انگشتان نیکوتینی

2012-01-17T00:21:00.000+03:30

چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمون سخت زنده به گوری، چه بی تابانه تو را طلب می کنم
گویی دختری شانزده ساله، که از شاملو می دزدد

2012-01-13T11:52:00.001+03:30

دلم دردی که دارد با که گوید

2012-01-07T12:55:00.002+03:30

Streets of torment

Feed on your sorrow, anger and despair

Take ‘em to get to her

But they seem to get no where

how would you chase your shadow

if the sun who casts it there
?wants to shine in somebody else's day

and you got all the time

to go through every word that you said

but late at night

when you just got your tears to put you to bed

you know,what drove her away

was you, being there.

A Bad Trip ,by Charles Bukowski ,from Tales of Ordinary Madness

2011-08-14T15:28:00.000+04:30

یک تریپ بد

چارلز بوکوفسکی

تا حالا دقت کرده بودین که تلویزیون رنگی و LSD تقریبا هم زمان برای مصرف به دست ما رسیدن ؟ یک باره این همه رنگ برای سیاحت ما ، بعد ما چی کار کردیم؟ یکی رو ممنوع کردیم و اون یکی رو بگا دادیم. البته که تلویزیون در دست آدمای فعلی به هیچ دردی نمی خوره .تو این یکی که بحثی نیست. و تازگی هم خوندم که یه شیشه اسید پاشیده شده تو صورت یه مامور پلیس، وقتی که ریخته بودن تو خونه یکی به جرم تهیه داروهای توهم زا بگیرنش. این هم یه جور گندکاریه. برای ممنوع کردن LSD,DMT یا STP یک سری دلایل اولیه وجود داره.

-اینا می تونن عقل یه آدم رو برای همیشه از بین ببرن – اما چغندر چیدن هم می تونه همین کارو بکنه، یا پیچ سفت کردن تو یه کارخونه ی جنرال موتورز، یا ظرف شستن، یا انگلیسی 1 درس دادن تو یکی از دانشگاههای محلی. اگه قرار باشه همه ی چیزایی رو که می تونن یه نفرو دیوونه کنن ممنوع کنیم، کل ساختار اجتماع فرو می ریزه –ازدواج، جنگ، اتوبوسرانی، سلاخ خونه ها، زنبورداری، جراحی، یا هرچیز دیگه که به ذهنتون میرسه.

هرچیزی می تونه یه آدم رو دیوونه کنه چون بنای اجتماع روی پایه های غلطی گذاشته شده. و تا وقتی که همه اش رو نریزیم پایین و از اول نسازیم، دیوونه خونه ها همچنان توی چشم باقی میمونن. این کاهش بودجه ای هم که فرماندار عزیزمون قراره درمورد دیوونه خونه ها اعمال کنه، به نظر من به شکل غیر مستقیم به این معنیه که اونایی که از دست اجتماع دیوانه شدند، لیاقت اینو ندارن که از طرف جامعه حمایت و درمان شن، خصوصا تو این زمانه ی تورم و مالیات های دیوانه وار. این پولا بهتره خرج جاده ساختن بشه، یا اینکه نم نم ریخته شه رو سر سیاها که نریزن شهرامون رو آتیش بزنن. ولی من یه فکر عالی دارم. چرا نمیایم دیوونه ها رو بکشیم؟ کلی پول اینجوری پس اندازه میشه. دیوونه ها هم زیاد میخورن، هم جای خواب لازم دارن، تازه حال آدم رو هم بهم میزنن – با اون وضعی که جیغ و داد میکنن و ان و گهشون رو به درودیوار میمالن و از این کارا – تنها چیزی هم که لازمه یه کمیسیون پزشکیه که تصمیمارو بگیره و یه چند تا پرستار خوش بر و رو (زن یا مرد) واسه ی اینکه فعالیتهای جنسی فوق برنامه ی روانپزشکا رو ارضا کنن.

حالا برگردیم ،کم و بیش، به LSD . چون درسته که میگن هر چی کمتر داشته باشی ،اتفاقات بیشتری برات میفته –مثلا چغندر چیدن – ولی از طرف دیگه هم میگن هرچی بیشتر داشته باشی ،اتفاقات بیشتری برات میفته.

هر جور پیچیدگی که مستلزم مشاهده باشه را در نظر بگیری – نقاشی، شعر گفتن، سرقت بانک، دیکتاتور بودن، و امثال آنها – آدم را به جایی می برند که خطر و معجزه مثل دوقلوهای به هم چسبیده اند. همیشه نمیتونی با یه سرعت بتازونی، اما وقتایی که میتونی ،زندگی واقعا برات جالب میشه. خوابیدن با زن یه مرد دیگه به اندازه ی کافی خوبه، اما یه روز میفهمی که بالاخره قراره مچتو وقتی شلوارت پایینه بگیرن، واین فقط لذت کاررو بیشتر میکنه. گناهان ما در بهشت بوجود میان ،برای اینکه جهنم خودومون رو بسازن، چون ظاهرا بهش احتیاج داریم.

تو هر کاری به اندازه کافی قوی بشی برای خودت دشمن تراشیدی. برای قهرمان ها هم شیشکی میبندن. جمعیت همیشه منتظره قهرمان زمین بخوره تا بتونه بکشتش به منجلابی که خودش توشه. احمقای زیادی ترور نمیشن؛ ولی یه برنده رو میشه با تفنگی که پستی سفارش دادی هم نفله کرد، یا با شات گان خودش تو یه شهر کوچیک مثل کچام کلکش رو کند ]همینگوی[، یا مثل آدولف و جنده اش، وقتی تو آخرین صفحه ی تاریخشون برلین داشت روی سرشون خراب میشد.

