tag:blogger.com,1999:blog-46125743555072804042012-02-12T21:07:05.766+08:00mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.comBlogger207125tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-17475452433844327382012-01-23T02:38:00.014+08:002012-01-23T10:19:26.955+08:002012-01-23T10:19:26.955+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး စိတ္အစဥ္ထဲေရာက္ေနတဲ့ စကားစုတစ္ခုက " ခြဲခြာျခင္းကုိ တုျပိဳင္ျပံဳးစမ္းပါဦး "တဲ့။<br />တကယ္ေတာ့ ဒီစာသားေတြက ကုိခင္၀မ္းရဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုိင္းတစ္စပါ။ ကုိခင္၀မ္းသီခ်င္းေတြဟာ သီခ်င္းလုိခံစားလုိ႔ ရရံုမွ်မက ကဗ်ာေတြလုိလဲ လွေနတတ္တာ အားလံုးလဲ သိၾကမွာပါပဲ။<br /></div><br />ခြဲခြာျခင္းကုိ သုိ႔မဟုတ္ ခြဲခြာျခင္းေန႔ရက္မ်ားကုိ... သူျပံဳးႏုိင္ပါျပီလား။ ျပံဳးႏုိင္၊ေပ်ာ္ႏုိင္၊ ေမာ္ႏုိင္ပါျပီလား...။<br /><br />=======<br /><br />နံရံမွာကပ္တြယ္ေနတဲ့ တုိ႔လုိ႔တြဲေလာင္းအ၀တ္အစားေတြဟာ ခြဲခြာျခင္းကုိ ပုိျပီးေလးနက္ေစပါသလား။<br />မေဆးမေၾကာပဲ အပံုလုိက္ျဖစ္ေနတဲ့ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြဟာ ခြဲခြာျခင္းကုိ ပုိျပီးေလးနက္ေစပါသလား။<br />ေရခဲေသတၱာထဲက စပ်စ္သီးစိမ္းစိမ္းေတြဟာ ခြဲခြာျခင္းကုိ ပုိျပီးေလးနက္ေစပါသလား။<br />ေအသင္ခ်ိဳေဆြရဲ့ " လာျခင္းေကာင္းတဲ့ မင္းဘ၀ေပ်ာ္ပါေစ " သီခ်င္းဟာ ခြဲခြာျခင္းကုိ ပုိျပီး ေလးနက္ေစပါသလား။<br />( သုိ႔မဟုတ္....)<br />အေမရိကန္ဆိနိတ္တာေတြ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိသြားေရာက္<br />ေတြ႔ဆံုရျခင္းကမ်ား ခြဲခြာျခင္းကုိ ပုိမုိေလးနက္ေစပါသလား။<br /><br />လူဦးေရတစ္သန္းရဲ့ ခြဲခြာျခင္းခံစားမႈဟာ လူသန္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ရဲ့ ေန႔စဥ္ ရပ္တည္မႈနဲ႔ ယွဥ္ထုိးစဥ္းစား ၾကည့္တဲ့အခါ ေက်ာက္ေျမာင္းဘီယာဆုိင္တစ္ဆုိင္က စားပြဲထုိးေလးတစ္ဦးရဲ့ ညေနထမင္း တစ္နပ္စာ ေလာက္ေတာင္ စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အဲ့ဒီ ခြဲခြာျခင္းအေၾကာင္းကုိ စာဖြဲ႕ေျပာေနတာထက္စာရင္ တုျပိဳင္ျပံဳးဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနရတာမွ နည္းနည္းေလးပုိျပီး ေနသာထုိင္သာ ရွိေစေလမလား...။<br /><br />=======<br /><br />ခြဲခြာျခင္းအေၾကာင္းကုိ ခုလုိႏွစ္သစ္ကူးရာသီတုိင္း ခံစားမိတာပါပဲ။<br />အဲ့ဒီလုိ ခံစားတဲ့အခါတုိင္းမွာ..<br />မွန္တခ်ပ္ပဲျခားထားတဲ့ ရင္ခုုန္သံေတြအေၾကာင္းပါမယ္။ ။<br />ခ်ာခ်ာလည္မူးေအာင္စီးခဲ့ရတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးအေၾကာင္းလဲ ပါတဲ့အခါပါမယ္။<br />ရပ္ကြက္ေလးတစ္ခုဆီက ေရႊေရာင္တေျပာင္ေျပာင္နဲ႕ ဘုရားေလးတစ္ဆူအေၾကာင္းလဲပါမယ္။<br />စိမ္းျမျမကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးနဲ႔ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအုိင္ေတြအေၾကာင္းလဲ ပါမယ္။<br />လႊတ္ေတာ္ထဲက အမတ္ ၄၈ ေနရာအေၾကာင္းလဲပါမယ္။<br /><br />======<br /><br />ဒီေန႔ရက္ေတြရဲ့ နာရီေတြဟာ ျမန္မာအတာသၾကၤန္ကုိ အမွတ္ရစရာ အခ်က္အလက္ေတြပါပဲ။ ကဗ်ာဆရာၾကည္ေမာင္သန္းရဲ့ ကဗ်ာထဲကလုိေျပာရရင္ ဒီရက္ေတြဟာ ျပကၡဒိန္မွာအနီေရာင္နဲ႔<br />ပံုႏွိပ္ထားတဲ့ေန႔ေတြေပါ့..။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကဗ်ာထဲကလုိ တနဂၤေႏြတစ္ရက္ထဲေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ။<br />ေရာက္ရွိေနရာအရပ္ေဒသရဲ့ ျပကၡဒိန္ထဲမွာေတာ့ ဒီကာလေတြထဲ အနီေရာင္နဲ႔ ပံုႏွိပ္ထားတဲ့ေန႔ေတြ ေျခခ်င္းလိမ္ေနတယ္။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူရဲ့ညေနခင္းမွာ ပလက္ေဖာင္းေပၚထုိင္ျပီး ျဖတ္သြားျဖတ္လာလူေတြရဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခုခ်င္းစီေပၚက<br />အျပံဳးတစ္ခုခ်င္းစီကုိ လုိက္ျပီးခံစားေနမိသတဲ့။ သူ႔အဖုိ႔ေတာ့ စာအုပ္စင္ေလးနားရပ္ျပီး ကဗ်ာတစ္တုိ၊ စာတစ္တုိဖတ္ဖို႔ စဥ္းစားကာ သူ႔ညေနေတြကုိ အသက္သြင္းေနမိေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />Mirror<br />၂၃-၀၁-၂၀၁၂<br /><br />=======<br /><br /><br />Related Posts :<br /><a href="http://www.makyaymone.info/2010/01/blog-post_29.html">လေရာင္ေဖ်ာက္ေသာလမ္း </a><br /><a href="http://www.makyaymone.info/2010/03/blog-post_21.html">ညေနအိပ္မက္</a><br /><a href="http://www.makyaymone.info/2010/02/blog-post.html">ကူးစမ္းကြဲ႕ငါး</a><br /><a href="http://www.makyaymone.info/2010/02/blog-post_11.html">လုိက္ရင္းေျပးရင္း ရွဴဖြာတုိပစ္</a><br /><a href="http://www.makyaymone.info/2010/04/blog-post_14.html">လြမ္းေအာင္ကူခၽြဲ</a><br /><a href="http://www.makyaymone.info/2010/03/blog-post.html">ေခၚသံမ်ား</a><br /><a href="http://www.makyaymone.info/2011/06/blog-post.html">အရိပ္သြင္ထင္ေနဆဲမ်ား</a><br /> <br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);">၂၃ ရက္၊ ဇန္န၀ါရီလ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ စာေလးတစ္တုိ၊ႏွစ္တုိ ခ်ေရးမိတာပါ။ အမွတ္တရေရးတဲ့ ပုိစ့္က အေပၚမွာ ျပီးသြားခဲ့ေပမယ့္ တစ္လက္စတည္း ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ပုိစ့္တခ်ိဳကုိ လင့္ခ္ေတြခ်ိတ္လုိက္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ မေၾကးမံုတစ္ေယာက္ သူ႔အလြမ္းေတြကုိ စမ္းေရထဲေမွ်ာခဲ့မိသမွ်ထဲက တခ်ိဳ႕ဆုိပါေတာ့... း)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-1747545243384432738?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-60561289918335953282012-01-13T00:22:00.006+08:002012-01-13T00:38:46.005+08:002012-01-13T00:38:46.005+08:00<div style="text-align: justify;">" ျမတ္..က်ေနာ့္ကုိ ျမတ္ေရးထားတဲ့အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ ဖတ္ျပပါ " လုိ႔ က်ေနာ္ မၾကာခဏ ေတာင္းဆုိဖူးပါသည္။<br />ထုိအခါ သူမက<br />"အုိ အဲ့လုိၾကီး ကုိယ္ေရးတဲ့စာ ကုိယ္ျပန္ဖတ္ရတာ မၾကိဳက္ပါဘူး" ဟု မျပံဳးတျပံဳးနဲ႔ ျပန္ေျပာပါသည္။ အဲ့လုိျငင္းေနေသာ္လည္း သူမစိတ္ထဲမွာ က်ေနာ့္ကုိ ဖတ္ျပခ်င္ေနတယ္လုိ႔ က်ေနာ္က ထင္ပါသည္။<br />ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္က ဆက္လက္ေတာင္းဆုိပါသည္။<br /><br />-------<br /><br />" ျမတ္.. သိလား၊ ျမတ္ေရးထားတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးအေၾကာင္းအက္ေဆးက ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ တူတယ္ ျမတ္ရဲ့၊ ...<br />က်ေနာ္ငယ္ငယ္ ကေလးဘ၀တုန္းက သူတကာကေလးေတြလုိ အိပ္ယာ၀င္ပံုျပင္ေတြနဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့္ အိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္ေတြမွာ က်ေနာ့္ေမေမက မအိပ္ႏုိင္ေသးဘဲ အလုပ္ေတြလုပ္ေနရတုန္းမုိ႔ က်ေနာ္တေယာက္ထဲ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ၾကိဳးစားအိပ္ပစ္လုိက္ရတဲ့ ညေတြခ်ည္းပါပဲ "<br />" အခု အဲ့ဒီအက္ေဆးေလး က်ေနာ့္ကုိ ျမတ္ ဖတ္ျပေနာ္။ က်ေနာ္ ပံုျပင္တပုဒ္လုိ နားေထာင္ခ်င္လုိ႔ပါ.." လုိ႔<br />အက်ိဳးသင့္၊ အေၾကာင္းသင့္ေျပာကာ က်ေနာ္ထပ္မံေတာင္းဆုိမိပါသည္။<br /><br />"ေမာင္ရဲ့.. ကုိယ့္အဲ့ဒီစာက အက္ေဆးေလ.. ပံုျပင္မွ မဟုတ္တာ.. "<br />"ဟုတ္တယ္။ ပံုျပင္မဟုတ္ဘူး၊ ျမတ္ေရးထားတာ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ပဲ ဆုိတာ က်ေနာ္သိပါတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအက္ေဆးကုိပဲ က်ေနာ့္ကုိ ပံုျပင္လုိ ဖတ္ျပပါ..။ "<br />" ေမာင္တစ္ေယာက္နဲ႔ကြာ.. ရံုးမွာ အလုပ္ေတြမ်ားရတဲ့အထဲ၊ ဒီလုိဆုိလဲ ကုိယ့္ကုိ အခ်ိန္နဲနဲေပးကြယ္၊ ခုလာမယ့္<br />ေသာၾကာညက်မွ Midnight ပြဲ သြားၾကည့္ရင္း ပြဲခ်ိန္မေရာက္ခင္ ဖတ္ျပမယ္ေလ၊ ဟုတ္ျပီလား "<br /><br />က်ေနာ္ ျမတ္ကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ ျပံဳးျပလုိက္ပါသည္။<br /><br />---------<br /><br />"အင္း အဲ့ဒီေတာ့ ျမတ္ရဲ့ ပန္းပြင့္ေလးက ေကာင္မေလးေပါ့။ အဲ့လိုလားဗ် "<br />" အုိ..