സാഹിത്യവേദി മുംബൈ

ഫെബ്രുവരി മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2020-01-20T09:59:00.002+05:30

അഘോര്‍ ശിവപാണന്‍

-ഗോവിന്ദനുണ്ണി

പകുതിപോലും എഴുതിതീരാത്ത റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ നിറഞ്ഞ ഡസ്ക്കില്‍ നോക്കി ശിവപാണന്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു !

“ഇന്നും എന്തങ്കിലും എഴുതാനാവുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല.”

ഡസ്ക്കിന്‍റെ മറുവശവകാശിയായ അസിസ്റ്റണ്ട് എഡിറ്റര്‍ രശ്മി, തന്‍റെ പ്രതികരണം പതിവുചിരിയില്‍ ഒതുക്കിയപ്പോള്‍ ശിവപാണനു സഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

“ നിന്‍റെ ഈ ഒടുക്കത്തെ ചിരി കാരണമാണ് എന്‍റെ എല്ലാ റിപ്പോര്‍ടുകളും ഡസ്റ്റ്ബിന്നില്‍ അവസാനിക്കുന്നത്. “ !!

അല്പം മുന്പെഴുതിയ പകുതിറിപ്പോര്‍ട്ട് കീറി ചവറ്റുകൊട്ടയില്‍ നിക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ട്‌ ശിവ എഴുന്നെറ്റു ജന്നലിന്നരികില്‍ ചെന്ന് രോഷത്തോടെ വെനിഷിയന്‍ബ്ല്യ്ണ്ട് വലിച്ചു പൊക്കി.

പുറത്തു നഗരം ഒക്ടോബര്‍ ഹീറ്റില്‍ കത്തിപടരുകയാണ്. ശീതികരിച്ച മുറിയില്‍ ഇരുന്നു തന്‍റെ ചിന്തകളും തണുത്തു പോയതാണോയെന്നു ശിവപാണനു തോന്നിയതില്‍ അതിശയമില്ല . കഴിഞ്ഞ ഒരുപാട് നാളുകളില്‍ ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ പോലും എഡിറ്റര്‍ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ! ഡയറിയില്‍ കുറിച്ച നോട്ടുകള്‍ അയാളെ കളിയാക്കുന്ന പോലെ തോന്നിച്ചിരുന്നു. കൂട്ടത്തില്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തക രശ്മിയുടെ കോല്ലുന്ന ചിരിയും. സത്യത്തില്‍ രശ്മിയുടെ ചിരി എത്ര സുന്ദരമാണ്. പക്ഷെ തന്റെ കോംപ്ലക്സ് അതിനെ അങ്ങിനെ കാണാന്‍ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല എന്നതല്ലേ സത്യം.!

തിരിച്ചു സീറ്റില്‍ വന്നിരുന്നു ശിവപാണന്‍ പതിവില്ലാതെ രശ്മിയെ നോക്കി ആകാവുന്നത്ര മനോഹരമായി ചിരിച്ചു. രശ്മി സംശയത്തോടെ ചെറുതായി ചിരിച്ചപ്പോള്‍ ശിവ ക്ഷമാപണത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ രശ്മി നിന്റെ ചിരി എന്ത് ഭംഗിയുള്ളതാണ് . ഞാന്‍ വെറുതെ ...” “

“കം ഓണ്‍ ശിവ , ഇനി കണ്ഫെസ് ചെയ്യണ്ട. നമ്മള്‍ അടുത്തറിയുന്ന സഹപ്രവര്തകരല്ലേ.? ശിവക്ക് വേണ്ടത് ഒരു വര്‍ക്ക് ബ്രേക്ക് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.” രശ്മി കാര്യമായി പറഞു.

“ യു സെഡ് ഇറ്റ്‌ “ ശിവ ഉത്സാഹത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. “

“നീ എത്ര കൃത്യമായി എന്നെ മനസ്സിലാകിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു എന്താണ് എനിക്ക് വേണ്ടെതെന്ന്. ഇന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ ചീഫിന് ലീവ് അപ്പ്ലിക്കേഷന്‍ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.”

“ ധൃതി വേണ്ട ശിവ . ആദ്യം മുഴുവനാകാത്ത റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ തീര്‍ക്കണം. അതിനു ശേഷം പോകാന്‍ പറ്റിയ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തണം”

“പിന്നെ.... കൂട്ടിനു ഒരാളെ കണ്ടെത്തണം . “ രശ്മി പകുതി കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു.

“ റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ തീര്‍ക്കാം .പക്ഷെ രാഷ്ട്രീയബന്ധമുള്ള അഴിമതിക്കേസുകള്‍ എങ്ങിനെ ഒതുക്കും ? പിന്നെ കൂട്ട്? ഈ ക്രോണിക് ബാച്ച്ലര്‍ക്ക് , അതും പാണന് ആര് കൂട്ട് വരും ?”

“ ശിവ, റിപ്പോര്‍ടുകള്‍ ഇപ്പോഴത്തെ മറ്റിരിയല്‍ സ്ട്രെങ്ങ്ത്ത് അനുസരിച്ച് ഒതുക്കണം . മാറ്റര്‍ സബ് ജുഡിസ് ആണെന്നു ചീഫിനോട് പറഞ്ഞു തടി തപ്പാം.”

“ യു ആര്‍ മൈ ട്രബിള്‍ ഷൂട്ടര്‍ രശ്മി” !! ശിവ ഡസ്ക്കില്‍ കയ്യടിച്ചഭിനന്ദിച്ചു.

“പിന്നെ അടുത്ത പ്രശ്നം കൂട്ട് “

രശ്മി ചിരിച്ചു കൊണ്ടു ചോദിച്ചു “ഞാന്‍ മതിയോ” ?

എന്തോ അരുതാത്തതു കേട്ട പോലെ ശിവ ഒരു നിമിഷം രഷ്മിയെ അപരിചിതയെപ്പോലെ നോക്കി.

“ വെറുതെ “ ഇത്തവണ രശ്മിയുടെ പതിവ് ചിരി കൂട്ടിനില്ലായിരുന്നു. എന്നാല്‍ എന്തോ അവളെ അലട്ടുന്ന പോലെ തോന്നിച്ചു.

“ നമ്മള്‍ പലതവണ ഒന്നിച്ചു ദൂരയാത്രകള്‍ പോയിട്ടില്ലേ ശിവ. പിന്നെ നിയെന്താ ...?

“പക്ഷെ രശ്മി ഇതൊരു സ്വകാര്യ യാത്രയല്ലേ “?

“ ഓക്കേ ശിവ . ഫോര്‍ഗെറ്റ്‌ ഇറ്റ്‌ . നീ തന്നെ കണ്ടു പിടിച്ചോ ഒരു കൂട്ട്. പക്ഷെ മടങ്ങി വന്നാല്‍ ഈ കൂട്ട് മറക്കരുത് “

വശ്യമായ ചിരിയോടെ രശ്മി തുടര്‍ന്നു. “ ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രേമമാണോ എന്ന് വരെ എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട് . പക്ഷെ ഉടനെ ഞാനത് തിരുത്തും”

“ഞാന്‍ പാണനായത് കൊണ്ടല്ലേ ? ” ശിവയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ വേദന പുരണ്ടിരുന്നോ. ?

രശ്മി പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു “ അല്ല അതല്ല . നീ എനിക്ക് അതിലും കൂടുതലാണ് ശിവ. “ അവളുടെ സ്വരത്തില്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥത നിറഞ്ഞതായി ശിവ അറിഞ്ഞു.

“ നീ തന്നെവാ രശ്മി. വീട്ടില്‍ ഒഫീഷ്യല്‍ ടൂര്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാപ്പോരെ “ ?

“ ഇല്ല ശിവ , എനിക്ക് ചില പരിമിതികള്‍ ഉണ്ട്”

അവള്‍ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.

“ ഞാന്‍ വിവാഹിതയായിക്കാണാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്ന വൃദ്ധനായ എന്‍റെ അച്ഛന്‍. വരുന്ന ആലോചനകളൊക്കെ അലസുന്നതു അച്ഛന് സഹിക്കാനാവുന്നില്ല. എനിക്ക് വയസ്സെത്രയന്നറിയോ നിനക്ക്’?

‘ഏതായാലും എന്നേക്കാള്‍ പ്രായം കുറവ്. ഞാന്‍ നിന്നെ കേട്ടട്ടേ “ ഒരാവേശത്തില്‍ ശിവ ചോദിച്ചുപോയി.

രശ്മി ചിരിച്ചു കണ്ണിറുക്കി.

‘ ഓ ഞാന്‍ പാണനായിപ്പോയില്ലേ !‘ ശിവയുടെ വാക്കുകള്‍ കൊമ്പ്ലെക്സ് നിറഞ്ഞതെന്നു രശ്മി മനസ്സിലാക്കി.

“ ശിവ നീയ്ന്തിനാ ഈ പാണന്‍ വാല് കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്. ലെറ്റ് അസ്‌ ഗെറ്റ് റെഡ് ഓഫ് ദാറ്റ്‌ “

‘അതങ്ങനെ പോവില്ല രശ്മി’ അതെന്‍റെ അസ്തിത്വമാണ് “

“‘ഒരു ഗസറ്റിന്‍റെ ആവശ്യമേ ഉള്ളു. നീ പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ ഇപ്പോഴേ ഓണ്‍ലൈന്‍ അപേക്ഷ അയക്കാം. “

വേദനയോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ശിവ ‘പറഞ്ഞു ‘ നിനക്കറിയോ രശ്മി ആ വാല് എനിക്കെങ്ങിനെ കിട്ടിയെന്നു.? അഛ്നാരെന്നറിയാത്ത കുട്ടിയായാണ് ഞാന്‍ പാണന്‍ക്കുന്നില്‍ വളര്‍ന്നത്‌. എന്നെ ആരും സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തില്ല . എവ്ടന്നെങ്കിലും കിട്ടുന്ന ചോക്ക്കഷണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഞാന്‍ ചുമരുകളില്‍ വരക്കുകയും കീറിയ കടലാസുകളിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍ പകര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അന്നൊരിക്കല്‍ എട്ട് വയസ്സുകാരനായ എന്നോട് പത്രം വില്‍ക്കുന്ന സുലൈമാന്‍ ചോദിച്ചു. ‘നിനക്ക് സ്കൂളില്‍ പോണോ ‘?

ഞാന്‍ തലയാട്ടി. “ നിയ്യ്‌ സ്ക്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്നോ. പഠിക്കാന്‍ പൈസയൊന്നും വേണ്ട. നീ പാണനല്ലേ. ‘ സുലൈമാന്‍ എന്നെ സ്കൂളില്‍ കൊണ്ടുപോയി .

‘ എന്തെ ഇത്ര വൈകാന്‍ . സ്കൂള്‍ തുറന്നു നാല് ദിവസായി’ റജിസ്റെര്‍ തുറന്നു ക്ലാര്‍ക്ക് നമ്പിയാര്‍ ചോദിച്ചു. “ എന്താ നാമധേയം ‘?

‘ ശിവ ‘

‘ ശിവ ശിവ !!, ങ്ഹാ... ന്താ അച്ഛന്റെ പേര് ?’

‘ അത് ...’ സുലൈമാന്‍ സ്വരം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. അച്ഛനില്ല ‘

“അച്ഛന്‍ ചത്തു പോയിന്നോ അതോ തന്തയില്ലാത്തോന്‍ എന്നോ ‘? “

നംമ്പിയാര്‍ വികൃതമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി ചോദിച്ചു

സുലൈമാന്‍ ഒന്നും പറയാതെ തല കുനിച്ചുനിന്നു.

“ ആട്ടെ എന്താ ജാതി “ ?

സുലൈമാന്‍ ധൈര്യസമേതം പറഞ്ഞു ‘ പാണന്‍ ‘

നമ്പിയാര്‍ തമിള്‍ സിനിമയിലെ വില്ലന്‍ നമ്പിയാരെ പോലെ അട്ടഹസിച്ചു പറഞ്ഞു. “ പാണന്‍.... ശിവ പാണന്‍ കലക്കി. കിണ്ണന്‍പേര്.” നമ്പിയാര്‍ കണ്ണട ശരിയാക്കി വച്ച് ഇംമ്പോസിഷന്‍ എഴുതുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ രജിസ്റ്ററില്‍ എഴുതി

.’പേരു ശിവപാണന്‍, വയസ്സ് 8 , അച്ഛന്ടെ പേര് പാണന്‍ ‘!!

രശ്മി കണ്ണ്തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ‘ മതി, എനിക്കിനിയൊന്നും അറിയണ്ട . നീ ബുക്ക്‌ ചെയ്യ്.ഞാന്‍ വരാം നിനക്ക്തുണയായി. “

‘ ഗ്രേറ്റ്‌ , ഞാന്‍ നിന്‍റെ വീട്ടില്‍ വരാം. അച്ഛനോട് ഞാന്‍ സംസാരിക്കാം “

“ അതിന്‍റെ ആവശ്യമില്ല ശിവ. വേഗം റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ പൂര്‍ത്തിയാക്കൂ . ശേഷം അവുധി അപേക്ഷിക്കൂ “

രശ്മി പ്രിന്‍റിംഗ് സെക്ഷനിലേക്ക് പോയപ്പോള്‍ ശിവ പുതിയ ഉണര്‍വോടെ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ തയ്യാറാക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

വൈകീട്ട് റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ സമര്‍പ്പിച്ചു ലീവ് അപ്ലിക്കേഷന്‍ കൊടുത്തപ്പോള്‍ ചീഫ് ശിവയോടു ഒന്നും പ്രതികരിച്ചില്ല. ന്യൂസ്‌ റൂമില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഇന്റെര്‍കോമില്‍ ചീഫിന്റെ വിളി വന്നു . “ ശിവ പ്ലീസ് കം “

പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ചീഫിന്റെ മുറിയില്‍ രശ്മിയുമുണ്ടായിരുന്നു.!

“ ഞാന്‍ രഷ്മിയോട് പറയുകയായിരുന്നു, വടക്ക് കുംഭമേളക്കുള്ള വന്‍ തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് ഇലാഹബാദ്, സോറി പ്രയാഗ്രാജ് ! ഇത്തവണ നമുക്ക് നല്ലൊരു കവറേജ് വേണം എന്ന് MD യുടെ ഫോണുണ്ടായിരുന്നു. ശിവ തന്നെ പോകണമെന്നും ചീഫിന്റെ നിര്‍ദേശമുണ്ട്. .

‘ ശിവ, ഈയ്യിടെ ആനുകാലീക റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ വളരെ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതു സര്‍ക്കുലെഷനെ ബാധിക്കും !”

അടുത്ത ലക്കത്തില്‍ കുംഭമേളയെ കുറിച്ചു ഒരു വിശദവിവരണം വെണമെന്നു നിര്‍ദേശമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ശിവ ലീവ് നീട്ടണം ,തത്കാലം പ്രയാഗില്‍ ചെന്ന് ഒരു പ്രി-റിപ്പോര്‍ട്ട് തയ്യാറാക്കണം . തുടര്‍റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ പിന്നീടാവാം. രഷ്മിയും കൂടെയുണ്ടാകും. കുംഭമേളയുടെ ചരിത്രകഥകളില്‍ തുടങ്ങണo. പവിത്ര ഗംഗ-യമുനാ-സരസ്വതി തീരങ്ങളും ത്രിവേണിയുടെ വിസ്മയസംഗമവും, നാഗസന്യാസിമാരുടെ ജീവിതരീതിയും അവരുടെ പ്രത്യക കുഭമേള പ്രാധിനിത്യവും വിഷയമാകണം. അഖോരികളുടെ സന്യാസ ദുരവൃത്തികളും നിരീക്ഷിക്കണം. ഒരുപാട് ദുരൂഹതകള്‍ നിറഞ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ മേളയാണിത്. കാലിഫോര്‍ണിയ യൂനണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ പ്രൊഫസര്‍ ആഡം റിക്ക്ഫീല്‍ഡ് കഴിഞ്ഞ കുംഭമേളയില്‍ പ്രയാഗില്‍ കുറെ മാസങ്ങള്‍ താമസിച്ചു പഠനം നട്ത്തിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ‘ദി കുംഭ് ‘

എന്ന പുസ്തകം പെന്ഗ്വിന്‍ പ്രസിദ്ധികരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാനത് ആമസോണ്‍ വഴി ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അത് വായിക്കണം. ഇത്തവണ കേമ്ബ്രിട്ജ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ നിന്നും പ്രൊഫസര്‍ ബ്രണ്ണന്‍ സീംസ് ഇപ്പോള്‍ തന്നെ പ്രയാഗില്‍ ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നു. അവരുടെ കയ്യില്‍ ധാരാളം റിസേര്‍ച് മറ്റ്റിരിയല്‍ ഉണ്ടാകും. പരിചയപ്പെടണo. ഇലഹബാദിലെക്കുള്ള ടിക്കെറ്റും ഹോട്ടെല്‍ ബൂകിംഗ് ചെയ്യാന്‍ ട്രാവല്‍ സെക്ഷനില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഡേറ്റ് കണ്‍ഫേം ചെയ്തോള്. ഈ ആഴ്ച തന്നെ പോകണം .”

‘എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?

‘ശിവ രശ്മിയെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖം വായിക്കാന്‍ പ്രയാസമായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും ഇത്തരം അവസരങ്ങളില്‍ അവള്‍ ഒരു പ്രത്യക നിസ്സംഗത പാലിക്കാന്‍ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു. !

ശിവ എഴുന്നെറ്റപ്പോള്‍ ചീഫ് ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. “പ്രയാഗില്‍ നിന്നും തിരിച്ചെത്തിയ ഉടന്‍ ശിവയുടെ ബ്രേക്ക്‌ ലീവ് ആകാം, ആവശ്യപ്പെട്ടതിലും കൂടുതല്‍ ദിവസം. “

തിരിച്ചു ഡസ്ക്കിലേക്ക് നടക്കുംമ്പോള്‍ ഇതും അറിയാതെ വീണു കിട്ടിയ ബ്രേക്ക്‌ തന്നെയല്ലേ എന്നാണ് ശിവ്ക്ക് തോന്നിയത്. ഇത്രയും ദൂരം , കൂടുതല്‍ ദിവസം അതും രശ്മിയുടെ കൂടെ ആദ്യമായാണ്‌.

ദില്ലിയില്‍ നിന്നുള്ള കല്‍ക്ക എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ഭാഗ്യത്തിനാണ് കിട്ടിയത്. . ദില്ലി ഫ്ലൈറ്റ് ലേറ്റായിരുന്നു. ഓള്‍ഡ്‌ ദില്ലി റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് മെട്രോട്രെയിനില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ‘മേട്രോമാന്‍ ശ്രീധരന്‍ സാറിനെ’ ഓര്‍ത്തു.!

മെട്രോ സമയത്ത് തന്നെ എത്തിച്ചു.

കല്‍ക്കമെയില്‍ പ്രതികാരശക്തിയോടെ പാളങ്ങളെ പതിവുവേഗതയില്‍ കീഴടക്കുബോള്‍ ബോഗികള്‍ അഴിഞാടി പ്രധിഷേധിച്ചു. അടുത്തിരുന്നുറങ്ങുന്ന രശ്മി പലവുരു തോളിലമര്‍ന്നപ്പോഴും മാറ്റിയില്ല. അവള്‍ സുരക്ഷയോടെ ഉറങ്ങട്ടെ.

അല്ലഹാബാദ് സ്റ്റേഷനില്‍ ‘പ്രയാഗ്’ ഹോട്ടലിന്റെ പേരുള്ള വാഹനം തയ്യാറായിരുന്നു. രശ്മിയുടെ ബാഗ് ഏറ്റെടുത്തു വാനില്‍ കയറി, തൊട്ടടുത്ത്‌ രശ്മി കൂടുതല്‍ ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. യാത്രയില്‍ അവളങ്ങിനെയാണ്, ഓഫീസില്‍ എപ്പോഴും ഒരകലം വച്ചിരിക്കും !! സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സ് എന്നും ദുരൂഹം തന്നെ എന്ന് ഓര്‍ത്തുപോയി.! പ്രത്യകിച്ചു ഈ സഹപ്രവര്‍ത്തകയുടെ.!!ഹോട്ടലിലേക്കുള്ള യാത്രക്കിടയില്‍ മനസ്സിലും ഒരു കുംഭമേള നടക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്രയും വലിയ മേളയെപ്പറ്റി വിവരണം എഴുതുമ്പോള്‍ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഭാഷയും വ്യതസ്തമാണ് . അന്യ സംസ്ഥാനക്കാരുടെ നാടന്‍ഹിന്ദി പലപ്പോഴും ശരിയായി വഴങ്ങാറില്ല. !

മേളയുടെ തിരക്ക് കാരണം ഹോട്ടല്‍ മുറികള്‍ കിട്ടാന്‍ പ്രയാസമായിരുന്നു. ദില്ലി റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ വഴിയാണ് ഹോട്ടല്‍ പ്രയാഗ് കിട്ടിയത് തന്നെ. രണ്ടുബഡ് ഉള്ള ഒറ്റ മുറിയാണ്. അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ രശ്മി സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ‘എനിക്ക് ധൈര്യമായി ഉറങ്ങാല്ലോ” സമൃദ്ധമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണവള്‍ അത് പറഞ്ഞത്. രശ്മിക്ക്‌ തന്നിലുള്ള വിശ്വാസത്തില്‍ മതിപ്പ് തോന്നി. തങ്ങളുടെ ചിരകാല പരിചയം അവള്‍ക്കു നേടിക്കൊടുത്ത മതിപ്പ്. അത് തന്നെയാണല്ലോ സത്യം. സ്വയം മൃഗീയചിന്തകള്‍ക്ക് അടിമയാവാറില്ല. ജീവിത തപസ്യയില്‍ അങ്ങിനെയൊരു മനസ്സു ചിട്ടപ്പെടുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞു. അത്തരം ഒരുപാട് അവസരങ്ങള്‍, പരീക്ഷണഘട്ടങ്ങള്‍ അനായാസം നന്മയോടെ നേരിടാന്‍ സാധിച്ചതില്‍ അഭിമാനം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

വിശാലമായ ഹോട്ടല്‍ മുറി രഷ്മിക്കിഷ്ട്മായി. ചെര്‍ത്തിട്ടിരുന്ന രണ്ടു ബഡ്ഡുകള്‍ മാറ്റി അകലം സ്ഥാപിക്കുക്മ്പോള്‍ രഷ്മി വെറുതെ ചിരിച്ചു ”എനിക്കൊരു വിശ്വാമിത്രനാകേണ്ട “ അവള്‍ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ അവളുടെ ചിരി കൂടുതല്‍ മനോഹരമായി തോന്നിച്ചു!

“നമുക്കിറങ്ങാം. മേളയുടെ ഒരുക്കങ്ങള്‍ കാണാം. നമ്മുടെ ഹോം വര്‍ക്ക്‌ തുടങ്ങാം.”

കുറച്ചു വിശ്രമിച്ചു കഴിഞ്ഞു പോരെ ശിവാ”

“നോ ഇട്സ് ആന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ “

ഓക്കേ സര്‍ അം റെഡി

തെരുവില്‍ ജനം ഒഴുകികൊണ്ടിരുന്നു. അവര്‍ പല ഭാഷകള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ ഒരേ ലക്‌ഷ്യം പ്രയാഗ് ആയിരുന്നു. മോക്ഷം തേടി തങ്ങളുടെ വിഴുപ്പു ഭാണ്ടങ്ങളും ചുമന്നവര്‍ പ്രയാഗിലെ പുണ്യതെരുവുകളില്‍ അലഞ്ഞു. അവര്‍ തെരുവുകളില്‍ ഉറങ്ങുകയും പോതുസ്ഥലങ്ങളില്‍ നിത്യകര്‍മങ്ങള്‍ ചെയ്യുകയും വലിയ ശബ്ദത്തില്‍ നാമം ജപിക്കയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ഈ വിശ്വമേളയില്‍ സജീവമായി.

രൌദ്രരൂപികളായ നാഗസന്യാസിമാരും അഘോരികളും തെരുവില്‍ സംഘമായി തെണ്ടി നടന്നു. അവര്‍ ഉച്ചത്തില്‍ ‘ ഹര്‍ ഹര്‍ മഹാദേവ് ‘ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ദേഹമാസകലം ചിതാഭസ്മം പൂശി ഹര ഹര ജപിക്കുന്ന അഘോരികള്‍ തെരുവില്‍ ആരോഗ്യമുള്ള സ്ത്രീകളെ കാണുമ്പോള്‍ ജപം മറന്നു അവരുടെ വജ്രംഭിച്ച നിതംബങ്ങളിലും മുഴുത്ത മുലകളിലും ആര്‍ത്തിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീടെതോ വെളിപാട് പോലെ അവര്‍ ഹാര്‍ ഹര്‍ മഹാദേവ് എന്ന് പുലമ്പികൊണ്ടിരുന്നു.

വായോവൃദ്ധരും കുട്ടികളും പ്രയാഗ് ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവര്‍ രാജ്യത്തിന്‍റെ പല ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും വന്നവരായിരുന്നു അവര്‍ പരസ്പരധാരണയോടെ ഏതോ ചേതനയില്‍ അന്യോന്യം വൃദ്ധരും ചെറുപ്പക്കാരും , അറിയാത്തവരെങ്കിലും ഒരേ ദിശയിലേക്കു ഒരേ മനസ്സോടെ അവര്‍ നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

അകലെ ഗംഗയും യമുനയും സരസ്വതിയും ഒന്നായി, പ്രയാഗ് ശാന്തമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പ്രയാഗിലെ തോണിക്കാര്‍ തീര്‍ത്ഥടകരെ ത്രിവേണി സംഗമത്തിലേക്കു തുഴഞ്ഞു കൊണ്ടുപോയ് മോക്ഷദായകരാക്കി.!

രശ്മിക്ക്‌ ഹിന്ദി വളരെ കഷ്ടിയായിരുന്നു. വഴിയോരത്തെ ഒരു ലിച്ചി വിട്ടിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയോട് രശ്മി വിലപേശുകയായിരുന്നു. ശിവ ഒരു പത്തു രൂപ പെണ്‍കുട്ടിക്ക് കൊടുത്തപ്പോള്‍ അവള്‍ ഒരു കുട്ട ലിച്ചി തന്നു

അലഹബാദ് തീര്‍ത്ഥടകരാല്‍ നിറഞ്ഞു. ഇനിയും വരും ദിവസങ്ങളില്‍ 10 കോടി ജനം എത്തുമെന്നാണ് കണക്കുകള്‍ . നഗരപാലകര്‍ അതിനുള്ള സൌകര്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ആദിശങ്കരന്‍ രാജ്യാന്തര ഹിന്ദു സംവാദങ്ങള്‍ക്കയാണ് കുംഭമേളക്ക് തുടക്കമിട്ടത് എന്നാണറിവ്. അത് പിന്നീട് അഘോരികള്‍ ഏറ്റെടുത്തു നടത്തുകയായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ്‌ ഭരണകാലത്തു അത് സംസ്ഥാന ഭരണം ഏറ്റെടുത്തു. ഹരിദ്വാറില്‍, തുടങ്ങുന്ന പൂര്‍ണ കുംഭമേളയും പ്രയാഗിലും, ഉജ്ജൈനിലും നാസ്സിക്കിലും അര്‍ദ്ധകുംഭമേളകളും തുടരുന്നു. അഖോരികളെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. വിചിത്രമായ അവരുടെ ആചാരങ്ങളും പ്രാകൃതമായ ജീവിതരീതികളും പ്രത്യക പഠനത്തിലാണ്.

പെട്ടെന്നാണ് അവര്‍ ഒരു സംഘം അഘോരികളെ കാണുന്നത്. അവര്‍ പത്തിരുപതു പേര്‍ കാണും. ശിവ അവരെ അഭിമുഖീകരിച്ചു സംസാരം ആരംഭിച്ചു. അവരുടെ ഭാഷയും അവരെപ്പോലെ പ്രാക്രുതമായിരുന്നു. അവര്‍ ഒളിക്കണ്ണിട്ട് രശ്മിയെ വന്യമായി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രശ്മി കുറച്ചകലെ മാറി നിന്നു. . അവള്‍ക്കു ഭയം തോന്നിതുടങ്ങിരുന്നു.

അഖോരി സംഘത്തോട് അല്പം സംസാരിച്ചു ശിവ രശ്മിയുടെ അടുത്ത് വന്നു. ‘ അവര്‍ വളരെ സഹകരണത്തോടെയാണ് സംസാരിക്കുന്നതു. അവരുടെ താമസസ്ഥലത്തേക്ക് എന്നെ ക്ഷണിക്കുന്നു. അവിടെ നിന്ന് നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ള വിവരങ്ങള്‍ ലഭിക്കും “

രശ്മി ഭയചകിതയായിരുന്നു. അത് പുറത്തു കാണിക്കാതെ അവള്‍ ശിവയെ വിലക്കി ” നീ ഇപ്പോള്‍ പോകേണ്ട. നമുക്ക് അല്ലാതെ തന്നെ കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ ലഭിക്കാനുള്ള വഴികള്‍ കണ്ടെത്താം ‘

“ പക്ഷെ രശ്മി , ഇങ്ങിനെ ഒരവസരം കിട്ടിയെന്നു വരില്ല . ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ കുറെ ഫ്രീ ആണ്. നാളെ ഒരു പക്ഷെ ഇവരെ കാണില്ല. \’

‘ എനിക്കെന്തോ ഭയം തോന്നുന്നു ശിവ ‘

‘ഓക്കേ എങ്കില്‍ നീ വരേണ്ട . ഹോട്ടലില്‍ പോകാന്‍ ഞാന്‍ നിനക്കൊരു റിക്ഷ പിടിച്ചു തരാം.’ രശ്മി എന്തങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുന്‍പ് ശിവ ഒരു റിക്ഷ കൈ കാണിച്ചു രശ്മിയെ ഇരുത്തി ഹോട്ടല്‍പ്രയാഗ് എന്ന് പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. റിക്ഷയില്‍ നിന്നും രശ്മി അഘോരികളുടെ കൂടെ നടന്നു നീങ്ങുന്ന ശിവയെ പരിഭ്രമത്തോടെ വിളിച്ചു. അവള്‍ കൂടെ ചെല്ലാത്തതില്‍ അഘോരികള്‍ക്ക് ദ്വേഷ്യമുള്ളപോലെ തോന്നി. ശിവ ഇങ്ങിനെ ഒരു റിസ്ക്‌ എടുക്കുമെന്ന് അവള്‍ കരുതിയില്ല. അതിനാല്‍ കൂടതല്‍ ശക്തമായി തടയാനും കഴിഞ്ഞില്ല.

ഹോട്ടലില്‍ ചെന്ന് ഉടന്‍ അവള്‍ ശിവയെ മൊബൈലില്‍ വിളിച്ചു. താന്‍ അവരുടെ സങ്കേതത്തില്‍ എത്തിയിട്ടില്ലെന്നും എത്തിയാല്‍ വിളിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു. ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞു കാണും. ഓഫീസില്‍ നിന്നും ചീഫിന്റെ ഫോണ്‍ വന്നു. ശിവയെ അന്വഷിച്ച്. ശിവയുടെ ഫോണ്‍ കിട്ടുന്നില്ലെന്ന്. അദ്ദേഹത്തോട് വിവരം പറഞ്ഞു. ‘ ഓ ഗ്രേറ്റ്‌ ‘ എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം ഫോണ്‍ വച്ച്.

രശ്മി ശിവയെ പലവുരു വിളിച്ചു. ബെല്ലടിക്കുന്നങ്കിലും ശിവ ഫോണ്‍ എടുക്കുന്നില്ല. പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ശിവ ഫോണ്‍ എടുത്തു. അവന്റെ ശംബ്ദം ഇടറിയ പോലെ. ‘ രശ്മി ഇവര്‍ കുഴപ്പക്കരാണന്നു തോന്നുന്നു. ഇവരുടെ താവളം കുറെ ദൂരെയാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ കൂടെ വരാഞതെന്നു ചോദിച്ചു. “ ശിവ കുറച്ചു നേരം നിശ്ശബ്ദമായി. “ ഞാന്‍ എത്തിക്കോളാം “ ശിവയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ എന്തോ അപകടസൂചന തോന്നി രശ്മിക്ക്. “ ശിവ പ്ലീസ് , വേഗം തിരിച്ചു വാ. എനിക്കിവിടെ പേടിയാവുന്നു. “

‘പക്ഷെ രശ്മി ഇവര്‍ എന്നെ വിടുന്നില്ല . നീ ഇവിട വരണമത്രേ....അത് സാധിക്കില്ലെന്ന് ഞാന്‍ തീര്‍ത്തു പറഞ്ഞു”

“ വരാം , ഞാന്‍ വരാം . എങ്ങോട്ടാണ് വരേണ്ടത് ? പ്ലീസ്

“ പ്ലീസ് ശിവ, ഇതെന്‍റെ കൂടി ഡ്യൂട്ടി അല്ലെ. എവിടെ വരണം “

പെട്ടെന്ന് ശിവയുടെ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ആയി. പല തവണ ശ്രമിച്ചിട്ടും കിട്ടിയില്‍. സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ മോഡിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.!!

രശ്മി ചീഫിനെ വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞു. ഉടനെ പോലീസിനെ അറിയിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ദില്ലി റിപ്പോര്‍ട്ടരുടെ സഹായം ഉടനെ കിട്ടുമെന്നും ചീഫ് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. വിഷമിക്കരുതെന്നു ശിവ താമസിയാതെ വരുമെന്നും ചീഫ് പറഞ്ഞത് രശ്മി ഒട്ടും വിശ്വസിച്ചില്ല. ആ സംഘത്തിന്റെ മട്ടും ഭാവവും അവളില്‍ അകാരണഭയം ജനിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ദില്ലിയില്‍ നിന്നും ജാഫര്‍ വിളിച്ചിരുന്നു. അടുത്ത ഫ്ലൈറ്റില്‍ എത്തുമെന്നും അതുവരെ എവിടെയും പോകരുതെന്നും പോലീസ് അവിടെ എത്തി വിവരങ്ങള്‍ എടുക്കുമെന്ന് ജാഫര്‍ പറഞ്ഞു.

പോലീസ് വിളിച്ചു, വിവരങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു താമസിക്കുന്ന ഹോട്ടലിന്റെ പേരും കൊടുത്തു. വീണ്ടും വിളിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞവര്‍ നിര്‍ത്തി.

ജാഫര്‍ വന്നപ്പോള്‍ രാത്രി പത്തു മണിയായിരുന്നു. ഉടനെ തന്നെ പോലീസ് സ്റ്റെഷനിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. വഴിയില്‍ ജാഫര്‍ നടന്ന വിവരങ്ങള്‍ ചോദിചു മനസ്സിലാക്കി. അധികം സംസാരിക്കാത്ത പ്രകുതമായിരുന്നു ജാഫര്‍ ആസ്വാസവാക്കുകള്‍ പോലും പറയാതെ.

സ്റ്റേഷനില്‍ SH ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജാഫര്‍ പരാതി എഴതി കൊടുത്തു. ചാര്‍ജു വഹിച്ചിരുന്ന പോലീസുകാരന്‍ ജാഫരറിനോട് സ്വകാര്യമായി എന്തോ പറഞ്ഞു. തിരിച്ചു ഹോട്ടലിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ജാഫര്‍ വിവരിച്ചു. ഉടനെ കണ്ടെത്തും അഖോരികള്‍ അച്ചടക്കമില്ലാത്ത നിയമമനുസരിക്കാത്ത വര്‍ഗമാണ്. മിക്കവാറും ഇന്ന് തന്നെ ശിവ തിരിച്ചെത്തും. അത് വരെ ജാഫര്‍ കൂടെയുണ്ടാകും. ഈ അവസ്ഥയില്‍ രാഷ്മിയോടു നാളത്തെ ഫ്ലൈറ്റില്‍ തിരിച്ചു ചെല്ലാനാണ് ചീഫ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

രശ്മിക്ക്‌ കരച്ചില്‍ വന്നു. പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് ഇതൊക്കെ സാധാരണ അനുഭവങ്ങളാണ്. എന്നാലും ശിവ ! അവനൊന്നും സംഭവിക്കരുതേ എന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ മാത്രം കഴിയുന്ന അവസ്ഥ.!

അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ജാഫര്‍ ഹോട്ടല്‍ ലോബിയില്‍ കാവലിരുന്നു. രാത്രി പോലീസ് വീണ്ടും വിളിച്ചു. പോലീസിനു മുകളില്‍ നിന്നും പ്രഷര്‍ ഉണ്ടത്രേ. ചീഫ് വേണ്ടത് ചെയ്ത് കാണും. കുംഭമേളയില്‍ പ്രാകൃതരായ ആയിരക്കണക്കിനു അഘോരികളുടെ സാന്നിധ്യം പോലീസിനെ പോലും നിസ്സഹായരാക്കുമെന്നതാണ് സത്യം.!!

ഇടയ്ക്കു ജാഫര്‍ വന്നു എയര്‍ ടിക്കറ്റു തന്നു. കാലത്തേ 6 മണിയുടെ കൊച്ചി ഫ്ലൈറ്റ് .2 മണിക്ക് ഇറങ്ങണം. ശിവയെ വിട്ടു പോകാന്‍ മനസ്സില്ല. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ മറ്റൊന്നും ചെയ്യാന്‍ തനിക്കാവില്ലല്ലോ.

ഒന്ന് മയങ്ങിക്കാണും. ‘ ഹര്‍ ഹര്‍ മഹാദേവ് ‘ വിളി കേട്ടപ്പോള്‍ ജനല്‍ വഴി നോക്കി. താഴെ ഒരു പറ്റം അഘോരികള്‍ ഘോഷയാത്രയായി പോകുന്നു. കയ്യിലെ തലയോട് പൊക്കി അക്രോശിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു നിമിഷം ആ അവള്‍ ശിവയെ കണ്ടു!! ശിവ അവരിലൊരാളായി കൈ ഉയര്‍ത്തി ഉറക്കെ അക്രോശിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഹര്‍ ഹര്‍ മഹാദേവ്“!!

****************************

ഭ്രാന്ത്‌

-ഗോവിന്ദനുണ്ണി

സൈക്കിയാട്രിക്ക് വാര്‍ഡിലെ ഏറെ ആഹ്ലാദചിത്തനായ ഭ്രാന്തനായിരുന്നു മാധവന്‍ നമ്പിയാര്‍!.

പൊതുവേ നിര്‍വികാരജീവികളായ മാനസിക രോഗികള്‍ സെഡറ്റീവിന്‍റെ ആലസ്യത്തില്‍ സ്വപ്നാടകരെപ്പോലെ നടക്കുന്ന ഈ വാര്‍ഡില്‍, ഒരു വടക്കന്‍ പാട്ട്നമ്പര്‍ പാടിയാണ് മാധവന്‍ നമ്പ്യാര്‍ വന്നതുതന്നെ.! ചിരിച്ചു കൊണ്ടും , കൈ പൊക്കി അഭിവാദ്യം ചെയ്തും സലൂട്ട്‌ ചെയ്തുമാണ് നമ്പിയാര്‍, അന്തം വിട്ടു നിന്ന വാര്‍ഡിലെ മറ്റു അന്തേവാസികളെ നേരിട്ടത് . ചിരപരിചിതനെപ്പോലെ അയാള്‍ മറ്റുള്ളവരെ കൈപിടിക്കയും കെട്ടിപ്പിടിക്കയും ചെയ്തു. അയാളുടെ അഡ്മിഷന്‍ രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്യാന്‍ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച മിലിട്ടറി നാഴ്സിനെ , നമ്പിയാര്‍ ചേര്‍ത്ത്പിടിച്ചപ്പോള്‍, പിടിച്ചു മാറ്റി കരണത്തടിച്ച മെയില്‍ നേഴ്സിനോട്, ചിരിച്ചു കൈപിടിച്ചു പ്രതികരിച്ച നമ്പിയാരേ അസുഖം ഭേദമായ രോഗികള്‍ അതിശയത്തോടെ നോക്കി. വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മാധവന്‍ നമ്പിയാര്‍ വാര്‍ഡിലെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി. കൈ പിടിച്ചു, കയ്യില്‍ ലോലമായി തലോടി നമ്പിയാര്‍ ഇന്മേറ്റുകളെ കയ്യിലാക്കും. നിരുപദ്രവിയായ ഈ സൈക്കോവിനെ എല്ലാവരും സ്നേഹിച്ചു.

ഇടയ്ക്കിടെ നമ്പിയാരുടെ ഭാര്യ വരും. സുന്ദരിയെങ്കിലും എപ്പോഴും കരഞ്ഞു വീര്‍ത്ത പോലെ മുഖമാണവര്‍ക്ക്. അവര്‍ സദാ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ഭര്‍ത്താവിനെ പരിചരിക്കും. കയ്യിലെ നീണ്ടനഖം വെട്ടി കൊടുക്കുമ്പോള്‍ നമ്പിയാര്‍ കാലിലെ വളര്‍ന്ന നഖങ്ങള്‍ അവരുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുത്തും. അവര്‍ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയോടെന്ന പോല്‍ നമ്പിയാരോട് പെരുമാറിയത്. അയാള്‍ വിധേയത്തോടെ അവര്‍ക്ക് നിന്നു കൊടുക്കുമ്പോള്‍ നേഴ്സ്മാര്‍ കൊടുക്കുന്ന മരുന്ന് കഴിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാത്ത നമ്പിയാര്‍ അവരെ എത്ര ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നു എന്നതു വ്യക്തം.

എയര്‍ പെട്ടെന്ന് കിട്ടിയ ഒരു ബാന്ഗ്ലൂര്‍ ടെമ്പരറി ഡൂട്ടിയില്‍ വന്നിട്ട് ആദ്യം യൂണിറ്റില്‍ പോകാതേ, പത്താന്കൊട്ടില്‍ നിന്നും നേരെ വീട്ടില്‍ വന്ന നമ്പിയാരെ, അന്ന് തന്നെ ഈ വാര്‍ഡില്‍ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്യേണ്ടി വന്നതെന്തിനെന്നു ആര്‍ക്കും പിടി കിട്ടിയില്ല.!!

സാധരണ ലീവ് കിട്ടാതെയും, ഗാര്‍ഹീക പ്രശ്നങ്ങളാല്‍ നില തെറ്റിയവരും ആണ് ഈ വാര്‍ഡില്‍ കൂടുതല്‍! . എയര്‍ഫോഴ്സിലെ സെര്‍ജെന്റ് ആയ നമ്പിയാര്‍, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വര്‍ഷമായി പത്താന്കോട്ടു എയര്‍ബേസിലായിരുന്നു. ഒരു ടെമ്പരറി ഡൂട്ടിയില്‍ ബംഗ്ലൂര്‍ ബേസിലേക്ക് വന്നതാണ്. പക്ഷെ നേരെ ചെന്നത് കണ്ണൂരിലെ വീട്ടില്‍ തന്നെ . ഒന്ന് സര്‍പ്രൈസ് ചെയ്യാന്‍ വന്നതാവും പാവം . ഏതായാലും ഇപ്പോള്‍ ആകെ സര്‍പ്രൈസ് ആയതു മിസ്സിസ് നമ്പിയാരാണ്!!

ആദ്യം ബംഗ്ലൂരെ എയര്‍ബസില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യാതിരുന്നതിന്‍റെ കാരണം അറിയില്ലെങ്കിലും അന്വഷിച്ച് വന്ന ഓഫീസര്‍ കാര്യങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞു വേണ്ട പോലെ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ അയച്ചത്കൊണ്ട് സര്‍വിസ് നടപടികള്‍ ഒന്നും തത്കാലം ഉണ്ടാവാന്‍ തരമില്ല. തിരിച്ചു ജോയിന്‍ ചെയ്താലും സൈക്കാട്രിക് പേഷ്യന്ടായതിനാല്‍ അച്ചടക്ക നടപടിയും ഉണ്ടാവാന്‍ സാധ്യതയില്ല. സാധരണ TY ഡ്യൂട്ടി വരുന്നവര്‍ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞാല്‍ കിട്ടാവുന്ന സ്പെഷ്യല്‍ ലീവ് സാങ്ങ്ഷനോടെ വീട്ടില്‍ പോകുക പതിവാണ് ..പക്ഷെ എന്തായാലും ഇതൊന്നും മധവന്‍ നമ്പിയാര്‍ അറിയിന്നുമില്ലല്ലോ !!.

അദ്ദേഹം ഇപ്പോള്‍ മറ്റൊരു ലോകത്താണന്നത് എല്ലാറ്റിനും പരിഹാരമാകുന്നു. തീര്‍ത്തും നില തെറ്റി വന്ന നമ്പിയാര്‍ ഇപ്പോള്‍ അത്യാവശ്യം പ്രതികരിക്കുകയും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും സാമാന്യബോധത്തോടെ സംസാരിക്കയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ പൊതുവേ അപകടകാരികളായ ‘സൈക്കൊസിസ്’ രോഗികള്‍, പലപ്പോഴും സാധാരണക്കാരെ പോലെ പെരുമാറുമെന്നും അതെ സമയം പുറമേ ശാന്തരായി കാണപ്പെടുന്ന അവരുടെ മനസ്സ്, ദുരൂഹമായ മാറ്റൊരു മാനസിക വിഭ്രാന്തിയിലായിരിക്കുമെന്നും സൈക്കി വാര്‍ഡിലെ രോഗികള്‍ക്ക് വരെ അറിയാം.!!

മറ്റൊരു ദിവസം മിസ്സിസ് നമ്പിയാരുടെ കൂടെ വന്ന ഒരു ബന്ധു, വാര്‍ഡില്‍ വരാതെ പുറത്തെ പൂന്തോട്ടത്തില്‍ തന്നെ ഇരുന്നു. തന്റെ ബാഗ് അയാളുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു നമ്പിയാര്‍ക്കുള്ള നെന്ത്രപ്പഴവുമായാണ് മിസ്സിസ് വാര്‍ഡില്‍ വന്നത്. അയാള്‍ ഇടക്കിടെ സൊന്തം കപ്പട മീശ തടവി സിഗരട്ട് വലിച്ചു കൊണ്ട് പൂന്തോട്ടത്തില്‍ വെറുതെ നടക്കുന്ന , അസുഖം ഭേദമായി ലീവില്‍ പോകാനിരിക്കുന്നവരെ നോക്കി ഇരുന്നു സമയം നീക്കി.

സംസാരപ്രിയനായ, രോഗം ഭേദപ്പെട്ട ശ്രീകുമാര്‍, അയാളുമായി പരിചയപ്പെടുന്നത് കണ്ടു. അല്പം സംസാരത്തിന് ശേഷം അയാള്‍ സ്വതസിദ്ധമായ ഗൌരവത്തോടെ മറ്റൊരു സിഗരറ്റിനു തീ കോളുത്തിയപ്പോള്‍ .ശ്രീകുമാര്‍ സ്ഥായിയായ സംശയത്തോടെ അടുത്ത് വന്നു താണ ശബ്ദത്തില്‍ പറഞ്ഞു .” പോലീസുകാരനാ ” . ശ്രീകുമാര്‍ ആരെങ്കലും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന ഭാവത്തില്‍ ചുറ്റും നോക്കി വീണ്ടും പറഞ്ഞു .” നമ്പിയാരുടെ അകന്ന ബന്ധുവാണ് . കണ്ണൂരിലേക്ക് സ്ഥലമാറ്റം കിട്ടിയപ്പോള്‍ തത്കാലം നമ്പിയാരുടെ വീട്ടിലാ താമസം. ഭാര്യ ടീച്ചറാണത്രേ തൃശ്ശൂര് “ ചുറ്റും സംശയത്തോടെ നോക്കി ശ്രീകുമാര്‍ തുടര്‍ന്നു. “ എന്താ വാര്‍ഡില്‍ വരാത്തെതെന്നു ഞാന്‍ ചോദിച്ചപ്പോ മീശ പറയാ ‘ഭ്രാന്തന്മാരെ കാണാന്‍ താല്പര്യമില്ലെന്ന്.’ ഒന്നുകൂടി ശബ്ദം താഴ്ത്തി ശ്രീ പറഞ്ഞു ‘ അയാള്‍ പിശകാന്നു തോന്നുന്നു.’ ചില്പ്പോഴെങ്കിലും ശ്രീ ഒരു സ്നിഫ്ഫെര്‍ ഡോഗിനെപ്പോലയാണന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ആരെയാണ് അയാള്‍ പേടിക്കുന്നതെന്നു ഒരിക്കല്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ , അല്പം ഉളുപ്പോടെ സൊന്തം ഭാര്യയെ എന്നാണു പറഞ്ഞത് .!!

അന്ന് മിസ്സിസ് നമ്പിയാര്‍ പെട്ടന്നു തിരിച്ചു പോയി. കാത്തു നിന്ന മീശക്കാരനേം കൂട്ടി അവര്‍ പോകുന്നത് നോക്കി, കയ്യിലൊരു നെന്ത്രപ്പഴവുമായി വന്ന നമ്പിയാര്‍, വെറുതെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.!

‘ ഇന്നാ. ‘ നേന്ത്രപ്പഴം നീട്ടി നമ്പിയാര്‍. സ്നേഹപൂര്‍വ്വം നിരസിച്ചപ്പോള്‍ കയ്യില്‍പിടിച്ചു തടവി വെറുതെ ചിരിച്ചു.

അന്ന് വീക്കലി ഇന്‍സ്പെക്ഷന്‍ ആയിരുന്നു. സീനിയര്‍ സൈക്കാട്രിക് വിംഗ് കമാണ്ടര്‍ സഹാനിയെ രോഗികള്‍ക്കൊക്കെ ഭയമായിരുന്നു. ഏതെങ്കിലും രോഗിയെ അസാധാരണനിലയില്‍ കണ്ടാല്‍ സഹാനി തന്റെ ഹൈ പവര്‍ ഗ്ലാസ് കണ്ണടയിലൂടെ നോക്കി തലയാട്ടും. പിന്നെ കൂടെയുള്ള ജൂനിയര്‍ക്ക്‌ നിര്‍ദേശം നല്‍കും “ ഇ,സി.ടി “ !! (ഇലക്ട്രോകണ്‍വല്സീവ് തെറാപ്പി). ഇത് പലപ്പോഴും അനാവശ്യം എന്ന് പോതുവേ അഭിപ്രായമുണ്ട്.