LSD هم میتونه پوست آدمو بکنه ،چونکه با سیستم گارانتی و پست سفارشی و تضمین رضایت سروکار نداری. معلومه که اسید ناجور هم مثل جنده ی ناجور میتونه دخل آدمو بیاره. عرق دست ساز و شراب خونگی هم دوران خودشون رو داشتند. قانون بیماریشو تو بازارهای سیاه سمی سرایت میده. اما اصولا بیشتر تریپ های بد به خاطر اینن که فرد از قبل توسط خود اجتماع تربیت دیده و مسموم شده. اگر آدم نگران اجاره خونه، قسط ماشین، ساعت کار، تحصیلات عالی برای بچه اش، شام دوازده دلاری واسه دوست دخترش و نظر همسایه اش باشه، یا اگه به فکر خدمت زیر پرچم باشه یا تو فکر این باشه کی این هفته چه ماجرایی قراره واسه Brenda Starr پیش بیاد، LSD حتما دیوونه اش میکنه چونکه ،به یک معنی از قبل دیوانه هست و به ضرب و زور میله های عمود و پتک های سنگینی که شعور تفکر انتقادی را ازش گرفته اند، تونسته تا اینجا بر موج جامعه باقی بمونه و فرونره.

تریپ LSD مردی ]یا زنی[ می طلبه که هنوز تو قفس نیفتاده، هنوز ترس بزرگی که جامعه را سر پا نگه میداره کونش نگذاشته. بدبختانه بیشتر مردم شایستگی شون رو به عنوان آدم های آزاد و ساده دست بالا می گیرن، و این اشتباه نسل هیپی ه که به هیچ فرد بالای 30 سالی اعتماد نمی کنه. 30 سال هیچی نیست. بیشتر آدما تا سن 7-8 سالگی درست حسابی گیر افتادن و تربیت شدن. خیلی از جوونا آزاد به نظر میان اما در این در اصل مسئله ی شیمی و انرژی بدنشونه ، نه به خاطر روحیات واقعیشون. من مردای آزاد رو توی عجیبترین جاها ،و در همه ی سن ها دیده ام. مردای آزادی که رفتگر،ماشین دزد یا ماشین شور بودند، زنای آزادی هم دیدم که بیشتر پرستار بودند یا گارسون و در سن های مختلف. یه روح آزاد کم یابه، ولی همین که ببینیش می شناسیش. فقط چونکه حال خوبی داری ،وقتی باهاشی یا نزدیکشی، حال خیلی خوبی داری.

یه تریپ LSD چیزایی نشونت میده که تابع هیچ قانونی نیستند. چیزایی که توی هیچ جزوه ای اشاره ای بهشون نشده و چیزایی که نمیتونی بابتشون به نماینده شورای شهر شکایت کنی. گراس فقط شرایط فعلی جامعه رو قابل تحمل تر میکنه.LSD برای خودش یک جامعه ی جداست. اگه درست تو جامعه بار اومدی باشی ،می تونی راحت از کنار LSD به عنوان یه "داروی توهم زا" بگذری و خیلی راحت فراموشش کنی. اما "توهم" و تعریفش ،بستگی داره که از کدوم قطب کاراتو اداره کنی. اینکه هر اتفاقی که داره در لحظه برات پیش میاد، داره پیش میاد، تبدیل به واقعیت میشه. – میتونه یه فیلم، یه رویا، نزدیکی جنسی، قتل، به قتل رسیدن یا بستنی خوردن باشه.

فقط دروغ هان که بعدا به خورد آدم داده میشن. هرچی اتفاق میفته ،اتفاق میفته. توهم فقط یه کلمه است تو لغتنامه، یه عصاس واسه زیربغل جامعه. وقتی یه مرد داره جون میده، اتفاق برای خودش خیلی واقعیه ،ولی برای بقیه یه بد شانسیه، یه چیزیه که باید از شرش راحت شد. مرده شورا ترتیب همه چیزو میدن.

تا وقتی که دنیا زیر بار بره که همه ی تیکه ها توی کل جا میشن، از اون موقع شاید فرصتی داشته باشیم. هرچیز که یه نفر ببینه واقعیه. یه نیروی خارجی نیاورده بزارش اونجا، قبل از اینکه بدنیا بیاد اونجا بوده، نباید سرزنشش کرد که چرا الان داره میبیندش، و اگر دیوانه شد نباید سرزنشش کرد که چرا سیستم آموزشی و نیروهای معنوی جامعه آنقدر شعور نداشتند که بهش بفهمانند مشاهده و اکتشاف ته ندارد .

این LSD نیست که تریپ بد رو به وجود میاره ،مادرته، ریسس جمهورته، دختر کوچولوی همسایه است، مرد بستنی فروشه که دستاش کثیفه، کلاس زوری جبر و زبان اسپانیاییه، بو گند یه اندونیه تو سال 1926، دماغ گنده ی یه آدمه وقتی که بهت گفتن دماغای گنده زشتن، مسهله، بریگاد آبراهام لینکلنه، آب نباته توتسی روله و مجله ی توتس اند کسپر، ریخت روزولته، 10 سال جون کندن توی یه کارخونه است و اخراج شدن به خاطر 5 دقیقه تاخیر، بشکه ی انیه که کلاس ششم بهت تاریخ درس میداد، سگته که زیر ماشین رفته و یه نفر نیست برات یه کروکیه درست درمون بکشه، یه لیست 30 صفحه ایه 3 مایلیه.

