روزی که اینجا رو شروع کردم روز بدی بود …

روزی بود که از همه چی تو دنیای حقیقی دلم گرفته بود… خسته بودم ، تنهاترین شده بودم و باورش سخت بود

شونه هام تحمل بار تنهایی رو نداشت ، خسته بودم از بس صورتو با سیلی سرخ کرده بودم، از کشیدن بار تنهایی ها و غصه ها

دلتنگی های یه غریبه شد جایی برای غرغرا و اشک ها و آه و ناله های یه آدم واقعی  ، یه آدمی که هم خودش و هم دیگران عادت کرده اند محکم ببیننش ، قوی ببیننش ، آدمی که همیشه خندونه و شیطنت هاش تمومی نداره  آدمی که یک عمر صورتشو با سیلی سرخ نگه داشته …. بله دوست من یک عمر

آدمی که حالا بعد گذشت ثلث قرن از زندگیش با همه پستی و بلندی هاش دیگه کمی خسته است  از کشیدن این همه بار روی دوش ، از داشتن این همه بغض فرو خورده تو گلو

آدمی که دنبال یه راهی واسه هنوز قوی بودن و محکم بودن میگشت ، آدمی که میخواست هنوز هم یه کوه باشه برای بقیه  ، یه تکیه گاه برای غریبه و آشنا

آدمی که میخواست اشک نریزه و همیشه لبخند بزنه

این آدم دلتنگیهاش و برداشت و اومد تو دنیای مجازی … تا جایی باشه برای فریاد کشیدن این بغض…

غر زد ، داد زد ، شکایت کرد، گله کرد ، اشک ریخت  با همه وجود تا اشکاش دنیای حقیقیشو خیس نکنه

خودش بود و خودش بود … دنیای مجازی دوستی های زیادی رو به همراه داشت این دوستی ها غم و غصه ها شادی و خنده های خاص خودش رو همراه داشت

اما این آدم توی دنیای مجازی دو چهره نداشت …

اگه شاد بود از ته دل شاد بود

اگه غمگین از ته دل

اگه محبت کرد با همه وجود بود چون همه آدما رو دوست داشته و داره

اگه اشک ریخت برای درد کسی ، اگه شنید ،اگه دلداری داد ،اگه غصه خورد ،اگه نگران شد، اگه در آغوش کشید با همه وجود بود چون  بلد نبود حس هاش رو مخفی کنه

اگه به خاطر حس هاش به باد انتقاد گرفته شده ، اگه بهش گفته شد زیادی مهربونه ، زیادی حساسه ، زیادی آدما رو جدی میگیره…. زیادی … زیادی.. و زیادی….

واسه اینکه بلد نبود نقاب بزنه و اینجا رو جایی یافته بود برای خود خودش بودن نمیخواست اینجا با سیلی صورت سرخ کنه که فکر میکرد اینجا همه دوستانشن و اون حق داره خودش باشه

اما همیشه واقعیت با چیزی که فکر میکنیم فرق داره

تو هفته هایی که گذشت به دنبال نقابی برای دنیای مجازی می گشتم … اما من آدم نقاب ها نیستم

شاید بیشتر از همیشه به هم ریخته بودم ، بیشتر از همیشه غر زدم چون داشتم صخره های زندگی رو مینوردیدم

بله دوست من همه ما بلدیم صورتامون رو با سیلی سرخ کنیم ، همه ما درد داریم ، همه ما سختی کشیدیم ! اما کدومامون بلدیم خود واقعیمون باشیم همیشه ؟ کدوممون بلدیم به خاطر دیگران زندگی نکنیم و یا لا اقل مدتی کوتاه فقط و فقط برای دل خودمون  و داشتن آرامشی درونی زندگی کنیم؟

تو عمر کمتر از یه سال دلتنگی ها خودم بودم بی هیچ قید و بندی … به خاطر خودم و دل خودم نوشتم تا باشم

اما انگار تو دنیای مجازی هم آدم ها ازت میخوان نقاب به چهره بزنی

میخوان خودت نباشی

میخوان باشی اونی که اونا ازت تصور دارن و اونی که اونا میخوان و اونی که اونا خوششون میاد و … و … و

دیگه نمیتونم باشم

شاید برای همین دلزده ام امروز.  نه دلخور… گلایه ندارم ، شاکی نیستم ، ناراحت نیستم  ولی دیگه حرفی ندارم

فقط دیگه نخواهم نوشت ، غر نخواهم زد ، اشک نخواهم ریخت تا آزار ندم کسی رو ! تا ثابت کنم من نه ترحم میخوام ، نه دلسوزی ، نه محبت و نه هیچ چیز دیگه ای

که اگه نوشتم که اگه گفتم  و گفتم فقط برای این بود که محکم باشم ، که از پس مشکلات بربیام اما انگار حتی دنیای مجازی آماده دیدن آدمهایی بدون نقاب نیست

شاید روزی دیگه و جایی دیگه نوشتن رو از سر گرفتم … اما حالا

به پایان آمد این دفتر … حکایت همچنان باقیست 

Just a little girl, big imagination
Never letting no-one take it away
Went into the world, what a revelation
She found there’s a better way for you and me to be

Goodbye my friend

It’s not the end (you gotta keep it strong before the
pain turns into fear)
So glad we made it time will never never change it
No no no no
you know it’s time to say goodbye
No no no no
and don’t forget you can rely