അന്ന് നമ്പിയാരുടെ ദിവസമായിരുന്നു!. സഹാനിയും ടീമും വരുമ്പോള്‍ രോഗികള്‍ നിരയായി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അതിനിടെ യാതൊരു പ്രകോപനവുമില്ലാതെ നമ്പിയാര്‍ ലൈനില്‍ നിന്നും ഒരടി മുന്നോട്ട് വച്ച് സഹാനിയുടെ നേരെ മാര്‍ച്ച് ചെയ്തു നിന്ന്. ഒരു സലുട്ടും കൊടുത്തു. വിരണ്ടു പോയ സഹാനി രണ്ടടി പിന്നോക്കം നിന്നു. നമ്പിയാര്‍ കൈകൊണ്ട് കണ്ണാട പോലെ വച്ച് സഹാനിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഇതിനകം നഴ്സിംഗ് അറ്റന്‍ഡ് നമ്പിയാരെ ട്രീറ്റ്‌മെന്‍റ് സെല്ലിലേക്ക് മാറ്റി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സഹാനി ജൂനിയറെ നോക്കി തലയാട്ടി. ‘ ഇ.സി.ടി. ‘ !!

ഉച്ചക്ക് ശേഷമാണ് നമ്പിയാരെ കണ്ടത്. അവശനായിരുന്നു എങ്കിലും മുഖത്തു സ്ഥായിയായ ചിരി മിന്നി മറഞ്ഞു. പ്രമീള എന്ന ഭാര്യയുടെ പേര് ഉച്ചരിക്കാന്‍ അയാള്‍ വിഷമിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. ആരോ കയ്യില്‍ വച്ച് കൊടുത്ത അയാളുടെ ഇഷ്ട നേന്ത്രപ്പഴത്തില്‍ നോക്കി അയാള്‍ ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അടുത്ത കട്ടിലുകാരന്‍ സ്കിസോഫിര്ണിയന്‍ യാദവന്‍ കയ്യില്‍ പിടിമുറുക്കി. ഇടയ്ക്കിടെ അവന്റെ കൈപ്പിടി പ്രശ്നമായിട്ടുണ്ട്. വിടുവിക്കണമെങ്കില്‍ നഴ്സിന്‍റെ സഹായം ഇല്ലാതെ പറ്റില്ല.! നിരുപദ്രവിയായ അവന്റെ സ്നേഹപ്പിടിയാണിതെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, അവനെ വിടുവിക്കാന്‍ നേഴ്സ് അടിക്കുമ്പോള്‍, വേദനിക്കുന്നത് അവനായിരുന്നില്ല. യാദവന്‍ വീണ്ടും കൈനീട്ടും സ്നേഹത്തോടെ!

പിറ്റേന്നു കാലത്തും നമ്പിയാര്‍ക്ക് കാര്യമായ മാറ്റം തോന്നി. എന്തൊക്കെയോ പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നപോലെ. കൈ തടവുന്ന സ്വഭാവവും മറന്ന പോലെ. എന്തോ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടവനെപോല്‍.!!

വരാന്തയിലെ തൂണില്‍ പിടി മുറുക്കിയ യാദവനെ വിടുവിക്കാന്‍ രണ്ടുമൂന്നു പേര്‍ വല്ലാതെ പാട് പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നേഴ്സ് കണ്ടാല്‍ അടി ഉറപ്പ്. അടുത്ത് ചെന്ന് യാദവിന് കൈനീട്ടി . ആര്‍ത്തിയോടെ തൂണ് വിട്ടു യാദവന്‍ കൈയ്യില്‍ പിടി മുറുക്കി. കയ്യ്ലെ അസ്ഥിവരെ വേദനിക്കുന്ന മുറുക്കം. യാദവിനെ കൊണ്ട് പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു . സിമന്റു ബെഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു. കുറെ കഴിഞ്ഞാലവന്‍ പടി വിടുമായിരിക്കും. !

ബൈലൈനില്‍ കൂടി ട്രെയിനീ എം.എന്‍.എസ്സുമാര്‍ വരിയായി പോകുന്നു. പുതിയതായി വന്ന ഇവരില്‍ കൂടുതലും മലയാളികള്‍. കൂട്ടത്തില്‍ പരിചിതയായ രണ്ടാം വര്‍ഷക്കാരി ഗിരിജ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കൈകാണിച്ചു. ഈ ഇഷ്ടത്തിനു പകരം കൊടുക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ലല്ലോയെന്നു വെറുതെ ഓര്‍ത്തുപോയി.

വാര്‍ഡില്‍ വച്ച് ഒരിക്കല്‍ കെയ്സ് ഫയല്‍ നോക്കി സിസ്റ്റര്‍ ഗിരിജ ‘‘വെറുതെയാണല്ലേ?‘ എന്ന് കളിയാക്കി ചോദിച്ചപ്പോഴും മറുപടി ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിലും എന്താണ് വെറുതെയല്ലാത്തത്.? !!

അമ്പലങ്ങള്‍ തേടിപ്പിടിച്ചു ദൈവങ്ങളെ കാണാന്‍ പോയപ്പോഴും മനസ്സ് പറയാറില്ലേ ‘ വെറുതെ’

ആളില്ലാത്ത സമയം വീട്ടില്‍ കയറി വന്ന പ്രണയിനിയുടെ കൈ ആദ്യമായി പിടിച്ചപ്പോള്‍ അവളുടെ ചോദ്യം മുറ്റിയ നോട്ടത്തിനുള്ള മറുപടിയും അതുതന്നെയായിരുന്നില്ലേ .? ‘ ‘ ‘വെറുതെ’ !!

ബാവ അടുത്ത് വന്നു മുഖത്ത് അര്‍ത്ഥവത്തായി നോക്കി ചോദിച്ചു. ‘വരുന്നോ’ . ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു.

പൂംതോട്ടത്തിലെക്കാണ്. പതിവുകാരന്‍ കഞ്ചാവുമായി വന്നു കാണും. ബാവയ്ക്ക് അതു പത്യമായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.!

യാദവന്‍ പിടി അയച്ചു. അവന്റെ നിസ്സംങ്കോചമായ നോട്ടം നേരിടാനാവാതെ എഴുന്നേറ്റു നടന്നു. വൈകീട്ട് ഇന്ന് മ്യൂസിക്‌ ഈവനിംഗ് ഉള്ള ദിവസം ആണ്. ഡിന്നര്‍ കഴിഞാല്‍ രണ്ട് മണിക്കൂര്‍ പാട്ടിനായി എല്ലാവരും സ്റ്റാഫടക്കം ഉണ്ടാവും. അന്തേവാസികളില്‍ നല്ല പാട്ടുകാര്‍ ഉണ്ട്. കബിര്‍ ഗില്ലിന്റെ ഗസലും ഗോവന്‍ പാസ്കലിന്റെ ബോണിയം സോങ്ങ്സും ആണ് എല്ലാവര്ക്കും പ്രിയങ്കരം . രണ്ടു പേരും ആല്കഹോളിക് കേസുകള്‍!! ഇന്ന് രണ്ടു പേരും ഏറെ സന്തോഷത്തിലാണ് . ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം ഇന്നവര്‍ ഡിസ്ചാര്‍ജ് ആകുന്നു.

“ അവര്‍ ഇന്ന് വൈകീട്ട് ഡിന്നര്‍ കഴിഞ്ഞു പാട്ട് പാടിയെ പോകുന്നുള്ള്” ശ്രീകുമാര്‍ .

രാത്രി ഉറക്കം വന്നില്ല . ഗില്ലിന്റെ ‘യെ ദില്‍ ഹായ് പാഗലും ‘ പാസ്കലിന്റെ ‘ ബൈ ദ റിവേര്‍സ് ഓഫ് ബാബിലോണും’ ശ്രുതിലയമായി ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട മറ്റൊരു രാത്രി കൂടി.

റൌണ്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ശ്രീകുമാര്‍ ചുറ്റും നോക്കി അടുത്ത് വന്നു മന്ത്രിച്ചു.“ ഗില്‍ മരിച്ചു” പാസ്കല്‍ ഐ.സി. യു.വിലും. ഇന്നലെ രാത്രി അവര്‍ ബുക്ക്‌ ചെയ്ത വണ്ടിയില്‍ കയറിയില്ല. പുറത്തു നിന്നും വാങ്ങിയ നാടന്‍ ചാരായം അവരെ ചതിച്ചു. !!.

ബാവയും ഇന്നലെ വാര്‍ഡില്‍ സമനില തെറ്റിയ പോലെ പെരുമാറുകയും ഇന്നത്തെ ഇ സി ടി ക്ക് അവനെ കൊണ്ടുപോകയും ചെയ്തു.

ഇല്ല ഇനി ഇവിടെ നിന്നാല്‍ സമനില തെറ്റിയെന്നു വരും. ഡോക്ടറെ കണ്ടു പറയണം എല്ലാം സാധാരണപോലെയെന്നും ഡിസ്ചാര്‍ജ് ചെയ്യണമെന്നും.

വിംഗ് കാമാണ്ടര്‍ സഹാനിയുടെ കാബിനില്‍ കൌണ്‍സിലര്‍ മായാദേവിയുമുണ്ടായിരുന്നു.

“ സര്‍ അം ഓള്‍ റൈറ്റ് ആന്‍ഡ്‌ ഫീലിംഗ് ഗുഡ് “

ഡോക്ടര്‍ സഹാനി തന്റെ ഹൈപവര്‍ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ സ്വയം ചെറുതാവുന്നപോലെ തോന്നി. സഹാനിയുടെ മുഖത്ത് ചിരി പടരുന്നത് കണ്ടു.

“ ഐ നോ യു ആര്‍ ഓള്‍ റൈറ്റ് “ സഹാനി കൌന്സിലെര്‍ മായാദേവിയെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി പറഞ്ഞു.

“ യു സീ ഹിo റൈറ്റ് ടുഡേ ..വില്‍ വെയിറ്റ് ഫോര്‍ യുവര്‍ ഒപ്പിനിയന്‍.”

ഉച്ച കഴിഞ്ഞാണ് മായാദേവി വിളിപ്പിച്ചത്. ഫയല്‍ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അവര്‍ ഇരിക്കാന്‍ ആoഗ്യം കാട്ടി.

“ അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ സുഖമായി അല്ലെ ?’

അവരുടെ മുഖത്ത് കണ്ട് സംശയം ശ്രദ്ധിക്കാതെ പറഞ്ഞു.

“അം ഓള്‍ റൈറ്റ് മാഡo”

‘ നിങ്ങള്‍ക്കിപ്പോള്‍ അത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ തോന്നാറില്ല അല്ലെ “?

ഇല്ല

‘ നിങ്ങള്‍ എന്താണ് സോപ്നങ്ങള്‍ കാണാറുള്ളത് ‘?

അവര്‍ പരീക്ഷിക്കയാണ് .ഇല്ല . തോല്‍ക്കില്ല . ഇവര്‍ എന്താണ് ചോദിക്കുക , എന്ത് പറയണം എന്ന് ഇപ്പോള്‍ എല്ലാവര്ക്കും അറിയാം.

‘ എനിക്ക് സോപ്നങ്ങള്‍ ഇല്ല മാഡം”

“ ങേ... അതിശയം . നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ സോപ്നങ്ങളില്ലെന്നോ ? ദാറ്റ്‌സ് സ്ട്രെന്ജ്! “

അവര്‍ മറൊരു തലത്തിലാണ് ച്ന്തിക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നി. മാഡo ഫയലില്‍ എന്തോ കുത്തി കുറിച്ചു.

“ നിങ്ങളിപ്പോള്‍ ആ വൈകിവരുന്ന ട്രെയിന്‍ സോപ്നം കാണാറില്ല അല്ലെ ? “

ഇല്ല മാഡം.

അവര്‍ വിശ്വസിക്കാത്തപോല്‍ എന്റെ കണ്ണിലേക്കു ഉറ്റു നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു.

“ മാഡം എനിക്ക് പോകണം . പ്ലീസ് ഹെല്‍പ് മീ “

“നിങ്ങള്‍ക്ക് ജോലിക്ക്പോകണോ അതോ വീട്ടില്‍ പോകണോ ? “

“ വീട്ടില്‍ പോകണം “ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. “അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട, ജോലിക്ക് പോയ്ക്കൊളാo “

അവര്‍ പെന്‍ താഴെ വച്ച്, വീണ്ടും എന്റെ കണ്ണിലേക്കുറ്റു നോക്കി പറഞ്ഞു.

“ എവിടെ പോകണം എന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് സംശയമുണ്ട് “

എന്തോ കണ്ടെത്തിയ വിജയഭാവത്തോടെ അവര്‍ ചിരിച്ചു. പിന്നെ ഫയലില്‍ വീണ്ടും എന്തോ കുറിച്ചു. തല ഉയര്‍ത്താതെ പറഞ്ഞു “ യു മേ ഗോ ടു യുവര്‍ ബെഡ് “

അവര്‍ എന്താണ് എഴുതിയിരിക്കുക എന്നൂഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു.!!

ഇത്തവണ ശബ്ദം പൊങ്ങാതെ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു.“ മാഡം ലീവ് മി പ്ലീസ്.‘നിങ്ങള്‍ക്കെന്നെ ഇനിയും ഇവിടെ കിടത്താനാവില്ല.’ വീണ്ടും അറിയാതെ ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നിരുന്നോ !. .

അവര്‍ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു തറപ്പിച്ചു നോക്കി . അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഭയo മുറ്റി നിന്നിരുന്നു. മുഖത്ത് നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ അവരുടെ കൈകള്‍ കാളിംഗ് ബെല്ലിലേക്ക് നീണ്ടപ്പോള്‍, പെട്ടന്നുണ്ടായ തോന്നലില്‍ അവരുടെ കൈക്കു കയറിപിടിച്ചലറി “ നോ ..നോ “

അവര്‍ ഉച്ചത്തില്‍ നിലവിളിച്ചു. ആരോക്കെയോ രണ്ടു പേര്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും കയറിപിടിച്ചു. മാഡം കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു. “ ഹി ഈസ്‌ വയലന്‍റെ., ടേക്ക് ഹിം എവേ”

‘ നോ മാഡം, അം ഓള്‍ റൈറ്റ്’ ഇ.സി.ടി. റൂമിലേക്കവര്‍ വലിച്ചിഴച്ചപ്പോള്‍ സര്‍വശക്തി ഉപയോഗിച്ച് കുടഞ്ഞു.

ക്ലോസ് വാര്‍ഡിലൂടെ വലിച്ചിഴച്ചപ്പോള്‍ യാദവ് ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ വന്നു കയ്യില്‍ പിടിച്ചു. അവന്‍റെ പിടി വിടുവിക്കാന്‍ മൂന്നുപേരും കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു. പിന്നീട് അവര്‍ യാദവിനെ പൊതിരെ തല്ലി. മുഖത്തും വയറ്റത്തും അവര്‍ ആഞ്ഞടിച്ചു. യാദവന്‍ നില തെറ്റി താഴെ വീണു.!

ഇതിനകം അവര്‍ എന്നെ വലിച്ചിഴച്ചു ECT ടേബിളില്‍ കിടത്തി കൈകാല്‍ പിടിച്ചമര്‍ത്തിവച്ചിരുന്നു .’ ‘സിസ്റ്റര്‍ പുട്ട് ഹിം ഓണ്‍ IV + മോര്‍ഫിന്‍ “ വാര്‍ഡ്‌മാസ്റ്ററുടെ ഓര്‍ഡര്‍.

സിസ്റ്റര്‍ ഗിരിജ അടുത്ത് വന്നപ്പോള്‍ അരുതെന്ന് വിലക്കാന്‍ കഴിയും മുന്‍പ് വായിലും അവര്‍ കോട്ടന്‍ തിരുകി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

സിസ്റ്റര്‍ ഗിരിജയുടെ നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ വലതു കൈവിരലുകള്‍ നെറ്റിയില്‍ തലോടി മറു കൈയ്യില്‍ സിറിന്‍ജ് ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നീടതിന്‍റെ സൂചി സാവകാശം സ്വധമനികളില്‍ ആഴ്നിറങ്ങി. നെറ്റിക്ക് രണ്ടു വശത്തും ഇ.സി.ടി. ടെര്‍മിനലുകളുടെ സ്പര്‍ശം അറിഞ്ഞു.

പതുക്കെ മയക്കത്തിലേക്കു വീഴുമ്പോള്‍, ദയനീയമായി സിസ്റ്റര്‍ ഗിരിജയെ നോക്കി. അവളുടെ നിസ്സഹായത നിഴലിച്ച കണ്ണുകളിലൂടെ തന്റെ സ്വബോധം നഷ്ടപ്പെടുന്നതറിഞ്ഞു.

ബോധം പൂര്‍ണമായി മറയുന്നതിനു മുന്‍പ്, ഹൈ പവര്‍ ഗ്ലാസ് വച്ച, വിംഗ് കമാണ്ടര്‍ സഹാനി എന്ന ആരാച്ചാര്‍ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നതു മാത്രം ഓര്‍മയില്‍, പിന്നീട് സഹാനിയും ഗിരിജയും എല്ലാവരും ചെറിയ ബിന്ദുക്കളായി അനന്തതയില്‍ ലയിച്ചു.!!

**************************

‘

ജനുവരി മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2019-12-31T11:40:00.000+05:30

ഡിസംബർ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2019-11-26T10:38:00.002+05:30

ഡിസംബർ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

"ഇതിഹാസങ്ങളുടെ പുനർനിർമിതികൾ"

പി .എൻ വിക്രമൻ ലേഖനം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഇതിഹാസങ്ങളുടെ പുനർനിർമിതികൾ

- പി .എൻ വിക്രമൻ

കഥ പറച്ചിലിന്റെ ആദ്യകാല രൂപങ്ങൾ വാക്കാലുള്ള ആംഗ്യങ്ങളും പദപ്രയോഗങ്ങളും ചേർന്നതായിരുന്നു മതപരമായ ആചാരങ്ങളുടെ ഭാഗമാകുന്നതിനു പുറമേ, ചില പുരാവസ്തു ഗവേഷകർ വിശ്വസിക്കുന്നത് ഗുഹാചിത്രങ്ങൾ പല പുരാതന സംസ്കാരങ്ങളുടെയും കഥപറച്ചിലിന്റെ രൂപമായിരുന്നിരിക്കാമെന്നാണ്. കഥ ഓർമ്മിക്കാൻ കഥാകാരനെ സഹായിക്കുന്നതിനുള്ള മാർഗമായി, ഓസ്‌ട്രേലിയൻ ആദിവാസികൾ ഗുഹാ ചുവരുകളിൽ, കഥകളിൽനിന്നുള്ള ചിഹ്നങ്ങൾ വരച്ചിരുന്നു. വാക്കാലുള്ള ആഖ്യാനം, സംഗീതം, കല്ലിൽ കൊത്തിയ ചിത്രങ്ങൾ, നൃത്തം എന്നിവയുടെ സംയോജനമായിരുന്നു കഥ പറയാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.

എന്തായാലും, മനുഷ്യർ അക്ഷരങ്ങൾ രൂപികരിച്ച് എഴുതാൻ തുടങ്ങുന്നതിനും വളരെ മുമ്പുതന്നെ കഥകൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. കഥകൾ പറയുന്ന രൂപത്തിൽ ഗണ്യമായ മാറ്റങ്ങൾ കാലാകാലങ്ങളിൽ സംഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഗുഹാ ചിത്രങ്ങൾ മുതൽ ചിത്രകഥകൾ, നോവലുകൾ, സിനിമകൾ വരെ, കഥകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും മനുഷ്യരാശിയെ ആകർഷിക്കുന്നു. രീതികൾ മാറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, കഥകൾ പറയാനും കേൾക്കാനുമുള്ള ആഗ്രഹം മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു. ഈ കഥകൾ നമ്മൾ ജീവിതത്തെ നോക്കുന്ന രീതിയെ വളരെയധികം സ്വാധീനിക്കുന്നു.

"ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവ ഉപദേശിക്കുന്നതും, കഥായുക്തവുമായ പൂർവ്വവൃത്തമെന്നാണ് ഇതിഹാസത്തിനെ ശ്രീകണ്ഠേശ്വരം പദ്മനാഭപിള്ള തന്റെ ശബ്ദതാരാവലിയിൽ പരമ്പരയായി പകർന്നു കിട്ടുന്ന ഇതിഹ (അഥവാ ഐതിഹ്യം) ഇരിക്കുന്ന കൃതി എന്നും അർത്ഥമാക്കാമെന്ന് സുകുമാർ അഴീക്കോട് എവിടെയൊ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.

ഗ്രീക്ക് ഇതിഹാസ കാവ്യങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കത്തിൽ സാധാരണ നായക കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മഹത്തായ പ്രവൃത്തികളുടെ വർണ്ണനയാണ് പ്രധാനമായും കാണാൻ കഴിയുന്നത്.

ക്രിസ്തുവിനു 2000 വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്, തൂണുകളിൽ കൊത്തി വച്ച ഗിൽഗമേഷിന്റെ ഇതിഹാസമാണ് പാശ്ചാത്യ സാഹിത്യത്തിലെ ആദ്യത്തെ രേഖപ്പെടുത്തിയ ഇതിഹാസം. ചെറിയ ചെറിയ കഥകൾ, അതും പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്തവ ലോകത്ത് എല്ലാ സ്ഥലത്തും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ആദ്യമായി ആദിമദ്ധ്യാന്തമുള്ള, കെട്ടുറുപ്പുള്ള , ബൃഹദാകാരമാർന്ന, രാമായണം, മഹാഭാരതം പോലുള്ള ഇതിഹാസങ്ങൾ ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിലാണ് രൂപം കൊണ്ടത്.

അന്ധകവി ഹോമർ, ക്രിസ്തുവിനു മുൻപ് എഴുതിയ ഇലിയഡ്, ഒഡീസി എന്നീ രണ്ടു കാവ്യങ്ങളും ലോക ഇതിഹാസങ്ങളിൽ ഉൾപെടുന്നു. "ഇലിയഡ് " ട്രോജൻ യുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ട്രോയ് നഗരത്തിന്റെ ഉപരോധത്തിനെക്കുറി, പോരാട്ടങ്ങളെ കുറിച്ചും, അഗമെ‌മ്‌നൺ രാജാവും യുദ്ധവീരൻ അക്കില്ലിസും തമ്മിലുണ്ടായ തർക്കത്തിനെ കുറിച്ചും, പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ഇതേ കാവ്യത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന “ഒഡീസി”, യുദ്ധത്തിനുശേഷം ശേഷം , ഗ്രീക്കു വീരന്മാരിലൊരാളായിരുന്ന ഒഡീസിയസ് (റോമൻ പേര് യുളിസിസ്സ്) സ്വന്തം രാജ്യമായ "ഇഥക്ക"യിലേക്കു നടത്തുന്ന ദീർഘവും ദുർഘടം പിടിച്ചതുമായ മടക്കയാത്രയും, അയാളുടെ ദീർഘകാല അസാന്നിധ്യം മൂലം, ഇഥക്കയിൽ ഭാര്യ പെനിലോപ്പിനും മകൻ ടെലിമാച്ചസ്സിനും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന യാതനകളും വർണ്ണിക്കുന്നു .

ഹോമറിനുശേഷം, ആളുകൾ സ്വന്തം സാഹചര്യങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ ട്രോജൻ യുദ്ധത്തിന്റെ വിവിധ വശങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കാനും വീണ്ടും വിശദീകരിക്കാനും ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ക്രി.മു. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഏഥൻസിലെ നാടകകൃത്ത് യൂറിപ്പിഡിസ് നിരവധി നാടകങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു. തന്റെ ട്രോജൻ വുമൺ, എന്ന നാടകത്തിൽ, യൂറിപ്പിഡിസ് ട്രോയിയുടെ വിധവകളെയും, അവരെ അടിച്ചമർത്തുന്ന ഗ്രീക്കുകാരുടെ കൈയാൽ അവർ അനുഭവിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകളെയും വിവരിക്കുന്നു. അവർ സ്ത്രീകളെ കൊള്ള മുതലിനൊപ്പം വിഭജിച്ച് എടുക്കുന്നതായി വിവരിക്കുന്നു. ഈ നാടകം യുദ്ധത്തെ മഹത്വവൽക്കരിക്കാതെ, ട്രോയിയുടെ നാടുകടത്തപ്പെട്ട സ്ത്രീകളിലൂടെ, യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരത ഉയർത്തി ക്കാട്ടുന്നു.

സമീപകാലത്തു ധാരാളം സ്ത്രീകൾ ട്രോയിയെക്കുറിച്ചുള്ള സാങ്കൽപ്പിക കഥകൾ എഴുതുന്നതായി കാണുന്നു. ഈ കൃതികൾ ട്രോജൻ യുദ്ധ കഥയുടെ വിവിധ വശങ്ങൾ, അതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ത്രീകളുടെ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്നും വിശദീകരിക്കുന്നു. പാറ്റ് ബാർക്കറുടെ ഇലിയാഡ്ന്റെ കഥയെ സ്ത്രീകളുടെ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് വിവരിക്കുന്ന "ദി സൈലൻസ് ഓഫ് ഗേൾസ്" മുതൽ , ഒഡീസിയിൽ നിന്നും എടുത്ത ചില സംഭവങ്ങളുടെ ഫെമിനിസ്റ്റ് പര്യവേക്ഷണമായ മാഡ്‌ലൈൻ മില്ലറുടെ "സിർസെ" വരെ ഇതില് ഉൾപ്പെടുന്നു. പുരുഷ രചയിതാക്കളും പുരുഷ കേന്ദ്രീകൃത കഥകളും പൂർണ്ണമായും ആധിപത്യം പുലർത്തുന്ന ഒരു പാരമ്പര്യത്തിന് ശക്തമായ വെല്ലുവിളിയാണ് ഇത്തരം കൃതികൾ നൽകുന്നത്.

ട്രോയിയെക്കുറിച്ചുള്ള വളർന്നുവരുന്ന ഈ വനിതാ എഴുത്തുകാരുടെ സൃഷ്ടികളിൽ ശ്രദ്ധേയമായ ഒന്നാണ് ആലീസ് ഓസ്വാൾഡ് 2011 ൽ എഴുതിയ കവിത "മെമ്മോറിയൽ". ഇത്, ഇലിയാഡിന്റെ കൃത്യമായ വിവര്‍ത്തനം അല്ല . വിവര്‍ത്തനത്തോടൊപ്പം ഒട്ടേറെ കൂട്ടലുകളും കുറയ്ക്കലുകളും നടത്തി സൃഷ്ടിച്ച രചനയാണ് . വാഷിംഗ്‌ടൺ ഡിസിയിലെ വിയറ്റ്നാം വെറ്ററൻസ് മെമ്മോറിയൽ പോലുള്ള സമകാലിക യുദ്ധ സ്മാരകങ്ങൾ ഈ കവിതയിൽ വളരെ വിദഗ്ദ്ധമായി ചേർത്തിരിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല ഇലിയാഡിൽ മരണമടഞ്ഞ മിക്കവാറും എല്ലാ പുരുഷന്മാരുടെയും പേരുകൾ ഇതിൽ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നു.

അതുപോലെ തന്നെ ഗ്രീക്ക് പുരാണങ്ങളിലെ ഥോർ, ഒഡിൻ തുടങ്ങിയ ദൈവീക കഥാപാത്രങ്ങളെ പറ്റി പല സാങ്കൽപ്പീക ചിത്രകഥകൾ ഇറക്കുകയും, പിന്നീട് അവർക്ക്‌ അത്ഭുതശക്തികളും പരിവേഷങ്ങളും നൽകി അവഞ്ചേഴ്സ് എന്ന പേരിൽ ഒട്ടനവധി സിനിമകൾ മാർവൽ സ്റ്റുഡിയോസ് വിജയകരമായി നിർമ്മിച്ചു പ്രദർശിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഭാരതത്തിലെ ഇതിഹാസങ്ങളിൽ പലതിലും രചയിതാവും, കഥയും കഥാപാത്രവും, സ്ഥലനാമവും (ഭാരതം/ഭരതൻ) മറ്റും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട് ഒന്നാവുന്ന രചനാഭംഗി കാരണം നമ്മളെ ഇവ ചരിത്രമെന്നുവരെ കണക്കാക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിഹാസ സംസ്കാരം നമ്മെ എക്കാലവും ഏതു സന്ദർഭത്തിലും സ്വാധീനിക്കുകയും നമ്മുടെ സംസ്കാരരൂപീകരണത്തിൽ അടിത്തറയാവുകയും ചെയ്യുന്നു.

സാമുഹ്യ രൂപാന്തരം നടക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ വർത്തമാനത്തെ അഭിമുഖികരിക്കാനും ഭാവിയെ രൂപപ്പെടുത്താനുമുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി പല ഇതിഹാസങ്ങളുടെയും പുനരാഖ്യാനത്തിനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, നമ്മൾ ഇവിടെ അതിലേക്ക് കടക്കുന്നില്ല.

ചൈതന്യവത്തായ ഒരു സാഹിത്യ പാരമ്പര്യം, എതൊരു സമന്വയ സമൂഹത്തിലും പുനർസൃഷ്ടിക്കൽ, പുനർ വ്യാഖ്യാനം എന്നീ ഇരട്ട പ്രക്രീയകൾ മുൻകൂട്ടി കാണുന്നു. ചില സംരംഭങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഭൂതകാലത്തേക്കുള്ള ഒരു എത്തിനോട്ടത്തിനുള്ള പരിശ്രമമാണെങ്കിൽ ചിലത് പുരാണ ഇതിഹാസങ്ങളിൽ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുത്ത്, ഈ കഥകളുടെ പുനരവലോകനങ്ങൾ ആണ്. പലപ്പോഴും, പുരാണേതിഹാസങ്ങളെ വർത്തമാന കാലഘട്ടത്തേക്ക് പറിച്ചു നടാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും, അവയിലെ മാന്ത്രിക യഥാതഥ വർണ്ണനകളുടെ അമാനുഷികതകൾക്ക് ഒരു യുക്തിപരമായ പരിവേഷം കൊടുക്കുവാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും, നമുക്ക് പല പുത്തൻ രചനകളിലും കാണാം.

പല ഇതിഹാസങ്ങളും എഴുത്തുകാരന്റെ സർഗ്ഗ പ്രക്രീയക്ക് വിധേയമായി, സ്വന്തം നിലയിൽ സാഹിത്യ ക്ലാസിക്കുകൾ ആയി മാറിയിട്ടുണ്ട്. ഇവർ, പഴയ ഇതിഹാസ കഥയോട് നീതി പുലർത്തി കൊണ്ടു തന്നെ കഥയിൽ ഒരു പുതിയ മാനം സൃഷ്ടിച്ച് വായനക്കാരനെ ഇതേ വരെ കേട്ടിരുന്ന കഥകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്ഥമായി ചിന്തിക്കുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

ഭാരതത്തിലെ ഇതിഹാസങ്ങൾ പ്രത്യേകിച്ചും മഹാഭാരതത്തിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന വിവരണങ്ങൾ, വ്യത്യസ്ഥ ആഖ്യേതാക്കൾ, കൂടാതെ കഥകൾ, കെട്ടുകഥകൾ, ദാർശനീക ഉപന്യാസങ്ങളുടെ വ്യതിയാനങ്ങൾ ഇവ പുനർ സൃഷ്ടിക്കലിനും പുനർ വ്യാഖ്യാനത്തിനുമുള്ള ഒന്നിലധികം സാധ്യതകൾക്ക് വഴി തുറക്കുന്നു.

മഹാഭാരതത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പുരാതന കാലം മുതൽ പല കഥകളും കാവ്യങ്ങളും സാഹിത്യകാരന്മാർ രചിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇപ്പോഴും രചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിൽ കവി കാളിദാസൻ, മഹാഭാരതം ആദിപർവ്വത്തിൽ നിന്നും എടുത്ത് , മുനിശാപവും മോതിരം നഷ്ടപ്പെടലും മറ്റും ചേർത്ത് വളരെ മനോഹരമായി രചിച്ച അഭിജ്ഞാന ശാകുന്തളം എന്ന എന്ന ക്ലാസിക് കാവ്യശിൽപ്പം മുതൽ ഇങ്ങോട്ട് അമിത് ത്രിപാഠിയുടെ രാമചന്ദ്ര സിരീസ് വരെ ആയിര കണക്കിനു കൃതികൾ പല ഭാഷകളിലും ദേശങ്ങളിലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

ചൂതുകളിച്ച് മണ്ണും പെണ്ണും നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ധർമ്മപുത്രനായ യുധിഷ്ഠിരന്റെയും വില്ലാളിവീരനായ അർജ്ജുനന്റെയും നിഴലിൽ നായകത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട ഭീമനെ പ്രാധാന കഥാപാത്രമാക്കി കൊണ്ട്‌ എം ടി മലയാളത്തിൽ എഴുതിയ "രണ്ടാമൂഴം", കർണ്ണനെ പ്രധാന കഥാപാത്രമാക്കി ശിവാജി സാവന്ത് എഴുതിയ മറാഠി നോവൽ "മൃത്യുഞ്ജയ", ദ്രൌപദിയെ കഥാപാത്രമാക്കി പ്രതിഭ റെ എഴുതിയ "യജ്ഞസേനി" എന്ന ഒടിയ ഭാഷയിലെ ഗ്രന്ഥം, കർണ്ണന്റെ ഭാര്യ ഉർവിയുടെ കഥ പറയുന്ന കവിത കാനെയുടെ "കർണ്ണാസ് വൈഫ്", അവരുടെ തന്നെ മേനകയുടെ കഥ പറയുന്ന "മേനകാസ് ചോയ്സും" സത്യവതിയുടെ കഥ പറയുന്ന "ഫിഷർ ക്യൂൻസ് ഡയ്നാസ്റ്റി", രാവണനെയും ഭദ്ര എന്ന അസുരനെയും മുഖ്യ കഥാപാത്രമാക്കി തോറ്റവരുടെ കഥ പറയുന്ന ആനന്ദ് നീലകണ്ഠന്റെ "അസുര – ടെയ്ൽ ഓഫ് വാൻക്വിഷ്ട്", അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൌരവരുടെ കഥ പറയുന്ന "അജയ റോൾ ഓഫ് ദി ഡൈസും" "അജയ റൈസ് ഓഫ്കലിയും, ദ്രൗപദിയെപ്പറ്റി സ്വകീയമായ ഒരു സമാന്തര കഥാസങ്കൽപം നടത്തി, ആ സങ്കൽപത്തിന്റെ നൂലിഴകളിൽ കർണ്ണന്റെ കഥ പറയുന്ന പി കെ ബാലകൃഷ്ണന്റെ "ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ", മഹാഭാരതം വനപര്‍വത്തിലെ നളോപാഖ്യാനത്തെ കാലികമായ രാഷ്ട്രീയസാംസ്‌കാരിക യുക്തി പുരുഷാ ദ്രൌപദിയുടെ കാഴ്ച്ചപ്പാടിലൂടെ മഹാഭാരത കഥ പറയുന്ന ചിത്ര ബാനർജി ദിവാകരുണിയുടെ ''പാലസ് ഓഫ് ഇല്യുഷൻസ്", ഗംഗാനദി കഥ പറയുന്നതായി സങ്കൽപ്പിച്ച് അമൃത മന്ഥനവും, മഹാഭാരതകഥയുടെ തുടക്കവും തന്റെ തൂലികയും നിറങ്ങളും ബ്രഷും ഉപയോഗിച്ച് ചിത്രകാരി അമൃത പാട്ടീൽ എഴുതിയ ഗ്രാഫിക് നോവൽ “ആദി പർവ്വ -ചണിങ്ങ് ഓഫ് ദി ഓഷ്യനും” തുടർന്ന് മഹാഭാരത യുദ്ധത്തെ പറ്റി എഴുതിയ “സൌപ്റ്റിക് :ബ്ലഡ് ആൻഡ് ഫ്ലവേഴ്സ്“, മഹേശ്വേതാദേവി. എഴുതിയ, കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിനുശേഷം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്ന, ഒരു കൂട്ടം നാടകങ്ങളുടെ സമാഹാരമായ ”ആഫ്റ്റർ കുരുക്ഷേത്ര”, മാനവ വംശം കാത്തിരിക്കുന്ന വീരനായകൻ പ്രദ്യുമനന്റെ കഥ പറയുന്ന ഉഷാ നാരായണൻ എഴുതിയ “പ്രദ്യുമന സൺ ഓഫ് കൃഷ്ണ”, ഫാൽഗുണി കോത്താരി എഴുതിയ “എയ്ജ് ഓഫ് കലി സീരിസ്”, അഭിമന്യു സോന്ദി എഴുതിയ ഗ്രാഫിക് നോവൽ “രാവണ ദി റോർ ഓഫ് ഡമൺ കിങ്ങ്” തുടങ്ങിയ പുസ്തകങ്ങളും കൂടാതെ ശ്രദ്ധേയമായ പല കാവ്യങ്ങളും നാടകങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

ഇതു പോലെ രാമായണത്തെയും കാലകാലങ്ങളിൽ പുനരാഖ്യാനം ചെയ്യാൻ പല സാഹിത്യകാരന്മാരും ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിനു ഉർമ്മിളയെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രമാക്കി മൈഥിലിശരൺ ഗുപ്ത എഴുതിയ “സാകേത്” എന്ന ഹിന്ദിയിലെ കാവ്യം, ഉർമ്മിളയുടെ തന്നെ കഥ പറയുന്ന കവിത കാനെയുടെ “സീതാസ് സിസ്റ്റർ”, ശൂർപ്പണഖയുടെ കഥ പറയുന്ന “ലങ്കാസ് പ്രിൻസസ്” ബാലി സുഗ്രീവ താരമാരുടെ കഥ പറയുന്ന ആനന്ദ് നീലകണ്ഠന്റെ “വാനര” യും, സീതയുടെ കഥ പറയുന്ന“ഭൂമിജ സ്റ്റോറി ഓഫ് സീത”യും, സുര്യ വംശത്തിലെ ദശരഥന്റ ആദ്യ സന്താനമായ ശാന്തയെ പറ്റി എഴുതിയ “ശാന്ത സിസ്റ്റർ ഓഫ് രാമ”യും മലയാളത്തിൽ അദ്ദേഹം എഴുതിയ “പെൺ രാമായണം”, പ്ലോട്ടുകളെയും സബ്പ്ലോട്ടുകളെയും അവിശ്വസനീയമാംവിധം നന്നായി പറയുകയും, സ്നേഹം, ജീവിതം, തെറ്റ്, ത്യാഗം, മാനവികത, ബഹുമാനം തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങൾ ചർച്ചയിൽ കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുന്ന ചിത്രകാരി സംഹിത ആമിയുടെ ഗ്രാഫിക് നോവൽ“സീതാസ് രാമായണ” യും, സീതയെ നാടുകടത്തിയ രഹസ്യത്തെ ഒരു ധൈര്യശാലിയായ വനിതാ പത്രപ്രവർത്തകയുടെ കണ്ണിലൂടെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതായി അയോദ്ധ്, വേറൊരു ചിത്രകാരി ശ്വേത തനേജ എഴുതിയ ഗ്രാഫിക് നോവൽ “കൃഷ്ണ ഡിഫൻഡർ ഓഫ് ധർമ്മ”, ഒരു ബോളിവുഡ് ടച്ച് കൊടുത്ത് സീതയുടെ കഥ പറയുന്ന ചിത്രകാരി സരസ്വതി നാഗ്പാൽ എഴുതിയ ഗ്രാഫിക് നോവൽ “സീത ഡോട്ടർ ഓഫ് എർത്ത്”, തുടങ്ങി അനവധി കൃതികൾ നമുക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇതിഹാസങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള പഠനങ്ങള്‍ ഏറെ ഉണ്ട്. ഇതിഹാസങ്ങളെ വളരെ സമഗ്രമായി പഠിച്ച് ,വായനക്കാർ പലപ്പോഴും അവഗണിച്ച കഥകൾക്കും ഉപകഥകൾക്കും, അവർ ഒരിക്കലും സങ്കൽപ്പിക്കാത്ത പുതിയ മാനങ്ങൾ നൽകിയ പഠനങ്ങളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അമാനുഷർ എന്നു കരുതുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ മനുഷ്യരായി അവതരിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ പ്രവർത്തികളെ വിശകലനം ചെയ്യുകയും, അവരുടെ ശക്തി ദൗർബല്യങ്ങൾ തുറന്നു കാട്ടുകയും ചെയ്യുന്ന കുട്ടികൃഷ്ണമാരാരുടെ ഭാരത പര്യടനം .മഹാഭാരതത്തിലെ പല സംഭവങ്ങളും ഒരു സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നരവംശ ശാസ്ത്രജ്ഞ ഇരാവതി കർവെയുടെ യുഗാന്ത: എൻഡ് ഓഫ് ആൻ ഇപ്പോക്, നമിത ഗോഘലെ, സീതയുടെജനനം, യുവത്വം, വിവാഹംഅവളുടെ അന്ത്യം എന്നിവയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള പരമ്പരാഗതമായ വിശ്വാസങ്ങളെ പറ്റി പുനർചിന്തനം ചെയ്യുന്ന, മാലശ്രീ ലാലും ചേർന്ന് എഴുതിയ ഉപന്യാസങ്ങൾ, വ്യാഖ്യാ, സംഭാഷണങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സമാഹാരമായ “ഇൻ സെര്ച്ച് ഓഫ് സീത റിവിസിറ്റിങ് മിതോലോജി”, തുടങ്ങിയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇവയില് ചിലതാണ്

കുമാരനാശാൻ എഴുതിയ "ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത എന്ന മനോഹരമായ കാവ്യത്തിൽ, രാമായണത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, ഒരു മനുഷ്യ സ്ത്രീയുടെ വിചാരതലങ്ങളിൽ മാറി മാറി വരുന്ന ചിന്തകൾ ലയ ഭംഗിയോടെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

നിത്യ റാവുവിന്റെ എർത്ത് & ഫയർ എന്ന കഥയിലെ ഇതി വുത്തം രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ഇതിഹാസങ്ങളിലെ രണ്ട് രാജ്ഞികൾ സീതയും ദ്രൌപദിയും പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടുന്നതും അവരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് പരസ്പരം ചിന്തോദ്ദീപകമായ സംഭാഷണം നടത്തുന്നതുമാണ്.

ഫ്രഞ്ച് - ഇൻഡ്യൻ കവയിത്രിയും ഡാൻസ് പ്രൊഡ്യൂസറും ക്യുറേറ്ററുമായ കാർത്തിക നായർ എഴുതിയ "അണ്ടിൽ ദി ലയൺ: എക്കോസ് ഫ്രം ദി മഹാഭാരത" യിൽ ഹിഡുമ്പ, ഉലുപി,അംബ, സത്യവതി, ദ്രൗപതിയുടെ അമ്മ, ദുഷാല, വീട്ടുജോലിക്കാരി സവാലി തുടങ്ങിയ അറിയപ്പെടാത്ത മഹാഭാരതകഥയിലെ സ്ത്രീകൾ പേരില്ലാത്ത പട്ടാളക്കാർ, പുറത്താക്കപ്പെട്ട യോദ്ധാക്കൾ ദാസിമാർ എന്നിവരുടെ മാത്രമല്ല, രാജകുമാരിമാരുടെയും, ഗോത്ര രാജ്ഞികളുടെയും ലിംഗമാറ്റം വരുന്ന ദൈവത്തിന്റെയും കണ്ണുകളിലൂടെ കവിതകളുടെ രൂപത്തിൽ യനക്കാർക്ക് സമ്മാനിക്കുന്

പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട കഥാപാത്രങ്ങൾക്കും, ഉത്പ്രേരകങ്, രാഷ്ട്രത്തിന്റെയും, വീരന്മാരുടെയും, വിജയത്തിന്റ, കഥകൾക്ക് താഴെ അടക്കം ചെയ്തിട്ടുള്ള ജീവിതങ്ങളുടെയും കഥകളുടെയും ഒരു ഉൾകാഴ്ച നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നു. മിഥ്യയ്ക്കും ചരിത്രത്തിനും നൽകേണ്ടി വന്ന വിലയുടെ ഒരു നേർക്കാഴ്ച .

മേല്‍ പറഞ്ഞ വീക്ഷണങ്ങളില്‍ നിന്നും രചനാ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി , തൃഷാ ദാസ് എഴുതിയ ഹാസ്യാത്മകമായ ഗ്രന്ഥം “Msദ്രൌപദി കുരു ആഫ്റ്റർ ദി പാണ്ഡവാസ്” പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നു. ദ്രൗപതി സ്വർഗ്ഗത്തിലെ വിരസതയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ കൃഷ്ണൻ മുഖാന്തരം അംബ, കുന്തി, ഗാന് 30 ദിവസത്തെ ജീവിതവുമാണ് ഇതിവൃത്തം . ഈ സ്ത്രീകളുടെ കണ്ണിലൂടെ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യ സമൂഹത്തെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ആഖ്യാനം ഒരു ആക്ഷേപഹാസ്യ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയും പഴയ സംഭവങ്ങളിലൂടെ ആധുനിക സംഭവങ്ങളുടെ കൗതുകകരമായ കാഴ്ച്ച സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇതിലൊക്കെ വ്യത്യസ്ഥനായി പൌരാണിക കുതികൾക്ക് പുതിയ മാനങ്ങള്‍ തന്റെ കൃതികളിലൂടെ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സാഹിത്യകാരൻ ആണ് പുരാണ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ, പ്രഭാഷകൻ, ചിത്രകാ, എഴുത്തുകാരൻ, എന്നീ നിലകളിൽ പ്രശസ്തനായ ദേവ് ദത്ത് പട്നായിക്. പുരാണ കഥകൾ, ഐതിഹ്യങ്ങൾ, നാടോടിക്കഥകൾ, കെ, ഉപമകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ രചനയ്ക്കും പുരാതന കാലത്തെ മനപൂർവമായ തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളെ വായനക്കാരുടെ മുന്നിൽ അതിന്റെ ശരിയായ രൂപത്തിൽ എത്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സാഹിത്യകാരനാണ് പട്നായിക്. കൂടാതെ ഇതിഹാസങ്ങളിലെ പല ഉപകഥകളെയും ഉപമകളാക്കി ആധുനിക സംസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഭരണനിർവഹണത്തിനു പറ്റിയ പാഠങ്ങൾ ആക്കി മാറ്റുന്നതിലും ഇദ്ദേഹം വൈദഗ്ദ്ധ്യം കാണിക്കുന്നു..

നേരത്തേ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്ന അമിഷിന്റെ പുസ്തകങ്ങളിലെ ശിവപുരാണവും രാമായണവും ഇതേവരെ ആരും ഉദ്യമിക്കാത്ത രീതിയിൽ പുനരാഖ്യാനം ചെയ്തത് വായിച്ചാണ് ഇങ്ങിനെ ഒരു ലേഖനത്തിന് ശ്രമിച്ചത്. അമിഷിന്റെ പുതിയ രാമചന്ദ്ര സിരീസിൽ മൂന്നു ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇതുവരെ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിലെ സീതയെ പരശുരാമന് ശേഷം അടുത്ത വിഷ്ണു മാത്രമല്ല ആയോധനകലയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവളും ബുദ്ധിയിലും ശക്തിയിലും ധൈര്യത്തിലും വളരെ മൂന്നിലുമായ ഒരു കഥാപാത്രമായി ചിത്രീകരിച്ചിക്കുന്നു. കൂടാതെ അരിഷ്ടനേമി, അകമ്പനൻ, പൃഥ്വി വേദാവതി, കുംഭകർണ്ണൻ,വിശ്രവ ,സാമിചി . കുബേരൻ തുടങ്ങി പല കഥാപാത്രങ്ങളെയും പുതിയ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും നമുക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ലക്ഷകണക്കിന് വിറ്റഴിഞ്ഞ ഈ പുസ്തകങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പുരാണകഥകളുടെ പുനരാഖ്യാനങ്ങൾക്കുള്ള വായനാക്കാരുടെ താല്പര്യത്തെ കാണിക്കുന്നു.

എത്ര തലമുറകൾ മറിച്ചു നോക്കിയാലും തീരാത്ത കാണാകാഴ്ചകളും, എത്ര പൂരിപ്പിച്ചാലും പൂർണ്ണമാകാത്ത ശുന്യതകളും,എത്ര വാചാലതകൾക്കും നികത്താനാകാത്ത മൌനഹൃദങ്ങളും, എത്ര ഉത്തരം പറഞ്ഞാലും ബാക്കി നിലക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളും ഉള്ള ഈ ഇതിഹാസങ്ങളുടെ വറ്റാത്ത നീരുറവയിൽ നിന്നും ഇനിയും സാഹിത്യകാരന്മാർ പ്രചോദനം ഉൾകൊണ്ട് കൃതികള് രചിക്കാതിരിക്കില്ല.

xxoOoxx

ഒക്ടോബർ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2019-09-23T14:55:00.000+05:30

സെപ്റ്റംബർ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2019-08-22T10:02:00.000+05:30

ഉറുമ്പുകൾ

മുറ്റത്തും തൊടിയിലുമെല്ലാം ഉറുമ്പുകളാണ്.

വരിവരിയായി, ഒരുപാട് തിടുക്കത്തിൽ

ഓടിയോടിപ്പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉറുമ്പുകൾ.

കണങ്കാലിലൂടെ കയറി

തുടവരെയെത്തിയ ഉറുമ്പിനെ

തട്ടിമാറ്റി

മുറ്റമടിക്കുന്ന നാണി തള്ളയെ ഞാൻ നോക്കിനിന്നു.

ഉറുമ്പുകൾ അടുക്കളയിലുമെത്തിയെന്നു

അമ്മയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള

ശാപവാക്കുകളിലൂടെയറിഞ്ഞു.

പഞ്ചസാര ഭരണിയിലും,അരിക്കലത്തിലും

ഗോതമ്പുമാവിലും ഓടി നടക്കുന്ന ഉറുമ്പുകൾ.