یه تریپ بد؟ رفیق کل این کشور ،کل این دنیا رو یه تریپه بده ،اون وقت تو رو واسه قورت دادن یه قرص یا مکیدن یه تیکه کاغذ میگیرن.

من هنوز روی آبجوام چونکه توی 47 سالگی، تونستن کلی قلاب بهم فرو کنن. کسخلم اگه فک کنم تونستم از همه ی تورهایی که برام انداختن در برم. به نظرم Jeffers خیلی قشنگ گفته، که مراقب تله ها باش رفیق، کی خیلی زیادند. خدا هم یک بار که روی زمین آمد به تله افتاد.

البته که ممکنه بعضی هامون مطمئن نباشن که اون خدابوده باشه، اما هر کی که بود، کلک های ردیفی بلد بود ،اما انگار زیادی حرف می زد. همه میتونن دهنشون رو باز کنن و بی وقفه ور بزنن. حتی Leary، یا خود من.

یکشنبه شب سردیه و آفتاب داره غروب میکنه. بعد از ظهرا چه میشه کرد؟ اگه اسمم لیزا بود میشستم گیسامو شونه میکردم، اما من که لیزا نیستم. اما خوب ، یه مجله نشنال جیوگرافی قدیمی دارم که صفحه هاش یه جوری برق میزنن انگار واقعی ان.ولی خوب ،نیستن. همه تو این ساختمون مست یه گوشه افتادن. یه کندو پر مست. خانوما از بغل پنجره ام رد میشن. یه گوزی ول میدم و از زیر زبون، یه کلمه ی خسته و ملایم، مثل "ان" فش میدم بیرون، بعد هم این صفحه رو از توی ماشین میکشم بیرون. خدمت شما

بر پدر مادرش لعنت که این تخم لق رو تو دهن ما کاشت

2010-12-24T06:03:00.000+03:30

الان فهمیدم ویتانین سی مطلقا اثری بر تی اچ سی نداره

چه شبها که چه نارنگیا گذاشتم جلو چشمم و فقط حسرتش رو خوردم

The child of a night to remember

2010-07-07T16:57:00.000+04:30

شیوا و متین دو دوست بودند در سالهای چهل .

پس از گذشت بیست سال آن دو وی همچنان با هم دوست بودند .

یکی زنی خانه دار و متعهد به خانواده و دیگری قاچاقچی کس به دوبی .روزی شیوا مه متعهد بود با همسر و فرزندانش برای تفریح به دوبی سفر کرد .ولی به علت مشکل پاسپورت همسرش به تهران بازگشتند .اما به خاطر بدهی که در دوبی بالا آورده بودند ،مجبور شدند دخترشان مژگان را نزد یکی از شیوخ دوبی به اسم شیخ عبدالرحمان قادر گرو بگذارند ،

و شیخ نیز از آنجا که زیبایی زنان برایش مهمتر از پول بود ،بیکار نماند و با آن دختر بیچاره آن کار را انجام داد .

ولی پس از آن متوجه شد که بیشتر گرایش به مردان سوری و لبنانی دارد برای همین مژگان را در میدان رقه به حراج گذاشت .

سمیرجع جع کارگر پاکستانی مقیم دوبی سالها بود که به فکر تشکیل خانواده با زنی نجیب بود ،روزی که در میدان رقه چشمش به مژگان افتاد ،انگار دوباره دوست دوران نوجوانیش آنیتا را که با او در اسلام آباد سروسری داشت را بازیافته ،

پس مژگان را به قیمت اندکی از شیخ خرید و به خانه برد و خیلی زود متوجه شد که مژگان نجیب نبوده است .

از شانس بد او ،شیخ عبدالرحمان از پنجره وارد شد و سمیر جع جع را برای حرمسرای شخصی اش دزدید و مژگان را در خانه ی حقیر او تنها گذاشت .

مژگان که پس از همآغوشی شب اول با سمیر حامله شده بود ،با کودکی در شکم به دنبال کسب درآمد راهی کاباره شبهای تهران شد و با متین روبرو شد .

متین چیزی بود که نه مرد بود و نه زن بود ،اما نسبت به دختر کوچک مژگان احساس عجیبی داشت و یک شب او را با یک لیوان ویسکی عوض کرده و فرار کرد .

از قضا سمیر جع جع پس از فرار از دست شیخ به مژگان رسید و لیوان ویسکی او را سر کشید .

هوا سرو و گرفته بود ،جاده ای دور افتاده از کنار پمپ بنزینی عبور می کرد ،

و کلاهش را به نشانه ی ادب و احترام برای پمپ ها از سر بر می داشت .اما آن روز با بقیه روزها فرق می کرد

پمپ ها کمی خسته تر از همیشه چشم دوخته بودن به زیر پاهایشان و احترام جاده بی سبب مانده بود لای نسیم ملایمی که می چرخید و جلو می آمد .

صدای یک کامیون آمد و فرشید از خواب بیدار شده و به خود آمد و دوید تا باک کامیون را از گازوییل پر کند .

در این حین دیوید لینچ با دوربین روی شانه اشو کون لخت می دوید و تیتراژ لاست های وی را از جاده فیلمبرداری می کرد .

فرشید از زیر پشم نگاهی بی اعتنا به سمت دیوید انداخت و شلنگ را بیشتر در باک فرو کرد.از سه سال پیش که مرتضی ،همکار فرشید دخل پمپ را زده و فرار کرده بود ،فرشید بیش از سه جمله با کسی حرف نزده بود .

آخرین جمله ای که از دهانش خارج شده بود ،تا آنجا که یادش می آمد ،فحشی بود که از سر ناچاری ،به خواهر بقال گران فروش داده بود و بابت آن گوشش را از دست داده بود .