ေမာင္ရယ္ အဲ့ေလာက္ေတာ့ မရစ္နဲ႔ကြာ၊ မင္းဘာသာမင္း ခံစားေပါ့၊ အႏုပညာဆုိတာ ကုိယ္ၾကိဳက္သလုိ အနက္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ႏုိင္၊ ခံစားနားလည္ယူႏုိင္တဲ့အရာေလ ေမာင္ရဲ့၊ ျမတ္ရဲ့ ႏုလံုးသားနဲ႔ ခံစားျပီး ေရးထားတာ ကုိ ေမာင္က ေမာင္ရဲ့ႏွလံုးသားနဲ႔ပဲ ဘာသာျပန္ေလ၊ ျမတ္ကုိ လာျပီး ဘာသာျပန္ခုိင္းေနတာေတာ့ တဆိတ္.. ရွင္နည္းနည္းလြန္လာျပီ " ဟုဆုိျပီး မ်က္ေစာင္းေလး တစ္ခ်က္ထုိးပါသည္။<br /><br />" ကဲ ကဲ အဲ့လုိဆုိလဲ ျဂိဳလ္သားေလးက ေကာင္ေလး ေပါ့၊ ဟုတ္စ "<br />" ေမာင္.... "<br />...........<br /><br />ခပ္ေငါက္ေငါက္ေလသံျဖင့္ သူမေအာ္တဲ့အခါက်မွ က်ေနာ့္စကားေတြကုိ ရပ္သင့္ျပီးမွန္း နားလည္လုိက္ပါသည္။ အဲ့ဒီေနာက္ က်ေနာ့္ခါးေပၚက ဂ်ာကင္ကုိခၽြတ္ျပီး သူမေခါင္းေပၚမွာ ေခါင္းျမီးျခံဳသလုိလုပ္ကာ သူမ အရပ္ပုပုေလးကုိ အေပၚစီးကေန ဖိထားလုိက္ေတာ့ ေစာေစာက သူမရဲ့ အက္ေဆးကုိ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ကုိ စိတ္ဆုိးခဲ့တာ သူမမဟုတ္ေတာ့သလုိ တခစ္ခစ္နဲ႔။<br /><br />အဲ့ဒီရယ္သံေလးေတြကုိ ေဘးနားက ေရတမာပင္တန္းေလးလဲ က်ေနာ္နဲ႔အတူ ၾကားလုိက္မိမွာပါပဲ။<br /><br />--------<br /><br />ပန္းပင္းရယ္လုိ႔ တစ္ပင္တစ္ေလေတာင္ မေတြ႕ရဘဲ ျမတ္ပင္စိမ္းစိမ္းေတြပဲရွိတဲ့ ပန္းျခံက်ယ္က်ယ္တစ္ခု ကုိ ျဖတ္ျပီးသြားရတဲ့ ရုပ္ရွင္ရံုကုိ အသြားလမ္းမွာေတာ့ က်ေနာ္က ျမတ္ရဲ့လက္ကုိ တြဲဆုပ္ထားခဲ့ပါသည္။<br /><br />"တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္က ျမတ္ ကုိ ခရမ္းေရာင္ ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ အေၾကာင္း ေရးေစခ်င္တာဗ်၊ ျမတ္ ရးၾကည့္ပါလား " က်ေနာ့္စကားကုိ သူမ ၾကားဟန္ မတူပါ..။ ခဏေနမွ သူမ ႏႈတ္ခမ္းလႊာပါးလ်လ်ဆီက အသံတခ်ိဳ႕ ထြက္က်လာသည္။<br />" ျမတ္က ပန္းပြင့္ေလးဆုိ ေမာင္က ျဂိဳလ္သားေလး ျဖစ္ခ်င္တာလား " ...<br />က်ေနာ့္ ႏႈတ္ေတြဆြံ႕အ သြားရပါသည္။ ျမတ္ကုိ ေျဖစရာအေျဖ က်ေနာ့္မွာ မရွိပါ။ က်ေနာ့္အေၾကာင္းကုိ ျမတ္က အသိႏုိင္ဆံုးမုိ႔ ေျဖစရာမလုိဘူး ဟု က်ေနာ့္ဘာသာယူဆလုိက္မိသည္။<br /><br />-------<br />-------------<br /><br />ေလေျပမလႈပ္ပါဘဲႏွင့္ ေရတမာရြက္တုိ႔ ကခုန္ၾကသည္။<br />ျမတ္ေရ... ျမတ္အားတဲ့အခါ ေရတမာရြက္ေလးေတြရဲ့ အသံေလးေတြကုိ ျငိမ္ျပီးနားေထာင္ၾကည့္ပါဦး..။<br />ေနာက္ျပီး ရွဲရွဲျမည္မွ်.... ရင္သုိ႔အက်၀ယ္...ျမတ္ရဲ့ ရင္ခုန္သံကုိ က်ေနာ္ ခံစား၊ ၾကားနားပါရေစဦး။<br /><br />-------<br /><br /><br /><br />Mirror<br />13-01-12 (Friday)<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-6056128991833595328?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-25963821563989712222012-01-02T22:39:00.006+08:002012-01-03T00:35:19.583+08:002012-01-03T00:35:19.583+08:00<div><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-QTnX7XFaBLA/TwHCUVR_xPI/AAAAAAAAAkw/R88ku-k0x1A/s1600/photo.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-QTnX7XFaBLA/TwHCUVR_xPI/AAAAAAAAAkw/R88ku-k0x1A/s400/photo.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693045058538816754" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ဒီေန႔အဖုိ႔ရာ ငါးအုိးေျမာက္ေရေႏြးၾကမ္းအုိးထဲကုိ လက္ဘက္ေျခာက္အခ်ိဳ႕ခပ္ထည့္ေနရင္းက " အုိ အုိး .. အၾကမ္းအုိးသာပူဆင္းသြားတယ္၊ ဘယ္သူေသာက္သြားတယ္ မသိလုိက္ဘူး၊ အုိးမ်ား ေပါက္ေနသလား" လုိ႔ ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ မမ ရဲ့ စကားသံတခ်ိဳ႕ကုိ ၾကားေယာင္ရင္း တစ္ကုိယ္ထဲျပံဳးမိပါတယ္။<br /><br />++++++++++<br /><br />က်မရန္ကုန္မွာေနစဥ္ကတည္းက နယ္ျပန္တဲ့အခါတုိင္း မမအတြက္ မပါမျဖစ္ပါသြားရတာက လက္ဘက္ေျခာက္ပါ။ ေရႊပုဇြန္မွာ ေတြ႕ရေလ့ရွိတဲ့ ဗူးအျပာေရာင္ေလးနဲ႔ "ႏွင္းဦး" လက္ဘက္ေျခာက္ကုိ က်မရဲ့ မမက သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေသာက္ၾကတာ၊ ဓာတ္ဗူးေတြ တစ္လံုးျပီး တစ္လံုးသာကုန္သြားတယ္၊ စကားေတြက ေျပာလုိ႔ မဆံုးခဲ့၊ မ၀ခဲ့ဘူး။ ဒီေလာက္ညနက္တဲ့အထိ ဘာစကားေတြမ်ား နင္တုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ေျပာၾကသလဲလုိ႔ အေမက ေမးတဲ့အခါ ဘာစကားေတြေတာ့ျဖင့္ က်မတုိ႔ေျပာၾကတယ္အေမရယ္လုိ႔ ေရေရရာရာ ျပန္ေျပာျပစရာ မရွိလွပါဘူး။ မမက သူ႔ရဲ့ ေမာင္ငယ္ေတြ တစ္ျဖစ္လဲ က်မရဲ့ အစ္ကုိေတြနဲ႔ ေယာင္းမေတြအေၾကာင္း၊ အေမ့စိတ္အေျခအေနအေၾကာင္း.. အဲ့သလုိ အေၾကာင္းေတြကုိ ဘယ္လုိေျဖရွင္းၾကမလဲလုိ႔ ေရေႏြးေသာက္ရင္း အေျဖရွာခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />++++++++++<br /><br />ကုိယ္တုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ (အၾကီးဆံုး နဲ႔အငယ္ဆံုး) ေရေႏြးၾကမ္း ၾကိဳက္တာကုိ ကုိယ္တုိ႔အေမက မၾကိဳက္ဘူး။ ေရေႏြးေသာက္တာကုိ မၾကိဳက္ဘူးဆုိတာထက္ ေရေႏြးပူပူကုိ " ဟူး ဟူး " နဲ႔ မႈတ္ေသာက္တာကုိ မၾကိဳက္တာပါ။<br />" ဟဲ့ ေရေႏြးပူပူကုိ အဲ့သလုိ တဟူးဟူးနဲ႔ မႈတ္ေသာက္ေန.. နင္တုိ႔ ကင္ဆာရလိမ့္မယ္၊ ေအး ေအး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မွ မသနားရင္လဲ မေျပာေနေတာ့ပါဘူး " လုိ႔ အျမဲ ျမည္တြန္ေတာက္တီးေလ့ရွိတဲ့ အေမပါ။<br />" ငတြတ္ရယ္ေလ.. အဲ့လုိေသာက္တာ .. ဟုိမွာ လည္ေခ်ာင္း ကင္ဆာျဖစ္ေတာ့ မေသခင္ထဲက ငရဲေရာက္သလုိ ျဖစ္ပါေရာလား၊ " စသျဖင့္ အေမက ေျပာလုိ႔မဆံုးေတာ့တာ။<br /><br />က်မတုိ႔ရြာထဲက ဦးေလးငတြတ္ဆိုသူက လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ဆံုးသြားတာပါ။ အဲ့ဒါကုိ အေမက သူ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္း ငတြတ္က ေရေႏြးပူပူေတြကုိ ေႏြးတဲ့အထိ မေစာင့္ဘဲ ေသာက္ပစ္လုိ႔ အပူေတြမ်ားျပီး လည္ေခ်င္းကင္ဆာျဖစ္တာလုိ႔ ယူဆထားပါတယ္။ သူ႕အယူအဆဟာ မွန္လား၊ မွန္သလား က်မ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပ မေနေတာ့ပါဘူး။ အေမ့အမ်ိဳးသား၊ က်မဖခင္လဲ ေရေႏြးမေသာက္ေပမယ့္ လည္ေခ်ာင္း ကင္ဆာနဲ႔ပဲ ဆံုးသြားတယ္ ဆုိတာ အေမမသိတာလဲ မဟုတ္။ သုိ႔ေပမယ့္ အေမကလဲ ဟန္႔တားျမဲ၊ က်မတုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကလဲ ေသာက္ျမဲေသာက္ဆဲပါပဲ။<br /><br />++++++++<br /><br />ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ျပန္တုန္းကလဲ အမအတြက္ လက္ဘက္ေျခာက္ေတြ တနင့္တပုိး ၀ယ္သြားေပးျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တမ္းက သူ႕အတြက္တင္လားဆုိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မေနခဲ့တဲ့ရက္ေတြအတြင္းမွာ က်မျပန္ေသာက္ခဲ့တာနဲ႔တင္ မမမွာ အေတာ္ေလး ရိကၡာခ်ိဳ႕တဲ့သြားရွာပါတယ္။ မမ ေရေႏြးၾကမ္း ၾကိဳက္ပံုက က်မထက္ ပုိပါတယ္။ မုိးတြင္းအခါမွာ မုိးေရကုိ တယုတယနဲ႔ခံ၊ ျပီးရင္ စဥ့္အုိးၾကီးငယ္ အသြယ္သြယ္နဲ ႔ထည့္သိမ္းထား။ မုိးေရမရႏုိင္ေတာ့တဲ့ ေဆာင္းအခါ၊ ေႏြအခါမွ အဲ့ဒီသိမ္းထားတဲ့ မုိးေရကုိ ျပန္ၾကိဳေသာက္... စသည္ျဖင့္ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ရဖုိ႔ကုိ အင္မတန္မွ အားထုတ္သူပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br />ေရေႏြးဆုိတာ စက္တြင္း (အ၀ီစိတြင္း) ေရကုိက်ိဳပါက လက္ဘက္ေျခာက္ခပ္ျပီး အခ်ိန္တုိအတြင္း မွာ ေရေႏြးၾကမ္းရဲ့အေရာင္က ၀ါက်င္က်င္နဲ ႔ရွိမေနေတာ့ဘဲ အျပာေရာင္ျဖစ္သြားေလ့ရွိျပီး ေသာက္လုိ႔လဲ မေကာင္း၊ ဆုိလုိသည္မွာ လက္ဘက္ေျခာက္ရဲ့ အနံ႔နဲ႔အရသာ ရသင့္သေလာက္ မရဘူးလုိ႔ က်မတုိ႔ အရပ္သူ၊ အရပ္သားေတြ ေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ဒီျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ သူတုိ႔မွာ နည္းလမ္းရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါက မုိးေရကုိ က်ိဳေသာက္တာပါ။ " တံစက္ျမိတ္က စီးက်တဲ့ေရကမွ ၾကည္လင္ေနျပီး လက္ဘက္ေျခာက္ ခပ္ေသာက္လုိ႔ေကာင္းတာ" လုိ႔လဲ တဖြဖြေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္း စြဲမက္သူတုိင္း မုိးကုန္ခါနီးျပီးဆုိတာနဲ႔ မုိးေရေလွာင္ရတာဟာ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br />ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ေလွာင္ထားတဲ့ မုိးေရဟာ အလြန္ဆံုးေလွာင္ႏုိင္မွ ရာ၀င္အုိး ၂အုိးေလာက္သာ ရွိတာ မို႔ ေနာက္ႏွစ္ မုိးျပန္မက်ခင္ကုန္တာပါပဲ။ ကုန္သြားတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ ဒံုရင္းဒံုရင္းအတုိင္းပဲ စက္တြင္းေရကုိ က်ိဳေသာက္ရတာပါပဲ။ စက္တြင္းေရကုိက်ိဳျပီး လက္ဘက္ေျခာက္ခပ္ထားတဲ့ ေရေႏြးက ဒီေန႔ညေနလုိက်ိဳျပီး လက္ဘက္ေျခာက္ခပ္ထားလ်င္ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ ျပာေနာက္ေနာက္အေရာင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ စက္တြင္းေရကုိၾကိဳထားတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းကုိ သူတုိ႔မၾကိဳက္ဘူးဆုိလဲ မၾကိဳက္စရာပါ။<br /><br />++++++++<br /><br />က်မတုိ႔ျမိဳ႕မွာ ျမိဳ႕လည္ေခါင္ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ရံုး၊ ေၾကးနန္းရံုးနဲ႔ အခြန္ရံုးေတြနဲ႔ ကပ္ရပ္မွာ ေရေႏြးၾကမ္းဆုိင္ တစ္ဆုိင္ ရွိပါတယ္။ ေရေႏြးၾကမ္း သီးသန္႔ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ပါ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ျပန္ေတာ့ အမ အငယ္ကုိ " ေရေႏြးေသာက္ခ်င္တယ္၊ သြား၀ယ္လုိက္ဦးမယ္" ဆုိေတာ့ အမငယ္က "ေနေန..ဒီအခ်ိန္ ေရေႏြးဆုိင္မွာ လူေတြမ်ားတယ္၊ ငါသြားလုိက္မယ္" ဆုိရင္း သူ႔ဆုိင္က ဓာတ္ဗူးေလးဆြဲလုိ႔ ထြက္သြားပါတယ္။ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ရွင္းျပေနေသးတယ္။ မနက္တုိင္း အဲ့ဒီဆုိင္က စားပြဲထုိးကေလးေတြ ေရေႏြးၾကမ္းယူဦးမလားဆုိျပီး လာေမးေနက်ျဖစ္ကာ အမငယ္ကလဲ သူေသာက္ခ်င္ရင္ ၀ယ္ေသာက္ေနက်ပါတဲ့။ ေန႔ခင္းဘက္ေရာက္ရင္လဲ တစ္ၾကိမ္ ေစ်းထဲတစ္ပတ္ပတ္ျပီး တစ္ေခါက္လုိက္ေမးတတ္ပါေသးသတဲ့။ အဲ့ဒီေန႔ကေတာ့ သူတုိ႔လုိက္မေမးခင္ က်မက ေစ်းထဲကုိေရာက္သြားတာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီ ေရေႏြးၾကမ္းဆုိင္ ပုိင္ရွင္ေတြက မုိးေရခံျပီး ရာ၀င္အုိးေပါင္းမ်ားစြာထဲထည့္သိမ္းကာ သူတုိ႔ဆုိင္ရဲ့ အေနာက္ဘက္ျခံထဲမွာ သိပ္ထားၾကတာပါ။ မုိးတြင္းဆုိရင္ေတာ့ သိပ္ထားတဲ့ အုိးေတြထဲက သြားခပ္စရာမလုိဘူး။ ရြာေနတဲ့မုိးေရကုိ ခံျပီးၾကိဳလုိက္ရံုပါပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ သူတုိ႔ဆုိင္လဲ အေရာင္းအားက်တာေပါ့။ ဘာလုိ႔ဆုိ ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြဟာ ကုိယ့္အိမ္တံစက္ျမိတ္ကက်တဲ့ေရကုိ ကုိယ့္အိမ္မွာ ကုိယ္ၾကိဳေသာက္ ေနၾကတဲ့ရာသီကုိး။ ဒါေပမယ့္ ခုလိုေဆာင္းရာသီနဲ႔ ေႏြရာသီေရာက္ျပီဆုိတာနဲ႔ သူတုိ႔ဆုိင္ေလးမွာ လူစည္ကားေနပါျပီ။<br /><br />က်မ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက တစ္အုိးကုိ ျပားငါးဆယ္နဲ႔ ၀ယ္ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ေရေႏြးဓာတ္ဗူး တစ္ဗူးက အခုေတာ့ ငါးဆယ္က်ပ္ျဖစ္ေနပါျပီ။ ၾကည့္ရတာ မုိးေရေတြ ေစ်းျမင့္လာလုိ႔ ထင္ပါရဲ့ေနာ္။ ဒီစာကုိေရးေနရင္းကပဲ "အေရွ႕၀ုိင္းကုိ တစ္အုိးပုိ႔ေဟ့" ဆုိတဲ့ အသံေလးေတြညံစီေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးကုိ က်မ သတိရ လြမ္းဆြတ္ေနမိပါေတာ့တယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-2596382156398971222?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-61090184128018319472011-12-26T12:27:00.005+08:002011-12-26T13:01:27.300+08:002011-12-26T13:01:27.300+08:00<div style="text-align: justify;">မည့္သည္အရာကုိမဆုိ ဆံုးရႈံးခံလုိက္ဖုိ႔ ၀န္မေလးေတာ့တဲ့စိတ္ ကုိယ့္ဆီကုိေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က်မွ<br />အရင္တုန္းက ကုိယ္ဘယ္ေလာက္ထိ ပင္ပန္းေနခဲ့သလဲဆုိတာ သိလာရတယ္။ အဲ့ဒီအသိနဲ႔အတူပဲ တပါတည္း<span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);" class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full"></span></span>ေရာက္လာတဲ့စိတ္ခံစားမႈက ကုန္ဆံုးတဲ့အခ်ိန္ေတြအတြက္ ကုိယ္...သိပ္ကုိ ႏွေျမာေနမိေတာ့တာပါ။<br /><br />ဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ့္ခ်ာတိတ္ဘ၀တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကုိယ့္ကုိအျမဲေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကုိ<br />ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။ သူေျပာေလ့ရွိတာ "နင့္ခံစားခ်က္အတြက္ပဲ နင္ဦးတည္စဥ္းစားစမ္းပါ " ဆုိတာ။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ္လဲ ကုိယ့္ခံစားခ်က္အတြက္ပဲ စဥ္းစားတာပါ။ ကုိယ္လဲ ပုထုစဥ္လူသားပဲ။ ကုိယ္ သူမ်ားအတြက္ပဲ စဥ္းစားပါတယ္လုိ႔ မေျပာလုိပါဘူး။ ဒုိင္ယာရီ.. မင္းကုိမုိ႔ ကုိယ္ရုိးသားစြာ ၀န္ခံပါတယ္။ ကုိယ္ ကုိယ့္အတြက္ကလြဲျပီး ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မစဥ္းစားေပးခ့ဲပါဘူး။<br /><br />တခုရွိတာက ကုိယ့္စဥ္းစားပံု မွားေနခဲ့တာ ေနမွာပါ။<br /><br />ေနာက္ထပ္တမ်ိဳး ကုိယ္ထပ္စဥ္းစားမိျပန္တယ္။ တကယ္ပဲ ကုိယ့္စဥ္းစားပံု မွားခဲ့သလား။မမွားလုိ႔သာ ကုိယ္လံုး၀ ကၽြံက်မသြားေသးခင္မွာ သတိထား လုိက္မိတာေနမွာ။ ဒီေတာ့... ကုိယ္စဥ္းစားတာ ေနာက္က်သြားတာပဲ လုိ႔ထင္မိျပန္ေရာကြယ္။ သုိ႔မဟုတ္ရင္လဲ ေစာသြားခဲ့တာ မ်ိဳးလဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ ကုိယ္ဒီလုိပဲ ေတြးပါတယ္ ဒုိင္ယာရီ....။<br /><br />ဟုတ္တယ္.. ဒီေနရာမွာ ကုိယ္ဘာျဖစ္ေနတာလဲဆုိတဲ့ ပြိဳင့္ကုိဖမ္းမိသြားျပီ။ ကုိယ္က အျမဲပဲ ကိစၥရပ္တုိင္းမွာ ေစာခ်င္ေစာေန၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ ေနာက္က်ခ်င္ ေနာက္က်ေနတတ္တယ္။ ကုိယ္ရယ္၊ အေျခအေနရယ္၊ အခ်ိန္အခါရယ္ အျမဲလြဲေနခဲ့တယ္။<br /><br />=========<br /><br />ကုိယ္တုိ႔ တကၠသုိလ္တက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားဘ၀ အႏွစ္သာရ ကုိ ေသခ်ာမခံစားခဲ့ရဘူး။တကၠသုိလ္ဆုိတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ တကၠသုိလ္မွာ ကုိယ္တုိ႔တက္ခဲ့ရတယ္။ အဲ့ဒီအေျခအေနကုိ လက္မခံႏုိင္တဲ့ ကုိယ္က အဲ့ဒီအသုိင္းအ၀ုိင္းကေန ေစာေစာစီးစီးပဲ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ ထြက္လာခဲ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ ကုိယ္ေသခ်ာမသိတဲ့အရာေတြ ရွိေနခဲ့မွန္း ကုိယ္ခုမွေသခ်ာသိသြားတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္ထဲက ကုိယ္တုိ႔တုိင္းျပည္ေလးမွာ တကၠသုိလ္နဲ႔မတူတဲ့ တကၠသုိလ္ေတြပဲ ရွိေနျပီး အဲ့ဒီလုိတကၠသုိလ္ေတြမွာ တက္ေနခဲ့တာ ကုိယ္တစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ဘူး ဆုိတာ...။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ကုိယ္ အလုပ္ေတြစလုပ္ျဖစ္တယ္။ ငယ္ရြယ္တယ္၊ ဖ်တ္လတ္တက္ၾကြတယ္၊ သင္ယူ၊ေလ့လာ၊နာခံဖုိ႔အတြက္ ကုိယ့္မွာ စိတ္ေတြ ၁၀၀ % ဘက္ထရီအင္အားအျပည့္နဲ႔။ တစ္ခုခုကုိ သင္ယူတတ္ေျမာက္လြယ္မႈဆုိတဲ့ေနရာမွာလဲ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတာ့ ရွိတာပဲ။<br />သင္ယူတတ္ေျမာက္လြယ္မႈေၾကာင့္ ကုိယ္အလုပ္ေတြမွာ ေစာေစာစီးစီးနဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူ အဆင္ေျပ၊ အသားက်သြားေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီအလုပ္ရဲ့ အၾကီးအကဲေတြ၊ လူမႈစီမံခန္႔ခြဲမႈေတြကုိ ကုိယ္ ေစာေစာစီးစီးၾကီးသိသြားျပန္တယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတုိ႔ရဲ့ ခံယူခ်က္ေတြကုိ မႏွစ္သက္ေတာ့ျပန္ဘူး။ အဲ့ဒီအခါ ကုိယ္.. အဲ့ဒီပတ္၀န္းက်င္ကေန ေျပးထြက္ခဲ့ျပန္တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းကလဲ ကုိယ္ေမ့ေနခဲ့တာ တစ္ခုရွိတယ္။ "လူ႔ဘ၀ကုိ ရွင္သန္ျဖတ္သန္းမႈပံုစံမွာ ကုိယ္ေရာက္ရွိက်င္လည္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္သာ မဟုတ္ဘူး။ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ညစ္ေထးေနၾကတယ္" ဆုိတာ ကုိယ္ေမ့ေလ်ာ့ထားခဲ့တာေပါ့။<br /><br />ကုိယ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ကုိယ့္အေမနဲ႔ ကုိယ့္အစ္ကုိနဲ႔ရဲ့ အုပ္ထိန္းမႈနဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတယ္ဆုိတာ မင္းလဲ အသိပါပဲ ဒုိင္ယာရီရယ္...