“Wauw”
We zijn in 24 landen geweest, het ene natuurlijk interessanter of leuker dan het ander. Om deze landen te bezoeken hebben we ongeveer 13.000 NM (23.500km) afgelegd. We hebben natuurlijk veel nieuwe culturen “opgesnoven” en zijn over een aantal landen ook heel anders gaan denken. We hebben de oceaan bevaren,  witte stranden met azuur blauw water bezocht waar de meesten mensen nooit komen. Om onze boot hebben, nijlpaarden, orca’s, allerlei soorten dolfijnen en walvissen gezwommen, wie kan dat nu allemaal vertellen, kortom fantastisch.

Vakantie of reizen
Was het een vakantie? Soms, het is moeilijk uit te leggen maar reizen is toch iets anders dan vakantie vieren, het is vaak erg vermoeiend. Het normale leven gaat gewoon door aan boord alleen is het vaak drukker, intensiever en intenser dan het leven thuis. Je sprak veel vertrekkers die dan ook ontzettend moe waren. Dit is niet bedoeld als klaagzang, integendeel. Zoals al eerder gezegd, krijgen we de kans dan gaan we zeker nog een keer om een vervolg te geven aan deze reis.

Leuk al die techniek
We hebben erg veel geleerd en denken onze boot nu redelijk goed te kennen. Onze technische kennis was niet zo groot en is nu een stuk verbeterd. We hebben ons verkeken, ondanks waarschuwingen vooraf, in het klussen. Dit nam erg veel tijd in beslag en we zijn het, over het algemeen “ook nog leuk gaan vinden”.

Een paar vierkante meters
We hebben een jaar samen, op en in een kleine ruimte geleefd. Regelmatig werd ons gevraagd of dit wel te doen was en of onze relatie daar wel tegen bestand was. In het begin was het natuurlijk best even wennen maar na verloop van tijd hadden we onze draai gevonden en kunnen we stellen dat we met z’n tweeën een nog sterker koppel geworden zijn.

“Mathiba” heeft het erg goed gedaan en blijkt een degelijke, betrouwbare maar bovenal een snelle oversteker te zijn. Natuurlijk ging er wel eens iets kapot maar het waren ook extreme omstandigheden. Tijdens bijvoorbeeld een oversteek vaar je in 13 dagen meer dan je normaal in 1 jaar vaart en dan met veel wind, extreem veel zon en natuurlijk ook nog het zoute water. Allemaal zaken die natuurlijk erg slecht zijn voor de elektronica, computers, e.d..

Zonder hulp vaart niemand wel
Noemde we al onze medevertrekkers, ook aan de wal waren er een paar mensen die ons hebben geholpen. Douwe van DE Yachting Medemblik en Robert werkzaam bij de Klerk Yacht Service Medemblik, konden we altijd bellen of mailen voor technisch advies en Joris was onze back up voor het weer, tijdens de oversteken. “Zonder hulp vaart niemand wel”. Wij willen jullie via deze weg nogmaals hartelijk danken. En natuurlijk zijn wij ook onze “trouwe mailers” dank verschuldigd want het blijft natuurlijk hartstikke leuk om op de hoogte te blijven wat er op het thuisfront gebeurt.

“We hebben ontzettend van onze reis genoten”. Nu komt de tijd om ons normale leven weer op te pakken.

Gevaren afstand        :           13.000 NM (23.500 kilometer)
Aantal landen              :           24
Aantal dagen               :           385
Aantal motor uren       :           491

Posted by Akke & Jacques

Onze aankomst is daardoor heel bijzonder, want alleen Johan en Ineke (Regina) staan op de dijk en Bart met Katherin staat aan de kade. We maken snel alles droog en ontvangen onze eerste gasten.
In de stromende regen druppen letterlijk en figuurlijk, familie, vrienden en kennissen binnen.
Ach, al die lieve mensen die ons welkom heten, fantastisch!
De zon komt gelukkig door en zo kunnen we op de kade gezellig met iedereen bijkletsen.
Lieve mensen bedankt voor jullie komst!

