظاهرات خود در بازار به یاری بازاریان بیایند آنها میتوانند اعتصاب کنند.

ولایت فقیه به عنوان رکن اساسی حکومت اسلامی است که هیچ یک از کشورها و ملل اسلامی نیز نظیر آن را ندارند و این امر باعث علاقه و جلب توجه بسیاری ملت‌های دنیا به کشور اسلامی ما شده است.

به گزارش رجانیوز، آیت‌الله «محمدتقی مصباح یزدی» گفت: جریانات اخیرکه در کشور رخ داد، ولایت فقیه را هدف قرار داده بود.

این استا برجسته حوزه علمیه قم  روز چهارشنبه در جمع گروهی از هنرمندان بسیجی از سراسر کشور در موسسه آموزشی امام خمینی(ره) در قم  ولایت فقیه را روح انقلاب و مشخصه این حکومت ذکر کرد و گفت: دشمنان می خواستند یا این رکن اساسی را حذف و یا تضعیف و کمرنگ کنند که در این جریان برخی آگاهانه و برخی فریب خورده اقدام به این امر نمودند.

وی ادامه داد: ولایت فقیه به دلیل آنکه دارای پرتویی از انوار امام زمان(عج) است و مردم نیز بدلیل این که او را جانشین به حق ولیعصر(عج) می دانند اطاعت از او را همچون اطاعت از امام عصر بر خود لازم می دانند.

آیت الله مصباح یزدی بر اساس خطبه ای از حضرت علی(ع) حقوق والی و سرپرست جامعه بر مردم را بزرگترین حق مردم بر مردم ذکر کرد و گفت: رهبر وقتی قانون را تایید می کند بنابراین همه مصوبات قانونی همچون نماز و روزه بر مردم واجب می شود که این از حقوق والی بر مردم است.

وی اظهار داشت: عموم مردم لزوم و اهمیت ولایت فقیه را درک می کنند ولی برخی خواص مسوولیت پذیری رهبری را مانند رییس جمهوری یک شخصیت سیاسی و نفر اول در کشور می دانند در حالی که این دو تعریف تفاوت ماهوی با یکدیگر دارد.

وی بااشاره به این که ولی فقیه جانشین امام زمان(عج) بوده ولی رییس جمهوری را مردم انتخاب می کنند، یادآور شد: وقتی رییس جمهوری از جانب رهبری نصب و تایید می شود به عامل او تبدیل شده و از این پرتو نور ((مقصودشان همان هاله نور است ))بر او نیز تابیده می شود.

وی افزود: وقتی ریاست جمهوری حکم ولی فقیه را دریافت کرد اطاعت از او نیز چون اطاعت از خداست. ((مصباح جان اینجا را دیگر داری کفر میگویی، یعنی هرکه از آقای ا.ن. اطاعت نکرد کافر است؟؟؟ یعنی 70 ملیون ایرانی ، به غیر از آن چهل هزار چماقدار دست به شلوار تجاوزگر به فرمان رهبر، همه کافرند؟؟؟))

آیت الله مصباح یزدی خاطر نشان کرد: قبل از انقلاب به دلیل جدایی دین از سیاست علما در این عرصه وارد نمی شدند ((به خصوص من و اطرافیانم که انجمن حجتیه ای بودیم و با اینکار خود کفر خمینی را در آوردیم ))در حالی که دیانت عین سیاست است که این شعار از سوی شهید مدرس مطرح و توسط امام به آن جامه عمل پوشانده شد.

وی افزود: اکنون در فرهنگ دینی ما هر که دیندارتر است از ولایت فقیه حمایت می کند ولی هنوز بعد از 30 سال این اصل آنچنان که باید جا نیافتاده است.

نماز جمعه در شیراز

آنها که امروز صبح نتوانستند در بازار باشند هنوز وقت دارند . تظاهرات تهران بعد از ظهر و به خصوص امشب از ساعت 6 به بعد در ولی عصر اطراف میدان ونک خواهد بود . همچنین امشب با تاریک شدن هوا، در صورتی که نمیتوانید به میدان ونک بیایید ،  تظاهرات پراکنده و موضعی در همه محلات مسکونی  تهران با روشن کردن آتش و به خیابان آمدن مردم به محلات .همانطور که قبلا نیز اثبات شد ه است تظاهرات شبانه بسیار موثر است و در صورت شرکت گسترده مردم شهر را از دست دولت در آورده و در اختیار مردم قرار میدهد .

همچون انقلاب مشروطه ، رهبر این انقلاب ما مردم هستیم و به صدور حکم مخصوص برای مجوز تظاهرات از یک فرد و سازمان احتیاج نداریم . حکم امروز ملت ما تظاهرات در روز چهارشنبه و تلخ کردن این روز بر کام  دولت دیکتاتوری است . خواسته ما در این تظاهرات  سرنگونی دولت کودتایی احمدی نژاد ، برگزاری یک انتخابات سالم و آزادی و دموکراسی برای ایران و ایرانیان است .

«پیروزی نزدیک است «

یک روز پس از کودتای انتخاباتی 22 خرداد، شعار الله اکبر به یکی از شعارهای اصلی مردم معترض به کودتا تبدیل و روز به روز بر تعداد کسانی که بالای پشت بام‌ها، در اعتراض به تقلب گسترده در انتخابات و برخوردهای صورت گرفته با مردم شعار الله اکبر سر می‌دادند افزوده شد. چنین بود که گفتن الله اکبر به اقدام علیه امنیت ملی تبدیل شد. یکی از کسانی که به علت گفتن الله اکبر بازداشت شده بود، در روز از این جرم جدید گفته است. به او در زندان اوین و در بازجویی ها اتهام اقدام علیه امنیت ملی را تفهیم کرده‌اند.

امیر که دانشجوی یکی از دانشگاه‌های تهران است، در تشریح فضای شب بازداشت خود می‌گوید: شب 28 خرداد مطابق شب‌های قبل، من و مادرم، همچون دیگر همسایه‌ها به بالای پشت بام رفتیم. تازه شروع به الله اکبر گفتن کرده بودیم که به یکباره موتورسواران زیادی وارد کوچه شدند. آنها در حین ویراژ دادن با باتوم به در خانه‌ها می‌کوبیدند، اما ما جدی نگرفتیم و فکر کردیم می‌خواهند تهدید کنند. به هیچ عنوان تصور نمی‌کردیم وارد منازل بشوند.

به گفته امیر، موتورسواران سپس از دیوارهای خانه‌ها بالا رفتند، درها را باز و دسته جمعی به ساکنین حمله کرده‌اند و همه را مورد ضرب و شتم قرار دادند. بعد از آن هم امیر و 12 نفر دیگر همان شب بازداشت و به زندان اوین منتقل شدند.

او می‌گوید: موقع بازداشت به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفتیم. دو تا از انگشتان من شکست. آنها می‌زدند و فریاد می‌کشیدند که کاری می‌کنیم مثل سگ به گه خوردن بیفتید. نشان‌تان می‌دهیم الله‌تان چقدر اکبر است و… همسایه‌های دیگر به کمک آمدند اما اکثرا مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. بعد ما را در مینی بوسی که بیرون کوچه پارک کرده بودند سوار کردند و به اوین بردند؛ بدون اینکه به زخم‌ها یا دردهای ما توجهی بکنند. یکی از دوستانم از ناحیه سر ضربه خورده و پیشانی‌اش شکافته بود. همه جای او خونی بود. همه ما را در یک اتاق مانند کوچکی انداختند و رفتند. تا دو روز هیچ خبری نشد نه سراغمان آمدند و نه غذا و آبی به ما دادند.

به گفته امیر دو روز بعد بازجویی از او و دوستانش آغاز شده است: ابتدا ترس چندانی نداشتیم چون کاری نکرده و فقط الله اکبر گفته بودیم. حتی آن شب شعار مرگ بر دیکتاتور نیز ندادیم؛ یعنی تازه شروع شده بود که ریختند و گرفتند. اما بازجویی‌ها جور دیگری بود. می‌گفتند از کجا خط می‌گیرید و چقدر پول گرفته‌اید و… من واقعا گیج شده بودم. باور نمی‌کردم به خاطر الله اکبر گفتن این‌گونه برخورد کنند.هر چه می‌گفتم از کسی خطی نگرفته و خطایی نکرده‌ام فایده‌ای نداشت. مدام می‌گفتند در ستاد موسوی با چه کسی در ارتباطید؟ چه کسی به شما خط می‌دهد؟ یک هفته تمام کتک خوردیم. فحش‌های خیلی ناجور هم می‌دادند. آخر سر گفتند اتهام شما اقدام علیه امنیت ملی است و به خاطر این اتهام ممکن است اعدام شوید و بهتر است همه چیز را بگویید ؛اما من واقعا چیزی برای گفتن نداشتم. بعد از یک هفته بالاخره با قرار کفالت آزاد شدم.

از امیر می‌پرسم آیا اتهامت را پذیرفتی؟ می‌گوید چاره ای نداشتم؛ پذیرفتم. از من تعهد گرفتند در هیچ تجمعی شرکت نکنم. در تعهد نامه‌ای که امضا کردم نوشته بود که تعهد می‌دهم الله اکبر نگویم و در هیچ گونه شعاری مشارکت نداشته باشم.من هم امضا کردم و بعد از این تعهد نامه و گذاشتن قرار کفالت آزاد شدم.

او یادآور می‌شود که در زندان اوین دست خطی نیز از او گرفته‌اند مبنی بر اینکه فریب خورده  و پشیمان است و طلب عفو می‌نماید و میرحسین موسوی را مسول تمام مشکلات و مسائل پیش آمده می‌داند. به گفته امیر، دوستان دیگرش نیز به همین منوال آزاد شده‌اند جز یکی از دوستانش که حاضر به نوشتن این دست خط و دادن تعهد نامه نشده است و اسم او که پیش از این در لیست زندان اوین بوده به یکباره از این لیست خارج شده و پی گیریهای خانواده اش تاکنون نتیجه ای نداشته و آنها نمی‌دانند فرزندشان به چه سرنوشتی دچار شده و کجا نگهداری می‌شود.

امیر اما بعد از آزاد شدن نیز راحت نبوده است. او دو بار طی این مدت باز تحت عنوان تکمیل تحقیقات احضار شده و به او گفته‌اند حق خروج از تهران را ندارد. خود توضیح می‌دهد: برخی مواقع زنگ می‌زنند و می پرسند کجا هستی و چه می‌کنی. حتی برخی شب ها، زمانی که مردم الله اکبر می گویند زنگ میزنند و می گویند تو که عاقل شدی؛ بالای پشت بام که نیستی؟

شهید الله اکبر

امیر، تنها یک نمونه از کسانی است که به جرم گفتن الله اکبر چنین روزهایی را گذرانده است؛ پس از انتخابات 22 خرداد، خانه‌های زیادی مورد حمله نیروهای گارد ضد شورش و لباس شخصی قرار گرفته و به منازل و اموال بسیاری از مردم خسارت وارد شده است. مردمی که جرم آنها تنها گفتن الله اکبر بوده است. حتی در مواردی گزارش شده که در تاریکی شب هنگام الله اکبر گفتن مردم تیراندازی هوایی  یا هدفدار صورت گرفته است. به طوری که برخی از کشته شدگان حوادث اخیر بر بالای پشت‌بام‌های خود به شهادت رسیده‌اند. مصطفی غنیان، دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد رشته معماری یکی از آنهاست. این دانشجوی 26 ساله در شب 27 خرداد اولین چهارشنبه پس از انتخابات در حال گفتن تكبیر بر روی بام ساختمانی 8 طبقه در محله سعادت آباد تهران به ضرب گلوله تك تیر انداز های مستقر در ساختمان های اطراف به شهادت رسید.

پیش از این به دلیل همزمانی شهادت این دانشجو با وقایع كوی دانشگاه تهران، نام مصطفی غنیان در اسامی شهدای كوی دانشگاه تهران منتشر شده بود، درحالی كه وی بر پشت بام خانه دانشجویی خودش در منطقه سعادت آباد مورد هدف تك تیراندارها قرار گرفت و در آغوش پدرش به شهادت رسید.

از پدر شهید غنیان نقل شده كه: «مصطفی برای گفتن الله اکبر به پشت بام رفت پس از مدت كوتاهی متوجه سرو صدای زیاد در ساختمان شدم و ناگهان در منزل به شدت كوبیده شد. در را كه باز كردم یكی از همسایه گفت مصطفی روی پشت بام با شما كار دارد، بیایید بالا» بر اساس گزارش خبرنامه امیرکبیر، پدر شهید غنیان هنگامی كه به پشت بام ساختمان هشت طبقه میرسد به وی می گویند كه به علت تیراندازی باید سینه خیز روی بام برود. در این  هنگام پدر شهید غنیان پیكر نیمه جان فرزندش را در حالی كه یك گلوله شقیقه‌اش را سوراخ كرده در آغوش می‌گیرد، مصطفی پس از دقایقی در آغوش پدر به شهادت می‌رسد.

گفتن الله اکبر، مغایر با قانون جمهوری اسلامی!

از سوی دیگر گزارش‌ها حاکیست در تهران، مجتمع‌های مسکونی که ساکنان آنها شب‌ها الله اکبر می‌گویند به شدت تهدید می‌شوند. در شهرک اکباتان  هر شب بانگ الله اکبر در حالی شنیده می‌شود که نیروی انتظامی در نامه‌ای کتبی به مدیران هر یک از بلوک های این شهرک، آنها را کتبا تهدید کرده که اگر «اغتشاش تحت عنوان الله اکبر» صورت بگیرد مدیر عامل بلوک را بازداشت خواهند کرد.

تصویری در هر یک از بلوک‌های شهرک اکباتان نصب شده که در آن نوشته شده ساکنین بلوک های شهرک اکباتان از سر ناآگاهی و پیروی از شبکه های ماهواره‌ای در ساعات مشخص اقدام به شعار دادن می‌کنند که این امر مغایر با قانون نظام جمهوری اسلامی است و پیگرد قانونی دارد و…

با این وجود مردم اکباتان هر شب چراغ‌ها را خاموش و پنجره‌ها را باز می‌کنند و الله اکبر می‌گویند؛ تنها تفاوتی که کرده این است که بالای پشت بام نمی‌روند و از داخل منازل خود الله اکبر می‌گویند.

حملات گسترده به منازل مردم

سازمان دیده‌بان حقوق بشر نیز در گزارشی بر این برخوردها صحه گذاشته و به نقل از یک شاهد عینی در نزدیک میدان ونک نوشته است: «در 22  ژوئن ما مشغول الله اکبر گفتن از پشت بام‌ها بودیم که بسیجی‌ها به محله ریختند و شروع کردند به شلیک هوایی. آنها به سمت ساختمانهایی که فکر می‌کردند از آنها صدای الله اکبر می‌آید تیراندازی کردند. من ندیدم تیری به ساختمانها خورده باشد. مدت کوتاهی بعد پسر عمویم به آپارتمان ما آمد. او بسیار وحشت زده بود. بسیجی ها به خانه آنها در یوسف آباد ریخته بودند و درها و ماشین‌هایشان را در خیابان تخریب کرده بودند.»

یک خانم در محله ولنجک تهران نیز به این سازمان گفته است: «بسیجی‌ها برای ارعاب کسانیکه از پشت بام‌هایشان الله اکبر می‌گفتند به محله ما ریختند. آنها شروع کردند به لگد زدن به درها و اگر موفق به باز کردن در نمی‌شدند از دیوار حیاط بالا رفته و از داخل در را باز می‌کردند. آنها به داخل منازل آمده و ساکنان را مورد ضرب و شتم قرار می‌دادند. همسایه‌ها با دیدن این صحنه به کمک شتافتند و به بسیجی‌ها سنگ پرانی کردند تا مانع از کتک خوردن ساکنین خانه ها شوند. اما بعد بسیجی ها به منازل این همسایه‌ها حمله و تلاش کردند وارد خانه‌هایشان شوند.»

شاهد عینی سوم به دیده بان حقوق بشر گفته است که چگونه ناظر حمله بسیجی‌ها به خانه شخصی بوده که به گمان آنها به معترضین پناه داده بوده است: «در محله ما در جنوب تهران بعضی از معترضینی که مورد حمله بسیج قرار گرفتند در حین فرار به منازل مردم پناه بردند. بسیجی ها اول به شدت به درب این منازل کوبیدند. ساکنین این منازل از باز کردن درب خانه هراس داشتند. بعد بسیجی‌ها روی در این خانه‌ها رنگ پاشیدند و علامت زدند. آنها دقایقی بعد برگشتند و با حمله به منازل علامت خورده، در را شکسته و وارد شدند. آنها صاحب خانه‌ها را کتک زده و پنجره منازل و شیشه ماشین‌هایشان را شکستند.»

دیده‌بان حقوق بشر گزارشات مشابهی از خشونت‌های شبانه بسیج و سایر نیروهای امنیتی به محله‌های مختلف تهران از جمله نیاوران، فرمانیه، سعادت آباد، شهرک غرب و میدان ونک هم جمع آوری کرده است.

تعهد از دانشجویان

از سوی دیگردر روزهای گذشته، پنجاه نفر از دانشجویان ساکن خوابگاه‌های دانشگاه صنعتی شریف  به جرم سردادن الله اکبر از سوی حراست این دانشگاه احضار شده و مورد مواخذه و تهدید قرار گرفته اند.بر اساس گزارش  سایت موج سبز آزادی، دانشجویان احضار شده در دفتر حراست مورد بازخواست قرار گرفته‌اند و با تهدید نسبت به احضار به کمیته انضباطی دانشگاه، از آنان تعهد کتبی مبنی بر عدم سر دادن شعار اخذ شده است.

دانشجویان احضار شده  گفته‌اند که مسئولان دانشگاه با شناسایی اتاق‌هایی که در ساعت مشخصی از شب از آن‌ها صدای الله اکبر به گوش می‌رسد، با تماس تلفنی ساکنان این اتاق‌ها را به دفتر حراست دانشگاه احضار کرده‌اند.

پیشتر احمد خاتمی، عضو مجلس خبرگان رهبری و از حامیان نزدیک محمود احمدی نژاد سر دادن شعار الله اکبر را یادآور ماجرای مسجد ضرار دانسته و گفته بود: «عده‌ای با توطئه‌هایشان در انتخابات اخیر ماجرای مسجد ضرار را تداعی کردند که نمونه آن شعار الله اکبر برخی بر روی پشت بام‌ها بود.»

ساعت 10 آمادگی برای تظاهرات و از ساعت یازده صبح تظاهرات را در بازارهای سراسر کشور آغاز میکنیم تا به بازاریان در تحقق اعتصاب یک روزه آنان کمک کرده باشیم . دستگرمی برای اعتصابهای آینده . به خصوص آکسیون در بازار تهران از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است . حکومت قطعا نیروهای خود را بسیج میکند ولی با این کار بستن بازار آسانتر خواهد بود . نترسیم که همه با هم هستیم و آماده ایم برای تحقق دموکراسی و آزادی در میهن خود فداکاری کنیم. تا پای شهادت و شکنجه ایستاده ایم و از قربانی دادن واهمه ای نداریم . نسلهای آینده ایران با افتخار از نسل ما سخن خواهند گفت ، از نسلی که با فدا کردن جان خود درخت آزادی در ایران را آبیاری کرد .

«پیروزی نزدیک است »

دوراندیش

در کشورهائی که قانون حاکم است، کسانی که قلاده سگ خود را، با آنکه اغلب تربیت شده و اهلی هم هستند، عمداً یا سهواً رها کنند، به گونه‌ای که موجب ترس و وحشت عابرین و زخم و ضرری به آنها شود، شدیداً تحت تعقیب قرار می‌گیرند و جریمه سنگین و زندان سختی را باید تحمل کنند.

نیروهای سرکوب ِ سیستم‌های سلطه‌گر نیزاگر تربیت نشده وافسار گسیخته باشند، دَدمنشی و درنده خوئی بیشتری نشان می‌دهند. بنابراین مسئولیت کنترل و مهار آنها بر کسانی که قلاده تقلیدشان را در دست دارند، به مراتب سنگین‌تراست و جرم و جنایت اربابانشان، که عالماً عامداً یا سهل انگارانه آنها را به جان مردم می‌اندازند، نزد خدا و خلق او عاقبت سوزتراست.

این روزها که طبل رسوائی شکنجه گران در کشتارگاه‌های کهریزک و اوین و… به صدا درآمده و دندان سگ‌های هار، وابستگان هواداران حاکمیت را هم گاز گرفته و سوزش درد به خودی‌ها هم رسیده است، «ندا» های نوشدارو پس از مرگ «سهراب» و فرافکنی‌های همچون همیشه آغاز شده است؛ رئیس سابق ستاد مشترک سپاه شکنجه شدن شهید روح الامین را علنی میکند، دادستان کل کشورچنین جنایت‌هائی را «غیر قابل دفاع» می‌شمارد و دبیر شورای امنیت ملی دستور رهبری را برای تعطیلی زندان غیر استاندارد ابلاغ میکند و سربسته اعلام می شود چند مامورمتخلف توبیخ شده‌اند!؟ بدون آن که اسم و رسم و مقام و موقعیت آنهائی که چنین جنایاتی را مرتکب شده‌اند روشن گردد و قصاص خون‌های ریخته شده و نقص عضوهای وارد شده برجگرگوشگان ملت انجام گردد. نه دادگاهی برپا می‌شود و نه دادی ستانده می‌شود.

حداقل همچون ماجرای ده سال قبل حمله به کوی دانشگاه که محاکمه‌ای مردم فریب انجام شد و فرمانده عملیات به ظاهر محکوم و چند ماه بعد نشان لیاقت گرفت!! هم انجام ندادند تا عواطف جریحه دارشده را مرهمی مصنوعی و موقت بگذارند.

آیا در»نظام ولایتی فقاهتی» آقایان، عالماً عامداً قلاده و افسار درندگان را به جان و مال و ناموس مردم رها کردن، جرم و جنایتی محسوب نمی‌شود و آمر مبرای از جنایت عامل است؟

آیا درنظام فقاهتی که صدها نفر را به جرم زنا و لواط تاکنون اعدام کرده، حتی تهدید به چنین اعمال شنیعی، توسط برادران «حزب الشیطانی»! در زندان‌های غیر استاندارد با مخالفان «عبادت و ثواب» محسوب می‌شود!؟ خدا کند گزارشاتی که توسط برخی آزادشدگان در سایت‌های کامپیوتری منتشر شده و در نامه آقای کروبی به آقای هاشمی هم انعکاس یافته است دروغ باشد وگرنه وای بر عاملان آن که به تعبیر قرآن: «احدی از مردم عالم در این کار از شما پیشی نگرفته است» ( ما سبقکم بها من احد من العالمین). کاش می‌شد باور خود را به بند کشید، افسوس که ترمز بریدگان مرزی باقی نگذاشته‌اند. به یاد حسین(ع) می‌افتم که درآستانه شهادت فرمود: «پس از کشتن من هیچ حرمتی را رعایت نخواهید کرد».

البته در زندان ابوغریب هم برای تحقیر زندانیان عراقی آنها را برهنه می‌کردند، ولی چنین پستی و پلشتی‌هائی را اجازه نداشتند مرتکب شوند، اگر این شایعه متواتر درست باشد، در این عرصه نیز دولت خدمت گذار!! گوی سبقت را از سایر کشورها ربوده است.

اگر امروز راز سوزاندن جسد «ترانه موسوی» وجنایت هولناکی که تصّور آن موی براندام راست می‌کند، سر به مهر مانده است، فردای آزادی ملت یا فردای قیامت سلول‌های سادیسم‌های ستمکار را خواهد سوزاند.

آیا در نظام ولائی نواختن باتوم مرگ بر فرق فرزند ۱۲ ساله یک پدرکه درمراسم چهلم شهداء شرکت کرده قصاصی ندارد و عامل و آمرآن نزد خدا مسئول نیستند؟

آنها که مدعی استمرار ولایت علوی هستند آیا نشنیده اند که آن اسوة عدالت به فرمانروای مصر فرمود: «مواظب دست و شلاق و شمشیرت باش که در مشت زدن چه رسد بالاتر از آن امکان قتل وجود دارد و قتل نیز قصاص بدنی دارد و پرداخت خون بهاء»؟ (نه پول گلوله و دستمزد قاتلان و صورتحساب سردخانه وانعام تحویل جنازه و اجازه کفن و دفن، البته با تعهد عدم برگذاری مجلس ختم وعزاداری!!).

آیا نشنیده‌اند که فرمود: «از خدا پروا داشته باشید در حق بندگانش و شهرهایش! شما حتی درباره زمین‌ها و ستورانش نیز پاسخگو هستید» (اتقواالله فی عباده و بلاده فانکم مسئولون حتی عن البقاع و البهائم).

آیا فرمانده کل قوا، ولی امرمطلقه مسلط بر جان و مال و ناموس مردم ، خود را پاسخگوی خدا و خلقش در برابر هزاران خون و خرابی و خسارتی که از ناحیه مأموران تحت فرمانش به این ملت مظلوم وارد شده می‌داند!؟

فانتظروا انی معکم من المنتظرین

منتظر باش که ما نیز از منتظرانیم

«مسیح علی نژاد» :

«كروبی سیاستمدار، فیلسوف و روشنفكر نیست. او سیاستمداری است كه اگر سیاستش را به پیش نبرد، شب خوابش نمی‌برد.»این را عباس عبدی در روزهای انتخابات ریاست جمهوری دهم در وصف شیخ مهدی کروبی گفت..