။ ကုိယ့္အေမက သာမာန္ေက်းေတာသူမုိ႔ ရုိးရုိးသားသား လုပ္ကုိင္စားေသာက္နည္းက သူနဲ႔ သူမရဲ့ သားသမီးေတြရဲ့ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေျဖရွင္းနည္းတစ္ခုေပါ့။ ကုိယ့္ အစ္ကုိက်ေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ဘူး။ အေမ့လုိ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ မသြားဘူး။ သူ႔ရဲ့ စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ ေရြ႕လ်ားမႈႏႈန္းက ျမန္ဆန္တယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ကုိယ္အရြယ္မေရာက္ခင္မွာပဲ ဘယ္လုိစိတ္ကူးနဲ႔ ကုိယ့္ကုိ သူ႔အုပ္ထိန္းမႈေအာက္ကေန လႊတ္ေပးခဲ့သလဲ မသိဘူး။ ကုိယ့္လမ္းကုိ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ စေလွ်ာက္ရေတာ့တယ္။<br /><br />သူ႔လႊမ္းမုိးမႈေအာက္ကေန လြတ္လြတ္ခ်င္းမွာ ကုိယ္အရင္ဆံုး သူ႔အေပၚထားမိသြားတဲ့အျမင္က "ကုိယ့္အစ္ကုိ သည္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ မရုိးသားတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျပီ " ဆုိတာ...။<br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ထက္ ကုိယ့္ရဲ့ ေရြ႕လ်ားမႈႏႈန္းက ပုိျမန္ဆန္တယ္ဆုိရမယ္။ ခုအခ်ိန္မွာ ကုိယ္က သူနဲ႔ ခံစားမႈေတြတူ၊ ျဖတ္သန္းပံုေတြတူေနျပီ။ ကုိယ့္ထက္ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္ၾကီးတဲ့ အစ္ကုိနဲ႔ ကုိယ့္ျဖတ္သန္းပံုေတြ မတူေနသင့္ဘူးမလား။ ကုိယ့္စိတ္ေတြ အဲ့ေလာက္ထိ အုိစာ မေနသင့္ဘူးမလား။<br /><br />==========<br /><br />ကုိယ္ ဘာလုိ႔ဒီေလာက္ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေျပာင္းလဲသြားသလဲ..။ အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲေတြကုိ ကုိယ္မသိလုိက္ဘူး။<br />ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ဘ၀မွာ အေျပာင္းအလဲတုိင္းက အဲ့ဒီလုိပါပဲ။ ကုိယ္သတိမထားမိ၊ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က ေျပာင္းလဲေနႏွင့္ျပီ ဒုိင္ယာရီ... အဲ့ဒါကုိေတာ့ မင္းလဲ သတိထားမိမယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />=========<br /><br />အခုေလာေလာဆယ္မွာ ကုိယ္ေျပာင္းလဲသြားတာ တစ္ခုရွိတယ္။ အဲ့ဒါက ဘယ္သူ႔ကုိမဆုိ ဆံုးရံႈးခံလုိက္ရဖုိ႔ ၀န္မေလးေတာ့ဘူး ဆုိတာပါပဲ။ ကုိယ့္ခံစားမႈေတြကုိ ကုိယ္ထိန္းခ်ဳပ္ပစ္လုိက္တယ္။ တနည္းအားျဖင့္ ကုိယ့္ႏွလံုးသားရဲ့ ေစစားမႈေတြကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လႊတ္ခ်ပစ္လုိက္တာပါပဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆင္ျခင္ၾကည့္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့.. ကုိယ့္ႏွလံုးသားမွာ အဲ့ဒီ "မႏွေျမာတတ္ေတာ့စိတ္ " က ေျပာင္းလဲ သေႏၵတည္ေနျပီ။<br /><br />သုိ႔ေသာ္.. အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲကုိေတာ့ ကုိယ္ တဆိတ္ေနာင္တရမိေၾကာင္း ၀န္ခံလုိပါတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကုိယ္အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲကုိ မႏွစ္သက္ဘဲ၊ လက္မခံခ်င္ဘဲ လက္ခံလုိက္ရတာပါ ဒုိင္ယာရီ...။<br /><br />=====<br /><br />ဒုိင္ယာရီရယ္.. ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကုိယ္က ကုိယ့္ေဘးနားက မိတ္ေဆြေတြကုိလဲ သူတုိ႔လုိအပ္တဲ့လာတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ၊ သုိ႔မဟုတ္ သူတုိ႔ကုိ တစ္ခုခုေျပာျပဖုိ႔အခ်ိန္တန္ျပီလုိ႔ ယူဆရတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ.. ကုိယ္ ဒီလုိပဲ.. သူတုိ႔စိတ္ေတြကုိ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပခဲ့ဖူးတယ္။ အဲ့ဒီလုိ တစ္ခါေျပာျပီးတုိင္း ကုိယ္က ၾကိတ္စက္ထဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ထုိးထည့္ခံခဲ့ရတဲ့ ၾကံေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းလုိ ေပ်ာ့ဖတ္ႏံုးေခြသြားတတ္တာ မင္းလဲ ျမင္ေနတာပဲေလ။<br /><br />အခုလုိ မင္းကုိမွ ကုိယ့္အေၾကာင္း ကုိယ္ျပန္ေျပာရတဲ့အခါက်ေတာ့ အရင္အခါေတြတုိင္းထက္ ကုိယ္... ပုိလုိ႔ ပင္ပန္းပါတယ္။ အဲ့ဒီ အတြက္ ေတာင့္တာမိတာ တစ္ခုရွိေၾကာင္း ကုိယ္ မင္းကုိ၀န္ခံပါရေစ...။ ဟုတ္တယ္.. ကုိယ္ ပုခံုးေလးတစ္ခုကုိ ေတာင့္တေနမိတယ္။ ကုိယ့္အေပၚ ဘာ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးမွမျဖစ္ေစတဲ့ ပုခံုးေလးတစ္ကုိေပါ့။ အဲ့ဒီ ပုခံုးေလးက အတုေလးပဲျဖစ္ေစဦးေတာ့.. ကုိယ္ မက္မက္ေမာေမာကုိ လုိခ်င္ေနမိပါတယ္ ဒုိင္ယာရီရယ္...။<br /><br />မွ...<br /><br />မေၾကးမံု<br /><br />=============<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-6109018412801831947?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-81203442121375124942011-12-24T09:10:00.002+08:002011-12-24T09:11:57.494+08:002011-12-24T09:11:57.494+08:00ခဲေရာင္အတံုးေလးခ်ျပီး ေမ့-ေပ်ာက္ထားခဲ့တဲ့<br />မိတ္ေဆြေဟာင္းတခ်ိဳ႕နဲ႔<br />*(ၾကိဳးစားျပီး)<br />စကားျပန္ေျပာတယ္။<br /><br />လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ မိတ္ေဆြသစ္တခ်ိဳ႕နဲ႔<br />*(ၾကိဳးစားျပီး)<br />မိတ္ဖြဲ႕ေတးဆုိတယ္။<br /><br />အလြန္ ေသြးခ်င္းနီးခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔<br />*(ၾကိဳးစားျပီး)<br />ေပ်ာ္ေအာင္ေနတယ္။<br /><br />ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ၀တၳဳေဟာင္းေတြနဲ႔<br />*(ၾကိဳးစားျပီး)<br />ခံစားရင္ခုန္တယ္။<br /><br />ရူးမတတ္ မႈိင္းမိခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေဟာင္းေတြနဲ႔<br />*(ၾကိဳးစားျပီး)<br />ကုိယ့္ႏွလံုးသားကုိ ႏူးညံ့ေစတယ္။<br /><br />ဖတ္ေနဆဲ ျမန္မာျပည္ထုတ္ ဂ်ာနယ္တခ်ိဳ႕နဲ႔<br />*(ၾကိဳးစားျပီး)<br />သတင္းဆာေလာင္မႈကုိ ေျဖေဖ်ာက္တယ္။<br />...<br />.....<br />........<br /><br />ျပီးေတာ့ အတုိင္းမသိ ရုိးသားတက္ၾကြခဲ့ဖူးတဲ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ<br />*(ၾကိဳးစားျပီး)<br />ျပန္လည္ရွာေဖြေနတယ္။<br /><br />Mirror<br />24-12-2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-8120344212137512494?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-90958002250213565192011-12-21T19:22:00.005+08:002011-12-24T09:14:10.062+08:002011-12-24T09:14:10.062+08:00ႏွစ္ေလးဆယ္ (၄၀) လုုံးလံုုး ေျခနဲ႔ေရးခဲ့သမွ်<br />ခုုမွ လက္နဲ႔ ဒေရာေသာပါး လုုိက္ဖ်က္ေနရံုုနဲ့<br />ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားရေအာင္<br /><div id=":1tu">ငါ့ႏွလုုံးသားက ရႊံ႕နဲ႔လုပ္ထားတာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />ဒီခရီးရဲ့အစကတည္းက<br />ေလွနံကိုု တစ္ဖက္ထဲနာနာနင္းျပီး ရပ္ခဲ့တာ<br />လြယ္လြယ္နဲ႕ ေျပာင္းလဲပစ္ဖုိ႔ မဟုုတ္ဘူး။<br /><br />ငါက..<br />က်ဥ္းေျမာင္းတယ္လုုိ႔ ေျပာပါ။<br />ငါ့လုုိပဲ သင္ယူလြယ္၊ တတ္လြယ္တဲ့ အရြယ္ေကာင္းေတြအားလံုး<br />ေသးသိမ္က်ဥ္းေျမာင္းေအာင္ အသင္ခံခဲ့ရတာပဲ၊<br />ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့။<br /><br />တစ္တုုိင္းျပည္လံုုး သင္တုိ႔ရဲ့ "အေျပာင္းအလဲ" ေလနီၾကမ္းေအာက္မွာ<br />ယိမ္းထုုိးေမွာက္ခုုံျဖစ္သြားေ<wbr>စဦးေတာ့<br />ငါ့ အမုုန္းတရား အပင္ငယ္ေလး အျမစ္တြယ္ဆဲဆုုိတာ<br />ငါ့ရပ္တည္မႈအတြက္ ငါ့သက္ေသပဲ။<br />ငါေလွ်ာက္ခဲ့ေသာခရီးအတြက္ ရင္နဲ႔ရင္းတဲ့ ကဗ်ာပဲ။<br /><br />Mirror<br />21-12-2011<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-9095800225021356519?