Zonsopgang bij Beachyhead

Jacques komt op het lumineuze idee om de staande mast routine te gaan varen (de staande mast route is een route binnendoor, van Zeeland naar het IJsselmeer). Super gaan we doen, wat heerlijk dat we toch op tijd vanaf de Scilly’s vertrokken zijn. We lopen dus  Dover niet aan en varen door en steken over naar België.

Mist

Smog??

De knop gaat langzamerhand om
Sjonge, wat een drukte weer op het water. Alle scheepvaart moet ” het nauw van Calais” door, en wij moeten het oversteken. ” Weer even wennen hoor”. Tja, tevens zijn we ook van blauw water overgegaan op groen/bruin water. Ja, ja “langzamerhand gaat de knop om”.

Rakelings langs je heen
Rond middernacht komen we voor Duinkerken aan. Langs de kust vaar je vanwege de zandbanken door een betonde vaarroute. Wij niet alleen, nee sowieso de Ferry’s en die hebben de vaart erin. Op zee houdt je gepaste afstand, maar hier vaart het ” rakelings langs je heen”. Vrachtschepen varen in en uit (te druk met navigeren geweest, helaas geen foto’s).

De stuipen op je lijf
Een vrachtschip heeft Jacques tijdens zijn wacht ‘ s nachts “de stuipen op zijn lijf” gejaagd. Jacques vaart keurig stuurboord wal, hij wordt opgelopen door een vrachtschip. Hij roept middels de marifoon het schip op om te vragen wat zijn intenties zijn. Er komt geen antwoord, dan vaar je dus rustig stuurboord wal door. Maar dan ineens een luid getoeter, ik sprint mijn bed uit. Wat is er aan de hand. inmiddels heeft Jacques al flink het gas open gezet. Hij is echt boos ” wat denkt die vent wel niet”. Had hij ons nou niet gezien? Ja. Op het laatste nippertje dus! Het is goed afgelopen. Vlak erna worden we opgeroepen door de Jan van Gent, hij heeft Jacques op de marifoon gehoord. Ze varen een stuk voor ons, toch leuk om elkaar weer even te spreken.

Kruipend naar Nederland
We gaan naar Nieuwpoort, ons favoriete plekje, we blijven er nog een dag liggen.

Vandaar uit gaan we naar Blankenberge om alvast wat hoger op te komen.
En dan, tegen de wind in, windkracht 6, op naar “Nederland”.

Het laatste gastenvlaggetje wordt gestreken

Waar we uiteindelijk na ruim 1 jaar reizen via de Haringvlietsluizen aan komen.
Hoe voelt dat nu?
Ja, hoe voelt dat nu. Natuurlijk heerlijk om straks (nog een weekje) de jongens, ouders, familie en vrienden weer te zien en een dikke knuffel te geven. Maar oh, oh wat zullen we met weemoed terug kijken. Dus hoe voelt dat nu? Een “dubbel gevoel” laten we het daar op houden.

We gaan nu eerst even genieten van de binnenwateren en kijken uit naar zaterdag. Waar we jullie (familie, vrienden en kennissen) hopen te zien voor “een steigerborrel”. We komen rond 14.00 uur in Medemblik aan.

Typisch Engels
De Scilly Islands zijn “typisch Engels”, pups waar je met koffie begint en ’s avonds fisch en chips eet en typisch Engels bier drinkt.
De eilanden zijn ruig, rotsachtig en tegelijkertijd knus. Heerlijk om overheen te banjeren.
We bakken pannenkoeken voor de meisjes van de Sailaway, het is een gezellige happening.
Hangman bay
Tja, nu handden we al gelezen dat er een galg op een van de rotsen moet staan. En ja hoor we liggen er met de boot praktisch gesproken onder. Vroeger werden de mensen hier op het hoogste punt van de rots opgehangen, “bizar”’.
Gelukkig heeft het eiland Tresco nog meer te bieden. Het is overigens fantastisch weer. Tijdens het wandelen worden we verrast door de vegetatie, rotswanden vol met bloemen.
Wauw, is dit de ingang van de grot?
De Waltzing Mathilda is inmiddels ook binnen gelopen. Met de hele club gaan we opzoek naar “Pipers Cove”, een grot waar je helemaal in kunt kruipen.
Onderweg komen we langs Crowswell’s Castle waar we een prachtig uitzicht hebben over de baai.
De Grot is niet gemakkelijk te vinden, gelukkig weet een man ons uiteindelijk de weg te wijzen. Do you have matches with you? No, but we have flash lights with us ( ja, ja we zijn goed voorbereid). “Wauw, is dit de ingang van de grot”? Nou, hier zouden we uit ons zelf nooit naar binnen gekropen zijn.
Spannend avontuur
We moeten hoge rotsen af om bij de ingang te komen.
Achter ons kolkt het water tegen de rotsen aan.
Kruipend over de rotsen gaan we de grot in. Jeetje, zonder onze zaklampen hadden we het echt niet kunnen doen.
Wat een “spannend avontuur”.