«من نفهمیدم آن شب از چه کسی این خبر را شنیده بود، کدام خانواده پیش او(کروبی) بوده، اما مادرم گفت آقاجانت خوابش نبرد.»

و این جمله را حسین، فرزند شیخ مهدی کروبی در وصف احوال شیخ گفت آنگاه که پس از وقایع خونین انتخابات، نامه معروف کروبی به هاشمی رفسنجانی در مورد اخبار مربوط به تجاوزات جنسی به زندانیان منتشر شد.

انگار کروبی و واژه خواب دو گزینه گره خورده به هم در ادبیات سیاسی وانتخاباتی سالهای پس از اصلاحات شده‌اند تا بیداری را مفهوم بخشند. هرجا که نام از کروبی و حضورش در انتخابات می‌آید، کدی هم از آن خواب معروف‌اش که خود شیخ آن را به خواب اصحاب کهف تعبیر کرده بود، نیز داده می‌شود. تیتر نخست بسیاری از سیاستمداران و صاحبنظران و تحلیل گران وبلاگ نویسان و مردم کوچه و بازار در روزهای انتخابات این بود: برای مراقبت از آرا و جلوگیری از تقلب، تا خود صبح بیدار می مانیم. مردم به همراه سیاستمداران و رهبران خود تا خود صبح هم اگر بیدار می ماندند آنچه که باید از صندوق های انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری ایران بیرون می‌آمد پیش از این برنامه ‌ریزی شده بود. حال صرف نظر از تقلب و تخلف بی‌سابقه ای که نامش را جز کودتا نتوان گذاشت، وقایع بعد از انتخابات، خود قصه تلخ تر از همه آن آرای به تاراج رفته بود که باز کروبی و قصه بی خوابی‌اش اخبار مهمی از این وقایع تلخ را به خود اختصاص داد.

خبرنگاران پارلمانی که در سالهای مجلس ششم در مجلس تحت نظارت شیخ کار خبری کرده‌اند، به خوبی یاد دارند که طبقه دوم ساختمان مجلس واقع در خیابان امام خمینی روزهای بسیاری را میزبان خانواده‌های دربند بوده است . از جمله، خانواده‌های ملی مذهبی‌ها، دانشجویان، فعالان سیاسی و حتی گاه خانواده‌های بدهکارانی که برای ماشین و خانه و وام و مزرعه شان به زندان افتاده بودند نیز در خانه شیخ در خیابان سعد آباد به زمین می‌نشستند.

حسین کروبی یک چهره سیاسی نیست اما در دایره سیاست، او نیز به سبک خویش آقازاده شد. آقازاده ای که باید با التماس و اصرار از او برای دیدار با پدرش، وقت ملاقات می گرفتیم. این روزها هم هنوز بخش هایی از روزنامه نگاران به خاطر حضور این آقازاده در روزنامه تحت مسولیت پدر، شاکی اند اما آنچه بیش و پیش از دل گرفتگی های ما و شکوه های ما به دل ملت می نشیند دل به خطر سپردن آقازاده هایی است که همپای مردم بودن را به سکوت های مصلحتی ترجیح داده‌اند. در برابر خانواده سحابی و دیگر ملی مذهبی ها و خانواده های دربند، همیشه صورت این آقازاده، محجوب می شد و در اتاق پدر را برای اصحاب و فامیل زندانیان باز می کرد. حال چه اهمیتی داشت که ما به عنوان اصحاب رسانه پشت در می‌ماندیم. اما آنچه به دل ملت نشسته است حضور روزهای گذشته این آقازاده در بهشت زهرا و ضربه های باتوم به تن خریدن در کنار خانواده های داغدار بود. و از سوی دیگر حضور این روزهای او در ماجرای خبررسانی نامه پدر به رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام بود. باید کسی این نامه را تایید می کرد باید کسی به رسانه های دنیا می گفت که چرا کروبی آن نامه را نوشت، برای که نوشت و چرا به جای نامه‌نگاری به شاهرودی نامه را به هاشمی رفسنجانی فرستاده است.

و این بار آقازاده مفهوم مثبتی در اذهان می یابد وقتی حسین کروبی به جای آنکه همانند آقا زاده های دیگری که این روزها در کنج عافیت نشسته اند، خود به میدان می آید و به دویچه وله توضیح می‌دهد که:
قصد پدرم این بود که آقای رفسنجانی موضوع را با آقای خامنه‌ای در میان بگذارد وگرنه خودش هم می‌توانست به شاهرودی نامه بنویسد.

با این سخن حسین، روشن شد که شیخ حاضر نیست دیگر به خامنه ای نامه مستقیما بفرستد و کسی را مورد خطاب قرار دهد که خود…

یا آنجا که حسین کروبی در برشمردن رنج های دیگری که بر زندانیان رفته است، چنین توضیح می دهد:

می‌گفتند حشرات موذی در سلول بودند و آنجا را مدام سم‌پاشی می‌کردند. گاز اشک آور توی خود سوله زده‌اند. آنها را روی هم پرت می‌کرده‌اند. از مسائل جنسی هم گفتند. می‌گفتند با ما هر جور اذیتی توانستند، انجام دادند و خیلی کتک زدند. می‌گفتند ما را دولا می‌کردند و می‌گفتند شما خر هستید و یک آدم گنده‌ای سوار ما می‌شد و با کابل به پشت ما می‌زد که راه بروید.

این روزها وقتی می بینم شیخ در مقام دادرس نشسته است و درد دل های آنانی که پس از آزادی به سراغ او رفته اند را در قالب نامه نوشته است تا مقامات داخلی در برابر چشمان ناظران بین المللی به داد زندانیان بی پناه برسند، یاد روزی می افتم که توسط همان قاضی معروف به زندان دادگاه شده بودم و شرح ماوقع را برای همین شیخ برده بودم.

همین آقازاده که به سختی به خبرنگاران وقت ملاقات می داد آنگاه که برگه احضاریه مرا به دادگاه در دست‌هایم دید، بدون معطلی در گشود و میان ملاقات‌های رسمی شیخ جایی برای این خبرنگار ترس خورده گشود. پس اینها را نوشتم تا بدانید اگر همین آقازاده ها که نامشان بار منفی در جامعه دارد درهای ورود به اتاق بزرگان را در این برهه های حساس نمی‌گشوندند، چه مصیبت ها که قصه اش پشت همان درهای بسته می ماند.

در باز شد و برای نخستین بار شیخ مهدی کروبی را از نزدیک ملاقات می کردم. او از من خبرنگار تیز و جسوری می شناخت که سوال های گاه و بی گاه من به تعبیر خودش مثل نیش مار بود اما آن روز من مثل کسی که از مار نیش خورده به خودم می پیچیدم و بیشتر از تصور شیخ زار زدم و گریه کردم تا بلاخره لابه لای گریه هایم به شیخ رساندم که در دادگاهی که قاضی معروف برایم ترتیب داده بود تا شکایت ستاد کل نیروهای مسلح را به من تفهیم اتهام کند از تمامی مسایل ریز و درشت جنسی حرف زده شد به جز مقاله ای که برایش احضار شده بودم.

من سرخ از شرم بودم و شیخ سرخ از عصبانیت. گفتم قاضی در برابر وکیل و معاون مدیرمسول روزنامه همبستگی، گفته است: اگر عذرخواهی در روزنامه ننویسی، فردا روزنامه شما باید گزارش خبرنگار زنی را به عنوان تیتر نخست خود منتشر کند که در یک هفته با سه مرد زنا می‌کند. حتی الان که در فضایی آزادتر هم اینها را می نویسم، پشتم می لرزد از هراسی که در تمام این سالها به دل من و همکارانم انداخته اند و این روزها اما با مردم معمولی کشورم هم چنین می کنند.

اما آنچه بر آنم داشت تا این نامه پرسشگرانه و دلسورانه شیخ مهدی کروبی را به یک خاطره شخصی گره زنم این بود: آن روز به کرات به شیخ التماس کردم که آنچه برایش از قاضی معروف گفته ام را در پیگیری هایش به هیچ وجه از من نقل نکند. حتی گفته بودم که اگر نقل کند و بعد از من بخواهد در جلسه ای غیر از او ماجرا را بازگو کنم، من آن را تکذیب خواهم کرد. شاید شیخ ندانست چرا من آن همه ترسیده بودم. چون باید زن باشی تا بدانی وقتی نگاه قاضی در یک اتاق در بسته تمام بکارت انسان بودن ات را می درد دیگر جسارتی برایت باقی نمی ماند. من آن روزها تنها می توانستم قصه خودم و آن قاضی معروف را در یک وبلاگ بی نام و نشان با تیتر: «زنی عریان در برابر قاضی» بنویسم اما امروز اینجا می نویسم تا بدانید اگر از تک تک آن زندانیانی که به آنها تجاوز شده است بنا به دعوت مجلس شورای اسلامی بخواهید که گزارش رنج شان را بدهند، ممکن است همان هراس کهنه، اجازه بازگو کردن دوباره را به آنها ندهد. این ملت ترس خورده خاطره تلخی از بازگو کردن دردهایش دارد که به جای متهم بازخواستش می کنند.

ماجرای رییس دانشگاه زنجان هنوز از خاطرمان نرفته است. البته قابل قیاس نیست اما در همان اندازه کوچکش هم دیده ایم که چه بر سر دختر بی گناهی رفته است که به هر دلیلی می خواست راز شهوت رانی مردان ریاکار شهرش را افشا کند. اما اینجا صحبت از وقاحت صاحبان قدرت است که در ردای دین پنهان مانده اند و دریدگی می کنند. حال مردم معمولی را چه توان مقابله با صاحبان منبر و مسند است. آنها همین که راز دل به شیخ گفته اند هم به اندازه بضاعت خویش جسارت کرده اند تا همین جایش هم شبها کابوس هجوم دوباره متجاوزان را می بینند پس به جای به میدان فرا خواندن مردم بی پناه و به شهادت طلبیدن زندانیان زندگی از دست داده شاید باید که راهکاری نو اندیشیده شود. شیخ آن شب که واقعه را شنید بی خواب ماند پس دشوار نیست ترسیم بی خوابی شدن هرشب آنان که در واقعه، خود یک سوی ماجرا بوده اند.

به گزارش خبرگزاری ها، توکلی در بخشی از سخنان خود گفت: موردي كه بنده شنيدم و بسيار تاسف برانگيز است بازداشت غيرمنطقي برخي از استادان دانشگاه شريف است كه جاي تاسف دارد، بنده به نحوه رفتار اعتراض دارم و نه به محتواي كار؛ چرا كه در رابطه با محتواي كار تا هنگامي كه پرونده ديده نشود، نمي‌توان قضاوت كرد و بايد قاضي رسيدگي كند.

ازدهم مرداد در جریان دادگاه نمایشی کودتاگران علیه شماری از اسرای جنبش سبز ،دادستانی تهران علاوه بر وارد آوردن اتهامات ساختگی به اغلب جریان ها و چهره های فعال سیاسی،اجتماعی و صنفی کشور،اتهاماتی نیز به سندیکای كارگران شركت واحد وارد کرد.
سندیکاي كارگران شركت واحد که در چند سال گذشته ده ها عضوش تنها به دلیل فعالیت های صنفی و در خواست حقوق انسانی خود زندانی،بازداشت یا تحت فشار و بازجویی قرار گرفته اند و منصور اسالو دبیر کل سندیکای کارگران شرکت واحد همچنان و تنها به اتهام حق خواهی و فعالیت صنفی زندانی است،در واکنش به اتهام سازی دادگاه نمایشی کودتاگران با انتشار پاسخی ضمن رد اتهام سازی دادستانی تهران،اعلام کرد «پرونده سازی برای سندیکا را پرونده سازی برای همه نهادهای جنبش کارگری» می داند، و جنبش کارگری مثل همیشه در مقابل این اتهامات خواهد ایستاد و خواهان آزادی فعالین اش خواهد شد.
متن کامل پاسخ سندیکای کارگران شرکت واحد به پرونده سازی کودتاگران علیه کارگران در کیفرخواست دادگاه نمایشی:

در یازدهم مرداد 1388 دادستان تهران كيفر خواستي را در خصوص حوادث پس از انتخابات و دستگیر شدگان اخیر قرائت کرد که در آن به سندیکای كارگران شركت واحد نیز اشاره شده است. سندیکاي كارگران شركت واحد وظیفه خود میداند که به اعضایش و جنبش کارگری در رابطه با اين مسائل توضيح دهد چرا که منصور اسالو در زندان میباشد و پرونده سازی برای سندیکا یعنی پرونده سازی برای دیگر نهادهای جنبش کارگری .
در بند چهار كيفر خواست دادستاني اين گونه ذكر شده است»4.زيرمجموعه كارگري؛ اگر به ياد داشته باشيد در سال هاي گذشته سنديكاي اتوبوسراني اعتصابي را ايجاد كرده بود كه رهبري آن را فردي به نام منصور اُسانلّو برعهده داشت. اين جالب است كه افرادي به دلايل مختلف از جمله عقب افتادگي دستمزد خود دست به اعتصاب مي زنند اما حواسشان نيست كه موسسات برانداز در آمريكا مانند NED، صندوق مالي و دموكراسي و … به صورت آشكار به موسسات ديگر چندين ميليون دلار پول مي دهند تا به سنديكاهاي كارگري در ايران كمك شود. تمامي اسناد اين كمك ها در وب سايت سازمان NED موجود است. علت دسترسي آسان به اين اسناد را مي توان تظاهرسازي دانست. خيلي از افراد معتقدند كه اينها چون مخفي كاري انجام نمي دهند پس به دنبال مطلب و مسأله خاصي نيستند.»
ما نمی دانیم که این بخش را چه کسانی تنظیم کرده‌اند ولی محرز است که این نوشته تنظیم اش بدور از شناخت از سندیکا و شخص اسالو است.نویسندگان این كيفر خواست در بخشهایي در خارج هستند و سعی کرده‌اند که درایت اشان را در عرصه بین‌المللی نشان دهند و بیشتر در جهت مرعوب کردن بوده برای ترساندن جنبش کارگری،ما به چند مورد این كيفر خواست كه که بی‌اساس است می پردازیم:
یک: اسم آقای اسالو را اسانلو نوشته حتی اسم واقعی ایشان را نمیدانسته اند.
دو: اعتصاب سندیکا را به عقب افتادگی دستمزد نسبت داده اند در صورتی که آن اعتصاب در رابطه با عقب افتادگی دستمزد نبود
سه: ارتباط سندیکا با NED ودیگر موسسات در کجای این قضیه بوده است.
چهار: طبق گفته خودشان کلیه اسنادNED در سایت اش قابل دسترسی است چرا همانطوری که در دیگر بندهاي آن كيفر خواست به ذکر مبلغ و ارتباط پرداخته شده از سندیکا هم به همان نسبت شفافیت داده میشد و خودشان بهتر از هر کسی گفته‌اند که سندیکا مخفی کاری انجام نمی دهد.
سندیکا تشکلی مستقل و کاملا صنفی است و برای ایجاد شرایط بهتر و آگاهی کارگران بوجود آمده و به هیچ گروه و حزب و حتی دولت و کارفرمايي وابسته و زیر سلطه نیست و هیج خط و ربطی هم نمی گیرد
سندیکا تشکلی بین المللی میباشد و هر گاه در هر نقطه جهان در مورد هر تشکل کارگری بي عدالتی شود سندیکاهای دنیا از یکدیگر حمایت می کنند و همانطور که شاهد بودید در مورد سندیکای شرکت واحد هم این حمایت ها شد
سنديكاي كارگران شركت واحد بعد از ثابت شدن بي كفايتي شوراهاي اسلامي كار توسط گروهي از كارگران حق خواه بنا شد و در اين راه توانست با عزمي راسخ حقوق معوقه كارگران را زنده كنند اما به خاطر اين چنين قضاوت هاي نابه جا ،گروهي از اين كارگران آزادي خواه و حق طلب بعد از گذشت چند سال همچنان در راه رسيدن به حقشان با بي عدالتي و محروميت از حقوق اجتماعي مواجه هستند. و دو نفر از اعضاي اين سنديكا همچنان در زندان به سر مي برند
سندیکاي كارگران شركت واحد از زمان بازگشایي با روحیه آهنین به فعالیتش ادامه داده و بر اصل ضدیت خود با استعمار،استکبار و استبداد پا فشاری کرده و در مبارزه اش برای بی حقوقی و بي عدالت،استقلالش را حفظ کرده،و مقهور پرونده سازی هیچ نهادی نشده است و در راه رسیدن به خواسته‌هایش از هر نوع ابزاری که اعضایش صحیح بدانند استفاده خواهد کرد و در این راه جنبش کارگری همانند همیشه از این عمل سربلند بیرون خواهد آمد و نیازی به «فعالیت های مخملی» نمی بیند.
جنبش کارگری ایران ساليان گذشته به عنوان محافل ضد کارگری معرفي شد و در سال گذشته به این هم بسنده نکرده و در وحشت از گسترش جنبش مستقل کارگری و ایجاد وحدت و همدلی بیشتر در میان کارگران و فعالین کارگری سعی کردند با اتهام زنی‌های بی‌سند و مدرک و تخریب چهره‌های فعال کارگری به اهداف خود برسند.اما هوشیاری فعالان کارگری در بی‌اعتنایی به این جو مسموم توطئه ی آنان راخنثی کرد.و حال ما شاهد هستیم که این امر از دست عوامل شان بیرون آمده و خود دستگاه قضايی می خواهد این کار را انجام دهد که مثل سابق جنبش کارگری در مقابل این اتهامات خواهد ایستاد و خواهان آزادی فعالینش خواهد شد.

متن پاسخ آيت الله العظمي منتظري به پرسش هاي مهندس لطف الله ميثمي درباره قانون اساسي و نقش شوراي نگهبان در تفسير آن، ‏پس از درج در نشريه «چشم انداز ايران» توسط دفتر آيت الله العظمي منتظري بدین شرح منتشر شده است:

‏برادر گرامي جناب آقاي آيت الله العظمي حسينعلي منتظري
‏سلام عليكم بما صبرتم فنعم موسي عقبي الدار.

‏همان طور كه مي‎دانيد انقلاب شكوهمند توحيدي اسلامي و مردمي ملت‏ ‏ايران در بهمن 1357 به ثمر رسيد. مرحوم امام خميني ، رهبر اين انقلاب و‏ ‏بنيانگذار جمهوري اسلامي سعي بليغي داشتند تا قانون اساسي جمهوري‏ ‏اسلامي هرچه زودتر تدوين و به آراي عمومي ملت براي تصويب نهايي‏ ‏گذارده شود. با اين كه مجلس خبرگان قانون اساسي ثمره انتخابات طبيعي و‏ ‏دموكراتيك بود و ملت ايران با بسيج فوق العاده در اين انتخابات شركت‏ ‏كردند، با وجود اين مرحوم امام اصرار داشتند كه ثمره اين تلاش ارزشمند و‏ ‏انديشه ورزي سازمان يافته براي تصويب نهايي به رأي مردم گذاشته‏ ‏شود.(1)

‏در جريان تدوين قانون اساسي با اين كه 45 مجتهد جامع الشرايط و چند‏ ‏مرجع تقليد، بنيانگذار جمهوري اسلامي و انديشمندان و روشنفكران‏ ‏زيادي اين سند قانون اساسي را امضا كردند و مشروعيت مذهبي و عرفي‏ ‏يافت ، ولي در جريان تدوين قانون اساسي و تشكيل اولين مجلس شوراي‏ ‏ملي (بعدا اسلامي ) از سوي برخي از علماي ديني زمزمه هايي به گوش‏ ‏رسيد كه «نيازي به قانون اساسي نداريم .» و «مگر حلال و حرام محمدي تا‏ ‏ابد حلال و حرام نيستند.» و «مگر اين احكام مدون و موجود نيست .» و… . ‏‏از آنجا كه امام خميني هم زمان رهبر انقلاب ، مرجع سنتي ، رهبر قانوني و‏ ‏همچنين مردمي و كاريزما بودند، اين دسته از علما ياراي مخالفت و مقاومت‏ ‏در برابر انقلاب به رهبري امام را نداشتند. از اين رو اين حركت شكل ديگري‏ ‏يافت ; متوسل شدند به احكام اوليه و حتي مقاومت در برابر تصويب قوانين‏ ‏از طريق احكام ثانويه و…تا اين كه در سال 1366 مرحوم امام ، ولايت مطلقه‏ ‏يا عامه را مطرح كردند كه با تكيه به روح قرآن ، حاكميت مستضعفين بر‏ ‏مستكبرين (2) سير احكام اوليه – ثانويه رايج در رساله ها و آموزش هاي‏ ‏جاري را دور زده و حاكميت و اولويت احكام اجتماعي قرآن بر احكام فردي‏ ‏و فرعي مندرج در رساله ها و فقه مصطلح را مطرح كردند و به نظر مي‎رسد‏ ‏شايد در اين راستا بود كه جايگاهي را براي قانون اساسي و قانونگرايي در‏ ‏اسلام تبيين نمودند.

‏وقتي قانونگرايي تثبيت و سه بار قانون اساسي به رأي مردم گذاشته شد، اين‏ ‏دسته از علما مطرح كردند كه بالاخره تفسير قانون اساسي با فقهاست ، آن‏ ‏هم براساس آموزش هاي رايج فقهي مصطلح كه مراجع تقليد در اين راستا‏ ‏نسبت به آنها مقام علمي بالاتري داشتند. در ادامه مطرح كردند كه تك تك‏ ‏مواد قانون اساسي مشروط است به اصل چهارم قانون اساسي و اصل‏ ‏چهارم هم مشروط است به موازين اسلامي ، موازين اسلامي هم مشروط‏ ‏است به فهم فقهاي شوراي نگهبان . ‏‏حال با توجه به اين كه اگر اين مقدمات درست باشد خواهشمنديم ما را‏ ‏راهنمايي كرده و در صورت موافقت با پرسش هاي زير درج در نشريه‏ ‏چشم انداز ايران پاسخ دهيد. باشد كه گامي در جهت احياي قانون اساسي‏ ‏ثمره انقلاب برداشته شود.