Goodbye My Friend

تا کی بخونم و تفسیر کنم … تا کی بخونی و برداشت کنی؟

تا کی هر بار حرف بغض بشه تو گلو و قدرت گفتنش رو نداشته باشم

تا کی پشت نقاب قایم شی و نگی حرف دلت رو؟

تا کی یه بوم و دو هوا؟

تا کی با کنایه با هم حرف بزنیم و حرف هامون رو بخوریم؟

تا کی با فکر روزی که بتونی حرفهات رو بهم بزنی صبر کنم؟

تا کی به این خیال که همیشه خواهم بود به روزمرگیهات ادامه بدی؟

تا کی ؟ تا کی؟

خستم به خدا………. خیلی خسته و راهی برای رهایی از این خستگی پیدا نمیکنم

روياي عزيز ترديد و گريز بي عشق نميتونم به خدا
سلطان قلبم بي تو سرابم آلوده ي فكر ناجور و ترديد
برگرد و از من عشقي بنا كن كانون روحم به عشق تو لرزيد
يه دل ميگه نشم عاشق كس . يه دل ميگه ميميرم بي نفس
يه دل ميگه برمو و يه دلم ميگه خو كن به قفس
يه دل ميگه پر رنگ و رياست . يه دل ميگه اين روياي ماست.

پ . ن : سکوتم از رضایت نیست

پ . ن : شاید یه لحظه ای دیگه ………دوباره یه شانس دیگه … شاید یه جا یه فرصتی … لحظه مجالمون بده

پ. ن:  باشد که «سکوت» بیانگر «ناگفته ها «شود روزی……..

این پست با احترام تمام تقدیم میشه به دکتر مجیدی عزیز پدر خوانده گرامی خوب من بهشون قول دادم که این فیلم رو قبل ایشون ببینم و رفتم و دیدم فقط همین

از دیروز که این پستو خوندم و فهمیدم که بادی آو لایز رو اکرانه دیگه احدی نموند که تماس نگیرم برای همراهی و دیدن این فیلم که میدونستم جز سلایق من نیست احتمالا ولی فیلمیه که معتقدم باید دید.

وقتی هر کی یه بهانه ای آورد و یکی گفت 4 شنبه بریم یکی گفت تا ویکند صبر کن و … تصمیم گرفتم خودم تنهایی بعد کار برم و کار و یه سره کنم.  از اونجایی که خاله جان هم امر کرده بودن سر راه برم سهمیه آش رشته ام رو بگیرم به دختر خاله گفتم میای بریم سینما فیلم گلشیفته رو اکرانه و اول گفت باشه و بعد کلی عذر و بهانه  منم کلی غر غر که پیر شدی رفت و حتی یه سینما هم نمیایی و …

خلاصه که رفتم سینمای نزدیک خونه خاله که محله سابق خودم هم بود ، ماشین و پارک کردم تو تاون سنتر و به سمت سینما راه افتادم یه ربی وقت داشتم و هی چشم گردوندم بلکه کسی از هم محلی های سابق رو ببینم ولی فایده نداشت. تنهایی سینما رفتن رو دوست ندارم ولی خوب دیگه … وقتی اسم فیلمو نبرده خانم فروشنده گفت ده دلار میشه وقتی کارتمو  میذاشتم تو پنجره متوجه شدم که قیمت سینما اینجا با  استانبول یکیه  ( بی ربط :دی  دیروز با دوست عزیزی ساکن ترکیه صحبت قیمت سینما شده بود و اگه اینجارو میخوند حتما یه سلام دو نقطه دی براش مینوشتم :دی)  و یادم نبود آخرین بار کی تنهایی اومدم سینما که قیمت بلیط ها حتی یادم نیست .  فکر کنم آخرین بار یه حرکت متحولانه دیگه برای دیدن باد بادک باز انجام دادم و شبی وسط هفته به تنهایی تو سینما اشک ریختم

بلیطو گرفتم ، خانم کنترل چی شماره سالنو بهم گفت ، رفتم یه پاکت پاپ کرن گرفتم و از پله ها بالا رفتم …

سینمای اینجا یه کمی با مملکت ما فرق داره ، هر سینما بسته به سایزش یه سری سالن داره . مثلا سینمایی که من امشب رفتم 12 تا سالن داره ، دم در ورودی بلیطتتون رو چک میکنن و شما میتونین ساعت ها توی این محوطه بچرخین و اگه مثل بعضی از دوستان ایرانی بیکار باشید چندین فیلم رو با یه بلیط ببینین ! یعنی هیچ بازرسی وجود نداره چون آدما نه وقت دارن نه کلشون برای تقلب کار میکنه که بخوان یه بلیط بخرن و مثلا 2 یا 3 تا فیلم رو ببینن.

خلاصه که رفتم و وارد سالن شدم چند نفری نشسته بودن و خوب اولین روز هفته ساعت 6 و نیم عصر انتظار دیگه ای هم نداشتم ولی وقتی دیگه تبلیغات قبل فیلم رو به اتمام بود حدودا 50 نفری رو تو سالن دیدم اونم برای یه فیلم غیر کمیک پیش خودم گفتم نه یا این فیلم ارزششو داره یا تبلیغات خوبی براش شده که ملت آمریکایی اول هفته این موقع این همه تو سینمان. یادمه آخرین باری که وسط هفته رفتم سینما برای یه فیلم جدی و دراما حدودا 5 نفر تو سالن بودیم.

قبل شروع فیلم جای همتون به خصوص دکتر مجیدی رو خالی کردم که مجبورین با اینترنت های زغالیتون فیلم گرفته شده از روی پرده سینما رو با هزار زحمت دانلود کنین  و کلی دلم سوخت .

اما جدی قبل شروع فیلم و با توجه به خبرای جدید و این دیدار ها و … داشتم فکر میکردم اگه مثلا با همه بر و بچه های فرند فید میومدیم دیدن این فیلم چه مزه ای داشت فکرشو کن وقتی اولین صحنه ای که از گلشیفته نشون میده یهو همه مثل قدیمای سینما لاله زار دست و سوت بزنن و هورا بکشن :دی  1

تو همین فکرای مسخره بودم که فیلم شروع شد و من لحظه شماری میکردم برای دیدن گلشیفته که شاید به زور 20 دقیقه تو کل فیلم 2 ساعت و اندی بازی کرده.