Rotsvast
Op naar het volgende eiland St. Agnes, het ankeren was even lastig maar we liggen “rotsvast”. Er liggen maar een paar boten, ’s avonds vertrekken de meeste weer en hebben we de baai bijna voor ons alleen.

Wat een prachtige locatie, we liggen tussen de rotsen.
 s’ Morgens gaan we het eiland verkennen, er zijn een paar kleine winkeltjes waar je huisgemaakte producten kunt kopen. Twee pup ’s en twee restaurantjes. Met zo’n twee en half uur lopen heb je het hele eiland gehad.
Maar het is zo kneuterig, zo gezellig, ach wat kan je hiervan genieten.

Op huis aan
Jeetje, wat vliegt de tijd voorbij. We houden het weerbeeld alweer een paar dagen in gaten. Tja, wanneer er een goed weergat is, dan moeten we toch echt “op huis aan”. Zoals het er nu uit ziet gaan we zaterdag vertrekken, de wind verwachting is waardeloos, maar anders komen we nooit thuis.

De Cirkel is Rond
De Sailaway was de eerste vertrekker die we onderweg tegen kwamen. We lagen verwaaid in Duinkerken en daar hadden we direct een klik met de bemanning Thijs, Suzanne, Ishis, Fenna en Enza. Na vijf dagen namen we afscheid van elkaar, “we zien elkaar zeker nog eens”, ieder gaat zijn eigen weg. Tijdens het reizen kwamen we elkaar zo nu en dan eens tegen. Het bijzondere is dat we nu ook weer, samen met hun,onze reis ook weer afsluiten.
Weliswaar niet verwaaid maar met prachtig weer op de Scilly Islands.
“De Cirkel is rond”!

Onze planning blijft hetzelfde dus hopen we iedereen (familie, vrienden en kennissen) weer op zaterdag 27 juli, rond 14.00 uur in de Pekelharinghaven in Medemblik te zien.

We vertrekken, op dinsdag 25 juni, samen met de Sailaway en de Dixbay uit de haven van Terceira en worden enthousiast uitgezwaaid en getoeterd door de bemanningen van de Walltzing Mathilda en de Gaya.

ONVERWACHTE AANVAL
Eenmaal buiten staat er een behoorlijke wind en de zee is behoorlijk onrustig. Het eerste stuk varen we voor de wind langs het eiland. Ondertussen begin ik me wat minder goed te voelen, zal wel weer moeten wennen aan de wilde zee. Maar na een tijdje zeg ik tegen Akke dat ik me toch echt beroerd voel. Akke neemt de eerste wacht en ik duik mijn bed in. Om 23.00 uur neem ik de wacht over. Ik voel me nog steeds niet lekker maar neem de wacht over. Om een lang verhaal kort te maken, deze wacht maak ik niet af, ik krijg geheel onverwacht weer een aanval van migraine. Daar heb ik altijd veel last van gehad maar sinds jaren gebruik ik preventief medicijnen en die werken prima. De laatste keer is zeker 1,5 jaar geleden.