‏ ‏1 – جايگاه قانون اساسي و قانونگرايي (با توجه به نمونه قانون اساسي‏ ‏انقلاب مشروطيت و انقلاب اسلامي ) در اسلام چيست ؟
‏ ‏2 – آيا مي‎توان قانون اساسي را در رديف احكام اجتماعي قرآن كه بر احكام‏ ‏فردي اولويت دارد تلقي كرد؟
‏ ‏3 – آيا تفسير قانون اساسي توسط فقهاي محترم شوراي نگهبان بايستي‏ ‏روش ، چارچوب و آيين نامه اي داشته باشد يا نه ، يعني وفادار به متن قانون‏ ‏اساسي باشد كه مشروعيت هم دارد و يا اين كه بايد به موازين فقهي و‏ ‏اجتهاد مصطلح ارجاع داده شود؟

‏ ‏پي نوشت ها:

‏1 – امام در پيامي به خبرگان قانون اساسي تأكيد دارند كه نخست ، قانون اساسي و ديگر قوانين‏ ‏صددرصد براساس اسلام باشد و اگر يك ماده هم برخلاف احكام اسلام باشد تخلف از جمهوري و‏ ‏آراي اكثريت قريب به اتفاق ملت است . مي‎توان نتيجه گرفت كه تك تك مواد قانون اساسي جمهوري‏ ‏اسلامي از نظر امام ، تعدادي از مراجع و فقها مشروعيت داشته و مغاير با موازين اسلام نيست.‏ ‏دوم، قانون از صراحت و روشني مفاهيم برخوردار باشد به نحوي كه امكان تفسير و تأويل غلط در‏ ‏مسير هوس هاي ديكتاتورها و خودپرستان تاريخ در آن نباشد. ‏سوم، قانون، حقوق و مصالح تمام قشرهاي ملت را حفظ و حمايت نمايد و دور از تبعيض هاي ناروا‏ ‏باشد و … (صورت مشروح مذاكرات مجلس بررسي نهايي قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران ، جلد‏ ‏اول ، ص 5).
‏2 – قصص : 5.
‏
‏با تشكر – لطف الله ميثمي ‏

‏پاسخ آيت الله العظمي منتظري:
‏ ‏
‏‏بسم الله الرحمن الرحيم

‏ايميل و نامه شما كه متضمن چند سؤال در مورد جايگاه قانون اساسي در‏ ‏اسلام و ملاك اسلامي بودن آن و نيز نقش شوراي نگهبان در تفسير قانون‏ ‏اساسي و چارچوب آن بود واصل و ملاحظه شد. ‏ضمن تقدير از توجه و پيگيري شما نسبت به مسائل مهم و كليدي كشور‏ ‏يادآور مي‎شوم:

‏اينجانب نسبت به نقاط قابل تأمل در قانون اساسي مواردي را قبلا متذكر‏ ‏شده ام كه در كتاب «ديدگاهها» وجود دارد و نكات گفتني ديگري هست كه‏ ‏فعلا مجال بيان آنها نيست ، اما به طور اجمال نسبت به سؤالات فعلي شما‏ ‏چند نكته را متذكر مي‎شوم :

1 – اصل قانونگزاري و قانونگري در جامعه در راستاي حفظ نظم آن و‏ ‏استيفاي حقوق از بديهيات عقل عملي و زيرمجموعه هاي حسن عدالت‏ ‏است كه شرايع الهي نسبت به آن حكم تأسيسي و مولوي و خارج از‏ ‏چارچوب فهم همگاني عاقلان ندارند، ولي به لحاظ اينكه از نظر عقل و‏ ‏عقلائي بايد تشريع و تدوين هر قانوني مبتني بر مصالح و مفاسد باشد و از‏ ‏ديدگاه اديان آسماني كه به هدف سوق دادن انسان از فرش طبيعت و عالم‏ ‏ماده به عرش برين ماوراء طبيعت و گشودن دريچه هاي عالم معنا از سوي‏ ‏حق تعالي فرو فرستاده شده اند، مصالح و مفاسدي كه بايد ملاك تشريع‏ ‏قوانين باشند منحصر به اموري كه زندگي دنيوي انسان را تأمين كند نيست ،‏ ‏بلكه بايد با توجه به هدف اصلي شرايع وحياني و تحقق و تأمين نيازهاي‏ ‏مادي و معنوي و دنيا و آخرت مورد نظر و سنجش و كشف قرار گيرند، و‏ ‏چنين نظر و سنجشي ديدي تيزبين و فراتر از افق انسان مادي مي‎خواهد.‏ ‏براين اساس تنظيم قانون و تشريع و گرايش عملي و اجرايي به آن بايد بر پايه‏ ‏قوانين شرع و عدم مخالفت با آن صورت پذيرد; و در موارد تعارض با آن ،‏ ‏جانب شريعت اتخاذ گردد; مگر در مواردي خاص كه با ديد كارشناسان‏ ‏ديني و امور جامعه مصلحتي برتر وجود داشته باشد، كه در اين قبيل موارد‏ ‏كه در حقيقت از موارد تزاحم ملاكات احكام اولي و ثانوي ديني مي‎باشد با‏ ‏توجه به احكام ثانوي ديني كه ناظر به موارد اضطرارند ترجيح با جانب‏ ‏مصلحت اهم و برتر است . و بنابراين اصل قانونگزاري و قانونگرايي امري‏ ‏عقلايي بلكه براساس پذيرش حسن عقلي عدل امري عقلي و برون ديني‏ ‏است ، ولي كيفيت تنظيم و مفاد و اجراي آن در جامعه ديني امري درون‏ ‏ديني است كه بايد بر پايه قواعد شرع تحقق يابد.
‏ ‏
‏2 – قبول احكام ثانوي مستلزم ولايت مطلقه فقيه نمي باشد، زيرا تمام‏ ‏فقهائي كه ولايت مطلقه فقيه يا اصل ولايت فقيه را قبول ندارند قائل به‏ ‏احاكم اوليه و ثانويه مي‎باشند، منتها بحث در تشخيص موارد احكام ثانويه‏ ‏است ; كه طبعا در احكام فردي به عهده خود مكلف است و در احكام‏ ‏اجتماعي كه به حاكميت مربوط است به عهده اهل خبره مورد قبول‏ ‏حاكميت و مردم مي‎باشد.
‏ ‏
‏3 – اكثر اصول قانون اساسي يا قوانين عادي اولا: مستلزم و به معناي تغيير‏ ‏حلال و حرام دين نيست تا خيال شود با «حلال محمد حلال الي يوم القيامة‏ ‏و حرامه حرام الي يوم القيامة » منافات دارد، زيرا قانونگزاران در قوانين مذكور‏ ‏درصدد تشريع احكام يا استنباط آنها نبوده اند، بلكه درصدد تشخيص و‏ ‏تنقيح موضوعات احكام بوده اند، آن هم موضوعاتي كه تعيين آنها و بيان‏ ‏حدود و شرايط و موانع آنها با شارع نمي باشد. و نيز درصدد احراز عناوين‏ ‏اولي و ثانوي موضوعات احكام و كيفيت اجراء احكام اولي و ثانوي بوده اند‏ ‏و اين گونه امور برعهده شارع مقدس نمي باشد و كاملا عرفي و عقلائي‏ ‏خواهد بود.
‏ثانيا: اصل چهارم قانون اساسي به مناسبت حكم و موضوع مربوط به آن‏ ‏اصولي است كه در ارتباط با احكام شرع باشد; بنابراين اصولي كه به‏ ‏چگونگي انتخاب مديران جامعه يا نحوه اداره جامعه و يا احراز و اجراء‏ ‏احكام شرع مربوط است ، موضوعا از اين اصل خارج مي‎باشند.
‏‏ثالثا: ارائه برداشتي از اصل چهارم كه موجب بي اثر شدن قانون اساسي‏ ‏گردد، نه مقصود تدوين كنندگان قانون اساسي بوده و نه اكثريت مردمي كه به‏ ‏آن رأي مثبت دادند چنين برداشتي داشته اند. و در هر صورت چون قانون‏ ‏اساسي مربوط به مديريت كلان جامعه و تصرف در شئون مختلف آن‏ ‏مي‎باشد، اكنون كه نزديك به سه دهه از آن مي‎گذرد و تركيب جمعيت به‏ ‏طور غالب تغيير كرده ، قانون اساسي كشور بايد مورد رضايت اكثريت مردم‏ ‏حاضر قرار گيرد.
‏ ‏
‏4 – شما مي‎دانيد مبناي فقهي اينجانب در مورد ولايت فقيه با مبناي فقهي‏ ‏مشهور و مرحوم امام در كتب فقهي ايشان تفاوت دارد. ايشان ولايت فقيه را‏ ‏از باب نصب مي‎دانستند و طبعا لوازم خاص خودش را خواهد داشت ، ولي‏ ‏اينجانب ادله نصب را از نظر ثبوت و اثبات مخدوش مي‎دانم كه در جلد اول‏ ‏كتاب «ولاية الفقيه » به تفصيل متعرض آن شده ام . بنابر نظريه نخب ،‏ ‏مشروعيت ولايت «فقيه جامع الشرايط» موقوف به انتخاب صحيح او توسط‏ ‏مردم و بيعت آنان با او مي‎باشد، و قهرا مردم كه يك طرف عقد بيعت هستند‏ ‏حق دارند ضمن بيعت و انتخاب ، مدت ولايت را محدود و نيز شرائطي را كه‏ ‏خلاف شرع نباشد و مصلحت مي‎بينند در آن مقرر نمايند; و فقيه منتخب نيز‏ ‏شرعا بايد مطابق شرايط مندرج در بيعت عمل نمايد. مطابق نظريه نخب‏ ‏همان گونه كه اصل نصب به ولايت از نظر دليل مخدوش است ، به طريق‏ ‏اولي دليل ولايت مطلقه فقيه – به معناي رائج و معمول فعلي – نيز مخدوش‏ ‏مي‎باشد. و به همين جهت اينجانب در همه پرسي بازنگري قانون اساسي كه‏ ‏ولايت مطلقه را به آن اضافه كردند شركت نكردم و به آن رأي ندادم . بنابر اين‏ ‏اساس همان گونه كه مشروعيت ولايت فقيه جامع الشرايط موقوف به رأي‏ ‏مردم است مشروعيت اجرائي قانون اساسي كه ضوابط كلي مديريت كشور‏ ‏را معين مي‎كند نيز بستگي به آراء مردم دارد، زيرا اعمال قانون اساسي در‏ ‏كشور نوعي تصرف در مقدرات مردم و ايجاد محدوديت براي سلطه آن‏ ‏نسبت به نفوس و اموال و كشورشان مي‎باشد، و تصرف در سلطه ديگران‏ ‏بدون اجازه شارع مقدس و رضايت آنان جايز نيست . البته عدم مخالفت هر‏ ‏يك از اصول قانون اساسي با اسلام توسط خبرگان قانون اساسي كه بسياري‏ ‏از آنان از مجتهدين و اسلام شناسان متعهد بوده اند تضمين شده است و‏ ‏جاي ترديد نمي باشد.
‏ ‏
‏5 – تفسير اصول قانون اساسي – چنانچه نياز به تفسير داشته باشند – هرچند‏ ‏مطابق اصل 98 به عهده شوراي نگهبان است ، اما تفسير هر متني ضابطه و‏ ‏قاعده اي دارد; و مهمترين ضابطه و قاعده آن اين است كه نبايد مخالف نص ‏ ‏و ظاهر آن متن و فهم اهل لسان از كلمات و لغات و اصطلاحات مندرج در‏ ‏متن باشد، چنان كه نبايد مخالف اراده و نظر ماتن و قانونگزار و هدف او از‏ ‏تدوين قانون باشد; وگرنه موجب نقض غرض خواهد بود. و اگر گفته شود‏ ‏فقهاي شوراي نگهبان چون منصوب ولايت مطلقه فقيه هستند حق دارند‏ ‏قانون اساسي را مطابق مصلحت زمان تفسير كنند، بايد گفت لازمه اين‏ ‏تصور، بطلان قانون اساسي به كلي و عدم نياز به آن و صوري بودن آن است ،‏ ‏در صورتي كه مردم هرگز چنين نظري نداشتند و آن را به عنوان ميثاق انقلاب‏ ‏تلقي كردند. نظر مرحوم امام نيز چنين نبود، ايشان هم در تدوين قانون‏ ‏اساسي و هم در عمل به آن كاملا جدي بودند و هرگز آن را صوري و ظاهري‏ ‏نمي دانستند. بنابراين هر تفسيري كه مخالف نص يا ظاهر قانون اساسي و نيز‏ ‏روح آن باشد شرعا و قانونا اعتباري ندارد.
‏ ‏
‏6 – به نظر مي‎رسد نگراني كه در مورد تفسيرهاي خاص شوراي نگهبان‏ ‏وجود دارد كه عوارض آن از جمله در انتخابات مختلف و اعمال نظارت‏ ‏استصوابي در چند سال گذشته ظاهر شده يكي از علل آن يكدست بودن‏ ‏فقهاي شوراي نگهبان از نظر ديدگاه فقهي و سياسي مي‎باشد، به يقين اگر‏ ‏شوراي نگهبان از نظر فقهي و سياسي يكدست نبود علاوه بر اينكه تضارب‏ ‏آراء و افكار بهتر صورت مي‎گرفت مشكلات مربوط نيز به وجود نمي آمد، و‏ ‏چه بسا مرحوم امام هم تشكيل شوراي مصلحت را لازم نمي ديدند.
‏ ‏در شرايط فعلي و با ساختار كنوني قانون اساسي و صرف نظر از نكات ذكر‏ ‏شده علاج موقت همين است كه تركيب فقهاي شوراي نگهبان از حالت‏ ‏يكدست بودن و تمايل داشتن به جناح خاص خارج شود، تا هم در اثر‏ ‏تضارب آراء و افكار مختلف نتايج مطلوبتري به دست آيد و هم پشتوانه‏ ‏مردمي بيشتري داشته باشد; و عملا بسياري از اين بدبيني ها و فاصله ها از‏ ‏بين برود. البته تمايل داشتن به جناح خاص اگر موجب تضييع حقوق انسانها‏ ‏نگردد نافي عدالت آنان نيست ، ولي عوارض منفي آن براي مديريت كشور و‏ ‏حفظ حقوق تمام جناحهاي سياسي علاقه مند به نظام جمهوري اسلامي‏ ‏قابل انكار نمي باشد.

‏حسينعلي منتظري

منبع: پایگاه اینترنتی دفتر آیت‏الله منتظری

چهار وکیل دادگستری در نامه سرگشاده‌ای به محدودیت‌های اعمال شده برای وکلای معترضان به نتیجه انتخابات که محاکمه آنها از شنبه هفته گذشته آغاز شده است، اعتراض کردند.

به گزارش «زمانه» این چهار وکیل در نامه‌ای که خطاب به آیت‌الله محمود هاشمی شاهرودی رئیس قوه قضائیه نوشته‌اند، از اینکه ماموران اطلاعاتی و قضایی، مانع ورود آنها به دومین جلسه محاکمه برخی موکلان‌شان شده‌اند، به شدت انتقاد کرده و خواستار رفع این محدودیت‌ها شده‌اند.

نسرین ستوده یکی از وکلایی است که در گفتگو با رادیو زمانه اعلام کرد که روز شنبه از سوی ماموران اطلاعات تهدید به بازداشت شده است. خانم ستوده گفت که ماموران پروانه وکالت او را گرفته و مانع از ووردش به جلسه دادگاه شده‌اند.

‌«تعیین وکیل تسخیری برای معترضینی که بسیاری از آنها از حقوق قانونی خویش جهت اعلام اعتراض‌شان استفاده کرده‌اند، به نگرانی‌هایی دامن می‌زند که آیا از پیش مجازات‌های غیرمنتظره‌ای برای متهمان در نظر گرفته شده است»

این وکیل دادگستری اظهار داشت که در این نامه، از آقای شاهرودی سئوال شده است: «اگر وکلاء متهمان در معرض چنین تهدیدها و فشارهایی هستند، متهمان، خود تحت چه شرایطی قرار دارند؟» مقام‌های قضایی جمهوری اسلامی محاکمه برخی بازداشت‌شدگان حوادث اخیر را به اتهام‌هایی از قبیل «اقدام علیه امنیت ملی، جاسوسی و اغتشاش» از شنبه هفته گذشته آغاز کرده‌اند. در دو جلسه‌ای که تاکنون برگزار شده است، بسیاری از وکلای «متهمان» اجازه حضور در دادگاه نیافته‌اند و به جای آنها وکلای تسخیری در دادگاه حاضر شده‌اند.

این چهار وکیل با اعتراض به چنین اقدامی، اعلام کرده‌اند: «تعیین وکیل تسخیری در جرائم مستوجب اعدام، قصاص، رجم و حبس ابد، و در مواردی مجاز است که متهم، وکیل معرفی ننماید. در حالی‌که بسیاری از متهمان پرونده‌ معترضین به انتخابات توانایی معرفی وکیل و انتخاب آن را داشته‌اند.» نها افزوده‌اند: ‌«تعیین وکیل تسخیری برای معترضینی که بسیاری از آنها از حقوق قانونی خویش جهت اعلام اعتراض‌شان استفاده کرده‌اند، به نگرانی‌هایی دامن می‌زند که آیا از پیش مجازات‌های غیرمنتظره‌ای برای متهمان در نظر گرفته شده است؟»

این وکلای دادگستری همچنین از آقای شاهرودی خواسته‌اند که محدودیت‌ها در ملاقات با موکلان خود و خواندن پرونده‌های آنها را نیز برطرف کند. در این نامه از آقای شاهرودی سئوال شده است: «اگر وکلاء متهمان در معرض چنین تهدیدها و فشارهایی هستند، متهمان، خود تحت چه شرایطی قرار دارند» مینا جعفری، عبدالصمد خرمشاهی، نسرین ستوده و محمد مصطفایی چهار وکیلی هستند که این نامه را امضا کرده‌اند.

از زمان آغاز اعتراض‌ها به نتیجه انتخابات در ایران، پنج وکیل دادگستری از سوی نیرو‌های امنیتی و اطلاعاتی بازداشت شده‌اند

در حالی که اخباری درباره بازداشت امیر اصلانی کارشناس ارشد برق از دانشگاه علم و صنعت و مدیر عامل یک شرکت نرم افزاری منتشر شده، یک منبع آگاه در گفت وگو با «آینده» این خبر را تایید کرد.گویا وی ظهر روز شنبه از مقابل شرکتش بازداشت شده است.این منبع آگاه اظهار کرد که اتهام نامبرده، فرستادن ای میل هایی با محتوای توهین به محمود احمدی نژاد، رییس جمهور در سطح وسیع بوده است.

محمد علی جعفری فرمانده کل سپاه پاسداران با اعلام این که اولویت اصلی سپاه بر مبارزه با تهدید نرم است گفت«ما هم اکنون نمی‌توانیم ادعا کنیم همه این ماموریت را به صورت کامل انجام داده‌ایم بلکه به صورت یک ماموریت مبنایی و شاخص در کل سپاه قابل اجراست .»

فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی گفت «استراتژی سپاه در تهدید نرم به صورت پیشگیرانه، اشراف اطلاعاتی کامل روی نوع تهدید، زمان وقوع و برنامه برای پیشگیری از به وجود آمدن تهدید است.»

به گزارش آفتاب، «محمدعلی جعفری» صبح روز سه شنبه در همایش سراسری فرماندهان نواحی نیروی مقاومت بسیج ادامه داد «امروزه در نظام جمهوری اسلامی ایران مقابله با تهدید نرم در اولویت بوده و عزم همگانی فرماندهان و مسئولان سپاه را در تحقق این موضوع مهم می‌طلبد».

وی ضمن بیان تهدید نرم به عنوان یکی از مهمترین تهدیدات عصر کنونی نظام افزود «از سال گذشته برنامه‌های اصلی بسیج اعم از تهدید نرم، عمق بخشی داخلی و تحقق ارتش 20 میلیونی مورد بحث و بررسی قرار می‌گرفت و تصور می‌شد که تهدید نظامی و سخت در اولویت است ولی با بررسی‌های دقیق این نتیجه حاصل شد که نیاز کنونی نظام مقابله با تهدید نرم شامل مسایل فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی است.»

سردار جعفری افزود «ما هم اکنون نمی‌توانیم ادعا کنیم که همه این ماموریت را به صورت کامل انجام داده‌ایم بلکه به صورت یک ماموریت مبنایی و شاخص در کل سپاه قابل اجراست و اقدامات ساختاری و برنامه‌های دیگر آن در حال اجراست.»

وی همچنین ضمن تاکید بر این نکته که ماموریتی که سپاه برای نواحی و اقشار بسیج قایل است مقابله با تهدیدات نرم و عمق بخشی داخلی انقلاب است افزود «استراتژی سپاه در تهدید نرم به صورت پیشگیرانه، اشراف اطلاعاتی کامل روی نوع تهدید، زمان وقوع و برنامه برای پیشگیری وقوع و به وجود آمدن تهدید است.»

وی خاطرنشان کرد «سپاه بر اساس اصل 150 قانون اساسی حافظ دستاوردهای نظام بوده و مهمترین و بزرگترین دستاورد نظام جمهوری اسلامی است و سپاه و سایر فرماندهان نواحی به فراخور هر گونه تهدید نرم باید تشخیص بدهند چه نوع عامل پیشگیرانه‌ای موثر و مفید است و بدان عمل کنند.»

این اظهارات فرمانده کل سپاه پاسداران در حالی منتشر شد که یدلله جوانی رییس اداره سیاسی سپاه پیش از این در هفته نامه صبح صادق ارگان رسمی سپاه پاسداران اصلاح طلبان را به مقدمه چینی برای انقلاب مخملی متهم کرده و خواستار محاکمه میرحسین موسوی ، مهدی کروبی، محمد خاتمی و موسوی خویینی ها شده بود.

رییس اداره سیاسی سپاه همچنین پیش از این در 20 خردادماه و تنها دو روز مانده به انتخابات نیز گفته بود «فراخوان عمومی از هواداران برای استفاده از رنگ سبز به صورت روسری، مانتو، کلاه، مچ بند، شال، تی‌شرت و گره زدن نوار سبز به آنتن و برف پاکن خودروها، اهدافی فراتر از ایجاد یک شور و نشاط انتخاباتی در جامعه و بین هواداران را دنبال می‌کند.»
یدالله جوانی در ادامه اصلاح طلبان را پیش از برگزاری انتخابات تهدید کرده و گفته بود« ما هر حرکتی برای انقلاب مخملی را در نطفه خفه خواهیم کرد.»

پس از جریان انتخابات و حجم وسیع دستگیری ها، اکثریت مراجع عظام، با تشکیل جلسات محرمانه و گاه با صدور بیانیه ای کوشیدند، به اوضاع پس از انتخابات و رییس جمهور شدن دوباره احمدی نژاد، واکنش هایی نشان دهند. کوشش و تلاش مراجع با در نظر گرفتن نقش پر رنگ آنها در پیروزی انقلاب سال 57، و تاثیری که این روزها می توانند بر جنبش سبز ایران بگذارند، بسیار درخور توجه است.

تعداد مراجع عظام ساکن ایران که در قید حیات هستند مجموعا به 19 نفر می رسد که عده ی قابل توجهی از آن ها در انزوا و بایکوت خبری قرار داشتند که بخشی از آن ها با دیدن تقلب در انتخابات، اعتراضات وسیع مردمی، اقدامات تعجب برانگیز احمدی نژاد درمورد انتصاب رحیم مشایی، سرکوب شدید معترضان داخلی و در عوض سکوت کردن در مقابل جنایات چین، سوانح پی در پی هوایی که در نهایت علتش را \»عامل ناشناخته\» اعلام می کنند و برگزاری دادگاه های نمایشی و … همه و همه دست به دست هم دادند تا بخشی از مراجع، سکوت اجباری خود را بشکنند و در قالب پاسخ دادن به نامه ها و یا بیانه هایی نارضایتی خود را از وضع حاکم و جریان حاکم ابراز کنند.

آیت الله منتظری»، «آیت الله یوسف صانعی»‌، «آیت الله بیات زنجانی» و «آیت الله دستغیب» جزو مخالفان جریان حاکم و موافقان و حامیان علنی جنبش سبز هستند که شجاعت شان در بیان حق، اگرچه به قیمت محرومیت و حصر باشد، جایگاهشان را در میان مردم فراتر از مرجعیت قرار داده است، کسانی هم هستند که عدم رضایت خود را از جریان حاکم و حمایت خود را از جنبش بوجود آمده ی مردمی، تلویحی ابراز کرده اند-تا امروز البته.

1. آیت الله وحید خراسانی با توجه به حوادث پس از انتخابات، عدم رسیدگی به وضعیت انکار ناپذیر بازداشت شدگان و محدودیت های احتمالی رییس قوه قضاییه در پیگیری این اتفاقات، طبق اخبار غیر رسمی در پاسخ به مشورت دامادش صادق لاریجانی که احتمال تصدی ریاست قوه قضاییه را بر عهده خواهد گرفت هشدار داد: با پذیرش پست ریاست قوه قضاییه، آخرت خود را از دست خواهی داد.

2. آیت الله موسوی اردبیلی در دیداری که با کمیته های دانشجویی ستادهای میرحسین موسوی داشت به پرداخت های نقدی در آستانه انتخابات اشاره کرد و گفت: آنها دلشان به حال فقرا نمی سوزد، نباید با گفتن دروغ، پول دادن و انکار سوابق دیگران، رای جمع کرد. و پس از انتخابات هم برای یافتن راهی برای برون رفت از بحران بوجود آمده، همراه آیت الله شبیری زنجانی به دیدار آیت الله منتظری رفتند و در دیدار با اعضای شورای نگهبان هم نگرانی و اعتراضش را نسبت به خشونت های صورت گرفته برای سرکوب اعتراضات نشان داد و گفت: نباید با استفاده از قوه قهریه اعتراضات مردم را ساکت کرد» و خواستار رعایت حقوق افراد بازداشت شده، آزاد کردن افراد بی گناه و دلجویی از خانوادههای داغدیده شد.
3. شبیری زنجانی در دیداری که با هاشمی رفسنجانی داشت او را بخاطر نوشتن خاطرات انقلابی اش تحسین کرد و دیدار محرمانه ای هم با آیت الله منتظری درباره مسائل پس از انتخابات داشت.

4. مکارم شیرازی نفرستادن پیام تبریک به احمدی نژاد، انتقاد از ادبیات و لحن خشن صدا و سیما و فتوایی که درباره عدم مشروعیت مشایی صادر کرد کافی ست تا دیدگاه این مرجع تقلید در باره جریانی موسوم به جریان احمدی نژاد و شاید فراتر، آشکار شود.

5. صافی گلپایگانی که در جریان انتخابات در دو واکنش، مخالفتش را از جریان حاکم ابراز کرد. اولین واکنش، صدور اطلاعیه ای بود برای تکذیب شاسعه ی حمایت ایشان از احمدی نژاد و دومین واکنش، صدور بیانیه ای بود در اعتراض به ایرنا و اخبار 20:30 که خبر شکایت این مرجع از فیلم مستند میرحسین موسوی را منتشر کرده بودند. در بخشی از آن بیانیه آمده : » روز یکشنبه 10/3/88خبرگزاری دولت، ایرنا همگام با بخش خبری 20:30 در اقدامی اسف بار و تامل برانگیز اقدام به خبرسازی پیرامون مرجعیت شیعه و مسئله انتخابات نمود» و » این قبیل بی‌سامانی‌ها و اقدامات سوء که نمونه ای از آن متاسفانه امروز از سوی رسانه ملی و خبرگزاری دولت، صورت پذیرفت باعث ایجاد فضای بی‌اعتمادی و سوء ظن در میان مردم می‌گردد و اقدامات معدود جاهلانی که برای رسیدن به مقاصد سیاسی خود حتی از خبرسازی و دروغپردازی پیرامون مرجعیت، ابایی ندارند موجب ایجاد التهاب در جامعه است.