یک باره ،گازوییل از باک بیرون زد و فرشید شلنگ را بیرون کشید واین را از خیسی دستش می فهمید ،چون گوش سمت راست که هنوز باقی مانده بود ،به نشنیدن بیشتر خو کرده بود ،

و دیوید لینچ بعد از آنکه تا اخر جاده را فیلمبرداری کرده بود ،برگشت و کون لخت در پمپ بنزین ایستاد و رو به راننده ی کامیون و فرشید گفت :"ببخشید ،توالت کجاست؟"

در این حین تا چشم دیوید به فرشید افتاد گفت :"تو همونی هستی که به خواهر بقال سر کوچه یازدهم فحش دادی ؟ پفیوز خواهرش الان همسر منه و بعد سریعا چاقوی جیبی اش را در برداشت و گوش دیگر فرشید را برید .

فرشید یک دست روی گوش بریده اش ،یک دست به باک بنزید کامیون ،روزی را به یاد آورد که 6 ساله بود و با مادرش به زیارت حضرت معصومه رفته بود .

آن وقتها مرسوم نبود که گوش کسی را به خاطر فحش ناموسی ببرند ،یادش امد که در حیاط حرم ،دول علی آقا مسگر را بریدند و در دهانش دوختند تا دیگر لفظی نسنجیده نسبت به دختران نجیب محله نیاید .علی آقا مسگر جلوی چشم فرشید بود که به خود آمد و به لینچ تف کرد .

فرشید دستها را از کنار گوش هایش برداشت و با پشت دست دور دهانش را پاک کرد ،یادش آمد که در حرم بعد از دیدن سرنوشت علی آقا مسگر با مرتضی فرار کرده بودند به یک گوشه ی خلوت و بوی شاش مرتضی دوباره توی دماغش پیچید .

و این به این خاطر بود که لینچ داشت همانجا وسط پمپ بنزین می شاشید و راننده ی کامیون داشت کون او را با اشتیاق دید می زد .

در حین این همه پیچیدگی داستان ،مرتضی نیز به پمپ بنزین برگشت و کیسه پر از پول را به سمت فرشید انداخت و گفت :"بیا این هم بدهی ما ،بهد نگاهی به اطرافش انداخت و لینچ را دید که دوبار دولش را تکاند و به دنبال شلوارش گشت .

مرتضی با تعجب گفت :"تو داود لیچاری نیستی ؟پسر آقا رضا چاروادار؟اینجا چکار می کنی؟تنبانت را کی کنده ؟این دمبل دستک چیه دنبال خودت راه انداختی؟قرتی شدی؟"

لینچ بی آنکه سرش را بلند کند ،با لحنی متفکرانه گفت :"مرتضی ،فکر نمی کنی کمی پیر شده ای؟"

فرشید گوشش و شلنگ گازوییل را رها کرد و جلو آمد .حرف داود را تایید کرد و پولها را از مرتضی گرفت و گازوییل را روی آن سرازیر کرد .

مرتضی کمی عقب رفت و ایستاده آرام گفت :"این اصلا نمی شنوه من چی می گم ،اه ..."

کلاه جاده روی زمین افتاد ،صدای قر قر یک ماشین خیلی قدیمی توی گوش داود و مرتضی پیچید .فرشید به جلو خم شد و سعی کرد دقیق تر به پول های غرق در گازوییل نگاه کند .

داود دولا شد و پولهای گازوییلی را برداشت و راننده ی کامیون از دیدن ماتحت او در حال دولا شده با احساس خاصی در دل خود مواجه شد و تصمیم گرفت داود را با خود همراه کند .را به داود گفت :"آقا داود این مخمصه را رها کن و بیا تا من تو را تا بهترین رستوران این حوالی ببرم و آنجا با هم یک املت هشت تخم مرغی بخوریم شاید حال و احوالت کمی بهتر شود .

داود که بر خلاف ظاهر کون لختش مردی بسیار محافظه کار و کونی ستیز بود به راننده ی کامیون گفت اگر کوشت را دوست داری سوار ماشینت شو و برو ،سپس گوشی موبایلش را در آورد و به رفیقش محسن گوش فیلی زنگ زد و گفت محسن جان اگر از اون گوش مصنوعی هایت داری دو تاش رو برای من پیک کن .

مرتضی رو به داود کرد و گفت :"هر کس تو را نشناسد ،من تو را خوب می شناسم .تو در بچگی به کل بچه های سرآسیاب کون داده ای .متین را یادت هست ؟همان که دوبی کار می کند .اون برایم گفت پارسال که دوبی بودی تو را برای شیخی عبدالرحمان نام جور کرده است .

داود برآشفت ،خون به گونه هایش هجوم آورد و سعی کرد در چشمان مرتضی نگاه نکند .این اولین بار نبود که کسی او را با دیگر اشتباه می گرفت .داود تصمیم گرفت یک بار برای همیشه به شبهات پایان دهد .

محکم روی دو پا ایستاد و کمی گلویش را صاف کرد .سعی کرد حواسش را خوب جمع کند تا پاسخ قانع کننده ای به راننده کامیون بدهد .اما پیک موتوری با دو گوش تازه رسید و فیش پیک را با دست بالا گرفت و بلند پرسید :

کی گوش سفارش داده ؟! کسی حرفی نزد .دوباره داد زد : "آقا گوش ماله کیه؟؟"

موتور سوار وقتی دید که فرشید است که گوش ندارد ،یقه ی او را محکم چسبید و او را مجبور به پرداخت پول پیک به اضافه ی پول گوشها کرد .فرشید هم داخل اتاقک پمپ بنزین شد و همه ی پول دخل را به موتورسوار داد و موتورسوار پمپ بنزین را ترک کرد .فرشید گوشها را به سرش وصل کرد اما هرکارکرد گوشها به سر او نخورد و با گوشهای مصنوعی که در کف دستانش بود دوباره برگشت به محوطه پمپ بنزین و شروع کرد با صدای بلند به گریه کردن.