اولین صحنه ای که تصویر گلشیفته رو پرده سینما دیده شد بی اخیتار اشکام سرازیر شد هر چند موضوع فیلم هیچ چیز خاصی نبود تو اون لحظه اما حس من خاص بود  .

با دیدن چهره معصوم ، زیبا و دوست داشتنیش همه وجودم بغض شد دلم خواست بلند شم و فریاد بزنم اون ایرانیه ! این دختر گل چهره از خونه من اومده ، اون از مملکته منه ، مملکتی که ازش فرار کرده ، مملکتی که به خاطر بازی تو فیلمی که فقط 4 صحنه کوتاه درش حضور داره ، حضوری مثل بقیه فیلمهاش ، با حجابی مثل همون ها ، مثل سنتوری و امثالش و شاید با بازی کمی ضعیف تر حتی از نظر من شاید تا پای ممنوع الچهرگی رفت ! ( بالاخره ممنوع الچهره شد یا نه؟ ) مملکتی که امروز با رفتار حکیمانه اش گلشیفته رو یه مهاجر کرد تا برای همیشه دلتنگ خونه باشه ، تا گم بشه تو باغ غربت تا دیگه ریشه ای نداشته باشه تا دیگه هویتی نداشته باشه تا دیگه نتونه با افتخار به عنوان یه ایرانی موفقیت های جهانی کسب کنه  و امروز باید ذهنش درگیر این باشه که این مملکت منه که منو نخواسته .. که منو رونده از خودش ، که امروز حتی به لباس پوشیدنم هم گیر میده  … دلم خواست بهش بگم گلشیفته مهاجر… قفس تموم دنیا … گم نشو تو باغ غربت که اینجا من و تو هرچی باشیم ریشه ای نداریم ، که هویتی نداریم ، که …… که ………… که

بقیه فیلم رو غرق تو افکارم دیدم ، فیلم تموم شد اما بغض من تمومی نداشت . دلم گرفت از دنیایی که توشیم و آدما حتی حق آدم بودن ندارن

شدیدا با ربط : من جو گیر نشدم تو یه شب 2 تا پست ها !!! خوب وقتی یه مهمون عزیز داری بعد خودتم کلی حرف تو دلته اینجوری میشه که در عرض 2 ساعت 2 تا پست میزنی دیگه :دی

با ربط تر : من نه قصد داشتم فیلمو نقد کنم نه داستانشو بگم نه ایراد از کار  و هنر کسی بگیرم نه هیچ چیز دیگه ! فقط روزمره ای بود برای ثبت در تاریخ و اینکه بگم من فیلمو تو سینما و زودتر از خیلی ها دیدم :دی  اسمایلی بدجنسی در حد المپیک حتی :دی

بازم شاید کمی با ربط : اگه نمیتونین فیلمو ببینین تریلرشو از اینجا ببینین هم بسه انگار کل فیلمو دیدین :دی

پ . ن بی ربط: با تقدیم این پست به دکتر مجیدی عزیز هیچ قصد خاصی نداشته و ندارم و همین جا حمایت همه جانبه خود رو از مافیا اعلام میدارم :دی 

پ. ن بی ربط تر: متن کامل فیلم با توضیحات کامل برای کل اعضای مافیا ارسال شد

1.  مامان تعریف میکرد که اون اوایل ِ سینما وقتی تصویر هنر پیشه اصلی میومد  همه دست میزدن سوت میزدن هورا میکشیدن و خلاصه کلی شلوغ میکردن :دی

روزی که خبر جشن بانوان وبلاگ نویس رو از منیره شنیدم  خیلی دلم خواست که برای دیدن بقیه هم که شده اونحا باشم ، وقتی دعوت شدم که خیلی بیشتر و وقتی منیره گفت که نمیتونه بره کلی راه های مختلف بهش پیشنهاد دادم بلکه بتونه ردیف کنه کارشو بره و حتی اینکه به جای من بره

خلاصه که منیره عزیزم بعد همه ناامیدی ها و تصمیم برای نرفتن گرفتن هاش تو یه اقدام جسورانه منو هم شدیدا سورپرایز کرد و نائب الزیاره من شد برای دیدن دوستای عزیز وبلاگ نویسم و شرکت تو جشن که البته بنده تا امروز صبح که خبر حضورش تو جشن اعلام شد نمیدونستم که کجا یهو غیبش زده :دی

امروز هم که برگشت فرصتی نشد صحبت کنیم ولی با چند تا توییت و کامنت قرار شد مهمون وبلاگ من باشه و این افتخارو نصیب من کنه تا پستی  که امکان پستش تو وبلاگ منیره بنا  به دلایلی وجود نداشت بیاد و کلبه حقیر من رو مزین کنه

ممنونم از لطفش و دیگه بیشتر از این حرفی نمیزنم تا مطالب مهمون نازنین مهربون وبلاگم رو بخونید

این شما و این مطلب نایب الزیاره ای از طرف من در جشن بانوان وبلاگ نویس

جشن پرشین بلاگ، من بودم اما تقدیر نبود! (برگرفته از تيتر اين مطلب)

آخه یکی بگه تو که اماده شدی بری کلاس چرا قبلش میری فرندفیدت رو چک کنی؟؟؟ فقط یه جمله کافی بود تا استارتی باشه برای اینکه به جای جزوه بسته حدیثه رو بردارم و به جای کلاس برم ترمینال و بعد یه سفر یه روزه به تهران (اونم بدون اجازه خانواده و خوابگاه)

یه کم دیر رسیديم و کلی مردد بودیم بین داخل اومدن یا نیومدن که بالاخره رفتیم داخل و البته معلوم شد زیاد هم دیر نیومدیم چون به معرفی 10 وبلاگ برتر رسیده بودیم. به قبیوس زنگ زدم و شمار ویدا رو گرفتم که لااقل بتونم حدیثه اینا یا بقیه بچه ها رو پیدا کنم. ولی چیزی نگذشت که آستین ابی رنگ لباس فری رو دیدم و کاملا تابلو شد که بچه ها کجا نشستند.