اما به جز «آیت الله خامنه ای» و «آیت الله نوری همدانی» و «آیت الله مسلم ملکوتی» که اولی جزو حامیان احمدی نژاد است و دومی و سومی، به احمدی نژاد تبریک گفتند، مراجع دیگری هم هستند که در سکوت و بی طرفی نسبی و بعضا مطلقی به سر می برند که برخی اعتقادشان بر این است که این سکوت، نشانه ی خوبی برای رهبری نیست و چیزی جز مشروع ندانستن کل نطام را نشان نمی دهد. اما در میان آن ها «آیت الله محمد ابراهیم جناتی» که از جمله مراجع همگام با تغییرات روز دنیا و روشنفکری است که فتواهایی هم مشابه فتواهای مرجع مورد غضب قدرت حاکم یعنی آیت الله صانعی دارد از جمله آنکه مرد بودن در مجتهدى که مورد تقلید قرار مى‏گیرد شرط نیست» و یا » تصدى مقام قضاوت توسط زن در صورتى که شرایط آن را دارا باشد، مانعى ندارد.
اما آن مراجعی که هنوز در سکوت به سر می برند «آیت الله جعفر سبحانی» است که علی رغم دیدارهایی که با صافی گلپایگانی و شبیری زنجانی برای بررسی مسلئل پس از انتخابات داشته است اظهار نظر آشکاری نکرده است و یا آیات عظام «سید صادق شیرازی»، «محمد صادقی تهرانی» و «سید صادق روحانی» هم که انتقاداتشان سر دراز دارد و محدود به این انتخابات و این دولت نمی شود هم هنوز ترجیح داده اند ساکت بمانند و از قدرت عظیمی که در دستشان هست و با حمایت مردم، تبدیل به قدرتی شکست ناپذیر می شود استفاده نکنند- فعلا. و به این نیندیشند که شاید حمایت و استمداد و تظلم خواهی خیل عظیم مردم که امروز پای خواسته هایشان ایستاده اند، از طریقی دیگر به نتیجه برسد و زمانی بیاید که این مراجع، مردم را برای بار دیگر و برای رفتن به سرایی حتما بهتر از سرای امروز ما، تنها بگذارند و فقط حسرت بماند و دریغ از آنکه ای کاش خواسته های شرعی و قانونی این جمعیت عظیم از راه «دین» به نتیجه می رسید…

مقاله ای از بابک داد ، به نقل از وبسایت او (سه شنبه 20 مرداد )

http://www.babakdad.blogspot.com/

در هفته اول مردادماه، سي و چند روز بعد از كوچ اجباري از خانه و اختفاء و زندگي مخفي، پسرم دچار «گوش درد» شديدي شد و نيمه هاي شب، مجبور شدم او را به درمانگاه شهرستاني كه آن روزها در يكي از خانه هاي آن مخفي شده بوديم ببرم.

داخل درمانگاه، پيرمرد رنجوري را ديدم كه زير دستان پسرك نوجوانش را گرفته و نرم نرمك او را از درمانگاه بيرون مي آورد. كمكش كردم. پسرش نمي توانست راه برود و خودش هم جاني نداشت كوله اش كند. من زير بغلش را گرفتم و تقريبا» از زمين بلندش كردم و با خودم كشاندم. چند تاكسي ايستاده بودند اما رقمهايي گفتند كه لابد براي پيرمرد زياد بود و داشت پا به پا ميشد. خواستم پولي به او بدهم اما ديدم پسرم از داروخانه درمانگاه بيرون آمد و داروهايش را كه خريده بود، نشانم داد كه يعني برويم. دكتر به او گفته بود گوشش عفوني شده و با آنتي بيوتيك خوب مي شود و چيز خطرناكي نيست.

به پيرمرد گفتم خودم ميرسونم تون. او و پسرش را نشاندم صندلي عقب و راه افتاديم به سمت حومه جنوبي شهرستان. آرام با اشاره دستش مسير را نشانم مي داد. خيابانها خلوت بود و تند مي راندم. پسرش 17 يا هجده ساله به نظر مي رسيد. گفتم:« اسمت چيه جوون؟» پدرش زير لب جواب داد:«مهدي!» بعد انگار با خودش گفت:«يا مهدي صاحب الزمان! خودت تقاصشو بگير!» گفتم:«ايشالا چيزيش نيست! مهدي جان! تو بايد مقاوم باشي! چيه مثه پيرمردا شدي؟ محكم باش!» گفتم:« تصادف بوده؟ لابد با موتوري چيزي شيطنت كردي ها!» و لبخندي زدم تا فضا عوض شود. اما مثل اينكه همان شوخي من، يك چيز تلخ را در اين پدر و پسر زنده كرد. از توي آينه نگاهشان كردم. ديدم پيرمرد اشك مي ريزد و پسرش به هم ريخته! برگشتم به پسرم نگاهي كردم. او هم تلاشش را كرد تا فضا را عوض كند، برگشت و از «مهدي» پرسيد:« چندسالته مهدي؟ پيش هستي (پيش دانشگاهي) يا سّوم؟» پسرك باز جوابي نداد. در سكوتي سنگين رسيديم به خانه آنها. وقتي پيرمرد خواست پسرش را از ماشين پياده كند، زير لب چيزي گفت كه بدنم را لرزاند. به لهجه محلي گفت. چيزي شبيه اينكه «چه خبر از دل من داري يا مهدي»!؟

تا در خانه كمكشان كردم و ناله هاي ريز «مهدي» زير گوشم بود. گفتم نگفتي چش شده؟ تصادف كرده؟ عمل كرده؟ چي شده؟ پيرمرد اشك مي ريخت! فقط آه مي كشيد و زير لب نفرين مي كرد.كنجكاو شدم بدانم.

پسرم را بردم و گذاشتم خانه پيش خانواده مان و دوباره راه افتادم سراغ خانه پدر «مهدي»! به پيرمرد گفته بودم مي روم و بعد مي آيم و او هم مخالفتي نكرده بود. خواستم برايش مرهمي باشم. مي توانستم اقلا» گوش خوبي براي شنيدن حرفهايش باشم. از گفتگو با مردم شهرهايي كه سفر مي كنم، خيلي چيزها ياد گرفته ام. تلخ يا شيرين، فرقي ندارد. هر كجاي اين سرزمين، شيريني آشنايي با مردم و تلخي ستمي كه هر كدام به نوعي مي كشند، برايم سرشارند از تجربه ها. گاهي چيزي كه مي نويسم، حرف كسي است كه در همدان برايم گفته، يا درددل كسي است در شمال يا اصفهان. خيلي از اينها ديگر حرفهاي شخص من نيستند.حرفها و دردهاي مردماني است كه اينجا و آنجا مي بينم. مردمي كه سهراب سپهري آرزو كرده بود«كاشكي اين مردم، دانه هاي دلشان پيدا بود!» و بلافاصله دريافته بود كه اگر بتواند دانه هاي دل خونين مردم را مانند دانه هاي انار ببيند، شايد تحملش آسان نباشد: «مي پرد در چشمم آب انار!» اين روزها، دانه هاي دل مردمان بسياري را ديده ام، كه سرخ بوده اند و خونين! و «غم»، در دانه هاي دل خونين خيلي از آنها پيداست! شايد براي همين است كه من و پيرمرد، زود جور شديم و او سفره دلش را برايم باز كرد. تو گويي همديگر را سالهاست مي شناسيم.

وقتي رسيدم، خواهر بزرگ «مهدي» در را باز كرد. نمي دانم چرا مرا «آقاي دكتر!» صدا كرد. ديگر اين كلمه از زبانش نيفتاد. من هم مخالفتي نكردم. «عاقله زني» حدودا» 46 ساله بود كه غمي بزرگ در چشمهايش بود. فقط او و مهدي و پدر پيرشان در خانه بودند. چند سالي بود كه مادرشان مرحوم شده بود و مهدي از كودكي، مادر نداشت و اين خواهر دلسوز، برايش مادريها كرده بود. اينكه از كجا شروع كرديم به صحبت و چطور بحث را كشاندم به مريضي «مهدي» و چطور پيرمرد اعتماد كرد سفره دلش را برايم پهن كند، طولاني است. بماند.

بحثهاي حاشيه اي را حذف مي كنم و سرگذشت دردناك پسر 18 ساله اي را مي گويم كه حالا رنج عفونت روده و آسيب جدي مقعد امانش را بريده و افسردگي شديدي دارد و بخصوص خطر بيماري مهلك ايدز هم تهديدش مي كند. بدتر از همه اينكه، از علت اين بيماري و اين جراحتها، حتي خجالت مي كشند به فاميل خود هم حرفي بزنند. اما گشودن عقده دل براي يك مرد غريبه، حداقل اين خوبي را دارد كه دل آدمي را سبك مي كند. پايد پيرمرد به همين دليل، حرفهاي دلمه شده روي دلش را با من گفت و كمي سبك شد.

***

مهدي پارسال با پسر دائي اش به تهران رفت تا كار پيدا كند. چندجايي كارگري كردند و بالاخره در يك پيتزافروشي در خيابان آزادي كاري پيدا كردند و شبها همانجا مي خوابيدند. مهدي درسش را نتوانسته بود ادامه بدهد. عكس خندان او روي طاقچه، زمين تا آسمان با اين پسرك پژمرده و زرد و افسرده حال فرق داشت. در عكس زيبا و خندان بود، با چشماني براق و حالا پيرمردي شده بود كه فقط موهايش سفيد نشده باشد؛ فرتوت و پژمرده.

مهدي روز 25 خرداد به دستور صاحب پيتزافروشي، از عصر مغازه را تعطيل مي كند و از پشت شيشه ها بيرون (راهپيمايي سكوت 25 خرداد) را نگاه مي كند. يك پارچه سبز هم به مچش بسته بود و مهندس موسوي را دوست مي داشت. پسر دائيش گفته او مغازه را سپرد و رفت توي پياده رو و كم كم با موج مردم راه افتاد و دور شد. از آن به بعد پسر دائي، خبري از مهدي نداشت تا بعد از 23 روز سرگرداني پدر مهدي در كلانتريها و دادگاهها، به قول خودش:«يه تيكه گوشت كبود و مريض به ما تحويل دادن و گفتن اين پسرت! زود برگردونش شهرستان وگرنه …» تهديدش كرده بودند هيچ چيزي از زنداني شدن پسرش و «چيزهاي ديگر!» به كسي نگويد و آن پيرمرد بدبخت هم نگفته بود و حالا هم داشت براي اولين بار، با من درددل مي كرد چون «بالاتر از سياهي هم مگه رنگي هست؟»

مهدي روز اول، تب داشت و هذيان مي گفت. با ديدن خون فراوان در ادرار و مدفوعش، دكتر درمانگاه برايش چند آزمايش نوشت و معاينه هاي دقيق تري كرده بود. بعد از اينكه دكتر معالج،«يواشكي» به پدر مهدي هشدار داده بود كه « طبق آزمايشهايي كه كرديم، پسرت را يك يا چند مرد، با زور مورد تجاوز جنسي قرار داده اند!» پيرمرد از حال رفته بود. «پارگي شديد مقعد» بعد از بارها تجاوز و خونريزي، مقعد و روده هاي او را دچار عفونت شديد كرده بود و بر اساس اين ظواهر مشكوك، دكتر درمانگاه مي خواست «مقامات قانوني» و كلانتري را در جريان «احتمال يك جرم» مثل زورگيري و تجاوز به عنف قرار بدهد كه پيرمرد، ماجراي «زنداني بودن پسرش» را گفته بود و كاغذ آزادي پسرش را نشان دكتر داده بود. دكتر شوكه شده بود و پيرمرد گفته بود ديگر از مقامات قانوني و پليس و مأمور مي ترسد و پسرش بدتر از او شده:« وقتي داشتيم از درمانگاه مي رفتيم، هنوز رنگ صورت آقاي دكتر، مثل گچ سفيد شده بود! فهميده بود همين مأموراي قانون(!)، اين بلاها رو سر مهدي آوردن!»

مهدي از اتفاقات روزهاي زندانش، خيلي كم حرف زده بود. چندباري هم كه مي خواست براي پدرش شرح روزهاي زندانش را بگويد، از شدت هق هق از حال رفته بود و حرفهايش ناتمام مانده بود. ظاهرا» بعد از پايان راپيمايي، در درگيري هاي خيابان آزادي، مهدي در ميان جمعي از معترضان و بسيجيان قرار مي گيرد و هول مي كند. چندين باتوم مي خورد و تا به خودش مي آيد، بدست چند بسيجي مي افتد و حسابي كتكش مي زنند. بعد او و عده اي جوان ديگر را سوار ماشيني كرده و به جايي برده اند كه بر اساس مشخصاتي كه گفته بود بايد «كمپ كهريزك» بوده باشد. چيزهايي كه از سوله ها و قفسه هاي فلزي و … كفته بود، كساني به پدرش گفته بودند :كمپ كهريزك» بوده. آنجا تعداد بسياري از دستگيرشدگان را در قفسه هاي فلزي زنداني كرده بودند و خوراك روزانه زندانيان، كتك و كابل و آويزان كردن از پاها و شكنجه هاي ديگر بود. فرداي دستگيري، يك مأمور مي آيد و مهدي و يك پسر ديگر را با كتك بيرون مي برد. جلوي بقيه زندانيان فرياد مي زده:«همتونو مثل اينا مي بريم و مي…نيم!» مهدي صداي يك مرد ديگر را شنيده كه گفته: « ببريد حامله شون كنيد اين بچه قرتيا رو!» مهدي را به اتاقكي بردند كه در فقره اول، مورد تجاوز يك مأمور قوي هيكل قرار گرفته و در حين تجاوز، از هوش رفته. بعد دوباره و دوباره. در همان روز، بيشتر از چهار مرتبه او را مورد تجاوز قرار داده بودند و خونريزي او، چنان شديد بوده كه به سلول فلزي و داغي منتقلش مي كنند كه كوچكتر بوده و به غير از «مهدي»، سه چهار پسر جوان ديگر با جراحتهاي شبيه به او در آن زنداني بوده اند. مهدي گفته «كف سلول پر از خون و پر از مگس و بوي تعفن بوده! و يكي از بچه ها انگاري از ديشب مرده بود و مأمورها نفهميده بودند!»

مهدي و چندين جوان ديگر، در طول حدود دو هفته در كمپ كهريزك، براي «آدم شدن!» و «ادب شدن!» بارها مورد تجاوز مأموران قرار گرفته بودند و در نهايت او را به بيمارستاني كه نامش را نمي داند، منتقل كردند. بعد از شتسشو و بخيه پارگي مقعد، او را بدون بستري در بخش، به زندان ناشناخته ديگري در داخل شهر تهران برده اند و بعد از حدود هفت روز گرسنگي و باتوم روزانه(!)، بالاخره او را به قيد ضمانت كتبي مبني بر «اقرار به خوش رفتاري مأموران زندان!» و تعهد به «عدم شركت در هرگونه تجمع و راهپيمايي ضد نظام!»، به پدرش تحويل دادند.

پدر بيچاره بي آنكه از واقعيت جراحتهاي مهدي خبردار باشد، پيكر نيمه جان پسرش را با اتوبوس به شهرستان محل زندگيشان منتقل مي كند و بعد از يك روز، با معاينه دكتر درمانگاه، متوجه اصل جنايتها مي شود.

حالا مهدي افسرده و با نگاهي بي روح و خيره به نقش و نگارهاي قالي، در بسترش خوابيده بود. آن عكس كجا؟ و اين چهره زرد و تكيده كجا؟ خواهرش گوشه اتاق نشسته بود و زير چادرش ضجه ميزد و نفرين مي كرد. آقاي خامنه اي و احمدي نژاد را نفرين مي كرد. چنان پر سوز نفرين مي كرد كه من از نفرين هايش ترسيدم و بر خود لرزيدم و مو بر بدنم راست شد.

آن روز گمانم اول ماه شعبان بود. پدر مهدي زير لب ذكر «يامهدي» مي خواند و دعا مي كرد تا نيمه شعبان، روز ولادت حضرت مهدي، مسئولان نظام تقاص اين ظلم و اين جنايت كثيف را پس بدهند. نمي دانم آن عدالت گستر جهان،«مهدي موعود عج» چه نگاهي به ستمكاري و جنايات نايب خودخوانده اش دارد؟ آيا آن «مهدي» به چشمان بيروح و بدن مجروح اين «مهدي» نگاهي كرده؟ و اگر نگاهش كرده، چه حالي پيدا كرده است آن امام غايب؟

وقتي از خانه پدر «مهدي» بيرون آمدم، ساعت حدود چهار صبح بود. با پيرمرد كلي رفيق شده بودم. اما هرچه اصرار كرد نماندم. دلم گرفته بود و بايد مي زدم بيرون. نفسم در نمي آمد. گمانم يك جاي مسير را اشتباهي رفتم و رسيدم به يك گندمزار. نمي دانم برق رفته بود يا آنجا آنقدر تاريك بود كه هيچ نشاني براي يافتن مسير به چشمم نمي خورد. «شبي تاريك و…» جاده را برگشتم. باز تاريكي بود. ايستادم. به آسمان نگاه كردم. بدنبال يك «كوكب هدايت» در آسمان شب چشم مي دواندم. چرا اين سرزمين، از سياهي ستم و ظلم، چنين تاريك شده؟ چرا نوري از هدايت نمي آيد؟ ما به جبران كدامين اشتباه، اسير اين سياهي شده ايم؟ كجاي مسيرمان را اشتباه رفته ايم؟ سرم را گذاشتم روي فرمان و گريستم.

قبل از رفتن، با تلفن همراهم، از «مهدي» چند عكس گرفتم. از پرونده پزشكي اش، از برگه آزاديش. به اين بهانه كه يك آشنا دارم براي رسيدگي! و قول شرف دادم براي حفظ جان مهدي و خانواده اش، عكسها را به «مقامات مسئول!» نشان ندهم. ببينيد ظلم تا كجاست كه مردم از همين «مقامات مسئول» مي ترسند و اين خانواده زخم خورده، مثل عزرائيل از مأموران نايب امام زمان وحشت دارند! «مهدي» هنوز جلوي نظرم است؛ با همان چشمان بيروحش و زندگي اش كه «نابود» شده و صدها تن مانند او كه شايد داستانشان، در دلهايشان مدفون و مكتوم است و راز خود را با هيچكس نخواهند گفت، از ترس آبرو يا تهديد مقامات مسئول!اين عكسها را براي ارائه به دادگاهي نگه مي دارم كه مطمئن هستم به زودي براي محاكمه سران نظام ضداسلامي و جنايتكاران ضدبشري تشكيل مي شود. مي گويم مطمئنم!

اگر مي پرسيد چرا چنين مطمئن هستم؟ خودم هم نمي دانم چرا؟ فقط مي دانم اركان بارگاه الهي، بيش از اين نمي تواند در مقابل نفرين جانگداز پدر و خواهر رنجديده «مهدي» و آه خود او تاب بياورند. آن ضجه هايي را كه من شنيدم و هنوز مرا هم مي لرزاند، خيلي زودتر از اينها صبر خدا را لبريز مي كنند و با «همت مردم»، بساط ظلم اين نظام فاسد در هم خواهد پيچيد. اطمينان من، از تاثير سوز آن ضجه هاست!

کودتای اخير نشان داد سال ها تلاش اصلاح طلبان برای «اصلاح نظام از درون» بی ثمر بوده و اين نظام «اصلاح پذير» نيست و جز از طريق يک انقلاب مردمی، مقامات نظام حاضر نيستند قدرت را رها کنند و در يک انتخابات سالم، قدرت را به ديگران بسپارند. اين نظام هر «تغييری» را حتی اگر در چارچوب قوانين فعلی باشد، «براندازی» و «انقلاب مخملی» می داند

برای حاکمان انحصار طلب نظام اسلامی، وجود معضل بزرگی به نام «انتخابات» باعث دست و پاگيری های بسياری شده و با وجود بی قانونی های فراوانی که در دوره های مختلف انتخابات کرده اند، اما نمی توانند«اصل انتخابات» را کاملا» تعطيل کنند وگرنه در انجام اين کار هم کمترين درنگی نمی کردند و مثل خيلی از اصول قانون اساسی، «اصل انتخابات» را هم معطل و حذف می کردند. از ديدگاه آنها، انتخابات يک مصيبت بزرگ(!) است که در قانون اساسی گنجانده شده و رأی مردم و انتخابات برای مستبدان و انحصارطلبان و ديکتاتورها، يک بدبختی بزرگ است!
از ديدگاه سران نظام، انقلاب مخملين يعنی هرگونه تلاش مردم برای ايجاد تغييرات در امور اجرايی و پارلمانی کشور «از طريق انتخابات»! و هر نوع تلاش ملت برای جابجايی مسالمت آميز قدرت از طريق اعمال اراده و رأی مردم «انقلاب مخملی!» است! از ديدگاه مقامات نظام، «انقلاب مخملی» اسم مستعار هرگونه «نه» محترمانه و «جابجايی قانونی قدرت» و «دست رد مردم» به سينه نامزد مورد حمايت حکومت «از طريق انتخابات» است. به همين ترتيب، تلاش مطبوعاتی و رسانه ای و تبليغاتی به نفع نامزدهای «نامطلوب!» به تلاش برای «براندازی نرم!» تعبير می شود! بنابراين خود مقامات نظام هم می دانند، اتهام «انقلاب مخملی» اسم مستعار «انتخابات مسالمت آميز، بدون خونريزی و پذيرش نظر و رأی مردم» است! اما آنها اين واژه را برای فريب مردم ناآگاه تبليغ می کنند تا مردم گمان کنند، کشور از چه «مهلکه ای» بنام انقلاب مخملی(!) جان سالم بدر برده و از چه فاجعه ای نجات يافته!
از ديدگاه مقامات نظام، در هر انتخابات مردم بايد ببينند رهبری چه می خواهد و بايد به همان رأی بدهند و مشروعيت مردمی نظام را با رأی خود تحکيم کنند. حال اگر مردم از فرد مورد نظر رهبری عملکرد بدی ديده باشند و او را نخواهند و يا اگر عده ای نفهميدند رهبر چه کسی را می خواهد و يا به نامزدهای ديگری نظر داشتند، انتخاباتی که برگزار می شود پيشاپيش يک «براندازی نرم» و «انقلاب مخملی» به حساب می آيد و برای برخورد با آن، همه نيروهای سرکوبگر نظام بسيج می شوند تا مانع تحقق هدف ملت شوند! به عبارتی اگر مردم، نامزدهايی غير از فرد مورد نظر رهبر و نظام را انتخاب کنند، يعنی قصد براندازی داشته اند و به جرم «براندازی نظام» می شود فعالان سياسی و اعضای ستادها را دستگير و داغ و درفش و شکنجه کرد!
بنابراين با اينکه در انتخابات اخير، هزاران تبعيض و جانبداری و محدوديت برای سه نامزد ديگر غير از احمدی نژاد ايجاد کردند، باز هم به ساز و کاری انديشيده بودند که بشود در دهها ايستگاه بعدی مانند شمارش آراء و تأييد نتيجه و ابطال برخی صندوقهای رأی و دستکاری در نتايج، بالاخره نظر مقام عظماء ولايت را تأمين کنند و احمدی نژاد را پيروز اعلام نمايند. با وجود عمل به همه موازين قانون فعلی هم از سوی آقايان موسوی و کروبی، به صرف استفاده تبليغاتی از عنصر رنگ سبز يا حضور پرشور جوانان، ديگر برای مقامات نظام شکی باقی نماند که مردم و دوستداران مهندس موسوی و مهدی کروبی، بنا داشتند «از طريق شرکت در انتخابات!» انقلاب مخملی يا انقلاب رنگی(!) کنند!
حالا سئوال اين است: آيا اقدامات نامزدها تحول خواه (مهندس موسوی و شيخ مهدی کروبی) و ستادهايشان تدارک يک انقلاب مخملی حقيقی بوده؟ پاسخ مشخص است: نه! راستش اين است که هيچکدام از فعاليتهای انتخاباتی طرفداران دو نامزد تحول خواه، نشانی از تدارک يک کار تشکيلاتی برای براندازی از طريق انتخابات (!) نداشت. راستش اين است آنها چنان به «دعوت منافقانه» آقای خامنه ای برای حضور در انتخابات و گرم کردن تنور آن، اعتماد کرده بودند که بعد از تقلب رفتند و در خانه هايشان نشستند و غافلگيرانه و مظلومانه دستگير شدند. از عقلانيت آنها بعيد است مشغول انجام يک «طرح براندازانه» يا انقلاب مخملين باشند، ولی برای فردای انتخابات و هر رخداد محتمل ديگری، هيچ برنامه ای، آلترناتيوی، طرحی و فکری آماده نکرده باشند.
آقايان کروبی و موسوی با کمال صداقت برای «تغيير» وضع فاجعه بار کشور به ميدان انتخابات آمده بودند و «با کسب اجازه از رهبر» و «عبور از فيلتر شورای نگهبان» و موانع و تبعيض های بسيار، به ملت وعده دادند در مديريت کشور تغييراتی ايجاد کنند. اگر قصد آنها انقلاب مخملی يا براندازی نظام بود، از اساس در انتخابات شرکت نمی کردند و يا بلافاصله بعد از تقلبهای وسيع، انقلاب مخملين را رسما» کليد می زدند. نه اينکه در حصر خانگی قرار گيرند و اعضای ستاد و نزديکانشان يکجا و غافلگيرانه، دستگير شوند!
کودتای اخير نشان داد سالها تلاش اصلاح طلبان برای «اصلاح نظام از درون» بی ثمر بوده و اين نظام «اصلاح پذير» نيست و جز از طريق يک انقلاب مردمی، مقامات نظام حاضر نيستند قدرت را رها کنند و در يک انتخابات سالم، قدرت را به ديگران بسپارند. اين نظام هر «تغييری» را حتی اگر در چارچوب قوانين فعلی باشد، «براندازی» و «انقلاب مخملی» می داند. حتی اگر آن تغييرات توسط ياران بنيانگذار جمهوری اسلامی (موسوی و کروبی) و با رعايت چارچوبهای نظام به ملت وعده داده شده باشد. تجربه کودتای اخير نشان داد رهبری مستبد و ديکتاتور نظام، حاضر نيست با روش مسالمت جويانه و انتخابات، حتی بخش کوچکی از اختيارات اداره کشور را به منتخبان واقعی ملت و کسانی غير از افراد مورد نظرش بسپارد! بنابراين هرگاه نظر مردم چيزی غير از نظر رهبری باشد، حتی اگر با ساز و کار انتخاباتی و روشهای مسالمت جويانه هم نظرشان را ابراز کنند، بازهم از ديدگاه مقام رهبری مرتکب «براندازی!» با «انقلاب نرم و مخملی!» شده اند و مستوجب هرگونه سرکوبی هستند.
شالوده فکری حاکمان نظام چنين است که اساسا» مردم اجازه ندارند جور ديگری فکر کنند و بايد مطيع و فرمانبردار حکومت باشند تا «امت» به حساب آيند و رأی امت، نهايتا» «زينت حاکميت الهی» آنهاست و مشروعيتی برای حکومت ايجاد نمی کند. به زعم آنها، مردم صغير و ناآگاه هستند و صلاح و مصلحت خود را نمی فهمند و اگر می خواهند «به مملکت آسيبی نرسد بايد پشتيبان ولايت فقيه باشند!» مردم (يا رعیّت صغير!) بايد تابع و مطيع نظر ولی فقيه و مجری امر و نظر و رأی حضرت ايشان باشند و بايد به کسی رأی بدهند که «آقا» اشاره می فرمايند!
اما اگر مردم خواستند نامزدهای ديگری را به رياست جمهوری يا پارلمان بفرستند، حاکمان هراسان می شوند و وانمود می کنند اين «نافرمانی مردمی» و مصداق «براندازی» است و لابد «پله بعدی» تصرف دستگاههای ديگر حکومتی و ای بسا تصرف جايگاه رهبری(!) باشد و «کيان اسلام!» به خطر بيفتد! بنا بر همين استدلال، حاکمان اقتدارگرا، می خواهند از ابتدا اجازه شروع هيچگونه تخطی و «انحرافی!» از فرمايشات «آقا» را ندهند. «توهم توطئه» هم باعث شده آنها تا «آخر خط» را برای خود تصور و پيش بينی کنند و به گمان خود، آب را از سرچشمه، يعنی از انتخابات شوراها و مجلس و رياست جمهوری ببندند، تا خدای نکرده اريکه قدرت مطلقه رهبری الهی آقای خامنه ای تحديد و تهديد نشود! اين البته «صورت» مسئله و ظاهر آن است و تمام اينها تدابيری است برای حفظ قدرت و ثروت حاکمان.
در حقيقت، حاکمان نظام هم قسم شده اند که «قدرت مطلق» و «ثروت بی انتهای» اين سرزمين، بايد در اختيار خودشان باقی بماند و اصل «انحصار طلبی» هم می گويد نبايد گذاشت هيچ منفذی برای ورود «اغيار» به اين تالار قدرت و انبار ثروت ايجاد شود! حتی اگر اين نامحرمان و اغيار، «منتخبان ملت» باشند و از «منفذ!» انتخابات وارد تالار قدرت شوند، کاری می کنند که مثل سيد محمد خاتمی و اصلاح طلبان، از حاکميت «اخراج» شوند و انحصار اين تالار را در اختيار خود داشته باشند!