در این حین علی آقا مسگر که از سر جاده رد می شد تعداد زیادی چهره ی آشنا دید و بلند گفت : مم ...م م م ..م م م مم

هق هق گریه در گلوی فرشید خشک شد .رو به علی آقا کرد و گفت : تو مرده ای .من شش ساله بودم که تو مردی .دیدم که خاکت کردند .علی آقا جلوتر آمد .زیپ دهانش را کشید ،رو به فرشید گفت : دست توی جیبت کن .فرشید دست در جیبش کرد .تکه گوشت مدور قطور پوسیده ای بیرون اورد .

و گرخید .فرشید حتما خیالاتی شده بود .درد گوشهایی که دیگر نبودند ،او را گیج و منگ کرده بود .اشکهایش را پاک کرد ،گوشهای مصنوعی را به دست داوود سپرد ،سوار کامیون شد و به راننده گفت :مرتیکه ی کونی ،آن املت ها را با یک مرد کر شریک می شوی؟

مژگان کمی غلت زد و بالاخره بیدار شد .روبروی چشمانش درست کنار عکس سمیر جع جع یک نقاشی از ون گوگ دید .دوباره غلت زد و سرش را کمی بیشتر روی بالش گذاشت .باز به نقاشی نگاه کرد و گوش ون گوگ را در نقاشی پیدا نکرد .بلند شد و روی تخت نشست .از کنار تخت یک لیوان آب نیمه مانده با یک قرص برداشت و خورد .خودش را رها کرد توی تخت و تا دوباره خوابش ببرد ،باز زل زد به عکس سمیر جع جع و همان نقاشی.

سمیر جع جع با لیوان خالی ویسکی از آشپزخانه به اتاق خواب آمد و مژگان را پریشان و آشفته دید و کمی تعجب کرد و نشست لبهی تخت دو نفره و دست نوازش به سر مژگان کشید .هیچ از پریشانی مژگان کم نشد .

صدای در آمد .مژگان روی تخت نیم خیز شد ،سمیر در را باز کرد .کیسه ی در بسته ای جلوی در بود .سمیر کیسه را روی تخت پرت کرد .مژگان گره ی کیسه را باز کرد وبوی گازوئیل مشام سمیر را پر کرد .مژگان از تخت پایین آمد .با لباس خواب و کیسه و نقاشی ون گوگ در دست از خانه خارج شد .

توی خیابان کسی کلاه احترام از سر بر نمی داشت و دهان کسی دوخته نبود .چراغ های راهنما گاهی قرمزی شان توی چشم مژگان را می سوزاند .ساختمان های هرزه ی دوبی همه شبیه ساختمان محل زندگی عبدالرحمان بودند .

سمیر در خانه در بوی گازوییل غرق شده بود .

2009-01-06T06:37:00.001+03:30

-خب ،خدا رحمتش کنه .سرطان چی داشت این طفلک؟
-درست نمی دونم ،فکر می کنم سرطان مو .این اواخر همه موهاش ریخته بود

عجب ذهن مریضی دارم ها

minus one grandma

2008-11-29T01:45:00.002+03:30

از خانواده های داغ دار عزیز درخواست می شود جهت جلوگیری از هر گونه اشتباه ،قبل از شتسشو و اقامه ی نماز متوفی خود را به دقت بررسی و شناسایی نمایند.
با تشکر ، روابط عمومی بهشت زهرا

به جون خودم

tush-kick

2008-10-01T03:31:00.003+03:30

به شما هم این حس را می دهم که "من خیلی دانا هستم و تو احمقی" ؟
می دانم .بهتان حق می دهم
مدت هاست که سعی می کنم یک طوری خودم را اصلاح کنم
اما هیچ به "شق" دوم مساله هم فکر می کنید؟ منظورم این است که ،حماقت هم نسبی است .نه؟
شاید خودتان را با آدم مناسبی نمی سنجید که احساس حماقت می کنید

بعد تحریر: اینطور حس نمی کنید که من آدم معمولی ای هستم که جان می کند تظاهر کند خیلی "خاص" است؟ هان؟
باز هم بهتان حق می دهم

ولی دست کم من به این نتیجه رسیده ام که آدم معمولی (از قماش آن دسته که این احساسات بهشان دست می دهد) بودن ،چندان هم لطفی ندارد
حالا اینکه جان کندن ها و بال بال زدن هایم چقدر در ایجاد تصویر آدم "خاص" موثر بوده ،بماند.