EMMERTJES LEGEN
Ik lig zo’n 48 uur lang over te geven en houdt niets binnen. Als je migraine hebt dan wil je een donkere stille ruimte, nou, dus niet, het hotst en klotst en dat maakt het er niet beter op. Nadat het overgeven stopt begin ik me wat beter te voelen maar ik krijg koorts en een ander soort hoofdpijn en lig dus nog steeds in bed. Het wordt van kwaad tot erger. Uiteindelijk komen we tot de conclusie dat ik voorhoofdsholteontsteking moet hebben. We consulteren het medisch handboek en alle symptomen kloppen. We overwegen nog met de kustwacht, de medische dienst te bellen maar zijn zeker van onze zaak en ik neem penicilline. Dit slaat aan en ik begin langzaam op te knappen.
Ondertussen heeft Akke het maar druk met mij. Ze moet iedere keer emmertjes legen, zoekt uit of we nog medicijnen hebben die werken, geeft me crackers en bouillon( die er in het begin na 10 min. weer uit komen) en ga zo maar door. Kortom ze heeft de handen vol aan me! Maar…………..

WIE VAART ER DAN DE BOOT?
Want ja, we zitten ergens op de oceaan, op een zeiljacht en zijn met een overtocht bezig. Het is onvoorstelbaar maar of er niets aan de hand is gaat Akke rustig door. Ze heeft het al druk met mij maar vaart als een ervaren solozeilers de Mathiba, over de oceaan. Ze zet de koers uit, haalt weerkaarten binnen en overlegt via de SSB met Thijs en Suzanne van de Sailaway over het weer en een heleboel andere zaken. Ze stelt de zeilen, rolt in en uit, trimt dat het een lust is en haalt hoge daggemiddelden. Daarnaast natuurlijk ook alle ander zaken zoals koken, het SSB netje en neemt ze in haar eentje alle wachten voor haar rekening.

Belangrijk is natuurlijk ook het spotten van dieren. Van anderen horen we via de SSB dat ze de meest uiteenlopende vissen spotten maar Akke heeft daar geen tijd voor dus extra tijd maken. En ja hoor er wordt een grote groep grienden gezien en op de foto en film vastgelegd.
Tussen de bedrijven door houdt ze zich op de been met van die hazenslaapjes van een kwartier tot een half uur en blijft ongekend positief. Is solozeilen al knap, solozeilen en dan nog zo’n zieke ernaast dat is pas echt knap, petje, neen hoed af, wat een kanjer!!!!!

KAMPEREN IN DE KUIP
Na een week voel ik me weer het “mannetje” en op dinsdag kom ik voor het eerst weer boven in de kuip. Ik voel me een beetje een indringer in Akke’s domein. Het is helemaal ingericht om zo comfortabel mogelijk de nachten door te komen op deze, zo langzamerhand, wilde zee. Op de vloer liggen kussens, tegen de wanden kussens, daartussen ook nog een slaapzak. alles zo gepositioneerd dat ze liggend het plotterscherm kan zien en zonder veel moeite bij de stuurautomaat kan.
Ondertussen waait het al sinds maandag behoorlijk, de windmeter geeft tussen de 22 en 32 knopen (windkracht 6/7) aan. De zee is erg onrustig en de golven zijn hoog. Zo hoog dat een tanker van 240 m die ons op 1 nm passeert iedere keer achter de golven verdwijnt.
We kruizen voor de wind richting de Scilly’s af. Jammer genoeg houd ik het nog niet lang vol.

Op vrijdagochtend vroeg komen we na een voor ons onvergetelijke tocht, aan op de Scilly’s. Het was stormachtig, vochtig, mistig en koud. Alleen de laatste dag toen we wind nodig hadden liet deze ons in de steek waardoor we nog een extra nacht op zee moesten blijven. En dan land inzicht!
Op de Scilly’s gaan we nog even wat bijkomen en natuurlijk Akke verwennen.

Gevaren afstand              :               1442 NM
Aantal dagen                   :               10
Aantal motor uren            :               5
Gevangen vissen             :               niet gevist

Onze planning blijft hetzelfde dus hopen we iedereen weer op zaterdag 27 juli, rond 14.00 uur in de Pekelharinghaven in Medemblik te zien.