***

حاکمان جائر نظام اسلامی سالهاست تلاش می کنند برای «مصادره آرای ملت» و «تغيير ماهیّت انتخابات» راههايی پيدا کنند! آنها طی سالهای اخير، در هر انتخابات تلاش کرده اند يک يا چند ماده قانونی از اصول و قوانين انتخاباتی را «تغيير» دهند، يا «کمرنگ» کنند، يا «حذف» کنند و يا برخی قوانين را «تغيير ماهيت» بدهند تا در نهايت، قوانين انتخاباتی را به ضد خودشان تبديل کنند و پروسه انتخابات را به يک «نمايش کنترل شده!» تبديل کنند که در صورت و ظاهر چيزی «شبيه انتخابات» باشد، اما در حقيقت يک «انتصابات» تمام عيار و رأی سازی کامل باشد. برای همين قبل و بعد از برگزاری هر انتخابات، ما و شما و مردم و کارشناسان، با «بُهت» و شگفتی مواجه می شويم و غالبا» می بينيم نتيجه اعلام شده، با نظرسنجی ها و برداشتهای واقع بينانه قبل از انتخابات، به کلی متفاوت هستند! دستگاههای تبليغاتی نظام، برای فرافکنی و توجيه اين نتيجه های شگفتی آور، گاهی اصل «نظرسنجی» را زير سئوال برده اند! گاهی «رفتار غيرقابل پيش بينی مردم ايران» را دليل اين تفاوتها ذکر کرده اند! و گاهی هم مانند انتخابات اخير رياست جمهوری، هيچ دليل قابل فهم و معقول و قابل باوری برای نتيجه انتخابات و آراء جادويی(!) ارائه نکرده اند و يک «شعبده بازی» تمام و کمال انتخاباتی را روی صحنه برده اند!
در انتخابات دوره های قبل، مجريان و ناظران انتخابات که عملا» منصوب حاکمان هستند و امکان همه جور دستکاری را در مراحل انتخابات و نتيجه آراء دارند، در هر انتخابات، «يک گام» به سوی تغيير ماهيت انتخابات برداشته اند. در يک دوره، شرط «رجل سياسی» را تفسير به ميل کردند تا زنان را از ورود به انتخابات منع کنند! در دوره ديگری شورای نگهبان، نظارت خود را به «استصوابی» و بعدا» به «نظارت استطلاعی!» گسترش دادند. در دوره ديگری «احراز صلاحيت» يا احراز برخی شرايط مثل ولايت پذيری و التزام عملی نامزدها به اسلام را اضافه کردند! در يک دوره، شمارش آراء ماشينی را حذف کردند و خلاصه هر بار، از «برخی از» ابزارهای تقلب و تبعيض و دستکاری در آراء استفاده کردند، تا دستکاری ها و تقلب ها، خيلی «رو» و رسوا نباشد! آنها در پروسه انتخابات، هر مرتبه دستکاری هايی کردند تا نظر مقامات بالا و رهبری را تأمين کنند، اما در انتخابات اخير رياست جمهوری، از «همه ابزارهای تقلب» بهره بردند!
در اين انتخابات، مقامات نظام با وحشت از روی کار آمدن فردی مردمی مثل ميرحسين موسوی يا مهدی کروبی، با «تمام قوا» وارد ميدان انتخابات شدند و از «تمامی» ابزارهای «تبليغاتی» و «تقلب» و «سرکوب» برای اين کودتای انتخاباتی، به صورت «يکجا» استفاده کردند و بزرگترين تقلب و کودتای انتخاباتی را رقم زدند. وزارت کشور و شورای نگهبان و سپاه و بسيج، «مجوز شرعی» داشتند تا با هزاران تخلف و تقلب و خيانت در رأی مردم، نظر مقام معظم رهبری را اعمال کنند و فرد مورد نظر ايشان را رئيس جمهور اعلام کنند. اين تقلب و «کودتای ننگين انتخاباتی» حتی شخصيتهای سياسی مورد وثوق نظام را هم، از صحت و درستی اين انتخابات رسوا دچار ترديد کرد و بسياری از خوديهای نظام، حتی در مراسم تنفيذ رئيس جمهوری «منصوب رهبر» شرکت نکردند و بر اين تقلب بزرگ مهر تأييد نزدند.
متناسب با «عظمت و بزرگی» ابعاد اين تقلب بی سابقه و دستکاری گسترده در آراء ملت، ارقام و نتيجه ای هم که اعلام شد، چنان «غيرقابل هضم» بود که هنوز بعد از گذشت شصت روز از انتخابات، جامعه نتوانسته آن نتيجه عجيب را بفهمد و به اصطلاح آن را «هضم» کند. ۲۵ ميليون رأی برای کسی منظور شد که «نفرت عمومی» از او مورد اعتراف همه نظرسنجی ها بود. ۲۵ ميليون رأی برای کسی منظور شد که نماينده نظام غيرمحبوب بود. کسی که برای جشن پيروزيش، نتوانستند بيشتر از بيست سی هزار نفر از شهرهای اطراف به ميدان وليعصر تهران بياورند و روز تحليفش ناگزير شد فاصله کوتاه پاستور تا بهارستان را از راه هوايی و با هلی کوپتر طی کند!
رأی ۲۵ ميليونی و تقلب ناشيانه نظام به نفع محمود احمدی نژاد، چنان «هضم نشدنی» بود و هست که مثل يک غذای فاسد و مسموم، هنوز هم «روی دل» جامعه باقی مانده و «نفخ» بزرگی ايجاد کرده و همه اعضای پيکره حامعه را به درد و بيماری و بی تابی دچار کرده است. اين کودتای انتخاباتی «هضم ناشدنی»، ناآرامی های وسيع و التهابات دامنه داری را در کل پيکره جامعه موجب شده که فقط با «دفع» و يا «بالاآوردن» و «استفراغ» اين غذای فاسد و ماده مسموم، جامعه می تواند به سلامتی و آرامش قبل از ۲۲ خرداد ۸۸ برسد. اگر مقامات انتخابات را «ابطال» می کردند، شايد به موقع اين غذای مسموم، از سيستم گوارشی جامعه «دفع» می شد و سّم آن از پيکره اجتماع بيرون می رفت! حالا هم شايد با عزل احمدی نژاد، بشود اين غذای مسموم را «بالا آورد!» و با روش درمان مسموميتها و «ايجاد استفراغ» از ادامه اين مسموميت خطرناک جلوگيری نمود. ای بسا با پس دادن رأی مردم و تمکين از آن و پوزش از «رئيس جمهور منتخب ملت»، يعنی مهندس ميرحسين موسوی، شايد هنوز هم بتوانند از سقوط همه جانبه «کليت نظام» به قهقرای نيستی و نابودی جلوگيری کنند. وگرنه برای عبور از اين وضعيت بحرانی و مسموم، جامعه ايرانيان تنها و تنها يک راه «درمانی» ديگر پيش رو دارند:«جراحی!» تلاش و عزم ملی برای جراحی غده سرطانی استبداد و ديکتاتوری!
باری! در اين انتخابات، نظام با تمام قوا تلاش کرد از ورود «منتخب ملت» به تالار قدرت ممانعت کند، اما برای اولين مرتبه، با مقاومت گسترده مردمی مواجه شده و اينک پايه های آن تالار، از خروش حق طلبانه ملت ايران به لرزه درآمده است. مقامات نظام برای آنکه زير آوارهای اين تالار پوسيده زنده به گور نشوند، بايد قبل از آنکه به عذاب خشم ملت گرفتار شوند، قدرت را به ملت واگذار کنند. آنها بايد تن به برگزاری يک رفراندوم عمومی بدهند تا شايد آرامش نسبی به جامعه ملتهب ما بازگردد. اينگونه شايد بيرون آوردن «غده سرطانی ديکتاتوری» از پيکره جامعه، با درد و خونريزی کمتری انجام شود و نظر واقعی ملت برای اداره کشور، با يک «جابجايی نرم» و از طريق صندوق آراء حاکم گردد. وگرنه با اين تب و التهاب شديدی که تمام پيکره جامعه را فراگرفته، به زودی مجبور خواهند شد با «انقلابی سخت» و خشم آلود، قدرت را وانهند و فرار کنند. کودتای انتخاباتی اخير، نکات «هضم نشده» بسياری دارد و مقامات بی تدبير نظام اسلامی، قطعا» با بدترين روش و در آخرين لحظات به فکر چاره می افتند که قطعا» خيلی دير شده است.
شايد بهتر باشد مقامات نظام دمای واقعی خشم ملت را از مجاری واقعی اندازه گيری کنند تا «واقع بينانه» تصميم بگيرند و کناره گيری کنند. هرچه سرکوبها بيشتر و ابعاد جنايتهای نظام فاش می شود، خشم ملت افزونتر و احتمال بروز انقلابی سخت و خونين بيشتر می شود. انقلابی که همه سران نظام را زير آوار اين تالار فاسد، مدفون خواهد کرد.اگر آنها ابعاد هولناک خشم و نفرت ملت را بدانند، شايد آرزو کنند با «انقلابی مخملين» و نرم، قدرت را به مردم واگذار نمايند!

به گزارش ايلنا ،حجت الاسلام حسين طائب در جمع بسيجيان با بيان اين‌که در هر جامعه‌ای هر صالحی يک دشمن زورگو و قلدر دارد،گفت: ولی اگر اين صالح با قدرت مقابل زورگويی‌های دشمن ايستادگی نمايد، مطمئنا دشمن نمی‌تواند به حيات خود ادامه دهد.
وی با اشاره به آيات قرآنی درباره صالحان گفت: صالحان برای مقابله با ظالمان زمانه خود بايد نماز را به پا دارند و اتصال خود را با خداوند قطع نکنند و در راه خداوند از مال خود ببخشند و در نهايت از ولی فقيه زمان اطاعت و پيروی کنند تا آسيب و خللی به صالحان وارد نشود.
طائب با اشاره به رهبری امام خمينی(ره) در انقلاب اسلامی افزود: حضرت امام با ايجاد وحدت و با پشتوانه ملت بر رژيم شاهنشاهی پيروز شد و وعده خداوند در پيروزی حق بر باطل را محقق کرد. و در اين‌جا بود که تهديدهای داخلی و خارجی عليه نظام جمهوری اسلامی ايران از جانب دشمنان شروع شد و ملت ايران در مقابل هجمه‌های فراوان دشمنان با موفقيت بيرون آمد.
فرمانده نيروی مقاومت بسيج خاطر نشان کرد: دشمن که از تهديد سخت و مستقيم در دهه اول انقلاب نتوانسته بود به هدف خود برسد ،در دهه دوم انقلاب روی به تهديد نرم آورد و با استفاده از عوامل داخلی خود فروخته و وسايل ارتباط جمعی ،تهاجم فرهنگی خود را برای از بين بردن انقلاب اسلامی حرکت خود را آغاز کرد.
وی ادامه داد: دشمن در دهه سوم انقلاب به استراتژی مهار و جلوگيری از گسترش انقلاب اسلامی در سراسر جهان روی آورد تا ايران اسلامی را در جهان به انزوا بکشاند. دشمن از تهديد نظامی عليه ايران منصرف و روی به تهديد راهبرد نرم و فرهنگی آورد تا جلوی رشد و گسترش اسلام را بگيرد. دشمن با استفاده از ابزارهای مختلف مثل شبيخون فرهنگی و تحريم اقتصادی به جنگ ايران اسلامی آمد ولی ملت ايران با اتکال به خداوند و مقاومت، در مقابل اين تهديد دشمن نيز پيروز شد.
طائب با اشاره به طرح جديد دشمن گفت: دشمن با طرح مهار انقلاب وارد صحنه انتخابات رياست جمهوری اسلامی شد تا با استفاده از عناصر داخلی‌به اهداف خود برسد. دشمن با استفاده گسترده از رسانه‌های خبری اقدام به توطئه عليه نظام جمهوری اسلامی ايران کرد تا بتواند در حکومت ايران تغييرايجاد کند و در اين راستا يکی از کانديداهای رياست جمهوری را مورد توجه قرار داده و از او حمايت کرد تا به‌وسيله او ،بتواند به اهداف خود جامه عمل بپوشاند.
فرمانده نيروی مقاومت بسيج با بيان اين‌که دشمن با ايجاد شبهه در بين مردم می‌خواست صحت و سلامتی انتخابات را زير سوال برده و مسئله تقلب را در بين مردم اشاعه دهد، افزود: دشمن برای پيروزی خود، وارد مراحل بعدی توطئه شد و بعد از مطرح کردن تقلب در انتخابات، اغتشاشات داخلی در مراکز حساس شهر تهران را طراحی کرد؛ لذا طرح کوی دانشگاه و تجمعات غيرقانونی را در سرلوحه توطئه‌های خود قرار داد ولی با عنايت خداوندی و هوشياری مقام معظم رهبری (مد ظله العالی) و ملت اين دسيسه‌ها نيز خنثی شد.
وی در پايان تاکيد کرد: دشمنان انقلاب تمام تلاش خود را به کار بسته تا ايجاد بدبينی را بين مردم گسترش داده و يکپارچگی ملت ايران را از بين ببرد؛ به همين دليل بسيجيان بايد با بصيرت سياسی و با منطق و حکمت در مقابل اين حرکت مذبوحانه دشمنان ايستادگی نمايند و نخبگان بسيجی بايد توطئه‌های دشمنان و فتنه‌های آنان را به مردم بازگو کنند و با بيان شفاف توطئه دشمن به آگاه‌سازی مردم بپردازند و نگذارند تا معاندين اين انقلاب به اهداف خود برسند.

بسمه تعالی
برادر ارجمند جناب آقای دکتر لاريجانی
رياست محترم مجلس شورای اسلامی
با سلام و تحيت؛
نظر به نزديکی زمان انتخاب وزراء و تشکيل دولت دهم و نقش مهمی که مجلس محترم شورای اسلامی طی سی سال گذشته بر عهده داشته و با عنايت به اينکه همواره تشکيل دولت، برآيند آراء رييس جمهور و مجلس بوده، نکانی قابل توجه است :
۱-عرصه سياست ايران طی سی سال پس از انقلاب و بلکه صد سال اخير ، عرصه متلاطم ، پر تنش و همراه با تغيير و تحولات بوده است و احتمالا طی سالهای آينده نيز همين گونه خواهد بود، اگر قرار شود که اين تنش ها به حوزه های اقتصادی نيز کشيده شود، ( همانطور که تاکنون بوده ) بی ثباتی در اقتصاد را در پی خواهد داشت ، ( يکی از دلايلی که اينجانب طرح فدرال اقتصادی را مطرح کردم تفکيک و جدا سازی اقتصاد از سياست و عدم سرايت اين تنشها به اقتصاد بود ).
به هر حال تا پياده شدن طرح های اساسی از قبيل اين ايده ، مجلس بايد برای جلوگيری از انتقال تنشهای سياسی به حوزه اقتصاد ، چاره اساسی بينديشد و لازمه اين کار آن است که ميثاقی را با آقای رييس جمهور منعقد سازيد که عرصه اقتصاد را با تنش مواجه نسازند. در غير اين صورت، سياستهای کلی اصل ۴۴ و اهداف چشم انداز ايران ۱۴۰۴ با مشکل مواجه خواهند شد.
۲- کشور ما برای شتاب بخشيدن به توسعه ، به يک دولت کار آمد و متعهد نيازمند است. لذا بايد قويترين و کارآمدترين افراد کشور ، وارد دولت شوند تا بتوانند به ملت ايران و نظام جمهوری اسلامی خدمت کنند. در غير اينصورت تشکيل يک دولت ضعيف که تنها ويژگی اعضاء آن ، هماهنگی با رييس دولت باشد خلاف مصالح ملی و عقلانيت است و پيامدهای آن ممکن است جبران ناپذير باشد.
۳-پرسنل و منابع انسانیِ وزارتخانه های امور خارجه، اطلاعات و دفاع از سرمايه های راهبردی و کليدی يک حکومت هستند و در هيچ کجای دنيا ، حتی رهبران کشورها به خود حق نمی دهند دفعتاً به تغيير و تحولاتی در آنها دست بزنند و يا به اخراج و بازنشسته کردن اجباری پرسنل نهادهای مذکور، اقدام کنند چراکه اگر چنين اقداماتی صورت گيرد، انواع سوء ظن ها در کشور شکل خواهد گرفت.
مناسب است از آقای دکتر احمدی نژاد بخواهيد که پرسنل با تجربه و قديمی و متخصص اين وزارتخانه ها به خصوص وزارت اطلاعات که از افراد انقلابی و دارای کارنامه درخشانی در عرصه دفاع از انقلاب و امنيت کشور هستند را حفظ کنند و نقل و انتقال پرسنل اين مجموعه ها بر اساس قواعد و مقررات مرسوم در همان وزارتخانه ها صورت پذيرد.
و من ا… التوفيق
محسن رضايی

گفتنی است که شریفی نیا در تازه ترین اقدام بی شرمانه، بر سر انتخاب بازیگر برای یکی از فیلم هایی که سمت همیشگی انتخاب بازیگر بر عهده وی بوده به زنانی که برای بازیگری ثبت نام کرده بودند می گوید که باید لخت مادر زاد شده و در جلوی چشمان وی راه رفته و حرکات مختلفی انجام دهند که این سخن با اعتراض بعضی از حضار مواجه شده ولی برخی دیگر نیز تن به خواسته های کثیف وی داده اند

در حالی که از چندی پیش برخی از سایت های خبری و رسانه های متعهد از مافیای حاکم بر سینمای کشور که زیر نظر یکی از بازیگران مطرح سینمای ایران جان گرفته و به فعالیت خود ادامه می دهد، خبرنگار بولتن نیوز به اطلاعات تکان دهنده دیگری در این رابطه دست پیدا کرده است.
به گزارش مردمیار به نقل از بولتن نیوز؛ در همین زمینه؛ م – ش که از سال های ابتدایی دهه هفتاد وارد سینما و تلویزیون شده و به مدد فیلم ها و سریال هایی چون امام علی (ع) پله های ترقی را یک شبه طی کرده است، با زیرکی و نفوذ خود توانسته است مافیای بزرگ و سهمناکی را در سینمای کشور ایجاد کند، با در دست گرفتن مسئولیت هایی چون انتخاب بازیگران و بازیگردانی وی در اکثر فیلم های سال های اخیر این موقعیت تقویت بیشتری یافته و لابی م – ش قدرت بیشتری یافته است.
بنا براین گزارش وی که شغل اصلی اش عکاسی می باشد همان طور که در اغلب فیلم های مشهورش نیز به چشم می خورد در فضای واقعیت نیز انسانی به شدت سست تنبان! و هرزه می باشد که علی رغم متارکه با همسر بازیگر خود هم چنان با وی همکاری داشته و از این راه سوء استفاده های بسیاری از علاقه مندان به بازیگری نموده است، که همین امر اعتراض و برخورد شدید بازیگران مطرح و متعهد سینمای ایران هم چون پ – پ را به همراه داشته است.
شایان ذکر است که این بازیگر سابقه حضور در گروهک های وابسته به حزب توده و حتی حضور در خانه ها تیمی وابسته به منافقین را در اوایل انقلاب در کارنامه درخشان خود دارد.

به ابتکار مهندسان برق مردمدوست ، در نمایشی از همبستگی ملی در اعتراض به تقلب انتخاباتی 22 خرداد و کودتای ننگین پس از آن که به شهادت و اسارت هم میهنان بی گناه انجامید به هر کدام از دو روش زیر که برایمان آسانتر است اقدام به ایجاد خاموشی کشوری نماییم :

آ) روش دو مرحله ای برای کم حوصله ها :

1- سر ساعت 21: خاموش کردن همه چیز (به جز یک چراغ یا تلویزیون) .

2 – سر ساعت 21:15 ، روشن کردن همه چیز.

ب) روش سه مرحله ای برای با حوصله ها :

1- سر ساعت 20:56 شب : روشن کردن همزمان وسایل پرمصرف مانند اتو ، سشوار و جاروبرقی

2- سر ساعت 21، خاموش کردن آن وسایل یا خاموش کردن فیوز.

3- سر ساعت 21 و 15 دقیقه و 20 ثانیه دوباره روشن کردن آن وسایل یا روشن کردن فیوز.

برپایه محاسبه کارشناسان صنعت برق در جنبش سبز ، در تلاش نخستین در 30 تیر ، پانصدهزار خانواده شرکت نمودند و برای موفقیت در خاموشی سراسری نیاز به شرکت دو میلیون خانواده به روش اول و پانصد هزار خانواده به روش دوم میباشد . کارشناسان ، ایرادات احتمالی یافت شده در شب اول و دوم را برای هماهنگی شب سوم اعلام خواهند نمود.

از طریق این سایت دانلود و برای دوستان خود ارسال دارید . از طریق این سایت میتوانید همه ویدئوهای یو تیوب را به آسانی دانلود کنید :

Download Youtube Videos

علیرضا حسینی بهشتی نماینده ميرحسين موسوي درهيات منتخب موسوی-کروبی برای حمایت از آسيب‌ديدگان حوادث اخير،از ارائه فهرست اسامی 69 نفر از شهدای جنبش سبز به همراه فهرست نزدیک به 220 نفر از بازداشت شدگان پس از انتخابات،به کمیته ویژه مجلس شورای اسلامی خبر داد.