بعد بعد تحریر:اینها،که گفتم ،هیچ مخاطب خاص نداشت
اصلا کسی می خواند اینهارا؟

extremely nigh

2008-10-01T03:21:00.001+03:30

(29075) 1950 DA جان ،بیا
به موعود اینها امیدی نیست
زندگی ما هم هیچ هیجان ندارد

2008-09-13T03:00:00.001+04:30

از وقتی تو 360 ام نوشتم "I hate TV" دیگه سریال های ماه رمضون رو هم نمی تونم بشینم با خیال راحت تماشا کنم
اف بر این زندگی

2008-06-17T02:33:00.001+04:30

بدینسان ،با کمی تاخیر ،تاریخی ترین روش وقت گذرانی ، "حرف" زدن با نفرات بغل دستی را کشف کردم

پرسپولیس

2008-05-18T03:31:00.003+04:30

شما نمی دانید "پرسپولیسی" بودن یعنی چه
در نظر شما ،همه ی این بازی هارو آخوند ها راه انداختند که سر مردم را گرم کنند
تقصیری ندارید
وقتی 2 ساله بودید ،هیچکس با پوشک استادیوم نبردتتان
اصولن تا حالا چشمتان از طبقه ی بالا به چمن زیر نور پروژکتور نخورده
نیاز به " جزئی از یک کل بودن " ،فردی از یک جامعه بودن را ،نمی دانم حس کرده اید یا نه
ولی می دانم علاقه ی مشترکی بین خودتان و بچه های باقر آباد بهشت زهرا پیدا نخواهید کرد
"داد" هایتان را ،نمی دانم چه کار میکنید ،شاید در جا و به موقعش میزنید
من نگه می دارم ،جمع می کنم ،شیر سماور می کنم ،حواله ی داور نامرد می دهم
هوار زدن ،یک صدا با 100 هزار نفر دیگه رو تجربه کرده اید؟؟جواب می دهد
اصلن
لنگی هستم ،"سطحی" هستم ،همینم
خوشحالم هستم ،تازه

2008-03-20T01:18:00.003+03:30

آیا ،مطلقن لازم است ،که در مورد هر امر جزیی ،به یکدیگر یاد آوری کنید که این آخرین بار در سال جاری است؟؟؟
آن هم وقتی که وقایع روزمره که هیچ ،ماه ها و سال ها هم ترتیب و توالی درستی ندارند
تقویم را ازتان بگیرند ،کدامتان فرق آخر زمستان و اول بهار را "می فهمید" ؟
و از آن بد تر ،آیا حتما ،موقع خداحافظی ،باید به هم بگویید :خداحافظ تا سال دیگه؟

من عید را همیشه دوست داشتم ،دوست دارم
اگر شما ملت اینقدر کیری نبودید

2008-03-19T19:41:00.004+03:30

عزیزانم

افسردگی به سایه ی آدم می ماند
نمی تونی ازش فرار کنی ،دنبالت میاد
نمی تونی خودتو توی نور غرق کنی ،سایه ات کلفت تر میشه
می تونی به تاریکی پناه ببری ،اونجا هم فقط نمی بینیش ،نه اینکه دنبالت نمیاد
می تونی تظاهر کنی افسرده ای ،اگر بخواهی ،ولی نمی تونی تطاهر کنی خوشحالی ،وقتی افسرده ای
اصولن تا وقتی نور و آدمهای نورانی هستند ،ما و سایه هامون هم هستیم
تصمیم و خواست مطرح نیست
می تونی بچسبی به دیوار ،سایه ات رو در آغوش بگیری ،با سایه ات "یکی" شی
اون موقع است ،فقط ،که دیگه سایه نداری
عزیزان
کون خودتان را حین تظاهر به خوشحالی پاره نکنید
و توقعات تخیلی نداشته باشید از آدم
لطفن

2008-03-06T01:58:00.001+03:30

دوست دارم ...دوست دارم گوزم جت پَک باشه

ٌٍٍ

2008-01-06T01:18:00.000+03:30

خودفریبی ¹

در روانشناسی ،انکار یا توجیه ارتباط ،ماهیت یا اهمیت یک حقیقت عینی یا یک بحث منطقی مخالف میل فرد خود فریبی نامیده می شود .
گفته می شود انسانها،به دلیل وابستگی احساسی به اعتقاداتشان،که می تواند در بعضی موارد غیر عقلانی باشد،بدون استثنا شدیدا مستعد خودفریبی هستند.
چندی از طبیعی دانان قائل به فرضیه تکامل ،از جمله رابرت ترایورس اظهار داشته اند،از آنجا که خود فریبی یکی از مهمترین رفتار های انسان (و به طور کلی حیوانات) است ،وجود غریزی خودفریبی در فرد امتیازی در انتخاب طبیعی و مزیتی برای بقاء نسل به شمار میرود .
اگر کسی بتواند "دروغ" خود را باور کند (یا ورژنی از حقیقت را که مطابق میلش باشد) ،بنابراین تئوری راحت تر می تواند آن را به دیگران به عنوان "حقیقت" بقبولاند .
این نظریه براساس این منطق بنا شده که عمل فریبکارانه همراه با آگاهی منجر به بروز علایم فریبکاری در ظاهر فرد می شود.
حال اگر خود فریبی این امکان را به فرد بدهد که تحریف خود از واقعیت را به عنوان واقعیت بپذیرد ،علایم عمل فریبکارانه در فرد ظاهر نمی شود و بنابراین به نظر می رسد که فرد حقیقت را بیان می دارد .
باید اظهار داشت که قابلیت فریب یا خود فریبی یک خصیصه انتخابی در تکامل نیست ،به این معنی که صرف وجود توانایی فریب (یا خود فریبی)ابتدا به ساکن باعث انتخاب طبیعی یک گونه نشده است ،بلکه این خصیصه حاصل یک انتخاب ابتدایی دیگر است .
شعور تجردی امتیازات تکاملی فراوانی مانند رفتار انطباقی وابداعی به همراه دارد واز آنجا که "دروغ" یک مفهوم مجرد است ،پروسه ساختن آن فقط در حیواناتی عملی است که مغزشان برای اندیشیدن تجردی به اندازه ی کافی پیچیده باشد .

1:Self-Deception

2007-11-06T02:19:00.000+03:30

انسانهای اجتماعی ،خوشبخت ترند ....