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-23278616475009372412011-12-09T14:56:00.005+08:002011-12-09T16:57:22.681+08:002011-12-09T16:57:22.681+08:00<div style="text-align: justify;">လူ႔စိတ္ကုိ ႏြားသုိးေပါက္စေလးနဲ႔ ႏႈိင္းၾကတယ္။ အေျပာင္းအလဲျမန္လြန္း၊ အျငိမ္မေနလြန္းလုိ႔ တဲ့။ ခု မေၾကးမံုလဲ အဲ့လုိျဖစ္ေနတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လဲ အဲ့လုိျဖစ္ေနရတာ ေကာင္းပါတယ္။ကုိယ့္စိတ္မွာ တနည္းအားျဖင့္ လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းလဲ ျဖစ္ေစတာေပါ့။ အခုလုိ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာခံစားခ်က္ေတြဆုိတာမ်ိဳးက စာထဲ ထည့္ေရးသင့္တာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ယူဆထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဒုိမိန္းေလးေျပာင္းတဲ့ အေၾကာင္းကလဲ တုိက္ဆုိင္လာေတာ့ အဲ့ဒါနဲ႔ေရာျပီး ေျပာခ်င္ရက္လက္တုိ႔ကာ စကားဦး သန္းလုိက္မိတာရယ္။<br /><br />mirror-4d.net ဆုိတာကုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္က ကုိမင္းယြန္းသစ္အကူအညီနဲ႔ ၀ယ္သံုးျဖစ္ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္တုန္း က ျမန္မာျပည္ၾကီးက ခုလုိလဲ ဒက္မုိကေရစီေတြဘာေတြ ေျခစမလွမ္းေသးဘူးေလ။ ဆုိေတာ့ blogspot ေတြပိတ္ထားတုန္း အခ်ိန္အခါေပါ့။ ဒါနဲ႔ အထဲက ဘေလာ့ေရးသူအေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ဒုိမိန္း၀ယ္ရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုရလာတာေပါ့။ ခုေတာ့ ဒါေတြမလုိေတာ့ဘူး။ ဒီမုိကေရစီဆုိတာ ျမန္မာေတြနဲ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့ဘူး။ ေတာင္ရုိးသား ဟုိအနားေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တာ။ (မွတ္ခ်က္။ ။မေၾကးမံု လဲ ျမန္မာ့အလင္းတုိ႔ ဘာတုိ႔ ဖတ္ထားတယ္ေလ) <span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);" class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full"><img src="http://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Justify Full" class="gl_align_full" border="0" /></span></span><br />ဒါနဲ႔ပဲ .net ေလးနဲ႔ ေနလာလုိက္တာ ၂ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့ ကုိမင္းယြန္းသစ္ကုိလဲ မဆက္သြယ္ျဖစ္၊ ပုိက္ဆံကုိ ဒီကလႊဲရတာလဲ အခက္အခဲရွိပါတယ္ေလဆုိျပီး ဒီအတုိင္းပဲ သူ႕ဘာသာသူ expire သြားပါေစေပါ့။ ေနာက္မွ blogspot.com ကုိျပန္ေျပာင္းေတာ့မယ္ဆုိျပီး ထားလုိက္တာ...။ ၁ ပတ္ေလာက္ေနလုိ႔ ကုိယ့္ဘေလာ့ကုိယ္ ျပန္လာၾကည့္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား.. အခ်င္းခ်င္းခ်ိန္းေတြၾကတဲ့ ဆုိဒ္ၾကီး ျဖစ္ေနပါေရာလား။ စာ မေရးရင္သာရွိမယ္။ ကုိယ့္ဘေလာ့ေလး အဲ့လုိျဖစ္ေနေတာ့လဲ မေနႏုိင္ျပန္ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒုိမိန္းေလးတစ္ခုေတာ့ ျပန္၀ယ္ဦးမွပါေပါ့။ အမွန္ေတာ့ ဒီအတုိင္းထားလုိက္လဲ ရပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ စာ အစမွာ ေျပာခဲ့သလုိ စိတ္ကုိလႊတ္လုိ႔ ဒိုမိန္း၀ယ္ပစ္လုိက္တယ္။ ၁ ႏွစ္စာကုိ ၁ က်ပ္နဲ႔ ၉၉ ျပားေတာင္မွ က်တယ္။ (discount နဲ႔ ရသြားတာေလ.. )<br /><br />ခုေတာ့ အရင္ www.mirror-4d.blogspot.com ကုိႏွိပ္လုိက္ရင္ လက္တဲ့စမ္းျပီး ကုိယ့္ဘာသာ ၀ယ္ထားတဲ့ www.makyaymone.info ကုိအလုိလုိေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္လုိကေန ဘယ္လုိေရာက္ သြား လဲ၊ေျပာင္းသြားလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ဟုိကလစ္၊ ဒီကလစ္ေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ရင္းက ဒီေန႔လယ္ ဖြင့္ၾကည့္ လိုက္ ေတာ့ခုလုိေျပာင္းေနတာပါပဲ။အရင္ေန႔ေတြတုန္းကေတာ့ ဘယ္လုိမွန္းမသိတဲ့ ေဖာင့္ေတြနဲ႔ ႔ျမင္ေနရေသးတယ္။ ခုေတာ့ အုိေက သြားပါျပီ။ ေဖာင့္လဲ ျမန္မာလုိျမင္ရ၊ ဒုိမိန္းလဲ ေျပာင္းသြားပါျပီ။<br /><br />ရုိးရုိးသားသား၀န္ခံရရင္ "မေၾကးမံု" ဆုိတဲ့နာမည္ကုိ မႏွစ္သက္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဆရာေမာင္ေၾကးမံု ရွိေနျပီးသားမလုိ႔ ပုိလုိ႔ေတာင္ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရင္တုန္းက ဘယ္ စာေရးေဖာ္၊စာေရးဖက္ တစ္ေယာက္ စေခၚလုိက္မွန္းမသိခင္မွာပဲ အဲ့ဒီနာမည္က တြင္ေနခဲ့ျပီ။ mirror ကုိျမန္မာလုိ ျပန္ခ်ပစ္လုိက္ဟန္ တူပါတယ္။ အဲ့ဒီကေန ဟုိလူ၊ဒီလူလင့္ခ္ၾကေတာ့လဲ မေၾကးမံုပဲ ျဖစ္သြားကာ .. ခုေတာ့လဲ မထူးေတာ့ပါဘူးေလ။ ဒီဒုိမိန္းအသစ္ကုိလဲ မေၾကးမံုေဒါ့အင္ဖုိ လုပ္လုိက္ၾကပါစုိ႔ေပါ့။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-2327861647500937241?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-17862888646846791022011-11-07T19:48:00.005+08:002011-11-07T20:10:04.863+08:002011-11-07T20:10:04.863+08:00<div style="text-align: justify;">အ၀င္ေပါက္မွ ဦးေလးၾကီးက ကုိယ့္လက္ထဲက လက္မွတ္ကုိတစ္ပုိင္းျဖတ္ယူ၊ က်န္တဲ့တစ္ပုိင္းကုိ ကုိယ့္လက္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးလုိက္ခ်င္းမွာပဲ တီးလံုးသံေတြညံေနတဲ့ ခန္းမက်ယ္ထဲကုိ က ခုန္ျပီး၀င္သြားလုိက္မိ တယ္။ေႏွးတိေႏွးတံု႔သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ဘယ္ဆီက်န္ခဲ့သလဲဆုိတာ သတိမရေတာ့။ တစ္မိနစ္ေလာက္ စိတ္လြတ္သြားတယ္ပဲ ဆုိရမယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ငါတစ္ေယာက္ထဲဘယ္ျဖစ္မလဲ ဆုိတဲ့ သတိ၀င္လာျပီး သူတုိ႔ပါ ၀င္လာတဲ့ထိ ေစာင့္ေနလုိက္တယ္။<br /><br />ကုိယ္တုိ႔ေနရာယူျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ စင္ျမင့္ေပၚမွာဆုိေနတာက မ်ိဳးၾကီးပါ။ ရင္ဘတ္မွာ UK အလံပံုပါတဲ့ တီရွပ္အျဖဴ၀တ္ထားတဲ့ မ်ိဳးၾကီးက ကုိယ္ရန္ကုန္ျပန္တုန္းက ေၾကျငာဘုတ္ေတြမွာေတြ႕ခဲ့ရတဲ့မ်ိဳးၾကီးလုိမ်ိဳး ခပ္ဖုိင့္ဖုိင့္ျဖစ္မေနဘူး။<br /><br />အုိင္စီရဲ့ အစဥ္အလာအတုိင္း ပထမပုိင္း၊ဒုတိယပုိင္းဆုိျပီး ၂ပုိင္းခြဲဆုိပါတယ္။ဒီတစ္ေခါက္ပါ၀င္တဲ့ အဆုိေတာ္ေတြက ေလးျဖဴ၊အငဲ၊မ်ိဳးၾကီးနဲ႔ ၀ုိင္၀ုိင္းပဲမုိ႔ ခါတုိင္းအေခါက္ေတြထက္ သူတုိ႔ဆုိရတဲ့သီခ်င္းအပုဒ္ အေရအတြက္ ပုိမ်ားပါတယ္။ ငါးပုဒ္စီဆုိၾကရပါတယ္။ မ်ိဳးၾကီးရဲ့ ပထမပုိင္းအစီအစဥ္မွာ သီခ်င္းအေဟာင္းေတြနဲ႔ သူေနာက္ဆံုးထြက္ထားတဲ့ ယူလိုက္ ဆုိတဲ့အေခြထဲက သီခ်င္းေတြနဲ႔ မွ်ဆုိသြားပါတယ္။ မ်ိဳးၾကီးအလွည့္မွာ ကုိယ္တုိ႔ေသြးေတြလဲ စပ်ိဳးဆူကာစအခ်ိန္မုိ႔ သိပ္ကုိ ခုန္လုိ႔ေပါက္လုိ႔ ေကာင္းေနတုန္းပါပဲ။ ...။<br /><br />မ်ိဳးၾကီးက သူ႔ငါးပုဒ္ေျမာက္ဆုိအျပီးမွာ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႕ထဲက လူပ်ိဳၾကီးမဟုတ္ေတာ့တဲ့ ဘဲတစ္ေဗြ ကုိ ေခၚခ်င္ပါတယ္။လူပ်ိဳၾကီးမဟုတ္ေတာ့တဲ့ ၀ုိင္၀ုိင္း လုိ႔ေခၚေပးသြားပါတယ္။ ၀ုိင္၀ုိင္းဘယ္အခ်ိန္တုန္းက အိမ္ေထာင္က်သြားသလဲဆုိတာ မီဒီယာေတြေရာ၊ သူ႕ပရိတ္သတ္ေတြပါ သတိမထားလုိက္မိပါဘူး။ တကယ္တမ္းက် သူ႔ပရိတ္သတ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ အဲ့ဒီလုိ Personal ေတြကုိ သိပ္စိတ္၀င္စားၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းသားတစ္ေယာက္လုိ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းျပီး ငယ္ရြယ္ဖ်တ္လတ္ေနဆဲ ၀ုိင္၀ုိင္းက သူ႔ရဲ့ေနာက္ဆံုးထြက္ထားတဲ့ "အတံု႔အလွည့္" အေခြထဲက ေအးေဆး ေအးေဆး ဆုိတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖမႈကုိ စတင္ပါတယ္။<br /><br />အေခြသစ္ထြက္ထားတာလဲ မၾကာေသး၊ အဲ့ဒီအေခြသစ္ကလဲ သိပ္မေကာင္းလွသလုိ ပရိတ္သတ္ကလဲ သီခ်င္းေတြကုိ မရေသး။ ဒီ့အျပင္မွာမွ သူကသီခ်င္းသစ္ေတြခ်ည္း သံုးပုဒ္ဆက္တုိက္ဆုိေတာ့ စင္ေအာက္က ပရိတ္သတ္ေတြ၀ုိင္းေအာ္ၾကပါတယ္။၀ုိင္၀ုိင္းနဲ႔ Rဇာနည္ယွဥ္ရင္ Rဇာနည္ကုိ ေအာ္ထုတ္ေမာင္းခ်လုပ္တတ္ျပီး ၀ုိင္၀ုိင္းနဲ႔ မ်ိဳးၾကီး၊အငဲ၊ေလးျဖဴတုိ႔ယွဥ္ရင္ ၀ုိင္၀ုိင္းကုိ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆုိတတ္တာ တခ်ိဳ႕အုိင္စီ ပရိတ္သတ္ေတြရဲ့<br />အက်င့္ပါပဲ။ သူတုိ႔ေအာ္ေပမယ့္ စင္ေပၚက အဆုိေတာ္ကေတာ့ သူဆုိရမယ့္ သီခ်င္းပုဒ္ေရျပည့္ေအာင္ဆုိရတာပဲ မဟုတ္လား။ကုိကုိလြင္ေရ.. ေအာက္ကပရိတ္သတ္ကေတာ့ ေလးျဖဴကုိပဲေအာ္ေခၚေနျပီ က်ေနာ္မဆုိခ်င္ေတာ့ ဘူးဆုိျပီး ဆင္းသြားလုိ႔ရတာလဲမွ မဟုတ္တာ။<br /><br />၀ုိင္၀ုိင္းျပီးေတာ့ ကုိယ့္ေဖးဘရိတ္ ကုိၾကီးငဲ အလွည့္ပါ။သူ႕ကုိျမင္ျမင္ခ်င္းမွာ သူ႕က်န္းမာေရးအတြက္ စုိးရိမ္မိပါတယ္။အႏုပညာရွင္ေတြကုိ အေ၀းကေနခ်စ္ရံုပဲ ခ်စ္ခ်င္ျပီး အနီးကပ္ရင္းႏွီးဖုိ႔ဆုိတာမ်ိဳး ကုိယ္စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုိၾကီးငဲကုိေတာ့ "က်န္းမာေရးဂရုစုိက္ပါ၊ အကုိ႔ဆီကေန စကၠဴေလတံခြန္လုိ သီခ်င္းမ်ိဳး၊ ၾကိဳးၾကာတုိ႔ညီအစ္မဆုိထားတဲ့ မိန္းကေလးအခ်စ္၊ ခင္ဘုဏ္းရဲ့ နင့္အေၾကာင္းလုိ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြ<br />ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ ခပ္ၾကာၾကာ အခ်ိန္ထိ ေမွ်ာ္လင့္ေနခ်င္ပါေသးတယ္ " လုိ႔ေတာ့ ေျပာခ်င္မိသား။<br /><br />အငဲအလွည့္ျပီးေတာ့ ေရႊပရိတ္သတ္တုိ႔ အသည္းစြဲ ေလးျဖဴ ေပါ့။ နက္ျပာေရာင္ရွပ္လက္ရွည္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ဆံပင္ေတြလဲ အေတာ္ရွည္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ေလးျဖဴ ပါ။ အစိမ္းေရာင္ျမက္ခင္းမ်ား သီခ်င္းနဲ႔ စပါတယ္...