എണ്ണപ്പാത്രത്തിലെ സന്ദർശകർ ആത്‌മാഹുതിക്കിരയായി.

ഉറുമ്പുകളുടെ ഉറവിടമറിയാൻ

അവയുടെ വരിക്കരികിലൂടെ ഞാൻ നടന്നു.

അടുക്കളയിൽനിന്നും മുറ്റത്തേയ്ക്കും പിന്നെ,

തൊടിയിലേക്കും വരി നീണ്ടുപോയി.

ആദിയുമന്തവുമില്ലാതെ

വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും പോകുന്ന വരിനോക്കി

ഞാനും നടന്നു.

ഉറുമ്പുകൾ പലതരത്തിലുണ്ടെന്നതും

ഒരുതരത്തിലുള്ളവ മാത്രം

ഒരു വരിയിലൂടെ പോകുന്നുവെന്നതും

എന്നിൽ അത്ഭുതമുളവാക്കി.

വലിയ തലയും ചെറിയ ഉടലുമുള്ളവ,

ചെറിയ തലയും വലിയ ഉടലുമുള്ളവ,

കടിച്ചാൽ നോവുന്നതും കടിക്കാത്തതുമായവ,

കറുത്തതും ചുവന്നതുമായവ,

ഉറുമ്പുകൾ എന്നിൽ അത്ഭുത ജീവികളാകുകയായിരുന്നു.

എന്റെ മനസ്സിൽ ഉറുമ്പുകൾക്കെന്നും

ഒരേ രൂപമായിരുന്നു ഇതുവരെ

ആറു കാലുകളും ഒട്ടിയ വയറും

വലിയ തലയുമുള്ള ഒരു അനാവശ്യ ജന്മം.

(മനുഷ്യജന്മത്തിന്റെ ആവശ്യകത?

ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ഉറുമ്പുകളെ മറന്നു)

ഈ തിരക്കിലും കിന്നരിക്കുന്ന അത്ഭുത ജീവി!

(എനിക്ക് അമ്മയോടു പോലും

മിണ്ടാൻ നേരമില്ലാതായിരിക്കുന്നു.

വാട്സാപ്പിലും എഫ്ബിയിലും

ശുഭദിനം നേരുന്നവരെക്കണ്ടാൽ

തിരിച്ചറിയാതായിരിക്കുന്നു.

ലോകം കൈപ്പിടിയിലൊതുങ്ങിയപ്പോൾ

ഒരുപാട് അകന്നു പോയ മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ!

മുഖത്തുനിന്നും മാഞ്ഞുപോയ പുഞ്ചിരി

ഏതു ശൂന്യാകാശത്താണ് തിരയേണ്ടത്?

എന്നിലേക്ക്‌ നോക്കാനാണെങ്കിൽ

ഞാൻ മറന്നും പോയിരിക്കുന്നു.)

ഉറുമ്പുകൾക്കും പേരുകളുണ്ടെന്ന്

നാണിത്തള്ള.

ഗൂഗിൾ തുറന്നു തന്ന

ഉറുമ്പുകളുടെ അതിവിശാല ലോകം

എനിക്ക് ആലീസിന്റെ അത്ഭുതലോകമായി.

പലതരത്തിലുള്ള ഉറുമ്പുകളെ

ഞാനൊന്നായി കുപ്പിയിലടച്ചു വച്ചു.

കുപ്പിക്കകത്തും അവ പരക്കം പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരിന്നു.

അടപ്പു തുറന്നപ്പോൾ എങ്ങോ ഓടി മറഞ്ഞു.

കരുതലിന്റെ, ഒരുമയുടെ പ്രതീകങ്ങൾ,

ഒരു കുഞ്ഞു വയറു നിറക്കാൻ

ഓടിയോടി നടക്കുന്ന ഉറുമ്പുകൾ

ഉറുമ്പുകൾ എന്നിൽ നിറയുകയായിരുന്നു.

ശരീരത്തിനിരുവശവും മൂന്നു വീതം കാലുകൾ വളർന്ന്;

തലയിൽ രണ്ടു കൊമ്പുകൾ വളർന്ന്;

വയറൊട്ടി; തലയും പിന്ഭാഗവും വളർന്ന്;

ഞാനൊരു വലിയ ഉറുമ്പായിത്തീരുകയായിരുന്നു.

നീണ്ടു പോകുന്ന വരിയിൽ

ഞാനുമൊരു യാത്രികയായി.

എതിരെ വരുന്ന ഉറുമ്പുകളോട് മിണ്ടിയപ്പോൾ;

വലിയ അരിമണി ചുമക്കുന്ന

മറ്റൊരുറുമ്പിനു താങ്ങായപ്പോൾ;

എവിടെയോ നഷ്ടമായ പുഞ്ചിരി

എന്നിൽ നിറയുന്നത്

ഞാൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

******

വെള്ളാരങ്കല്ല്

പുഴ ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

അലകളിളക്കി, കുണുങ്ങിക്കുണുങ്ങി

കൂടെ വെള്ളാരങ്കല്ലും.

പുഴ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു,

ഉരുളുന്നതിനൊപ്പം

സ്വയം ഇല്ലാതാകുന്നത്

കല്ലറിഞ്ഞില്ല.

ഒടുവിലൊരുപിടി മണലായി

ഏതോ തീരത്തടിഞ്ഞപ്പോൾ

പണ്ടൊരു വെള്ളാരങ്കല്ലായിരുന്നെന്നു

മറന്നേ പോയിരുന്നു.

******

പൂജ

മന്ത്രധ്വനികൾ നിറഞ്ഞ

ശ്രീകോവിലിൽ പുഷ്‌പാലംകൃതമായ

ജീവസറ്റ വിഗ്രഹം

പൂജകൾ ഏറ്റുവാങ്ങുകയായിരുന്നു

തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ

എട്ടുവയസ്സുകാരിയുടെ ശരീരവും

പൂജിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

ഒലിച്ചിറങ്ങിയ രക്തവും

ഇറ്റിവീണ രേതസ്സും

അലംകൃതമാക്കിയിരുന്നു

അവളുടെ കുരുന്നു ദേഹത്തേയും

*******

കണ്ണീർ

നഷ്ടങ്ങളുടെ കുത്തൊഴുക്കിൽ

ലയിച്ചൊന്നായിത്തീർന്നു

വേർതിരിച്ചറിയാനാവാതെ

എന്നിൽ നിന്നുമൊഴുകുന്ന

കണ്ണീർ പ്രവാഹം

കണ്ണീരിനു ഉപ്പുരസമല്ല;

രക്തത്തിന്റെ രുചിയാണെന്നും

നിറം ചുവപ്പാണെന്നും

ഞാൻ അറിഞ്ഞതെന്നാണ്?

കിനാവിൽ കണ്ടതല്ല

മറ്റാരോ രചിച്ച തിരക്കഥയാണ്

ജീവിതമെന്നു

മനസ്സിലാക്കിയപ്പോഴോ?

സ്നേഹിക്കുന്നവർ

ഹൃദയത്തിലേൽപ്പിക്കുന്ന മുറിവുകളാണ്

വേദന കൂടുതലേകുന്നതെന്നു

തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴോ?

തിരക്കിനിടയിലും

ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ശൂന്യത

മനസ്സിനെ കാർന്നു തിന്നാൻ

തുടങ്ങിയപ്പോഴോ?

കത്തിയെരിയുന്ന സൂര്യൻ

നിന്റെയുള്ളിലെ ചൂട്

എന്റെ ചൂടിനേക്കാളേറെയെന്നു

വിലപിച്ചപ്പോഴോ?

എരിയുന്ന ചൂടിൽ

വിങ്ങി നിൽക്കുമാകാശം

എന്നേക്കാൾ വിങ്ങൽ

നിൻ മനസിനല്ലോയെന്നു

മന്ത്രിച്ചപ്പോഴോ?

ഇരുളിമ കൂടുതൽ

നിൻ മുഖത്തിനല്ലോയെന്നു

ഇരുളിനെ പുൽകാൻ കാത്തുനിൽക്കും

സന്ധ്യ പറഞ്ഞപ്പോഴോ?

അലയടിക്കും തിരമാലകൾ

എന്റെ മനസ്സിന്നലകൾ കണ്ടു

ആഴക്കടലിലേക്കു

പിൻവാങ്ങിയപ്പോഴോ ?

പെയ്യാൻ വിതുമ്പും കാർമേഘങ്ങൾ

നിറഞ്ഞു പെയ്യുന്ന

എൻമിഴികൾക്കു മുന്നിൽ

തോറ്റു ചിതറിപ്പോയപ്പോഴോ?

വിടവാങ്ങും തിരകൾക്കൊപ്പം

കാലടിക്കീഴിൽ നിന്നും

ഒലിച്ചുപോകുന്ന മണലുപോലെ

മനസ്സ് പിടിവിട്ടുപോകുന്നത്

കവിൾത്തടത്തെ പുണർന്നിറങ്ങുന്ന

കണ്ണീരുപോലെ വേർതിരിച്ചറിയാനാകുന്നു.

കണ്ണീരിലും പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കമുണ്ടെന്നു

അപ്പോഴും ആരോ ഉള്ളിലിരുന്നെന്നോട് അടക്കം പറഞ്ഞു;

കണ്ണീരിനും മധുരമുണ്ടത്രേ

*******

രസം

മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക്

എത്തിനോക്കുന്നതൊരു രസം

ആ ജീവിതത്തെ

എത്തിനോക്കി

തൊട്ടുനോക്കി

തലോടി നോക്കി

മണത്തു നോക്കി

ചുംബിച്ചു നോക്കി

ഒടുവിൽ

കൈപ്പിടിയില്ലെന്നുറയ്ക്കുമ്പോൾ

ഒടിച്ചു തിരിച്ചു പിഴിഞ്ഞ്

വെറും മാംസ പിണ്ഡമാക്കി

തട്ടിക്കളിക്കുന്നതൊരു രസം.

കളിപ്പാവയെ വച്ച്

കളിക്കുന്നതൊരു രസം

അതിനെ തുണിയുരിച്ചു

മാനഭംഗപ്പെടുത്തി

ഗുഹ്യത്തിൽനിന്നും

ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന രക്തത്തിൽ

വിരലുകൾ മുക്കി

ദൈവങ്ങളുടെ നഗ്നചിത്രങ്ങൾ

വരച്ചാസ്വദിക്കുന്നത്

വികൃതമായൊരു രസം.

*****

******

ആഗസ്റ്റ് മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2019-07-26T16:55:00.000+05:30

കെട്ടയൂര്‍

പണ്ട് കാലത്ത് രാജാക്കന്മാരും പിന്നെപ്പിന്നെ സായ്പന്മാരും ഉപയോഗിച്ച ശേഷം വലിച്ചെറിഞ്ഞിരുന്ന നഗ്നദേഹങ്ങൾ ചീഞ്ഞഴിഞ്ഞിരുന്ന കുന്നിൻ ചെരിവായതുകൊണ്ടാണ് ആ സ്ഥലത്തിനു കെട്ടയൂർ എന്ന പേരുണ്ടായതെന്ന് പ്രായം ചെന്ന ചില നാട്ടുകാരും അതല്ല മുളകൊണ്ടും ഈറ്റകൊണ്ടും കുട്ടയുണ്ടാക്കി ഉപജീവനം കഴിച്ചിരുന്ന പാവപ്പെട്ട കുറത്തികളുടെ കുട്ടയൂരാണ് കാലക്രമേണ കെട്ടയൂരായതെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാരും അഭിപ്രായപ്പെട്ടിരുന്ന മലഞ്ചെരിവിലെ ആ ഗ്രാമത്തിൽ ജൂലൈ മൂന്നാം തീയതി രാവിലെ പതിനൊന്നര മണിയോടെ മത്തായിച്ചൻ ബസ്സിറങ്ങിയപ്പോൾ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

മത്തായിച്ചന് കെട്ടയൂരിൽ സുമാർ അഞ്ചേക്കർ സ്ഥലവും നാന്നൂറോളം ആടുകളുമുണ്ട്. മണ്ഡരിയും മഞ്ഞപ്പിത്തവും ഒരുമിച്ചു നടത്തിയ പീഡന പർവ്വങ്ങളാണ് മത്തായിച്ചനെന്ന തെക്കൻ കേരളത്തിലെ കേരകർഷകന്‍റെ അസ്തിത്വത്തിന് കൊള്ളി വെച്ച്, പ്രവാസിയാക്കി അയാളെ ആടു കർഷകനാക്കിയത്. കുന്നിൻ മുകളിലെ കാവൽ മാടത്തിൽ കഴിയുന്ന ഇടയനാണ് ആടുകളുടെ കാവലിന്‍റെ ചുമതല.

കാലം തെറ്റി പിറന്നുവീണ കർമ്മയോഗിയാണ് മത്തായിച്ചൻ. പത്തു വയസ്സ് മുതൽ പ്രകൃതിയോട് സല്ലപിച്ചു ,കലപില കൂട്ടി, പിന്നെ അതിനോട് മല്ലിട്ട് അയാൾ കുടുംബം പുലർത്തി. സ്ഥിരോത്സാഹിയും അന്വേഷണകുതുകിയുമായ അയാൾ ക്രമേണ പ്രപഞ്ചരഹസ്യങ്ങൾ സ്വായത്തമാക്കിത്തുടങ്ങി. പക്ഷികളുടെയും,മൃഗങ്ങളുടെയും ഭാഷ പഠിച്ചു അവയുമായി സംവദിക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിച്ച മത്തായിച്ചനെ പ്രകൃതിയും പൂർണമായി വിശ്വസിച്ചു.

കെട്ടയൂരിലെ കമ്പോളത്തിനു മുകളിലുള്ള കുന്നിൻ മുകളിലേക്ക് ബസുകൾ കയറില്ല. അതുകൊണ്ട്, ആടുകളുടെ കാവൽമാടത്തിന് എതിരെയുള്ള ധർമ്മരാജാവിന്റെ കോവിലിലേക്ക് പോവാൻ വിശ്വാസികൾക്ക് അല്പം ക്ലേശിക്കണം. അമ്പത്തിമൂന്നു കല്പടവുകൾ ചവിട്ടിക്കയറിയാലേ കോവിലിലെത്തുകയുള്ളു. കോവിലിൽ ധർമ്മരാജാവിന്റെ പ്രതിഷ്ഠയ്ക്കു പിറകിൽ രണ്ട് കല്പലകളിലായി നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പ് പ്രവാചകൻ കൈമാറിയ പ്രമാണങ്ങൾ കാലാകാലങ്ങളായി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടുവരുന്നു. ഓരോ കല്പലകയിലും രണ്ടുവീതം പ്രമാണങ്ങൾ. നൂറ്റാണ്ടുകളായി കെട്ടയൂരുകാർ പാലിച്ചുപോന്ന മൂല്യസംഘിത. ജനനവും മരണവും ആഘോഷങ്ങളുമൊക്കെ കൊണ്ടാടുമ്പോൾ അവർ പ്രമാണങ്ങൾ ഭക്തിയോടെ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കുന്നിനോട് ചേർന്നുള്ള " ഇരുണ്ടമല " യിലെ കത്തിക്കാളുന്ന സൂര്യനോ, ഋതുഭേദങ്ങൾക്കോ, കടന്നുകയറുന്ന പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റിനോ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെ തൊടാനായില്ല. ഊരുകാരുടെ ജീവിതചക്രവും നാലുപ്രമാണങ്ങളാൽ ഉരുളപ്പെട്ടു.

കുന്നിന്‍റെ അങ്ങേ ചെരിവിൽ മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നവരുടെ മാടങ്ങൾ. അവയ്ക്കുള്ളിൽ ഇരുട്ടിനേക്കാൾ കനമുള്ള വിശപ്പും, പൂർവികരുടെ തേങ്ങലുകളും, അമ്മമാരുടെ ആശങ്കകളും തളം കെട്ടി നിന്നിരുന്നു.

മത്തായിച്ചൻ ധർമ്മരാജനെ ധ്യാനിച്ച് കല്പടവുകൾ കയറാൻ തുടങ്ങി. തനിക്ക് വയസ്സ് അറുപതായി. അധ്വാനത്തിന്‍റെ സുവർണ ജൂബിലിയായി. അന്നമ്മയെ കല്യാണം കഴിച്ചതിന്റെ നാല്പതാം വാർഷികവും അടുത്തു. അയാൾ മനസ്സിലോർത്തു, ഇനിയുമെത്ര പടവെട്ടലുകൾ ബാക്കി? ക്ഷീണം കൊണ്ട് പതിനൊന്നാം പടവിൽ മത്തായിച്ചൻ അല്പമിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് ഒരാട്ടിൻ കുട്ടിയുടെ ദീനരോദനം കേട്ടത്. തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോഴേക്കും ഒരു പെണ്ണാട്ടിൻ കുട്ടി താഴോട്ട് ചാടിയിറങ്ങി, വേച്ചു വേച്ചു മാടങ്ങളുടെ മറവിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. കഷ്ടം മുഖം കാണാനൊത്തില്ല, പക്ഷേ അതിന്‍റെ ദേഹത്തുനിന്നും ചോര കിനിയുന്നുണ്ട്.

ഇരുണ്ടമലയിലെ ചെന്നായ പിടിച്ചതാണോ ? ഇടയനെയും കാണാനില്ലല്ലോ? മത്തായിച്ചൻ അസ്വസ്ഥനായി. നാന്നൂറോളം ആടുകളെ തീറ്റിവളർത്തി വലുതാക്കാനായി ഇടയനെ ഏൽപ്പിച്ചതാണ്. തനിക്ക് ഇവയെകുറിച്ച് ഏറെ പ്രതീക്ഷകളുമുണ്ട്. പക്ഷേ, ആടിന്‍റെ കരച്ചിൽ കേട്ടിട്ടും ഇടയനെ കാണാനില്ലല്ലോ ! അവനെവിടെ ? ദാസന്മാർക്കും വകതിരിവില്ലാതായോ ?

ക്ഷീണമെല്ലാം കാറ്റിൽ പറത്തി മത്തായിച്ചൻ വീണ്ടും പടവുകൾ കയറാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അയാളുടെ ആറാമിന്ദ്രിയം എന്തോ അപകടം മണത്തു. ചെന്നായയുടെ ചൂരുണ്ടോ പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റിന് ?

നാല്പതാമത്തെ പടവിലെത്തിയപ്പോൾ അതിലെ കല്ലുകൾ ഇളകിയിരിക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. കല്ലുകൾക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കൂട് മടക്കിയൊതുക്കി ഭദ്രമായി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഇടയന്‍റെതായിരിക്കും. മത്തായിച്ചൻ ആ കൂടെടുത്തു ശ്രദ്ധയോടെ തുറന്നു, അതിനുള്ളിൽ ഒരു കൈപ്പുസ്തകം.

ഇടയന്‍റെ കണക്കു പുസ്തകമായിരിക്കും. മത്തായിച്ചൻ ആ ഡയറി മെല്ലെത്തുറന്നു. കീറി മാറ്റപ്പെട്ട താളുകളേറെ.. ഒടുവിൽ വടിവൊത്ത അക്ഷരങ്ങൾ കുത്തികുറിച്ചിരിക്കുന്നു.

ജൂൺ 15 –“ മഴ തുടങ്ങി, നനഞ്ഞൊട്ടിയാണ് ശ്രീകോവിലിലെത്തിയത്.

ജൂൺ 16 - മാടത്തിൻ മുറ്റത്ത് മുല്ല പൂത്തു.

ജൂൺ 17 - ഇരുണ്ടമലയുടെ വശ്യഭംഗി..

ജൂൺ 18 - വിശപ്പിന്റെ വിളി..

ജൂൺ 20 - ഇടയൻ കുറെ സംസാരിച്ചു.

ജൂൺ 22 - ഇടയൻ യാത്രപോയി.. എനിക്കും ചിറകുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ..”

അപ്പോഴാണ് ഡയറി ഇടയന്റേതല്ലെന്ന് മത്തായിച്ചന് മനസ്സിലായത്. അല്ലെങ്കിലും ഇത്രയും നല്ല കൈയക്ഷരം അധികാരിക്ക് ചേരില്ല.

ഈ ഡയറി മറ്റാരുടെയോ ജീവിതമാണ്. പക്ഷെ ഇടയനെക്കുറിച്ചുള്ള കാര്യങ്ങൾ താനുമറിയണം. തെല്ലുശങ്കയോടെ മത്തായിച്ചൻ വീണ്ടും ഡയറിയുടെ താളുകൾ മറിച്ചു. താനറിയാതെ ഇടയൻ എങ്ങോട്ടാണ് യാത്ര പോയത് ?

ജൂൺ 30 – “ഇടയൻ കൊണ്ടുവന്ന വലിയതോട്ടത്തിലെ ആപ്പിൾ തിന്നാൻ ഞാൻ കാവൽ മാടത്തിൽ കയറി.”

ജൂലൈ 3-“ഇതാരുമറിയരുത്…… അറിഞ്ഞാൽ കല്പലകയിലെ പ്രമാണങ്ങളിലൊന്ന് മാഞ്ഞു പോയത് ലോകമറിയും, ഉരുൾപൊട്ടലിൽ ഊര് നശിക്കും, വിശ്വാസങ്ങൾ തകരും, അതു പാടില്ല.”

ഡയറി വായിച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടും മത്തായിച്ചനൊന്നും കാര്യമായി മനസ്സിലായില്ല. ഈ പുതുതലമുറയെ മനസിലാക്കുക എളുപ്പമല്ല. ഒന്നും തെളിച്ചു പറയില്ല. എന്നാൽ തറുതല പറയാൻ ബഹുമിടുക്കർ. കോലം കെട്ട കാലം അയാൾക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും തോന്നി കല്പലകയിലെ പ്രമാണം മാഞ്ഞു പോകുകയോ? അയാൾ തിടുക്കത്തിൽ കല്പടവുകൾ ചവിട്ടിക്കയറി. കാവൽമാടം അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ശ്രീകോവിലിലെ കെടാവിളക്ക് കരിന്തിരി കത്തുന്നു. ഇടയനെവിടെ ? മത്തായിച്ചൻ ധർമ്മരാജനെ വന്ദിച്ചു. പിന്നെ വിളക്കിലെ തിരി തെളിയിച്ചു. അല്പം മുമ്പ് വായിച്ച ഡയറിയിലെ ചൂടാറാത്ത ചോരയുടെ മണമുള്ള അവസാന വരി അയാളുടെ മനസ്സിൽ ആകാംഷയുടെ തിരകളുണ്ടാക്കി. ഹൃദയത്തിനു ദ്രുത താളം.. കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നു. അയാൾ കല്പലകയിലേക്ക് ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.. സത്യം! കല്പലകയിലെ പ്രമാണങ്ങളിലൊന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു.

മത്തായിച്ചനെന്ന പുരുഷന്‍റെ സിരകളിലേക്ക് ക്ഷോഭം പടർന്നുകയറി. പ്രകൃതി അപമാനിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു..പാടില്ല.. മണ്ണും പെണ്ണും കരയാൻ പാടില്ല. വിശ്വാസങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. വിനാശത്തിന്‍റെ ഉരുൾപൊട്ടലുണ്ടാകരുത്.

അയാൾ ഇടയന്‍റെ കാവൽമാടത്തിലേക്ക് കുതിച്ചു. മലമുകളിലെ മാടത്തിനു താഴെ കുറ്റിക്കാട്ടിൽ ഏറെ ആടിൻ രോമങ്ങൾ..ഉണങ്ങിയ തോലുകൾ.. അയാൾ തിരിഞ്ഞ് ധർമ്മരാജാവിനെ നോക്കി നെഞ്ചുപൊട്ടി ചോദിച്ചു.. “നീയുറങ്ങുകയായിരുന്നോ ? എന്റെ ആടുകൾക്കെന്തുപറ്റി ? ഇടയനെവിടെ” ?

പെട്ടെന്ന് മാനം കറുത്തു, രൗദ്ര പ്രകൃതിയുണർന്നു കൊടുങ്കാറ്റായി, കാവൽമാടത്തിന്‍റെ വാതിൽ തകർത്ത് അകത്തു കടന്നു. ആകെ അലങ്കോലപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ഭക്ഷണ മേശ, ഒഴിഞ്ഞ വീഞ്ഞു കുപ്പികളിൽ ഈച്ചയാർക്കുന്നു. മേശക്കു താഴെ ചോരത്തുള്ളികൾ! ഭാരം കൂടുതലുള്ളവ താഴേക്ക് വരുമല്ലോ ?

കാവൽമാടത്തിനു വെളിയിൽ മഴയുടെ പെരുമ്പറ. കുഞ്ഞാടുകളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പുകൾ ദിഗന്തങ്ങൾ പിളർത്തി. കിടപ്പുമുറിയിലെ മരക്കട്ടിലിൽ തളർന്നുറങ്ങുന്ന ചെന്നായുടെ മുഖമുള്ളൊരാൾ! താഴെ ചീന്തിയെറിയപ്പെട്ട പുസ്തകതാളുകള്‍. Lavanyashastram.

പെട്ടെന്ന്, രണ്ട് ബലിഷ്ഠകരങ്ങൾ കട്ടിലിലെ കഴുത്തിൽ അതിശക്തിയായി പിടിമുറുക്കി. ഒന്നു പിടയാൻ പോലും അവസരം നൽകാതെ. അതുകണ്ട് മഴമേഘങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

മഹത്തായ അധ്വാനത്തിന്റെ അനർഘനിമിഷങ്ങളിൽ സ്വർഗം ഉദ്ഘോഷിച്ച പോലെ ആ മനുഷ്യപുത്രന് തോന്നി – “ഇവനെന്റെ പ്രിയപുത്രൻ.”

പതിയെപ്പതിയെ മഴയൊടുങ്ങി, മാനം തെളിഞ്ഞു, ശ്രീകോവിലിലെ ഓട്ടുമണി മുഴങ്ങി. ഒരു വെള്ളരിപ്രാവ് പറന്നിറങ്ങി വന്ന് കല്പലകയിൽ കൊക്കുരുമ്മി മാഞ്ഞുപോയ പ്രമാണത്തെ വീണ്ടെടുത്തു.

പ്രകൃതിയുടെ കൈ പിടിച്ച് കുന്നിറങ്ങി വന്ന മത്തായിച്ചനെന്ന പച്ചമനുഷ്യനെ വാരിപ്പുണരാൻ ചരിത്രത്തിന്‍റെ താളുകള്‍ ഇന്നും കാത്തുനില്‍ക്കുന്നു...

*******

ജൂലൈ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2019-07-02T10:25:00.000+05:30

ജൂൺ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2019-05-20T11:27:00.000+05:30

ഉഴവൂർ ശശിയുടെ കവിതകൾ

ഏകലവ്യൻ

(ന സ തം പ്രതിജഗ്രാഹ
നൈഷാദിരിതി ചിന്തയൻ
ശിഷ്യം ധനുഷി ധർമ്മ
ജ്ഞസ്തേഷാ
മേവാന്വവേഷയാ ★ (മഹാഭാരതം ആദിപർവ്വം അദ്ധ്യായം 132 ശ്ളോകം 32 )
(സാരം:- മറ്റു ശിഷ്യന്മാരുടെ ഹിതം നോക്കിയും അവൻ നിഷാദനാണെന്നു
ചിന്തിച്ചും ധർമ്മജ്ഞനായ ദ്രോണർ അവനെ (ഏകലവ്യനെ )
ശിഷ്യനായി
സ്വീകരിക്കു കയുണ്ടായില്ല)

* ഹിരണ്യധനുസ്സെന്ന നിഷാദരാജാവിന്റെ പുത്രൻ ഏകലവ്യൻ.

ഏകലവ്യൻ

(കവിത)

തൊടുത്തതതേ വിരല്‍
നമിക്കാൻ ഗുരുവിനെ കൂപ്പിയതതേ കരം എടുക്കാം , മഹാഗുരോ.
എനിക്കു തൊടുക്കുവാൻ മനസ്സില്‍ പിതൃചാപം
പറത്താൻ വിരലലോ ശരത്തിൻ മദവേഗം
ആട്ടിയോടിക്കുമ്പോഴും
അറിഞ്ഞു പ്രതിഭതൻ
മൂർച്ചയിൽ തളിർക്കുന്ന
വില്ലിന്റെ മഹാവൃക്ഷം
എടുത്തുപോന്നീക്കാട്ടിൽ
തുടർന്നു നിഷാദന്റെ
ഒടുങ്ങാത്തതാം തൃഷ്ണ
അമ്പിന്റെ വമ്പും വീറും.
അറിയാം , എനിക്കെന്റെ വിധിയും വിഹിതവും
അറിയാം ദളിതന്റെ
അന്നവും കൊലച്ചോറും
ജ്ഞാനത്തിൽ പഴുപ്പിച്ച
ഞാണൊലി പ്രതിധ്വനി
അധികാരത്തില്‍ , ഗുരോ വിദ്യകൾ തൃണമെന്നും
വെളുത്ത ഗർവ്വങ്ങളിൽ ഗുരുത്വം ,പിണമെന്നും
പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട് !
എനിക്കും അതേ ഗതി
സമർത്ഥൻ അവൻ ശിഷ്യൻ സവ്യസാചിയാണവൻ.
അവനുമുന്നിൽ
' ഞാനോ
കർണ്ണനോ ..? ' സഹിക്കില്ല :
ഇന്ദ്രന്റെ രണനീതി,
എനിക്ക് തിട്ടം പോരാ
നേരിന്റെ ബാണങ്ങളെൻ
പോരുകൾ പോരായ്മയും
നീയല്ല, പ്രതിമയെന്നറിയാം .
പഠിക്കുമ്പോള്‍
ഞാനറിഞ്ഞതാണന്നേ
വിരലിൻ നിണപർവ്വം.
അറിഞ്ഞു വരിക്കുന്ന
ദുരന്തം അറിവെന്നു
പറഞ്ഞതെന്നാണമ്മ
ഒാർമ്മകൾ പിഴയ്ക്കുന്നു.
'കാടനു വിദ്യയെന്നോ ? '
ചിരിച്ചു ,ബുധജനം
ഏകനായ് നടന്നവൻ
വിൽപ്പിടി ഉറപ്പിച്ച് .
ആരാണ് ഗുരുവെന്ന്
ആരുമേ അറിഞ്ഞില്ല
കാലമാണല്ലോ നമ്മെ യൊറ്റുന്ന ജാലക്കാരൻ.
ശരവേഗങ്ങൾക്കൊപ്പം
ചരിക്കും സ്വധർമ്മങ്ങൾ
കാട്ടിലേമൃഗയയിൽ
സാരമേയത്തിൻ വായിൽ ചേര്‍ത്തത്
എതിർപ്പിന്റെ സപ്തസായകങ്ങളെ.
വരവുണ്ടറിഞ്ഞു ഞാന്‍
ശിഷ്യധിക്കാരത്തിന്റെ
കടയിൽ ശാപത്തിന്റെ
വീതുളി വീഴിക്കുവാൻ.
നിനവിൽ മുറിച്ചതെൻ ശിരസ്സുതന്നെയാണ്
പൊതിഞ്ഞുകൊടുത്തതോ
രുധിരപ്പെരുവിരൽ .
അറുത്തുകൊടുക്കുമ്പോൾ
പിഴച്ചതില്ലായുന്നം
ഗുരുവിൻ സ്മരണയിൽ
ലക്ഷ്യമെൻ മനം ദൃഢം .
തോറ്റതല്ലറിഞ്ഞപ്പോൾ
അർജ്ജുനൻ
നടുങ്ങിപ്പോയ് .
വാക്കിലെ ചോരപ്പാടിൽ
ഗുരുത്വം തളംകെട്ടി .
എടുത്തതില്ലാ ഗുരു
വിരലും ,ശിഷ്യപ്രേമോം
എടുക്കാനാവത്തതാം
വിരലിൻ ഗുരുത്വവും .
കഴിഞ്ഞൂ , ഏകലവ്യൻ
ബ്രാഹ്മണ്യം ചിരിക്കുമ്പോൾ ,
തുടങ്ങീ ഞങ്ങളെന്ന്
കാട്ടാറു കഥിക്കുന്നു.
തുരുമ്പിക്കാത്തയസ്ത്രം
കൈകളിലെടുപ്പതും
തൊടുക്കുന്നതും മനസ്സത്രയും
വിരലാക്കി .

ഏകലവ്യനാരെന്ന മൊഴിക്കു മറുമൊഴി .....

'ഏകലവ്യനീക്കാട്ടിൻ
മലകൾ തടിനികൾ
മോഹവായ്പ്പുകൾ
പൂക്കും കാട്ടുചെമ്പകപ്പൂക്കൾ
അറിവിൻ ആദ്യക്ഷരം
മുറിക്കും കൂരമ്പിന്റെ
വാനനീതിയിൽ
ചിരം ജയിക്കും
വിദ്യാതൃഷ്ണ .'

മതിലിനിപ്പുറം

മതിലിനപ്പുറം ആരൊക്കെ എന്നതാ
ണവർ മുഴക്കുന്ന ഗംഭീരമാം മൊഴി
മതിലിനിപ്പുറം
അമ്മയും ചേച്ചിയും
അരുമയാം സഖി
ഓപ്പോളുമോർമ്മയും

സ്മൃതി വളർത്തിയ
പ്രാവിൻ കുറുകലും
കരുതലാവു
മരിവാൾ മുനകളും
ഇളകിയാടും ചിലങ്കതൻ നാദവും
കിരുകിരുക്കുന്ന റാട്ടിന്റെ താളവും

അരങ്ങിലേക്കുതുറ
ക്കുമടുക്കള
എറിഞ്ഞു കാട്ടിൽ കളഞ്ഞ കാൽചങ്ങല
അമൃതകുംഭം മറയ്ക്കും കവചവും
പൊരുതിനേടിയ
പൂമുഖത്തൂൺതുണ.

മതിലിനിപ്പുറം
കല്ലും കവണയും
കരളുകൊത്തുന്ന
തീയും കരുതലും
വിധിയെഴുതുന്ന
തൂലികത്തുമ്പുകൾ
മുനപഴുപ്പിച്ച
രക്ഷാകവചങ്ങൾ.

അവളെഴുതിയ സീതായനങ്ങളിൽ
ചോദ്യമായി തൊടുക്കും
തുടിപ്പുകൾ
മതിലിനിപ്പുറം
സ്മാർത്തവിചാരണ
അഹമഹമെന്ന
ആണിൻ പുളപ്പുകൾ

തെരുവിലട്ടിയായ്
വിൽക്കുന്ന മാനങ്ങൾ
നിലവിളിക്കുന്ന
ആത്മപ്രഹർഷങ്ങൾ
കവിതയായി പതിച്ച
മഴുമുന
കഥകളാവും
മതിലിലെ കാഴ്ചകൾ

ചതുരുപായത്തിലുന്തും
കാലാളുകൾ
പൊരുതിനേടിയതത്രയും
പെണ്ണിന്റെ
പുതിയ ശക്തികൾ
വാക്കിൻ കനലുകൾ
വൻമതിലുകൾ
മുത്തശ്ശി മുകിലുകൾ

ഇവരൊടുക്കത്തെ
സഹനപർവ്വങ്ങളെ
പണികയാണാ
തകരാത്ത കോട്ടയിൽ
മലകളായി ചവിട്ടി കുതിക്കുവോർ
ഹൃദയമായി
ചുവപ്പിച്ചു കാക്കുവോർ.

മനസ്സിലത്രയും കാനനനേരുകൾ
കവിതയാക്കി ചമച്ചേ വരുന്നവർ
തളരുകില്ലവർ കന്മദം
തോറ്റിയോർ മുലയറുത്തവർ
നേരിൽ കിളിർത്തവർ

ഇവര്‍ വരുമ്പോൾ
പുരങ്ങളെരിഞ്ഞിടും
കാൽത്തളകളിൽ
യുഗസന്ധ്യ പൂത്തിടും
പുലരിസൂര്യൻ
രചിച്ചിടും കൈരളി
പെണ്ണിനാർത്തവ
ചെന്നിണച്ചോപ്പിനാൽ ...

കള്ളത്തിരുമാലികൾ

നിന്നോടുപറഞ്ഞതത്രയും
ഹിതം തന്നെ ...
അഹിതം , അവളോടുമാത്രം.
നിന്നോടു കൊഞ്ചുമ്പോൾ
ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ നിലവിളിക്കുകയായിരുന്നു.
മുറ്റത്തു
വീണുപൊട്ടിയ പാത്രങ്ങൾ
തൂത്തുവാരി ,
പൊങ്ങാത്ത കാലുകള്‍
വലിച്ചു വലിച്ച്
എനിക്ക് വെള്ളം അനത്തുകയായിരുന്നു.
അവളപ്പോൾ.
കുളിമുറി വഴുകാതെ കഴുകുകയായിരുന്നു.
ചെകിടിൽ പതിച്ച
കൈപ്പാടുകളെ
അഴിച്ചെടുത്ത്
ഉപ്പുവെള്ളത്തിൽ മുക്കുകയായിരുന്നു.
മുഷിഞ്ഞ
മാക്സി തോർത്തുകൊണ്ട് തുടയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
എന്റെ ഗൗരവത്തിലേക്ക്
മൗനത്തിലേക്ക്
മീൻകറിയും
ചോറും
ഉള്ളിത്തോരനും
നീക്കി വെച്ച് ചിരിയാൽ മെഴുക്കുപുരട്ടുകയായിരുന്നു.
നിന്റെ ക്യൂട്ടക്സ് അടർന്നതിൽ വേവലാതിപ്പെട്ട എന്നെ വരവീണകൈകൊണ്ട് തഴുകിത്തഴുകി
ഉടൽ വെക്ക കെട്ട് അവള്‍ ഉറങ്ങിയപ്പോൾ
നിന്റെ
ചെരിഞ്ഞുകിടപ്പിന്റെ , അടിവയറിന്റെ ,
തത്സമയ ചിത്രങ്ങള്‍ ചോദിച്ച്
ഞാന്‍ വിരഹനാടകം
ആദ്യയങ്കം
രംഗത്തെടുത്തലക്കി .
ചാറ്റിച്ചാറ്റി
ജനൽപടിയിലുറങ്ങിയ
എന്നെ പുതപ്പായി
അവള്‍ പുതച്ചുറങ്ങി
അതിരാവിലെ
വെള്ളം പിടിച്ച്
മുറി അടിച്ച്
ചപ്പാത്തിയും
കുറുമയും ഉണ്ടാക്കി
കുട്ടികളെ ഒരുക്കി
ടിഫിൻ നിറച്ച്
ചുരിദാറിട്ട്
ചുന്നി മടക്കി
ബാഗില്‍ വെച്ച്
അടുക്കള അടച്ച്
ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ്
മേശയിൽ അടച്ചുവെച്ച് 8.45 ന്റെ 'സംഗീത 'പിടിക്കാന്‍
വേദനയുടെ നടപ്പുവേഗമായി
അവള്‍ പോകുമ്പോള്‍
ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ കള്ളക്കഥകൊണ്ട്
അവധി അപേക്ഷ കൊടുത്ത് രണ്ടാം പുലരിച്ചാറ്റ് തുടങ്ങി .
നിന്റെ ചേട്ടനപ്പോള്‍ ആസ്മയുടെ കുറുകലും
കഫവും തുപ്പി
കുട്ടികളെ സൈക്കളിലിരുത്തി
അവരുടെ സ്ക്കൂളിലേക്കും
അയാളുടെ തൊഴിലുറപ്പിടത്തേക്കും
മയിൽ വാഹനം ചവിട്ടി ..
ഞാന്‍ നിന്നെ ഈളയും വീട്ടുചൊരുക്കും
ചേര്‍ത്ത് വിളിച്ചു ..
കള്ളീ..
നീയോ ഉടൽമുറുക്കങ്ങളും
അക്കമഞ്ഞയും
ചേർത്ത് വിളിച്ചു ..
കള്ളാ...
അങ്ങനെ
അങ്ങനെ ......
ഉച്ചയായി
വെയിൽ മാഞ്ഞു
സന്ധ്യവളർന്നു..
ആവർത്തനത്തിന്റെ
അഹിതം
ഹിതമാക്കി
കൂടണയും
വീട്ടിലെ കൂട്ടുകളേ
എത്ര വലിയ
നുണമരം
ഒളിപ്പിച്ചാണ് നാം
സത്യങ്ങളെ
കുടഞ്ഞുകളയുന്നത്...?

മിന്നാമിനുങ്ങ്

വാൽ തുമ്പിൽ ഒരു തരി
വെളിച്ചവുമായാണ്
പറന്നിറങ്ങിയത്...
പ്രകാശത്തിന്റെ
മഹാസമുദ്രമെന്ന
പ്രതീക്ഷയിൽ

എന്റെ ഇത്തിരി വെട്ടം
അധികപ്പറ്റാവുമെന്ന
വേവലാതിപ്പെട്ടു...

ഒരൊറ്റനക്ഷത്രം
വഴിതെറ്റിവന്നതിനെ
താൻ പോരുമയുടെ
ആന്ധ്യം ചൂഴ്ന്നുനിന്നു

വലിയ തമോഗർത്തങ്ങളിൽ തട്ടി
ചിറകുമുറിയുമ്പോഴും
വഴിതെറ്റിവന്ന ആ ഉഡു
അടയാളം വെച്ച് പിച്ച നടന്നു...
അന്ധകാരനാഴി ഞങ്ങള്‍ക്ക്
താണ്ടാതിരിക്കാമായിരുന്നു...
എന്തോ ഞാന്‍ വെളിച്ചം ഓളപ്പാത്തിയിൽ തൂവി
ജലസമാധി സ്വപ്നം കണ്ടു
ഒറ്റനക്ഷത്രം രാവേറെയായ
പ്പോൾ കാലത്തിന്റെ
പാലത്തിലൂടെ
ഓളപ്പാത്തിയിലെത്തി
ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഇത്തിരി
വെട്ടം അവിടെ..

എടുത്ത് പറന്നുയരുക...

എനിക്ക് ഇനിയും
വെളിച്ചപ്പൊട്ടുകളൂതി
യജ്ഞവേദി
ജ്യോതിർമയമാക്കാനാവും

അനന്തമായ ചാക്രീകതയുടെ
തുടരെഴുത്താവുന്നു ഞാന്‍

*******************

മെയ് മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2019-05-01T10:57:00.000+05:30

വഴിമാറിപ്പോയ മരണം

::::::::::::::::::::::::::::::

സുരേഷ് നായർ

മുംബെയിൽ ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഹൗസിംഗ് സൊസൈറ്റിയുടെ ഗേറ്റിനു സമീപം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന സി സി ടിവി ക്യാമറയിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ സസൂക്ഷ്മം പരിശോധിക്കയാണ് ഇൻസ്പെക്ടർ ദിലീപ് കാംബ്ലെയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പൊലീസ് സംഘം. സെപ്തംബർ പതിനേഴാം തിയതി ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഒന്നിനും മൂന്നിനും ഇടയ്ക്ക് കോമ്പൗണ്ടിനകത്ത് വന്നവരാരൊക്കെയായിരുന്നു എന്നാണ് പൊലീസ് തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത്.

ഉച്ചകഴിഞ്ഞ നേരമായിരുന്നതുകൊണ്ട് പുറമേ നിന്നുള്ള സന്ദർശകർ കുറവായിരുന്നു. വന്നവരിൽ അധികംപേരും ക്ലാസ്സു കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന, അതേ സൊസൈറ്റിയിൽ തന്നെ താമസിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളായിരുന്നു. പിന്നെ ഒരാൾ പോസ്റ്റ്മാനും മറ്റൊരാൾ ഒമ്പതാമത്തെ ഫ്ലോറിലെ ശങ്കരനാരായണന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ ജോലിക്കു വരുന്ന ശെൽവി എന്ന തമിഴത്തി സ്ത്രീയും. സൊസൈറ്റിയിലെ സെക്യൂരിറ്റി സൂപ്പർവൈസർ ഹരിനാരായൺ തിവാരി അവരെയൊക്കെ തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്തു.

പെട്ടെന്നാണ് വെളുത്തു മെലിഞ്ഞൊരു യുവാവ് ഗേറ്റ് കടന്ന് നടന്നു വരുന്നത് ക്യാമറയിൽ കണ്ടത്. "ജരാ ഥാമ്പാ ... ( ഒന്ന് നില്ക്ക് ) " ഇൻസ്പെക്ടർ കാംബ്ലെ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

സ്ക്രീനിൽ കണ്ട ചിത്രം നിശ്ചലമായി.

" അത്ത സൂം കരാ !( ഇനി സൂം ചെയ്യ് !")

"ആരാണിവൻ ?" ക്യാമറയിൽ വലുതായിക്കണ്ട ചെരുപ്പക്കാരന്റെ രൂപം നോക്കി ഇൻസ്പെക്ടർ കാംബ്ലെ തിവാരിയോടു ചോദിച്ചു

"സാബ്, അത്.... പതിമൂന്നാമത്തെ ഫ്ലോറിലെ അമർജിത് സിംഗ് ഖുറാനയുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ ചില മരാമത്ത് പണികൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. അവിടെ പണി ചെയ്യുന്ന ഹെൽപ്പർ പയ്യനാണെന്നു തോന്നുന്നു"

" തോന്നുന്നതേയുള്ളൂ, ഉറപ്പില്ല അല്ലെ ?" ഇൻസ്പെക്ടർ ശബ്ദമുയർത്തി ചോദിച്ചു.

ഹരിനാരായൺ തിവാരി പരുങ്ങലോടെ തല താഴ്ത്തി നിന്നതേയുള്ളൂ.

" ശരി, വിസിറ്റേഴ്സ് രജിസ്റ്റർ കൊണ്ടു വാ. പതിനേഴാം തിയതി ഉച്ചക്ക് മെയിൻ ഗേറ്റിൽ ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഗാർഡിനേയും വിളിക്ക് "

പരിശോധനയിൽ സെക്യൂരിറ്റി ക്യാമ്പിനിലെ വിസിറ്റേഴ്സ് രജിസ്റ്ററിൽ കൃത്യമായ വിവരങ്ങളൊന്നും രേഖപ്പെടുത്താറില്ലെന്ന് ഇൻസ്പെക്ടർ കാംബ്ലെയ്ക്കു മനസ്സിലായി. അന്ന് ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഗാർഡ് ഗോവിന്ദ് ദുബെയ്ക്കും പയ്യനെ സംബന്ധിക്കുന്ന വിവരമൊന്നും നല്കാനായില്ല.

പൊലീസ് അന്വേഷണം വളരെ ഊർജ്ജിതമാക്കി. രണ്ടു ദിവസത്തിനകം അതിന്റെ ഫലം കാണുകയും ചെയ്തു. പിറ്റേന്ന്, സൊസൈറ്റി സെക്രട്ടറി ചന്ദ്രകാന്ത് ധരേക്കറുടെ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാൻ വരുന്ന കാന്താ ബായി എന്ന സ്ത്രീയായിരുന്നു ആ ചെറുപ്പക്കാരനെക്കുറിച്ചുള്ള വിലപ്പെട്ട ചില വിവരങ്ങൾ പൊലീസിനു കൈമാറിയത്.

അത് കേസിനൊരു വഴിത്തിരിവാകുകയും ചെയ്തു....

കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങളിലേയ്ക്ക് കടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഞാൻ എന്നെ നിങ്ങൾക്കു പരിചയപ്പെടുത്താം. ഞാൻ സുഷമാ മോഹൻ‌കുമാർ. ഭർത്താവും രണ്ടു മക്കളുമൊത്ത് മുപ്പതിലേറെ വർഷമായി മുംബെയിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയ ഒരു പ്രവാസി വീട്ടമ്മ.

നേർക്കുനേർ വന്ന മരണം വഴി മാറിപ്പോയ അനുഭവമാണ് ഇനി ഞാനിവിടെ കുറിക്കാൻ പോകുന്നത്. എന്റെ പടിവാതില്ക്കൽ വരെ വന്ന മരണം ജീവനെടുക്കാതെ പോയത് ഒരു നടുക്കത്തോടുകൂടി മാത്രമേ എനിക്കിന്നും ഓർക്കാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.

രാവിലെ ഭർത്താവും മക്കളും ജോലിയ്ക്കു പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പകൽ സമയം ഞാൻ ഫ്ലാറ്റിൽ തനിച്ചായിരിക്കും.

രണ്ടായിരത്തി പതിനഞ്ച് സെപ്തംബർ മാസത്തെ ലെ ഒരു സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നു അത്.

ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഏകദേശം രണ്ടു മണിയായിക്കാണും. ഉച്ചയുറക്കം പതിവില്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഏതോ മാസിക വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്

എന്തു വേണമെന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിനു മറുപടിയായി 'കൊറിയർ ബോയ്' ആണെന്നും, 'പിക് അപ് ' ഉണ്ടെന്ന് അവന്റെ ഓഫീസിൽ നിന്നു പറഞ്ഞതു പ്രകാരം വന്നതാണെന്നും അവൻ പറഞ്ഞു.

ശരിയായിരുന്നു. മകൾ രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് ഓൺലൈൻ ആയി വരുത്തിയ വസ്ത്രം, ഫിറ്റിംഗ് ശരിയല്ലാത്തതു കൊണ്ട് തിരിച്ചയയ്ക്കാൻ അത് ഡെലിവറി ചെയ്ത കൊറിയർ കമ്പനിയിൽ അവൾ ഫോൺ ചെയ്തു പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു മണിക്കൂർ മുമ്പ് ആ കൊറിയർ സ്ഥാപനത്തിലെ ഒരു പയ്യൻ വന്ന് അത് എടുത്തു കൊണ്ടുപോവുകയും അതിന്റെ രശീത് തരികയും ചെയ്തതാണ്.

ഞാനതു, പറഞ്ഞപ്പോൾ "അതേയോ ? അതിന്റെ രശീത് ഒന്നു കാണിക്കാമോ ? നമ്പർ കുറിച്ചെടുക്കാനാണ്. കമ്പ്യൂട്ടറിൽ എൻട്രി വന്നിട്ടില്ല" എന്നവൻ പറഞ്ഞു.