ویدا هم که اومد شال قرمزش خیلی تابلو بود که زود شناسایی شد و کنار بقیه بچه های فرندفیدی نشست و منم رفتم پیششون. فری بچه های اکیپ رو معرفی کرد و چشممان به جمال بعضیا  روشن شد :دی  بعدشم که رفتم از بچه ها عکس بگیرم نذاشتند و شرط گذاشتند که اول به شروین فتحی بگو بیاد اینجا بشینه بعد عکس بگیر که کلا بی خیال عکس گرفتن شدم :دی

* فری رو که انگار سالهاست میشناسم و بارها دیدمش. جدای از عکسهاش و صداش و … خلاصه همه چیزش همون طور بود که توی ذهنم ترسیم کرده بودم. به همون میزان خندون و تو دل برو (البته با لرزش حرف ر)

* نوید کاشانی : فری اسم نوید رو که برد کمی طول کشید تا یادم بیاد نوید کاشانی کی بود، در نگاه اول بیشتر قیافه تعجب ناکشون توی ذهنم موند و البته یه حس مبهم بین متنفر بودن و هیجان داشتن. شاید اسمشو بشه گذاشت بی توجه بودن و البته یه شانس طلایی 

* مهران رو بیشتر از روی نوشته هيا وبلاگش و تعریف بچه ها میشناختم. خیلی دوست داشتم از نزدیک ببینمش ولی در نگاه اول توي ذهنم خيلي چيزا به هم ريخت (آخه حتی برنگشت یه نیم نگاه به من بکنه تا بتونم سلامش کنم. البته شاید هم توقع زیادی بود که اون هم منو بشناسه. و يا بعدش که در مورد وبلاگش پرسيدم بي پرده گفت گير نده ديگه)

* علیرضا دات که فقط اسمشونو توی فرفر شنیده بودم و اصلا نمیشناختم.

* ردیف پشت سری هم نادر و محمد صالح بودند. هر دوشون دقیق همون طور بودند که توی تصوراتم بودند (کلا باوقار و اروم و اینا) و دقیق مثل عکس هاشون قیافه نادر که برگشته بود ته سالن رو نگاه میکرد و یه آن حس کردم منتظره من از اون ور بیام رو یادم نمیره :دی ولی کلک زدم و از اون طرف اومدم پیششون :دی

* ویدا هم که باز انگار سالهاست میشناختمش و دیدم. البته با توجه به تعریفاتی که قبلا ازش شنیده بودم فکر میکردم شیطون و وروجک تر از این حرفا باشه.

* قیافه آقای جم کلی متفاوت بود با اون چیزی که توی خیالاتم بود. کاملا از ظاهر و رفتارشون یه مرد پخته و محترم و با کلاس به نظر میومدن. البته با یه ته لهجه شیرین شمالی

بازم به اول برنامه که اون ته سالن نشسته بودم و یکی دو تا عکس از سن گرفتم. بعدش که رفتم پیش حدیثه که تمام مدت در حال حرف زدن بودیم و هیچی نفهمیدیم. پروسه معرفی خانم ها هم توسط حدیثه انجام شد. اتل متل و سلما ردیف پشت سر ما نشسته بودند. با سلما که روبوسی میکردم در گوشی یه رازی گفتم بهش که بعد طی یه حرکتی ماسید :دی 

* حدیثه خیلی شبیه به اون چیزی بود که توی ذهنم ساخته بودم. حتی رفتار و اخلاق و طرز حرف زدنش. خیلی خانم بود و شوخ و نکته سنج.

* قیافه اتل متل کلی فرق داشت با عکس هاش (به خصوص عکس های قرار پارک ساعی) الان که فکر کردم به این نتیجه رسیدم که بهتره اتل موقع عکاسی شدن صورتشو به سمت پایین تری بگیره. اون جوری بیشتر به قیافه ناز و ملیحش شبیه میشه.

* سلما هم خیلی فرق داشت با اون چیزی که فکر میکردم. توی ذهنم کمی لاغر تر و البته بلند قد تر بود. و البته نه به میزانی که فکر میکردم جدی :دی یه دختر خیلی بانمک و همیشه خندون

* البته سارا رو هم معرفی کرد که بازم من نه میشناختمش و نه حتی تونستم پیداش کنم که ببینمش :دی

* اپیوم رو که معرفی کرد کلی هیجان زده شدم. جالبه که قبلا اپیوم عکس تکیشو واسم ایمیل کرده بود جالب تر اینکه کاملا شبیه عکسش بودا ولی بازم اصلا نشناختم. تو نگاه اول با توجه به اینکه دائم در حال اومدن و رفتن بود و عکاسی میکرد یه دختر پرهیجان و خوش سلیقه و اینا اومد :دی  (البته قبلش دیده بودم که وقتی اسم دکتر مجیدی رو بردن از ته سالن دائم اشاره میکرد که نه نیست :دی و همین حرکاتش کلی واسه من و شروین جلب توجه کرده بود)

موقع معرفی 10 وبلاگ برتر از لحاظ محتوا وقتی که اسم شروین فتحی رو بردند همه چیز توی ذهنم میگنجید الا اینکه فتحی بلند شه بره روی سن :)) همش هم زیر سر بچه های خودمون شد که شروع کردند به همهمه که شروین توی سالنه و البته باز به نظرم میتونست نره روی سن که اونم به خاطر اصرار رویا بلند شد رفت :دی این قدر تعجب کرده بودم که در حین حرف زدن با حدیثه سوتی دادم اونم ناجور :دی

بقیه مراسم رو هم نفهمیدم چی شد. حتی دقت نکردم آقای فتحی چی گفتند. فقط فهمیدم دختره جلوی روم که خیلی هم پرجسارت بود آنی دختر ترشیده وبلاگستان بود. ویولت رو هم که عکس های تولدشو دیده بودم و شناختم و خانم بغل دستیش هم بعدا فهمیدا گیلاس خانم هست که به تازگی فرفری هم شده. و یا حتی اون آقایی که پشت کامپیوتر نشسته بود حسین شرفی بود که باعث اومدن من شده بود.