။ ကုိယ္လဲ ကုိယ့္ဘ၀ရဲ့ အစိမ္းေရာင္ရက္စြဲမ်ားကုိ ရုိးရုိးသားသားပဲ လြမ္းလုိက္ပါတယ္။<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ပထမပုိင္း ေဖ်ာ္ေျဖမႈ အစီအစဥ္နားပါတယ္။ ခရမ္းရဲ့ ဒရမ္ဆုိလုိတင္ဆက္ေနခ်ိန္မွာ ကုိယ္တုိ႔ KFC ထြက္စားၾကပါတယ္။<br />္<br />ကုိယ္တုိ႔ျပန္၀င္လာေတာ့ ဒုတိယပုိင္းျပန္စေနပါျပီ။ ဒုတိယပုိင္းမွာေတာ့ သူတုိ႔ေလးေယာက္လံုး စင္ေပၚမွာ အတူရွိေနၾကျပီး တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ဆုိၾကပါတယ္။ ေလးေယာက္စလံုးမွာ မ်ိဳးၾကီးက ငယ္ရြယ္သူပီပီ အသံလဲ မက်ေသးသလုိသီခ်င္းေတြကုိလဲ အေကာင္းဆံုးဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ၀ုိင္၀ုိင္းလဲ အေထြ အထူး ေျပာစရာမရွိေအာင္ ေက်နပ္စရာေဖ်ာ္ေျဖမႈကုိ ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ေလးျဖဴကလဲ အသက္ၾကီးေပမယ့္ မပ်က္စီးေသးပါဘူး။ ကုိၾကီးအငဲကေတာ့ သီခ်င္းေတြပဲမ်ားမ်ားေရးခ်င္သလား မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ သီခ်င္းဆုိတာမွာ အရင္လုိ အားတက္သေရာမရွိေတာ့ပါဘူး။<br />အားတက္သေရာ မရွိတာကေတာ့ အငဲတစ္ေယက္တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားသူေတြလဲ အားတက္သေရာ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ သူတုိ႔ေတြလဲ အသက္ၾကီးလာသလုိ ကုိယ္တုိ႔ရဲ့ ခံစားမႈပံုစံေတြေျပာင္းလဲလာတာေၾကာင့္လဲ<br />ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ကုိယ္တုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းက စတိတ္ရႈိးပြဲတုိင္းနီးပါးကုိ ၾကည့္ၾကတယ္။ အုိင္စီလဲၾကည့္၊ ေလးဇီးကလပ္လဲၾကည့္၊ တျခားသိပ္မထင္မရွားအဖြဲ႕ေတြဆုိလဲၾကည့္၊ ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာနမွာ လုပ္တဲ့ပြဲဆုိလဲၾကည့္။ အိမ္ကလူၾကီးေတြ မဟန္႔ေသးသေရြ႕ စတိတ္ရႈိးအၾကည့္မရပ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီတုန္းကဆုိ စင္ေပၚမွာ ေလးျဖဴတုိ႔ ၊ေဇာ္၀င္းထြဋ္တို႔မ်ား စကားေလးတစ္ခြန္း မေျပာလုိက္နဲ႔၊ အဲ့ဒီစကားတစ္ခြန္းရဲ့ အဓိပၸါယ္ကုိ စတိတ္ရႈိးျပီးလုိ႔<br />ေနာက္ ႏွစ္ရက္၊သံုးရက္ၾကာတဲ့အခ်ိန္အထိ ကုိယ္တုိ႔ေတြ လုိက္စဥ္းစားလုိ႔ လက္စမသတ္ႏုိင္ပါဘူး။ သူတုိ႔ကလဲ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ထိန္းသိမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္သလုိ သူတုိ႔ရဲ့ပရိတ္သတ္ေတြျဖစ္တဲ့ ကုိယ္တုိ႔ေတြကလဲ<br />ရူးရူးမူးမူးကုိ ရင္ခုန္ခံစားႏုိင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။အဲ့ဒီတုန္းကလဲ အဆိုေတာ္နဲ႔ ပရိတ္သတ္ အေပးအယူ မွ်ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />အခုလုိအခ်ိန္အခါမွာလဲ အရင္အတုိင္းပါပဲ။ သူတုိ႔ကလဲ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔၊ သူတုိ႔သီခ်င္းေတြနဲ႔ သူတုိ႔ပရိတ္သတ္ ေ၀းမသြားေစဖုိ႔ စတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ခ်ည္း ဒီကုိလာေဖ်ာ္ေျဖတာ မဟုတ္ပါဘူး။<br />တျခားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြလဲပါတာေပါ့။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီတျခားေသာ ကိစၥေတြကုိ ကုိယ္တုိ႔စိတ္မ၀င္စား ပါဘူး။ ကုိယ္တုိ႔တြင္မက အဲ့ဒီခန္းမက်ယ္ထဲကုိ ေရာက္လာခုန္ေပါက္ေနတဲ့ IC ပရိတ္သတ္ေတြရဲ့ ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ကလဲ စိတ္၀င္ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ကုိယ္တုိ႔သိတာ လက္မွတ္၀ယ္ျပီး ေလးနာရီေလာက္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ေအာ္ဟစ္ေပါက္ကြဲပစ္လုိက္ဖုိ႔ပါ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပးသူ၊ယူသူ အေပးအယူမွ်ေနဖုိ႔ပဲ လုိတာမဟုတ္ပါလား။<br /><br />သာမာန္ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔က ဒီထက္ပုိျပီး ဘာမွမေမွ်ာ္လင့္သလုိ ဘာမွလဲ စိတ္မ၀င္စားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ ကုိယ္တုိ႔ မေန႔ညက IC ေပးသေလာက္နဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-1786288864684679102?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-3237708826961235192011-10-25T16:46:00.005+08:002011-10-25T17:44:43.160+08:002011-10-25T17:44:43.160+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">သုိ႔.. မာတာမိခင္</span><br /><br />ဒီတေခါက္ အေမ့ဆီကုိျပန္တဲ့ခရီးက အေပ်ာ္ခရီးမဟုတ္ခဲ့ဘူး။<br />အေပ်ာ္ခရီး မျဖစ္ခဲ့တာကုိေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေပ်ာ္လုိ႔ျပန္တဲ့ခရီး၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျပီး ျပန္တဲ့ခရီးမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ဆုိလုိ ခ်င္တာပါ။တာ၀န္ေတြထမ္းျပီးျပန္သြားခဲ့ရတာျဖစ္ျပီး တာ၀န္ေတြကုိထမ္းျပီး ျပန္လာခဲ့ရတဲ့ခရီးလုိ႔ ဆုိရမယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ တာ၀န္လုိ႔ေျပာမိ၊သံုးႏႈံးမိတာကုိက က်မဘက္က အနည္းငယ္လြန္သြားမလားမသိဘူး။အေမက က်မအတြက္ ၂၆ ႏွစ္လံုးလံုး တာ၀န္ထမ္းခဲ့ျပီးျပီ။ က်မအဖုိ႔ရာက ဒီတစ္ၾကိမ္ကမွ စလုိ႔ အေမ့အတြက္ လုိအပ္ေန တဲ့ေနရာေတြမွာ ငါသာ ၀င္ေနရာယူလုိက္ရင္ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔တင္ တာ၀န္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္မွတ္တယ္ဆုိေတာ့ ဒါ... ရာႏႈန္းျပည့္မွန္တယ္၊ရာႏႈန္းျပည့္သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ အေတြးလုိ႔ မသတ္မွတ္သင့္ဘူးလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ ကုိ ႏွလံုးသြင္းပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ</span><br /><br />အရင့္အရင္တုန္းက စာေတြထဲမွာ ေရးခဲ့ဖူးသလုိပဲ က်မမွာ စိတ္အက်ယ္ၾကီးရွိသမုိ႔.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအမ်ိဳးအစား အစံုအလင္ရွိပါတယ္။<br /><br />လူတစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္ဟာ တစ္စကၠန္႔မွာ အၾကိမ္ေပါင္း ကုေဋကဋာခ်ီျပီးေျပာင္းလဲႏုိင္တဲ့အထိ ျမန္ဆန္ေျပာင္း လဲႏုိင္စြမ္းရွိတယ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားေဟာခဲ့ဖူးပါတယ္။အဲ့ဒီေျပာင္းလဲမႈတုိင္းကုိ အသိကပ္ျပီး မွတ္ႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းက အဲ့ဒီလူရဲ့ပင္ကုိယ္ဥာဏ္ရည္၊အဲ့ဒီလူရဲ့ သမာဓိရင့္သန္မႈလုိ႔ တရားေတြ နာၾကားဖူးပါတယ္။ မဆီတာနဲ႔ မဆုိင္တာကုိဆြဲစပ္ပစ္သလုိမ်ိဳးမ်ား မသိဘူး။ က်မစိတ္ရဲ့ ေျပာင္းလဲမႈက အင္မတန္ျမန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလဲမႈတုိင္းကုိေတာ့ စိတ္ေနာက္ကုိယ္ပါ မလုပ္မိေအာင္၊မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုိက္လုိက္ထိန္းတတ္တဲ့ အက်င့္တစ္ခုကလဲ ရွိေနပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ က်မရဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕က "ေတြေ၀သူ" လုိ႔ က်မကုိ ငဲ့ငဲ့ညွာညွာ သတ္မွတ္ၾကတယ္။အဲ့ဒီစိတ္ေၾကာင့္ပဲ ဘ၀ရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြမွာ မွားယြင္းေစခဲ့သလုိ.