അവന്റെ സംസാരത്തിൽ എനിക്കൊരു പന്തികേടും തോന്നിയില്ല. മാത്രമല്ല ഈ പയ്യൻ പണ്ടൊരിക്കൽ 'പിക് അപി'നു വന്നിട്ടുള്ളതായി ഞാനപ്പോൾ ഓർക്കുകയും ചെയ്തു.

രസീത് എടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന് സേഫ്റ്റി ഡോറിന്റെ അഴികൾക്കിടയിലൂടെ ഞാനവനു കൊടുത്തപ്പോൾ അതിലൊന്ന് ചുമ്മാ ഓടിച്ചു നോക്കി, ശരിയെന്നു പറഞ്ഞ് തിരികെ തരികയും ചെയ്തു.

രസീത് വാങ്ങി വാതിലടയ്ക്കാൻ ഭാവിക്കവേ, അവൻ പറഞ്ഞു "ഭാഭീ, കുടിക്കാൻ ഇത്തിരി വെള്ളം തരാമോ ?"

ഞാൻ അകത്തു പോയി ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളവുമായി വന്നു.

ഇവിടെയാണ് കഥയുടെ ഗതി മാറുന്നത്.....

വെള്ളം കൊടുക്കാൻ ഞാൻ സേഫ്റ്റി ഡോർ തുറന്നതും ,പയ്യൻ കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് ഇടിച്ചു കയറി!

തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ അവന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ ഞാൻ അന്ധാളിച്ചു പോയി. വെള്ളം നിറച്ച ഗ്ലാസ്സ് എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് തെറിച്ചു പോയി. എനിക്ക് ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ പ്രതികരിക്കാനാവുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരു ജാലവിദ്യക്കാരന്റെ ചടുലതയോടെ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നെടുത്ത നീളമുള്ള ഒരു ഇലക്ട്രിക്ക് വയറിന്റെ കഷണം അവനെന്റെ കഴുത്തിലിട്ടു മുറുക്കി. അതോടൊപ്പം തന്നെ ഒരു കാൽ കൊണ്ട് വാതിൽ ചവിട്ടിയടച്ച്, കഴുത്തിൽ ചരടിട്ടു മുറുക്കിയ അവസ്ഥയിൽ എന്നെയും വലിച്ചുകൊണ്ട് മാസ്റ്റർ ബെഡ്റൂമിനടുത്തേയ്ക്കു നടന്നു. നടക്കുന്നതിനിടയിൽ എന്റെ കഴുത്തിലെ താലിമാല പൊട്ടിച്ചെടുക്കാനും അവൻ മറന്നില്ല.

കഴുത്തിൽ കുരുങ്ങിയ ചരടിന്റെ മുറുക്കം അല്പമൊന്നയഞ്ഞ ഏതോ നിമിഷത്തിൽ ഞാൻ ഹിന്ദിയിൽ പറഞ്ഞു. "നീയാ മാല കൊണ്ടു പൊയ്ക്കോ..... എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്..... "

മുറുകിയ ചരടിന്റെ തടസ്സം മൂലം ശബ്ദം പുറത്തു വരാതെ തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞു നിന്നു.

"ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല ഭാഭീ ..... ലോക്കറിന്റെ ചാവി തരൂ.... " അവൻ മറാഠിച്ചുവയുള്ള ഹിന്ദിയിൽ പറഞ്ഞു.

അവിടെ നിന്നു നോക്കിയാൽ ബെഡ്റൂമിലെ കബോർഡു കാണാം. അവന്റെ നോട്ടം അതിന്മേലായിരുന്നു. കുറച്ചു സ്വർണ്ണവും പണവുമുള്ളത് അതിനകത്താണ്. ചാവി അതിന്മേൽത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അല്പം മുമ്പ് എന്തോ ആവശ്യത്തിന് കബോർഡ് തുറന്നിട്ട് പൂട്ടിയിരുന്നില്ല

" അതിനകത്തൊന്നുമില്ല." ഞാൻ ബദ്ധപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു. കഴുത്തിലെ ചരട് കൂടുതൽ മുറുകി..... അടുത്ത നിമിഷം ഒരഭ്യാസിയേപ്പോലെ എന്റെ കാലിന്റെ പിൻഭാഗത്തു തട്ടി അവനെന്നെ തറയിൽ മറച്ചിട്ടു.... മലർന്ന്, തല ചുമരിൽ ചാരിയ നിലയിലാണ് ഞാൻ വീണത്.

അവനെന്നെ ആക്രമിക്കാനുള്ള പുറപ്പാടാണ്. മരണം അടുത്തെങ്ങോ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്കു തോന്നിത്തുടങ്ങി.....

എന്റെയരുകിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്ന് കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് അവനെന്റെ മൂക്കും വായയും ഊക്കോടെ ഞെരിച്ചു. അതോടൊപ്പം തന്നെ രണ്ടു വിരലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് എന്റെ ഇരു ചെന്നികളിലും അമർത്താനും തുടങ്ങി.....

പതിയെ ബോധതലത്തിൽ ഇരുൾ പരക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.ഇരുട്ടിന്റെ നനുത്ത പ്രതലത്തിൽക്കൂടി താഴോട്ട് .... താഴോട്ട് ....

ബോധം തെളിയുമ്പോൾ ബെഡ്റൂമിനു വെളിയിലെ തറയിൽ, തല ചുമരിന്മേൽ ചാരിയ നിലയിൽ ഇരിക്കുകയാണ് ഞാൻ. ഏതോ സ്വപ്നത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലുള്ള ഉണർവ്വു പോലെ തോന്നി. കഴുത്തിനും മുഖത്തിനും ഭയങ്കര വേദന. കൈ കൊണ്ട് കഴുത്തും തടവി നോക്കിയപ്പോൾ കയ്യിൽ ഈർപ്പം പറ്റി. അടുത്ത നിമിഷം, ഒരു നടുക്കത്തോടെ ഞാനറിഞ്ഞു: എന്റെ കയ്യിൽ പറ്റിയിരിക്കുന്നത് ചോരയാണ്...... ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിൽ ചോരയുടെ ഗന്ധം !

പെട്ടെന്ന് സംഭവങ്ങൾ പുകമഞ്ഞിനുള്ളിൽ നിന്നെന്ന പോലെ അവ്യക്തമായി തെളിയാൻ തുടങ്ങി..... വീട്ടിൽ കള്ളൻ കയറിയിരിക്കുന്നു ! ഈശ്വരാ.... വിഹ്വലമായ മനസ്സോടെ കൈകുത്തി എണീക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സാധിക്കുന്നില്ല. ഒരു തരത്തിൽ നേരെയിരുന്നു. അടിവയറ്റിൽ ശക്തിയായ വേദന.... കൈ കൊണ്ട് തടവി നോക്കി. ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ചോരയിൽ കുതിർന്നിരിക്കുന്നു. മൂർച്ചയേറിയ ഏതോ ആയുധം കൊണ്ട് അടിവയറ്റിൽ കുത്തേറ്റിരിക്കുന്നു..... തറയിൽ ഞാനിരിക്കുന്നതിനു ചുറ്റും രക്തം തളംകെട്ടിക്കിടക്കുന്നു !

ഒരു കണക്കിന് ഞാനെണീറ്റു...

അടിവയറ്റിൽ കയ്യമർത്തിക്കൊണ്ട് ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെക്കണ്ട കാഴ്ച...... കബോർഡും ലോക്കറും തുറന്നു കിടന്നിരുന്നു. അതിനകത്തുണ്ടായിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ വാരിവലിച്ചു പുറത്തിട്ടിരിക്കുന്നു. സ്വർണ്ണം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ആഭരണപ്പെട്ടികളും, പഴ്സുമെല്ലാം തുറന്നു കിടക്കുന്നു !

വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന സ്വർണ്ണവും പണവുമെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.....

ഞാൻ ഫോൺ ഇരിക്കുന്നിടത്തേയ്ക്കു നടന്നു. മൊബൈൽ ഫോൺ കാണുന്നില്ല. ഇന്റർകോം വഴി സെക്യൂരിറ്റിയെ വിളിക്കണമെന്നായിരുന്നു മനസ്സിൽ. പക്ഷെ ചെന്നെത്തിയത് ലാൻറ് ഫോണിനരുകിൽ..... മനസ്സു വിചാരിക്കുന്നതും ശരീരം പ്രവർത്തിക്കുന്നതും പരസ്പരപൂരകങ്ങളാവുന്നില്ല !

ഫോണിന്റെ റിസീവർ കയ്യിലെടുത്തു. മകളേയോ മകനേയോ വിളിക്കാമെന്നു വെച്ചാൽ അവർ ജോലിസ്ഥലത്തു നിന്നെത്താൻ കുറഞ്ഞത് അര മണിക്കൂറെങ്കിലുമെടുക്കും. ഭർത്താവിന്റെ ജോലിസ്ഥലം അതിലും ദൂരെയാണ്. അതുവരെ മരണത്തെ അകറ്റിനിർത്തുക അസാദ്ധ്യമായിരിക്കും.

അടുത്ത വിംഗിൽ സുഹൃത്തായ ഒരു മലയാളി സ്ത്രീയുണ്ട്. അവരുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. ആദ്യത്തെ രണ്ടക്കം അമർത്തിയപ്പോഴാണ് 'ഡയൽ ടോൺ' ഇല്ലെന്നറിയുന്നത്. ഫോൺ ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു!

രക്തം അപ്പോഴും ഇറ്റിറ്റ് തറയിൽ വീഴുന്നുണ്ട്. വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി, അടുത്ത ഫ്ലാറ്റിലുള്ളവരെ വിളിച്ച് സഹായമഭ്യർത്ഥിക്കാം.... ഞാൻ വിചാരിച്ചു. പക്ഷേ, എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും വാതിൽ തുറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. പോകുന്ന പോക്കിൽ മോഷ്ടാവ് വാതിൽ പുറമേ നിന്ന് കുറ്റിയിട്ടിട്ടാണ് പോയത്!

രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വഴികൾ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാവുകയാണ്.

ഒന്നാമത്തെ നിലയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റ്. ഞാൻ ബാൽക്കണിയിലേയ്ക്കു നടന്നു. ധാരാളം രക്തം വാർന്നു പോയതു മൂലം ശരീരം തളരുന്നു. ഒരു കണക്കിന് ബാൽക്കണിയിലെത്തി.

ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു കൊണ്ട് അടുത്ത ഫ്ലാറ്റിലെ മറാഠി സ്ത്രീയെ പേരു പറഞ്ഞു വിളിച്ചു. ശബ്ദം വൃക്തമായി പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല. അയൽക്കാരിയുടെ പേരിനു പകരം വായിൽ വരുന്നതാവട്ടെ, ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് തികട്ടി വന്ന മറ്റേതോ പെൺകുട്ടിയുടെ പേരും !

പക്ഷെ, ഭാഗ്യം എന്റെ പക്ഷത്തായിരുന്നു. ആ വീട്ടിലെ ഗൃഹനാഥൻ അപ്പോൾ എന്തോ ആവശ്യത്തിന് അയാളുടെ ബാൽക്കണിയിൽ വരുകയും യാദൃച്ഛികമായി ഞങ്ങളുടെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ രക്തത്തിൽക്കുളിച്ച് ഒരു പ്രതിമ പോലെ ചലനമറ്റു നില്ക്കുന്ന എന്നെ കാണുകയും ചെയ്യുന്നു.

"ഭാഭീ, എന്തായിത് ?" അയാൾ അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു.

" വീട്ടിൽ കള്ളൻ കയറി . അവൻ കുത്തിയതാണ്. വാതിൽ പുറമെ നിന്ന് താഴിട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നെ വേഗം ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തിക്കൂ" ഞാൻ എങ്ങിനെയോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

സംഭവത്തിന്റെ ഗൗരവം അയാൾ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. മുൻഭാഗത്തെ വാതിൽ തുറക്കാനായി അയാളോടി. ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ വെളിയിൽ നിന്ന് കുറ്റിയിട്ടതിനു പുറമേ, സേഫ്റ്റിഡോറും വലിച്ചടച്ചിട്ടാണ് മോഷ്ടാവ് രക്ഷപ്പെട്ടത്. താക്കോലില്ലാതെ അതു തുറക്കാനാവില്ല. അകത്തു നിന്നും പുറത്തു നിന്നും വാതിൽ തുറക്കാനാവാത്ത അവസ്ഥ !

ആ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ഓടി ബാൽക്കണിയിലെത്തി. കൂടെ അയാളുടെ ഭാര്യയുമുണ്ടായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ ബാൽക്കണികളെ വേർതിരിക്കുന്ന ഗ്രിൽ എങ്ങിനെയോ തുറന്ന ശേഷം ഭാര്യയുടെ സഹായത്തോടെ എന്നെ താങ്ങി ബാൽക്കണി വഴി അയാളുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തിച്ച ശേഷം, ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരയിൽ എന്നെയിരുത്തി. എന്നിട്ട് അടുത്തെവിടെയോ താമസിക്കുന്ന തന്റെ സുഹൃത്തിനെ അയാൾ മൊബൈലിൽ വിളിച്ചു. "എന്റെ വണ്ടി വർക്ക്ഷോപ്പിലാണ്. നീയുടനെ നിന്റെ വണ്ടിയുമായി താഴെ വരണം. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാനാണ്. വേഗം ...." പിന്നെ, ഞങ്ങളുടെ എതിർവശത്തെ ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിക്കുന്ന സ്ത്രീയേയും കൂട്ടിനു വിളിച്ചു.അതിനു ശേഷം അവർ മൂന്നു പേരും ചേർന്ന് കസേരയോടു കൂടിത്തന്നെ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് ലിഫ്റ്റുവഴി താഴെയെത്തിച്ചു. മേൽ വിവരിച്ച പ്രവർത്തികൾക്കെല്ലാം കൂടി പത്തു മിനിറ്റിൽ കുറവു സമയമേ എടുത്തൂള്ളൂ.

താഴെ അയാളുടെ സുഹൃത്തിന്റെ കാർ തയ്യാറായി നില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ, രണ്ടു കിലോമീറ്റർ ദൂരെയുള്ള സൂപ്പർ സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് കാർ പറക്കുകയായിരുന്നു......

പോകുന്ന പോക്കിൽ കാറിലിരുന്ന് അയാൾ മൊബൈലിൽ എന്റെ ഭർത്താവിനേയും മകനേയുമടക്കം അരെയൊക്കെയോ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വീണ്ടും പ്രജ്ഞയിൽ ഇരുൾ നിറയുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു..... എന്റെ ബോധം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു.

അബോധാവസ്ഥയിൽ, ഹോസ്പിറ്റലിലെ അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിലെ (casualty) ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടർ നല്കിയ പ്രഥമ ശുശ്രൂഷയിൽ രക്തപ്രവാഹം നിലച്ചു.ശ്വാസഗതി സാധാരണ നിലയിലായി.

പിന്നെ വിദഗ്ദ ഡോക്ടർമാരുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ നാല്പത്തെട്ടോളം തുന്നിക്കെട്ടലുകൾ.... രണ്ടു മണിക്കൂറിലേറെ നീണ്ടു നിന്ന ഓപ്പറേഷനു ശേഷം തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗ (ICU)ത്തിലേയ്ക്ക്.....

ജീവിതവും മരണവും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകളിൽ ചുരുക്കം ചിലപ്പോഴൊക്കെ മരണം തോറ്റു പിൻമാറുകയോ മറ്റു ചിലപ്പോൾ കൂടുതൽ കടുപിടുത്തം കാണിക്കാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറിപ്പോവുകയോ ചെയ്യാറുണ്ട്. എന്റെ കാര്യത്തിലും അങ്ങിനെയാണ് സംഭവിച്ചത് . അത് തീർച്ചയായും ദൈവത്തിന്റെ അദൃശ്യമായ ഇടപെടൽ കൊണ്ടാണെന്നു ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു.

നല്ലവനായ ഒരയൽക്കാരന്റെ രൂപത്തിലോ, സമർത്ഥനായ ഡോക്ടറുടെ രൂപത്തിലോ അതുല്ലെങ്കിൽ കൊലയാളിയായ മോഷ്ടാവിന്റെ കത്തിയുടെ പിഴവിന്റെ രൂപത്തിലോ ഒക്കെ ദൈവം എന്റെ ജീവിതം നീട്ടിത്തന്നതാണെന്നു വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം ! ഒപ്പം ദാഹനീരിനായി നമ്മുടെ വീട്ടു വാതില്ക്കൽ വന്നു നില്ക്കുന്നത് ഒരു പക്ഷേ, മരണമായിരിക്കാം എന്ന തിരിച്ചറിവും.....

സി സി ടിവി ദൃശ്യങ്ങളിൽ സംശയാസ്പദമായി കണ്ട ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള അന്വേഷണഫലമായി സംഭവം നടന്ന് നാല്പത്തെട്ട് മണിക്കൂറിനകം അവനെ തൊണ്ടി സഹിതം പൊലീസ് പിടികൂടി. കുത്താനുപയോഗിച്ച കത്തിയും കണ്ടെടുത്തു.

ഗണപത് റാവ് വിത്തൽ എന്ന കൗമാരക്കാരനായ ആ കുറ്റവാളി പൂനെയിലെ യെർവാഡാ സെൻട്രൽ ജയിലിൽ ഇപ്പോൾ ജീവപര്യന്തം ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നു.

ആർഭാട ജീവിതം നയിക്കാനുള്ള പണം കണ്ടെത്താൻ എന്ത് ക്രൂരതയും കാണിക്കാൻ മടിക്കാത്ത കൗമാരക്കാരുടെ എണ്ണം കൂടി വരുന്ന കാലമാണിത്. ദാഹിച്ചു വരുന്നവന് കുടിവെള്ളം കൊടുക്കാൻ പോലും രണ്ടു വട്ടം ആലോചിക്കേണ്ട നെറികെട്ട കാലം !

*************

ഗോസ്റ്റ് റൈറ്റർ

സുരേഷ് നായർ

വളരെക്കാലം കൂടിയാണ് ജയമോഹൻ ആ നഗരത്തിൽ വരുന്നത്. പണ്ട്, നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് എത്രയോ വട്ടം വന്നിട്ടുള്ളതാണെങ്കിലും വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം വരുമ്പോൾ പരിചയമില്ലാത്ത ഒരിടത്തെത്തിപ്പെട്ടതു പോലെ !

പുതുതായി പണികഴിപ്പിച്ച ബസ്സ്റ്റാന്റിനു പുറത്തെ ഓട്ടോ ഡ്രൈവറോട് , പണ്ടെന്നോ വന്നപ്പോൾ താമസിച്ച ലോഡ്ജിന്റെ പേര് ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് ചികഞ്ഞെടുത്ത് പറഞ്ഞപ്പോൾ

"ആ ലോഡ്‌ജ് പൊളിച്ചു സാറേ, അവിടെയിപ്പോഴൊരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റാ...." എന്നാണയാൾ പറഞ്ഞത്.

ഓട്ടോയിൽ കയറി 'എങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ഇടത്തരം ലോഡ്ജിലെത്തിക്കാൻ' നിർദ്ദേശം കൊടുത്തുകൊണ്ട് ജയമോഹൻ ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ പിടിപ്പിച്ചു.

'നഗരം വല്ലാതെ മാറിയിരിക്കുന്നു' അയാളോർത്തു. ഹൈദരാബാദിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയതിനു ശേഷം, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ നീണ്ട ഇരുപത്തിരണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് താനീ നഗരത്തിൽ വരുന്നതെന്നും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇത്തരം മാറ്റങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണെന്നും ഉടനെ തന്നെ അയാൾ സ്വയം തിരുത്തി.

ചെറുതെങ്കിലും സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ടതെന്നു തോന്നിക്കുന്നൊരു ലോഡ്‌ജിലായിരുന്നു ഓട്ടോഡ്രൈവർ അയാളെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചത്.

ലോഡ്ജിലെ രജിസ്റ്റർ പൂരിപ്പിച്ച്, അഡ്വാൻസ് കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വെളുത്തു സുന്ദരനായൊരു പയ്യൻ അയാളുടെ ബാഗ് ചുമലിലിട്ട്, മുറിയുടെ താക്കോലുമായി അയാളെ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് നയിച്ചു.

രണ്ടാം നിലയിലായിരുന്നു അയാൾക്കുള്ള മുറി.

മുറി തുറന്ന് ബാഗ് മുറിയിലെ ടീപോയിന്മേൽ വെച്ചശേഷം പയ്യൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "സൗകര്യമൊക്കെ അല്പം കുറവാണ് സർ.... സാറിന് എന്താവശ്യമുണ്ടായാലും എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി ! " എന്നിട്ടവൻ ഒരു പെൺകട്ടിയേപ്പോലെ ലജ്ജ പുരണ്ട ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ചു.

ഒരു പത്തു രൂപാ നോട്ട് അവന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്ത ശേഷം അയാൾ ബാഗ് തുറന്ന് ഒരു ലുങ്കിയെടുത്തു.

"ഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ സർ ?" എന്നു ചോദിച്ച് പയ്യൻ വിധേയത്വത്തോടെ തല ചൊറിഞ്ഞു നിന്നു.

"ഇപ്പൊഴൊന്നും വേണ്ടാ " പയ്യനെ പറഞ്ഞയച്ച ശേഷം അയാൾ മേശപ്പുറത്തെ ജഗ്ഗിൽ നിന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം പകർന്നു കടിച്ചു.

മദ്യത്തിന്റെയും, വില കുറഞ്ഞ ഏതോ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളുടെയുമൊക്കെ ഗന്ധങ്ങൾ പലവട്ടം മുറിയുടെ വാതില്ക്കൽ വന്നെത്തി പോയതോടൊപ്പം ഒരു ജമന്തിപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം മാത്രം പോവാൻ കൂട്ടാക്കാതെ അവിടെയൊക്കെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നില്ക്കന്നതായി അയാൾക്കു തോന്നി !

ലോഡ്ജിനെപ്പറ്റി വന്നപ്പോഴുണ്ടായ അഭിപ്രായം മാറിയിരിക്കുന്നു !

പെട്ടെന്ന് ഒരു നിലാവിന്റെ കീറ് പോലെ ഗൗരിയുടെ മുഖം അയാളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു, ഒരോർമ്മപ്പെടുത്തൽ പോലെ ! അടുത്ത നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ മനസ്സിൽ അവൾ ഇരുന്നിടം ശൂന്യമായതും അയാളറിഞ്ഞു.

കുളിച്ച്, ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങി നടന്നിട്ടു വരാം.അയാളോർത്തു. വരുന്ന വഴിക്ക് ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് അത്താഴവും കഴിക്കാം.

ബാഗിൽ നിന്ന് തോർത്തും സോപ്പും തപ്പിയെടുത്ത് ജയമോഹൻ ബാത്റൂമിൽ കയറി.

ചെറിയൊരു നടപ്പിനും രാത്രി ഭക്ഷണത്തിനും ശേഷം തിരിയെ ലോഡ്‌ജിലേയ്ക്കു നടക്കുമ്പോൾ ലോഡ്ജിനു മുമ്പിലെ, മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചം വിതറുന്ന ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റിനു താഴെ, കുടുംചുവപ്പു സാരിയുടുത്ത് തലയിൽ മുല്ലപ്പൂവും ചുണ്ടിൽ ചായവുമായി നിന്ന പെൺകട്ടി മുരടനക്കിയത് അവഗണിച്ച് അയാൾ നടന്നു.

മുറി തുറന്ന് കസേരയിലിരുന്നു കൊണ്ട് ജയമോഹൻ ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു. അപ്പോൾ അടുത്ത ദിവസം ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പിനെ കാണുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അയാൾ ചിന്തിച്ചത്.

അന്നും ഉറക്കത്തിലയാൾ ഗൗരിയെ സ്വപ്നം കണ്ടു. എന്നത്തെയും പോലെ, ഉറക്കത്തിനും ഉണർവ്വിനും ഇടയ്ക്കുള്ള ഭ്രമാത്മകമായ ഒരവസ്ഥയിൽ ഗൗരിയുടെ സാമീപ്യം അയാളനുഭവിക്കയായിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷം അയാളെ ആർദ്രമായി നോക്കിയിരുന്ന ശേഷം ഗൗരി എന്തോ പറഞ്ഞിരുന്നതായി അയാളോർത്തു "നദിയെ വഴിമാറിയൊഴുകാൻ അനുവദിക്കരുത് ! " എന്നോ മറ്റോ ആയിരുന്നു അവൾ പറഞ്ഞത്.

അതങ്ങിനെയാണ്. അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ തുടക്കങ്ങൾക്കും മുമ്പ് ഒരു സ്വപ്നദർശനമായോ, നിമിത്തമായോ, വഴികാട്ടിയായോ അനുഭവിച്ചറിയുന്ന അവളുടെ സമീപ്യം.....

ഒരു കവിതാ സമാഹാരം പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനായി ടെലഫോൺ വഴി പരിചയപ്പെട്ടൊരു പ്രസാധകനുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കായിരുന്നു ജയമോഹൻ ആ നഗരത്തിലെത്തിയത്. ഒരായുഷ്ക്കാല രചനകളായ ഇരുന്നൂറിലേറെ കവിതകൾ ഒരു സമാഹാരമാക്കിയിറക്കുക എന്നത് അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നമായിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രസാധകർ പറഞ്ഞ ഭാരിച്ച തുക തുച്ഛവരുമാനക്കാരനായ ജയമോഹനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു കടമ്പ തന്നെയായിരുന്നു.

പല പ്രസാധകരുമായി സംസാരിച്ചതിൽ, പ്രായേണ മെച്ചമെന്നു തോന്നിയ ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണ സ്ഥാപനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രൊപ്രൈറ്റർ കം മാനേജർ ആയ ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പിനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്.

പണം വാങ്ങി കൃത്യസമയത്ത് പുസ്തകം അച്ചടിച്ചു തരാത്തവരും, ആയിരം കോപ്പിയുടെ പണം പറ്റി നൂറ് കോപ്പി മാത്രം അടിക്കുന്നവരും പ്രസാധകലോകത്തുണ്ട്. മിക്ക പ്രസാധകരും എഴുത്തുകാർക്ക് പുസ്തകത്തിന്റെ പത്തോ ഇരുപതോ കോപ്പികളേ കൊടുക്കുകയുള്ളൂ. ബാക്കി വിറ്റശേഷം ഇരുപതു മുതൽ നാല്പതു ശതമാനം വരെയൊക്കെ റോയൽറ്റിയിനത്തിൽ കൊടുക്കുമെന്നായിരിക്കും വാഗ്ദാനം. കൃത്യമായി വാക്കുപാലിക്കുന്ന ചുരുക്കം ചിലരുണ്ട്. കളിപ്പിക്കുന്നവരും ധാരാളം !

കവിതയ്ക്കിപ്പോൾ വലിയ മാർക്കറ്റില്ലെന്നും നോവൽ, ചെറുകഥ, ജീവചരിത്രം ഇതൊക്കെയാണ് ഇക്കാലത്ത് വായനക്കാർക്കാവശ്യമെന്നും ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ അയാൾക്ക് നേരിയ നിരാശ തോന്നാതിരുന്നില്ല.

കാരണം ആഴക്കടലിൽ തോണിയും തുഴയും നഷ്ടപ്പെട്ടവന് കിട്ടിയ പൊങ്ങുതടിക്കഷണം പോലെയായിരുന്നു ജീവിതത്തിൽ അയാൾക്ക് കവിത!

"താങ്കളുടെ കവിതകൾ വായിച്ചതിനു ശേഷം മാത്രമേ എന്തേലും ചെയ്യാനൊക്കുമോ എന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ പറ്റത്തൊള്ളൂ. രൊക്കം പണം തന്ന് കവിതാ സമാഹാരങ്ങൾ അച്ചടിപ്പിക്കാൻ ആളുകൾ ക്യൂ നില്ക്കുവാണ് സർ... ഇക്കാലത്ത് എഴുതുന്നതൊക്കെ കവിതേം, എഴുതുന്നവരൊക്കെ കവികളും എന്നാല്യോ വെപ്പ് ! എന്തായാലും അടുത്തെങ്ങാനും നാട്ടിൽ വരുന്നൊണ്ടെങ്കി സാറ് ഇതു വഴി വാ ...... നമുക്ക് അന്നേരം സംസാരിക്കാം !"

ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് ഇട്ടു കൊടുത്ത ആ കച്ചിത്തുരുമ്പിൽ പിടിച്ചാണ് നാട്ടിൽ വരാൻ പരിപാടിയില്ലാതിരുന്നിട്ടു കൂടി അയാളാ യാത്രയ്ക്കു തയ്യാറായത്.

രാവിലെ കുളിച്ച് തയ്യാറായി ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പിനെ കാണാനിറങ്ങുമ്പോൾ അയാൾ ഗൗരിയെ ഓർത്തു. ഒരു കവിയായി താൻ അറിയപ്പെടണം എന്ന് ആരേക്കാളുമധികം മോഹിച്ചവൾ.... ജയമോഹൻ എന്ന കവിയെ ഒരു ചുംബനത്തിലൂടെ ആദ്യമായി അംഗീകരിച്ചവൾ.... ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാനാഗ്രഹിച്ച് ഒരു പാട് സ്വപ്നങ്ങളൂമായി ജയമോഹന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് കടന്നു വന്നവൾ.... ഒടുവിൽ മധുവിധു തീരുംമുമ്പേ ആകാശവാതിൽ തുറന്ന് വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്ക് നടന്നകന്നവൾ.....

എങ്കിലും ഇന്നും ഒരു പൂനിലാവു പോലെയോ, ഒരു കാർമേഘച്ചുരുൾ പോലെയോ, ഒരു കുളിർതെന്നൽ പോലെയോ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ പത്തൊമ്പതു വർഷമായി ജയമോഹനോടൊപ്പം അവളുമുണ്ട് !

പലരോടും ചോദിക്കേണ്ടി വന്നു, ഇടുങ്ങിയതെങ്കിലും തിരക്കേറിയ തെരുവിലെ ആ പഴയ ഒറ്റനിലക്കെട്ടിടം കണ്ടു പിടിക്കാൻ.

ഒരു കൗശലക്കാരന്റെ മുഖഭാവമുള്ള മദ്ധ്യവയസ്കനായിരുന്നു ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ്.

ജയമോഹനാണ് സംഭാഷണം തുടങ്ങിയത് "ഞാൻ ജയമോഹൻ...."

" വന്നാട്ടെ, വന്നാട്ടെ.... " ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് സ്നേഹപൂർവ്വം ക്ഷണിച്ചു. പിന്നെ തന്റെ മുന്നിലെ കസേരയിൽ ഇരിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ച ശേഷം ഒന്നു രണ്ടു നിമിഷം എന്തോ ആലോചിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ പതിയെ ചോദിച്ചു " സാറ് കവിത മാത്രമേ എഴുതത്തൊള്ളോ, അതോ കഥകളും എഴുതുമോ ?"

"കഥകളും ലേഖനങ്ങളും എഴുതാറുണ്ട്. മുഖ്യധാരയിൽ കാര്യമായ അവസരങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും സമാന്തര പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിൽ സജീവമായിട്ടുണ്ട്. ഹൈദരാബാദിൽ നിന്നിറങ്ങുന്ന ഒരു മാസികയിൽ മൂന്നു വർഷത്തോളം രാഷ്ട്രീയ ലേഖകനായിരുന്നു"

"കൊള്ളാം, സാറ് വന്നത് നല്ല സമയത്താ.... കവിതാ സമാഹാരം ഞാനൊന്നു വായിച്ചു നോക്കട്ടെ. അതിനു മുമ്പ് ഇതുമായി ബന്ധപ്പെടാത്ത ഒരു കാര്യം കൂടി നമുക്ക് ചർച്ച ചെയ്യുകേം ആവാം". ഒരു നിമിഷം നിർത്തി അയാൾ തുടർന്നു "സാറ് കിനാവ് വാരിക വായിക്കാറൊണ്ടോ ?" ജയമോഹന്റെ മറുപടിയ്ക്കു കാത്തു നിലക്കാതെ ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് തന്റെ മേശപ്പുറത്തു കിടന്നിരുന്ന അസംഖ്യം തപാലുരുപ്പടികളിൽ നിന്ന് ഒരു വാരിക തപ്പിയെടുത്ത ശേഷം ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ഒരു പേജ് അയാൾക്ക് മുമ്പിൽ തുറന്നു വെച്ചു.

'പൂമരം'.... ഖണ്ഡശ്ശ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ഏതോ നോവലാണെന്നു തോന്നുന്നു. തലക്കെട്ടിനു താഴെ പത്രസ്ഥാപനത്തിലെ ആർട്ടിസ്റ്റ് വരച്ച, തടിച്ചുകൊഴുത്ത ശരീരമുള്ള ഒരു ഹാഫ് സാരിക്കാരിയുടെ നിതംബ ഭംഗി എടുത്തുകാട്ടുന്ന ചിത്രവും !

ജയമോഹൻ ചോദ്യരൂപേണ ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പിനെ നോക്കി.

"സാറ് ഇട്ടിച്ചൻ പള്ളിമുറ്റം എന്ന നോവലിസ്റ്റിനെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടൊണ്ടോ? ഒരു കാലത്ത് അഞ്ചും ആറും വാരികകളിൽ ഒരേ സമയം എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജനപ്രിയ നോവലിസ്റ്റാരുന്നു ഇട്ടിച്ചൻ സാറ്. പ്രായമായപ്പോൾ അങ്ങേര് എഴുത്തങ്ങ് കൊറച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാസ്റ്റർപീസ് നോവലാണ് പൂമരം. വാരികേൽ ഈ നോവൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു തൊടങ്ങിയിട്ട് ഏതാനും ആഴ്ചകളേ ആയിട്ടൊള്ളു. ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം." ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് ഇന്റർകോമിലൂടെ ആരെയോ വിളിച്ച് ചായയ്ക്ക് പറഞ്ഞശേഷം തുടർന്നു "കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഇട്ടിച്ചൻ പള്ളിമുറ്റം അന്തരിച്ചു ! ഒരു ഹാർട്ട് അറ്റാക്... ഇപ്പം വാരികയ്ക്ക് നോവൽ തുടരാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണ്."

"അതെന്തേ ? സാധാരണയായി നോവൽ മുഴുവൻ വാങ്ങി വായിച്ച് അപ്രൂവ് ചെയ്ത ശേഷമായിരിക്കുമല്ലോ പത്രാധിപർ പ്രസിദ്ധീകരണമാരംഭിക്കുക... "

" ഓ, അതൊക്കെ ശരി തന്നാ. പക്ഷേങ്കി ഇട്ടിച്ചൻ പള്ളിമുറ്റം എഴുത്തു കൊറച്ചപ്പോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവലുകൾക്ക് വൻ ഡിമാന്റാവുകയും, പത്രാധിപന്മാർ ഇട്ടിച്ചന്റെ ഒരു വാക്കിനായി കാത്തുകെട്ടിക്കെടക്കേണ്ട ഒരവസ്ഥ വരികേം ചെയ്തു.

ശാരീരിക പ്രശ്നങ്ങൾ മൂലം എഴുതുന്നതനുസരിച്ച് വാരികയ്ക്ക് കൊടുക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം കണ്ടീഷൻ വെച്ചത് നിവൃത്തികേടുകൊണ്ട് കിനാവ് വാരികയുടെ പത്രാധിപർക്ക് അംഗീകരിക്കേണ്ടി വന്നു. നോവലിന്റെ എട്ടോ പത്തോ അധ്യായങ്ങൾ പത്രമാപ്പീസിലെത്തിച്ചിട്ടൊണ്ടെ

ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പിന്റെ സംസാരം ഇത്രയുമായപ്പോൾ 'ഇതിൽ തനിക്കെന്തു കാര്യം' എന്നമട്ടിൽ ജയമോഹൻ വാച്ചിൽ നോക്കി. അയാളുടെ മുഖത്തെ താല്പര്യക്കുറവ് വായിച്ചറിഞ്ഞ പോലെ ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. " കഴിഞ്ഞ ദെവസി കിനാവ് വാരികയുടെ പത്രാധിപർ സഹദേവൻ എന്നെ വിളിച്ചാരുന്നു. ഇട്ടിച്ചന്റെ മരണത്തോടെ നോവലിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം മൊടങ്ങുന്ന കാര്യം അയാൾക്കാലോചിക്കാൻ പോലും വയ്യാ. അപൂർണ്ണമായ ആ നോവൽ എഴുതി മുഴുമിപ്പിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരെഴുത്തുകാരനെ അയാക്കു വേണം. ഞാൻ ചെലരോടൊക്കെ സംസാരിച്ചു നോക്കി. കഴിവുള്ള എഴുത്തുകാർക്ക് മറ്റൊരാൾ പകുതി എഴുതി വെച്ച ഒരു പൈങ്കിളി നോവൽ (അവരുടെ ഭാഷയിൽ) എഴുതി മുഴുമിപ്പിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല. എഴുതാൻ തയ്യാറായി വന്നവരാവട്ടെ, തീരെ നിലവാരം കൊറഞ്ഞവരും... സാറ് കഥകളും ലേഖനങ്ങളുമൊക്കെ എഴുതി കൈത്തഴക്കം വന്ന ആളല്ലേ .ഒന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കരുതോ ?"

"ഗോസ്റ്റ് റൈറ്റിംഗ് ?"

"ഏതാണ്ടതു തന്നെ ! ഇത് ക്ലിക്കായാൽ പലരും രക്ഷപ്പെടും. കിനാവ് വാരികേടെ റേറ്റിംഗ് കൂടും. സാറിന് പ്രതിഫലമായി പത്രാധിപരിൽ നിന്ന് നല്ലൊരു തുക ഞാൻ വാങ്ങിത്തരാം. ഇട്ടിച്ചൻ സാറിന്റെ ഭാര്യയുമായി സംസാരിച്ച് നോവൽ അച്ചടിച്ചു വിതരണം ചെയ്യാനൊള്ള അവകാശവും പുസ്തകത്തിന്റെ പകർപ്പവകാശോം എനിക്ക് വാങ്ങിത്തരാമെന്ന് പത്രാധിപർ സഹദേവൻ സമ്മതിച്ചിട്ടൊണ്ട്. തരക്കേടില്ലാത്തൊരു തുക ഇട്ടിച്ചൻ സാറിന് അസ്വാൻസായി പത്രാധിപർ കൊടുത്തിട്ടൊണ്ട്. കുറച്ചു പണം കൂടി അവർക്കു കൊടുക്കാൻ സഹദേവൻ തയ്യാറുമാണ്. പുസ്തകം ചൂടപ്പം പോലെ വിറ്റു പോകുമെന്നൊറപ്പ് ! സാറ് തയ്യാറാണെങ്കി കിനാവ് വാരികേടെ പഴയ ലക്കങ്ങൾ ഞാൻ എത്തിച്ചു തരാം...." ഒരു നിമിഷം നിറുത്തി, അയാൾക്കു മാത്രമായി ചെയ്യുന്ന ഒരു സൗജന്യം പോലെ ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് തുടർന്നു പറഞ്ഞു

" മാത്രമല്ലാ, സാറിന്റെ കവിതാ സമാഹരം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിൽ ചില ഇളവുകൾ ചെയ്തു തരാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്."

പെട്ടെന്നാണ് ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പിന്റെ മൊബൈൽ ശബ്ദിച്ചത്.

"സർ, ഒരു മിനിറ്റ് ..." എന്ന ക്ഷമാപണത്തോടെ ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് ഫോണുമായി അല്പം അകലേയ്ക്കു മാറി നിന്ന് സംസാരമാരംഭിച്ചു.

ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പിന്റെ ടെലഫോൺ സംഭാഷണം നീണ്ടു പോയി.

അപ്പോൾ, ഒരു വെൺപിറാവിനേപ്പോലെ ഗൗരിയക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ അയാളുടെ മനസ്സിന്റെ ജാലകത്തിലൂടെ അകത്തേക്ക് പറന്നിറങ്ങി.

"വലിയ സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ ! " അവളുടെ ശബ്ദം ഒരു അശരീരി പോലെ അയാൾ കേട്ടു.

"ഞാനെന്തു ചെയ്യണം ?" അയാൾ നെഞ്ചകത്തിരുന്ന് കുറുകുന്ന പിറാവിനോട് പതിയെ ചോദിച്ചു.

''ആലോചിച്ച് യുക്തം പോലെ ചെയ്യൂ.... "

അടുത്ത നിമിഷം ചിറകടി ശബ്ദം അകന്നുപോയി !

ഫോൺ സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിച്ച് ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് ജയമോഹനെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു. "സഹദേവനാരുന്നു. ഞാൻ സാറിന്റെ കാര്യം സൂചിപ്പിച്ചിട്ടൊണ്ട് !"

ഇട്ടിച്ചൻ പള്ളിമുറ്റം എന്ന ജനപ്രിയനോവലിസ്റ്റെഴുതിയ പൈങ്കിളിനോവലിന്റെ ആയിരക്കണക്കിന് കോപ്പികൾ അച്ചടിച്ച് സാക്ഷരകേരളമാകെ വിറ്റഴിച്ച് ധനികനാവുന്ന നിമിഷത്തെ മനസ്സിൽ ആവാഹിച്ചിട്ടെന്ന പോലെ ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് മിഴികൾ പൂട്ടി ഒന്നുരണ്ടു നിമിഷം ധ്യാനത്തിലിരുന്നു.

പിന്നെ, ധ്യാനത്തിൽ നിന്നുണർന്ന് ജയമോഹനെ നോക്കി പറഞ്ഞു " സാറ് ഒന്നാലോചിച്ച് നോക്ക്. മറുപടി ഒടനേ വേണ്ട. നാളെ നമുക്കു വീണ്ടും കാണാം." പ്രത്യാശയോടെ ചെറിയാൻ ഫിലിപ്പ് നീട്ടിയ കൈപിടിച്ച് മെല്ലെ കുലുക്കി ജയമോഹൻ എണീറ്റു.

പിന്നെ പുറത്ത്, മധ്യാഹ്ന സൂര്യനു താഴെ ചുട്ടുപഴുത്ത ഒരു ലോഹപാളി പോലെ കിടക്കുന്ന നിരത്തിലെ തിരക്കിൽ അയാളും അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.

*************

ഏപ്രിൽ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2019-03-22T11:17:00.000+05:30

ഫെബ്രുവരി മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2019-01-23T11:04:00.000+05:30

മൂത്താര്‍ സാഹിത്യം

കെ. ആര്‍. നാരായണന്‍

“കുഞ്ചന്ശേഷം സംഭവിച്ച മഹാത്ഭുതം” എന്നു മഹാകവി പി. കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായര്‍ വിശേഷിപ്പിച്ച വീ.കെ.എന്‍.ന്‍റെ പതിനാലാം ചരമവാര്‍ഷികം ഡിസംബര്‍ ഇരുപത്തി ഏഴിനായിരുന്നു. ആക്ഷേപ–പരിഹാസത്തിന്‍റെയും, ഫലിതത്തിന്‍റെയും കാരണവര്‍ - “മൂത്താര്‍സ്” – ആയിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സാഹിത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനങ്ങളും, പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും മലയാളത്തിലും, ഇംഗ്ലിഷിലും കുറച്ചൊന്നുമല്ല!

പത്തൊമ്പതും, ഇരുപതും നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ രാഷ്ട്രീയ-സാഹിത്യ-സാമുദായിക രംഗങ്ങളില്‍ വിഹരിച്ചിരുന്ന പല വന്‍ശക്തികളും, പ്രമാണികളും, കേമന്മാരും, ഇതൊന്നുമല്ലാത്ത വെറും സാധാരണക്കാരും ഒക്കെ വിവിധ പേരുകളില്‍‍‍‍, പല അവസരങ്ങളിലുമായി അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കൃതികളില്‍ രംഗപ്രവേശം ചെയ്തു, വായനക്കാരെ രസിപ്പിക്കുകയും, ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. രാഷ്ട്രപതികളും, പ്രധാനമന്ത്രിമാരും, മന്ത്രിമാരും, ബ്യുറോക്രാറ്റുകളും, രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളും, സാഹിത്യക്കാരും, കച്ചവടക്കാരും, സാധാരണ ജനങ്ങളും ആരും തന്നെ ഇതിനു വിലക്കല്ല. ഇവരെയെല്ലാം ഹാസ്യാത്മകമായി നമ്മുടെ കണ്മുമ്പില്‍ കൊണ്ടു വന്നു നിര്‍ത്തിയിരുന്നു തിരുവില്വാമലക്കാരനായ വടക്കേകൂട്ടാലെ നാരായണന്‍കുട്ടി നായര്‍ അഥവാ വീ.കെ.എന്‍. എന്ന സറ്റയരിസ്റ്റ് .

ഇന്നു ജീവിച്ചിരിപ്പില്ലെങ്കിലും, ഫലിതത്തിന്റെയും, പരിഹാസത്തിന്‍റെയും “മൂത്താരായ” ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവനയില്‍ രൂപം കൊണ്ട അനവധി കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഇന്നും തൃശ്ശൂര്‍ ജില്ലയിലും, തെക്കന്‍ മലബാറിലും, ദില്ലിയിലും, എന്നു മാത്രമല്ല കേരളത്തിലെയും, ഇന്ത്യയുടേയും പല കോണുകളിലും, പല രൂപങ്ങളിലും, ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട് എന്ന് പറയാതെ വയ്യ.

മുന്‍ഗാമികള്‍:

തമിഴില്‍നിന്നും ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ശേഷം, മലയാളഭാഷയില്‍ അനവധി ഹാസ്യസാഹിത്യക്കാരന്മാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതായി കാണാം. പെട്ടെന്ന് ഓര്‍മ്മയില്‍ വരുന്ന ആദ്യത്തെ ഒരു കവി, ഉപനയന കര്‍മ്മം പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ സാധിക്കാത്ത, "തോലന്‍" എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന നമ്പൂതിരി ആയിരുന്നു. മലയാളത്തില്‍ ഗീര്‍വ്വാണം കൂട്ടിക്കുഴക്കുന്ന സവര്‍ണ്ണ സമുദായത്തിന്റെ “മണിപ്രവാള” ഭാഷയെ സ്വല്‍പ്പം ‍ പുഛത്തോടെ ശ്ലോകങ്ങളില്‍ പരാമര്‍ശിച്ചിരുന്ന തോലകവിയുടെ "ചക്കിദശായാംപാശി" (ചക്കി പത്തായത്തില്‍ കയറി) തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങള്‍ വളരെ പ്രസിദ്ധങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു അക്കാലങ്ങളില്‍. പിന്നീട്, "മുട്ടസ്സ്" നമ്പൂതിരി സഹിതം നിരവധി നര്‍മ്മ സാഹിത്യകാരന്മാർ ‍ ഉണ്ടായിരുന്നു അക്കാലത്തെ മലയാളത്തില്‍.

പതിനെട്ടാംനൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ അവസാനത്തില്‍‍, ചാക്യാര്‍‍കൂത്തിന്‍റെ പാരഡി എന്നോണം "ഓട്ടംതുള്ളല്‍" എന്ന കലാസൃഷ്ടിക്കു രൂപം കൊടുത്ത കലക്കത്തു കുഞ്ചന്‍ നമ്പ്യാര്‍ ആണ് ഈ രംഗത്തെ അതികായന്‍. "പരിഹാസം" (സററയര്‍‍) കുഞ്ചന്‍റെ ട്രേഡ്മാര്‍‍ക്ക് ആയിരുന്നു.

ആരുടെയും ബലഹീനതകള്‍ ‍ തുള്ളല്‍‍കഥകളിലൂടെ പുറത്തുകൊണ്ടു വന്നിരുന്ന നമ്പ്യാരുടെ ഹാസ്യ-പരിഹാസങ്ങള്‍ക്കു പകരം വയ്ക്കാന്‍, നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു ശേഷം വീ.കെ.എന്‍.ന്‍റെ നര്‍മ്മത്തിനു മാത്രമേ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ.

ഈ. വീ. കൃഷ്ണപിള്ള, സഞ്ജയൻ (എം. ആര്‍. നായര്‍)‍, എന്‍‍. പീ. ചെല്ലപ്പന്‍‍നായര്‍‍, പഞ്ചു മേനോന്‍-കുഞ്ചിയമ്മ ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ച, പീ. കെ. രാജരാജവര്‍മ്മ, ഈ.എം.കോവൂര്‍‍ തുടങ്ങിയവര്‍‍, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ മലയാള ഹാസ്യ-പരിഹാസ സാഹിത്യത്തിലെ അന്യപ്രഗല്‍ഭര്‍ ‍ ആയിരുന്നു. എം. ആര്‍‍. നായര്‍‍, “സഞ്ജയൻ” എന്ന തന്‍റെ മാസികയിലൂടെ അന്നത്തെ സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതികളേയും, സര്‍ക്കാരിന്‍റെ നടത്തിപ്പുകളെയും, വിചിത്രമായ സാഹിത്യ- പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെയും മറ്റും ചിരിയുടെ മേമ്പൊടിയോടെ വിമര്‍ശിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു ശേഷം, ഈ.വീ.യുടെ "സ്കിറ്റുകളും, കൊവ്വൂരിന്റെ "ഹണിപുരാണങ്ങളും, "പൊങ്ങച്ചവും" മറ്റും മലയാളികള്‍ അമ്പതുകളില്‍ വായിച്ചു രസിച്ച ചില ഹാസ്യസാഹിത്യങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. ഏതാണ്ട് ഈ കാലത്തു തന്നെയാണ്, കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റായ മലയാറ്റൂര്‍ കെ. വി. രാമകൃഷ്ണന്‍ (ഐ.എ.എസ്സ്), “നര്‍മ്മദയിലെയും, “സരസനിലെയും” ഹാസ്യ കഥകളും, "ഡോക്ടര്‍ ‍വേഴാമ്പല്‍‍", “ബ്രിഗേഡിയര്‍ കഥകള്‍” തുടങ്ങിയ സൃഷ്ടികളും മലയാളത്തിനു കാഴ്ച്ച വച്ചത്.