آخر مراسم هم خانم توحید لو رو دیدیم ایشونم کلی متفاوت بودند با ذهنایتم. توی ذهنم ایشون رو لاغر تر و قد بلند تر و البته جوون تر تصور میکردم. البته بازم فکر میکردم خشک تر و جدی تر باشند که دیدم نه تنها خشک نیستند بلکه کلی شوخ و خوشخنده هستند.

به اشناهام آیدا هم اضافه شد. آيدا يه دختر آروم و مهربون و تو دل برو. البته شرارت از چشماش ميباره

بیرون از سالن مرکز گردهمایی بچه های فرفر بود کلی هم خوش گذشت. فقط خیلی تاسف خوردم از اینکه چرا مریم اس اس این قدر زود رفته و من ندیدمش و یا اینکه قبیوس و زهرا رائوراس فکر میکردند من نمیرم و نیومدند. یه چند تا عکس دسته جمعی هم گرفیم ولی متاسفانه باز همه توی عکس نبودند (مهران و علیرضا رفته بودن قدم زدن. سلما و اتل رفته بودن چایی بگیرن. محمد صالح و نادر هم که هنوز نیومده بودند. من و سارا هم که اهل عکاسی شدن نبودیم و همینا دیگه)

دم آخری هم از اونجایی که از من هیچ تقدیری نشد سمیه خانم واسه اینکه سر خورده نشم و دست خالی نرم و اینا هدیه شونو هدیه دادند به من. منم بچه پررو زود قبول کردم :دی حالا بماند که به علت اول شدن وبلاگشون از لحاظ محتوا و جایزه نقدی 100 هزار تومنیشون قرار بود ماها رو ببرن شام ولی نشد دیگه :دی

چند تا نکته :

* یه بار که به ویدا تلفن زدم ولی فری گوشی برداشت که همون ثانیه اول صداشو شناختم ولی باز فری اصرار داشت به من بفهمونه که ویدا نیست و یکی دیگه است :دی

* خودمم باورم نیمشد این قدر راحت با لهجه حرف بزنم (آخه زیاد میشه تغییر لهجه میدم) مثلا یه تیکه به فری تیکه انداختم که : آرز دلتون در رفت؟ :دی و مطمئن بودم اصلا فری نفهمید چی گفتم

* موقع اسم بردن از داور های بخش محتوا اسم میلاد جا افتاده بود که خانم اقلیما کلی غصه خورد و ما هم قول دادیم به میلاد چیزی نگیم :دی

* بسته ای که واسه حدیثه اورده بودم حاوی یک عدد تاکس بود که همه رو به یاد پدرام انداخت. ولی در اصل منو یاد پارسیش حامد اینا انداخت.

* خبر رسيد وحيد آنلاين و دوشيزه شين هم حضور داشتند ولي خودشونو نشون ندادند

* وقتي دختر ترشيده داشت از کنارمون رد ميشد فري يه متلک باحال انداخت که اصلا يادم نيست چي بود :دي

* آخيش! اين بار بدون ترس از اينکه سلما بدش بياد يا بدون شناخت از من برداشت اشتباهي بکنه با خيال راحت بهش گفتم يا زودي وبلاگت رو راه ميندازي يا ديگه نه من نه تو :دي

* تو همون حین یک عدد خواستگار هم برای يکي از دخترهای جمعمون پیدا شد که عمرا من بهتون بگم دختره کی بوده :دی

* يه جا براي طرفداري از شروين فتحي يه چاخان بزرگ گفتم و الان عذاب وجدادن درد دارم :دي خانم توحيدلو و آقاي جم دست گرفته بودند که فتحي خيلي محافظه کاره و امار رو نميکنه و اينا بعد من گفتم وارد داشبورد وبلاگش شدم و الخ :دي

* يه کوچولو هم بحث سياسي با محمد صالح کردم که کلي حال داد بهم :دي يکي از بچه هاي جنبش رو که اتفاقا پارسال تو تحصن وزارت علوم بود رو ديد بحثمون نيمه تموم موند.

* آخرش حرفی رو که چند ماه توی دلم سنگینی کرده بود رو به نوید زدم و میتونم بگم این بزرگترین حسن اون جشن واسه من بود.