به گفته علیرضا حسینی بهشتی فهرست شهدا و اسرای جنبش سبز روز دوشنبه و در جریان جلسه هیات منتخب موسوی و کروبی برای حمایت از آسیب دیدگان حوادث اخیر با كميته ويژه مجلس شوراي اسلامي به این کمیته ارائه شد.
وی همچنین گفت که در این جلسه در خصوص پيگيري وضعيت‌بازداشت شدگان پس از انتخابات مذاکراتی صورت گرفت و به كميته ويژه مجلس پيشنهاد شد كه در صورت صلاحديد، فراخواني داده شود تا خانواده ها از اتفاقات رخ داده براي عزيزان‌شان، به كميته ویژه مجلس گزارش دهند.
عليرضا حسيني بهشتي همچنین به خبرگزاری ایلنا گفت که «اين جلسه در مجلس شوراي اسلامي و به رياست علاء الدين بروجردي برگزار شد و در ابتدای آن گزارشي از نوع فعاليت‌هاي كميته منتخب موسوي و كروبي در زمينه كمك هاي حقوقي به آسيب ديدگان ارائه شد و همچنين تاكيد شد كه با وجود سياسي بودن برخي اعضاي اين كميته، فعاليت آن سياسي نبوده و ماهيتي انسان‌دوستانه وملاك‌هاي ديني و اخلاقي دارد.»
علیرضا بهشتی با يادآوري این‌كه به دلايل گوناگون از جمله احتياط خانواده بازداشت شدگان، مفقودين و آسيب ديدگان حوادث اخير، كار هيات منتخب موسوی و کروبی برای کمک به آسیب دیدگان به كندي پیش می رود، تاکید کرد که«به كميته ويژه مجلس پيشنهاد شد كه در صورت صلاحديد فراخواني داده شود تا خانواده ها از اتفاقات رخ داده براي عزيزان‌شان به كميته مامور شده از سوي مجلس گزارش دهند و اطمينان هم داده شود كه مشكلي براي آنها پيش نمي آيد.»
نماينده ميرحسين موسوي در هيات منتخب موسوی- کروبی برای حمایت از آسيب‌ديدگان حوادث اخير همچنين گفت «پيشنهاد ديگري كه به كميته ويژه مجلس داده شد، اختصاص كمك مالي براي جبران خسارات مادي يا درمان آسيب ديدگان بود كه با توجه به اختيارات مجلس،هيات مذكور در اين زمينه اقدام لازم را به عمل آورد.»
علیرضا حسینی بهشتي افزود که در این جلسه از سوي هيات منتخب موسوی- کروبی اعلام آمادگي شد تا اطلاعات به دست آمده برای سر و سامان دادن به وضع آسب دیدگان حوادث اخیر در اختيار کمیته ویژه مجلس قرار گیرد، و همچنین قرار شد تا هیات متنخب موسوی- کروبی گزارشي كه از ضرب و شتم زندانيان به دست آمده را به صورت مستند تهيه و در اختيار كميته ویژه مجلس قرار دهند.

دوشنبه 19 مرداد ماه :

آقای محمود احمدی نژاد!

می گویند در روزگار قدیم که دستگاههای ماشین حروفچینی فلزی بود، حروف م. و ل. در روسیه کمونیستی معمولا زودتر از سایر حروف سائیده می شد، علتش این بود که نوشتن واژه مارکسیسم لنینیسم(م.ل.) آنقدر رایج بود که دولت و نویسندگان و مخالفان از حروف م.ل. به جای واژه مارکسیسم لنینیسم استفاده می کردند و کثرت استعمال م.ل. باعث خرابی ماشین های تحریری می شد که دائما این واژه منحوس را تکرار می کردند. می گویم واژه منحوس و این ناشی از هیستری ضد چپ من نیست، چون من به سوسیال دموکراسی اعتقاد دارم و آنچه مرا به خشم می آورد، سویه دیکتاتوری لنینیستی است، نه سویه سوسیالیستی. مردم شوروی هرچه بدبختی می کشیدند از همین میم و لام بود، از آن فقر ملی که همه جا بود تا آن نکبت سازمان امنیت کمونیستی تا آن حزب لعنتی کمونیست شوروی تا آن ارتش سرخ لعنتی و به همین دلیل بود که میم و لام برای بخش وسیعی از مردم نفرت انگیز بود.

وقتی چهار سال قبل شروع کردم به طنزنوشتن درباره تو، دائما مجبور بودم کلمه احمدی نژاد را تکرار کنم، به همین دلیل ناخودآگاه تو را خلاصه کردم. وقتی می نوشتم ا.ن. همه می فهمیدند که منظور توئی کعبه و بتخانه بهانه است، اما در این میان برخی خرده گرفتند که چرا به او توهین می کنی؟ نوشتم کوتوله سیاسی، بعضی از دوستان خوشبین نوشتند چرا از قدش ایراد می گیری؟
بالاخره من و خوانندگان مودب به همان واژه ها قناعت کردیم و در این حد چهار سال را گذراندیم، اما حالا جالب است. همان مودب ترین ها چنان از تو خشمگین و عصبانی اند که با ا.ن. هم رضایت نمی دهند و در بهترین حالت مشنگ خطابت می کنند. سابقه ندارد این حجم صمیمانه جوک ساختن و شعارهای مفرح توهین آمیز به مثلا رئیس جمهور یک کشور که مردم در خیابان و بیابان و کوچه و داخل و خارج نثار یک مقام رسمی کنند. خودت فکر کردی که چه شده است که این ملت اینقدر از تو عصبانی و خشمگین هستند؟ فکر کرده ای چرا این مردمی که اگر یک ماشین نیروی انتظامی می دیدند، همه از ترس فرار می کردند، اینقدر عصبانی و پرانگیزه اند که حتی وقتی می دانند دستور تیر صادر شده، سه میلون نفرشان در تهران به خیابان می آیند و بعد از کشته شدن 360 نفر و زندانی شدن دو هزار نفر و کتک خوردن دهها هزار نفر از مردم کشور، حاضرند با همان انگیزه ای که در مقابل دشمنی مثل صدام حسین جنگیدند، در مقابل تو و دولت ات بایستند و تا ته دعوا بروند؟

می دانی چنین انرژی و انگیزه ای در ایران بی سابقه است؟ یک کودتای 28 مرداد شد، ساعت نه صبح کودتا کردند، یک روز بعد تمام شد. نه تعداد کشته ها به اندازه حالا بود، نه شعبان بی مخ ها و فاطمه اره هایی که طرفداران مصدق را می زدند، به اندازه شعبان بی مخ های تو و نیروی انتظامی و پلیس ضد شورش بودند. حتی کودتای رضا شاه هم یک روز با مقاومت روبرو نشد. صد تا را گرفتند و تمام شد. نه چنین بیرحمی کردند و نه مردم عین خیال شان بود. بگذار برایت بگویم که حتی در روز سی خرداد هم رجوی خائن وقتی فاز نظامی را اعلام کرد، هوادارانش یک هفته هم نتوانستند مقاومت کنند و اصلا قضیه یک موج عمیق اجتماعی نبود. تو چه کردی که این ملت حاضر نیست به هیچ قیمتی باور کند که چهار سال باید وجود تو را تحمل کند؟

آقای خامنه ای گفته بود که جنبش سبز کاریکاتور انقلاب است، به نظرم ایشان چون کسی جرات ندارد کاریکاتورشان را بکشد، مدتی است کاریکاتور ندیده، یا انقلاب را فراموش کرده یا نمی داند کاریکاتور چیست. من هر دو را خوب می شناسم، اولا که متاسفانه از مرداد 1356 که انقلابیون به سیب زمینی می گفتند » دیب دمینی» من نوزده ساله وسط خیابان های شهر ولو بودم و درگیر انقلاب و ثانیا مهم ترین کار تحقیقی زندگی ام در مورد انقلاب ایران است. باور کن اگر این انرژی که جنبش سبز علیه تو و حامیانت دارند، در مردم انقلابی سال 1357 بود، انقلابی که دی ماه 56 جدی شده بود، تا خرداد 57 کلک شاه را کنده بود. یک سال طول کشید تا ماشین این ملت به راه افتاد و وقتی راه افتاد، دیگر راه افتاده بود. شما چه می دانید انقلاب و خشم مردم چه کوفتی است؟ نه آقای خامنه ای انقلاب دیده است، نه تو. ملت هم البته اکثرا انقلاب ندیدند، وگرنه شاید اینقدر میل به نزدیک شدن به انقلاب و انقلابیگری را نداشتند. انقلاب، حاصل نادانی رهبران یک کشور است و به علت موقع نشناسی و سهل انگاری آنان رخ می دهد. و اتفاقا تو و آقای خامنه ای و سیستم امنیتی و پلیسی تان دارید تابع النعل بالنعل همان راهی را می روید که شاه رفت.

انقلاب وقتی توده ای می شود که شعارش از » زندانی سیاسی آزاد باید گردد» تبدیل می شود به » مجتبی بمیری رهبری رو نبینی» لابد فکر می کنی این شعار دست ساز است، یعنی مثلا یک گروه روشنفکر و تحلیل گر آن را ساخته اند، نه، اصلا این طور نیست. مردم خونی شده اند. مردم فرزندشان را از دست داده اند، وگرنه شعاری مثل » می کشم آنکه برادرم کشت» شعار جنبش سبز نیست، این یک واکنش عصبی و انقلابی است که توسط مردمی که جلوی چشم شان قتل صورت می گیرد داده می شود. محمود احمدی نژاد! تو از خط قرمز رد شدی. آقای خامنه ای و تو مسوول خون حداقل 360 نفری هستید که یا با گلوله و یا با شکنجه کشته شده اند. به همین دلیل است که می خواهم بگویم که بدانی سر گنده زیر لحاف است. و این قصه سر دراز دارد.

این نامه را به این امید دارم می نویسم که با جدیت بخوانی. مطمئنم می خوانی. حرفم را جدی بگیر، بیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد. نامه دیگری برای مجلس و آقای لاریجانی نوشته ام، او و هاشمی هنوز یک پلی را برای خراب نشدن باقی گذاشته اند و علیرغم رفتار غیرمنطقی آقای خامنه ای خوشبختانه علی لاریجانی مجلس را و خودش را هنوز نابود نکرده است و امیدوارم حداقل برای جلوگیری از فروپاشی کامل یا انقلاب کامل که هر دو به زیان منافع ملی ماست، آن راه را برود. تو اگر عقل بخرج بدهی باید قضیه را تمام کنی و یا استعفا کنی یا در مقابل مجلس درگیر نشوی، بگذار قضیه تمام شود. این طوری می توانی یک جوری لایی رد کنی و در یک معامله آینده با گذشته جلوی ادامه خشونت را بگیری. استعفا هم کار سختی نیست، فقط تصور کن که اگر بنا باشد مردم در مقابل تو بایستند، دیوانگی بشود، یا فقط دو روز کنترل از دست برود، خاندانت برباد می رود.

من مطمئنم که تو آدم شجاعی نیستی، ممکن است قبلا فکر می کردی بلدی نقش پسر شجاع بابا را بازی کنی، ولی این مال وقتی بود که در دوره گذشته به آقای خاتمی گفته بودی، کاش شما هم بدون محافظ از خیابان های تهران رد می شدید و مردم را می دیدید، و وقتی انتخاب شدی، گفتی که با همان پژوی قدیمی ات سر کار خواهی رفت و از محافظ استفاده نخواهی کرد. در حالی که برای اولین بار یک رئیس جمهور در جمهوری اسلامی جرات نکرد فاصله کاخ ریاست جمهوری تا بهارستان را با وجود یکصد هزار نیروی پلیس و لباس شخصی و ضد شورش طی کند. دوستانت گفته اند که در گذشته هم هرگز نه یک بار جبهه رفته ای و نه در هیچ موقعیت خطرناکی قرار گرفتی. بزرگترین کربلایی که رفتی دانشگاه کلمبیا در نیویورک بود و بزرگترین جبهه ای که رفتی در سوئیس بود که مطمئنم به ماموران امنیتی آنها بیشتر اطمینان داشتی تا ماموران امنیتی خودت.

آقای احمدی نژاد!
روزی که گفتند احمدی نژاد با هلی کوپتر برای تحلیف رفته است، فهمیدم که تو دیگر حاضر نیستی خودت را در معرض خطر قرار بدهی. و اتفاقا مشکل هم از همین جا همیشه شروع می شود. افتخار بزرگ تو این بود که در منطقه سبز آمریکایی ها پیاده راه رفته ای و از تروریست ها و نیروهای آمریکایی نترسیدی، حالا پسر شجاع ما جرات ندارد در منطقه سبزی به اسم تهران با ده تا ماشین محافظ و صد هزار نیروی ضد شورش راه برود. این را بگیر و حساب چهار سال را بکن. حتما دلت را به این خوش کرده ای که این خس و خاشاک خسته می شوند و می روند و خانه می نشینند، اما، راه را اشتباه می روی. تو گربه را انداختی زیر شیروانی داغ و انتظار داری که پنجه به صورتت نکشد. در ساده ترین صورت دو هزار زندانی دست پلیس و قوه قضائیه است. تا وقتی اینها در زندان و دادگاهند، تو روی آرامش نخواهی دید، و با این صورتی که مرتضوی محاکمه می کند، فقط هشت سال دادگاه های صد نفری طول می کشد. می خواهی چه کنی؟ ول شان کنی یک مشکل داری و اگر ول شان نکنی هزار مشکل.

آقای احمدی نژاد!
تو یک پاسخ بزرگ را به همه ایرانیان و جهانیان بدهکاری، اگر واقعا مردم ایران تو را با 24 میلیون رای انتخاب کرده اند، دلیل این که مملکت دو ماه است حکومت نظامی است چیست؟ و چرا با گذشت دو ماه از انتخابات و کشته شدن 360 نفر و زندانی شدن قریب دو هزار نفر، هنوز اعتراض مردم ادامه دارد؟ چرا اگر واقعا انتخابات بدون تقلب برگزار شده، از میان هشت رئیس مجلس و هفت رئیس جمهور، فقط حداد عادل و آقای خامنه ای انتخابات را صحیح می دانند و سه رئیس جمهور سابق، نخست وزیر سابق و همه روسای شش مجلس گذشته انتخابات را مخدوش و دولت تو را نامشروع می دانند؟ چرا تمام خانواده رهبر سابق و بنیانگذار جمهوری اسلامی، تمام مراجع تقلید، بجز یکی از آنان، دولت دهم را نامشروع می دانند؟ اگر واقعا تو نماینده 24 میلیون ایرانی هستی، چرا یک تظاهرات آزاد برگزار نمی کنی و اجازه نمی دهی بدون حضور نیروی امنیتی و نیروی ضد شورش طرفداران تو و طرفداران میرحسین موسوی در همه کشور در دو مکان مجزا تظاهراتی در حمایت از کسی که به او رای داده اند، برگزار کنند؟ این چه ریاست جمهور 24 میلیونی است که جرات نمی کند به خیابان برود؟ اگر واقعا طرفداران تو فقط نیروهای ضدشورش و باتوم به دست ها و کلت به کمرهای لباس شخصی هستند، که با این وضع نمی توانی چهار سال حکومت کنی.

آقای احمدی نژاد!
حالا دیگر مردم جهان هم چهره دیگری از احمدی نژاد می شناسند، انقلابی را که می خواستی به جهان صادر کنی، با اجازه ات ما به گند کشیدیم، ایرانیانی بسیاری در سراسر جهان زندگی می کنند که تنها کلمه ای که به فارسی نوشته اند، نام میرحسین موسوی است. نسل اول و دوم و سوم مهاجرین ایرانی در سراسر جهان حالا دیگر به این افتخار می کنند که ملت ایران با شجاعت در مقابل دیکتاتوری به اسم محمود احمدی نژاد و رهبرش ایستاده اند. حالا دیگر در تمام جهان احمدی نژاد و حامیانش نه به عنوان دشمنان آمریکا و اسرائیل، بلکه به عنوان قاتلین مردم ایران شناخته می شوند. تعداد فیلمهایی که از کشتگان مظلوم ایرانی در جهان پخش شده از تصاویر بیست سال کشتگان لبنان و فلسطین هم بیشتر است. تو دیگر در هیچ کشوری که زیر سلطه نظامی و دیکتاتوری نباشد، امنیت نداری. حالا دیگر نه می توانی در نیویورک مهمانی بدهی، نه می توانی با مسلمانان هند و مالزی و اندونزی دیدار کنی، حتی آنها هم تو را به عنوان قاتل مسلمانان می شناسند. تنها دولتی که ممکن است با تو نزدیک شود، آمریکاست. تمام مسلمانان جهان لعن و نفرینت خواهند کرد. اگر طرف آمریکا نروی یک بدبختی داری و اگر با آمریکا کنار بیایی هزار بدبختی.

آقای احمدی نژاد!
سالی که در پیش رو داری سال سختی است. نه می توانی به سفر بروی، نه می توانی پا به دانشگاه بگذاری، نه می توانی به سفر استانی بروی و خودت هم می دانی که بدون نفت صد و پنجاه دلاری و بدون وجود بوش در کاخ سفید، دیگر نه می توانی پول به طرفداران نامه نویس بدهی و نه باج به حماس و حزب الله. از سوی دیگر مجلس نیز دستت را خوانده است، اگر در دولت قبلی دوازده وزیرت برکنار شد، در همین سال بزحمت بتوانی دولتی همراه پیدا کنی که بتواند رای اعتماد همین مجلس را بگیرد. بالاخره این مجلس هم وکلایش باید به میان مردم بروند. موجودات حقیر و خودفروشی مثل کوچک زاده که اگر به عنوان لباس شخصی ویژه در مجلس سایر نمایندگان را کتک نزند، فقط به درد مشاورت خودت می خورد، را کنار بگذار. کابینه تو از این مجلس هم رای اعتماد نخواهد گرفت و بعید نمی دانم که مجلس هشتم افتخار تصویب لایحه عدم کفایت سیاسی تو را از دست بدهد. اگر بنا باشد یک مصداق روشن و مشخص برای عدم کفایت سیاسی پیدا شود، توئی. دور قبل که با شکلات و شیرینی شروع کردی و با وعده نفت و سفره و مدیریت جهان آمدی، چنان شد که مردم وقتی دوره ات تمام می شد، همه جشن گرفته بودند، حالا که در دو ماه 360 کشته مخالفت های سیاسی، 160 کشته سوانح هوایی و 115 اعدام در دو ماه، فقط آغاز بهار تست، با این بهار، می خواهی زمستان را چه کنی؟

محمود خان!
دولت تو، و نه قوه قضائیه، مسوول کشتن مردم است. رهبری فرمان تیر داد و نیروی انتظامی تحت امر تو آدمهایی را با شکنجه به شهادت رساندند. مجلس رسما اعلام کرده که فرمانده پلیس تو مسوول جنایات کهریزک است. حالا می خواهی چه شعاری بدهی؟ می خواهی به جهانیان چه بگوئی؟ می خواهی از کشتار در کجا انتقاد کنی؟ می خواهی از آزادی در کجا دفاع کنی؟ می خواهی بگویی پیرو کدام خمینی هستی که همه نورچشمی هایش را آواره و زندانی کرده ای؟ می خواهی بگویی طرفدار کدام پابرهنه ای هستی که فقیر تر و بدبخت تر نشده است؟ کدام دولت مستکبر در دو ماه گذشته بیش از دولت تو آدم کشته است؟ اسرائیل؟ آمریکا؟ سودان؟ چین؟ ذهنت را خسته نکن. هیچ دولتی و هیچ گروه جنایتکاری چنین نکرده است که شما در این دو ماه کردید. ولی می دانی مساله چیست؟ بسیار تر از بسیار ایرانیانی را می شناسم که تا پیش از این فکر می کردند اگر تو بیایی از کشور بیرون خواهند آمد یا هرگز به ایران بازنخواهند گشت، اما هر روز یکی شان از من خداحافظی می کند و خبر رسیدنش به ایران را می دهد یا از ایران یکی تماس می گیرد و می گوید به هیچ رو حاضر نیست، حضورش را در این لحظه های تاریخی جنبش سبز و بزرگ ایران از دست بدهد. ایرانیان امروز نترس و شجاع و بی باک ایستاده اند تا نگذارند چهار سال دیگر از تاریخ را با حضور احمدی نژاد بنویسند.

آقای احمدی نژاد!
جوان تر که بودم پیری از پیران قوم، فلسفه تاریخ را برایم چنین می گفت که نادرشاه دو هفت سال حکومت کرد، هفت سالی را به مردم داری و مردم دوستی و هفت سالی را به جنایت و مردم کشی، به نظر می رسد هفت سال دوم نادر را آغاز کرده ای. گفتن این کلام دشوار است و دیدنش دشوارتر که مردمان کشورم در ترس و وحشت روزگار می گذرانند و جز تن شان هیچ سلاحی برای جنگیدن ندارند، اما این وضعی است که تو و آقای خامنه ای انتخاب کردید. تو حاضر نشدی بپذیری که مردم تو را نمی خواهند، و رهبر نظام حاضر نشد بپذیرد که رئیس جمهوری که مردم می خواهند، و او نمی خواهد، بر صندلی قدرت بنشیند. فاجعه همیشه از همین جا آغاز می شود.

محمود!
تو یک راه برای بازگشت داری. هنوز این راه بسته نیست. کسی نمی تواند تو را مجبور کند که رئیس جمهور باشی. از میان شورش و کشتار، یا فروپاشی حکومت، که سرنوشت محتوم وضع کنونی است، راه سومی را انتخاب کن. این راه به صلاح همه است، اگر تا یک ماه قبل فکر می کردی با کشته شدن بیست نفر و زندانی شدن پنجاه نفر و اعدام ده نفر همه چیز تمام می شود و چهار سال دیگر می توانی به بازی کودکانه ات ادامه دهی، حالا دیگر آن سبو بشکسته و آن پیمانه ریخته است. کشته ها بسیار شدند و مردم ناآرام تر. مردم خشمگین تر و پر انگیزه ترند، راستش را بخواهی هیچ راهی برای بازگشت و تعادل باقی نگذاشتی و کسی که بحران می سازد، عاقبت در همان بحران می سوزد.

واقعا چه ارزشی دارد که یک دولت دیکتاتور را اداره کنی؟ چه منزلتی دارد که مردم تصویر یک جنایتکار از تو داشته باشند؟ اگر فکر می کنی که این دولت به دولت امام زمان وصل می شود، اشتباه می کنی، لابد مراجع تقلید بهتر از تو می دانند آقای تو و آنها کی ظهور می کند. یادت نرود که جای هیچ افتخار و بزرگی برای خودت باقی نگذاشتی، نبودی، بی دلیل به جایی آمدی که بزرگتر از خودت بود و حالا می توانی بروی و ننگ بزرگتری را با یک انتخاب بهتر از بین ببری. نمی خواهم تصور کنم که تو در فاصله ای کوتاه با نابودی خودت و یک کشور و کشته شدن مردمی بسیار، نیاز به یک مشورت نداشته باشی. سالی دیگر خواهد رسید و همه ما این روزها را چون خاطره و خطری غریب خواهیم دید و تو بی هیچ افتخار و خدمتی خواهی رفت. هنوز یک راه باقی است. انتخابش کن.

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

اگرچه تجاوز جنسی به زندانیان و بازداشت شدگان موضوع تازه‌ای نیست ولی اینکه از آن بعنوان خرد کردن شخصیت زندانی و اعتراف گیری استفاده شود و تبدیل به یک شیوه و راهکار مقابله با مخالفین گردد واقعا یک مصیبت است.
من همیشه این نکته را گفته‌ام که قتل و جرم و جنایت در همه جا هست و ممکن است از هر آدم عادی و معمولی سر بزند ولی تاریخ گواه آن است که قتل و جرم و جنایتی که به نام مذهب و برای خشنودی خدا صورت میگیرد بسیار هولناکتر و وحشیانه‌تر است. این است که در نامه آقای کروبی به این نکته اشاره شده که به زندانیان چه مرد و چه زن٬ بصورت جمعی آنچنان تچاوز میشود بطوریکه پارگی اندام تحتانی آنها را در پی داشته است.
فکر نکنید آن موجودات انسان‌نمایی که مرتکب چنین جنایت‌هایی میشوند از کره مریخ آمده‌اند و یا مثلا اعضای حزب‌الله لبنان و حماس و یا سربازان روسی هستند که اینچنین وحشیانه با هموطنان ما رفتار میکنند. خیر اینها همان برادران پاسدار خودمان هستند. همان‌هایی که یک من ریش دارند و شبهای جمعه دعای کمیل‌شان ترک نمیشود و روزهای جمعه در دعای ندبه آنچنان در فراغ «آقا» گریه میکنند که صورتشان از شدت اشک خیس میشود. اینها همان کسانی هستند که موقع مواجهه با یک خانم بدحجاب که مثلا روسری‌اش کمی از حد استاندارد عقب‌تر رفته فورا سرشان را به زیر می‌اندازند و استغفرالله و اتوبو الیه میگویند. کسانی مرتکب این تجاوز شده‌اند که در ماه رمضان روزه میگیرند و در شبهای احیا به درگاه خدا ضجه میزنند. البته نمی‌خواهم بگویم هرکس روزه بگیرد حتما دست به چنین جنایاتی میزند . نه منظورم این است که آنگاه که مذهب و شرع و رضای خدا و نماینده خدا پشت یک جنایت قرار میگیرد٬ شدت جنایت هولناکتر و وحشیانه‌تر است.
اینها از شگفتی تاریخ و اعجاز تداخل دین در سیاست و قدرت است. بدون شک بزرگان و رهبران این جنایت پیشه‌ها به آنها چراغ سبز میدهند که اگرچه زنا و لواط و قتل از گناهان کبیره اند ولی آنجا که پای حفظ نظام اسلام و ولایت فقیه به میان می‌آید همه این کارها بر شما حلال و بلکه واجب هم میشود. لابد به اینها گفته‌اند: بگیرید این فلان فلان شده‌ها را چنان ترتیب شان را بدهید که از خجالت نتوانند از خانه بیرون بیایند و دیگر هوس تظاهرات و اعتراض به مقام شامخ ولایت را نکنند. حسابی بزنید٬ بکنید٬ بکشید تا نظام پایدار بماند

شکنجه زندانیان و تجاوز به آنان در زندان، همواره یکی از اصلی ترین اتهامات گردانندگان زندان های جمهوری اسلامی در30 سال گذشته بوده است.بیشتر کسانی هم که بعد از بازجویی ها و یا حبس های طولانی آزاد شده اند، هر یک بخش هایی از شکنجه و تجاوز را مطرح کرده اند؛این مسئله اما در 30 ساله گذشته همواره مسکوت مانده و مسولان جمهوری اسلامی حداکثر به تکذیب آن مبادرت ورزیده اند. روزاین روند 30 ساله را با بررسی اخبار و گزارش ها و همچنین گفت و گو با مهرانگیز کار، حقوقدان، علی افشاری و احمد باطبی، فعالان دانشجویی و یک عضو هیات رئیسه مجلس شورای اسلامی بازخوانی کرده است.