പ്രോറ്റൊഗോണിസ്റ്റുകള്‍ :

തുശ്ശൂര്‍ ജില്ലയിലെ തിരുവില്വാമലയിലെ കര്‍ഷക തൊഴിലാളിയും, വിപ്ലവ പാര്‍ട്ടിയുടെ ലോക്കല്‍ കമ്മിറ്റിയിലെ പ്രധാനിയും, “ജര്‍മ്മനും”” (ചെറുമന്‍) മറ്റുമായ “വെള്ളച്ചി സുപ്രജയായ ചാത്തന്‍സ്” (വല്‍മീകിക്ക് ക്ഷമാപണം), കുന്നംകുളത്തെ നസ്രാണി പുസ്തക കച്ചവടക്കാരന്‍ - ‘മീ ഇട്ടൂപ്പ് ഫ്രം കേരളകോര്‍ണ്ണര്‍’ എന്നു സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന- ഇട്ടൂപ്പ് മുതലാളി, പട്ടാളക്കാരന്‍ ബര്‍മ്മന്‍നായര്‍, കൃഷിഭാഗ്യം ഗോപാലന്‍നായര്‍, ഗ്രാമചതുരത്തില്‍ ചാരായക്കട നടത്തുന്ന ചാന്തപ്പന്‍, പപ്പടക്കാരി രാജി എന്ന കുലട, തേച്ചുകുളിയും, സദ്യയും, മുറുക്കും, അക്ഷരശ്ലോകവും, തലങ്ങും വിലങ്ങും സംബന്ധങ്ങളും ആയി നടന്നിരുന്ന നാണു നമ്പൂതിരി തുടങ്ങിയ എല്ലാവരും തന്‍റെ ചുറ്റുപാടുകളില്‍ നിന്നും വി.കെ.എന്‍‍. പകര്‍ത്തിയെടുത്ത ചിത്രങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. ഇവരില്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും അവരുടെതായ ചരിത്രവും ഉണ്ട്. ഇവരില്‍ പലരും യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ആ പ്രദേശത്തു ‍ ജീവിച്ചിരുന്നവര്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു എന്ന് മറ്റൊരു തിരുവിലാമലക്കാരന്‍ “എഴുത്തഛന്‍”, ഒരിക്കല്‍ മാതൃഭൂമി വാരാന്ത്യപ്പതിപ്പില്‍ പറഞ്ഞിട്ടും ഉണ്ട്.

ഇവരെ കൂടാതെ, അറ്റകൈക്ക് ആവശ്യം വന്നാലോ എന്നു കരുതി, ചൈനാ-യുദ്ധക്കാലത്ത് "ചൈനീസ് ഷോര്‍ട്ട് ഹാന്‍ഡ്‌-ടയിപ്പിംഗും", പാക്കിസ്ഥാന്‍ യുദ്ധക്കാലത്ത് ഉറുദു സ്റ്റെനോഗ്രാഫിയും പഠിക്കാന്‍ ആലോചിച്ച പാലക്കാട്ടു പട്ടന്മാര്‍, ഇ.എം.എസ്സ്. എന്ന കേരള ബ്രാഹ്മണന്‍, അന്നു പ്രധാന മന്ത്രിയായിരുന്ന കാശ്മീര്‍ ബ്രാഹ്മണന്‍ പണ്ഡിറ്റ്‌ നെഹ്രുവിന്‍റെ അതിഥിയായി ഡല്‍ഹിയില്‍ വച്ച് മത്സ്യവും, മാംസവും ഭക്ഷിച്ചു എന്നു കേട്ടപ്പോള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. എങ്കിലും, “തിമ്പാനാ? എളംകുളം ബ്രഹ്മന്‍ മീനേം ആടേം എല്ലാം തിമ്പാനാ?..അതെല്ലാം അന്ത ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് കോന്തികളെ ചുമ്മാ ഹ്യൂമര്‍ പണ്ണത്താന്‍ ശോല്ലിയിരുപ്പന്‍.... ആമാം” എന്ന് സ്വയം സമാധാനിക്കുന്ന സംഭവത്തെ ചിത്രീകരിക്കാന്‍ വീകെഎന്‍.ന്നു മാത്രമെ കഴിയൂ!

ഡല്‍ഹിയിലെ ഡിഫന്‍സ് കോളനിയില്‍ താമസവും, യമുനയില്‍ കുളിയും, ഹൌസ്ക്കാസില്‍ സംബന്ധവുമായി നടന്നിരുന്ന ജേണലിസ്റ്റ് പയ്യന്‍ ആണ് വീ.കെ.എന്‍.ന്‍റെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധനായ പ്രോട്ടോഗോണിസ്റ്റ് – ഇംഗ്ലിഷ് സാഹിത്യത്തിലെ വോഡൌസിന്‍റെ “ജീവ്സ്നെ” പോലെ! കേണല്‍ രേണുവിന്റെ സ്ഥിരം സമ്മന്തക്കാരനും, സുനന്ദ, നീലിമാ, തുടങ്ങിയ അനവധി സോസൈറ്റി ലേഡീസുകളുടെ രഹസ്യ കാമുകനും, സിന്‍ഡിക്കേറ്റ് നേതാക്കളുടെ ശിന്നപ്പയ്യനും, ഡിലക്സ് എക്സ്‌പ്രസ്സിന്റെ ഉടമയും, സിന്‍ഡിക്കേറ്റ് സമൂഹത്തിന്റെ ഫിനാന്‍ഷിയറും മറ്റുമായ സാല്വന്‍ പ്രഭുവിന്റെ ഉപദേശകനും, വേദാന്തിയും എല്ലാം ആണ് ഈ പയ്യന്‍. ഡല്‍ഹി കഥകളിലെ മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ആകട്ടെ, സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ അധര്‍മ്മികളും അഴിമതിക്കാരുമായ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കന്‍മാരും, പണത്തിനും, പ്രശസ്തിക്കും വേണ്ടി ഉടുതുണി പോലും അഴിക്കാന്‍ മടിക്കാത്ത ഡല്‍ഹിയിലെ സൊസൈറ്റി ലേഡികളും, മറ്റുമായിരുന്നല്ലോ.

പയ്യനോട് ദില്ലിയിലെ ചെറ്റപ്പുരക്കാരി തെരുവു വേശ്യ, അവള്‍ക്ക് വസ്ത്രം മാറാനായി കുറച്ചു നേരം “സാബ്” പുറത്തിരിക്കാമോ” എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍, “നഗരത്തിലെ പട്ടി മേം സാബുമാര്‍ക്ക് ആര്‍ക്കും ഇല്ലാത്ത ഒന്നു – നാണം – നിനക്കുണ്ടഡീ” എന്നായിരുന്നു, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലെ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ഒന്നുമല്ലാത്ത – പക്ഷെ അതേസമയം എല്ലാം ആയ - പയ്യന്‍റെ കോമ്പ്ലിമെന്റ് .

"നിരക്ഷരകുക്ഷി, അക്ഷരവൈരി, “നോക്കട്ടെ” (പാര്‍ക്കലാം) എന്ന ഒറ്റപദം കൊണ്ടു രാഷ്ട്രീയം കളിക്കുന്ന കോണ്‍ഗ്രസ് പ്രസിഡണ്ട്‌, അന്നത്തെ സര്‍ക്കാരില്‍ "ധനകാര്യം കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന പൂച്ചസന്യാസി", "പര്‍വതസ്കന്ദങ്ങളില്‍ നിന്നും തിരഞ്ഞെടുപ്പു ജയിച്ചു വന്ന കാട്ടീലന്‍, "ഗപ്പാജി.....എന്നിങ്ങനെ അന്നത്തെ കക്ഷി രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ഉന്നതസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ട്, പഴയ ഇന്ത്യന്‍ നാഷണല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍‍ പിളര്‍പ്പുണ്ടാക്കി, സിന്‍ഡിക്കെറ്റു നിര്‍മ്മിച്ച രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളെ അവരുടെ ശരിയായ രൂപങ്ങളില്‍ തന്നെ വായനക്കാരന്‍റെ മുന്നില്‍ കൊണ്ട് വന്നു നിര്‍ത്താന്‍‍‍, വീ.കെ.എന്‍.ന്ന് മാത്രമേ കഴിയു എന്നു പറയുന്നതില്‍ ഒട്ടും അതിശയോക്തി ഇല്ല.

ഭാഷയും ശൈലിയും :

വീ.കെ.എന്‍. ന്‍റെ ഭാഷയ്ക്ക്‌ അതിരുകള്‍ ഇല്ലാ. ‘പഞ്ച്’ മാസികയുടെയും, ലക്ഷ്മണ്‍ന്റെയും കാര്‍ട്ടൂണുകളുടെ നര്‍മ്മബോധവും, ചിലപ്പോള്‍ മൂര്‍ച്ചയും, അതേസമയം സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് രുചിക്കുന്ന, അവരെ ചിരിപ്പിക്കുന്ന ഭാഷയും ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകതകള്‍ ആയിരുന്നു. മണിപ്രവാളം തൊട്ടു, സംസ്കൃതം, ആധുനിക മലയാളം, ഇംഗ്ലീഷ്, തമിഴ് തുടങ്ങിയ അനവധി ഭാഷകള്‍ - അവയുടെ സങ്കര സന്തതികള്‍ സഹിതം - വീ.കെ.എന്‍. ന്‍റെ പ്രയോഗങ്ങള്‍ക്കു വഴിമാറി കൊടുക്കാറുണ്ട്.

കേന്ദ്രമന്ത്രിയുടെ മകള്‍ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭക്കാരി, നീലിമാ, ആല്‍പ്സ് പര്‍വതത്തെക്കുറിച്ച് താന്‍ ഇംഗ്ലിഷില്‍ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കവിത പോലെ ആരും ഒരു പര്‍വ്വതത്തെ വര്‍ണ്ണിച്ചിരിക്കില്ല എന്ന് ഊറ്റം കൊള്ളുമ്പോള്‍, പയ്യന്‍ മേഘസന്ദേശത്തില്‍ ഹിമവാനെക്കുറിച്ചുള്ള കാളിദാസന്റെ ശ്ലോകങ്ങള്‍ ഉദ്ധരിച്ചു വായനക്കാരേ അമ്പരപ്പിക്കുന്നു. (എന്നു മാത്രമല്ല, സ്വല്‍പം അശ്ലീലച്ചുവയുള്ള, ഒരു വെണ്‍മണി സാഹിത്യം മനസ്സില്‍ പറയുകയും കൂടി ചെയ്യുന്നു!)

1955 മുതല്‍ രണ്ടര ദശകങ്ങളോളം കാലം മലയാള ഹാസ്യ-ആക്ഷേപ സാഹിത്യത്തില്‍ പുതിയ ഒരുതരം ആംഗ്ലോ-സംസ്കൃത-ഹിന്ദുസ്ഥാനി-മലയാള ഭാഷാ ശൈലികൾ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു വീ.കെ.എന്‍. മലയാളികളെ ചിരിപ്പിക്കുകയും, അതേസമയം ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന നിരവധി അനുഭവകഥകളും, നോവലുകളും, സററയറുകളും, മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത നിരവധി കഥാപാത്രങ്ങള്‍വഴി സമൂഹത്തിന്‍റെ അബദ്ധങ്ങളെയും, ബലഹീനതകളെയും, പൊള്ളത്തരങ്ങളെയും, പൊങ്ങച്ചങ്ങളെയും മറ്റും ഹാസ്യരസത്തിന്‍റെ മാധുര്യത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞു ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ മലയാളത്തിന് കാഴ്ച വച്ച ഈ രസികന്‍ എഴുത്തുകാരന്‍, പലപ്പോഴും അഭിനവകുഞ്ചന്‍നമ്പ്യാര്‍, മലയാളത്തിന്‍റെ വോഡ്ഹൌസ് എന്നു തുടങ്ങിയ വിശേഷണങ്ങളാല്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു .

വീ.കെ.എന്‍.ന്‍റെ മലയാളത്തിന് അതിന്‍റേതായ ഒരു വിശേഷതയും, ഭംഗിയും ഉണ്ട്. സംസ്കൃതത്തിന്‍റെയും, പൌരാണിക മലയാളത്തിന്റെയും, ഇoഗ്ലിഷിന്റെയും, പാലക്കാടന്‍ ‍മലയാളത്തിന്റെയും, മലയാളത്തിലെ ബ്രാഹ്മണതമിഴിന്‍റെയും മറ്റും ചുവയുള്ള ഒരു പ്രത്യേക ഭാഷ വളരെ വൈദഗ്ധ്യത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നു വീ.കെ.എന്‍. ഇംഗ്ലീഷ്, സംസ്കൃതം, മലയാളം എന്നീ ഭാഷകളുടെ സാഹിത്യം, ചരിത്രം, രാഷ്ട്രീയം, ഇതിലെല്ലാം പ്രാവീണ്യം ഉള്ളവര്‍ക്കു മാത്രമേ ഒരു ഭാഷയെ ഇത്തരത്തില്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളു.

മറ്റുഭാഷകളിലെ പ്രയോഗങ്ങളേയും, ഉദ്ധരണികളെയും മറ്റും പുല്ലുപോലെ മലയാളത്തിലേക്ക് തര്‍‍ജ്ജമ ചെയ്യാനുള്ള വീ.കെ.എന്‍.ന്‍റെ കഴിവ് അപാരംതന്നെ ആയിരുന്നു.ഇത്തരംവിഷയങ്ങളില്‍‍ അല്‍‍പ്പമെങ്കിലുംപ്രാവീണ്യം ഉള്ളവർ‍ക്ക്മാത്രമേ വീ.കെ.എന്‍.ന്‍റെ സാഹിത്യം പൂര്‍‍ണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കുവാനും, ആസ്വദിക്കാനും കഴിയുകയുള്ളൂ.

വീ.കെ.എൻ.ന്‍റെ കൃതികൾക്ക് അപാരമായ 'പാരായണക്ഷമത' (റീഡബിലിറ്റി) ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു സംശയവും ആര്‍ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിന്നു തക്കതായ കാരണവും ഉണ്ട്. എല്ലാ കഥകളിലും, കഥക്ക് അനുയോജ്യമായരീതിയിൽ ഉദ്ധരണികളോ, വീ.കെ.എൻ. തന്നെ സ്വയം നിര്‍മ്മിച്ച അവയുടെ തര്‍ജ്ജമകളൊ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഈ ഉദ്ധരണികൾ മിക്കവയും ചരിത്രം, ശാസ്ത്രം, രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം, എന്നുവേണ്ട, വേദാന്ത ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ നിന്നുപോലും വന്നതായിരിക്കും. ഇവയുടെ തര്‍ജ്ജമകളാകട്ടെ – മിക്കവാറും ബ്രാക്കെറ്റുകളിൽ - വീ. കെ. എൻ. സ്വയം ഉണ്ടാക്കിയവയും. ഇത്തരത്തിൽ ഉള്ള തർജ്ജമകൾക്ക് മൂലകൃതികളിലെ ഉദ്ധരണികളുമായി ചിലപ്പോൾ ഒരു ബന്ധവും ഉണ്ടായി എന്നും വരില്ല.

ലോകചരിത്രത്തിലെയും, സാഹിത്യത്തിലേയും അതികായന്‍മാര്‍ - ബര്‍ട്രാണ്ട് റസ്സല്‍, ഹെമിന്ഗ്വേ, സര്‍ വിൻസ്റ്റൻ ചര്‍ച്ചില്‍, റൂസ്വെല്‍റ്റ്, ഡിഗാള്‍, സ്റ്റാലിന്‍, ഹിറ്റ്ലർ, മുസ്സോളിനി, ഗീബെല്‍സ്, ഗോരിംഗ് തുടങ്ങിയ പലരുo – അവരുടെ എല്ലാം 'ക്വോട്ടുകളും’ (ഉദ്ദരണികള്‍) ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്തു കയറിവന്നു വായനക്കാരെ അമ്പരപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഇത്തരത്തിൽ ഉള്ള ഉദ്ധരണികൾ വായനക്കാര്‍ക്കിടയിൽ അത്ഭുതവും, പുഞ്ചിരിയും, ചിലപ്പോള്‍ പൊട്ടിച്ചിരികളും ഉയര്‍ത്താറുണ്ട്. പക്ഷെ, പിന്നീട് അതേ വായനക്കാർ അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ഗഹനമായി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ അവയിലെ അന്തരാര്‍ത്ഥങ്ങളും, ദ്വയാര്‍ഥങ്ങളും, മറ്റും അവരെ സാഹിത്യത്തിന്റെയും, ചരിത്രത്തിന്റെയും പല ഊടുവഴികളിലേക്കും കടക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും, അതിലൂടെ അവർ പുതിയ പല വ്യാഖ്യാനങ്ങളും, അര്‍ത്ഥങ്ങളും കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്.

സാല്വൻ പ്രഭുവാണെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ചു, അയാളുടെ അനുയായി 'ഭഗവാന്‍ സഹായിയെ' പണ്ട് -ആഫ്രിക്കൻ വനാന്തരങ്ങളിൽ ഡോ. ഡേവിഡ് ലിവിംഗ്സ്റ്റനെ തേടി വന്നവർ ചോദിച്ചപോലെ "മിസ്റ്റർ സാല്വൻ, ഐ പ്രേസ്യൂം" എന്ന ചോദ്യവും, ഗോരിങ്ങിന്റെ 'When I hear the word culture, I reach for my revolver' എന്ന ചരിത്ര പ്രസിദ്ധമായ വചനവും, ചാൾസ് ഡിഗോള്ളിന്റെ 'ഡബിൾക്രോസ്' ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവത്തെ പരാമര്‍ശിക്കുന്ന സർ. വിന്‍സ്റ്റന്‍റെ, "The biggest cross I am carrying is the cross of Lawrence" എന്ന മനോഹരമായ വചനങ്ങളും എല്ലാം എഴുത്തുകാരന്റെ അറിവിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തെ ഇടയ്ക്കിടെ നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അതുപോലെതന്നെ, തുടക്കത്തില്‍ സാക്ഷാൽ കൊണ്ഗ്രസ്സുകാരനും, പിന്നീടു സോഷ്യലിസ്റ്റ് നേതാവും ആയി തീര്‍ന്ന അശോക്‌ മെഹ്ത്തയുടെ കണ്ടുപിടുത്തമായിരുന്ന “Urban-rural Conflict” എന്ന പ്രയോഗത്തെ കുറിച്ചു സാല്വൻ പ്രഭുവിന്നു പയ്യന്‍സ് സ്റ്റഡിക്ലാസ് എടുക്കുന്ന അവസരത്തിൽ ഭാരതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിന്റെ ചുരുളുകൾ അഴിഞ്ഞു വീഴുന്നത് വായനക്കാര്‍ കാണുന്നു.

എയിന്‍സ്റ്റീനിന്റെ E=MC²എന്ന ഫോര്‍മുലയുടെ, പയ്യന്‍റെ സ്വതസിദ്ധമായ സ്റ്റൈലിലുള്ള വിശ്ലേഷണം കേട്ട് വിരണ്ട സാല്വന്‍ പ്രഭുവിനോട്‌ തത്വശാസ്ത്രം വച്ചു കാച്ചുന്ന പയ്യന്‍സ്, വായനക്കാർക്ക് ‘ഇവനാരു ആധുനിക എയിന്‍സ്റ്റീനോ അല്ലാ ഏൾ ബര്‍ട്രാണ്ട് റസ്സൽ സായിപ്പോ’ എന്നൊക്കെ തോന്നി പോകാറുണ്ട്. ഇക്കാരണങ്ങൾ എല്ലാം കൊണ്ടു തന്നെ ആണത്രെ വീ.കെ.എൻ. വായനാശീലമുള്ള അഭ്യസ്തവിദ്യരുടെ പ്രത്യേക ബഹുമാനവും, പ്രശംസയും നേടുന്നത്.

കൂട്ടത്തില്‍ പറയട്ടെ, ഭക്ഷണത്തിലും, രതി വിഷയത്തിലും വീ.കെ.എന്‍. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ കമ്പം അതിപ്രസിദ്ധമത്രേ. ഉദ്ദണ്‍ഡ ശാസ്ത്രിക്ക് ശേഷം സംഭവിച്ച “പ്രൌഡസ്ത്രീ രസികനായ” ഡല്‍ഹിയിലെ പയ്യന്‍സുo, മുറുകി നടക്കുന്ന നാടന്‍ സുരതo അനുഭവിച്ചു നടക്കുന്ന നാടന്‍ നമ്പൂതിരിമാരും, പ്രമാണിമാരും, അതുപോലെ തന്നെ പരപുരുഷപ്രാപികളായ നാടന്‍ സ്ത്രീകളും, ഡല്‍ഹി സൊസൈറ്റികളിലെ വനിതാ രത്നങ്ങളും എല്ലാം വീ.കെ.എന്‍. കഥകളില്‍ ധാരാളമായി തന്നെ കാണപ്പെടാറൂണ്ട്. തെക്കന്‍ മലബാറുകാരന്‍ നാണു നമ്പൂരി, കുളക്കടവില്‍ ഇരുന്നു സ്വശരീരത്തില്‍ എണ്ണ തേച്ചു വിസ്തരിച്ചുള്ള കുളിക്ക് തയ്യാറാവുമ്പോള്‍, അവിടെ എത്തുന്ന കുട്ടിപ്പട്ടരുടെ അത്താഴത്തിനുള്ള വിഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വര്‍ണ്ണന, തിരുമേനിക്ക് “മുറുകി നടക്കുന്ന നാടന്‍ സുരതo അനുഭവിക്കുന്ന പോലെയാണത്രെ തോന്നിയത്. മലയാളത്തില്‍ മറ്റൊരു എഴുത്തുകാരനും ഭക്ഷണത്തെയും, രതിയെയും ഇങ്ങിനെ ആസ്വദിച്ചു എഴുതിയതായി കണ്ടിട്ടില്ല. എങ്കിലും, കഥകളുടെ അന്ത:സത്തയെയോ, ഒഴുക്കിനെയോ ഒരിക്കലും ബാധിക്കാത്ത വിധം കടന്നു പോകുന്നു ഈ പ്രയോഗങ്ങള്‍ എന്നതാണ് വീ.കെ.എന്‍. കഥകളുടെ ഭംഗി.

വി.കെ.എന്‍. ചരിത്രം:

1955-ല്‍ ആണ് വീ.കെ.എന്‍. തന്‍റെ നാടന്‍ ‍ചെറുകഥകളിലൂടെ സാഹിത്യ രംഗത്ത് കടന്നു വരുന്നത്. ഏതാണ്ട് 1975 വരെ തിരുവില്വാമലയിലേയും, ത്രിശ്ശുരിലെയും, പിന്നീട് ദില്ലിയിലെയും കഥകളിലൂടെ സമുദായത്തിലെ ബലഹീനതകള്‍‍ക്ക് ‍കണ്ണാടി പിടിച്ചുകാട്ടിയിരുന്നു ഈ അഭിനവ കുഞ്ചന്‍ .

1932 ഏപ്രില്‍ 6 ന്നും, 2004 ജനുവരി 25ന്നും ഇടക്കുള്ള കാലഘട്ടത്തില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന വീ.കെ.എന്‍, ഒരു മലബാര്‍‍ ദേവസ്വംബോര്‍‍ഡ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ ആയിരുന്നു. അക്കാലത്തു തന്നെ മലയാളം, സംസ്കൃതം, ഇംഗ്ലിഷ്‌ തുടങ്ങിയ ഭാഷകളില്‍ അപാരമായ കഴിവുo പാണ്ഡിത്യവും സമ്പാദിച്ചിരുന്നു. 1959-ന്നും 1969-ന്നും ഇടയ്ക്കു ഡല്‍ഹിയില്‍ ഒരു പത്രപ്രവര്‍ത്തകനായിരുന്ന കാലത്ത് മലയാളത്തിലെ അന്നത്തെ പ്രഗല്‍ഭ എഴുത്തുകാര്‍ ആയിരുന്ന എം മുകുന്ദന്‍, ഓ. വീ. വിജയന്‍, കാക്കനാടന്‍ തുടങ്ങിയവരുടെ സുഹൃദ് വലയത്തിലെ ഒരംഗവും കൂടി ആയിരുന്നു. ഡല്‍ഹിയിലെ ജീവിതം, ഒരുപക്ഷെ, അന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പരിതസ്ഥിതികളെ ശരിക്കും വിലയിരുത്തുവാന്‍ വളരെ ഉപകരിച്ചു എന്ന് വേണം കരുതാന്‍. അക്കാലത്തെ പല അനുഭവങ്ങളും ‍പയ്യന്‍റെ ഡെല്‍ഹിയിലെ പരാക്രമങ്ങളിലും (അഡ്വന്‍ചെര്‍സ്), "ആരോഹണം", “സിന്‍ഡിക്കെററു" തുടങ്ങിയ നോവലുകളിലും, പയ്യന്‍ കഥകളിലും മറ്റും പ്രതിഫലിക്കുന്നുമുണ്ട്‌.

വീ.കെ.എന്‍. 14 നോവലുകളും, 20 ചെറുകഥാ സമാഹാരങ്ങളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ ചെറുകഥകള്‍ പല പത്രമാസികകളില്‍ ‍പ്രസിദ്ധീകരിച്ചവ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ "പിതാമഹന്‍, അധികാരം, അനന്തരം, അസുരവാണി, പെണ്‍പട, കാവി, ജനറല്‍ചാത്തന്‍സ്, മഞ്ചല്‍, സര്‍.ചാത്തു, പയ്യന്‍ കഥകള്‍, ജനറല്‍ ചാത്തന്‍സ്, ആരോഹണം, സിന്‍ഡിക്കേറ്റ്, അധികാരം തുടങ്ങിയ കൃതികള്‍ വളരെയധികം വായനക്കാരെ ആകര്‍ഷിച്ചവയാണ്. പയ്യന്‍ കഥകള്‍, സര്‍ ചാത്തുവിന്റെ റൂളിംഗ്, ഹാജ്യാരു, മാനാഞ്ചിറ ടെസ്റ്റ്‌, വീ.കെ.എന്‍.കഥകള്‍, അമ്പതുകഥകള്‍, ഒരു നൂറു മിനികഥകള്‍, അയ്യായിരവുംകോപ്പും , നാണ്വായരു, പയ്യന്‍, കാലഘട്ടത്തിലെ പയ്യന്‍, തുടങ്ങിയ നിരവധി കഥാ സമാഹാരങ്ങളും പ്രസിദ്ധങ്ങള്‍‍ ആയിരുന്നു. കൂടാതെ, വീ.കെ.എന്‍.ന്‍റെ "അധികാരം" എന്ന നോവല്‍ കോഴിക്കോട് സര്‍വ്വകലാശാലയില്‍ ഒരു "ഓപ്ഷണല്‍ നോണ്‍‍-ഡിററയിൽഡ് പുസ്തകവും ആയിരുന്നു.

"ആരോഹണം" 1969-ല്‍ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാര്‍‍ഡും, വീ.കെ.എന്‍. ന്‍റെ സാഹിത്യസേവനം 1978-ലെ എം.പീ. പോൾ‍ അവാര്‍ഡും, "പയ്യന്‍കഥകള്‍" 1982-ൽ സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാര്‍ഡും നേടിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിനെല്ലാം ഉപരി, മുട്ടത്തുവര്‍ക്കി അവാര്‍ഡു (1997), 1987-ലെ "റിലിജിയസ് ഹാര്‍മണി അവാര്‍ഡ്” തുടങ്ങിയ പുരസ്കാരങ്ങളും വീ.കെ.എന്‍. ന്നു ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.

മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഒട്ടനേകം കൃതികള്‍ മറ്റു ഭാഷകളിലേക്ക് പരിഭാഷ/തര്‍ജ്ജമ ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, ഒരു പക്ഷെ, വീ.കെ.എന്‍. സാഹിത്യത്തെ അന്യഭാഷകളിലേക്ക് വിവര്‍ത്തനം/തര്‍ജ്ജമ ചെയ്യാന്‍ അത്ര എളുപ്പം അല്ലാത്തത് കൊണ്ടായിരിക്കാം, പൊതുവേ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കൃതികള്‍ ഒന്നും മറ്റു ഭാഷകളില്‍ കാണപ്പെടാത്തത്. എങ്കിലും, വീ.കെ.എന്‍. സ്വയം തന്‍റെ “ആരോഹണം” എന്ന കൃതിയെ ഇംഗ്ലിഷില്‍ “ബോവൈന്‍ ബ്യൂഗിള്‍സ്” (Bovine Bugles) എന്ന പേരില്‍ എഴുതുകയുണ്ടായി.

എഴുത്തും, സാഹിത്യവും മാത്രമല്ല, ജീവിതം തന്നെ ഒരു തമാശയായി കണ്ടിരുന്ന ഒരു വ്യക്തി കൂടി ആയിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. കുറെക്കാലം മുമ്പ്, പത്ര/സാഹിത്യലോകത്ത് ഇദ്ദേഹം മരിച്ചു എന്ന ഒരു കിംവദന്തി പരക്കുകയുണ്ടായി.

വാര്‍ത്തയുടെ സത്യസ്ഥിതി അറിയുവാൻ പത്രക്കാർ പരക്കം പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, അവര്‍ക്ക് മറ്റൊരു ഫോണ്‍ സന്ദേശം ലഭിച്ചുവത്രേ:

"ഇതു വീ.കെ.എൻ. ആണ് സംസാരിക്കുന്നതു. ഞാൻ ഇതുവരെ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്നുo, മരിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് നിങ്ങളെയെല്ലാം വേണ്ടപോലെ അറിയിക്കുന്നതും ആയിരിക്കും എന്നും അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു”.

ഇതായിരുന്നു ചുരുക്കത്തിൽ വീ.കെ.എൻ.

എന്നു മാത്രമല്ല, മരിച്ച ശേഷം മറൂലോകത്ത്, പ്രാതലിനു പൂപോലത്തെ ഇഡലിയും, മുളകുപൊടിയും, നാളികേര ചമ്മന്തിയും കിട്ടുമോ എന്ന് അന്വേഷിച്ച രസികനും കൂടി ആയിരുന്നുവത്രേ അദ്ദേഹം.

വീ.കെ.എന്‍. ഭാഷയും ശൈലിയും അനുകരിക്കാൻ പലരും ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, മലയാളത്തിൽ ഒരേ ഒരു “മൂത്താര്‍സ്” മാത്രമേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ - ഉണ്ടാവുകയുo ഉള്ളൂ - എന്നാണു മറ്റൊരു തിരുവില്വാമലക്കാരന്‍ ആയ എഴുത്തച്ഛന്‍റെ വിശ്വാസം. മലയാളത്തിലെ വായനക്കാരുടെയും വിശ്വാസo അതു തന്നെയല്ലേ?!!

********

ജനുവരി മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2018-12-28T12:14:00.000+05:30

നാടകം

പുലിപുരാണം

രചന: പി.വിശ്വനാഥൻ

"പണ്ടുപണ്ട് ഭൂമിമലയാളം ഉണ്ടാകുന്നതിനും മുമ്പ് ഇവിടം കാടായിരുന്നു. കൊടുംകാട്. വന്യമൃഗങ്ങളും ഇഴജന്തുക്കളും ഉണ്ടായിരുന്ന കാട്. അത് ചുരുങ്ങിച്ചുരുങ്ങി ഇന്നത്തെ നഗരമായി പരിണമിച്ചു. അത്തരം ഒരുനഗരത്തിലേക്കാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ യാത്ര. എല്ലാവരും ആ യാത്രയിൽ പങ്കുചേരാൻ തയ്യാറാവുക.”

(കര്‍ട്ടന്‍ ഉയരുമ്പോള്‍ രംഗത്ത് ഒരുതലത്തിൽ ഒരാൾ ഉറങ്ങുന്നു (ഒന്നാമൻ). ഇടക്കിടക്ക് അയാൾ സ്വപ്നത്തിലെന്നോണം കൈകൾ ഉയർത്തുകയും സംസാരിക്കുകയുമെല്ലാം ചെയ്യുന്നു. വെളിച്ചം അതിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. )

ഉറക്കത്തില്‍ കേള്‍ക്കുന്നതുപോലെ സ്വപ്നത്തിനെന്നപോലെ പലതരം ശബ്ദങ്ങൾ ഉയരുന്നു. ഒരു പുലിയുടെശബ്ദം വരുന്നതും ഉറങ്ങികിടക്കുന്ന ആളിന്റെ (ഒന്നാമന്‍) മുകളിലേക്ക് ഒരു പുലി ഉയർന്നുവന്ന് ചെറുതായി ചാടി അയാളെ കടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും, അയാൾ പേടിച്ച് ഞെട്ടി എണീക്കുന്നു. പുലി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.

1. (അയാൾ പകച്ച് ചുറ്റിലും നോക്കി ) " അയ്യോ.........പുലി....പുലി........" നാട്ടില്‍ പുലി ഇറങ്ങിയേ..

(വെളിച്ചം ക്രമേണ സ്റ്റേജിൽ വ്യാപിക്കുന്നു. പലദിശയിലേല്‍ നിന്നെന്നപോലെ മറ്റു മൂന്നുപേര്‍ , പ്രവേശിക്കുന്നു.)

(2,3,4) .. " (ഒന്നിച്ച് ) അയ്യോ.........പുലി....പുലി........"

ഒന്നാമൻ: (പേടിച്ച്) "പുലി......വന്നേ.....പുലി.....നാട്ടിൽ പുലി ഇറങ്ങിയേ........"

(മറ്റു മൂന്നുപേരും (2,3,4) പേടിച്ച് അടുക്കുന്നു.)

രണ്ടാ : പുലിതന്നെയായിരിക്കുമോ....വല്ല നിഴലും കണ്ട് തോന്നിയതായിരിക്കും. ഇവിടെ എവിടെ നിന്നും പുലി വരാനാണ്?

മുന്നാ : നിങ്ങൾക്ക് അല്ലേലും സംശയമാ. വീട്ടിലാരെങ്കിലും വന്നാൽ സംശയം. വല്ലവരോടും വീട്ടുകാർ മിണ്ടിയാൽ സംശയം. മഴ വന്നാൽ സംശയം. വെള്ളം പൊങ്ങിയാൽ സംശയം. ഡാം തുറന്നാൽ സംശയം!

നാലാ : എന്നാലിറങ്ങി നടന്നോ. പുലി പിടിക്കുമ്പോൾ ഉള്ള സംശയം തീരും.

രണ്ടാ: എന്നാലും ഇവിടെ എവിടെനിന്നും പുലി വരാനാണ്? ഈ കാട് വെട്ടിത്തെളിച്ചു താമസം തുടങ്ങിയതുമുതൽ പുലി പോയിട്ട് ഒരു മാനിനെപ്പോലും കണ്ടിട്ടില്ല. പിന്നെയല്ലേ പുലി!!

ഒന്നാ : (പേടിച്ച്) ഒന്നാംതരം അസ്സൽ പുലി. ഞാൻ കണ്ടതാണ്...ഈ കണ്ണുകൊണ്ട്. അങ്ങനെ പതുങ്ങി...പതുങ്ങി...ആ ആലിന്റെ മറവിൽനിന്നും. അവിടെനിന്നും ചാടി എന്റെമേത്ത് വീണതല്ലേ? എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് ഞാന്‍ രക്ഷപെട്ടു .

രണ്ടാ : അതുവല്ല കല്ലും വന്ന് വീണതാകാം. വെറുതെ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കരുത്.

മൂന്ന : ഇയാളുവീണ്ടും സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങി. ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ആ പുഴവരെ പോയിട്ട് വരണം. ഒറ്റക്ക് തന്നെ പോകണം.

നാല : വെറുതെ അയാളെ പറയണ്ട. നമുക്ക് ഇനിയും ഇവിടെത്തന്നെ ജീവിക്കാനുള്ളതാണ്. ആദ്യം അതുതന്നെ ചെയ്യാം. വനംവകുപ്പിൽ പരാതിപ്പെടാം. അവരന്വേഷിച്ചു വേണ്ടതു ചെയ്യട്ടെ.

മൂന്നാ : എന്നിട്ടുവേണം പുലിയെ വേട്ടയാടി എന്ന പേരിൽ നമ്മളെ പിടിച്ച് അകത്തിടാൻ. മറ്റുവഴികൾ എന്തെങ്കിലുമൊന്നു നോക്കിക്കൂടെ?

ഒന്നാ : നമുക്ക് നമ്മുടെ ജനപ്രതിനിധിയെ കാണാം. അയാളുടെ പരാതിയിൽ ഫോറസ്റ്റുകാർക്ക് നമ്മുടെ മെക്കിട്ടുകയറാൻ പറ്റില്ല.

2 : നല്ല ഐഡിയ. എന്നാലും ആ പഴയ മനസ്സമാധാനം പോയി.

4 : ഇനിമുതൽ ഒരു വടിയുമായേ എല്ലാരും പുറത്തിറങ്ങാവൂ.

3 : അത് നല്ലതാ.. പുലി പിടിച്ചാല്‍ വടിയെങ്കിലും ബാക്കി കാണും

(വെളിച്ചം കുറയുന്നു.)

"പുലി....പുലി....ഇറങ്ങിയേ നാട്ടാരേ

നാടു ചുറ്റാന്‍ പുലി വരുന്നെന്റെ കൂട്ടാരേ

കൂട്ടം തെറ്റാതെ കൂടി നടക്കാൻ കാലായേ

പുലി വരുന്നേ.......അയ്യോ പുലി വരുന്നേ ..

നാട്ടിലെവിടേം പുലി പതുങ്ങുന്നു കേട്ടോളൂ

നാട്ടിലെവിടേം പുലി പതുങ്ങുന്നു കേട്ടോളൂ.”

(വെളിച്ചം വരുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും (1,2,3,4) കൈയ്യിൽ വടിയുമായി നടക്കുന്നു.)

1 : അവിടെ എന്തോ അനങ്ങുന്നല്ലോ!

2 ,3 ,4 : (പേടിച്ച് ) എവിടെ? (ഒന്നിനുപിന്നിൽ ഒന്നായി നിന്ന് എത്തിനോക്കുന്നു)

2 : (സംശയിച്ച് മുന്നോട്ടു നീങ്ങി) അവിടെ ഒന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോ!

3 : (രണ്ടാമന്റെ ഒപ്പം ചെന്ന്) സംശയം ഉണ്ടെങ്കിലും ധൈര്യം കുറക്കണ്ട.

4 : വാലെങ്കിലും കണ്ടോ? പുലി പതുങ്ങിയാൽ കണ്ണുമാത്രമേ കാണാൻ പറ്റൂ. കാണുന്നുണ്ടോ?

1: (പേടിച്ച് പിന്നോട്ട് മാറി) പുലി തന്നെ. എത്ര ദിവസമായിട്ട് ഞാൻ പറയുന്നു. എത്രദിവസമായി എല്ലാവരും വടിയും പിടിച്ച് നടക്കുന്നു? ഇനി എത്രനാൾ നടക്കും?

2 : അവിടെ ഒന്നും കാണുന്നില്ല. കണ്ണുപോയിട്ട് ഒരു നിഴലുപോലുമില്ല. വെറുതേ നിങ്ങൾ മനുഷ്യനെ പേടിപ്പിക്കരുത്.

3 : (എല്ലാവരോടുമായി) ഞാൻ എന്റെ തോക്ക് എടുത്തോണ്ടുവരാം .

2 : അതിനു നിങ്ങൾക്ക് ഉന്നം പിടിക്കാനറിയാമോ?

4 : വേഗം എടുത്തുകൊണ്ടുവാ. ഞാൻ ഉന്നം പിടിക്കുന്ന കാര്യം ഏറ്റു.

(മൂന്നാമൻ പോകുന്നു. എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കുന്നു. മൂന്നാമൻ താളത്തില്‍ തോക്കുമായി വരുന്നു. ഒരോരുത്തരും തോക്കുവാങ്ങി പരിശോധിച്ച് ഉന്നം പിടിക്കുന്നു നോക്കുന്നു. ഒന്നാമന്‍ തോക്കുമായി മുന്നോട്ടു പോയതും, പുലിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു. അയാൾ പേടിച്ച് പിന്നിലേക്ക് തന്നെ വരുന്നു. എല്ലാവരും അയാളുടെ ചുറ്റിലും നിൽക്കുന്നു.)

1 : ഈ പുലിയെ പിടിക്കാൻ ഈ തോക്കു പോരാ. അടുത്ത വല്ല വഴിയും നോക്കണം.

( ഏല്ലാവരും പലയിടങ്ങളിലായി ഇരിക്കുന്നു. വെളിച്ചം മങ്ങുന്നു.)

"പുലി വരുന്നേയ് .....

പേടിക്കേണ്ട പേടിക്കേണ്ട

പിടിക്കും ഞങ്ങൾ

പുലി വാലെങ്കിലും

പിടിക്കും ഞങ്ങൾ..”

(ക്രമേണ വെളിച്ചം പരക്കുമ്പോള്‍ സ്പോട്ട് ലൈറ്റില്‍ ജനപ്രതിനിധി )

ജന: ഭായിയോം ബഹനോം, ക്യാ ബാത് ഹൈ!

(കടന്നു വന്ന്) ആരാണ് ആദ്യം പുലിയെ കണ്ടത്? ഒരാഴ്ചയായി ഞാനും പേടിച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടില്ല. എത്രയും വേഗം പിടിക്കാൻ കേന്ദ്രത്തോട് ആവശ്യപ്പെടാം.

1: അതുവരെ ആരെയും പുലി പിടിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടോ?

2 : പുലി അതുവരെ അവധിയിൽ പ്രവേശിച്ചുകൊള്ളും.

3 : ആരെ പിടിച്ചിട്ടാണെങ്കിലും ഇവിടെ പേടിക്കാതെ പുറത്തിറങ്ങാനാവുന്നവിധം കാര്യങ്ങൾ നേരെയാവണം.

4 : ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങിയാൽ ചിലപ്പോൾ പുലിയെ ജീവനോടെ പിടിക്കാൻ പറ്റില്ല.

2 : വേൽമുരുഗനാശാനെ വിളിക്കാം. അയാളാകുമ്പോൾ ഏതു കാട്ടുമൃഗത്തിനെയും തളക്കും!

ജന: ശരി ശരി . വേൽമുരുഗൻജി എങ്കിൽ വേൽമുരുഗൻജി. ഞാൻ കേന്ദ്രത്തിനോട് പറയാം.

1 : ഈ കേന്ദ്രമില്ലാതെ ഒന്നും നടക്കില്ല.

2: വേഗം നടക്കാവുന്ന കാര്യം. ദാ.. എല്ലാം നേരെയാക്കും.. ഇപ്പം ശരിയാക്കിത്തരാം എന്നുപറയുന്നയാളെ വിളിക്കാം.

3 : അദ്ദേഹമിപ്പോൾ സ്ഥലത്തില്ലല്ലോ! സർവ്വീസിൽനിന്നും പിരിഞ്ഞു പോയില്ലേ?

4 : നമുക്ക് വരുത്താം. ചിലവ് കൊടുക്കണം.

1 : അതാണ് നല്ലത്. ആ വഴിക്ക് ശ്രമിക്കാം. ബാക്കി കാര്യം അയാൾ നോക്കുമല്ലോ!

ജന: ശരി.. ശരി.. നിങ്ങൾ പിടിച്ചോളൂ. ജീവനോടെ പിടിക്കുന്നതാവും നല്ലത്. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഏറ്റുമുട്ടലിൽ പറ്റിയതായി പറയേണ്ടിവരും! അത് ഞാൻ കൈകാര്യം ചെയ്‌തോളാം. ആരെങ്കിലും ഒരാള്‍ക്കു് ഇത്തിരി പരിക്ക് ഉണ്ടാക്കാം. അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞപോലെ (പോകുന്നു)

1 : (മൊബൈലിൽനിന്നും മുരുകനെ വിളിക്കുന്നു.) ഹലോ.. ഹലോ..

( എല്ലാവരോടുമായി) കിട്ടി!

(സംസാരിക്കുന്നു. എല്ലാവരും കാതോർക്കുന്നു) . അത്യാവശ്യ്ം വന്നേ പറ്റൂ..

ങ്ങാ.. ങ്ങാ.. ഒന്നു ശ്രമിക്കൂ. ഞങ്ങൾ കാത്തിരിക്കാം.

ഓക്കേ ..ഓക്കേ . (ഫോൺ പോക്കറ്റിലിടുന്നു)

(എല്ലാവരോടും) ഒരുവിധം സമ്മതിപ്പിച്ചു.

(പുലിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു. എല്ലാവരുന്ന ഞെട്ടുന്നു.വെളിച്ചം കുറയുന്നു.)

(എല്ലാവരും ഓരോരോ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നു. മുരുകന്‍ വരുന്നു. കൈയ്യിൽ ഒരു വലിയ വില്ല്. അതിനൊത്ത ഒരു അമ്പ് തോളിൽ വച്ച് കൂടെ സഹായി നടക്കുന്നു. സ്റ്റേജിന്റെ പലഭാഗങ്ങളിൽ പോയി (പാട്ടിനൊപ്പം) നിൽക്കുന്നു.)

സടകുടഞ്ഞു ചാടിവീണു ധീരനാം പ്രതാപി ഞാൻ

വിടില്ലിന്ന് പുലിയല്ല കടുവയായാലും ശരി

തടയരുത്...വിടില്ല ഞാൻ..വില്ലുകുലക്കുമിന്നു ഞാൻ

സടകുടഞ്ഞു ചാടിവന്ന ധീരനാം പ്രതാപി ഞാൻ.

മുരുകന്‍: (ഓരോരുത്തരോടായി)എവിടെ പുലി! വേഗം കൊണ്ടുവന്ന് ഈ വില്ലിനു മുമ്പില്‍ നിർത്തൂ.. ഉടനേ .. നോ.. ടൈം..

2 : കൊണ്ടുവന്നു നിർത്താൻ ഇതെന്താ ഇലക്ഷനോ !

4 : നേരെ വന്നു നിന്നാൽ നമ്മടെ തോക്ക് വെടിപൊട്ടിച്ചേനെ. അങ്ങയുടെ ഈ അപാര സാന്നിധ്യം ആവശ്യമായി വരില്ലായിരുന്നു!

മുരുകന്‍ :എനിക്കിപ്പോൾ ത്തന്നെ പുലിയെപ്പിടിക്കണം. എന്റെ കൈ തരിക്കുന്നു. (സഹായി ഓടിവന്ന് അമ്പ് കൊടുക്കുന്നു. മൂന്നാലുതവണ അതുയർത്തി താഴ്ത്തി സ്വന്തം മസ്സില്‍ പരിശോധിക്കുന്നു)

1 : ഇങ്ങനെ കുന്തവും പിടിച്ചിനിന്നാൽ കാര്യം നടക്കില്ല. ഒരു ക്ലൂ തരാം. അങ്ങോട്ട് നോക്കിക്കേ. ശരിക്കു നോക്കണം... അവിടെനിന്നുമാണ് പുലി ദിവസവും ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നത്. രാത്രി കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നതും കണ്ടവരുണ്ട്.

സഹാ: (സഹായി മീശ ചുരുട്ടുന്നു) ആശാന് പുല്ലാണ് പുലി.

2 : നിങ്ങൾ തയ്യാറായി തന്നെ നിൽക്കുക. പുലി വരുന്നതും അമ്പ് കുലക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ വേൽ എറിഞ്ഞോ. മലക്കം മറിഞ്ഞോ...എന്തായാലും പുലിയെ പിടിക്കണം.

3 : സമയം കളയാതെ വേണ്ട സെറ്റപ്പുകൾ ചെയ്യൂ.

മുരുകന്‍: Who will take the responsibility ?

3 : അതൊക്കെ തന്നെ ചെയ്യണം.

മുരുകന്‍: അറ്റകൈയ്ക്ക് അമ്പ് എയ്ത് കൊല്ലേണ്ടിവരും. You know. That is the point, legal problem. Dont worry. (ചിരിക്കുന്നു ) . ഇപ്പ ശരിയാക്കാം.

1 : അല്ലാതെങ്ങിനെ പിടിക്കും? ജീവനോടെ പിടിച്ചാൽ no problem.

മുരുകന്‍ : One more idea. Safe ആയിരിക്കും. ഒരു പുലി trap വക്കാം. By the by ഒരാടിനെ കിട്ടുമോ? I mean ബക്കരാ. പുലിയെ പിടിച്ചുകഴിഞ്ഞു നമ്മുക്ക് തിരിച്ചു കൊടുക്കാം.

1 : എന്താനെന്നുവച്ചാൽ വേഗം ചെയ്തോ. നാളെ സ്കൂൾ തുറക്കും. കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളിൽ പോവാനുള്ളതാണ്.

മുരുകന്‍ : My dear ശിങ്കി ...നമ്മുടെ കൂട് കൊണ്ടുവരൂ. Do one thing.. രണ്ടുപേർ ഹെല്പ് ചെയ്യണം. (ചുറ്റും നോക്കി) ദാ ...നമുക്ക് അത് കൊണ്ടു വന്ന് അവിടെ വക്കണം.

2 : അപ്പോൾ ഈ അമ്പും വില്ലും?

മുരുകന്‍: Silly people. Don’t worry. I will use it. കൂട് അവിടെ വച്ചതിനുശേഷം രാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ aim ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കും. ശിങ്കി ...don’t sleep today.

ശിങ്കിടി : No sir. ഞാനുറങ്ങിയാലും ആശാനുറങ്ങില്ല.

മുരുകന്‍: Listen! പുലി കൂടിനടുത്തെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ ആടിനെ അമ്പ് എയ്യും. ആട് കരയും. ആടിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് പുലി കൂട്ടിൽ ചാടി വീഴും.

Understand?

Immediately നമ്മൾ കൂടു പൂട്ടുന്നു.

പുലി വീഴുന്നു---- കൂടു പൂട്ടുന്നു

പുലി വീഴുന്നു----

1,2,3,4: ( ഒരുമിച്ച്) .....കൂടു പൂട്ടുന്നു

മുരുകന്‍: കൂടു പൂട്ടുന്നു. That is the point.

ശിങ്കിടി: അതാണ്. What an Idea Sir ji.. പുലിയാണ് Boss. അപാര ബുദ്ധിയാ ആശാന്.