آیا؟

2007-10-19T23:57:00.000+03:30

I'm the fat guy who wouldn't dance at your party
I'm the leech who sucks your booze dry
I'm the chain smokin exhaust who chokes you
I'm the snob who despise your music
I'm the hermit whom your duffs don't attract
I may even throw up at your staircase
I Don't fit in
Don't invite me

i want her to know,i want her to know.i want them all to know

2007-10-06T22:44:00.000+03:30

آنچه در ادامه می آید ،طولانیست ،بورینگ و شدیدا شخصی .جوری که حتی می شد فقط یک نامه باشد .نوشتنش 41 روز طول کشیده و مثل همه چیزهای دیگر که مشمول مرور زمان می شوند ،نامنسجم ،بدون توالی و از نظر دستوری و علامت گذاری غلط غلوط است.ویراستارمان هم، رفته است .
در مجموع خواندن آن به هیچ گروه سنی توصیه نمی شود.

------------------------------------------------------------------------------------------------

همه چیز ،از یک ببینم شروع شد ....
چه فرقی می کند قبلش کی بودم ؟زندگی ام چه شکلی بود..

سرد بودم و تلخ ...

آدمها می آمدند ، می رفتند .فرقی نمی کردند.هیچ کدام حتی اینقدر نزدیک نمیشدند که بشنوند .و وقتی می رفتند جایی باقی نمی گذاشتند ،حتی خراشی ، بر پیله ای که تنیده بودم ،بر دیوار غارم
بچه بودم ،اما بچگی نمی کردم ...ادای بزرگتر ها را در میاوردم ؟ شاید.و فکر می کردم زندگی همین است
روزهایی که می گذشتند ،چندشنبه های بی نام ،اعداد گنگ تقویم ،جمعه ها کشدارتر ،وقایع ،بی توالی
دوستانی داشتم ،که حضورشان فقط تنهاییم را عمیقتر می کرد
و کاری که من نمی کردم ،می ک ر د م
هیچ وقت نفهمیدم کجای پوچی زندگی ام تو را آن شب بیدار نگه داشت که ناغافل بگویی:

ببینم...
از آن شب اوایل زمستان ،دویست و هفتاد چهار پاکت سیگارگذشت ، تا دیدمت
نمی دانم چند پک ،تا عاشقت شدم
از آن شب،جمعه بیست ویک مهر ،دیگر هیچ چیز مثل قبل نبود.
زندگی چیزی که فکر میکردم نبود ،تو بودی و شهری که میشد دوباره شناختش ،تو هزار توهای ترسناکش گم شد و به جای تابلو های راهنمایی ،فقط صدای تو را دید و به هر خروجی اشتباه که از خانه دورترمان میکرد خندید
برایم از دنیایی گفتی که قدر خوابهایم غریب بود ..مگر نه اینکه تو را هم خواب می دیدم؟
از آن خوابهای شیرینی که خودت میدانی ...همانها که عاشق آدمی می شوی که نمیشناسیش ... کنارش که راه میری مهم می شوی ،فرق می کنی ،بزرگ می شوی.
قدمهای شل و ولم صلابتی پیدا کرده بودند ...عرض شانه هایم به چهار چوب در میسایید ،تو کنارم بودی
صدایت ،گیجم میکرد ،برای گوش کردن باید تمرکز می کردم ،عطرت ،اراده ی شمعون صحرا هم جلودارش نبود ،دوست داشتم تماشایت کنم ،ساعتها.نرمی هایت ...هیچ حسی را ناکام نمی گذاشتی .

حسادت ...خاطره ی محوی بود ،شاید از توجهی که روزی به خواهر نوزادم شده بود...نه به من
حالا برایم به قرمزی رد خون و تکه های پوست بود روی سه فرورفتگی دیوار ،درد دستهایم ، مجالی میداد فکر نکنم "حالا کجایی" ...خوب یادم می آید .ّباران می آمد آن شب.

و مگر ذهنم چقدر پیچیدگی داشت برای تو که سرگرمیت کشف کردن آدمهای جدید بود ؟
مگر زندگیم چند تا گوشه ی تاریک داشت؟؟
بازی را خیلی زود باختم ، شاید همان روزی که گفتم دوستت دارم . تا رسیدن به Game over تلاشهایم تقلای آدم کوری بود که با غریزه اش توی اتاق خالی ،دنبال کسی میگردد ، که سالهاست رفته ...
خدا می داند...و مخابرات، که چند sms طول کشید تا بار اول رفتی ...شاید چهار ماه ؟نمی دانم...دیگر ماه ها هم نامی نداشتند ،مبدا مختصاتشان ،چهارم دی شده بود .بیست و پنج دسامبر ...مسیحم ،تو بودی .

دردهایم از روزی شروع شد که تو نبودی و من هم آدم سابق نبودم ...هویج ها ،هنوز مزه ی هویج می دادند .اما من طعم مطلق شیرین را چشیده بودم ...
سعی کردم فراموشت کنم .باید فراموشت می کردم...نخواستم ؟نتوانستم ؟
یا نگذاشتی ...
نگهداشتن چیزی که بردی بخشی از بازی بود؟ می دانم اینها همه تصورات ذهن مریضم است .
من ماندم و توهماتم ، و زندگی ام که تکه هایش دیگر به هم جور نمی شد .
سعی نکردم تنهایی ام را با کسی قسمت کنم ،هیچ وقت نخواستم .اما درد آدم همیشه چیزی را در مردم بیدار می کند .هیچ کس سهمی از شادی تو نمی خواهد ،اما غصه های آدم هیچ وقت بی همدرد نمی مانند
آدمهای تنها پیدایت می کنند ، هرچه بیشتر پنهان شوی ،زودتر...