و يه سوال : چرا بعد از دو روز تعداد کمي عکس توي فرندفيد بود؟؟ به خصوص از فتحي که اصلا عکس نبود؟؟

لينک مربوط : گزارش آقاي جم و گزارش حديثه که باعث شد منم بنويسم گزارش وحيد آنلاين و گزارش ويولت

پ . ن : خوب هر چند که شنیدن کی بود مانند دیدن ولی امروز با خوندن پستای تک تک بچه ها ، با دیدن ویدئو هایی که حدیثه جون گرفته بود و آقا صادق آپ کرده بود و الان هم با خوندن مطلب منیره عزیزم خودم رو اونجا حس کردم هر چند که هنوز حسودیمه که ما خارجی های غرب زده بیچاره هیچی نداریم و شماها هییییییییی تند تند جشن و قرار وبلاگی و فر فری و … راه میندازین :دی

پ . ن تر : اینکه خوب این وبلاگ غر نامه است و نمیشد من آخرش غر نزنم نگم که خیلییییییییییییی دلم خواست همتون رو ببینم و اینا :دی

بودن یا نبودن ………. مسئله چیست؟

این روزها زیاد به بودن ها و نبودن ها فکر میکنم ….. هنوز نمیدونم مسئله چیه واقعا … بالاخره بودن؟ یا نبودن؟

به اینکه چطور آدما تو لحظه ای و بی خبر وارد زندگیت میشن اصلا چرا وارد میشن و چطور تو دمی از زندگیت خارج میشن
به اینکه حتی عزیز ترین کسانت خوبی هاتو بدی میبینن و از تو دور میشن چرا که تو ساده ای ، تو بی آلایشی ، تو دوستشون داری و تو صادقی

به اینکه نسل من تفاوت های آشکاری داره با نسل امروز و دنیای امروز و دیگه ارزش ها ی نسل من ارزش نیست تو دنیای امروز

اینروزا زیاد فکر میکنم به اینکه اصلا چرا هستیم؟ برای چی اومدیم و تا کی خواهیم بود

این روزها درگیرم ……. درگیر بین خودم ،و خودم … خود واقعیم و خودی که مطلوب دیگرانه
این روزا دنبال نقاب میگردم یه نقاب امن که تا بتونم خود درونم رو مخفی کنم تا خودم نباشم تا باشم چیزی که دنیای امروز از من میخواد تا همه و همه بهم نگن که این روزها مهربونی بدیه ، صداقت بی ارزشه
وفا و صبر و گذشت و عشق و همه و همه جز محسنات یه فرد نیست

این روزها سعی میکنم خودم نباشم تا زیادی محبت نکنم تا زیادی صادق نباشم و چقدر سخته این خود نبودن و این بغض دائمی داره خفم میکنه

آره رفیق من ، برادر من ، خواهرم ، دوستم ، ، عشقم و همه و همه که ازمن میخواین خودم نباشم من یاد نگرفتم جز این بودن رو
من آدم تغییرات امروز نیستم ، من اینطور بزرگ شدم اینطور رشد کردم من چطور باشم کسی جز این؟

میدونم و قبول دارم که ایراد از شما نیست از منه که بلد نیستم عوض شم ، رنگ دنیای امروز و شما شم
امروز با همه وجود حس میکنم که به درد دنیای امروز نمیخورم چون من دیروز تربیت شدم

گله از کسی ندارم که من از اول اشتباهی بودم
حتی از مادر مهربون و پدر پر گذشتم گله ندارم که شما هم از نسل قبل بودید و از کجا میدونستید من به نسل امروز خواهم رسید
به نسلی که به خاطر چیزهایی که شما بهش افتخار کردید و به من گفتید مایه افتخار امروز باعث تنهایی هام باشه

مادرم کاش روزهایی که درس اخلاق میدادی به جای پر کردن قلب کوچیک انجل کوچکت از مهر و عشق آدما ،میگفتی تو این دنیا بدی هم هست یاد بگیر گاهی بد باشی
یاد بگیر گاهی جفا کنی نه وفا ، یاد بگیر گاهی دروغ بگی تا پذیرفته شی ، یاد بگیر عزیز نداری تا عزیزت بدارن

یاد بگیر بد باشی تا خوب بدونن

نازنین مادرم کاش میدونستی قلب انجل کوچک تو امروز پر درده از این سردرگمی از این بی هویتی بین نسل خودش و نسل دنیای امروز تو این دنیای شلوغ

اما گله ای نیست که اصلا من به درد دنیای امروز نمیخورم

دلم گرفته رفیق

دلم گرفته از عالم  و آدم  ! از دنیا و روزگاره و هرچه دروست

دلم گرفته از خودم ، از تو ، از او از همه  کس و همه چیز

دلم گرفته از دنیایی که توش صداقت بی بها شده ، محبت بی ارزش شده ، آدما برای هم و شخصیت هم ارزشی قایل نیستن ، ارزشا ضد ارزش شده  ، دلم گرفته از دنیایی که دیگه کسی برای دوستی ارزشی قایل نیست . دلم گرفته از بی اعتمادی ها و بی وفایی ها .

دلم گرفته ازین که آدما و درداشون با هم غریبه ان ، از اینکه برای خواست خودمون از رو خودخواهی و گاهی حسادت به راحتی همدیگرو زیر سوال میبریم ، تمسخر میکنیم ، خورد میکنیم رو سر هم پا میذاریم که خودمونو بالا بکشیم

شاید اینارو تو دنیای حقیقی درک کنم ولی تو دنیای مجازی سخته درکش

دلم از دنیای مجازی و حقیقی هر دو گرفته رفیق

چرا اینجاییم ؟ چرا مینویسیم؟ برای کی مینویسیم؟ کدوممون چیزی عایدمون میشه از نوشته هامون؟  پس اینجاییم چون میخواییم باشیم ولی به چه قیمتی؟ چرا ارزشها رو ضد ارزش میکنیم؟  چرا برای فرار از روزمرگی همدیگرو زیر سوال میبریم ، تمسخر میکنیم از اعتماد هم سواستفاده میکنیم میرنجونیم و .. و.. و…   چرا این همه مهمه که چقدر بازدید کننده داریم و کیا بازدید کننده هامونن؟ و برای ازدیاد این همه آمار وارقام  خیلی چیزا رو زیر پا میذاریم؟ به کدوممون مدال و جایزه دادن به خاطر خزعبلاتمون؟؟( جسارت به کسی نشه خودم رو عرض میکنم )  اگه واقعا جایزه ای هست بگید من هم برم تو ماراتون وبلاگ نویسی  شرکت کنم خوب !