മുരുകന്‍ : നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്ന് ഒതുങ്ങി നിൽക്കണം. Do one thing ..ശിങ്കി..നിങ്ങൾ വേഗം പോയി കൂടു കൊണ്ടുവരൂ. (എല്ലാവരും പോകുന്നു. കൂടു കൊണ്ടുവരുന്നു) (കൂട് നോക്കുന്നു.) ശരി. അവിടെ കൊണ്ടു പോയി വച്ചോളൂ.

( മുരുകനും ശിങ്കിടിയും കൂടി വില്ല് ഒരു പൊസിഷനിൽ വക്കുന്നു. ശിങ്കി പ്രത്യേക പോസിൽ അമ്പ് പിടിച്ച് മുരുകന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്നു. എല്ലാവരും മുരുകന്റെ പുറകില്‍. വെളിച്ചം മങ്ങുന്നു.)

(വെളിച്ചം വരുമ്പോള്‍ spot light ല്‍ മുരുകനും ശിങ്കിടിയും. തുടര്‍ന്ന് പുലിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു.)

ശിങ്കി : ( പേടിച്ച് പിന്നിലേക്കു നീങ്ങി ) ആശാനേ അമ്പ്.

(വെളിച്ചം വില്ലില്‍ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. )

മുരുകന്‍: നീ തന്നെ എയ്യടാ . എന്റെ കൈ വിറക്കുന്നുണ്ടോന്നൊരു സംശയം.

ശിങ്കി: ആശാന്റെ ഒരു കാര്യം. (പേടിച്ച് പതുക്കെ അമ്പ് എടുക്കുന്നു. എയ്യുന്നു ആടിന്റെ കരച്ചിൽ. കൂട് അടയുന്ന ശബ്ദം).

1,2,3,4: (എല്ലാവരും കൂടി) വീണു...ആശാനെ വീണു. കൂട്ടിൽത്തന്നെ വീണു.

മുരുകന്‍: : (വില്ലിൽ തടവി അഭിമാനത്തോടെ ) നിങ്ങള്‍ ധൈര്യമായി കൂടിനടുത്തുപോയി നോക്കൂ. an excellent operation.

ശിങ്കി: What a perfection Sir ji.. കിടിലന്‍ timing.

മുരുകന്‍: OK..OK.. നിങ്ങൾ പോയി കൂട് ഇവിടെ കൊണ്ടുവരൂ. സൂക്ഷിച്ച്.. പുലിയാണ്.. ഞാന്‍ ഇവിടെ ജീവനോടെ നില്ക്കുന്നു. അത്യാവശ്യം വന്നാൽ ഞാൻ അടുത്ത അമ്പ് പുലിയുടെ നേരെ തൊടുക്കാം. Understand ?

(ശിങ്കി ഓടി മുരുകന്റെ പുറകിലെത്തി നില്ക്കുന്നു. മുരുകനും ശിങ്കിടിയും അമ്പും വില്ലും പിടിച്ച് തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു. ബാക്കി എല്ലാവരും കൂടി കൂട് തള്ളിക്കൊണ്ടുവരുന്നു. പുലിയുടെ മുറുമുറുപ്പ് കേൾക്കാം. എല്ലാവരും കൂടിനുചുറ്റും നിൽക്കുന്നു. എന്തിനും തയ്യാറായി മുരുകനും ശിങ്കിടിയും.)

(വെളിച്ചം വരുമ്പോള്‍ spot ലൈറ്റിൽ പുലിക്കൂടും മുരുകനും.)

ഒന്നാമന്‍ : ഈ പുലിയെ ഞാൻ തന്നെ പിടിക്കാം.

2,3,4: (പേടിച്ചു് ) വേണ്ടാ.. പുലിയാണ്.

(ഒന്നാമന്‍ കൂട്ടിൽ കൈയ്യിട്ട് പുലിയെ പിടിക്കാന്‍ പോകുന്നു. എല്ലാവരും സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ പുലിയുടെ മുരൾച്ച പൂച്ചയുടേതായിമാറുന്നു. ഒന്നാമൻ കൂട്ടില്‍ നിന്നും ഒരു പൂച്ചയെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു. എല്ലാവരും അതുനോക്കി നിൽക്കുമ്പോള്‍ വെളിച്ചം മങ്ങുന്നു.

ഒരു മര്‍ജ്ജാരന്‍ വനഭുവിരാത്രി

യിലിവിടെകൂടി നടക്കും നേരം

സരസാവന്നൊരു വലയില്‍ ചാടി ..

സരസാചെന്നൊരു കൂട്ടില്‍ ചാടി ..

ചാടി .. ചാടി.. . കൂട്ടില്‍ കുടുങ്ങി..

അലമുറയിട്ടു .. ങ്ങ്യാ വൂ .. ങ്ങ്യാ വൂ

(വീണ്ടും സ്പോട്ട് ലൈറ്റ് വരുമ്പോള്‍ അദ്യം കണ്ട തലത്തില്‍ ഒന്നാമന്‍ സ്വപ്നത്തിന്റെ രണ്ടാംയാമത്തില്‍ കടന്ന് പൂച്ചപ്പുലി... പൂച്ചപ്പുലി എന്ന് വിളിച്ച് ഉറക്കത്തില്‍ പൊട്ടിചിരിക്കുന്നു.)

............... കര്‍ട്ടന്‍ ............

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

നാടകം

"കള്ളൻ"

രചന: പി. വിശ്വനാഥൻ

കഥാപാത്രങ്ങൾ.

1. കാടിന്റെ പുത്രൻ (പുരുഷൻ)

2.കാട് (സ്ത്രീ കഥാപാത്രം)

3. കോറസ് (1,2,3,4)

സീൻ..1

( ഒരു ഫുട്ബാൾ മത്സരത്തിന്റെ പ്രതീതി ഉളവാക്കുന്ന സംഗീതം. കർട്ടൻ ഉയരുമ്പോൾ രംഗത്ത് ആസ്വദിച്ച് ഫുട്ബോൾ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കഥാപാത്രം. വെളിച്ചം ക്രമേണ കൂടുന്നു. കളിയുടെ ലഹരിയിൽ ബോൾ കയ്യിലെടുത്ത് പല ദിശകളിലേക്ക് ചൂണ്ടി എറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു).

(ഒന്നാമത്തെ ദിശയിലേക്ക് എറിയുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ആഭാഗത്തുനിന്നും ഒരാൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. സൗകര്യാർത്ഥം നമുക്ക് കോറസ് 1 എന്ന് വിളിക്കാം.)

കോറസ്1.. അരുത്. അത് ഞങ്ങൾ ചെയ്‌തോളാം

(രണ്ടാമത്തെ ദിശയിലേക്ക് എറിയുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ആഭാഗത്തുനിന്നും ഒരാൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. സൗകര്യാർത്ഥം നമുക്ക് കോറസ് 2എന്ന് 2വിളിക്കാം. )

കോറസ്2.. നീയാര്.. ഈ കളി ഞങ്ങൾ കളിച്ചോളാം

(മൂന്നാമത്തെ ദിശയിലേക്ക് എറിയുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ആഭാഗത്തുനിന്നും ഒരാൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. സൗകര്യാർത്ഥം നമുക്ക് കോറസ് 3എന്ന് വിളിക്കാം.)

കോറസ്3. ഈ ഗോളം ഞങ്ങൾ തിരിച്ചോളാം

(നാലാമത്തെ ദിശയിലേക്ക് എറിയുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ആഭാഗത്തുനിന്നും ഒരാൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. സൗകര്യാർത്ഥം നമുക്ക് കോറസ് 4 എന്ന് വിളിക്കാം.)

കോറസ്4: നീ അത് ഉപേക്ഷിച്ചു നിന്റെ വഴിക്കു പോകുക.

(കളിക്കാരൻ പകച്ച് നാലുപാടും നോക്കുന്നു.)

കോറസ് 1,2,3,4: ( ഒന്നിച്ച് ) അതാണ് നിനക്ക് നല്ല.

(ബോൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു പരിഭവിച്ചുനിൽക്കുന്ന കളിക്കാരനിൽ നിന്നും കോറസ്, സംഘം ചേർന്ന് ബോൾ പിടിച്ചുവാങ്ങുന്നു. അവർക്ക് നടുവിൽ ബോളിനായി യാചിക്കുന്ന കളിക്കാരൻ. ക്രമേണ വെളിച്ചം മങ്ങുന്നു.)

സീൻ 2

(കാട്. കാട്ടാറിന്റെയും കിളികളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും ശബ്‌ദം കേൾക്കാം. വെളിച്ചം മെല്ലെ പരക്കുന്നു.വേദിയിൽ ഗാനം കേള്‍ക്കാം)

കാടെന്റെയല്ലേ.. കാട്ടരുവിയുമല്ലേ... കാട്ടുമരങ്ങളുമല്ലേ...

ഞങ്ങടേതല്ലേ... ഞങ്ങടേതല്ലേ...ഞങ്ങടേതല്ലേ...

ആരു ഞങ്ങൾ... ആരെന്നു ചൊല്ക... വെന്തു പശിക്കും കിടാങ്ങളല്ലേ

ദൈവോ.. എന്നുടയോനെ....

കാക്കണേ നാട്ടു കൂട്ടോരിൽ നിന്നും...

(സ്ത്രീ കഥാപാത്രം മരങ്ങളുടെ ഇടയിലൂടെ പ്രവേശിക്കുമെന്നു.)

സ്ത്രീ.. ( ആരെയോ വിളിക്കുന്നു) പൂയ്യ്‌.. പൂയ്യ്‌..

(സ്വഗതം) കാട്ടിലൊന്നുമില്ല.. തേനില്ല..പൂവില്ല.. കായില്ല..കിഴങ്ങില്ല

( ദൂരെ നിന്നും പുരുഷ കഥാപാത്രം പ്രവേശിക്കുന്നു. കാട്ടിലൂടെ അലഞ്ഞു വരുന്ന പ്രതീതി. കൈയ്യിൽ ഒരു മുളവടിയും വഴി നോക്കി നടക്കുവാൻ കരുതിയിട്ടുണ്ട് )

പുരുഷൻ.. . കാട് ഇപ്പോൾ യജമാൻമാരുടെ ഒക്കത്താ.. മാനിനെയും മുയലിനേയും ഒന്നും നമുക്ക് പിടിക്കാ പറ്റില്ല... പോലീസ് പിടിച്ചു കൊണ്ടു പോകും..

സ്ത്രീ... ( ദയനീയമായി) കുട്ട്യോൾക്ക് വിശക്കുണൂ. എന്തേലും കൊണ്ടു വായോ. അല്ലേ.. വിശന്നു വിശന്നവർ ശത്തു പോവും. എന്തേലും പറിച്ചോണ്ടെങ്കിലും ബാ മനുഷ്യാ...

പുരുഷൻ.. അരുവിയെല്ലാം അഴുക്കായി. വെള്ളം പോലും കിട്ടാതായി.

സ്ത്രീ.. നിങ്ങാ എവിടേങ്കിലും പോയി നോക്കീട്ടു ബാന്നേ ..

പുരുഷൻ.. ( എന്തോ ഓർത്തിട്ടെന്നപോലെ) അങ്ങു ദൂരെയൊരു ദിക്കൊണ്ട്. എല്ലാവരും നല്ല കുപ്പായമിട്ടാ നടപ്പ് . രസോള്ള ശാപ്പാട് കടേൽ കിട്ടും . പക്ഷേ തിന്നണേൽ കാശും കുപ്പായോം വേണം. ഇതൊന്നും പോരാ.. കൂകി വിളിക്കും.

സ്ത്രീ.. വിശപ്പിന് തിന്നാനും കാശൊ..തിണ്ണനുള്ളൊത് കൂട്ടി വെച്ചിരിക്കണോ....നിങ്ങളുപോയി ചോയ്ച്ചു ബാ.. തരൂന്നേ .

പുരുഷൻ.. ഓരൊക്കെ യജമാമാരാ.. ഈ വേഷം കണ്ടാൽ ഓടിക്കും. തല്ലുകേം സെയ്യും.

സ്ത്രീ.. വെശന്നിട്ടല്ലേ തരൂന്ന് .. കിടാക്കൾക്കാണെന്നു പറഞ്ഞാ തരും. പോയിട്ടു വേഗം ബാ

( കുറേ ആലോചിച്ച ശേഷം പുരുഷൻ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മെല്ലെ പോകുന്നു. സ്ത്രീ പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുന്നു. പിന്നണിയിൽയിൽ നിന്ന് കവിത)

കാടിന്റെ ശബ്ദം.... കാട്ടാറിന്റെ ശബ്ദം..നേരിന്റെ ശബ്ദം

നീരിന്റെ ശബ്ദം.. കണ്ണീരിന്റെ ശബ്ദം... കണ്ണീരിന്റെ ശബ്ദം

കേക്കണോ...കേക്കണോ നാട്ടാരെ

സീൻ 3

(ഒരു നഗരം. തിരക്കിന് യോജിച്ച വാഹനങ്ങളുടെയും മറ്റും ശബ്ദം കേൾക്കാം. തിരക്കുപിടിച്ച് ആൾക്കാർ നടക്കുന്നു. യാത്ര ചെയ്യുന്നു. പരസ്പരം പരിചയം പുതുക്കുന്നു. വെളിച്ചം ക്രമേണ കുറയുന്നു.

ഇപ്പോൾ രാത്രിയായ പ്രതീതി. രാത്രിക്കു യോജിച്ച ശബ്ദം. ഒരു അടഞ്ഞ കട കാണാം. ചെറിയ വെളിച്ചം വരുമ്പോൾ പുരുഷൻ മെല്ലെ മെല്ലെ പ്രവേശിക്കുന്നു. സസൂക്ഷ്മം കടയെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. തുടർന്ന് എവിടെയോ പോയി ഒരു പാര കൊണ്ടുവരുന്നു.പതുങ്ങി പതുങ്ങി കടയുടെ ഒരു ഭാഗം തുരക്കുന്നു. അകത്തു കടക്കുന്നു. രാത്രി ശബ്ദത്തോടൊപ്പം വെളിച്ചം ആവശ്യത്തിന് ആകാം. കടയ്ക്കുള്ളിലെ സാധനങ്ങൾ കണ്ട് അതിശയിക്കുന്നു. കുറച്ച് എടുത്ത് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നു. വെള്ളം കുടിക്കുന്നു. പതിയെ ചില സാധനങ്ങൾ എടുത്ത് സ്വരൂപിച്ചു വെക്കുന്നു. ഒരു ചാക്കിൽ അവയെല്ലാം ഒതുക്കി കടയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുന്നു. പതുങ്ങി പതുങ്ങി നടന്നു പോകുന്നു. വെളിച്ചം കുറയുന്നു.)

സീൻ 4

(നഗരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം. വെളിച്ചം ക്രമേണ കൂടുമ്പോൾ ഒരാൾക്കൂട്ടം കാണാം. )

കോറസ്1. ഇന്നലെ രാത്രി ആരോ കട കുത്തിതുറന്നു മോഷണം നടത്തിയിരിക്കുന്നു.

കോറസ്2. എന്തൊക്കെ കളവുപോയി.

കോറസ്3. ആൾക്കാരെ പറ്റിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ, പോട്ടെ. കുറേയൊക്കെ നേരുള്ള കള്ളൻ കൊണ്ടു പോകട്ടെ.

കോറസ്4.അങ്ങനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല . അവനെ നമുക്ക് കയ്യോടെ പിടിക്കണം.

കോറസ്1.അവന് ശരിക്കൊരു പണി കൊടുക്കണം.

കോറസ്2.ഇനി മേലാൽ വരുന്ന കള്ളന്മാർക്ക് ഇതൊരു താക്കീത് ആകണം.

കോറസ്3.ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. കിട്ടിയാൽ അവനെ നമുക്ക് കവലയിൽ കെട്ടിയിടണം.

കോറസ്4.അവനെ നമ്മൾ തെരുവിലൂടെ നടത്തണം. ചെണ്ടകൊട്ടണം.

എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് : നമുക്ക് അവനെ തിരയാം.

(എല്ലാവരും പലവഴിക്ക് തിരച്ചിൽ നടത്താൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. പല വശങ്ങളിലേക്ക് പിരിഞ്ഞു പോകുന്നു. വെളിച്ചം മങ്ങുന്നു. വീണ്ടും വെളിച്ചം വരുമ്പോൾ കോറസ് ഓരോരുത്തരായി പ്രവേശിക്കുന്നു.)

സീൻ 5

കോറസ്1. കള്ളനൊരുത്തനെ കിട്ടിയേ..

കോറസ്2.കള്ളനെ പിടിച്ചേ..

കോറസ്3.തൊണ്ടിയും കിട്ടിയേ...

കോറസ്4.കള്ളം പറയുന്ന പെരുംകള്ളനാണെ..

കോറസ് 3: കൊണ്ട് വാ അവനെ. നമുക്ക് നോക്കാം

(കോറസ് 1 പോകുന്നു. കള്ളനെ കെട്ടി മർദ്ദിച്ച് കൊണ്ടുവരുന്നു. എല്ലാവരും ചേർന്ന് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു)

കോറസ്1. നീ കട്ടോ

കള്ളൻ. എനിക്ക് വിശക്കുന്നു.

കോറസ്2: നീ കട്ടോടാ

കള്ളൻ. എന്റെ കാടിനു വിശക്കുന്നു

കോറസ്3.നീ എന്തിനാടാ കട്ടത്

കള്ളൻ. എന്റെ കുട്ടികൾക്ക് വിശക്കുന്നു

കോറസ്4. നീ കട്ടൂ

കള്ളൻ.. ഞങ്ങൾക്ക് വിശക്കുന്നു

( എല്ലാവരും വിരൽ കള്ളന്റെ നേരെ ചൂണ്ടി നിൽക്കുന്നു. നിശബ്ദത. കള്ളൻ മുന്നോട്ട് മെല്ലെ നടക്കുന്നു. ഒരു ഗാനം കേൾക്കുന്നു)

കാടിന്റെ മക്കൾ ഞങ്ങൾ... കണ്ണീരിന്റെ മക്കൾ ഞങ്ങൾ

കരയുന്നൊരു മക്കൾ ഞങ്ങൾ. വിശപ്പിന്റെ മക്കൾ ഞങ്ങൾ

കാക്കേണ്ട ഞങ്ങളെ...കാക്കേണ്ട ഞങ്ങളെ...

കാരുണ്യം കാട്ടാമല്ലോ....കാരുണ്യം കാട്ടാമല്ലോ....കാരുണ്യം കാട്ടാമല്ലോ

(പിന്നിലൂടെ സാവധാനം സ്ത്രീ കഥാപാത്രം കടന്നുവരുന്നു.)

സ്ത്രീ. (ദേഷ്യത്തോടെ കൈചൂണ്ടി )നിങ്ങളെന്റെ മകനെയെന്തിന് ബന്ധിച്ചു.

(ദുഖത്തോടെ തലയ്ക്കു കൈവെച്ച് ) നിങ്ങളെന്റെ വിശപ്പിനെതിനു വിലപേശി.

(കോറസ് എല്ലാവരും കുറ്റബോധത്തോടെ മെല്ലെ മെല്ലെ തല കുനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. വെളിച്ചം മങ്ങുന്നു.)

... കർട്ടൻ...

ഡിസംബർ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2018-11-27T09:25:00.001+05:30

കളവ്

ഇന്നലെയുദ്വേഗത്തിന്‍
മുള്‍മുനത്തലപ്പില്‍ നാം
നിന്നതു നേരെന്നാലു-
മാക്കഥാ ശേഷം വേണ്ട!

ഉത്തരാധുനികമി-
ക്കാലത്തു പരിണാമ-
ഗുപ്തിയേ മിഥ്യ, ശ്ളഥ
ചിത്ര വേഗമേ തഥ്യ.

കഥയെപ്പുതുകഥയാല്‍,പ്ര-
ണയത്തെപ്പുത്തന്‍
പ്രേമ വര്‍ണത്താല്‍ മായ്ച്ചു
പോകലേയിന്നിന്‍ നീതി

നാളേക്കു ചിരിക്കുന്ന പൂ-
വാവാനട വച്ചു രാക്കി-
നാക്കളെക്കാക്കേണ്ടൊ-
ക്കെയിന്നൊടുങ്ങണം

ഓരോരോ ദിനമോരോ
ജന്മമൊന്നിനും ഭൂത
ഭാവിയാല്‍ കൊളുത്തിട്ടു
വേണ്ടിനി തുടര്‍ച്ചകള്‍

ഹാ! പറന്നകലുന്നൊ-
രപ്പൂപ്പന്‍ താടിക്കൊപ്പം
ജീവിതം! (കവിതയി-
തെന്തൊരു കളവാടോ!)

രാജ്ഘട്ട്

ആദ്യമെത്തുമ്പോൾ കാലം
ശൈത്യം; തണുപ്പിന്റെ
കുത്ത,ലസ്ഥിയിൽ വരെ-
യെത്തവേ, പകുതിയും നഗ്‌ന-
നായവൻ, ഫക്കീർ
ഓർമ്മയിൽ ചിരിയായീ!

രണ്ടരപ്പതിറ്റാണ്ടിനുള്ളിൽ
വന്നില്ലാ പിന്നെ; ദില്ലിയിൽ
ഇടയ്ക്കിടെ വന്നിട്ടും ,
ഫക്കീറിന്റെ വഴികൾ പണ്ടേക്കാളും
മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞിട്ടും.

കടുത്ത ചൂടിൽ വീണ്ടും
പൊരിഞ്ഞെത്തുമ്പോൾ
തണൽ ചൂടിയ മരക്കൂട്ട-
ത്തടത്തിൽ; 'വൃക്ഷങ്ങളെ,
വിഗ്രഹങ്ങളെയല്ല പൂജ ചെയ്യുക'(1)
എന്നു ചിരിയായ്, ഗുജറാത്തി ബനിയാ
നിൽക്കുന്നുണ്ട്!.

ഭൂമിയെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു
നടന്ന സന്യാസിയ്ക്കു, ചുടല-
ക്കളത്തിലും കല്ലിനാൽ ശിൽപ്പം(2)
തീർത്തു നാം പ്രതികാരം ചെയ്കേ,
'കല്ലിലും കരുണയെ തീർപ്പതാണെടോ
കർമ്മം', ചിരിച്ചോ ഫക്കീർ വീണ്ടും!

വിഷവായുവിലേക്ക് നേർത്തിറങ്ങു-
ന്നുണ്ടാത്‌മ ശുദ്ധിയിൽ വിരിയുന്ന
പ്രാർത്ഥനാലാപം, ഹിംസാക്രോശ ഭ്രാന്തി-
ലേക്കെത്താനുഴറുന്നനാഥമാം വാക്കിന്റെ
തെളിച്ചം; ഞാൻ മാത്ര നേരത്തേ-
ക്കനാസക്തി(3)യിൽ ലയിച്ചുവോ!

രാജ്ഘട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ
മൗനിയാവുന്നൂ; 'സത്യം തന്നെടോ
ദൈവം'(4 ), തല തിരിച്ചിട്ടെൻ സന്ദേഹ
ചിത്തത്തെ ശിക്ഷിക്കുന്നൂ!
'എത്ര വൈരുധ്യങ്ങൾ നിൻ വാക്കിൽ !(5)'
ഞാൻ കുതറുമ്പോൾ
'വൈരുധ്യമല്ലോ മൊത്തം ജീവിതം'
ചിരിപ്പൂ നീ!

രാജ്ഘട്ടിലൊരു മാത്ര
തല ഞാൻ കുനിക്കുന്നൂ!
------------------------------------------------------------------------------------------------------
1. 'വൃക്ഷങ്ങൾക്ക് ദൗർലഭ്യമുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് , പ്രത്യേകിച്ചും വൃക്ഷാരാധന വളരെയധികം സാമ്പത്തിക പ്രസക്തി ഉള്ളതായിത്തീരുന്നു'

2. രാജ്ഘട്ടിൽ 2017 ലാണ് ഗാന്ധിയ്ക്ക് ഒരു പ്രതിമ ഉയർന്നത്

3 'അനാസക്തിയോഗം'- ഗാന്ധിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട തത്വം

4. 'ദൈവമാണ് സത്യം' എന്ന വാചകം തിരിച്ചിടുമ്പോൾ, സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കാനും സത്യസന്ധമായി ജീവിക്കാനുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം മത ഗ്രൻഥങ്ങളിൽ നിന്ന് ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും മനസ്സാക്ഷിയിലേക്ക് മാറ്റി വയ്ക്കുന്നു ഗാന്ധി . ആസ്തികനും നാസ്തികനും ഇവിടെ രക്ഷപ്പെടുക വയ്യ!

5. 'ഗാന്ധിയൻ വൈരുധ്യങ്ങളെ' സാഹചര്യങ്ങളും ഫലശ്രുതിയുമായി കൂട്ടിവായിക്കാതെ ഗാന്ധിയെ മനസ്സിലാക്കുക വയ്യ

കടലിലേക്ക്

ചുഴികളാഴത്തില്‍ വലി-
ച്ചെടുക്കുവാന്‍ വിടാതെ,യാ-
റ്റിലേക്കിറങ്ങാതാത്തണു-
പ്പനുഭവിക്കണം

ഒരു കുന്നും കേറാത-
തിന്‍റെ മോളിലെ
പ്രചണ്ഡ വാതത്തില്‍
ഇളകിയാടണം

ഒരു കിളിയായി-
ക്കുറുകാതങ്ങനെ
കിനാപ്പറക്കലിന്‍
വിഹഗ വീക്ഷണം,
ഒരു മീനായ് വല-
ക്കുരുക്കിലാകാതെ
ജല സമൃദ്ധിയില്‍
പുളച്ചു നീന്തണം.

അണിയില്‍ ചേരുന്ന
സഖാവിനാല്‍ മുറി-
ഞ്ഞുരുകാനായ് ജാഥാ-
മുഖത്തണയാതെ,
നിരത്തു വക്കില്‍ നി-
ന്നൊ,ഴുകിപ്പോകുന്ന
പടയണികള്‍ തന്‍
ലഹരി മോന്തണം.

വിരഹത്തിന്‍ നോവി-
ലുലഞ്ഞു വിങ്ങാതെ
പ്രണയപ്പേമാരി
കടപുഴക്കാതെ,
പ്രണയത്തെ മാത്രം
പ്രണയിച്ചങ്ങനെ
കടലറിയാതെ
തിരയില്‍ മുങ്ങണം.

പറഞ്ഞിട്ടെന്തിനി,
പുഴയിലാഴുന്നൂ
കിളിയായ് മാനത്തു
ചിറകൊടിയുന്നു
കടലിലാഴത്തിലലി-
ഞ്ഞുലഞ്ഞാത്മ-
വ്യഥകളില്‍ ജീവന്‍
തിരയെടുക്കുന്നു!

പ്രവാസം

മലബാര്‍ ഹില്ലില്‍ മെല്ലെ
കാറോട്ടിക്കയറുമ്പോള്‍
നിനവില്‍ നിറയുന്നതാ-
തിര മലക്കേറ്റം.
കൊളാബാ കോസ് വേയിലെ
തിരക്കിലുഴലുമ്പോള്‍
പെരുമ്പാലൂരെക്കൊടിക്കയറ്റം
വെടിക്കെട്ട്...
ഓഫീസുമുറിയേഴാം നിലയില്‍
പുറക്കാഴ്ചമേല്‍ കണ്ണു പതിയവേ
മാവരപ്പാറയ്ക്കുമേല്‍ നിന്നപോല്‍...
മറൈന്‍ഡ്രൈവില്‍
പുലര്‍കാലത്തു നടക്കുമ്പോള്‍
കൈതപ്പൂമണം തിങ്ങും തോട്ടുവക്കിലോ.....

പിഴച്ച കണ്ണേ!
എത്ര വര്‍ഷമായ്
നിറഞ്ഞൊരീ നഗരക്കാഴ്ചയ്ക്കുമേല്‍
തുറന്നുവച്ചിട്ടും നീയിങ്ങനെ.....
______________________________________________

ജി.വിശ്വനാഥൻ

Mobile: 9004490130

നവംബർ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2018-10-24T16:53:00.001+05:30

സെപ്റ്റംബർ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2018-08-27T14:32:00.000+05:30

കല്യാണിയുടെ കടി

" കുട്ടാ നമ്മടെ കല്യാണിക്ക് എന്തോ ഒരു സുഖല്യാത്ത പോലെ " വൈകുന്നേരത്തെ ചായകുടി സമയത്താണ് അമ്മ കുട്ടനോട് പറഞ്ഞത്.

"അവൾ ഒന്നും തിന്നുണൂല്യ. കഴുത്താണെങ്കിൽ ഇടക്കിടെ കുടയുന്നു. മൂക്ക് നന്നായി ഉണങ്ങിയിരിക്കുകയാണ് !"

പശുക്കളുടെ സുഖമില്ലായ്മ മൂക്കിൽ നോക്കിയാലറിയാമെന്നാണ് അമ്മയുടെ കണ്ടുപിടുത്തം. ഒരസുഖവുമില്ലെങ്കിൽ പൈക്കളുടെ മൂക്ക് നന്നായി നനഞ്ഞിരിക്കും. ചെറിയ വയ്യായ്ക ഉണ്ടെങ്കിൽപ്പോലും മൂക്ക് ഉണങ്ങിയിരിക്കുമത്രെ! ഇത് ശരിയാണെന്ന് നാട്ടിലെ ഏക മൃഗവൈദ്യനായ ആപ്പ വൈദ്യനും സമ്മതിച്ചതാണ്.

അമ്മ കുറച്ച് പിണ്ണാക്ക് കലക്കിയ കാടിവെള്ളവുമായി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ചായ പതുക്കെ മൊത്തിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് കുട്ടനും അമ്മയുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.

മുൻവശത്തെ പഞ്ചാര മാവിന്റെ ചുവട്ടിലാണ് അന്ന് കല്യാണിയെ കെട്ടിയിരുന്നത്. ആ മാവിന് പഞ്ചാരമാവെന്ന പേരിട്ടതാരാണാവോ! എന്തായാലും അത് നല്ലവണ്ണം ചേരുമെന്ന് കുട്ടന് തോന്നി. ചെറിയ മാങ്ങയാണെങ്കിലും നല്ല മധുരം. കാമ്പ് കുറച്ചേ ഉള്ളൂവെങ്കിലും പഴുത്താൽ തൊലിക്കുപോലും മധുരമുണ്ട്.

"കുടിക്കെടീ കല്യാണീ"

അമ്മ കാടിപ്പാത്രം കല്യാണിയുടെ മുന്നിൽ വച്ച്, കൈകൊണ്ട് ഇളക്കി കുടിക്കാൻ പറയുകയാണ്. അവളാണെങ്കിൽ നോക്കുന്നുപോലുമില്ല. അമ്മ കുതിർന്ന കുറച്ച് പിണ്ണാക്ക് കൈകൊണ്ട് കോരിയെടുത്ത് കല്യാണിയുടെ വായ്ക്കടുത്ത് വച്ചു നോക്കി. എന്നിട്ടും അവൾക്ക് ഒരു നോട്ടവുമില്ല.

"ഒന്ന് ങ്ട് നോക്കൂ.....കല്യാണി ഒന്നും കഴിക്കുണൂല്യ കുടിക്കുണൂല്യ . എന്തോ വയ്യായ്ക ഉള്ള പോലെ തോന്നുന്നു."

നോക്കൂ വിളി അച്ഛനെയാണ്. തെക്കേ മുറ്റത്ത് ചാണകം പൊടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് അച്ഛൻ. അവധിക്കാലത്ത് ചാണകം ഉണക്കി പൊടിച്ച് ചാക്കിലാക്കി കെട്ടിവെക്കലാണ് അച്ഛന്റെ പ്രധാന പണി. ചേന നടുമ്പോഴും മഴക്കാലത്ത് ഇഞ്ചിക്കും മറ്റ് പച്ചക്കറി കൃഷിക്കുമൊക്കെയായിട്ടാണ് ഇത്. തെക്കേ മുറ്റത്തെ ചാണകക്കൂമ്പാരത്തിനു മുന്നിൽ കുന്തിച്ചിരുന്നുകൊണ്ട് ഒരു മരമുട്ടിയുമായി ഉണങ്ങിയ ചാണകം പൊടിച്ചുകൊണ്ട് അച്ഛൻ എത്ര നേരം വേണമെങ്കിലും ഇരുന്നോളും. അതുകോരി ചാക്കിലാക്കാൻ കുട്ടനെയും ചിലപ്പോൾ സഹായത്തിനായി വിളിക്കാറുണ്ട്. ഉണക്കാനിട്ട ചാണകത്തിൽനിന്നും വിരലിന്റെ വണ്ണമുള്ള വെളുത്ത ചിങ്ങൻ പുഴുക്കളെ കാക്കകൾ കൊത്തിക്കൊണ്ടു പോകുമ്പോൾ കുട്ടന് സങ്കടം വരാറുണ്ട്.

കൈയിലെ ചാണകപ്പൊടിയൊക്കെ ഒന്ന് തട്ടിക്കളഞ്ഞ് അച്ഛൻ എഴുന്നേറ്റു വന്നു. അപ്പോഴേക്കും കല്യാണിയുടെ വെപ്രാളം കുറച്ചുകൂടി കൂടിയിട്ടുണ്ട്. വായിലൂടെ ചെറിയതായി നുരയും പതയും വരുന്നുണ്ട്. അച്ഛനും ചെറിയ പരിഭ്രമം.

"എന്തോ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയതു പോലെയുണ്ടല്ലോ!"

അച്ഛൻ കല്യാണിയുടെ മുഖത്തും താടയി(കഴുത്തിന്റെ താഴ്ഭാഗം) ലുമൊക്കെയൊന്ന് കൈകൊണ്ട് തടവി.

'ന്തായാലും ഒന്ന് കൈയിട്ടുനോക്കാം" അമ്മയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

എല്ലാം കൂടി കണ്ടപ്പോൾ കുട്ടനും സങ്കടം വരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അച്ഛൻ പതിയെ കൈ കല്യാണിയുടെ വായിലേക്കിട്ട് വിരലുകൾ കൊണ്ടൊന്ന് പരതാൻ നോക്കി.

"അയ്യോ....കടിച്ചേ ..." എന്നും പറഞ്ഞ് ഇടത്തെ കയ്യും കൊണ്ട് കല്യാണിയെ ഒറ്റ അടികൊടുത്ത് അച്ഛനൊരു ചാട്ടം. കുട്ടനും അമ്മയും നോക്കുമ്പോഴോ! അച്ഛന്റെ കൈയ്യിന്റെ മുട്ടിനു താഴെ കടിയുടെ ചെറിയൊരു പാട്. കുറേശ്ശെ ചോര കിനിയുന്നുമുണ്ട്.

"ഒന്ന് പോയി ആ ആപ്പയെ കൂട്ടി വരൂ"

ഒരു കപ്പിൽ വെള്ളം കൊണ്ടുവന്ന് അച്ഛന്റെ കൈയിലേക്ക് ഒഴിച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ അമ്മ ധൃതി കൂട്ടി. അപ്പോഴേക്കും കല്യാണിയുടെ അവസ്ഥ കുറേക്കൂടി മോശമായപോലെ കുട്ടനുതോന്നി. തല വല്ലാതെ മുകളിലേക്ക് നീട്ടുന്നു. നാക്കും ഇടക്കിടെ പുറത്തിടുന്നുണ്ട്. അതെല്ലാം കണ്ട് അവന് വല്ലാത്ത വിഷമം വന്നു.

"ഈശ്വരാ പാല് കറക്കാൻ നേരായി. ഒന്ന് വേഗാവട്ടെ" തെക്കേ മുറ്റത്തു കെട്ടിയിരുന്ന മൂരിക്കുട്ടനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കികൊണ്ട് അമ്മ അച്ഛനെ ഒന്നുകൂടി ധൃതി കൂട്ടി.

"കുട്ടാ നീ വരുന്നുണ്ടോ ആപ്പവൈദ്യന്റെ വീട്ടിലേക്ക്?"

അച്ഛൻ തോളിലൊരു തോർത്തുമിട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോൾ കുട്ടനോട് ചോദിച്ചു. 'കല്യാണിയുടെ കാര്യത്തിനല്ലേ!” സന്തോഷത്തോടെ അവൻ അച്ഛന്റെ പിന്നാലെ വേഗം ഓടി. ആ ഓട്ടത്തിനിടയിൽ "ഈശ്വരാ ന്റെ കല്യാണിക്ക് ഒന്നും വരുത്തല്ലേ..." എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഉറുപ്പിക നാണയം ശീവോതിക്കൂട്ടിൽ ഭഗവതിയുടെ ചിത്രത്തിനു മുൻപിൽ ഭക്തിയോടെ അമ്മ വക്കുന്നത് കുട്ടൻ മനസ്സിൽ കണ്ടു. വൈദ്യന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പത്തുപതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കുണ്ടനിടവഴിയിലൂടെ നടക്കണം. വഴിക്ക് വീതി വളരെ കുറവാണ്. മറുവശത്തുനിന്നും ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് മുട്ടിയുരുമ്മിയെ പോവാൻ കഴിയൂ. വരുന്നത് പോത്തോ പശുവോ ആണെകിൽ പിന്നാക്കം നടന്ന് ആരുടെയെങ്കിലും തൊടിയിലേക്ക് കയറിനിൽക്കേണ്ടി വരും. മഴക്കാലത്ത് മുട്ടിന് വെള്ളമുണ്ടാകും ആ വഴി നടക്കുമ്പോൾ!

കല്യാണിയുടെ കാര്യം അത്ര നല്ല പന്തിയല്ല എന്നു തോന്നിയതിനാലാവാം അച്ഛൻ നല്ല വേഗത്തിലാണ് നടക്കുന്നത്. ഒപ്പമെത്താൻ കുട്ടന് ഇടയ്ക്കിടെ ഓടേണ്ടിവന്നു. ഭാഗ്യം വീടുവരെ പോകേണ്ടിവന്നില്ല. ആപ്പവൈദ്യൻ അതാ നടന്നുവരുന്നു. മൂപ്പർ വൈകുന്നേരത്തെ ഒരു വീശലിനുള്ള പുറപ്പാടിലായിരുന്നു. അച്ഛൻ കല്യാണിയുടെ അവസ്‌ഥ ചെറുതായൊന്നു വിവരിച്ചു. കൈയിലെ മുറിവും കാണിച്ചു. ഇടത്തെ കൈയിലെ ചെറുവിരൽ ചെവിക്കകത്തൊന്നിട്ട് തിരിച്ച് പുറത്തെടുത്തു വൈദ്യൻ. ആ വിരൽത്തുമ്പിലേക്ക് നോക്കി ആലോചനാനിമഗ്നനായി. അച്ഛന്റെ കൈയിലെ മുറിവും ഒന്ന് നോക്കി.

"മാഷേ .. പയ്യിനെ നായ്ക്കൾ വല്ലതും കടിച്ചിരുന്നോ?"

"എന്താ ആപ്പേ കാര്യം?"

"അല്ല മാഷെ പയ്യിന്റെ വായെന്ന് നൊരേം പതേം വര്ണ് ണ്ട് . ങ്ങളെ ഒന്ന് കടിക്കേം ചെയ്തു. പേയടെ ഒരു ലക്ഷണം പോലെ!"

അത് കേട്ടപ്പോൾ കുട്ടന് വല്ലാത്ത പേടി തോന്നി. പേപ്പട്ടി കടിച്ച ആൾക്കാരുടേം ജന്തുക്കളുടെയും പേടിപ്പിക്കുന്ന മരണങ്ങളെ പറ്റി കുറെ കഥകൾ അവനും കേട്ടിട്ടുണ്ട് .

"നടക്ക മാഷെ. ഒന്ന് നോക്കാം. ഗുരുദരം ആണെങ്കി ന്നെക്കൊണ്ടാവ് ല്യ." ഇതുകൂടി കേട്ടപ്പോഴേക്കും കുട്ടന്റെ കണ്ണിൽനിന്നും ചെറുതായി വെള്ളം വരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

"ഒന്നും ണ്ടാവ് ല്യ കുട്ടാ . മ്മടെ കല്യാണിക്ക് ഒന്നും ണ്ടാവ് ല്യ. അയ്യേ! കരയണ്ടാട്ടോ" ആപ്പവൈദ്യൻ പുറത്തു തട്ടി കുട്ടനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവന് ഒന്നു കൂടി സങ്കടമായി.

എത്ര വേഗമാണ് വൈദ്യനെയും കൂട്ടി തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയതെന്നവനറിഞ്ഞില്ല. കല്യാണിയുടെ അടുത്തെത്തിയപാടേ വൈദ്യൻ പതുക്കെ ചെന്ന് അവളുടെ വാലിന്റെ അറ്റത്തെ രോമത്തിൽ പിടിച്ചു ചെറുതായി രണ്ടുമൂന്നു പ്രാവശ്യം വലിച്ചു. ആശ്വാസത്തോടെ അച്ഛനെ നോക്കിപറഞ്ഞു

"ഒരു കൊഴപ്പോം ല്യ മാഷെ."

പേ പിടിച്ച പശുവാണെങ്കിൽ വലിച്ചാൽ വാലിലെ രോമം ഇളകി വരുമത്രെ. ആപ്പ വൈദ്യൻ അച്ഛനോട് വിവരിച്ചു. ഇനി കുഴപ്പമില്ല. കാര്യങ്ങൾ ആപ്പവൈദ്യന്റെ വരുതിക്ക് നിന്നോളും! കുട്ടൻ വലിയ ബഹുമാനത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ആ നാട്ടു വൈദ്യനെ നോക്കി.

വലിയ അപകടമില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ വൈദ്യൻ ചുറ്റുപാടുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. കാര്യം മനസ്സിലായപോലെ ഒരു ഭാവം. അരയിൽനിന്നും പേനാക്കത്തി പുറത്തെടുത്തു വടക്കുവശത്തേക്ക് നടന്നു. അമ്മ പുറത്ത് പാത്രം കഴുകുന്ന സ്ഥലത്തുനട്ടിരുന്ന കുന്നൻ വാഴയുടെ ഒരു ഇല അടിവശം ചേർത്തു മുറിച്ചെടുത്തു. ഏതാണ്ട് ഒരു മീറ്റർ നീളത്തിൽ ഇലയെല്ലാം ചീകി മാറ്റി വാഴത്തണ്ടുമെടുത്ത് മുൻവശത്തേക്ക് വന്നു. കുട്ടൻ വൈദ്യന്റെ പിന്നാലെതന്നെയുണ്ട്. ഉമ്മറത്തെ കോലായിൽ നിന്ന് ഒരു മരക്കഷണമെടുത്ത് വാഴത്തണ്ടിന്റെ ഒരറ്റം ചെറുതായൊന്ന് ചതച്ചു.

"മാഷെ....ഒന്ന് വരൂ. കല്യാണീന്റെ വായൊന്ന് പിടിക്കണം"

അച്ഛൻ ശ്രദ്ധയോടെ കല്യാണിയുടെ വായ പതുക്കെ പിളർത്തിപ്പിടിച്ചു. വായിൽനിന്നും നല്ലവണ്ണം നുരയും പതയും വരുന്നുണ്ട്. ആപ്പവൈദ്യൻ വാഴത്തണ്ട് കല്യാണിയുടെ വായ്ക്കകത്തേക്കിട്ട് ചെറുതായി രണ്ടു പ്രാവശ്യം കുത്തി.

മുന്നിലെ രണ്ടുകാലുകളുമുയർത്തി അവളൊന്നു ചാടി. എന്നിട്ട് ആശ്വാസത്തോടെ എല്ലാവരെയുമൊന്ന് നോക്കി. ഇപ്പോൾ ഒരു അസുഖവുമില്ല. ദൂരെ ഇരിക്കുന്ന കാടിപ്പാത്രത്തിലേക്കു നോക്കി തല കുലുക്കുന്നു. അമ്മ വേഗം അതെടുഞ്ഞ് അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വച്ച് കൊടുത്തു. ആർത്തിയോടെ കല്യാണി അത് കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. കുട്ടൻ അന്തം വിട്ടു നിൽക്കുകയാണ്. അവനൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.

"എങ്ങിന്യാ അച്ഛാ കല്യാണീടെ അസുഖം മാറീത്?"

കുട്ടന്റെ നിൽപ്പും ചോദ്യവും കേട്ട ആപ്പ വൈദ്യൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനോട് പറഞ്ഞു.

"കുട്ടാ..പൈക്കൾക്ക് പഴുത്ത മാങ്ങ നല്ല ഇഷ്ടാണ്. സാധാരണ അതിന്റെ തോലും കാമ്പും തിന്ന് അണ്ടി തുപ്പിക്കളയും. കല്യാണിക്ക് ഇന്ന് അബദ്ധം പറ്റി. മാങ്ങയുടെ സ്വാദിൽ അണ്ടിയും തിന്നാൻ നോക്കിയതാവും. അണ്ടി തൊണ്ടേൽ കുടുങ്ങി. അതാ വെപ്രാളം കാണിച്ചത്. കുട്ടൻ നാളെ രാവിലെ പോയി തൊഴുത്തിൽ ഒന്നു നോക്കണം, കല്യാണി ഇട്ട ചാണകത്തിൽ ആ അണ്ടിണ്ടാവും!"

അപ്പോഴേക്കും അമ്മ ആപ്പവൈദ്യന് കൊടുക്കാനായി ഒരു ഗ്ലാസ് ചായയുമായി വന്നു. അത് വൈദ്യന് കൊടുത്തുകൊണ്ട് കുട്ടനോടായി പറഞ്ഞു

" കുട്ടാ ആ മൂരിക്കുട്ടനെ കയറഴിച്ചു വിട്ടോ. ഇന്നിനി പാൽ കറക്കണില്യ. കല്യാണി കൊറേ ബുദ്ധിമുട്ടിയതല്ലേ. അവൻ പാല് മുഴുവനും കുടിച്ചോട്ടെ ."

കുട്ടൻ ഓടിച്ചെന്ന് മൂരിക്കുട്ടന്റെ കയറഴിച്ചുവിട്ടു. അതോടിപ്പോയി കല്യാണിയുടെ അകിട്ടിൽനിന്നും പാല് വലിച്ചുകുടിക്കാൻതുടങ്ങി. എല്ലാവർക്കും നല്ല സന്തോഷം, പിന്നെ കുട്ടന്റെ കാര്യം പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ!

മൂർഖൻ പാമ്പും മൊല്ലാക്കേടെ ഊത്തും

"അയ്യോ ന്നെ പാമ്പ് കടിച്ചേ........... "

കുട്ടന്റെ നിലവിളി കേട്ടിട്ടാണ് തൊടിയിൽ പണിയെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന ചാമി കുളക്കരയിലേക്ക് ഓടി ചെന്നത്. എന്താ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച! വലത്തേ കൈയ്യിൽ ചോരയുമൊലിപ്പിച്ച് കുട്ടൻ അലറിക്കരയുന്നു. പേടിച്ച് കരയാറായി കുട്ടന്റെ ചേച്ചി അവന്റെ കൈയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നു.

അവധിക്കാലമായതിനാൽ കുട്ടനും ചേച്ചിയും വൈകുന്നേരം കുളിക്കാനായി കുളത്തിൽ വന്നതാണ്. കുളിയും കളിയുമൊക്കെയായി എന്നും ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂർ കുളത്തിൽത്തന്നെ. വേനലവധിയായതിനാൽ അച്ഛനും അമ്മയും ഇതിന് വഴക്കൊന്നും പറയാറുമില്ല. അഞ്ചാറുമാസം മുൻപാണ് അച്ഛനെവിടുന്നോ രണ്ടുമൂന്ന് കുളവാഴ ചെടികൾ കുളത്തിൽ കൊണ്ടിട്ടത്. അതിന്റെ വേരുകൾ വെള്ളത്തിലേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയാൽ കാണാം. ചില ഫോട്ടോകളിൽ കാണുന്ന സ്വാമിമാരുടെ താടിപോലെയാണ് ആ വേരുകളെന്ന് കുട്ടന് തോന്നാറുണ്ട്. കുളവാഴയുടെ ഇലയുടെ അടിഭാഗത്തിന് ഉരുണ്ട ആകൃതിയാണ്. അത് ഞെക്കി പൊട്ടിക്കാൻ രസമാണ്. അതിനുള്ളിലെ അറകളിൽ വായു ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് കുളവാഴക്ക് വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കാൻ കഴിയുന്നതെന്ന് അച്ഛനാണ് കുട്ടനോട് പറഞ്ഞത്.

"മാഷേ ....കുളവാഴ ഒരുപാട് വളരാതെ നോക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ കുളം മുഴുവൻ നശിപ്പിക്കും" ഒരുദിവസം ഗോപാലൻ മാഷ് വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ അച്ഛനോട് പറയുന്നത് കുട്ടനും കേട്ടിരുന്നു.

കുളത്തിന്റെ ചുറ്റും കല്ലുകൾ കൊണ്ട് പടുത്തുകയറ്റിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും അവിടവിടെയായി ധാരാളം മാളങ്ങളും പൊത്തുകളുമുണ്ട്. ഈ കുളത്തിലാണ് ചേച്ചിയുടെയും കുട്ടന്റേയും കളി. ആദ്യം ഒരാൾ കുളവാഴച്ചെടി ഒരു പൊത്തിലൊളിപ്പിക്കണം. മറ്റേ ആൾ അത് തപ്പി കണ്ടുപിടിക്കണം. അന്നത്തെ കുട്ടന്റേയും ചേച്ചിയുടെയും കളി അതായിരുന്നു. നോക്കണേ കുട്ടൻ കുളവാഴ തപ്പിത്തപ്പി പോയി ഒരു പൊത്തിൽ കയ്യിട്ടതാണ്! പിടിച്ചത് കുളവാഴയിലല്ല. അവിടെ സുഖമായി വെറുതേ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു നീർക്കോലിയെയാണ്. അത് ഒറ്റക്കടി. കടി കിട്ടിയതും കുട്ടൻ കൈ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചു. അതാ കൈയ്യിന്റെ കൂടെ കടി വിടാതെ നീർക്കോലിയും. തള്ളവിരലിനും ചൂണ്ടുവിരലിനും ഇടക്കാണ് നീർക്കോലിയുടെ പിടുത്തം. അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കുട്ടൻ കൈ കുടഞ്ഞു. പേടിച്ചിട്ടായിരിക്കും നീർക്കോലി വെള്ളത്തിലൂടെ ശൂന്ന് നീന്തി അക്കരയിലെ ഒരു പൊത്തിലേക്ക് കയറിപ്പോയി!