Posted by Jacques

Vol gas
Bart en ik (er waren nog maar twee plaatsen beschikbaar) gaan met een rib de zee op om walvissen te spotten. Nog nooit met een rib op stap geweest, we hebben er zin in. Er wordt verzocht een regenpak en zwemvest aan te trekken.
In vol ornaat zitten we klaar om te vertrekken.
 “Wauw”, vol gas spuiten we de zee op. Onderweg wordt de stuurman door mensen op uitkijkposten aan wal op de hoogte gehouden waar de walvissen zich bevinden. Middels een marifoon hebben ze contact met elkaar. Er komt een bericht binnen, plotsklaps maken we een scherpe bocht. Nu gaan we het mee maken en ja hoor in de verte zien we een walvis spuiten. Vol gas gaan we erop af. En dan is het geduld hebben,  tot de walvissen weer naar boven komen.
 “Zo, dit is echt gaaf”, we liggen er zo dicht bij. Fantastisch om mee te maken.

Ze stelen de show
Daarna gaan we weer vol gas naar een andere locatie op zee waar de dolfijnen zich bevinden. Wel honderd dolfijnen zwemmen en springen om de boot.
We merken wel dat wij al wel verwend zijn met het aanblik van de dolfijnen, de ander mensen aan boord gaan uit hun dak. Ook Bart heeft tijdens de oversteek naar Suriname  al veel dolfijnen gezien.
Hoe dan ook, binnen no time hebben de dolfijnen ook ons weer gek, want “ze stelen de show”, dat is wat de dolfijnen echt kunnen.
Op terug weg spotten we nog een schildpad.

Goed gekeurd
Bart houdt van sushi, thuis (in Cyprus) gaat hij graag uit eten bij een sushi restaurant. We laten Bart mee proeven van onze zelf gemaakte sushi, van onze zelf gevangen tonijn.
 “Het is goed gekeurd”.

Puzzelen
De Azoren zijn ontstaan uit vulkanen en hebben daarmee veel bezienswaardigheden. Met een huurauto gaan we op pad, we rijden eerst richting Furnas. Voor we het stadje in rijden komen we langs een mooi gelegen meer.
In Furnas gaan we eerst op zoek naar de toeristen informatie, we willen tenslotte al het moois gaan zien. We gaat te voet verder, op naar de geisers.
Onvoorstelbaar al het kokende water dat zo de grond uitkomt.
Je moet even wennen aan de zwavel lucht, het stinkt, nou ja, stinkt is een groot woord, het ruikt niet lekker.

Dan naar de watermolen, voor ons niet zo bijzonder want een watermolen kennen we allemaal. Maar deze is een plaatje.

Nu hebben we al aardig wat kilometers in onze benen, maar teveel lopen willen we ook niet. Met de kaart erbij is het nog niet altijd zo logisch welke richting we uit moeten,
“het blijft puzzelen”.

In het Terre Nostra Prak houden we een “koffie break”.
 In de vijver met ijzerhoudend water mag je zwemmen, het water is bruin en voelt vettig aan. Niet echt uitnodigend, we passen.

Bij Poca Da Donna Beija, gaan we het thermaal water in. Even schrikken, want het water is enorm warm, dan nog de zon erbij, pfff…… als een sauna. Daarna een koude douche “daar knappen we van op”.

Onderweg naar Sete Cidades rijden we over heuvels en door dalen. De uitzichten zijn magnifiek, je kunt wel blijven fotograferen.
Langs de wegen veel hortensia hagen waarvan een gedeelte al in bloei staat.
Goh, wat zal het er over ca. 2 weken mooi uit zien, dan zullen wellicht alle hortensia’s in bloei staan. Maar goed, dan zitten we weer op het ruime sop.

Blauw en groen
Boven op de top kijken we uit op het meer van Sete Cidades, ook wel “het blauwe en groene meer” genoemd. Wanneer de lichtval goed is lijkt het dat het ene gedeelte van het meer groen is en het andere blauw. Ach, wij zullen daar wel niet op het goede moment  geweest zijn.

We sluiten het niet uit
Nu vinden wij, dat we al best en lange tijd weg zijn. In de haven ontmoeten we de bemanning van de Nije Faam, zij zijn op de terugreis  naar Nederland. Ze zijn acht en een half jaar op reis geweest. Sjonge, wat een verhalen,  we raken niet uit gepraat. Hmm, “we sluiten het niet uit”, maar acht en een half jaar, jeetje dat is wel erg lang.