چرا آدما و حساشون بی ارزش شدن برامون !

چرا هر روز دلخوری و حرف و بحث و جدل داریم

چرا همدیگرو میرنجونیم خواسته یا نا خواسته

مگه تو این دنیای واقعی لا مصب کم درد  داریم

چرا این روزا با هر کی حرف میزنم گله داره ، غصه داره ،

که جایی که یه روزی تسکین درداش بوده شده مایه عذابش

ما داریم چه میکنیم با روح و تفکر همدیگه

من اگه اینجام خواستم که باشم که کنار توی نوعی باشم که کنار اوی نوعی  باشم   ، که دست به دست هم بسازیم دنیایی رو که ارزش هاش ازبین رفته که هر روز به خودم بگم که کجام و چرا اینجام

دلگیرم رفیق دلگیرم از خودم از تو و از او که هر روز باعث میشیم یکی دیگه از جمعمون بره ! یکی دیگه برنحه ، یکی دیگه گلایه کنه ! یکی دیگه اونقدر برنجه  که بگه دلش میخواد از این دنیا هم خودشو حذف کنه و بره تو گوشه عزلتش بشینه و فقط بخونه  اما اگه نمیره دلایل خودشو داره !

ما که دنیای واقعیمون رو خودمون نساختیم

چرا اینجاروکه میتونیم نسازیم؟

اونقدر دلگیرم که دلم میخواد دیگه هرگز ننویسم ! دیگه نباشم اما میدونم نمیخوام خودمو از اینجا حذف کنم که نه جراتش رو دارم و تحملش رو که اگه میتونستم خودم رو اول  از دنیای واقعی حذف میکردم.

اما دلگیرم رفیق ، گلایه دارم ، درد دارم  دردیست در سینه درمان کجاست؟

برای هم مهم باشیم ، برای هم ارزش قایل شیم ، اگه درمون نیستیم زخم نزینم ، نمک رو زخم نپاشیم به خدا نمیخوام سخنرانی کنم اینجا ولی فقط یاد خوبه که میمونه از همه !

حساب حرفا و کارامونو داشته باشیم که دلی رو نشکونیم که دل شکستن هنر نیست .

خط میشکم رو دیوار همیشه روزی یک بار

تو هم شبیه من باش حسابتو نگه دار !

پ .ن :این پست نه مخاطب خاص داره  نه قصدم جسارت به کسی بوده و هست ! و نه حتی موضوعی تازست فقط دردی بود مدت ها نشسته رو سینه ! بغضی که تو گلو گیر کرده بود و جز با نوشتن تمومی نداشت انگار . درد دل تنهایی های یک غریب بود و بس .  تلنگری به خودم که قدر لحظاتمو بدونم و بهترین استفاده رو ببرم از با هم بودن ها  و دوستی ها تا فردا افسوس نخورم

با ربط : امروز با بهانه دلم تنگ است

یه شبه جاده چالوس خلوت ، یه مه صبحگاهی من و تنهایی وسیاوش که داره میخونه قفسه تمومه دنیا و من که هی  این آهنگو تکرار میکنم و همه وجودم میشه خاطره و دیگه فقط رو صورتم خاطره چیکه نمیکنه.

سرعتمو کم میکنم که حداکثر لذت و ببرم ، فلش بکام رو از گذشته های دور تکرار میکنم با سیاوش  هم صدا میشم و اشکامو مهار نمیکنم

با همه وجود احساس تنهایی میکنم ، جای خالی یه دوست ، یه همزبون ، یه کی که باشه… فقط باشه توی جاده های خلوت  بیشتر از همیشه خالیه

دلم میخواد جاده تموم نشه و حس خوب خونه بودن رو ازم نگیره حتی با اینکه تنهام حتی با اینکه کسی نیست که بگی ، که بشنوی ، که قسمت کنی این دردا و نوستالژی ها و شاید اگه بود شادی ها رو

اما کلاس دارم و ته این جاده یه عده منتظر منن که بریم و صخره ها رو درنوردیم ، که کاش نوردیدن صخره های زندگی هم به آسونی همین صخره ها بود ! یه عده که امروز بهشون میگم دوست ، که خوشن ، که چیزی از درد نمیدونن ، که حتی معنی غربت رو  نمیفهمن ، که گم شدن تو باغ غربت براشون مسخره است ، که چیزی به اسم دلتنگی برای خونه براشون مثل حرفای مریخی هاست  و تو میمونی که  چطور جبر روزگار آدما رو میسازه

میرسم ، میریم ، دو روز خوبی رو میگذرونیم تو کوه و طبیعت دلنشین و هوای محشر و آفتابی پاییزی و چون سعی دارم دیگه غر نزنم دیگه از دلتنگی هام نگم دیگه خوبی ها رو ببینم و با نقش لحظه ها زندگی کنم این پست 3 روزی تو درفت میمونه تا امروز که امتحان دارم ، نرفتم سر کار که بشینم درس بخونم و خوب مثل همیشه روز امتحان، کو حس درس خوندن و بالطبع هر کاری واجب تر از درس میشه و یهو به خودم میام که توگودرم و دارم این خطوطو  میخونم و صورتم خیسه اشکه باز.