"കുട്ടാ കരയല്ലേ. കടിച്ചത് വല്ല നീർക്കോലിയാവും." ചോരകിനിയുന്ന കുട്ടന്റെ കൈ പതിയെ വെള്ളമൊഴിച്ചു കഴുകികൊണ്ട് ചാമി പറഞ്ഞു.

"അല്ല പാമ്പാണ് കടിച്ചത്....ഞാനിപ്പോ ചാവോ...അയ്യോ...അമ്മേ ..."

ചാമി കുട്ടനെയും കൈപിടിച്ച് ഉമ്മറത്തെത്തുമ്പോഴേക്കും ബഹളമെല്ലാം കേട്ട് അച്ഛനുമമ്മയും അങ്ങോട്ട് എത്തിയിരുന്നു.

" സാരല്യ...കരയല്ലേടാ കുട്ടാ. ഇത് നീർക്കോലി കടിച്ചതല്ലേ?" കൈയ്യിലെ മുറിവെല്ലാം നോക്കി അച്ഛൻ കുട്ടനോട് പറഞ്ഞു.

"അല്ലാ...നീർക്കോലി..ല്ല പാമ്പാണ് ...മൂർഖൻ പാമ്പാണ് കടിച്ചത്. ഞാൻ ഇപ്പൊ ചാവും..അയ്യോ...."

"ഒന്നും ഇല്യ കുട്ടാ. ആ മുറിവില് ഇത്തിരി മുറിവെണ്ണ പുരട്ടാം. വേദന ഇപ്പൊ മാറും." അമ്മ സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് കുട്ടന്റെ മുഖവും കയ്യുമൊക്കെ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"മുറിവെണ്ണ വേണ്ടാ......എന്നെ ഇപ്പൊ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തു കൊണ്ടുപോകണം. കയ്യിന്റെ മോളിൽ ഒരു ചരട് അമർത്തി കെട്ടിത്തായോ .......വിഷം ഇപ്പൊ മോളിലേക്ക് കയറും..ദാ കയ്യൊക്കെ നീല നെറം ആവണത് പോലെ. അയ്യോ..."

സ്‌കൂളിൽ പഠിപ്പിച്ച പ്രഥമ ശ്രുശ്രൂഷാ വിധികളെല്ലാം കുട്ടന് ഓർമ്മ വരാൻ തുടങ്ങി. അമ്മ അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ഒരു തൂവാല കൊണ്ടുവന്ന് പതിയെ കയ്യിൽ കെട്ടിക്കൊടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും കുട്ടന്റെ ചേച്ചിയുടെ പേടിയൊക്കെ മാറിയിരുന്നു. മൊത്തത്തിൽ നല്ല രസം. അനിയന്റെ പ്രകടനം കണ്ട് ചിരി വരുന്നുമുണ്ട്. ചേച്ചിയുടെ മുഖഭാവം കണ്ട കുട്ടന് സങ്കടം കൂടിവന്നു. ഇവർക്കാർക്കും തന്നോട് ഒരു സ്നേഹവുമില്ലല്ലോ! ചേച്ചിയുടെ ചിലപ്പോഴത്തെ കുട്ടാ...കുട്ടാ...വിളിയെല്ലാം വെറുതെയാണെന്ന് മനസ്സിലായി. ഒരപകടം പറ്റുമ്പോൾ ആർക്കും ഒരു ഗൗരവവുമില്ല. എല്ലാകൂടി ആലോചിച്ച് കുട്ടൻ വിങ്ങിവിങ്ങി കരയാൻ തുടങ്ങി.

ആര് സമാധാനിപ്പിച്ചിട്ടും കുട്ടാനൊരുമാറ്റവുമില്ല. അമ്മ അച്ഛനോട് എന്തോ ചെവിയിൽ പറയുന്നുണ്ട്. അച്ഛനത് തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചപോലെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് ചാമിയോട് പറഞ്ഞു.

"ചാമിയേ......കുട്ടനെ ഒന്ന് നമ്മടെ മൊല്ലാക്കേടെ അടുത്തു കൊണ്ടോയി ഊതിച്ചിട്ട് കൊണ്ടുവരൂ. പേടിച്ചിട്ടുള്ള കരച്ചിലാ."

പേടിച്ചിട്ടൊന്നുമല്ല. മൂർഖൻ കടിച്ചിട്ട് ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നാൽ മരിച്ചുപോകില്ലേ! കുട്ടൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. എന്തായാലും സമാധാനമായി. ഒരുവിധം സൂക്കേടുകൾക്കൊക്കെ മൊല്ലാക്കേകൊണ്ട് ഊതിച്ചാൽ മാറുമെന്ന് ചാമി പറയുന്നത് കുട്ടൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

മൊല്ലാക്കേടെ വീട്ടിൽ ഇതുവരെയും പോയിട്ടില്ല. ആപ്പവൈദ്യന്റെ വീടുകഴിഞ്ഞ് മൂന്നാല് വീടുകഴിഞ്ഞാൽ പഞ്ചായത്തു റോഡായി. അവിടെനിന്നും നോക്കിയാൽ പച്ചയും വെള്ളയും പെയിന്റ് അടിച്ച പള്ളി കാണാം. പള്ളിയിൽനിന്നും കുറച്ചു പോയാൽ മൊല്ലാക്കയുടെ വീടായി. ആ വഴി പോകുമ്പോൾ വീടിന്റെ തിണ്ണയിൽ മുറുക്കിക്കൊണ്ട് മൊല്ലാക്ക ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. നീണ്ടുകിടക്കുന്ന നല്ല വെളുത്ത തിളക്കമുള്ള താടിയാണ് മൊല്ലാക്കക്ക്. പുറത്തു കാണുമ്പോഴൊക്കെ നീലം മുക്കിയ നല്ല വെള്ള ഷർട്ടും കള്ളിമുണ്ടുമാണ് വേഷം. തലയിൽ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള ഒരു തുണി വട്ടത്തിൽ ചുറ്റിക്കെട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും! താടിപോലെതന്നെ നല്ല വെളുത്ത മുടിയാകും ആ കെട്ടിനടിയിൽ. എപ്പോഴും ഒരു ചെറിയ തുണിസഞ്ചി കൈയ്യിലുണ്ടാവും. അതിലെന്താണാവോ! സംസാരിക്കുമ്പോൾ വെറ്റിലക്കറ പിടിച്ച നല്ല നീളമുള്ള പല്ലുകൾ തെളിഞ്ഞു കാണം. വർത്തമാനം പറയുമ്പോൾ ഇടക്കിടെ വായിലെ മുറുക്കാൻ തുപ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കും. മൊല്ലാക്കയുടെ കാര്യം അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾത്തന്നെ കുട്ടന് ഒരാശ്വാസം തോന്നി.

അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ചേച്ചിക്കുമൊന്നും കുട്ടനെ വിചാരിച്ചപോലെ അത്ര ഇഷ്ടം ഒന്നും ഇല്ല. അതല്ലേ അവർ കൂടെ വരാതെ ചാമിയുടെ കൂടെ വിട്ടത്! എന്തായാലും ചാമിക്ക് കുട്ടനെ നല്ല ഇഷ്ടമായത് നന്നായി. ഉടുപ്പൊക്കെ മാറ്റി വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ കുട്ടന്റെ മനസ്സിലെ ചിന്ത ഇതുതന്നെയായിരുന്നു.

ചാമിയുടെ കൈ പിടിച്ചു മൊല്ലാക്കയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകുമ്പോഴും ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ടാണ് കുട്ടന്റെ നടപ്പ്. അമ്മാളുവമ്മയുടെ വീട്ടുപടിക്കലെത്തിയപ്പോൾ അവരതാ മുടിയും കോതിക്കൊണ്ട് പടിക്കൽത്തന്നെ നിൽക്കുന്നു.

" എന്താ ചാമിയേ കുട്ടാനൊരു ശീലായ്മ പോലെ? എവഡക്കാ രണ്ടാളുംകൂടി?" ആ നാട്ടിലെ ആകാശവാണിയാണ് ആയമ്മ. എല്ലാതും അറിയണം.

"മ്മടെ കുട്ടനെ കൊളത്ത്ന്ന് ഒരു നീർക്കോലി കടിച്ചു. ഒന്ന് ഊതിക്കാൻ കൊണ്ടോവാ"

"അല്ല നീർക്കോലി ല്ല അമ്മാളോമ്മേ ...പാമ്പാണ് , മൂർഖൻ പാമ്പ് " കുട്ടന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കരച്ചിലും വന്നു.

"അയ്യയ്യോ ....സാരല്യ. വേഗം പൊക്കോളൂ. സന്ധ്യ ആവണെക്കും മുമ്പേ ഊതിക്കണം. ന്നാലേ ഫലണ്ടാവൂ"

ഇതും പറഞ്ഞ ആയമ്മ ചാമിയെനോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ചാമിക്കും ചിരിക്കാതിരിക്കാനായില്ല. വിചാരിച്ചപോലെ ചാമിക്കും തന്നോട് അത്ര സ്നേഹമൊന്നുമില്ലെന്ന് അവരുടെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ കുട്ടന് തോന്നി.

ഭാഗ്യത്തിന് കുട്ടനും ചാമിയുമെത്തിയപ്പോൾ മൊല്ലാക്ക വീട്ടിത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

"ന്താ ചാമിയേ പതിവ് ല്ലാണ്ട് കുട്ടനേം ആയിട്ട്?"

കാര്യങ്ങൾ വിവരിക്കുമ്പോൾ ചാമി, നീർക്കോലിയാണ് കടിച്ചതെന്നു മൊല്ലാക്കയോട് പറഞ്ഞപ്പോഴും കുട്ടൻ തിരുത്താനൊന്നും പോയില്ല. ഏതു വിഷവും മൊല്ലാക്കയുടെ ഊത്തിൽ പോവുമല്ലോ?

അപ്പോളാണ് കുട്ടൻ മൊല്ലാക്കയെ നല്ലവണ്ണം ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഷർട്ട് ഇട്ടിട്ടില്ല. കയ്യുള്ള ബനിയനാണ് ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. പച്ചനിറത്തിലുള്ള ബെൽട്ടിന്റെ ഉള്ളിൽ മൊല്ലാക്കയുടെ വയറ് ഞെരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. അത്രയും വീതിയുള്ള ബെൽട്ട് കുട്ടൻ ഇത്രയും അടുത്തു അതുവരെയും കണ്ടിട്ടില്ല. തലേക്കെട്ടില്ല. മൊല്ലാക്കയുടെ തല നല്ല മൊട്ടയായിട്ടാണ് ഇരിക്കുന്നത്. വെറുതെയാണോ, മൊട്ടത്തല കാണാതിരിക്കാനാവും പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ മൊല്ലാക്ക തലയിൽ വെളുത്ത തുണി കെട്ടിവക്കുന്നത്!

"ങ്ങഡ് അഡ്ത്തക്ക് ബാ കുട്ടാ ......" മൊല്ലാക്ക കുട്ടനെ കൈപിടിച്ചു അടുത്തിരുത്തി. കയ്യിലെ നീർക്കോലി കടിച്ച മുറിവ് സൂക്ഷിച്ചൊന്നു നോക്കി. നല്ലൊരു ചിരി അവനു സമ്മാനിച്ചു.

"ഇത്രെ ള്ളോ ? അയിനാണോ കുട്ടാ പേടിക്കണ് ! അവഡെ ഇരിക്ക്, ഇപ്പൊ ബരാം"

ഇതിനേക്കാൾ ആശ്വാസം വേറെ കിട്ടുമോ? ഇത്രയും കേട്ടപ്പോൾത്തന്നെ കുട്ടന്റെ സങ്കടവും കരച്ചിലുമെല്ലാം കുറെയൊക്കെ മാറി. മൊല്ലാക്ക പതുക്കെ എണീറ്റ് അകത്തേക്ക് പോയി.

കയ്യിൽ ഒരു ചെമ്പുമൊന്തയുമായാണ് മൊല്ലാക്ക തിരിച്ചുവന്നത്. അത് നിലത്തുവച്ച് കുട്ടന്റെ മുന്നിൽ കുന്തിച്ചിരുന്നു. കുട്ടനൊന്നെത്തിനോക്കി. പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല, മൊന്തയിൽ വെള്ളമാണ്.

"കുട്ടാ കജ്ജ് നീർത്തി പ്പിഡിക്ക് "

മൊല്ലാക്ക കുട്ടന്റെ കൈവിരലുകളിൽ തന്റെ ഇടത്തേ കൈ കൊണ്ട് പിടിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുകളടച്ചു. ചുണ്ടുകളനണങ്ങുന്നുണ്ട്. എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കുന്ന പോലെ. പിന്നെ കണ്ണുതുറന്നു. കുട്ടനെയും മുറിവിനേയും ഒന്ന് നോക്കി. വലത്തേ കൈ മൊന്തയിൽ കയ്യിട്ട് തുള്ളി വെള്ളമെടുത്ത കുട്ടന്റെ മുറിവിൽ ഒന്ന് തളിച്ചു. വീണ്ടും കണ്ണുകളടച്ചു. ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽനിന്നും എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കലുകൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. പിന്നീട് മൊല്ലാക്കയുടെ വായിൽനിന്നും ഒരു ശബ്ദം

"കാ .....ർ...... ത്..ഫൂ"

കുട്ടനൊന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ. മൊല്ലാക്ക കാറിത്തുപ്പിയത് കുട്ടന്റെ ഉള്ളം കയ്യിൽത്തന്നെ. വിരലുകൾ മടക്കി കൈ നന്നായി ചുരുട്ടിക്കൊടുത്തുകൊണ്ട് മൊല്ലാക്ക പറഞ്ഞു

"ബീട്ടിലെത്തണ ബരെ കജ്ജ് തൊറക്കല്ലേ ....ഇന്ന് രാത്രി ഒന്നും കയിക്കാനും പാടൂല്ല"

ഇന്ന് രാത്രി പോയിട്ട് ഈ കൈ കൊണ്ട് ഇനി ഒരാഴ്ച കഴിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്നായിരുന്നു ചാമിയുടെ പിന്നാലെ ചുരുട്ടിയ കയ്യും നീട്ടിപ്പിടിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ കുട്ടന്റെ ചിന്ത!

*********

നാടകാന്തം

"പ്രസാദ് തന്നെ ദുര്യോധനൻ ആവേണ്ടി വരും."

അന്ന് സംസ്കൃതം ക്‌ളാസിൽ വന്ന ഉടനെ ദേവി ടീച്ചർ എന്നെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞതിൽ ഒരു തരം നിസ്സഹായതയുടെ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ എന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നുവെന്നാണ് ഇന്നും തോന്നുന്നത്.

"ഇനി രണ്ടാഴ്ച കൂടിയേ സാഹിത്യ സമാജത്തിനുള്ളൂ. രാജഗോപാലൻ സംഭാഷണങ്ങളൊന്നും പഠിക്കുന്നുമില്ല, പഠിച്ച് പറയുന്നതിന്റെ ഉച്ചാരണം ശരിയാവുന്നുമില്ല. വേറെ ആളില്ലാത്തതു കൊണ്ടാണ് തന്നോടു പറയുന്നത്. സ്റ്റേജിൽ കയറി തരികിട കാണിക്കരുത്.” ഒരു അപേക്ഷാ ഭാവത്തിൽ ദേവി ടീച്ചർ എന്നെ നോക്കി. ഒൻപതാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഒപ്പന കളിച്ചുണ്ടാക്കിയ പൊല്ലാപ്പും ടീച്ചർ മറന്നിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തം!

ടീച്ചറുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടയുടൻ ആശ്വാസത്തോടെ രാജഗോപാലൻ എന്റെ തുടയിലൊന്നു നുള്ളി. ഗീതയുടെ മുഖത്തും ഒരു കള്ളച്ചിരി കണ്ടു! ശിവശങ്കരന്റെ മുഖത്ത് നല്ല സന്തോഷം.

ആ മാസത്തെ സാഹിത്യസമാജത്തിന് സംസ്കൃതം നാടകം തന്നെ വേണമെന്ന് കർത്താവു മാഷിന് ഒറ്റ നിർബന്ധം. പറയുന്നവർക്കും കേൾക്കുന്നവർക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ഒരെണ്ണം നടത്തണമെന്ന് മാഷിന് വല്ലാത്ത വാശി. പെട്ടുപോയവരാണെങ്കിൽ പത്താം ക്ലാസ്സിലെ സംസ്കൃതം കുട്ടികളും, കൂടെ ദേവിടീച്ചറും!

രണ്ടാഴ്ച്ച മുൻപാണ് കർത്താവു മാഷ് ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിൽ വന്ന് ടീച്ചറുമായി നാടകത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്. "ടീച്ചറേ നാടകത്തിന് ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലെ ആ സ്ഥല-ജല ഭ്രമമുണ്ടാകുന്ന രംഗമുണ്ടല്ലോ! അതുമതി. ഒരിരുപത് മിനിറ്റ്. അത്ര തന്നെ!"

"അല്ല മാഷെ, സംസ്കൃതം നാടകം കേട്ടാല് മറ്റുള്ളവർക്ക് വല്ലതും മനസ്സിലാവോ? ഈ കുട്ട്യോള്ടെ കാര്യം പോട്ടെ, നിക്കെന്നെ ചിലതൊന്നും മുഴുവനായിട്ടങ്ട് മനസ്സിലാവ്ണില്ല്യ.”

"അതൊന്നും സാരല്യ ടീച്ചറേ. ഈ രംഗമാവുമ്പോ സംഭാഷണം ഒന്നും അധികം വേണ്ട. കാണിക്കൽ കൊണ്ട് തന്നെ കൊറേ ഒക്കെ കാര്യങ്ങള് ആൾക്കാർക്ക് മനസ്സിലാവും. നാടകം തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് നമുക്ക് ചെറിയൊരു വിവരണം കൊടുക്കാം." അതാണ് കർത്താവുമാഷ്. ആള് മുഴുവൻ പ്രാക്ടിക്കൽ ആണ്. ചുളുവഴിയിലൂടെ ആളുകളെ കൈയ്യിലെടുക്കും.

"ടീച്ചറേ ദ്രൗപദി ഗീത ആയിക്കോട്ടെ." ഇതും പറഞ്ഞിട്ട് മാഷ് ആൺകുട്ടികളെ ഒന്ന് നോക്കി. പ്രധാന കൗരവൻമാർക്കോ പാണ്ഡവന്മാർക്കോ ഉള്ള വകുപ്പൊന്നും പത്തിലെ സംസ്കൃതം ക്ലാസ്സിലില്ല. ആകെ മൂന്ന് പുരുഷപ്രജകളേ ഉള്ളൂ. ഞാൻ നടുക്കും രാജഗോപാലനും ശിവശങ്കരനും എനിക്ക് ഇരുവശത്തുമായും ഇരിക്കുന്നു!

പണ്ടേ തന്നെ എന്നെ നല്ല പഥ്യമല്ലാത്തതിനാൽ മാഷിന്റെ രണ്ടു കണ്ണുകൾ എന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലേക്കുമായി പോയി. അങ്ങനെ ദുര്യോധനന്റെ നറുക്ക് രാജഗോപാലനും ദുശ്ശാസനന്റേത് ശിവശങ്കരനും വീണു! ഷൈൻ ചെയ്യാൻ അവസരം പോയതിൽ സ്വൽപ്പം നിരാശ തോന്നിയെങ്കിലും സംസ്കൃതം സംഭാഷണം കാണാതെ പഠിക്കണ്ടല്ലോ എന്നോർത്ത് ആശ്വാസവും തോന്നി. എന്നാലും എന്നെ ഒഴിവാക്കിയതിൽ ഉള്ള നീരസം വരും ദിവസങ്ങളിൽ പഞ്ചപാവമായ ദേവി ടീച്ചറോട് കാണിക്കുന്നതിൽ ഒരു മടിയും കാണിച്ചതുമില്ല.

സ്‌കൂൾ ജീവിതം സംസ്കൃതത്തിലേക്ക് പോയത് നല്ലൊരു തമാശയായിട്ടാണ് ഇന്ന് തോന്നുന്നത്. നാലാം ക്ലാസ് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ അവധിക്കാലം. ശ്രീനിയും ബാലകൃഷ്ണനും ഞാനും ആർമാദിച്ച് നടക്കുന്നു. (ആർമാദിക്കൽ എന്ന വാക്ക് അക്കാലത്ത് മലയാളത്തിലില്ലായിരുന്നു. ബഹുമാന്യനായ സിനിമാനടൻ ഇന്നസെന്റ് ആണത്രേ പിന്നീട് ഈ വാക്ക് നമ്മുടെ ഭാഷക്ക് സമ്മാനിച്ചത്!) ശ്രീനി ഞങ്ങളെക്കാൾ രണ്ടു ക്ലാസ്സിന് മൂത്തതാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നേതാവും. ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന ആക്രമണ കേന്ദ്രം ആശാരി സുന്ദരന്റെ പറമ്പിലെ പറങ്കിമാവുകളായിരുന്നു. കുറച്ച് അണ്ടി കൊടുത്താൽ സൈക്കിൾ വാടകക്ക് എടുക്കാം. പടക്കം മേടിക്കാം. ബാക്കി ചുട്ടോ വറുത്തോ തിന്നാം! അവധിക്കാലത്ത് അണ്ടിയെണ്ണ കൊണ്ട് പൊള്ളി രണ്ടുകൈയിലെയും തൊലി എപ്പോഴും പൊരിഞ്ഞിരിക്കും. വറുക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന അണ്ടി എണ്ണ മഴക്കാലത്തു വളംകടിക്ക് മരുന്നായി കാൽ വിരലുകൾക്ക് ഇടയിൽ തേക്കാനായി എടുത്തുവക്കുകയും ചെയ്യാം.

ആ അവധിക്കാലത്തെ ഒരു വൈകുന്നേരത്താണ് ദാസൻ മാഷ് വീട്ടിൽ വരുന്നത്. ഞാൻ പഠിച്ചിരുന്ന പാലശ്ശേരി യു.പി സ്‌കൂളിലെ സംസ്കൃതം മാഷായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

"അച്ഛൻ എവിട്യാടാ കുട്ടാ?" മുറ്റത്ത് എന്തോ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഞാൻ മാഷ് വന്നത് അറിഞ്ഞതു തന്നെ ഈ ചോദ്യം കേട്ടിട്ടാണ്. കുട്ടികളെ എടാ പോടാ എന്നൊന്നും വിളിക്കുന്ന ശീലം ദാസൻമാഷിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പൂ കുട്ടാ എന്നൊക്കെയേ വിളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. മാഷ് ആളൊരു തമാശക്കാരനാണ്. കുട്ടികൾക്കെല്ലാം നല്ല ഇഷ്ടവുമാണ് മാഷിനെ.

"അച്ഛൻ പറമ്പിൽ പച്ചക്കറികൾക്ക് വെള്ളം നനക്കുകയാ മാഷേ" കുടവുമായി കുളത്തിന്റെ കരയിലേക്ക് അച്ഛൻ പോയിട്ട് അധികം നേരം ആയിരുന്നില്ല. അച്ഛൻ ആനമങ്ങാട് സ്‌കൂളിലെ മലയാളം മാഷാണ്. ആ സ്‌കൂൾ കുറച്ചു ദൂരെയാണ്. ബസ്സിൽ കയറി പോകാൻ മാത്രം അകലെയാണ്. ഞാൻ മാഷിനെയും കൊണ്ട് പറമ്പിലേക്ക് നടന്നു.

"മാഷേ , നല്ല അധ്വാനമാണല്ലോ? അല്ല, അതിന്റെയൊക്കെ ഫലം വെള്ളരിയിലും മത്തനിലുമൊക്കെ കാണാനുമുണ്ട്."

"കണ്ണു വെക്കല്ലേ ദാസൻ മാഷേ."

"കാര്യം പറഞ്ഞതാ മാഷേ. ന്നാലും മാഷെപ്പോലെ അധ്വാനിക്കണ ആൾക്കാര് കൊറവാ .."

"എന്താ മാഷേ.... സുഖിപ്പിക്കണതില് ഒരു സോപ്പിന്റെ വാസന വര്ണ് ണ്ടല്ലോ?"

മലയാളവും സംസ്കൃതവും നല്ല കൂട്ടുകാരുമായിരുന്നു. സ്‌കൂൾ സമയത്തിനുശേഷം മണ്ണിനോട് മല്ലിടുന്നതിലായിരുന്നു അച്ഛൻ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്. ദാസൻ മാഷ് നല്ലൊരു പാചകക്കാരനാണ്. നാട്ടിലെ കുറെയൊക്കെ കല്യാണ സദ്യകൾ മാഷിന്റെ കൈപ്പുണ്യത്തിലാണ് നടന്നിരുന്നത്.

അച്ഛൻ കുടം താഴെ വച്ചു. ദാസൻ മാഷ് പച്ചക്കറിയൊക്കെ ഒന്നു നോക്കി അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "മാഷേ അടുത്ത കൊല്ലത്തേക്ക് ഒരു സഹായം വേണം."

"എന്താ ദാസൻ മാഷേ സ്‌കൂൾ വാർഷികത്തിന് വല്ല പിരിവുമാണോ?"

"അതൊക്കെ കൊല്ലം കഴിയാറാവുമ്പോഴല്ലേ? കൊല്ലം തൊടങ്ങുമ്പോഴാ മാഷെ നമ്മടെ ബുദ്ധിമുട്ട്."

"ങും ..അതെന്താ?"

"മാഷേ, മാഷക്കും അറിയാലോ. സംസ്കൃതത്തിന് കുട്യോൾടെ എണ്ണം നല്ലോണം കൊറവാ. മിനിമം എണ്ണം ഇല്യാച്ചാ പോസ്റ്റ് പോവും" മാഷിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വന്ന ചെറിയ ഒരു ദൈന്യത ആ പ്രായത്തിലും എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ആ മുഖം ഇന്നും ഓർമ്മയിലുണ്ട്.

"എന്താപ്പോ ചെയ്യാ?" ദാസന്മാഷിന്റെ മനസ്സിലെ വിഷമം അച്ഛന്റെ മുഖത്തും പടർന്ന പോലെ.

"ഇവനെ നിക്ക് തര്വോ! അഞ്ചില് അല്ലേ സംസ്കൃതം തൊടങ്ങണത്." എന്നെ ചൂണ്ടി മാഷ് അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു.

"അത്രേ ഉള്ളോ? ആയിക്കൊള്ളു. വേണങ്കി ഇവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ ആ ബാലനേം സംസ്കൃതത്തിന് വിടാൻ അവന്റെ അമ്മയോട് ഞാൻ പറയാം." ബാലകൃഷ്ണന് അമ്മ മാത്രമേ ഉള്ളൂ. അച്ഛൻ എന്തോ അസുഖം വന്ന് ഞങ്ങൾ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ മരിച്ചുപോയിരുന്നു. തോട്ടുവക്കത്തെ കൈതോല വെട്ടി പായയുണ്ടാക്കലായിരുന്നു ബാലകൃഷ്ണന്റെ അമ്മയുടെ പ്രധാന പണി.

അങ്ങനെ ഞാനും ബാലകൃഷ്ണനും പാലശ്ശേരി സ്‌കൂളിലെ സംസ്കൃതം പഠിതാക്കളായി. അക്കൊല്ലം അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ സംസ്കൃതത്തിന് പതിനൊന്നു പേരാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ക്ലാസിൽ ഉറുദുവിന്റെയും അറബിയുടെയും ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളുമുണ്ട്. ഭൂരിപക്ഷം മലയാളത്തിനായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒന്നാം ഭാഷാ പീരീഡ് ആവുമ്പോൾ മലയാളം കുട്ടികൾ അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കും. സംസ്കൃതംകാർക്ക് സ്‌കൂളിന്റെ പിന്നിൽ കെട്ടിയ ചായ്പ്പിൽ ആയിരുന്നു പഠിത്തം. നാല് ബഞ്ചും മുക്കാലിയിൽ തൂക്കിയ ഒരു ബോർഡും ചായ്പ്പിന്റെ മൂലയിലുണ്ടായിരുന്നു. ചായ്പ്പിലെ പ്രധാന സ്ഥലം ഉച്ചക്ക് ഉള്ള ഉപ്പുമാവ് ഉണ്ടാക്കുന്ന അടുക്കള ആയിരുന്നു. ദാസൻ മാഷ് നല്ല പാചകക്കാരൻ കൂടി ആയതിനാലാവും സംസ്കൃതം ക്ലാസ്സിന് ഹെഡ് മാഷ് ആ സ്ഥലം തന്നെ അനുവദിച്ചു കൊടുത്തത്.

സംസ്കൃതം ക്‌ളാസ് രാവിലെ ആണെങ്കിൽ കുശാലാണ്. മാളുവമ്മ വലിയ ചീനച്ചട്ടിയുമയി മല്ലിട്ട് അവിടെയുണ്ടാകും. അമേരിക്കൻ റവ വേവുന്ന സുഗന്ധമാസ്വദിച്ച് സംസ്കൃതം പഠിക്കാം. ഉപ്പുനോക്കാനെന്ന മട്ടിൽ കുറേശ്ശേ ഉപ്പുമാവ് ഞങ്ങൾക്ക് തരാനും ആയമ്മ മടിക്കാറില്ല! സംസ്കൃതം ക്ലാസെന്നാൽ മുഴുവനും കഥകളും ദാസൻ മാഷിന്റെ തമാശകളുമായിരുന്നു. പരീക്ഷക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ മലയാളത്തിലെഴുതിയാലും മതി. മാർക്കിന് വലിയ പഞ്ഞവുമില്ലായിരുന്നു. ഹൈസ്‌കൂളിൽ എത്തിയപ്പോഴും സംസ്കൃതം തന്നെ എടുക്കാൻ അതു തന്നെ കാരണം. ഏഴാം ക്ലാസോടെ ബാലകൃഷ്ണൻ പഠിത്തം മതിയാക്കി മാമന്റെ കൂടെ പണിക്കുപോകാൻ തുടങ്ങിയതിനാൽ ഹൈസ്കൂളിലേക്ക് അവന്റെ കൂട്ട് എനിക്ക്‌ നഷ്ടമായിരുന്നു.

ആകെ ഒൻപതു പേരാണ് പത്തിലെത്തിയപ്പോൾ സംസ്കൃതം ക്ലാസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത്. മൂന്ന് പുരുഷപ്രജകളും ബാക്കി പെൺകുട്ടികളും. ഗീത, ഹേമ, വിജയലക്ഷ്മി....പല പേരുകളും മുഖങ്ങളും മനസ്സിൽനിന്നും മാഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. ശിവശങ്കരനും രാജഗോപാലനും അയൽക്കാരാണ്. പക്ഷേ തമ്മിൽ ചേരില്ല! ഗീതയും ഹേമയും ബന്ധുക്കളായിരുന്നു. മണലായയിൽ അടുത്തടുത്ത വീടുകളിൽ താമസവും. രണ്ടുപേരും വരുന്നതും പോകുന്നതുമെല്ലാം ഒരുമിച്ച്. അതുതന്നെയാവാം അവരെ മറക്കാതിരിക്കാനുള്ള കാരണവും.

രാജഗോപാലൻ ആൾ സുന്ദരനും ഗാംഭീര്യമുള്ളവനുമാണ്. പക്ഷെ പോരല്ലോ. നാലാളുടെ മുന്നിൽ നിന്നാൽ മുട്ടുകൂട്ടിയിടിക്കും. ആകെ ഒരു പരിഭ്രമം. പിന്നെ ഡയലോഗുമില്ല അഭിനയവുമില്ല. പ്രാക്ടീസ് തുടങ്ങി ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ദുര്യോധനന്റെ കാര്യത്തിൽ ദേവി ടീച്ചർ സുല്ലിട്ടു. ഇങ്ങനെയാണ് ദുര്യോധനനായുള്ള ടീച്ചറുടെ നോട്ടം എന്റെ മുഖത്ത് വീഴുന്നത്.

അങ്ങനെ അന്നുതൊട്ട് ഞാനും സംസ്കൃത നാടക കളരിയിൽ ഉറുമി വീശാനിറങ്ങി. "മത്തവിലാസ"ത്തോളം വരില്ലെങ്കിലും സംഗതി മഹാഭാരതമല്ലേ! പോരാത്തതിന് കൗരവരാജന്റെ വേഷവും! ഒന്നാഞ്ഞു പിടിക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ശിവശങ്കരനുമായി നല്ല കൂട്ടായതിനാൽ ഞങ്ങളുടെ ആ കെമിസ്ട്രി നന്നാവുമെന്ന് ഒരു ആത്മവിശ്വാസവും ഉണ്ടായിരുന്നു! നാടകത്തിലെ താരം ദുശ്ശാസനൻ തന്നെ. കൂടുതൽ ഡയലോഗുകൾ ഉണ്ട്. പക്ഷേ അഭിനയസാധ്യത കൂടുതൽ ജ്യേഷ്ഠനായിരുന്നു. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല. മുന്നിൽ നടക്കേണ്ടത് ജ്യേഷ്ഠൻ ദുര്യോധനനാണല്ലോ!

"അഗ്രജ: തത്ര ജലം പശ്യതി"

ദുശ്ശാസനന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് . അനിയന്റെ വാക്കു കേട്ട് മുണ്ടൊക്കെ പൊക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പപ്പു മണിച്ചിത്രത്താഴിൽ ചാടുന്ന പോലെ ഞാൻ ഒന്നു ചാടിച്ചാടി പോകുന്നു. (അന്ന് ഈ സിനിമ ഇറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നു കൂടി ഓർക്കണം!) ചിലപ്പോഴാകട്ടെ വെള്ളത്തിൽ പോയി ഒരു വീഴൽ. വടിപോലെയുള്ള വഴങ്ങാത്ത ശരീരമായിട്ടു കൂടി പ്രാക്ടീസിന് ആത്മാർത്ഥമായിട്ടുതന്നെ ഞാൻ ആടി. ശിവശങ്കരനും ഗീതയും ഒട്ടും മോശമാക്കിയതുമില്ല.

അപ്പുറത്തെ ക്ലാസിൽ ഭാസ്‌ക്കരൻ മാഷിന്റെ പഠിപ്പിക്കൽ ആണെങ്കിൽ, ഒന്ന് അമർത്തിപ്പിടിച്ച പ്രാക്ടിസേ നടക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഭാസ്കരന്മാഷ് ഒരു മുൻ പട്ടാളക്കാരനാണ്. പ്രായമായെങ്കിലും കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ല. വിഷയം ഇംഗ്ലീഷ്. മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഭയങ്കര ഗൗരവം. ഇംഗ്ലീഷ് സെക്കന്റിന്റെ ക്‌ളാസിൽ ചിലപ്പോൾ പട്ടാളത്തിലെ വീര സാഹസിക കഥകൾ പുറത്തുവരും. ആരും ചിരിക്കരുത്. മാഷിന്റെ മുഖത്തും ചിരി അങ്ങനെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.

ഒരു വിധം പ്രാക്ടിസെല്ലാം അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു. സംഭാഷണങ്ങളെല്ലാം കുറെയൊക്കെ ശരിയായി. പരിപാടിക്കിടേണ്ട ഡ്രസ്സുകളെക്കുറിച്ചും തീരുമാനമായി. കർത്താവുമാഷ് പറഞ്ഞതു പോലെ തന്നെ ഏതാണ്ട് ഒരു ഇരുപത് മിനിറ്റ് ഒപ്പിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്.

അങ്ങനെ ആ വെള്ളിയാഴ്ച വന്നെത്തി. സാഹിത്യ സമാജത്തിന് വലിയ ഒരുക്കങ്ങളൊന്നുമില്ല. ക്ലാസ്സുകളെ വേർതിരിക്കുന്ന പനമ്പു കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ വലിയ ബോർഡ് അരികിലേക്ക് മാറ്റി വെക്കും. അപ്പോൾ ക്ലാസ്സ് മുറികളെല്ലാം ചേർന്ന് വലിയ ഹാളായി മാറും. കുട്ടികൾ നിലത്തും സാറന്മാർ ബെഞ്ചിൽ അരികിലും ഇരിക്കും. കർത്താവു മാഷും ദേവി ടീച്ചറും പ്രോഗ്രാം ഞങ്ങളുടേതുതന്നെ എന്ന മട്ടിൽ സ്റ്റേജിനു ഇരുവശത്തുമായി നില്ക്കുന്നുണ്ട്. ഭാസ്കരൻ മാഷ് സഗൗരവം വിശ്വനാഥൻ മാഷിന്റെ കൂടെ മുന്നിൽത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.

ശിവശങ്കരന് ചെറിയ ഒരു വെപ്രാളമുണ്ട്. ഡയലോഗുകൾ കൂടുതലുള്ളത് അവനാണല്ലോ! ഗീതക്ക് വലിയ ടെൻഷൻ ഒന്നുമില്ല. എനിക്കാണെങ്കിൽ "ഇതൊക്കെ എന്ത്" എന്ന ഭാവം.

കസവുമുണ്ടും തോളിലൊരു രണ്ടാം മുണ്ടുമാണ് കൗരവരാജന്റെയും അനുജന്റെയും വേഷം.

"ഭ്രാത: ഏഷ രാജഗൃഹ: അത്യന്തം മനോഹര:” രാജകൊട്ടാരത്തിന്റെ ഭംഗി കണ്ട് ദുര്യോധനൻ അനുജനോട്.

ഇന്ദപ്രസ്ഥത്തിലെകാഴ്ചകൾ കണ്ട് കുറച്ചു മുന്നോട്ടു നടന്നപ്പോൾ ദുശ്ശാസനന്റെ വക ജ്യേഷ്ഠന് മുന്നറിയിപ്പ് -

"അഗ്രജ: തത്ര ജലം പശ്യതി"

മുന്നോട്ടുവച്ച കാല് പിന്നോട്ടെടുത്ത് മുണ്ടൊക്കെ ഒന്ന് പൊക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ദുര്യോധനൻ പതുക്കെ വെള്ളത്തിലേക്ക് നടക്കുന്നു. അവിടെ വെള്ളവുമില്ല ഒരു കുന്തവുമില്ല. എവിടെനിന്നോ ഒരു സ്ത്രീയുടെ പതിയെയുള്ള ചിരിയുടെ ശബ്ദം. ചെവിയോർത്തുകൊണ്ട് ദുര്യോധനൻ അനുജനോട്

"ഭ്രാത: യേഷയാ: ഹാസം ശ്രൂയതേ"

രണ്ടുപേരും ജാള്യതയോടെ നാലുപാടും നോക്കുന്നു. ആരെയും കാണുന്നില്ല. കാണികൾക്ക് രസിക്കുന്നുണ്ടോയെന്നു ഞാൻ ഒളിക്കണ്ണിട്ടൊന്നു നോക്കി. വലിയ കുഴപ്പമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.

വീണ്ടും നടത്തം തുടരുന്നു. കുറച്ചു പോയപ്പോൾ "ബ് ധീം" ദുര്യോധനൻ വെള്ളത്തിലേക്കൊരു വീഴ്ച. അതാ രണ്ടാം മുണ്ട് നിലത്തു വീണുകിടക്കുന്നു, കൗരവരാജനോടൊപ്പം.

"ഹ: അഗ്രജ: പതിതവാൻ!" എന്നൊക്കെ ഉറക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തലയിൽ കൈയും വച്ച്, ദുശ്ശാസനൻ വീണുകിടക്കുന്ന ജ്യേഷ്ഠന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടി വരുന്നു. സെറ്റുമുണ്ടൊക്കെയുടുത്ത് പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് അതാ ദ്രൗപദിയുടെ രംഗപ്രവേശം. (ആ ചിരി തന്നെയാണല്ലോ കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിനു കാരണം എന്ന് കാണികൾക്ക് തോന്നണമെന്നാണ് പ്രാക്ടീസ് സമയത്ത് കർത്താവു മാഷ് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത്. തോന്നിയോ ആവോ!) കൂടെ കാണികളും ആ വീഴ്ച ആസ്വദിച്ച് ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.

പിന്നെ സംസ്കൃത ഡയലോഗുകളുടെ ഒരു പ്രവാഹമാണ്. ദുര്യോധനന് അധികമൊന്നുമില്ല. ദുശ്ശാസനനും ദ്രൗപദിയും തമ്മിലാണ് കാര്യമായ അന്യോന്യം നടക്കുന്നത്. രണ്ടാളും വിട്ടു കൊടുക്കുന്നുമില്ല. ഡയലോഗുകൾ തീരാറായപ്പോഴേക്കും ശിവശങ്കരന്റെ മുഖത്തിന് വല്ലാത്ത ഒരു വികാരക്ഷോഭം വന്നപോലെ തോന്നി. ചെറുതായി പല്ലു കടിക്കുന്നു. കൈകൾക്കൊക്കെ ചെറിയ ഒരു വിറയൽ ഉണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം. നെറ്റിയിലൂടെ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇനി അനുജന്റെയും ജ്യേഷ്ഠൻന്റെയും ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിൽനിന്നുമുള്ള തിരിച്ചുപോക്കാണ്. രണ്ടു പേരും അപമാനിതരായവരെപ്പോലെ തിരിഞ്ഞു നടക്കണം. ദുര്യോധനൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നു. കൂടെ പോകാനായി തിരിഞ്ഞ ദുശ്ശാസനന്റെതായി ദ്രൗപദിയോട് നാടകത്തിലില്ലാത്ത ഒരു സ്വന്തം ഡയലോഗ് . അതും പച്ച മലയാളത്തിൽ …...

"നിന്നെ പിന്നെ കാണിച്ചു തരാമെഡീ…."

ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി . ശിവശങ്കരന്റെ ഈ ഡയലോഗ് കേട്ടിട്ടല്ല അന്ന് ഞാൻ ഞെട്ടിയത്. ഭാസ്കരൻ മാഷിന്റെ പൊട്ടിച്ചിരി കേട്ടിട്ടാണ്. വിശ്വനാഥൻ മാഷിന്റെ തോളിൽ രണ്ടു കൈ കൊണ്ടും അടിച്ചു കൊണ്ട് പഴയ പട്ടാളക്കാരന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ട ചിരി!

shreeprasadv@gmail.com

9969287331

Mob: 9969287331

ആഗസ്റ്റ് മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2018-07-25T14:06:00.001+05:30

കവിതയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം

2018-07-20T14:56:00.000+05:30

കവിതയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം

2018-07-11T12:17:00.005+05:30

കവിതയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം.

മുംബൈ സാഹിത്യവേദിയുടെ അന്‍പതാം വാര്‍ഷികാഘോഷങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ഡോമ്പിവലി കേരള സമാജവുമായി സഹകരിച്ച് “കവിതയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം “ എന്ന പരിപാടി നടത്തുന്നു.

സെപതംബര്‍ എട്ട് ശനിയാഴ്ച രാവിലെ മുതല്‍ വൈകിട്ട് വരെ ഉള്ള പരിപാടിയില്‍ കവി അരങ്ങ് , കവിതകളുടെ പഠനം , കവിതകളെ പറ്റിയുള്ള പൊതു ചര്‍ച്ച, പ്രശസ്ത നിരൂപകന്‍റെ പ്രഭാഷണം തുടങ്ങിയവ ഉണ്ടാവും.

പരിപാടിയില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കവികള്‍ അവരുടെ രണ്ടു കവിതകള്‍ സി.പി.കൃഷ്ണകുമാര്‍, 905 Excellency, S.V.P.Nagar , Azad Nagar PO. , Andheri(W), Mumbai 400 053 .Mob 9820425553 എന്ന വിലാസത്തില്‍ ആഗസ്റ്റ് പതിനഞ്ചിനകം കിട്ടത്തക്കവണ്ണം അയച്ചു കൊടുക്കണം. ഇ മെയിലില്‍ അയക്കുവാന്‍ mumbaisahithyavedi@gmail.com എന്ന ഇ മെയില്‍ ഐ.ഡി യിലും കവിതകള്‍ അയക്കാം. മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ സമയമാണ് കവി അരങ്ങിനായി നീക്കി വയ്ക്കുന്നത്. ലഭിച്ച കവിതകളില്‍ നിന്നും, ഈ സമയത്തിനുള്ളില്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്ര രചനകള്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് അതിഥിയായി എത്തുന്ന നിരൂപകന്‍ ആണ്. എല്ലാ കവികളുടെയും കൃതികള്‍ പരിഗണിച്ചുള്ള പഠനം ആണ് വേദിയില്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

മുംബയിലെയും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലെയും എല്ലാ കവികളും സാഹിത്യാസ്വാദകരും ഈ പരിപാടിയില്‍ പങ്കെടുക്കണം എന്ന് അഭ്യര്‍ഥിക്കുന്നു.

ജൂലൈ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2018-06-21T17:22:00.001+05:30

പ്രതികരണശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടവർ

നിൻ കൊട്ടാരത്തിൻ

സ്പടികങ്ങളുടഞ്ഞുടഞ്ഞു

നിൻ മേനിയെ കുത്തിനോവിക്കുമ്പോൾ

എന്തേ...., നിൻ മുഖത്തു മൗനം തപസ്സിരിക്കുന്നു.

കണ്മുന്നിലൊരു കുഞ്ഞിന്റ പാതികരിഞ്ഞ ജഡം.

പിന്നെ ചൂഴ്നെടുത്ത

കൺ കുഴികളും

എന്നിട്ടുമെന്തേ.....,

നിൻ മിഴികളിൽ ഇരുണ്ട വരൾച്ച കൂടുകെട്ടുന്നു.

വേദനയുടെ നിലവിളി നിൻ

കാതിൽ കുരുക്കുംമ്പോഴും

എന്തേ നിൻ കാതിൽ

മൂകത അലയടിക്കുന്നു.

വിഷപ്പാമ്പുകൾ വിഷം കുത്തി ഈ മണ്ണിന്റെ മാറിലെ മുലപ്പാൽ കരിക്കുമ്പോഴും

എന്തേ നിൻ കൈകൾ മരവിച്ചിരിക്കുന്നു.

നീ നിന്റെ മൗനം അടിച്ചുടക്കുക.

നിൻ മിഴിയിലെ ഇരുണ്ട വരൾച്ച കത്തിച്ചു

ജ്വാല പ്രവാഹമാക്കുക.

നിൻ കാതിൽ കുരുത്ത

നിശ്ശബ്ദതയെ ശബ്ദത്താൽ ഉണർത്തുക.

മരവിച്ച കൈകൾ ചലിപ്പിച്ചു നീ വിഷപ്പാമ്പിനെ കൊന്നു,

മണ്ണിന്റെ മാറിലെ മുലപ്പാൽ കരിക്കാതെ,

കറുക്കാതെ കാത്തുകൊള്ളുക.......

********

വട്ടക്കണ്ണാടി

വട്ടക്കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കി,നോക്കി

പറഞ്ഞു

ഇൻഡ്യയുടെ ആത്മാവ്

ഗ്രാമങ്ങളിലാണ്.

ഇപ്പോൾ എല്ലാവരും

ഭൂതക്കണ്ണാടിയിലൂടെ

ഗ്രാമത്തെ തിരയുകയാണ്.

********

മദ്യം

" മദ്യം "

ആദ്യം

വിരുന്നുകാരനായ്

ധമനികളെ ത്രസിപ്പിക്കുന്നു ഹൃദയത്തിൽ കൂടു കൂട്ടുന്നു

"മദ്യം"

ഹൃദയ ഹാരിയായ് വിട്ടുപിരിയാത്ത

കൂടുകാരനായ്

കൂടെ കൂടുന്നു.....

"മദ്യം"

മസ്തിഷ്കത്തിലെ

മാന്ത്രികനായ്

വിരാജിക്കുമ്പോൾ

തളരുന്ന കരളി ന്റെ

കരയുന്ന കണ്ണീർ

കാണാതെ പോകും.....?

"ഒരു ദിനം"

ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും മധുചഷകത്തിലേക്ക്

വാർന്ന ചുവന്ന രക്തത്താൽ

മുങ്ങി, പൊങ്ങി

മരണമുഖത്തേക്കു

യാത്രയാകുന്നു........

********

ഞാനായിട്ടല്ല...

ശ്രീകോവിലിൽ, പ്രതിഷ്ഠിച്ചതും,

വിളക്ക് തെളിയിച്ചു

പൂജ നടത്തുന്നതും,

ഞാനായിട്ടല്ല....

ഏതോ ജന്മങ്ങളാണ്.

ചെണ്ട മേളത്തോടുകൂടി

എഴുന്നള്ളിച്ചപ്പൊഴും,

കാതടപ്പിക്കും ശബ്ദത്താൽ

കരിമരുന്നിൽ,കരി വീരന്മാർ വിരണ്ടോടാത്തതും

ഞാനായിട്ടല്ല.....

സഹിഷ്ണുതയാണ്.

ശ്രീകോവിലിന്റെ ചുറ്റുമതിലിന്റെ പുറത്തു

കോമരം തുള്ളുന്നതും

രക്തം ചിന്തുന്നതും

ഞാനായിട്ടല്ല.....

സഹിഷ്ണുതയില്ലാത്ത

ജന്മകളാണ്.

********

വർത്തമാന കാലം

കാലമേ..... കണ്ണീർ പൊഴിക്കാതെ

പുഞ്ചിരിച്ചണയുന്ന - നിൻമുഖം കാണുവാൻ

ഞാനിതാ തപ്തനായ്

ഈ തീരത്തലയുന്നു.

കാലത്തിൻ കവിളിൽ

കയ്പ്പ് നീർ നിറയുന്നു

കാണുവാൻ കഴിയില്ല, കാണുവാൻ കഴിയില്ല

ഇനി എനിക്ക്.

കൊല്ലന്റെ തീക്കനൽ ചൂളയിൽ

വെന്തതാം ലോഹ മൂർച്ചകൾ, മർത്ത്യ രക്തത്തിനായി

നാവുനീട്ടീടുന്നു

ലോഹത്തിൻ ദണ്ഡുകൾ വെന്തുരുകുന്നിതാ

ചെങ്കനൽ നിറമാർന്ന് മൗനത്താൽ ഗർജ്ജിക്കുന്നു.