بعد از 30 سال، نامه مهدی کروبی، رئیس اسبق مجلس شورای اسلامی به رئیس مجلس خبرگان رهبری به نوعی تابوی صحبت کردن درباره تجاوز به زندانیان را شکسته است؛به طوریکه اگر تا پیش از این در این مورد فقط درگوشی هایی واگویه می شد،اکنون مساله در سطحی رسمی انعکاس عمومی یافته و مورد بحث قرار گرفته است.

از آغاز تا امروز

نیم نگاهی به گزارشات و بیانیه های سازمان های حقوق بشری نشان میدهد سابقه تجاوز به زندانیان، در دوران جمهوری اسلامی به دهه اول انقلاب بر می گردد. سازمان عفو بین الملل در  گزارش خود در اردیبهشت 1364 صراحتا انواع مختلف تجاوزهای جنسی، از جمله تجاوز به عنف به مردان و زنان زندانی را از جمله شکنجه های زندانیان اعلام کرده و با اشاره به مشاهدات دختر جوان 23 ساله ای نوشته بود: «در اواخر ۱۹۸۲، وی به مدت پنج هفته در یکی از ساختمان‌های کمیته در انفرادی نگه داشته شده است. او طی این مدت بارها درباره وابستگی‌های سیاسی فرضی‌اش مورد بازجوِِیی قرار گرفته و اسامی رفقایش را از وی خواسته‌اند. در یک موقعیت از او خواسته‌اند لباس‌اش را بکند [برهنه شود] و مجبورش ساخته‌اند از دهان و از مقعد در وی دخول کنند. او باکره بوده است.

این دختر جوان به سازمان عفو بین الملل گفته بود: من پیش از این با هیچ مردی نزدیکی نکرده بودم. نمی فهمیدم چه اتفاقی دارد برایم می‌افتد. وحشت برم داشته بود. شنیده بودم اگر در زندان به زنی تجاوز شود، هرگز از زندان آزادش نمی کنند. وقتی که کار تمام شد، پشت سرهم بالا می آوردم و نمی توانستم جلوی گریه‌ام را بگیرم…»

به گفته سازمان عفو بین الملل این دختر جوان بعد از آزادی نمی‌توانست درباره ‌این تجربه‌ بد با کسی حرف بزند، تا اینکه یک سال بعد از کشور خارج شد.

بحثی که فراموش نمی شود

در همین ارتباط مهرانگیز کار به روز می گوید: در سالهای اول انقلاب، همه ما به دفعات از خانواده های زندانیان سیاسی آن دوران می شنیدیم که پیش از اعدام دخترشان به او تجاوز کرده و در توجیه این عملشان هم گفته بودند اگر یک دختر باکره،اعدام شود حتما به بهشت میرود در نتیجه برای اینکه آن دختر به بهشت نرود و در آن دنیا هم عذاب بکشد به خود جواز شرعی داده بودند که قبل از اعدام، از او ازاله بکارت بکنند.

خانم کار می افزاید: ما تاکنون نتوانسته ایم این موضوع را به صورت ارائه اسنادی از طرف خانواده هایی که چنین مطالبی را عنوان میکردند در معرض افکار عمومی قرار دهیم  اما همواره تعداد زیادی از افراد تایید کرده اند که در زندان های دهه اول انقلاب این اتفاق رخ داده است.

این حقوقدان یادآور می شود: البته مسائل سالهای اول انقلاب چندان روشن نیست و به علت وحشت زیاد خانواده های زندانیان کمتر در محافل بین المللی مطرح شده است. از طرف دیگر وسایل ارتباط جمعی نیز مثل امروز نبود و مبادله اخبار بسیار کم و خطرناک بود؛ لذا آنچه آن دوران اتفاق افتاده زیر خاک فراموشی مانده است اما اکنون به صورت ناگهانی با طرح چنین موضوعی از سوی افراد مرتبط با مقامات بالای سیاسی مواجه هستیم که در موقعیت معترض نسبت به بخش دیگر حکومت قرار گرفته اند.

وی از همین منظر نامه کروبی  را از دو جنبه قابل تحلیل می داند و درباره این موضوع که چرا مهدی کروبی، نامه مذکور را به جای قوه قضائیه، برای رئیس مجلس خبرگان رهبری نوشته می گوید: این مساله نشانگر شکاف بسیار جدی در حاکمیت،بخصوص بعد از انتخابات 22 خردادست. این شکاف به حدی جدی است که قوه قضائیه و رئیس این قوه را بخش دیگری از حاکمیت قبول ندارد.آقای کروبی  اگر صلاحیت رئیس قوه قضائیه را قبول داشت با اوموضوع را مطرح میکرد و از او میخواست که موضوع را پی گیری کند نه از رئیس خبرگان رهبری.

خانم کار با  «بسیار مهم» خواندن این موضع گیری می افزاید: هم ایرانیان و هم جامعه جهانی باید این مساله را بسیار جدی بگیرند؛ این امر نشانه آن است که آقایان دیگر نمی توانند بر ثبات نظام سیاسی ایران قسم بخورند.

وی با بیان اینکه «آقای کروبی چاره ای جز علنی کردن چنین مساله ای نداشت» تاکید می کند: دیگر نیازی نیست که سعید مرتضوی انکار کند و بگوید شاهدی وجود ندارد، چون خود قربانیان وجود دارند. من مطمئنم آقای کروبی با توجه به سوابق انقلابی اش و اینکه از پایه گذاران نظام جمهوری اسلامی بوده و احساس نزدیکی و یگانگی با این نظام می کند، یقین پیدا کرده و مطمئن است که چنین اقداماتی در زندان های جمهوری اسلامی اتفاق افتاده است.

وی با ابراز تاسف از اینکه این مسائل همیشه وجود داشته اما کمتر کسی آن را باور کرده،ادامه می دهد: نظام جمهوری اسلامی باید خیلی نگران آینده خود باشد چون مردم این رفتارها را هرگز فراموش نخواهند کردو هرگز جای بخشش وجود ندارد؛ بخصوص اینکه قوه قضائیه و مجلس و بیت رهبری و نیروی انتظامی و همه ارگان های درگیر قضیه، سکوت اختیار کرده اند.

خانم کار تصریح می کند: بحث تجاوز جنسی به بازداشت شدگان بحثی نیست که خاموش شود و مسکوت بماند. من تصور می کنم آقای کروبی، بیش از دیگران موقعیت را درک کرده و فهمیده که نظام مورد علاقه اش در خطر است و خواسته است کمک کند تا سایه چنین ننگ و نقض کرامت انسانی از چهره جمهوری اسلامی پاک شود چون او موضوع را از درون حاکمیت مطرح می کند و متوجه شده است که این خبرها در سطح جهانی مطرح شده اند و نمی توان مثل اوایل انقلاب کتمان کرد.

این حقوقدان در پایان یادآور می شود که «قربانیان حی و حاضر هستند و دچار افسردگی شده و برخی نیز از بین رفته اند. پزشکان هم شهادت می دهند که درگذشتگان جراحاتی ناشی از تجاوز داشته اند.»

تجاوز در پایگاه های نیروی انتظامی

تجاوز به زندانیان در بازداشت گاه های متعلق به نیروی انتظامی هم همواره از سوی زندانیان تایید شده،هر چند هرگز پی گیری نشده است. ترس زندانیان و خانواده های آنان از یک سو و عدم استقلال قوه قضائیه برای رسیدگی به چنین موضوعاتی از سوی دیگر همیشه باعث مسکوت ماندن این قضیه شده است.امری که علی افشاری، فعال سیاسی، از قول زندانیان هم بند خود در بند عمومی زندان بر آن ضحه می گذارد.

علی افشاری، فعال دانشجویی و دبیر اسبق دفتر تحکیم وحدت که خود تجربه زندان و تهدید به تجاوز را داشته به روز می گوید: «در تجربه شخصی خودم در بازجویی ها به چنین مساله ای تهدید و به کرات از سوی یکی از افراد تیم بازجویی که خود را با اسم مستعار «ثابتی» معرفی میکرد تهدید به تجاوز شده ام.»

افشاری این فرد را «بسیار خشن» توصیف می کند به نحوی که «سایر اعضای تیم بازجویی همواره تهدید می کردند که اگر همکاری نکنی سرو کارت با این فرد خواهد بود.»

وی در عین حال این شگرد را نوعی تقسیم کار در بین بازجوها می داند و می افزاید: «این به اصطلاح بازجوی خوب و بازجوی بد نوعی تقسیم کار بازجویی بود و می گفتند که اگر خواسته های مورد نظر آنها انجام نشود آن بازجوی بد چنین اعمالی (تجاوز) را انجام خواهد داد.»

این فعال سیاسی می افزاید: «در بند عمومی زندان هم بعضا با متهمین عادی برخورد داشتم که از موارد تجاوز در آگاهی و کلانتری ها می گفتند و تاکید میکردند که برخی پرسنل نیروی انتظامی و کلانتری ها و اداره آگاهی چنین اقداماتی را انجام میدهند.»

اما به عقیده افشاری، این مساله یک رفتار خودسرانه و شخصی از سوی برخی پرسنل آگاهی و نیروی انتظامی بوده که به نوعی از موقعیت و شغل خود سو استفاده می کرده اند.

وی با بیان اینکه «ز این ابزار برای شکستن و تحقیر زندانیان سیاسی استفاده می کنند» ادامه می دهد  «در دهه 60 و 70 نیز برخی زندانیان گفته اند که آنها را تهدید به تجاوز کرده اند و یا اینکه به آنان نزدیک شده و وانمود کرده اند که قصد تجاوز به آنان را دارند به طوریکه یکی از فعالان دانشجویی بعد از آزادی از زندان عنوان کرده که بازجو خود را به من چسبانده بود و وانمود میکرد که قصد تجاوز دارد اما من آن ضرب المثل معروف را که اگر دیدی به تو تجاوز می شود سعی کن لذت ببری  را گفتم و بازجو کنار کشید.»

افشاری می افزاید: «متاسفانه نامه آقای کروبی و تعاریف افرادی که آزاد شده اند نشان میدهد که اوضاع خیلی فجیع است و من فکر می کنم به آقایان چراغ سبز نشان داده اند که هر کاری مجاز هستند و چون نیروی انتظامی و کلانتری ها در بازداشت ها نقش زیادی داشته اند به اعتقاد من آن چراغ سبزی که داده شده به همراه خودسری برخی پرسنل نیروی انتظامی و لباس شخصی ها کار را به اینجا کشانده است.»

او هم  نامه کروبی را نشانگر جدی بودن بحث تجاوز به زندانیان می داند و می افزاید: «عدم استقلال دستگاه قضایی باعث شده افرادیکه تحت تجاوز قرار گرفته اند از پیگیری قضایی این موضوع صرف نظر کنند.»

تجاوز با بطری نوشابه

دو سال پیش برخی دانشجویان بعد از آزاد شدن اظهار داشتند که توسط بطری های نوشابه به آنان تجاوز شده است. هرچند این خبر در سایت های اینترنتی در حجم گسترده ای انتشار یافت اما با سکوت مسولان قضایی و عدم پیگیری این دانشجویان مسکوت ماند. اما احمد باطبی، فعال حقوق بشر که سابقه ای طولانی به عنوان زندانی سیاسی دارد، این نوع تجاوز به زندانیان را تایید می کند.

سخنگوی مجموعه فعالان حقوق بشرکه در دوران بازداشت خود و در حین بازجویی تهدید به تجاوز شده است به روز می گوید: «من بسیار متاسفم برای خودم و برای جامعه که وقتی ما این مسائل را عنوان می کردیم کسی توجهی نمی کرد. من ده سال پیش نامه ای از داخل زندان فرستادم و دقیقا همین مسائل را نوشتم؛ اگر آن زمان به این موضوع توجه می شد اکنون بعد از ده سال شاهد چنین اوضاع اسف باری نمی بودیم.»

باطبی با بیان اینکه «آن موقع به ما می گفتند شما چهره نظام را تخریب می کنید» می افزاید: «در مورد یکی از کسانی که سالها با من در زندان هم بند بود و از دستگیر شدگان 18 تیر بود شیشه نوشابه استعمال کرده بودند.»

وی توضیح می دهد: «در زندان توحید یکبار در دستشویی صدای فریادهایی را شنیدم. از مامور همراهم پرسیدم و او عنوان کرد که دارند به یکی تجاوز می کنند و شیشه نوشابه استعمال می کنند. من باور نکردم و فکر کردم برای ترساندن من چنین چیزی را عنوان می کند اما بعدا با همان فرد هم سلول شدم و او تایید کرد که با شیشه نوشابه به او تجاوز کرده اند و متوجه شدم که مشکلات مقعدی شدیدی پیدا کرده است.»

باطبی با یادآوری این موضوع که خود نیز «تجربیاتی در این زمینه داشته» می گوید: «من بارها در زندان تهدید به تجاوز شدم. بازجو می گفت لباس ها و شورتت را دربیاور می خواهیم به تو تجاوز کنیم. اما این شیوه و ابزار برای شکستن زندانی بود و اگر بازجو متوجه می شد ترسیده ای همین کار را انجام میداد که من برعکس رفتار میکردم و لباس هایم را در می آوردم و می ایستادم و تجاوزی هم صورت نگرفت.»

وی درباره دانشجویانی که دو سال پیش آزاد شدند و اخباری درباره تجاوز به آنان انتشار یافت نیز می گوید: «با برخی از آنان که صحبت کردم تجربه های مشابه مرا داشتند.آنها را لخت و تحقیر کرده بودند.یعنی  آنها آزار جنسی را تایید کردند اما تجاوز را نه.»

باطبی همچنین خبر می دهد که گزارشاتی درباره تجاوز در بازداشتگاه کهریزک دریافت کرده،اما به خاطر مسائل فرهنگی و وضعیت خانواده ها نمی تواند موارد را به صورت مستند معرفی کند.

وی ادامه می دهد: «موارد تجاوز بسیار زیاد بوده، بخصوص تجاوز به زندانیان زن و ما این مساله را تایید می کنیم.»

او از اعدام مصنوعی، تماشای کشته ها، شکنجه سفید، شکنجه و تهدید به شکنجه دیگران در حضور زندانیان، به عنوان شکنجه هایی نام بمی برد که در باره او اعمال شده است.

عدم پاسخگویی و مجازات متجاوزان

هم  چندی پیش خبر از تجاوز به بازداشت شدگان در شیراز داد و» روز» نیز در مصاحبه ای با یکی از آزاد شدگان از بازداشتگاه کهریزک پرده از این فاجعه برداشت.

پیش از این درباره زهرا کاظمی و زهرا بنی یعقوب هم بحث هایی جدی مطرح شده بود که قبل از کشته شدن، در زندان مورد تجاوز قرار گرفته اند. پزشک زهرا کاظمی نیز این مساله را تایید کرد اما هرگز به این مساله رسیدگی نشد و کسی از مقامات مسول بر خود لازم ندید که به افکار عمومی پاسخی دهد.

عاطفه، دخترک 17 ساله مازندرانی را می توان از معروف ترین قربانیان تجاوز در ایران نامید. او به جرم رابطه نامشروع بازداشت و به اعدام محکوم و حکم اعدام او به سرعت مورد اجرا گذاشته شد؛اما چند هفته پس از اعدام او اعلام شد که این دخترک 17 ساله توسط قاضی پرونده و افسران آگاهی مورد تجاوز قرار گرفته است. متجاوزان به عاطفه با پیگیری فعالان جنبش زنان ایران بازداشت شدند اما هرگز مجازات نشدند و پس از چندی آزاد شدند.

گزارش ها در مورد تجاوز

یک عضو هیات رئیسه مجلس شورای اسلامی اما درباره نامه مهدی کروبی به روز می گوید: این مساله قطعا از طرف مجلس مورد بررسی و پیگیری قرار خواهد گرفت.

او که مایل نیست نامش اعلام شود تاکید می کند: در گزارشات کمیسیون امنیت ملی مجلس و همچنین کمیته پی گیری بازداشت شده های اخیر نیز گزارشاتی مبنی بر تجاوز به زندانیان وجود دارد.

به گفته او، این گزارشات از سوی خانواده های بازداشت شدگان در اختیار کمیته مذکور قرار گرفته و آنان عنوان کرده اند که فرزندانشان هنگام بازداشت مورد تجاوز قرار گرفته اند.

در راستای برگزاری دومین جلسه دادگاه متهمان اعتراض به تخلفات انتخاباتی، جلسه سوم نیز برگزار و کیفرخواست آن، پس از انتشار در خبرگزاری فارس، توسط معاون دادستان عینا کپی و در دادگاه قرائت گردید. متن کامل سومین کیفرخواست بشرح زیر است:

کیفرخواست سومین گروه متهمان اغتشاشات اخیر کشور

ربنا افرغ علینا فی‌الاغتشاش بمدت الکثیر و اشد الموت(قرآن کریم، چاپ جدید)

ریاست محترم شعبه پانزده دادگاه انقلاب اسلامی

حضور پرتلالو و روحانی امت شهیدپرور ایران در انتخابات دهم که با اشاره رهبری نظام و حضور یکدست ایشان و همچنین حضور میمون و مبارک ریاست محترم جمهوری نهم، و همگامی ظفرنمون عناصر از جان گذشته ملت بیدار دل و آگاه سر و رهرو پای ایران صورت گرفت، و با حضور چهل میلیونی رای دهندگان و انتخاب نامزد اصولگرا با آرای بیش از 25 میلیون و حدود سی میلیون رای طبق آخرین آمار، خشم استکباریان را برانگیخت و باعث شد تا کسانی که از روز 21 بهمن 1357 کینه انقلاب را به دل گرفته بودند، و برای سی سال برنامه ریزی کرده بودند، سرانجام از لانه های فساد تیمی و خانه های عنکبوت احزاب اغتشاشگر خود به درآمده و با انتشار نتایج انتخابات که از یک ماه قبل تعداد آرای ریاست جمهور به میزان 24 میلیون و خورده ای توسط معاونت ایشان اعلام شده بود، با یکدیگر متحد شده و همزمان با تغییر معادلات منطقه و عقب نشینی اجباری آمریکا و فرو رفتن انگلیس و آلمان و فرانسه و هلند و اسرائیل در باتلاق بحران بزرگ اقتصادی و همزمان با خیزش موج عدالتخواهی در ونزوئلا، گینه بیسائو، کومور، آنداگورای علیا، جزایر بالی، قسمت چپ ماداگاسکار و در نوردیدن توفان انقلاب ظهور در آفریقا و آسیا، دشمن تصمیم گرفت موج مخالفت با نظام اسلامی را در ابعاد گسترده عملی سازد، که با هشیاری کهریزک نشینان بیدار دل و یاوران لباس شخصی انقلاب و نیروهای هموطن ضدشورش، این توطئه ها بسرعت کشف و به آرامی و قبل از آنکه اقدامی صورت گرفته یا تجمع قابل توجهی برگزار گردد، خنثی گردید. و اینک که بعون الله و تعالی یک بار دیگر توفان شن و امواج دریا نیروی هوایی و دریایی دشمن و توفان ضد شورش پیاده نظام آن را تسلیم نموده است، به دنبال دو جلسه گذشته، جرایم گروهی دیگر از مجرمین را به استظهار می‌رساند:

1) حضور قابیل‌وار دشمن که از همان آغاز درگیری میان هابیل و قابیل آغاز شده بود، با کمک عوامل بنی اسرائیل و قارون و نمرود و با توطئه کشف آمریکا توسط کریستف کلمب و ماژلان، با همکاری بنیاد سوروس، صورت گرفت، نشان می‌داد که دشمنان قسم خورده از هزاران سال قبل از برگزاری انتخابات دهم، توطئه اغتشاش را به فرموده رهبری چیده بودند و اقدامات افرادی چون آقای موسوی و کروبی و خاتمی، تنها اجرای نقشه قابیل بود که برای نابودی انقلاب اسلامی و ارکان ستبر آن به خصوص فرماندهی سپاه چیده شده بود. این طرح که در بازجویی پرونده کلاسه 76543978/1/1/1 به دست آمد، گویای نکته زیر است.

2) حضور برخی عناصر فعال ضدانقلاب در دفاتر عقد و ازدواج در سالهای پس از انقلاب باعث افزایش ازدواج در سالهای 1359 تا 1362 گشته که این دوران مصادف توطئه منافقین می‌باشد. افزایش جمعیت در این سالها، باعث گردید تا تعداد جوانان مساله دار در دوران ریاست جمهوری خادم ملت به طرز مشکوکی افزایش یابد. و همین افزایش که به دلیل فشار از پائین در سالهای اول انقلاب بود، منجر به فشار نیروهای مساله دار گشت و نسل جوان را آلوده ساخت. اعترافات برخی از متهمان به خواندن وبگاه شخص موسوم به علیرضا نوری زاده، که در سالهای توطئه جوان سازی علیه انقلاب، از سن نوجوانی در دفتر محاضر عقد و ازدواج حضور داشته و پدرش بسیاری از مراسم مذکور را با هدف تعیین شده، انجام داده است، نشان از حضور ضد انقلاب در تولید وسیع جوانان می نماید. لازم به ذکر است که شخص مذکور همراه با مسعود بهنود و عطاء الله مهاجرانی در لندن زندگی می‌کند و خود بارها اعتراف کرده است که از در محاضر عقد و ازدواج فعال بوده است. و به اعتراف بسیاری از دستگیرشدگان، افزایش تعداد جوانان در سال های 59 تا 62 بدون دخالت امپراطور پیر صورت نگرفت.

3) یکی از گروه‌هایی که در توطئه اغتشاشات خیابانی نقش داشت، گروهی به نام زنان بود که در کلیه مراحل این توطئه دست این گروه مشهود و معلوم است. بسیاری از دستگیر شدگان، پس از ارشاد به زندان اعتراف کرده‌اند که زن بوده و جرم آنان محرز است و بسیاری از اعضای جبهه مشارکت، مجاهدین انقلاب، نهضت منحله آزادی، انجمن پادشاهی، بی بی سی و بنیاد سوروس نیز اعتراف کرده‌اند، که حتی اگر خودشان هم نیستند، یا زن یا خواهر یا مادر داشته یا خواهند داشت. این گروه در اکثر جرائم با اغتشاشگران معاونت و در برخی موارد حتی مدخلیت تام داشته است.

4) موسسات مرسدس بنز(با نام مستعار دایملر) و پیکان( با نام واقعی روور) در هماهنگی با بنیاد سوروس و پنتاگون و دفتر ام آی 6 و سازمان اطلاعاتی آلمان(نام نامشخص می‌باشد) یکی از عوامل شناخته شده توطئه می‌باشند. این دو موسسه که از زمان حکومت پهلوی غاصب کار خود را در محمل ایران ناسیونال، شرکت واحد و بنگاه خدمات باربری علیرضایی( وابسته به کلنل ساقدوشیان از عناصر رابط انگلیس و دربار) ایفا می‌کرد، پس از انقلاب به تولید خودرو پرداخته و در مقاطعی آن را متوقف و در سالهای اخیر اقدام به افزایش دودزایی در شهرهای بزرگ نموده و باعث استفاده عناصر مخرب از ماسک شدند. بسیاری از اغتشاشگران زیر پوشش این شرکت‌ها دست به آتش سوزی و در مواردی برای رد گم کنی حتی به آتش زدن اتوبوس نیز پرداختند. متهمان مربوط به این توطئه نیز به جرائم خود و جرائم دیگران اعتراف نموده‌اند.

5) نقش سفارت آمریکا: براساس اعترافات شخص موسوم به میردامادی، و با همدستی عباس عبدی، معصومه ابتکار، میرحسین موسوی و برخی دیگر از متهمان، آنان برای باز کردن پای انگلیس به ایران و دخالت امپراتور پیر در آتش‌افروزی‌های پس از انتخابات، اقدام به حمله به سفارت آمریکا نموده و آن را تعطیل کردند. این اقدام که با همراهی بنیاد سوروس، لایبراری کانگرس، و گروه بک استریت بویز صورت گرفت، باعث شد تا ظاهرا رابطه ایران و آمریکا قطع و در عوض رابطه ایران با انگلیس و آلمان جایگزین گردد.

6) موسسه خودکار بیک: براساس یک توطئه هماهنگ که از طریق سازمان جاسوسی امنیتی جهانی فیس بوک، و موسسه جاسوسی یونیسف صورت گرفت، مرکز جهانی یهود با ارسال وسیع خودکار بیک در طول چهل سال، توانست میزان نیروهای قلم به مزد و قلم بدستان مزدور را افزایش و با فعالیت برخی از آنان که از بازرسی منزل آنان دهها خودکار بیک(در رنگهای مختلف از جمله سبز) صورت گرفته است، دادستانی و برادران دست اندرکار توانستند دهها کاربر خودکار مذکور را در حین استفاده از آن بخصوص در امتحانات دشوار الهی کشف نموده و برای اعتراف و گرفتن مننژیت و شکستگی استخوان به کهریزک منتقل کنند.