«اگر می‌خوای از ایران بری فکر کن دنبال چی هستی! به بدی‌های ایران فکر نکن که فقط برم خلاص شم. اگه دنبال هدفی هستی که می‌دونی چیه و حاضری خیلی چیزها رو به خاطرش تحمل کنی راه بیفت. می‌دونم که انقدر آزادی‌ها رو تو ایران محدود کردن که به دنبال راه نفسی می‌گردی، اما باید حاضر به گذشتن از خیلی چیزها باشی…»

یادم میاد هدفی داشتم ! یادم میاد چقدر این روزا به همه چی غر میزنم ، یادم میفته که از خیلی چیزا گذشتم  و هر روز دارم میگذرم ، یادم میاد شاید مهمترینش یه گذشته ، یه عمر خاطره و دوستام و خونه و زندگیم بوده که محبور شدم ازش بگذرم ، یادم میفته که برای اون هم صحبتی ها و درد دل کردن ها و تاصبح بیدار نشستنا با کسایی که حتی بالاتر از رفیق بودن  دلتنگم و از همه اینا گذشتم ،شایدم نگذشتم و بخش بزرگی از خودمو جا گذاشتم و اومدم …شایدم این جبری که باعث اینجا بودنمه این روزا بیشتر عذابم میده و دلتنگم میکنه ! هر چی که هست اومدم ، اومدم و رسیدم به کعبه آمال خیلی ها و موندگار شدم تو جایی که بهش تعلق ندارم حتی اگه بهشت باشه ! جایی که همه ذراتش بهم میگه تو مال اینجا نیستی ، تو نمیتونی مال اینجا بشی و من دلم میگیره از ین بی هویتی ناخواسته ! ازین بی کسی اجباری …. ازین بی همزبونی کشنده و از خودم که چرا باز دارم غر میزنم و یه بار دیگه پست آی وحید رو میخونم و یادم میفته من شاید وضعم از خیلی ها خیلی بهتره ، شاید حق غر زدن و خسته شدن ندارم ولی از این مقایسه کردنه هم خسته شدم و بین بد و بدتر به بد بودن راضی شدن. اما خوب میدونم که من  لااقل چند نفر هستن که ماهی یه بار بهشون سر بزنم ، در آغوش بکشمشون و از وجود رابطه های حقیقی زندگیم احساس آرامش کنم هر چند کمرنگ اما بازم هست و من باید شاکر باشم حتی اگه دلم غر زدن میخواد 

خاک عزيز خونه رو سپردم به دست باد
خاک غريب غربتم برام مث وطن نشد

با يه گريز بي صدا، رد شدم از مرز سکوت
اما تو غربت صدا، صدا صداي من نشد

عمريه فرياد مي زنم، کنج سکوت خونگي
جايي که راحت ميتوني، هر چي دلت ميخواد بگي

اما چه فايده اي داره، کســي صدامو نشنيد
کسي رو ساز بي صدا، گريه ي دستامو نديد

پ . ن : بله امتحان دارم درس خوندنم نمیاد و هر کاری برای درس نخوندن انجام میدم

پ . ن تر : یادتون باشه که من یادم باشه راجع به این صخره نوردیه حتما یه مطلب بنویسم فکر کنم جالب باشه :دی اسمایلی خود تحویل گیری !

با ربط : دل خوشیم به اینکه شاید سحر و یه روز ببینیم !

]]> https://gharibehdeltang.wordpress.com/2008/10/07/%d9%85%db%8c%da%af%d8%b0%d8%b1%d9%87-%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%db%8c-%d8%b9%d9%85%d8%b1%d8%aa-%d8%aa%d9%88%db%8c-%d8%ac%d8%a7%d8%af%d9%87-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%ae%d9%84%d9%88%d8%aa-%d8%8c-%d8%aa/feed/ 4 تنها ترین Now https://gharibehdeltang.wordpress.com/2008/10/06/%d8%ad%d8%b0%d8%b1-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d8%b4%d9%82-%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%85-%d8%8c-%d9%86%d8%aa%d9%88%d8%a7%d9%86%d9%85/ https://gharibehdeltang.wordpress.com/2008/10/06/%d8%ad%d8%b0%d8%b1-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d8%b4%d9%82-%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%85-%d8%8c-%d9%86%d8%aa%d9%88%d8%a7%d9%86%d9%85/#comments Mon, 06 Oct 2008 11:08:35 +0000 http://gharibehdeltang.wordpress.com/2008/10/06/%d8%ad%d8%b0%d8%b1-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d8%b4%d9%82-%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%85-%d8%8c-%d9%86%d8%aa%d9%88%d8%a7%d9%86%d9%85/  

خیلی وقتا از دست  خودم و این عشق لعنتی خسته میشم ، از دست خودم عصبانی میشم که چطوری اراده ام رو در مقابل این عشق از دست میدم حتی…

هر روز تو مسیر برگشت به خونه به خودم قول میدم قسم میخورم که دیگه از امروز طرفش نمیرم ، کاری به کارش ندارم باهاش حرف نمیزنم بهش دست نمیزنم ، در آغوشم نمیکشمش باید از عشقش حذر کنم . به خودم قول میدم که دنیامو از دنیاش جدا کنم و به زندگیم ادامه بدم.

اما باز هم همین که میرسم خونه و درو باز میکنم چشمم بهش نیفتاده همه قول و قرارام یادم میره قبل هر چیز میرم طرفش نوازشش میکنم قربون صدقه اش میرم دکمه اش و باز میکنم و به آغوش میکشمش و زمان و مکان رو فراموش میکنم ، ساعت ها بدون توجه به دنیا و مافیه عشق میورزم بهش و ازش دل نمیکنم

دوستت دارم لپتاپ نازنینم که دنیای تو این روزها دنیای من شده

حذر از عشق ندانم نتوانم اسمایلی یه معتاد 90% آقا این کلینیک کمک به معتادان دنیای مدرن هنوز ساخته نشده آیا؟؟؟

I will not let myself cause my heart so much misery
.

.

I’ve learned the hard way, to never let it get that far

I never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side
So I don’t get hurt
Because of you
I find it hard to trust
Not only me, but everyone around me

Because of you

Because of you

پ . ن : حال و روز این روزهاست رفیق