اندازه ی پاره شدن یک جفت کانورس کوچه ها را گشتم تا برگشتی ... و اندازه ی بستن بندهایش طول کشید تا قید هر چیزی که بینمان مانع بود را بزنم .
و این بار شناختمت ،شاید تو هم من را شناختی
تو می فهمیدی ... می دانستی .
با تو می شد "حرف " زد .. و این برای من یعنی تجمل ،یعنی رفاه .بقیه اش همه جزییات بود ،که فقط بودن تو معنی دارشان می کرد ،کارهایی که حتی فکر انجامشان ،بی تو ،حوصله ام را سر می برد ...
صبح ها می شد بیدار شد ،تو بودی .می شد برای تعریف کردن خواب دیشب ،مثل برق حاضر شد ،می شد هر جا که می رفتی رفت ،بگذار آوا بهمان بخندد ...ما با هم می خندیم .
می شد منتظرت ماند ،هر چقدر که طول می کشید .آخرش که می آمدی...خدا می داند حتی می شد شب عید ،جلوی در مانتو فروشی منتظر شد .خوشحال دیدنت ،ارزشش را داشت .ارزش هر لحظه اش را داشت .
دیگر پیله ای نبود ،غاری نیود.منی نبود ،تو بودی
حالا می دانستم چه میخواهم از زندگی .صبح که کنارم بیدار می شدی ،لمس تنت ،کاملم می کرد .جز آن لحظه ،جز تو ،هیچ چیز نمی خواستم .
بوی تنت ،گرمی آغوشت ،اخمت و دوباره خواب رفتنت ،برایم کافی بود .می توانستم درجا، بمیرم .می دانستم که هیچ چیز را از دست نمی دهم .همه جاده های نرفته ،کتابهای نخوانده ،صداهای نشنیده و فیلم های ندیده را ،همه را می توانستم بگذارم و ،بمیرم .اما تو بودی .

توی اون کافه که میزهایش شبیه میز خیاطی حنا ست بودیم ،که گفتی می روی .کافه ی ما نبود ،همیشه ازش متنفر بودم .از کتابها و آدمهای فیکش .از عکس توی آینه سقف که من توش نبودم .
می دانستم که دیگر جایی برای ماندن نیست .من هم باید می رفتم.
می خواستی بروی ..من نمی خواستم ؟سو وات ؟ باید هر کار که می توانستم می کردم ،که بروی ....
مثل این بود که ...مثل هیچ چیز نبود .کسی چه می داند آخرین روزهای عمر یک آدم خوشبخت چه شکلی است ،وقتی که هم باید روزها را بشمرد ،هم مقدمات را آماده کند .
بعد از آن ،نمی دانم...

وقتی می رفتی ،همه جور نقشه ای کشیدیم ،همه برای نماندن من ،حرفی از برگشتن نزدی

اما من خوش دارم خیال کنم بر می گردی .منتظرت ماندن را ... دوست دارم .

2007-04-18T01:11:00.000+03:30

بر ماست که اجابت کنیم ،دعوتشان را... که سایه ای هستند بر سر ما

آرزوهای من (امیدوارم بازی بعدی که سرمون در میارن آرزوهایی باشه که برای بقیه داریم ):

1: نیستند تو زندگیم چیزای زیادی که تعلقی داشته باشم بهشون ،حسرتی هم ندارم نسبت به نداشته هام...پس آرزوی داشتن ندارم ،اولین ،بزرگترین و در واقع تنها آرزوی واقعیم اینه که تنها چیزی ،کسی ، که دارم رو ،داشته باشم

بقیه ،برای خالی نموندن عریضه :

2:پرواز...بی وسیله.برای اینکه تصویر بهتری داشته باشید ،سوپرمن
3:دنیای بی مرز..و امن ، که بتونم بقیه عمرم رو به بی ترس صبح فردا به سفر تو جاده هاش بگذرونم. با بک پک...هیچ هایک کنان
4: فرصتی قبل از مرگ ، تا چیزایی رو که میخوام بخونم ،بدونم ،بشنوم یا ببینم بخونم،بدونم،بشنوم و ببینم

5:مرگ ،قبل از پیری (این یکی بیشتر to do و برنامه آینده است تا آرزو )

2007-04-04T01:46:00.000+03:30

خوش ترین عید ها هم ،فقط 13 روزند...

2007-03-03T02:02:00.000+03:30

چشمهایم ،از آن دور
پی تکرار لطافت گونه هایت می گردند

2007-02-13T01:33:00.000+03:30

بیبی* من کاریه
راننده ی گاریه**

جون میکنه شب و روز
مثل بابای دلسوز

همش به فکر کاره
سواد عالی داره

*baby به سکون یای اول و کسره یای دوم
**در نسخه ی قاهره( باریه) در نسخه فروغی( دارنده گواهینامه رانندگی پایه یک باری می باشد)د
پ.ن :در بعضی نسخ و تصحیح ها یک بیت به آخر شعر افزوده شده که بنا برآرای اکثریت مصححین از خط کلی ادبی و منطقی شاعر پیروی نمی کند و به احتمال قریب به یقین جعلی و کسسه شعر است.

2007-02-05T04:43:00.000+03:30

ته ریش غمگین مردان

برق چشمان پف کرده ی دختران

قهوه هایی که با سه قاشق شکر هم تلخند

بارانهای غیرمنطقی فیلمی

شاخه های نحیف نرگس ،که برای اینکه پیش تو جلوه کنند ،ناچیزند

هیچ کدام پایینم نمی آورند....

....اگر باشی