7) موسسه سرلاک و نستله: از آنجا که سازمان‌های جهانی صهیونیستی از بیست سال قبل از برگزاری انتخابات قصد داشت تا با اشاعه اندیشه های فاسد خود در نسل جوان، و بخصوص زیر یک سال نفوذ کند، هجمه سازمانهای جهانی صهیونیستی مانند نستله و سرلاک به ایران آغاز گشته و این موسسات که با همدستی بنیاد سوروس و اینتلیجنت سرویس نقش عمده ای در چرخش افکار عمومی به سوی غرب ایفا می کنند، به توطئه علیه نظام پرداختند. بخشی از اغتشاشگران اعتراف نمودند که در دوران کودکی خود بصورت برنامه ریزی شده و منظم سرلاک مصرف کرده و برخی از آنان اعتراف کردند، همچنان فرزندان شان را زیر نفوذ این محصولات غاصب و پر مساله نگه داشته اند، دادستانی علیه کلیه مصرف‌کنندگان سرلاک اعلام جرم نموده و از وزارت خارجه درخواست کرد تا رابطه ایران را با کلیه کشورهای تولیدکننده و مصرف کننده سرلاک قطع نمایند.

8) سفارت خانه‌های دشمن: یکی از مهم‌ترین شریان‌های حیاتی دشمنان اسلام، مکیدن خون نخبگان کشور می‌باشد، که اگر جلوی رفتن آنان به خارج گرفته گردد، دست به خودکشی زده و یا دیوانه شده و در راستای سیاست های کشور قرار می گیرند، رزمندگان تیز چنگال لباس شخصی و تیزدندانان قوه قضائیه موفق شدند توطئه برگزاری کلاس‌های آموزش زبان‌های خارجی را در سفارتخانه های فرانسه، انگلیس، آلمان کشف نمایند. نازک افشار یکی از عوامل توطئه آموزش زبان فرانسه که همچنین متهم به دیدن اغتشاشگران از پشت پنجره و شنیدن صدای الله اکبر بر اساس پرونده کلاسه 832678/5/5/88 می باشد. وی که علاوه بر برگزاری کلاسهای زبان ایرانیان مسافر را شناسایی می نمود، اعتراف کرده است که قصد داشته تا حکومت را سرنگون و سلطنت خاندان افشار را مجددا برقرار نماید.

9) بیل گیتس و گوگل: یکی از مهم‌ترین توطئه های دشمن که برحسب اطلاعات بدست آمده از نشریه گاسیپ اینترنشنال منتشر شد، بیل گیتس از عوامل شناخته شده بنیاد سوروس و مالک موسسه صهیونیستی انگلیسی هلندی مایکروسافت(ریز نرم) اقدامات خود را برای براندازی نرم از طریق تولید انواع سافت ور( نرم افزار) و سافت نیوز( خبرهای ویژه اغتشاشگران براندازی نرم) از سال 1986 آغاز نموده و با تولید ویندوز ویستا تلاش نمود که به موسسات مختلف دولت نهم نفوذ ایجاد نماید، در همین راستا موسساتی نظیر گوگل نیز با قرار دادن زبان فارسی در موتورهای جستجوگر خود به تحریک اغتشاشگران پرداخته و جنگ پنهانی اینترنتی را با نظام مقدس جمهوری اسلامی آغاز نمودند. موسساتی نظیر ویکیپدیا، پلی بوی، بریتانیکا و ای بی( فروشنده انواع لوازم برای شورش های شهری) که توسط پیر امیدوار( فرزند شجاع الدین شفا) ایجاد شد، طرح انقلاب سبز را به سفارش پنتاگون عملی ساخت. در همین راستا، محمد علی ابطحی اعتراف نمود که از ابزار این موسسه به نام ماوس، کی برد، حافظه سنگین و دوربین استفاده کرده و اقدام به انتشار اکاذیب در باصطلاح اینترنت کرده است. از منازل اکثر دستگیرشدگان وسایل موسسه جاسوسی مایکروسافت به دست آمده و آنان به همدستی و همکاری با بیل گیتس و جورج سوروس اعتراف کردند.

10) موسسه ارزفروشی خلیل طهماسبی و شرکاء: این موسسه که سهم بزرگی در انتقال ارز از ایران و به ایران داشته است، یکی از شریان‌های حیاتی ضد انقلاب بود که نیروهای انتظامی بطور تصادفی پس از دستگیری فرزند وی به این شریان حیاتی دست یافتند. از صندوق‌های نسوز این موسسه هزاران دلار و یورو و پوند به دست آمد که به عنوان بیت المال در جیب مسوولان بازداشت کننده نگهداری می‌گردد.

علاوه بر موارد فوق که با کار فراوان اطلاعاتی مسوولان قضایی به دست آمده است، بازجویان پرونده اغتشاشات اخیر همچنین موفق شدند روابط موسساتی مانند دانشگاه هاروارد(یکی از موسسات جاسوسی انگلیس در آمریکا)، شخص موسوم به الیزابت( باصطلاح ملکه انگلیس و یکی از عوامل حقوق بگیر هلند و بنیاد سوروس و کارمند اینتلیجنت سرویس که در توطئه مرگ یکی از مسلمانان انگلیس نقش داشت)، انتشارات طهوری(منتشر کننده افکار و اندیشه های منحرف صوفی گری و دراویش که علاوه بر حمایت از یکی از نامزدهای اغتشاشگر، به ترویج افکار مساله دار می پرداخت)، شخص موسوم به مارکونی( که با همکاری برلوسکونی و موسسات اطلاعاتی ایتالیا و رادیوی هلند و بی بی سی و دویچه وله، به ایجاد رادیو برای انتشار اکاذیب علیه دولت نهم و نظام مقدس جمهوری اسلامی پرداخت)، موسسه وایرلس کورپوریشن( که در محمل تولید کابل های فشار قوی به تولید سیم برای وصل کردن کامپیوتر به اینترنت پرداخته و از این طریق ضربات مهلکی به اسلام و ولایت فقیه و دولت نهم زد)، موسسه اریکسون( یکی از سازمانهای جاسوسی سوئد که علاوه بر تولید گوشی های تلفن اریکسون که توسط اغتشاشگران استفاده شد، در مربیگری تیم های انگلیسی دست داشته و بارها به اسلام و چندین بار به توپ ضربه زده است) را کشف نمایند.

در همین راستا، معاونت دادستان عمومی و انقلاب استان تهران، علیه اعضای شورای مرکزی جبهه مشارکت، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، میرحسین موسوی، کلیه زنان کشور، جوانان بین 19 تا 29 سال کشور در داخل و خارج، کارکنان سفارتخانه های اروپایی در ایران، کارگران، نویسندگان، روزنامه نگاران، و 25 میلیون نفر از کسانی که با خروج از خانه های خود، دادن شعار علیه مسوولان، راه رفتن در خیابان، نفس کشیدن در محدوده مرزهای جمهوری اسلامی علیه دولت نهم و دهم اقدام نمودند اعلام جرم نموده و از قاضی محترم تقاضای اشد مجازات را دارد

معاون دادستان عمومی و انقلاب تهران

خبرنگار پايگاه خبري راهبردي سلام، اخيرا مطلع شده است كه سيد محمود دعايي كه با حكم حضرت امام(ره) مدير مسول روزنامه اطلاعات شده بود با بازنشستگي اجباري مواجه شده است و بايد روزنامه اطلاعات را ترك كند تا محمد حسين صفار هرندي پس از خروج از وزارت ارشاد از بهارستان به ميرداماد نقل مكان كند.

گفتني است صفار هرندي سال‌ها در سپاه و پس از آن در روزنامه كيهان همكار و همفكر حسين شريعتمداري بوده است و بسياري بيم دارند كه روزنامه اطلاعات به كيهان دوم تبديل شود.

پس از اعترافات چند روز قبل محسن آرمین، عضو شورای مرکزی و سخنگوی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران، یکی دیگر از چهره‏های سیاسی چنبش سبز نیز به اعمال خود در این چند سال اعتراف کرد. علی شکوری‏راد، ضمن بیان اینکه اعترافاتی که وی در این نوشته آورده است بدون نگهداری در انفرادی و یاارشاد برادران نوشته شده گفت که این نوشته‏ها را برای کم کردن زحمت آن‏ها، پیشاپیش آماده کرده‏است. متن اعترافات شکوری‏راد به شرح زیر است:

اگراعتراف بکنم!

«خدای بزرگ را شاکرم که در این فرصتی که در اختیار من قرار گرفت و من توانستم از تعلقات زندگی و شرایط بسته ای که سالها گرفتار آن بودم آزادبشوم و فارغ از روزنامه ها، سایت ها و رسانه های متنوع اغوا کننده که حقیقت را مطابق دریافت خودشان به مخاطب عرضه می کنند، با کمک و راهنمایی برادرانی که به اشتباه پیش از این آنها را در مقابل خود می دیدم به حقایقی دست پیدا بکنم که جز در چنین شرایطی که این عزیزان برای من فراهم کردند هرگز نمی توانستم به آنها برسم. نه تنها من بلکه بقیه اعضاء شورای مرکزی ودفتر سیاسی حزب، اعضاء ستاد مهندس موسوی و حتی خود آقایان موسوی و خاتمی توجه نداشتیم که کاری که برای بسیج مردم برای شرکت در انتخابات انجام می دهیم همان انقلاب مخملی ست. اگر تیزبینی و عمل بموقع مجریان و ناظران انتخابات نبود، انقلاب مخملی می توانست در همان روز انتخابات به نتیجه برسد و نظام جمهوری اسلامی که تکیه اش بر دوش مسئولانی ست که بیش از خود مردم به فکر آنان بوده و بد و خوب آنها را تشخیص می دهند سقوط کند و مهندس موسوی به اسم جمهوری اسلامی نظامی را بر سرکار بیاورد که پایه های اصلی آن بر دوش افراد دیگری باشد که سالهای سال با تظاهر به تبعیت از امام، وفاداری به قانون اساسی و جمهوری اسلامی و حتی حضور در جبهه های جنگ خود را برای چنین روزی آماده کرده بودند.

من بیش از سی سال است فردی بنام رضا خاتمی را می‏شناسم و همیشه فکر می کردم آدم متدین، وطن خواه و مردم دوست است. پیش خودم فکر می کردم من می توانم به چنین فردی که در این سی سال از نزدیک با او آشنا بوده ام، خانواده اش را می شناسم. در سفر و حضرو در برنامه های کوهنوردی پای بندی اش را به احکام و دستورات دینی دیده ام، از جانفشانی اش در جبهه های جنگ خبر دارم و مواضع و فعالیت های سیاسی اش را در طول این سی سال مشاهده کرده ام، اعتماد کنم. ویا افراد دیگری مثل اصغر خدایاری، محسن میردامادی، بهزاد نبوی، مصطفی تاج زاده، داود سلیمانی، سعید شیرکوند، سعید حجاریان، صفایی فراهانی و عبدالله رمضان زاده و…. که هر کدام را سی، بیست و حداقل دوازده سال است می شناسم، از نظر من قابل اعتماد بودند. ولی در این مدت فهمیدم به هیچکدام نباید اعتماد می کردم. حتی به خودم. لابد آنها هم پیش خودشان فکر می کنند نباید به من اعتماد می کرده اند. آیا این خود نشان بی وفایی آنها نیست؟ اعتماد عمیقی که در چند ده روز اخیر نسبت به این برادران دلسوز در زندان ایجاد شده است کجا و اعتماد بی پایه و مبنای من به آن دوستان بی وفا و غدار کجا؟ در شرایط سخت است که انسان دوستان واقعی و قابل اعتماد را می شناسد. دوست آن است که درفراموش شدگی سلول انفرادی یک لیوان آب بدستت بدهد ویا در شرایطی که چندین روز است نمی دانی وقت را چگونه بگذرانی یک قرآن بتو برساند که به آن پناه ببری. یا در دلتنگی و بی خبری شدید نسبت به خانواده، بگذارد حتی تا یک دقیقه صدایشان را بشنوی و حالشان را بپرسی. من این دوستان دوران بی کسی و تنهایی را تازه و چه دیر شناخته ام. اینها دوستانی واقعی هستند که باید به آنها اعتماد کنم.

ما خیلی ساده اندیش بودیم. فکر می کردیم همه چیز را می فهمیم و به فهم خودمان اعتماد داشتیم در حالی که شیطان گولمان زده بود. من فکر می کنم این برادرانی که الآن روشن بینی و ارزش وجودیشان برای من آشکار شده است در این مدت چقدر برای ما نگران بوده اند و غصۀ ما را خورده اند. آنها وقتی نتوانستند ما را از طریق قانونی به راه راست بیاورند مجبور شده اند گناه نقض قانون را به گردن بگیرند و حتی به کارهای خلاف شرع دست بزنند تا ما را نجات بدهند. در حقیقت این منجیان گمنام آخرت خودشان را بخاطر ما به خطر انداخته و از دست داده اند.

ما فریب تحصیلات و عقلمان را خوردیم. ما به فکر خودمان اعتماد کردیم. آنچه در مدرسه و دانشگاه خواندیم همه در جهت خیانت به کشورمان بود. ما در جلسات می نشستیم و مسائل را تحلیل می کردیم در حالی که این شیطان بود که ما را وادار به تحلیل مسائل کشور و موضوعات جامعه می کرد. سوالاتی که در ذهن ما شکل می گرفت همه از سوی دشمنان به ما القاء می شد و چون پاسخی برای این سوالات پیدا نمی شد، مسأله دار باقی می ماندیم و همین مسأله دار بودن ما را وادار می کرد به فکر چاره بیفتیم. این چاره اندیشی ها اسم مستعار خیانت بود. خیانت به ملتی که بدون هیچ مشکلی به سمت سعادت رانده می شد و چاره اندیشی ما دست اندازهای مسیر آنها بود. اکنون که نگاه می کنم می بینم ما چقدر موجب عقب ماندگی جامعۀ خود شده ایم. اگر این برادران زودتر ما را ارشاد کرده بودند و ما جلوی توسعۀ کشور را نگرفته بودیم، نه تنها اهداف سند چشم انداز بیست ساله را تا کنون پشت سر گذاشته بودیم بلکه از ژاپن اسلامی هم فراتر رفته بودیم.

اگر دوباره به من فرصت داده شود جبران خواهم کرد. از حزب کناره گیری می کنم. از کسانی که تا کنون آنها را دوست خود می پنداشتم دوری می کنم. سعی می کنم فقط کتابهایی را که از منابع موثق در اختیارم قرار می گیرد مطالعه کنم. به اخبار و تحلیل های روزنامۀ کیهان و صدا و سیما اعتماد کنم وچشم و گوشم را بروی رسانه های تأیید نشده ببندم. آنچه ارکان رسمی کشور انجام می دهند را حق بدانم و فریب وسوسۀ شیطان در طرح اما و اگر در کار مسئولان را نخورم. هر ماه سه هفته در نماز جمعه شرکت کنم. از خوردن پیتزا نیز پرهیز کنم.»

اینها اعترافاتی است که اگر یک ماه یا شاید حتی کمتر از آن در زندان انفرادی نگهداری شوم و تحت ارشاد برادران قرار بگیرم ممکن است از من بشنوید. متن اعترافات را از این جهت در اختیار خوانندگان گذاشتم که زحمت برادران و خود را پیشاپیش کم کرده باشم.

اگر چه نامه کروبی به هاشمی، که رنجنامه بسیاری از دربندان این روزهای ایران بود، بعد از ده روز منتشر شده است، اما از همان روزی که هاشمی این نامه مهر و موم شده را در دفتر کار خود دریافت کرد پیشتر و بیشتر از شیخ می دانست که چه می گذرد بر اهالی اوین و کهریزک و بازداشتگاه زیرزمین وزارت کشور و باقی زندان هایی که حاکمیت آن را «غیراستاندارد» می داند و ملت آن را «تجاوزخانه های مخوف».

زندانیان وقتی از کهریزک رسوا، رها می شوند راه خانه بزرگان در پیش می گیرند و ناله و نامه به در خانه کسانی می برند که گمان می برند دست آنها به زندان بان ها نزدیک تر است و شاید کاری بکنند. شیخ مهدی کروبی ، میرحسین موسوی و سید محمد خاتمی این روزها سنگ صبور کسانی شده اند که خالصانه به میدان آمده بودند رای خود در صندوق های مورد تایید همین نظام انداختند و در مقابل از زندان های همین نظام جنازه از جنایت کاران تحویل گرفته اند.

در باور مان نمی گنجید که روزی قلم ما که کمتر از آقا و آیت الله به سران نمی نوشتیم و در نقدشان هم پسوند و پیشوند نامشان را فراموش نمی کردیم چنین چرخشی، ایجاد شود که هرکه متن گزارش های ما از انتخابات خونین ایران و خشونت های بعدش را می خواند، احساس کند که کسی دارد از گوانتانامو گزارش می دهد. اگر ادبیات نامه شیخ مهدی و شکوه های میرحسین و شکایت های خاتمی در مورد قتل و شکنجه و شایعات تجاوز یه زندانیان ایرانی را یکبار دیگر از نو بخوانیم، انگار قبیله ای به ایران حمله ور شده است و حالا صدای فریاد پیران قبیله از صدای فریاد کودکان و جوانان بالاتر رفته است.

خوب گوش کنید. شیخ مهدی کروبی همان است که در مجلس ششم هرچه دنبالش می دویدیم قادر نبودیم حتی یک کلمه در نقد آقا از او جمله ای بگیریم و تا دیروز هزار بار بر او خرده می گرفتیم که با پذیرش حکم حکومتی، اصلاحات را زمین گیر کرده است. حالا هم او که در احترام به ولایت فقیه و رهبری رسم ادب به جای آورده بود، شده است متهم ردیف اول کیهان و دولتیان و مجلسیان و برای نقد او ادب که سهل است وقاحت را هم شرمنده کرده اند.

خاتمی را خوب نگاه کنید انگار نه انگار که او همان سید آرام و حتی محطاط روزهای اصلاحات است که دلمان را خون می کرد تا یک «بالای چشمتان ابروست» به جریان و جناح محافظه کار بگوید. او حتی اقلیت افراطی مجلس ششم که به کرات برگه های نطق نمایندگان اطلاح طلب را پاره کرده بودند را نیز « اقیلیت نجیب» می خواند. اما این روزها کاسه صبوری او نیز لبریز شده و چنان همپای معترضان به متقلبان اعتراض می کند که اگر کسی نام او را از بالای نامه های او حذف کند، در باور نمی گنجد که روحانی به چنین عریانی، حاکمیت را زیر سوال می برد.

میرحسین که فیلم تبلیغاتی اش برای انتخابات و بیانیه های روزهای نخست ورودش به کارزار انتخابات، تداعی گر همان ادبیات و آرمان های روزهای انقلاب است این روزها خودش در صف اول نقد کسانی ایستاده که به نام اسلام و انقلاب، آدم کشته اند و بعد به نام اسلام و انقلاب مسولیت این آدم کشی را هم گردن دیگران انداخته اند. ایران را به زندانی بزرگ برای چندین میلیون ایرانی بدل کرده اند و به سبک زندان های شاه همه یاران قدیمی سید را پشت تریبون های اعتراف می نشانند. نخست وزیر روزهای جنگ چنان از رد دندان های حاکمیت روی تن ملت به فریاد آمده است که گویی هنوز در کسوت نخست وزیر یک کشور درحال جنگ است و باورش نمی شود آنکه این روزها گلوله می زند در همین چند قدمی او نشسته و نه در همسایگی اش.

اینها همه را گفتم تا رسم به این پرسش آشکار که چرا این روزها از سپاه و مجلس و کیهانی که تحت نظارت رهبری است، زمزمه بازداشت میرحسن و کروبی و خاتمی به گوش می رسد. معاون فرهنگی و تبلیغاتی ستاد کل نیروهای مسلح به نمایندگی از شهروندان ایرانی سخنوری می کند و مدعی می شود که مردم منتظر محاکمه سران اصلی اغتشاشات هستند. در مجلس شورای اسلامی شکایتی از موسوی و کروبی تنظیم می شود، کیهان به نمایندگی از ملت موج خونخواهی مردم از موسوی و خاتمی را تیتر نخست خود می کند و دیگر هواداران دولت دروغ در خبرگزاری فارس نیز اعترافات بی اعتبار زندانیان را دلیلی بر محاکمه موسوی و کروبی و خاتمی اعلام می کنند.

این یک قاعده آشنا در حوزه ساستمداران هوچی گر است که اگر برنامه ای برای بازداشت و احضار و زندان داشته باشند، بی مقدمه و بی محابا وارد می شوند و دیگر این همه های و هوی به راه نمی اندازند. حداقل در تجربه شخصی خودمان هم سراغ داریم که هرگاه برای یک فعال حوزه سیاسی و روزنامه نگاری و یا فعال زن، کیهان و مجلس شاخ و شانه کشیده اند و های و هوار راه انداخته اند، الزاما به بازداشت آنها نیانجامید. اما چرا جناح حاکم برای محاکمه سه چهره ماندگاری که این روزها به جای یاران دیروز خود، همراهی با مردم را برگزیده اند، این همه به من- من و دریوزگی افتاده است؟ با این همه دورخیزی که برداشته اند و هر روز برای این سه نفر خط و نشان می کشند، چرا بی مقدمه به دادگاه و مراجع قضایی احضارشان نمی کنند و یکی از همین دادگاههای نمایشی را برایشان برگزار نمی کنند؟

بی شک دلایل این هم دودلی برای دستگیری این سه هوادار بزرگ معترضان، بسیار است . در کنار هزازان دلیلی که می شود بر شمرد برای بلوف های بزرگ برگزار کنندگان دادگاههای نمایشی، واضح ترین دلیل اش این است که هنوز در سطوح بالا فرمان رسمی برای شقه شقه شدن یک فامیل از هم پاشیده صادر نشده است. رویارویی موسوی و خاتمی و کروبی با حاکمیت هرچقدر هم آشکار باشد اما باز هم می توان از تریبون نماز جمعه، این افراد را به عنوان صاحبان یک خانواده مشترک معرفی کرد و در تحلیل خود غرب را به عقب راند. حال اگر دادگاه به احضار و بازداشت این سه تن بر آید آیا می توان در برابر نگاههای ناظران بین المللی کماکان یک چهره قدرتمند از خود نشان داد و این رویارویی آشکار را یک دعوای فامیلی خواند و برای «دشمن» شاخ و شانه کشید که ما را به حال خودمان بگذارند و در امور داخلی ما دخالت نکنند؟

علاوه بر نگرانی از بازتاب خارجی ، هراس از بحران داخلی نیز دلیل دیگر دودلی حاکمیت برای دستگیری محاکمه موسوی و خاتمی و کروبی است. تاریخ نشان داده است که اگر مردم محور اعتراضات نباشند ممکن نیست هیچ اعتراضی در سطوح بالا به نتیجه روشن دست یابد. به جای پرسه دور در تاریخ شاید بشود نشان یک تحرک اعتراضیِ نزدیک تری را داد که مردم محور آن نبوده اند و سران و رهبران احزاب نیز هیچ نتیجه روشنی از آن اعتراض نگرفتند؛ تحصن نمایندگان مجلس ششم. ساختمان قدیم مجلس واقع در خیابان امام خمینی به مدت بیست و شش روز میزبان نمایندگان متحصنی بود که در اعتراض به ردصلاحیت های گسترده دواوطلبان نمایندگی، استعفای دست جمعی داده بودند اما از درهای ساختمان که بیرون می آمدی در همان خیابان امام خمینی حتی سربازان و نگهبانان مقابل مجلس هم چندان در جریان ماجرا نبودند تا چه رسد به مردم شهر. این شد که آن اعتراض تاریخی بدون همراهی مردم مسکوت ماند. اما این بار اگر همه سران احزاب و رهبران گروههای اصلاح طلب را یکجا به بند کنند این مردم هستند که دارند جنبش را رهبری می کنند و هراس از چنین جنبشی بیدار، دلیل مهم دودلی سرکوب گران است که خوب می دانند با دستگیری موسوی و کروبی و خاتمی آتش این جنبش را افروخته تر خواهند کرد.

با این استدلال اگر در یکی از همین روزهای نزدیک حاکمیت با مقدمات و زمینه سازی های فراون به این نتیجه رسد که باید این سه تن یا حتی یکی از آنان را دستگیر و محاکمه کند، تردید نباید کرد که پیش از هر گونه اقدام عملی، تمامی امکانات و نیروهای نظامی خود را برای یک اعلام جنگ واقعی به حالت آماده باش در آورده و سپس وارد رویارویی آشکار با چهره های شاخص نظام خواهند شد. بر این اساس اگر چه دلایل عدم اقدام عملی حاکمیت برای محاکمه قضایی سران به اندازه کافی بزرگ هست تا آنان را تنها به هوچی گری و اقدامی عملی باز دارد، اما این روزها ماجرای انتخابات و خود احمدی نژاد تبدیل به یک گره کور در سیستم سیاسی ایران شده اند که بعید نیست برای باز کردن این گره کور راه آخر دندان انقلابیون دیروز باشد برای خوردن فرزندان اش.