വെട്ടിപ്പിടിച്ച നെൽപ്പാടങ്ങളത്രയും

മാനത്തു മുത്തമിടുന്ന

സൗധങ്ങളായ് മാറുന്നു

മണ്ണിന്റെ മക്കളോ

പട്ടിണിപ്പായ വിരിച്ചുറങ്ങീടുന്നു..

കാടും, മലകളും

മാന്തി വെളുപ്പിക്കും

യന്ത്രങ്ങൾ

ആർപ്പ് വിളിക്കുന്നു ശ്വാസം വലിക്കുന്നു.....

പക്ഷിയും,തുമ്പിയും,

ചിത്രശലഭങ്ങളും എങ്ങോ-

പറന്ന് പറന്ന് പോയ് മറയുന്നു..

കരിയുന്ന കാടിന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിലവിളിക്കുന്നു മഴത്തുള്ളികൾ തേടി....

********

കുപ്പി

കഴുത്തോളം മദ്യം വിഴുങ്ങിയ

കുപ്പികൾ

ഷോകേയ്‌സിൽ

നെഞ്ചു നിവർത്തി

നിൽക്കുന്നു.

മദ്യം വാർന്നു പോയ

കുപ്പികൾ തെരുവിൽ

മുഴുക്കുടിയരെ പോലെ

വീണുകിടക്കുന്നു.

********

പ്രണയം മരിക്കുന്നത്...

ഭൂമിയുടെ നട്ടെല്ലുപോലെ നീണ്ടു

നിവർന്നു കിടക്കുന gv്ന

റെയിൽ പാളത്തിലൂടെ

വണ്ടി കൂകിക്കൂകി കടന്ന് പോയപ്പോൾ

അച്ഛൻ ആരാഞ്ഞു.

"ആ പോയ വണ്ടി ബോംബെ മെയിലാണോ?"

ഒന്നിനുമല്ല വെറുതെ

സമയം അറിയാൻ വേണ്ടി ചോദിച്ചതാ...

ഇപ്പോൾ തലങ്ങും,വിലങ്ങും

ചീറിപ്പായുന്ന റയിൽ വണ്ടിയോ?

വരുമ്പോൾ വന്നെന്നു പറയാം പോകുമ്പോൾ പോയെന്ന് പറയാം

പാവം യാത്രക്കാർക്കല്ലേ

വണ്ടിയുടെ സമയം വിഷയമാകുന്നുള്ളു?

സ്കൈ വാക്കിൽ നിന്ന്

ലോക്കൽ പ്ലാറ്റ് ഫോമിലേക്ക്

കണ്ണെറിയുമ്പോൾ

തേനീച്ച കൂട്ടിൽ കല്ലെറിഞ്ഞത്പോലെ

തലകൾ ചന്നം പിന്നം ചലിക്കുന്നു.

റാണിയില്ലാത്ത തേനീച്ചകൾ.

കാട് കാണാത്ത തേനീച്ചകൾ

കോൺക്രീറ്റ് മരത്തിൽ

കൂട് വെക്കുമ്പോഴും

അവയുടെ

പ്രതികരണശേഷി പൂർണ്ണമായും നഷ്ടമായിട്ടില്ല.

ലോക്കലിൽ കയറുന്ന,

പുഴുക്കളെ പോലുള്ള

പച്ച മനുഷ്യർ ഈ ലോകത്തോട് മുഴുവൻ പ്രതിഷേധിക്കും പോലെ "ഇൻക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ്"

വിളിക്കും പോലെ

ചുരുട്ടിയ മുഷ്ടികൾ

കൈ പിടിയിലെക്ക് ഉയർത്തുമ്പോഴും

പ്രതികരണം ഉള്ളിൽ തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്.

വാട്സാപ്പിന്റെയും ഫേസ്ബുക്കിന്റെയും

മുന്നിൽ മാത്രം നട്ടെല്ല് പൊക്കിപ്പിടിച്ച് പ്രതികരിക്കുന്നവർ അവരുടെ ലോകത്ത്...

സ്കൈ വാക്കിൽ ഇപ്പോൾ

പ്രണയം ശവപ്പെട്ടിലാക്കുന്നത്

പ്രണയ മിഥുനങ്ങളല്ല,

കാമക്കോമരങ്ങളാണ്.

എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്

അച്ഛൻ ചോദിച്ച

ആ മെയിൽ വണ്ടിയെ പറ്റി

മാത്രമാണ്.

ആ മെയിൽ

സന്തോഷവും,പരസ്പര സ്‌നേഹവും പൂത്തുലഞ്ഞിരുന്നു

"ഈ-മെയിലിൽ"…!

********

ജൂൺ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2018-05-25T15:39:00.002+05:30

പുസ്തകവും ചിത്രശലഭവും

ഇപ്പോൾ, ശരീരം എന്നൊന്ന് ഇല്ലായിരുന്നു. ഉണ്ടായിരുന്നത് ധ്യാനലോകം മാത്രം. മുറിയിൽ അവിടവിടെ ചിതറിക്കിടന്ന പുസ്തകങ്ങൾ വിശക്കുന്നവരെയും ദാഹിക്കുന്നവരെയും കാത്ത് കിടന്നു. വെർഗോ പബ്ലിക്കേഷന്റെ വാതിൽ അടയാതെയും.

പുറത്താക്കപ്പെട്ടവന്റെ മനസ്സായിരുന്നു വെർഗോ ശിവന്. സഹപ്രവർത്തകരും സഹമുറിയന്മാരും പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിച്ചുപോയിരുന്നു. ധ്യാനലോകത്തിൽ ശരീരം ഭാരരഹിതം.

ഈയിടെയായി തോന്നിയിരുന്ന ഏതോ ദീനത്തിന്റേതായ ക്ഷീണം ഇപ്പോൾ ഇല്ലേയില്ല. സുഹൃത്തുക്കൾ ഓരോന്നായി ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ ശരീരത്തിൽനിന്ന് ഓരോരോ ഭാഗങ്ങൾ നഷ്ടമാകുന്നത് അറിഞ്ഞു.

പലപ്പോഴായി വെർഗോ പബ്ലിക്കേഷനിൽ അരങ്ങേറുമായിരുന്ന പൊടിപ്പൻ ചർച്ചകളിൽ പുസ്തകങ്ങളിലെ ധ്യാനലോകം തിരയാൻ, പുറംചട്ടയിലെ മനോഹരചിത്രങ്ങളെപ്പോലെ സുഹൃത്തുക്കളും സഹപ്രവർത്തകരുമുണ്ടായി. കടപുഴകിവീണ മരത്തിന്റെ തായ്‌വേര് കാലത്തിന്റെ ഇരുട്ടുമുറിയിലേയ്‌ക്കെന്നപോലെ, അയാളും തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ടു. ധ്യാനലോകം തിരസ്‌ക്കാരത്തിന്റെ പുതിയ വാത്മീകമായി.

ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവന് ധ്യാനത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ എളുപ്പമായിരുന്നു. ശരീരം തടസ്സമാകുന്നില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉണർത്തുന്നില്ല. ഏകാഗ്രത വേണമെന്നില്ല. സുഹൃത്തുക്കളോ സഹപ്രവർത്തകരോ അലങ്കാരങ്ങളോ ഒന്നും വേണമെന്നില്ല.

അതുകൊണ്ടാവാം ചില സത്യങ്ങൾ ചിട്ടവട്ടങ്ങളോ ഏകാഗ്രതയോയില്ലാത്ത ഈ ധ്യാനത്തിൽ കടന്നുകൂടി ശിവനെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചത്. തീരം വിടും മുൻപുള്ള ഓർമ്മകളുടെ തിരതള്ളൽ. ഓർമ്മത്താളിൽ ജമന്തിയും മുല്ലയും നാട്ടുപൂക്കളും മണക്കുമ്പോൾ ആകാശവെളുപ്പിലെ ശവക്കച്ച ശിവന്റെ കാഴ്ചയെ മൂടി.

സ്‌കൂൾ പിക്നിക് കഴിഞ്ഞെത്തിയ അന്ന് .... മുറ്റത്തെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ കയറുമ്പോൾ നടുമുറിയിൽ വെള്ള പുതച്ചു കിടക്കുന്ന അച്ഛൻ! അമ്മയോടൊപ്പം കരയുന്ന കൊച്ചു പെങ്ങൾ. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പിന്നെ അച്ഛനരികിൽ കുത്തിയിരുന്നു.

അച്ഛനോടടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ ധമനികളെ തണുപ്പിച്ചരിച്ചുകയറുന്ന പൂക്കളുടെ തളർത്തുന്ന മണം. അരികിലെ നിലവിളക്കിൽ ആരോ എണ്ണയൊഴിച്ച് ദീപങ്ങളെ ക്രമപ്പെടുത്തുന്നു. 'എഴുന്നേൽക്കൂ'യെന്ന് ആരോ? 'കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യൂ'വെന്ന് വീണ്ടും ആരോ? ആരൊക്കെയോ എവിടെയൊ നിന്ന് ഉള്ളിൻ്റെയുള്ളിൽ കയറി സംസാരം തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ പുതുഗന്ധത്തിലാണ്ട്‌ അയാൾ അച്ഛനെപ്പോലെ നീണ്ടുനിവർന്ന് കിടന്നു. സ്നേഹം അഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന സംസാരങ്ങളിലെ മൂർച്ചയേറിയ വാക്കുകൾ അറവിന്റെ ശക്തിയോടെ ഇപ്പോഴും വെട്ടിയുരിയുന്നു.... മുഴുവനും അമ്മയോടാണ്: ഇവിടെനിന്നിറങ്ങൂ....

ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം സഞ്ചയനം കഴിയുമ്പോൾ 'നീ... പോകൂ'വെന്ന് ആരോ. ആട്ടിയിറക്കാൻ വെമ്പുന്ന പെരുത്ത ശബ്ദങ്ങൾ. ഉള്ളിലും പുറത്തും അതേ ശബ്ദങ്ങൾ. ബലിക്കാക്കകൾ കരഞ്ഞും വറ്റ്കൊത്തിയും ചുറ്റിലും പറന്നപ്പോൾ, അതിലൊന്ന് ഇതിലൊന്നുമേർപ്പെടാതെ തന്നെത്തന്നെ നോക്കി കരയുന്നു. എല്ലാവരോടുമുള്ള വെറുപ്പായിരിക്കാം. ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും തന്നോട് പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാവാം.

ജീവിതം പുറന്തള്ളിയ അന്ന്...വെറുപ്പോ സ്നേഹമോ തോന്നാതിരുന്നപ്പോൾ, എങ്ങോട്ടെ ങ്കിലും പോയേ പറ്റുമായിരുന്നുള്ളൂ.അമ്മയോടോ പെങ്ങളോടോ പറയാതെ വഴിമാറ്റിചവിട്ടിയ പുതുജീവിതത്തിൽ പുസ്തകങ്ങളെ കൈവിടാൻ ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടായിട്ടും അതു തന്നെ ചെയ്തു.

നാടുവിട്ട് എത്തി ചേർന്ന നഗരത്തിൽ പ്രായശ്ചിത്തമായി ദിനപത്രവും ആഴ്ചപ്പതിപ്പും വിതരണം ചെയ്തു. വെർഗോയെന്ന കൊച്ചുപബ്ലിക്കേഷൻ ഒരു വാശിയായിരുന്നു: പഠിച്ചെടുക്കാനാവാഞ്ഞത് പരിശ്രമിച്ചെടുക്കുക. ഒപ്പം ഓരോ വിജയവും വൻ ആഘോഷങ്ങളാക്കുക.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഓരോ പുസ്തക പ്രസാധന പരിശ്രമവും വലിയ ആഘോഷ ങ്ങളാക്കി. പുസ്തകങ്ങളെ മറ്റാരും ചെയ്യാത്തവിധം, വധൂവരന്മാരെ അണിയിച്ചൊരുക്കുംപോലെ മനോഹര വർണ്ണങ്ങളിൽ പാക്കേജ് ചെയ്‌തു. വിശന്നവനും ദാഹിച്ചവനും വാങ്ങാവുന്ന വിലകൾ.

ജനൽപ്പാളിയിൽ വിശന്നുകരയുന്ന കാക്കകൾ അയാളെ ഉണർത്തി. മേശപ്പുറത്തുകിടന്നിരുന്ന ബിസ്കറ്റുതുണ്ടുകൾ വാരിയെടുത്ത് അയാൾ അവയ്ക്കുനേരെ നീട്ടി. കൈയിൽ നിന്ന് കൊച്ചുതുണ്ടുകൾ കൊത്തിയെടുക്കുമ്പോൾ പഴയ വീട്ടുമുറ്റത്തെ കാക്കക്കരച്ചിൽ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. പിന്നെ ഓരോന്നായി അവ പറന്നുപോകുമ്പോൾ, സഹപ്രവർത്തകരുടെ പൊടിപിടിച്ച നെയിംബോർഡുകൾ മേശപ്പുറത്തുചിതറിക്കിടക്കുന് നതും വിളറിയ പ്രകാശം അതിലേക്ക് ജനലിലൂടെ വീഴുന്നതും അയാൾ കണ്ടു.

ജനകീയമായ പുസ്തക പ്രസാധനം! അണിയറ പ്രവർത്തകരായെത്തിയ അനേകർ. ഇത്രയും പേർ വേണമായിരുന്നോയെന്ന് പലരും ചോദിച്ചിരുന്നു. പ്രതിഫലത്തിനാണെങ്കിലും, പുസ്തകങ്ങളോട് അവർക്കുള്ള സ്നേഹം അപാരമായിരുന്നു. മുട്ടയിലടയിരുന്ന് തള്ളക്കോഴി കുഞ്ഞുങ്ങളെ വിരിയിച്ചെടുക്കുമ്പോലെ, വെർഗോയുടെ ഓരോരോ മൂലകളിൽ പ്രതിഫലം കാത്ത് അവർ പണിയെടുത്തു. ആരോടും 'ഇറങ്ങിപ്പോ'യെന്ന് പറയാൻ മാത്രം മനസ്സ്‌വന്നില്ല.

ചലനം സൃഷ്‌ടിച്ച അതേ വേഗത്തോടെയായിരുന്നു വെർഗോ പുബ്ലിക്കേഷൻ ഇല്ലാതായത്. അധിക പ്രതിഫലം തേടി പലരും വെർഗോയെ ഉപേക്ഷിച്ച്‌ മറ്റിടങ്ങളിൽ ചേക്കേറി. ബാങ്ക് ലോണുകൾ തന്ന നക്ഷത്രരാശികൾ ധൂമകേതുക്കളെപ്പോലെ അയാളെ വഴി തടഞ്ഞപ്പോൾ പുസ്തകങ്ങൾ പലതും പുറത്തിറങ്ങാതായി.

നിരന്തര ഭീഷണികളിൽ ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളും പിൻവാങ്ങി. എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി പിൻവാങ്ങാൻ അവർക്ക് ഇതൊക്കെ ധാരാളമായിരുന്നു. വെർഗോയിലെ ജീവിതവും ചിന്തയും കേവലം പുസ്തകപ്പകുതികളും ഒഴിഞ്ഞ മുറികളും മാത്രമായി.

പൂർത്തീകരിക്കാൻ ആരും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതിനേക്കാൾ ആരെയും കൂടെ കൂട്ടിയില്ല എന്നതായിരുന്നു ശരി. ആട്ടിയിറക്കപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ വീടുവിടേണ്ടിവന്നവന് എന്തോ ഇതിനു മാത്രം കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ആരോടും മമതയില്ലാതെ, കൂടെ കൂട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ഒരാൾ പോലും ഇല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ടു. ഒഴിഞ്ഞ മുറികൾ ഭൂതബാധിതരായ അദൃശ്യ ജീവികളാൽ നിറഞ്ഞു: ഫാന്റം ശബ്ദങ്ങൾ വെർഗോയുടെ ചുമരുകളിലും മുക്കിലും മൂലയിലും നിന്ന് അയാളോട് ഒഴിഞ്ഞുപോകാൻ മുരണ്ടു. സുനന്ദയ്ക്കോ മകൾ പാർവതിക്കോ പോലും ഇവിടെ പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു. അറിയാഞ്ഞിട്ടോ പറയാഞ്ഞിട്ടോ അല്ല. കൊച്ചുതെറ്റുകൾ, പൊറുക്കാൻ പറ്റാത്ത തെറ്റുകളാവും മുൻപേ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പെറുക്കി കളയാനാകുമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും, ഒന്നും ചെയ്തില്ല. ഇപ്പോൾ, 'നീ പോകൂ' വെന്ന് സമസ്ത ജീവജാലങ്ങളും കൂടി ഉള്ളുമുറിഞ്ഞ വാക്കുകളിൽ ഉന്മാദം കലർത്തുന്നു.

അയാൾ ഒരു പുഴുവിനെപോലെ പുസ്തകങ്ങളിൽ ഒട്ടി. പുസ്തകങ്ങൾ അയാൾക്ക് ചുറ്റും ഒട്ടിച്ചേർന്ന് ആർക്കും കണ്ടെത്താനാവാത്ത വിധം സുരക്ഷാകവചം ഒരുക്കിയിരുന്നു. രക്ഷാകവചത്തിനുള്ളിൽ സൗന്ദര്യമുള്ള ശൽക്കങ്ങളോടുകൂടിയ ചിറകുകളും ശരീരം മുഴുവൻ ചെറുരോമങ്ങളും വളർന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു. പിന്നെ ചുരുണ്ട ഭംഗിയുള്ള ചിറകുകൾ വിടർത്തി അയാൾ പുറത്തേക്ക് പറന്നു.

****

ഓർമ്മിച്ചേക്കാവുന്നവർക്കും അന്വേഷിച്ചുവരുന്നവർക്കും വേണ്ടി അയാൾ മൾബറിയുടെ ഒരിലയും ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു.

******************************************************************************

തിരികെ വന്ന ഒരാൾ

പലപ്പോഴായി ടെലിവിഷനുമുന്നിൽ മിഴിച്ചിരുന്ന് കേണൽ രാമൻ എന്ന 'എക്സ് ആർമിപേഴ്സൺ' അഭയാർത്ഥി പ്രളയത്തിലേക്ക് ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്, അയാളെ ശുശ്രൂഷിക്കാനായി നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ദാസൻ ഈയിടെ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. കൃഷ്ണേട്ടനെന്ന ആത്‌മമിത്രം പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വിപരീതമായി മകന്റെ കൂടെ അമേരിക്കയിലേക്ക് പോയതിനു പിന്നാലെയായിരുന്നു ഈ നഷ്ടപ്പെടലുകൾ. മുൻജോലികളിലെന്നപോലെ എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ശുശ്രൂഷിക്കപ്പെടേണ്ടവരെല്ലാം ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ വെറുമൊരു നിരീക്ഷണവസ്തുവാകുന്നതെന്ന ആത്‌ മഗതം ദാസനെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല അപ്പോൾ അലട്ടിയത്.

അമേരിക്കയിൽ അങ്കത്തിനുള്ള പുറപ്പാടെന്നാണ് കൃഷ്ണേട്ടൻ തന്റെ ശിഷ്ട ജീവിതത്തിലേക്ക് മൂന്നാം കണ്ണയച്ച് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. കൃഷ്ണേട്ടൻ പോകുന്നുവെന്നത് ദാസനും വിശ്വസിക്കാനായിരുന്നില്ല. മകൻ വരുമ്പോൾ ഇവിടെത്തന്നെയൊരു ഹോം നേഴ്‌സുമായിക്കഴിയാൻ കൃഷ്ണേട്ടനും പദ്ധതിയിട്ടിരുന്നു. ദാസനോട് ഹോം നേഴ്‌സിനെയന്വേഷിക്കാൻ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നതുമാണ്. മകൻ വന്നപ്പോൾ കൃഷ്ണേട്ടൻ ഒന്നും പറഞ്ഞിരിക്കില്ല. അഥവാ മകൻ കേട്ടിരിക്കില്ല. വിശേഷിച്ചൊന്നും തന്നെ പാക്ക് ചെയ്യാതെ മനസില്ലാമനസോടെ പോകുന്നതുകണ് ട്‌ കേണൽ വരാന്തയിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണേട്ടനെ വിളിച്ചു: എടോ കൃഷ്ണാ, ഇതൊരങ്കമല്ലടോ. യു ആർ കിഡ്നാപ്പ്ഡ്! നിന്നെയവൻ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകയാണ്!

ദാസൻ അത്ഭുതപെടുമ്പോൾ, തീ തുപ്പുന്ന കണ്ണുകളോടെ അയാളുടെ മകൻ തറഞ്ഞുനോക്കുന്നതും, കേണൽ അവന്റെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലേക്ക് ശത്രുവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കെന്നപോലെ ഊളിയിടുന്നതും കാണാനായി. കൃഷ്ണേട്ടൻ ഒന്നും പറയാതെ പതിയെ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കേണൽ വല്ലാത്തൊരു വിമ്മിഷ്ടത്തോടെ അകത്തുവന്നിരു ന്ന് വാർത്തകളിൽ മനസ്സുറപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു: ബ്രേക്കിംഗ് ന്യൂസായി എവിടെയും അഭയാർത്ഥികൾ മാത്രം.

ദേശങ്ങളുടെ അതിർത്തികളിൽ പ്രളയത്തിലേക്കെറിയപ്പെട്ട മു ഖമില്ലാത്ത ജനതയായിരുന്നു, അവർ. കാലത്താൽ കിഡ്നാപ്പ് ചെയ്യപ്പെട്ടവർ. കപ്പൽ ചേതങ്ങളുടെ തീരങ്ങളിൽ ചത്ത മീനുകളോടൊപ്പം അടിഞ്ഞുകൂടുന്നവർ. ദാസനെയത്, പലപ്പോഴും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുള്ള രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്തെ പലായനങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. നടന്നും വിശന്നും ദാഹിച്ചും ക്ഷീണിതരായ അഭയാർത്ഥികൾ ടെലിവിഷൻ തകർത്ത് നടു മുറിയിലേക്ക് ഇപ്പോൾത്തന്നെ തള്ളിക്കയറുമെന് ന് തോന്നി ദാസന്.

....അപ്പോൾ പുറത്ത് കൃഷ്ണേട്ടനും മകനും പോകാനുള്ള കാറ് പതിയെ മുരണ്ടു. ദാസൻ പതിയെ ജനലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.

പുറത്ത് മുരണ്ടുതുടങ്ങിയ കാർ അന്യസംസ്ഥാനക്കാരെകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ എയർപോർട്ട് റോഡിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ദാസൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: അവർ പോവുകയാണ്! അപ്പോൾ പിൻസീറ്റിൽ ഒരു തടവുകാരനെപോലെ കൃഷ്ണേട്ടൻ അന്യദേശമെന്ന ദുരൂഹവികാരവുമായി തല കുനിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .

എരിയുന്ന കനലുകളാണ് ദുരൂഹത നിറഞ്ഞ യാത്രകൾ! പ്രത്യേകിച്ച് എല്ലാം അപരിചിതനെപ്പോലെ പെരുമാറുന്ന കൃഷ്ണേട്ടന്റെ മകൻ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ! അന്യദേശങ്ങൾ. കൂടുതൽ അപരിചിതർ. അപരിചിതരെക്കാൾ ദുരൂഹതയുള്ള മക്കൾ. അയല്പക്കത്ത് നിന്ന് പലരും ഇങ്ങനെ മക്കളോടൊപ്പം പോയിട്ടുള്ളത് കേണൽ രാമൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: ഇതുവരെ ആരും തിരിച്ചുവന്നില്ല. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരു മരണക്കുറി വരുമായിരുന്നത് ഇപ്പോൾ ഫോൺകോളായി ചുരുങ്ങി.

'നിവർത്തിയില്ലാതാകുമ്പോൾ മറ്റൊരു ദേശത്തേയ്ക്ക് പറിച്ചുനടപ്പെട് ടവർ അവിടെ ഇണങ്ങി ചേരുന്നു. അതല്ലെ സാറേ അതിന്റെ ശെരി. അതെങ്ങിനെ ഒരു പോരായ്മയാകും?' ദാസൻ കേണലിനോട് പലവട്ടം പറയുകയും ചോദിക്കുകയുമൊക്കെ ചെ യ്തതാണ്: 'അതുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണേട്ടനും അവിടെ ഇണങ്ങിച്ചേരും'. കേണലിനോട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഉറപ്പിച്ചു പറയുമ്പോൾ മടുപ്പു തോന്നിച്ചുവെങ്കിലും അത് തന്റെ സ്വന്തംജീവിതം തന്നോട്തന്നെയാണ് പറയുന്നതെന്ന് ദാസന് തോന്നി. മറ്റാരുടെയോ കൂടെ കൂട്ടുകാരനായോ വേലക്കാരനായോ ചിലപ്പോഴൊക്കെ മകനായോ പല പല വേഷങ്ങളിൽ ജീവിക്കുക. എല്ലാം തനിക്ക് എത്ര പെട്ടെന്നു ഇണങ്ങി ചേരുന്നു.

'നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലല്ലോ ദാസാ, വയസ്സായവരുടെ ജീവിതം. അവരോട് ഇണങ്ങി ചേരാൻ പറ്റാതാകുമ്പോഴല്ലേ, മക്കൾ വന്ന് അവരെ കൊണ്ടുപോവുക. പരിചയമുള്ള സ്ഥലത്തു നിന്ന് അപരിചിതമായ ഇടങ്ങളിലേക്ക്. ഓർമ്മകളുടെ മ്യൂസിയത്തിൽ നിന്ന് നമ്മുക്ക് കണക്ട് ചെയ്യാനാവാത്ത അത്യന്താധുനിക ഭവനത്തിലേക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ നിരാസം എന്ന വൃദ്ധസദനങ്ങളിൽ. നാം ആസ്വദിക്കുന്ന ജീവിതം ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച് വേറൊരിടത്തേയ്ക്ക് പോകേണ്ടി വരുന്നു. എന്നിട്ടവിടെ ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട് വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നു. ജീവിതം എത്ര പെട്ടെന്ന് അവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.' കേണൽ കണ്ണുകളടച്ച് കസേരയിൽ നിസ്സഹായനായി.

കേണലിന്റെ ഈ ചിന്തയാണ് തന്റെ തന്നെ നിലനിൽപ്പ്. ഓർമ്മകളുടെ മ്യൂസിയത്തിൽ കേണലിനു സഹായിയായി ഈയുള്ളവനെന്ന ഒരേയൊരാൾ. ദാസൻ വലിയ നടുമുറിയിലിരുന്ന് ചുറ്റും നോക്കി. ഈയടുത്ത കാലം വരെ കേണൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. പിന്നീടാണ് ഒരു പത്രപരസ്യത്തിലൂടെ താൻ നിയമിതനായത്. ഒരു സൂക്ഷിപ്പുകാരനെപ്പോലെ എല്ലാം തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി വയ്ക്കുന്നു. മനോഹരമായ ഭിത്തികളിലെ അനേകമായ ഫോട്ടോ ഫ്രയിമുകളിൽ നിന്ന് പൊടി തട്ടുന്നു. കുടുംബചിത്രങ്ങളും അലങ്കാര വസ്തുക്കളും നിറഞ്ഞ അനേകമായ മുറികളിൽ നിത്യ സന്ദർശകനാവുന്നു. യുദ്ധകാല ചിത്രങ്ങൾ തൂങ്ങുന്ന നടുമുറിയിൽ കേണലെന്ന പോരാളിയുടെ വീര്യമറിയുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹാ യുദ്ധത്തിൽ കേണലിനെ വീഴ്ത്തിയ ചില്ലുകുപ്പിയിലടച്ചു സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കുഞ്ഞ് ജർമ്മൻ ബുള്ളറ്റ് ദാസന് അത്ഭുതവും, അയൽപക്കത്തെ മിത്രങ്ങളുടെ പഴയ ചിത്രങ്ങൾ അസൂയയും, സുഹൃദ് വലയത്തിലെ അവസാന കണ്ണിയായ കൃഷ്ണേട്ടൻ പഴയൊരു ഫ്രയിമിൽ നിന്ന് നൊമ്പരവും നൽകുന്നു.

കൃഷ്ണേട്ടൻ തൻറെ കൂടി സുഹൃത്തായത് എത്ര പെട്ടെന്നാണെന്ന് ദാസനോർത്തു. പെട്ടെന്നുള്ള കൃഷ്ണേട്ടന്റെ പറിഞ്ഞുപോക്ക് കേണലിനിലെന്നപോലെ തന്നിലും ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള സന്ദർഭങ്ങളിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ ഇഷ്ടമാവില്ല, പകരം പുറത്തേയ്ക്കുള്ള ആ കൊച്ചു യാത്രയാകാം. ഇപ്പോൾ ഭിത്തിയിലെ ജർമ്മൻ ചിത്രങ്ങളും പിന്നെ ആ ബുള്ളറ്റും കേണലിനെ കീഴ്‌പ്പെടുത്തി യിരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നി. ആ ബുള്ളറ്റ് അയാളുടെ നേർക്ക് പാഞ്ഞുചെല്ലുന്നത് നോക്കി കാത്തിരിക്കുകയാവാം.

ഇറ്റാലിയൻ പട്ടണമായ മോണ്ടി കാസിനോയിലാണ് ആ ബുള്ളറ്റിനോടൊപ്പം കേണൽ വീണത്. ലോകം വെട്ടിപ്പിടിക്കാനുള്ള പുറപ്പാടിൽ ജർമ്മൻ സൈന്യം നടത്തിയ ശക്തമായ ആക്രമണങ്ങളിൽ ബ്രിട്ടീഷിന്ത്യൻ സേനയുടെ റീഇൻഫോഴ്‌സ്‌മെൻറ് യൂണിറ്റ് തകർന്നു. മരണത്തിൻറെ ചതുപ്പിൽ രക്തംവാർന്ന് കിടന്ന അനേകർക്കിടയിലേക്ക് കേണലും വെടിയേറ്റ് വീണു. അവിടെ അലർച്ചകളും ഞരക്കങ്ങളും മാത്രം. അതിനിടെ ആരോ അയാളെ വലിച്ചെടുത്ത് കുതിച്ചുവന്ന വാഹനത്തിൽ കിടത്തിയത് മാത്രം പിന്നീടയാൾ ഓർത്തെടുക്കുകയുണ് ടായി.

കുറച്ചു നാൾ ബോധരഹിതനായി കിടന്ന ശേഷം പതിയെ കണ്ണുതുറന്നത് ജർമ്മൻ സേന കൈയ്യടക്കിയ ആശുപത്രിയിലായിരു ന്നു. യുദ്ധത്തിൽ അതിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളും തകർന്നിരുന്നു. ഒരാശ്രമം താത്ക്കാലികമായി ആശുപത്രിയാക്കിയതാണ്. മുറിവേറ്റ് ശിഖരങ്ങൾ നഷ്ടമായ ഒലിവുമരങ്ങളെപ്പോലെ അനേകർ കാമില്ല വോൾസിയെന്ന ഇറ്റാലിയൻ നേഴ്സിന്റെ കീഴിൽ അയാൾക്കൊപ്പം സുഖം പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

കുറച്ചൊക്കെ നടക്കാനായപ്പോൾ ആശുപത്രി വാതിലിൽ പതിച്ചിരുന്ന മുറിവേറ്റ സൈനികരുടെ പേരുകളിലൂടെ കേണൽ കണ്ണോടിച്ചു. സഹപ്രവർത്തകരുടെ പേരുകളൊന്നും അതിൽ കാണാതെ കണ്ണുകവിഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രിട്ടീഷി ന്ത്യൻ സേനയിൽ അവിടെയവശേഷിച്ച ഒരേയൊരാൾ താൻ മാത്രമെന്നറിഞ്ഞു. അന്ന്, തന്നിൽ തുളഞ്ഞു കയറിയ ബുള്ളറ്റ് കൊച്ചു കുപ്പിയിലടച്ച് കൈയിലേക്ക് വച്ച് തരുമ്പോൾ കാമില്ല പറഞ്ഞു: ഇവിടെനിന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചുപോകുന്നു എന്നതിൻറെ സ്മാരകമാണ് ഇത്.

ഘനീഭവിക്കുന്ന ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് കേണലിനെ ഉണർത്തി 'ഇന്ന് തൊട്ടടുത്ത ഗാന്ധി മാർക്കറ്റിലേക്ക് നടക്കാൻ പോകാ'മെന്ന് ദാസൻ പറഞ്ഞു. കേണൽ കൂടെക്കൂടെ സന്ദർശിക്കാനാഗ്രഹിച്ചിരുന്ന പുരാതനമായ യുദ്ധസ്മാരകങ്ങളുള്ള സ്ഥലമായിരുന്നു അത്. യാത്രയ്ക്ക് മുന്നോടിയായി, യുദ്ധാനന്തരം കേണലിനു സമ്മാനിച്ച കൊച്ചുമെഡൽ അയഞ്ഞുകിടന്ന ഷർട്ടിൽ യൂണിഫോമിലെന്നപോലെ ദാസൻ പതിച്ചു. പിന്നെ വാക്കിങ് സ്റ്റിക് കൈയിൽക്കൊടുത്ത്‌ കേണലിനൊപ്പം പതിയെ നടന്നു. ഈയടുത്തുവരെ കൃഷ്ണേട്ടനും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു, ഈ നടപ്പിൽ.

ഗാന്ധി മാർക്കറ്റിൽ പച്ചക്കറി വില്പനക്കാരും വഴിയോര കച്ചവടക്കാരും കയ്യേറിയ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള യുദ്ധ സ്മാരകത്തിനു മുന്നിൽ കേണൽ നിന്നു. സ്മാരകത്തിൽ പതിച്ച പഴഞ്ചൻ ഫലകത്തിലൂടെ കണ്ണോടിച്ച് തനിക്ക് മാത്രം കേൾക്കാൻ പറ്റുംവിധം കേണൽ വായിച്ചു: 'ഇവിടെ നിന്ന് യുദ്ധത്തിന് പോയവരിൽ ഒരാൾ മാത്രം തിരിച്ചു വന്നു!'

...എന്നിട്ട്, അകത്തിരമ്പുന്ന യുദ്ധാരവങ്ങളും നെഞ്ചു തകർക്കുന്ന നിലവിളികളും അടക്കിപ്പിടിച്ച് പുരാതനമായ ആ സ്മാരകത്തെ നോക്കി നിവർന്നു നിന്ന് സല്യൂട്ട് ചെയ്തു. പിന്നിൽ ദാസനും. ഫലകത്തിൽ പഴഞ്ചൻ അക്ഷരത്തിലെഴുതപ്പെട്ട 'തിരിച്ചെത്തിയ ആ ഒരാൾ' ആരെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. പൂർവ കാലങ്ങളിലെ ഏതോ ഒരു യുദ്ധത്തിന്റെ ഓർമ്മ അതുണർത്തുമ്പോഴും ആ ഫലകത്തിൽ കേണൽ തന്റെ ജീവിതം വായിക്കുന്നത് മാത്രം നനഞ്ഞ മനസോടെ ദാസനറിഞ്ഞു. തിരിച്ചെത് തിയ ഒരാൾ തിരികെയെത്താതിരുന്ന അനേകരെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

തിരികെ പോരുമ്പോൾ നിന്നത് കൃഷ്ണേട്ടന്റെ അടഞ്ഞ വീടിനു മുന്നിലാണ്. കൃഷ്ണേട്ടൻ കൂടെയില്ലെങ്കിലും യാത്ര പറയാതെ മുന്നോട്ട് പോവാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. അടുത്തുള്ള പലവീടുകളും അടഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുന്നു. ചപ്പുചവറുകൾ നിറഞ്ഞ മുറ്റത്ത് മഴയിൽ പടർന്നു പന്തലിച്ച പച്ചപ്പ്. ഓരോ വീടുകളും ഓരോരുത്തരെ ഓർമിപ്പിച്ചു. മക്കൾ വന്ന് ഓരോരുത്തരെ തട്ടിയെടുത്ത്‌ ഫ്ലാറ്റിലും വൃദ്ധ സദനത്തിലുമൊക്കെ ആക്കിയതാണ്. അവർക്കു ശേഷം കുറച്ച് വാടകക്കാർ വന്ന് താമസിച്ചുവെന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഈ വീടുകൾക്ക് പറയാനില്ലാതായിരിക്കുന്നു.

പൊടുന്നനെയാണ് ദാസൻ ചോദിച്ചത്: 'സർ, നിങ്ങൾക്കുശേഷം ഈ വീടിന് എന്ത് സംഭവിക്കും.' കേണൽ പതിയെ ചിരിച്ചു:' പലരോടും പറഞ്ഞു മടുത്തതാണ്. ഇതിനവകാശികൾ ഉണ്ട് ദാസാ. ഞാൻ വളരെക്കാലമായി കാത്തിരിക്കുന്ന അവകാശികൾ'.

അപ്പോൾ കേണൽ, തന്റെ സഹോദരൻ ജോലിക്കെന്ന് പറഞ്ഞ് കൽക്കത്തയിൽ സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസിന്റെ സേനയിൽ ചേരാൻ പോയ പഴയകാലത്ത് എത്തപ്പെട്ടു. യുദ്ധാനന്തരം മോണ്ടികാസിനോയിലെ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് സുഖം പ്രാപിച്ച് തിരികെയെത്തിയപ്പോൾ കൽക്കത്തയിൽ അവനെക്കാണാൻ ചെന്നു. ഇതിനകം അവന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഐ എൻ എ ക്കാരുടെ കുടുംബങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്ന സുഭാഷ് കോളനിയിലെ കൊച്ചുവീട്ടിൽ അവന്റെ ജർമ്മൻ ഭാര്യയും കുട്ടികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. യുദ്ധാനന്തര പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഐ എൻ എ പോരാളികളെ ദേശദ്രോഹികളായി ചിത്രീകരിച്ച് ക്രൂര പീഡനങ്ങൾ അഴിച്ചുവിട്ടിരുന്നതുകൊണ്ട് അവനെ മാത്രം കണ്ടെത്താനായില്ല. അവൻ ഒളിവിലായിരുന്നു. ബംഗാളിലെവിടെ യും ഭക്ഷ്യക്ഷാമം മൂലം ലക്ഷ ക്കണക്കിനാളുകൾക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. പൂഴ്ത്തിവെപ്പുകാർക്കെതിരെ പോരാടിയ അവന്റെ, എല്ലും തോലുമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ജർമ്മൻ ഭാര്യ തന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ അകത്ത് കയറ്റി ഇരുത്തി. എണ്ണം പറഞ്ഞ വാക്കുകളിൽ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. അവരധികം സംസാരിക്കുകയോ ചിരിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. മക്കൾക്ക് അച്ഛന്റെയും തന്റെയും പേരുകൾ അവർ നൽകിയിരുന്നത് അയാളെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തി. കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആളിയ ഭയം കണ്ട് അവർ സ്വരം താഴ്ത്തി ആംഗലേയത്തിൽ പറഞ്ഞു: നിങ്ങളൊരു പട്ടാളക്കാരനാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾക് അറിയാമല്ലോ. ഈ വീട് നിരന്തരം സേനയുടെ നിരീക്ഷണത്തിലാണ്. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും അവർ കയറിവന്ന് അസഭ്യം പറയാം. കുട്ടികൾ ഉണ്ടായത് കൊണ്ടാണ് അവരെന്നെ ഇവിടെയുപേക്ഷിച്ചത്. നിങ്ങളുടെ സഹോദരൻ എവിടെയാണെന്ന് അറിയില്ല. അഴിമതിക്കാരും കരിഞ്ചന്തക്കാരും പതിവായി ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങാൻ പറ്റാതായിരിക്കുന്നു.

പലവട്ടം അവിടെ പോയെങ്കിലും അവനെ കാണാനായില്ല. ഒപ്പം അവരാരും തന്നെ കേരളത്തിലുള്ള ഈ തറവാട്ടിലേക്ക് വരാൻ താൽപ്പര്യം കാണിച്ചില്ല. ഒരിക്കൽ തന്നോടൊപ്പം അച്ഛനും വന്നു. അച്ഛനെക്കണ്ട് അവർ മുന്നോട്ടുവന്ന് കാൽ തൊട്ടു വന്ദിച്ചു. അവർക്കു പിന്നാലെ മക്കളും. ഇതിനകം അവർ ഒരു ജർമ്മൻ കാരിയെന്ന് തോന്നാത്തത്രയ്ക്ക് മാറിപ്പോയിരുന്നു. കുട്ടികൾ അടുത്തുള്ള സ്‌കൂളിൽ പഠിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീട് അതുപോലെതന്നെ ഒരോർമ്മയായി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടി രുന്നു: അവൻ വരുമ്പോൾ ഒരു തടസ്സവുമില്ലാതെ അപ്പോൾ വീട് കണ്ടുപിടിക്കാനാവും.

വൈകുന്നേരം ആയപ്പോഴേക്കും കുട്ടികൾ പതിയെ ഇണങ്ങുകയും ചിരിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്തു. കുട്ടികൾ ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. പോരുന്നതിനുമുന്നെ അച്ഛന്റെ നിർദേശപ്രകാരം ഇവിടത്തെ അഡ്രസ് എഴുതി കൊടുത്തു. വീട്ടിലേക്ക് വരണമെന്ന് പറഞ്ഞു: ഏതാണ്ട് പത്തറുപതു കൊല്ലമായി ഇതെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ട്. ഇന്നേ വരെ അവരോ, ആ കുട്ടികളോ, പേരക്കുട്ടികളോ വന്നിട്ടില്ല. അച്ഛൻ പോകുന്നതിനുമുന്നേ വീണ്ടും ഓർമിപ്പിച്ചിരുന്നു: ഈ വീട് അവർക്ക് കൊടുക്കണം. എന്നെങ്കിലും അവർ വരാതിരിക്കില്ല.

അവർ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് കേണൽ. ഭിത്തിയിൽ തൂങ്ങുന്ന കൽക്കത്തയിൽ വച്ചെടുത്ത പഴയ ചിത്രം അയാൾ ദാസന്‌ കൊടുത്തു. അവർ വരുമ്പോൾ നീയീ ചിത്രം കാണിച്ചു കൊടുക്കണം. ഈ വീട് താമസിക്കാൻ കൊടുക്കണം.അവരെ ഞങ്ങൾ കാത്തിരുന്നുവെന്ന് പറയണം. അതുവരെ നീ നിന്റെ കുടുംബവുമായി ഇവിടെയ്ക്ക് വരൂ. നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ ഇവിടെ ഓടിനടക്കുമ്പോൾ, മിണ്ടാനും പറയാനും ആളുണ്ടാകുമ്പോൾ വീടടയാതെ കിടക്കും...

അപ്പോൾ കണ്ണുകവിഞ്ഞ് തന്റെ കാഴ്ച മങ്ങിയത് ദാസൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

*************

മെയ് മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2018-05-02T09:10:00.001+05:30

കഥക്ക് ഒരു ദിവസം.....

2018-04-19T09:29:00.001+05:30

ഏപ്രിൽ മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2018-03-30T07:45:00.001+05:30

കാലം-കാലം

രുദ്രവീണയില്‍ സിയ മൊഹിയുദ്ദീന്‍ ദാഗറിന്റെ വിരലുകള്‍ പറക്കുന്നു

മുറിക്കുള്ളില്‍ കാറ്റ് നൃത്തം വെയ്ക്കുന്നു.

ഹൃദയത്തോടൊപ്പം മനസ്സ് ധിമിധിമിക്കുമ്പോള്‍

ഫരീദഖാനൂനിന്റെ നൂലിഴപോലെ നേര്‍ത്തതാം നിസ്വനം എന്നെ കൈപിടിച്ച് നടക്കുന്നു

ആജ് ജാനെ കി ജിദ് നാ കരോ,

യൂ ഹീ പെഹലു മെ ബൈതേ രഹോ

ആ സമയരേഖയില്‍ നിന്ന് കുതറി തെറിക്കാനാവാതെ

കുതിക്കാനാവാതെ, ഒന്നുമാവാതെ,ഞാന്‍..

പെട്ടെന്നാണ്

ഇരുട്ടുവീണ് നിശബ്ദമായ റോഡിലേക്ക് ജനാരവം

ജീവിതം പോലെ കരിപിടിച്ച, കൈയ്യിലെ കറുത്ത കൊടി

വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോള്‍ ചുവപ്പണിയുന്നു.

ഫരീദഖാനൂനിനെ തള്ളിമാറ്റി

നിരത്തില്‍ നിന്ന് ജീവിതം കത്തുന്നു.

എല്ലാ സംഗീതത്തെയും ഭേദിച്ച്

മുദ്രാവാക്യത്തിലെ രോഷം മുറിക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് തിളയ്ക്കുന്നു.

വെന്ത് പൊങ്ങി വിണ്ടു കീറിയ കാലടികള്‍

ഞാന്‍ നടന്നുപോയ ജനപഥങ്ങളെ അലിയിച്ചു മുന്നേറുന്നു

ആത്മഹത്യ മടുത്ത്

വെടിയുണ്ടയേറ്റു വാങ്ങാന്‍ ഇറങ്ങിപ്പോന്ന ധൈര്യമാണ് അവര്‍ക്ക് ജീവിതം.

അവരുടെ സഹനം ഹിമാലയം പോലെ ഉന്നതം

രക്തസാക്ഷിത്വം അഗാധമാം കടല്‍

അനുഭവങ്ങള്‍ എഴുതിയിട്ട എന്റെ മുറിയിലെ പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് തീപടരുന്നു

എങ്ങും കറുത്ത പുകമാത്രം

നഗരം നവോഡയെപ്പോലെ ചുവന്നു തുടുത്തിരിക്കുന്നു

അതിവേഗതയില്‍ മിന്നല്‍പിണര്‍പോലെ

റോഡുകള്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും മിന്നിമറയുന്നു

കടലില്‍ ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു ശിവജി പ്രതിമ

വരിവരിയായി നില്‍ക്കുന്ന കുട്ടികള്‍,സ്ത്രീകള്‍,വൃദ്ധര്‍

യുവാക്കള്‍ മുഴുവന്‍ വൃദ്ധരായിരിക്കുന്നു.

ഭൂമി വിറപ്പിച്ച് മെട്രോ കുതിക്കുന്നു

എക്‌സപ്രസ്സ് വേയ്കരികില്‍ നാരാങ്ങാത്തോട്ടത്തിന്റെ മ്യൂസിയം.

കാഴ്ചയുടെ ഇടങ്ങളിലെല്ലാം വാഹനങ്ങളുടെ നിലയ്ക്കാത്ത പ്രവാഹം

എങ്ങും ഹ്രസ്വദൃഷ്ടിക്കാര്‍ മാത്രം

നിശബ്ദത എന്ന വാക്ക് ആരോ കൊള്ളയടിച്ചിരിക്കുന്നു

നീണ്ട ഹോണുകള്‍, ആ സംഗീതം മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്

മുന്നോട്ടു വെച്ച കാലുകള്‍ അതിനെക്കാള്‍ വേഗത്തില്‍ പിന്നോട്ടു പായുന്നു..

ആ പുഴ

ഇന്ന് ഞാന്‍ അതേ പുഴയിലേക്കിറങ്ങുന്നു

നിന്നെ സ്‌നേഹത്തോടെ വാരി പുണര്‍ന്ന് കടലിലേക്ക്

നടന്നുപോയ അതേ പുഴയിലേക്ക്

നീ മറഞ്ഞ മണല്‍പരപ്പില്‍ ചവിട്ടി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍

കാലിനുള്ളിലൂടെ അതേ നിലവിളി വൈദ്യുതാഘാതം പോലെ

എന്നെ കുടഞ്ഞുണര്‍ത്തുന്നു

ഹൃദയതാളം പെരുമ്പറ പോലെ

എന്നിലുള്ള നിന്റെ ഓര്‍മ്മ പുഴ പോലെ നേര്‍ത്തു മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

പുഴ അശക്തയായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.

നീയും.

പുഴയുടെ നീര്‍ചാല്‍ രുപവും

നീ എന്ന സാനിദ്ധ്യവും എന്നെ മുറിവേല്‍പ്പിക്കുന്നു

ചരിത്രത്തെ വായിക്കാന്‍

കുത്തബ്ദ്ദീന്‍ അന്‍സാരിയുടെ

എന്നെ കൊല്ലരുതേ എന്ന ദൈന്യതയാര്‍ന്ന ഒറ്റ ചിത്രം മാത്രം മതി

കത്തിയമര്‍ന്ന്, പുകയായി മാറിയ

വലിയ ചരിത്രത്തെ വായിക്കാന്‍.

ഇന്ന് സൗമ്യമായി സംസാരിക്കുന്നവര്‍

പ്രിയങ്കരനായി തീരാനുള്ള വഴികള്‍ തിരയുന്നവര്‍

എല്ലാ കറകളും മാഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന് കരുതുന്നവര്‍

അവര്‍ നിര്‍മ്മിച്ച ചരിത്രങ്ങളുടെ അടിയില്‍

ഇത്തരം പൊള്ളുന്ന ദൈന്യതകളുണ്ട്.

കുത്തബ്ദീന്‍ അന്‍സാരി, ഇന്ന് നീയാണ് ചരിത്രം.

ജീവനെ കെട്ടിപിടിച്ച്,കൊല്ലരുതേ എന്ന് കേണ്

നീ നടന്നുപോയ വഴികളില്‍

ഭൂമി പിളര്‍ന്ന നിലവിളികളില്‍

ചോര വാര്‍ന്ന സ്ഥലികളില്‍

വലിയ 'ദേശസ്‌നേഹികളുടെ' പേരുകള്‍ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്.

നിന്റെ ഒറ്റ ചിത്രം മാത്രം മതി

എല്ലാ ഓര്‍മ്മകളെയും തിരിച്ചെടുക്കാന്‍.

മാറ്റി വരയ്ക്കുന്ന ചരിത്രത്തിലൂടെ

നമ്മുടെ ചരിത്രത്തെ പുനര്‍നിര്‍മ്മിക്കാന്‍.

സാഹിത്യവേദി മാർച്ച് മാസ പരിപാടി

2018-03-02T17:27:00.000+05:30

ഫെബ്രുവരി മാസ സാഹിത്യ ചർച്ച

2018-01-23T12:23:00.000+05:30