Bestrating
De Azoren zijn Portugese eilanden en hebben daarmee ook de Portugese bestrating. In Portugal vonden we de bestrating al zo mooi, maar hier kunnen ze er ook wat van. Iedere straat heeft een andere stoep, verder zijn ook de pleinen en hoofdstraten van mooi sierstraatwerk voorzien.

De opticien heeft een bril motief in de stoep staan, geweldig.

Uitzwaaien
Bart vertrekt weer, we hebben een gezellige tijd gehad. We zwaaien Bart uit en gooien daarna ook de trossen los.

Het is een nachtje varen naar het eiland Terceira.

Wanneer we op Terceira in Angra Do Heroismo aankomen zien we de vlag van de Sailaway al wapperen. Na de havenformaliteiten varen we naar onze aangewezen plek en daar worden enthousiast begroet door de Spirit ( vorig jaar in Portugal ontmoet). De Gaija, Dixbay en Waltzing Mathilda liggen er nu ook.

Deze week zijn in Angra Do Heroismo “de Sanjoaninas Festiviteiten”, het hele drop is versierd.

Er zijn zeilwedstrijden, optochten, muziek, stierenrennen kortom een groot feest dat soms tot vier uur ‘s nachts door gaat.

Weergat
Iedere dag zit Jacques achter de computer de weerkaarten na te pluizen, we moeten een goed “weergat” zien te vinden om te vertrekken. Er zijn momenteel erg  veel depressies. We willen in Zuid West  Engeland op de Scilly eilanden een tussenstop maken. De afstand is ca. 1120 NM, we hopen er zo’n  10 dagen over te doen. Het ziet ernaar uit dat we morgen of overmorgen kunnen vertrekken.

Thuiskomst
Als alles goed gaat verwachten we op zaterdag  27 juli omstreeks  14.00 uur weer de  Pekelharing in Medemblik binnen te lopen. We vinden het leuk om samen met  jullie (familie, vrienden en kennissen) een “thuiskomstborrel” te drinken.

(Meerdere foto’s toegevoegd bij foto’s Azoren)

Dat Horta zo populair is ervaren we . De haven ligt stampvol, er zijn geen ligplaatsen meer. We liggen aan de kademuur met naast ons de Sailaway, gezellig! Er komen nog een paar boten naast ons liggen. s’ Nachts begint het hard te waaien en draait de wind. We liggen te hotsen en te klotsen tussen de havenmuur en drie boten die aan ons liggen. Ook is er een behoorlijke deining dus deze nacht slapen we niet echt goed. Maar weer eens met de havenmeester gaan praten. Het lukt ons uiteindelijk om een box te krijgen. Deze is echter van een lokale zeiler, het kan zijn dat we er zo maar uit moeten. Maar alles beter dan weer zo’n nacht tegen de muur.

Muurschilderingen
De haven van Horta is bekend om zijn muurschilderingen. Het is een traditie van jachten die de Atlantische Oceaan overgestoken zijn een muurschildering als  herinnering op de havenmuur achter te laten. Wij blijven niet achter en zijn er  een hele dag zoet mee.

Café Sport
Horta is ook beroemd om zijn “café Sport”. Hier komen alle zeilers uit alle windstreken bij ekaar. Het is een klein cafeetje met een grote naam, met daarnaast nog een complete souvenirs winkel die groter is dan het café zelf. Vooral op vrijdag en zaterdag is het er erg druk, er speelt dan een liveband. We kregen al verzoeken uit Nederland om stickers van  café Sport mee te nemen zodat mensen die hier vroeger eens geweest waren deze nog op hun boot kunnen plakken.

Water in de boot
Na zo’n oversteek heb je weer een klussenlijst. Belangrijkste is dat we tijdens deze reis water binnen krijgen. Dat pompen we iedere keer naar buiten en is dus verder geen probleem. Maar je wil natuurlijk wel weten waar het vandaan komt. We zoeken ons een ongeluk. Het komt in ieder geval van achter uit de boot en het water is zout dus komt het van buiten. Dan denk je in eerste instantie aan de schroefas of de roerkoning. Gelukkig, deze zijn beide kurkdroog, verder zoeken. Onder helling met een behoorlijke deining de bakskist helemaal leeghalen is geen pretje. De vloer eruit schroeven en ja hoor daar staat water. Na veel “wikken en wegen” komen we tot de conclusie dat “de boosdoener” de generator is. Wanneer we in de haven zijn gaan we het wel verder onderzoeken. De generator zetten we niet meer aan en moeten we nog zuiniger onderweg met de stroom zijn. Een klus erbij op klussenlijst. De generator moet toch weer een beurt hebben, “twee vliegen in een klap”.