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္လဲ မွားယြင္းေနတတ္ပါတယ္။<br /><br />မွားတယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ႏုိင္ျပီဆုိတာက အခ်ိန္ကာလအပုိင္းအျခားတစ္ခုကုိ ျဖတ္သန္းျပီးမုိ႔လုိ႔ သတ္မွတ္ႏိုင္ တာျဖစ္ျပီး... ဘ၀ရဲ့ျဖတ္သန္းမႈ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ က်မမွားခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအရာမွာ.. အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲ ျမန္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ မွားသြားလိမ့္မလား၊ သုိ႔မဟုတ္ မွန္တယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္မွတ္ႏုိင္မွာလား ဆုိတာေတာ့ က်မကုိယ္တုိင္ ခုထိမသိေသးပါဘူး။အဲ့ဒီလမ္းကုိေတာ့ ေလွ်ာက္ေနဆဲပါပဲ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">သံေ၀ဂ</span><br /><br />ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ၂၆ ႏွစ္ဆုိတဲ့အသက္အရြယ္ဟာ ေသမယ္ဆုိလဲ ေသလုိ႔ရတဲ့အရြယ္ပါပဲ။ ဒီစာေရးေနရင္းမွာပဲ ငယ္ငယ္တုန္းက Presentation တစ္ခုလုပ္ဖူးတာ သြားသတိရမိပါတယ္။ငယ္ငယ္တုန္းက လုပ္တာဆုိေတာ့ ကုိယ့္မွာ လူမ်ားေထာက္ျပေျပာဆုိစရာ အခ်က္အလက္ေတြ သိပ္နည္းတဲ့အခ်ိန္မုိ႔ လူမ်ားတကာကုိသာ ကုိယ္က ေထာက္ျပေျပာဆုိခဲ့တာမ်ိဳးေတြခ်ည္းပဲ Presentation တစ္ခုလံုးျပည့္လုိ႔ ေနပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္က "How to Grow old" ျဖစ္ျပီး အသက္ၾကီးေနတဲ့လူၾကီးေတြဆီက မေကာင္းတာေတြကုိ ကုိယ့္မွာမျဖစ္လာဖုိ႔ ၾကိဳးစားဖယ္ရွားျပီးေကာင္းတာေတြကုိ စိတ္ရဲ့အိတ္ကပ္ထဲ ထည့္သိမ္းၾကပါစုိ႔ဆုိတဲ့ ရွဴေထာင့္ဘက္ ကေန ေျပာခဲ့တာပါ။<br /><br />အခ်က္အလက္ေတြကုိ တစ္ခုခ်င္းေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ လူၾကီးျဖစ္ေနတဲ့လူေတြရဲ့ ေနထုိင္မႈပံုစံေတြကုိ အခန္းက႑ ငါးခုခြဲျပီး ေျပာတာမ်ိဳးပါ။ငယ္စိတ္နဲ႔ဆုိေတာ့ ကဲ့ရဲ့သလုိေတာင္ ျဖစ္ခဲ့မလားပဲ။<br />Presentation အျပီးမွာ က်မတုိ႔ဆရာၾကီးက ခါးေလးကုိင္းကုိင္း ကုိင္းကုိင္းနဲ႔ ထြက္လာျပီး ဘယ္က႑ထဲမွာ ငါက ပါသလဲလုိ႔ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ေမးခဲ့တဲ့ပံုကုိ ခုထိအမွတ္ရေနဆဲ။ဆရာ့ဘာသာ ဆရာေရြးေပါ့ ဆုိေတာ့.. အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက အရက္ေသာက္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဆရာက အရက္ေသာက္ျပီး အသက္ၾကီးသူတုိ႔အပုိင္း ကုိ ေရြးခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါ့မ်ားေစာင္းေျပာသလား ထင္ရတယ္တဲ့။ ခုေတာ့... ကုိယ္က အဲ့ဒီတုန္းက ကုိယ္ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ အခန္းက႑ငါးခုစလံုးထဲ ပါေနပါျပီ။ ကုိယ့္ကုိယ္ How to grow old လုိ႔ ျပန္လာေမးမယ့္ သူကုိ ေစာင့္ေနရေတာ့မယ္။<br /><br />ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္....မေန႔ကမွ ေျမက်တဲ့ ကဗ်ာဆရာလွသန္းရဲ့ ကဗ်ာထဲကလုိပဲေပါ့. <span style="font-weight: bold;">"ေမြးျမဴေရးငါးတစ္ေကာင္ မဟုတ္ခဲ့တာကို ဂုဏ္ယူပါရေစ"</span> လုိ႔ပဲ ဆုိခ်င္ပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-323770882696123519?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-84428428952261290002011-06-04T03:21:00.004+08:002011-06-04T03:58:48.769+08:002011-06-04T03:58:48.769+08:00<div style="text-align: justify;">ကုိယ့္မွာ ခံစားတတ္တဲ့ႏွလံုးသားအခန္းေတြပါေနသေရြ႕... ရုပ္ေသအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္စရာ ပစၥည္းပစၥယေတြ မလုိပါဘူး။ အဲ့ဒီလုိယံုၾကည္ျပီး အေမ့ေျမကုိျပန္တဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး မ်က္လံုးနဲ႔ေသခ်ာေစ့ငုေအာင္ၾကည့္၊ စိတ္ႏွလံုးသားထဲ သံမႈိစြဲေအာင္ရုိက္ထည့္ျဖစ္ခဲ့တာေတြခ်ည့္။ အမ်ားၾကီးရယ္.။ေျမရဲ့ ရနံ႔ေျပာင္းလဲသြားတာမွ စလို႔ သစ္ပင္ေတြရဲ့ အစိမ္းေရာင္ျခားနားမႈအထိ။ ဘာကုိမွ လက္လႊတ္မခံမိခဲ့ဘူး ထင္ပါတယ္။<br /><br />ေလယာဥ္ကြင္းေသးေသးေလးနဲ႔ ေလယာဥ္ကြင္း အက်ယ္ၾကီး၊ အတုိင္းအဆမလုိတဲ့ ေႏြးေထြးမႈနဲ႔ အတင္းကာ ေရာ လုိက္လံရွာေဖြယူရတဲ့ အၾကင္နာမ်ား...။<br /><br />ေအာင္ဆန္းလမ္းနဲ႔ ေက်ာင္းလမ္းဆံုက စိန္ပန္းပင္ၾကီးက နီနီေစြးေစြးရွိလုိက္တာ။ အဲ့ဒါကုိ ၂ လမ္းထိပ္မွာ မုန္႔တီသုပ္စားရင္း တစိမ့္စိမ့္ခံစားမိတယ္။ ခ်စ္စရာ စိန္ပန္းနီနီေတြ။ စိန္ပန္းေတြျမင္တာနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ရေတာ့ မွာပါလားလုိ႔ ...လစ္ခနဲ ေတြးလုိက္မိတဲ့ အေတြးကုိ ကဗ်ာကယာ ျပန္ရုတ္သိမ္းရတယ္။<br /><br />င၀န္ျမစ္ကုိ ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ေလဟာ... မလတ္ဆတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အပူဒဏ္ကုိေတာ့ ေလ်ာ့ေစသားပဲ။ ခုတစ္ေခါက္ င၀န္ျမစ္နားကုိ ေရာက္တာဟာ ဒီ တစ္ပတ္အတြင္းမွာ ၂ ၾကိမ္ေျမာက္ေပါ့။ သၾကၤန္အၾကိဳေန႔တုန္း က တစ္ေခါက္ေရာက္တယ္။ အၾကိဳေန႔၊ ကေလးေတြပတ္တဲ့ေရဟာ... ေအးျမျမနဲ႔ေပမယ့္ လူတစ္ကုိယ္စာေတာင္ မစုိစြတ္ေစဘူး။ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ သၾကၤန္အုိး(အတာအုိး) တည္ဖုိ႔အတြက္ ငယ္ငယ္တုန္းက အတာပန္းေတြ အရွာထြက္ၾကတဲ့အေၾကာင္း တူေတာ္ေမာင္ကုိ ေျပာျပမိတယ္။ ခု တစ္ေခါက္ေရာက္တာလဲ င၀န္ျမစ္နားပဲ။ ကြဲကြာသြားတာ ၁၀ ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အင္ၾကင္းပင္ၾကီး တစ္ပင္ေအာက္မွာ တန္းစီလဲေလ်ာင္းျပီး စကားေတြ ေတာင္စဥ္ေရမရ။ ကုိယ့္ပုခံုးေပၚ ေၾကြၾကလာတဲ့ အင္ၾကင္းပန္းေမႊးေမႊးေလးကုိ ဘယ္နားမွာ ခ်ထားခဲ့မွန္း တကယ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။<br /><br />၇ လမ္းရဲ့ ဟုိဘက္ထိပ္၊ဒီဘက္ထိပ္မွာ ကုိယ္တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း ၂ ေက်ာင္းရွိတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ တည္ရွိ ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕မေက်ာင္းရဲ့သရုပ္မွန္က ေပ်ာက္ဆံုးသြားျပီး တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ထီးထီးၾကီးေပၚလာတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ကုိ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒီျမိဳ႕မွာ ဒီေက်ာင္းသစ္ၾကီး ေျပာင္းလဲျဖစ္တည္မႈအေပၚ မႏွစ္ျမိဳ႕တဲ့လူဆုိလုိ႔.. ငါနဲ႔အျပင္ တျခားဘယ္သူေတြ ရွိဦးမလဲ။ ေတြးမိတယ္။<br /><br />ကုိယ္တုိ႔ေတြက ၅ တန္းကေန ၈ တန္းထိကုိ ျမိဳ႕မေက်ာင္း(အလယ္တန္းေက်ာင္း)မွာ တက္ရျပီး ၉ တန္းနဲ႔ ၁၀ တန္း ၂ ႏွစ္ကုိပဲ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ တက္ရတာ။ ငယ္တုန္း၊ကေလးစိတ္ဆီမွာထဲက စြဲလာတာက အထက္တန္းေက်ာင္းကုိ ကုိယ့္ေက်ာင္းရယ္လုိ႔သတ္မွတ္မထားမိဘူး။ ျမိဳ႕မေက်ာင္းကမွသာ.. ကုိယ့္ေက်ာင္း၊ ငါတုိ႔ေက်ာင္း။ငါတုိ႔ ျမိဳ႕မေက်ာင္းကုိ ဘယ္သူဖ်က္ဆီးပစ္လဲ။ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ျမင္လဲ မျမင္ရက္ေတာ့ဘူး။<br /><br />လယ္ကြက္ေတြရဲ့ေနာက္မွာ၊ ရထားလမ္းကုိ ေမးတင္ထားတဲ့ ကုိယ္တုိ႔ရဲ့ အထက္ေက်ာင္းဟာ နဂုိအတုိင္း ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး။ ေက်ာင္းျခံစည္းရုိးနားထိ ေရာက္ေအာင္မသြားမိဘူး။ ေက်ာင္းျခံစည္းရုိးတေလွ်ာက္က စိန္ပန္းပင္ေတြ နီရဲေနျပီ။<br /><br />ျမင္ကြင္းထဲကေက်ာင္းနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ၾကားမွာ ရထားျဖတ္လာဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတာ။ အေမ့ကုိ ရထားေတြခန္႔မွန္းေျခ ဘယ္အခ်ိန္ ၀င္တတ္သလဲဆုိတာ ေမးျပီးမွအခ်ိန္ကုိလဲ တမင္ခ်ိန္ကုိက္သြားတာပါ။ တစ္ေယာက္ထဲ ရပ္ေနတဲ့ကုိယ္ကုိ ကုိယ္တုိ႔ျမိဳ႕ကလူေတြက သူစိမ္းလုိလုိ၊ ရင္းႏွီးသလုိလုိ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ၾကတယ္။<br /><br />မၾကာခင္မွာပဲ ရထားက ျဖတ္သြားတယ္။ ခုျဖတ္သြားေနတဲ့ ရထားရဲ့အေရာင္က အစိမ္းေရာင္ဘက္ပါတယ္။ ဘာအေရာင္လဲဆုိတာ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ စိမ္းျပာေရာင္လား ထင္တာပဲ။ ေသခ်ာတာက ကုိယ္တုိ႔ေတြ ငယ္ငယ္တုန္းကလုိ အနီေရာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အထက္တန္းတြဲ၊ ရုိးရုိးတန္းတြဲရယ္လုိ႔ေတာ့ ရွိေနတုန္းပဲ။ ရထားဟာ ဘူတာအ၀င္မုိ႔ ပံုမွန္ထက္ ေလးပင္ခ်ည့္နဲ႔စြာ။<br /><br />ေက်ာင္းျခံစည္းရုိးက စိန္ပန္းပင္ေတြက ေလနဲ႔အတူ ခပ္သြဲ႕သြဲ႕ပဲ ယိမ္းေနၾကတယ္။ လွ်စ္စစ္ဓာတ္အား ေပးေ၀ေရးတုိင္ေတြ၊တယ္လီဖုန္း၊ေၾကးနန္းဆက္သြယ္ေရးတုိင္ေတြလဲ ငိုးတုိးေငါက္ေတာက္နဲ႔။ အေရာင္ေျပာင္း သြားတဲ့ ရထားတစ္စင္း ကုိယ့္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတယ္။.. ေဆြးတယ္ ဒုတ္ဒုတ္ထိပဲ။<br /><br />========<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-8442842895226129000?