Uiteindelijk blijkt het een lekkende slang te zijn. Dus iedere keer als we de generator aanzette pompte deze water in de boot (bilge). We werken 2 dagen aan onze klussenlijst en krijgen hulp van Vitali van de Cula. Je moet dan denken aan het repareren van de theepot, vervangen van blokken, luidspreker marifoon buiten, tot groot onderhout aan de generator.

Op verkenning
Natuurlijk verkennen we ook de Azoren. Een eilanden groep die ontstaan is door orkaanuitbarstingen. Horta ligt op het eiland Faila. Samen met de Dixbay huren we een autootje en toeren over het eiland. We maken een wandeling over de rand van de krater van de vulkaan Caldeira. Een wandeling van 3 uur waar je een geweldig uitzicht hebt over zowel de krater als de berghellingen (hoewel we wat last hebben van wat laaghangende bewolking).
Tussen de middag lunchen we in een klein dorpje. De eigenaar spreekt alleen Portugees, ze zijn geen toeristen gewend. Een menukaart is er niet, we kunnen gebruik maken van een buffet met vis, vlees, kip, salades, rijst frites, e.d.. Het eten is heerlijk, als we afrekenen worden we helemaal vrolijk, € 7,50 incl. drank.

Daarna naar de westkant van het eiland Capelinhos, hier is door onderzeese vulkaanuitbarstingen in de jaren 50 nieuw land bijgekomen. Alles is nog zwart.
Onder de grond hebben ze een paar jaar geleden een schitterend bouwwerk neergezet dat al museum dient.
We bezichtigen ook nog de oude vuurtoren die de vulkaanuitbarsting overleeft heeft. Aan het eind van de dag brengen we Bernice van de Dixbay naar het vliegveld voor haar zit de reis erop.

Ondertussen lopen er steeds meer andere boten de haven binnen. Suz van de Sailaway organiseert een gezellig avondje met de bemanningen van de Cula, Tarpan, Job, Dixbay de Sailaway en wij natuurlijk. Op onze laatste avond in Horta zakken we behoorlijk door met de Waltzing Matilda, Jan van Gent, Dixbay en solo zeiler Henk.

Snoeihard
Het wordt tijd om naar het volgende eiland te gaan. Sao Jorge, vlakbij, zo’n 25 NM, een makkie. We varen de haven uit en rollen de zeilen uit. Na een mijl of 5 begint het me toch te waaien. We reven de zeilen en gaan met een noodvaart richting het eiland. De windmeter geeft regelmatig 42 knopen aan en dat is echt veel. De Sailaway die een eind achter ons vaart informeert of het al minder wordt maar helaas het blijft maar doorgaan. We zijn onderweg naar de haven van Velas en komen daar na 3 uur aan in een heerlijk beschutte haven. Een uiterst vriendelijke havenmeester vangt de lijnen en kan niet begrijpen dat het buiten zo hard waait. Maar we hebben het er gelukkig weer zonder kleerscheuren afgebracht.

Ook dit is weer een schitterend eiland. We huren hier samen met de Sailaway en de Tarpan een busje en verkennen het eiland.

Maken een wandeling langs de kust over zeer onherbergzame weggetjes. We bezoeken een kaasfabriek, krijgen helaas geen rondleiding maar kunnen achter een ruit de fabricage goed zien. De kaas is er erg lekker en goedkoop, er wordt flink ingekocht.
De volgende morgen nemen we afscheid van elkaar.

Traag
We zijn nu onderweg naar São Miguel. In tegenstelling met onze vorige trip, een reis van 135 NM (een nachtje varen) met heel weinig wind.

Posted by Jacques