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-25841145338045007212011-05-22T22:41:00.000+08:002011-05-22T22:49:02.924+08:002011-05-22T22:49:02.924+08:00ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ<br />ေဘာလံုးတစ္လံုးရွိေနတယ္။<br />နည္းျပတစ္ယာက္မွ မရွိခဲ့ဘူး။မရွိေနဘူး။ ရွိလာမွာလဲ မဟုတ္ဘူး။<br />ဒုိင္ မရွိခဲ့ဘူး။ မရွိေနဘူး။ ရွိလာမွာလဲ မဟုတ္ဘူး။<br />ပြဲတုိင္း အႏုိင္လုိခ်င္တဲ့ ကစားသမားေတြရွိခဲ့တယ္။ ရွိေနတယ္။ ရွိေနဦးမယ္။<br />လက္ခုပ္တီးမယ့္ ပရိတ္သတ္၊ေလာင္းေၾကးထပ္ထားတဲ့ ပရိတ္သတ္၊<br />ေအာ္ဆဲခ်င္လုိ႔ ေရာက္လာတဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြ<br />ရွိခဲ့တယ္။ ရွိေနတယ္။ ရွိေနဦးမယ္။<br /><br />ကစားသမားတုိင္းက အႏုိင္ယူခ်င္သူခ်ည္းမုိ႔<br />ေဘာလံုးတစ္လံုးထဲကုိပဲ အလုအယက္ ရွာေဖြေနၾကတယ္။<br />ေဘာလံုးက တစ္လံုးထဲ...<br />ကစားသမားေပါင္းက မ်ားစြာ<br />ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ... ေဘာလံုးတစ္လံုးရွိေနတယ္။<br /><br />ေဘာလံုးတစ္လံုးထဲကုိ ၀ုိင္းကန္ၾကတယ္၊ လုၾကတယ္၊<br />အဆံုးမွာ ရႈံးေစဦးေတာ့...<br />အဓိကက ကုိယ့္ေျခေထာက္ထဲမွာ ေဘာလံုးရွိေနဖုိ႔၊<br />ေဘာလံုးပုိင္ဆုိင္မႈအသာနဲ႔ဆုိ ရႈံးရင္ေတာင္ သိကၡာရွိတယ္။<br />ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား...။<br /><br />ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ<br />ေဘာလံုးတစ္လံုး ရွိေနတယ္။<br />နည္းျပမရွိ၊ ဒုိင္မရွိတဲ့ပြဲမုိ႔ အရႈံးအႏုိင္ အေျဖမေပၚဘူး။<br />ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ<br />ေဘာလံုးတစ္လံုးရွိေနတယ္။<br /><br />ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ....<br />မူးရစ္ရီေ၀ ခ်ာခ်ာလည္ေနတဲ့ ေဘာလံုးတစ္လံုးဟာ<br />တဖက္ဖက္က ႏုိင္သြားပါေစလုိ႔<br />ေဘာလံုးတစ္လံုးဟာ ဆုေတာင္းေနတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-2584114533804500721?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-91119664160152187992011-05-18T11:56:00.003+08:002011-05-18T12:08:02.896+08:002011-05-18T12:08:02.896+08:00<div style="text-align: justify;">(၁) အစားခ်င္ဆံုးအစားအစာ - ဘူးရြက္ျပဳတ္ နဲ႔ ငါးမီးဖုတ္ေထာင္းေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါးပိရည္က်ိဳ ။ ျပီးေတာ့ ငါးေက်ာ္ႏွပ္ေလးနဲ႔ေလ။<br /><br />(၂) ေန႕တိုင္းစားျဖစ္တဲ႕အစား - ထမင္း နဲ႔ ဟင္း။ စားရသမွ် အစားအစာေတြထဲမွာ ထမင္းနဲ႔ဟင္းကုိပဲ အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ အဲ့ဒါေတြ မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့လဲ ၾကံဳသလုိေပါ့။<br /><br />(၃) အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး - မရွိပါဘူ။ ၾကိဳက္လဲမၾကိဳက္ပါဘူး။<br /><br />(၄) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ေရေမႊး - မၾကိဳက္ပါဘူး ဆုိ။<br /><br />(၅) အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ - ဘာရယ္လုိ႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မေမွ်ာ္လင့္တတ္ပါ။ ေပးတာမွန္သမွ် ျမတ္ႏုိး၊တန္ဖုိးထားတတ္ပါတယ္။<br /><br />(၆) အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း - ဒြိဟေတြနဲ႔။မရေသးဘဲနဲ႔ကုိ BlackBerry လား အုိင္ဖုန္းလား ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနေသးတယ္။<br /><br />(၇) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ဖုန္း - အဲ့ဒါေျပာရရင္ ဇာတ္လမ္းကအရွည္ၾကီး။ ခု ဆုိနီအဲရစ္ဆင္ ဗီဗက္စ္၅ ေလးသံုးေနတယ္။ အနီေရာင္ဗ်။<br /><br />(၈) အရူးသြပ္ဆံုးအရာ - အင္တာနက္ေလ။ မုန္းထွာ ကုိယ့္ကုိယ္လဲ။<br /><br />(၉) အနီးစပ္ဆံုးဂီတ - ေရာ့ခ္ေလ.. ေရာ့ခ္...။ အေရွ႕ကုိ ရွိတ္ပါေဟ့.. အေနာက္ကုိ ရွိတ္ပါေဟ့ ေတြမၾကိဳက္ဘူး။<br /><br />(၁၀) အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္ - တုိးေႏွာင္မုိး၊ေသြး(စစ္ကုိင္း) တုိ႔နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၃၊၄ ေယာက္ပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ေတြ ေပါင္းထုတ္ထားတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္။ ဟုိး ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးတာ။ ခုျပန္လုိခ်င္တယ္။<br /><br />(၁၀) အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ - အလြမ္းတကၠသုိလ္၊ပန္းတကၠသုိလ္ (ကေလာင္စံု)<br /><br />(၁၂) အၾကားခ်င္ဆံုးစကား - ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္လုိ႔ရျပီ။ ျမန္မာျပည္မွာ သူေဌးေတြကုိလဲ ဖိန္႔ ဖိန္႔ တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ေနစရာ မလုိေတာ့ဘူး။အင္တာနက္ လုိင္းေတြလဲ ေကာင္းေနျပီ။ ဧရာ၀တီတုိင္းထဲကုိ သြားတဲ့လမ္း ေတြလဲ အရမ္းကုိ ေကာင္းေနျပီ။ ရႊတ္ဆုိတာနဲ႔ အေမ့အိမ္ရွိတဲ့ ျမိဳ႕ကုိ ေရာက္သြားမယ္။ ျပန္လာေတာ့။ ေအးေဆး ေအးေဆး ဆုိတာမ်ိဳးေလ။<br /><br />(၁၃) အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ - ညတုန္းကေတြးမိတာ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္နဲ႔ မေၾကးမံုက အလံုးၾကီးၾကီးေတြ ေျပာျပန္ျပီလုိ႔လဲ မကဲ့ရဲ့ၾကပါနဲ႔။ ညတုန္းက ကဆုန္လျပည့္ေန႔ လကုိၾကည့္ရင္း စိတ္ကူးေပၚလာတာေလ။<br />အမေျပာတဲ့ စု၊ဖြား၊ပြင့္၊စံ ... ဘာညာေပါ့ေလ။ အိမ္ကုိျပန္ထားတာလဲ သိပ္မၾကာေသးေတာ့ တူမေလးေတြ၊ တူေလးေတြကုိ သတိရေနတာလဲ ပါတယ္။ သူတုိ႔ဘ၀ေတြက ျဖည့္စြက္စာေတြ မစားရေပမယ့္ ျဖည့္စြက ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားအေၾကာင္းလဲ ဘာမွ ဂဃနဏ မသိဘူး။ သူတုိ႔မိဘေတြကလဲ ေျပာမျပႏုိင္ၾကဘူး။ ဘုရားရွိခုိးေတာ့ သင္ေပးပါလိမ့္မယ္။အဲ့ဒါနဲ႔ ရြာမွာ ကုိယ္ေတြငယ္ငယ္က တက္ခဲ့ဖူးသလုိမ်ိဳး ဗုဒၶဘာသာ သင္တန္းေက်ာင္းေလး ဖြင့္ေပးခ်င္မိတယ္။ဘုန္းၾကီးကလဲ အမ်ိဳးေတာ္တဲ့ဘုန္းၾကီးဆုိေတာ့ အရွင္ဘုရား တစ္သိန္းေလာက္ ၀တၳဳကပ္ပါတယ္။ သင္တန္းေပးေပးပါ ဘုရားဆုိ ရမလားေပါ့။ ကုိယ့္တူ၊တူမေတြတြင္မက တရြာလံုးက ကေလးေတြလဲ သိသြားႏုိင္တယ္ေပါ့။ ေတြးမိတာရယ္။ အဲ့ဒါေလး လုပ္ခ်င္မိတယ္။<br /><br />(၁၄) အလိုခ်င္ဆံုးဆု - မခြဲျခားျပတတ္ပါ။<br /><br />(၁၅) အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ - မန္းေလး မန္းေလး။<br /><br />(၁၆) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - စင္ကာပူျမစ္နား။<br /><br />(၁၇) အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္ - ဘာကားျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ခုေတာ့ ကုိးရီးယားကားေတြၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒါမယ့္ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းျဖစ္တာကုိေတာ့ စိတ္မရွည္ဘူး။<br /><br />(၁၈) အေျပာခ်င္ဆံုးစကား - သူမ်ားကုိနားလည္ေပးဖုိ႔ ၾကိဳးစားတဲ့သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ေနာက္ျပီး ႏွစ္ခါျပန္ ေတြးတတ္တဲ့လူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။<br /><br />(၁၉) အယံုၾကည္ဆံုးလူသား - အေမ ေလ။<br /><br />(20) မယံုၾကည္ဆံုးအရာ - ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေလ။<br /><br />(21) အမုန္းဆံုးအရာ - တစ္ခုထဲ၊တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူး။သူတုိ႔ေတြ ျမန္မာျပည္မွာရွိတယ္။ သူတုိ႔ကုိထက္ ဘယ္သူ႕ကုိမွ မမုန္းဘူး။<br /><br />(22) အေသာက္ျဖစ္ဆံုးအေအး - Sour plum lime juice. အျမဲေသာက္ခ်င္တာ။<br /><br />(23) လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ - ကြန္ျမဴတာ ကြန္ျမဴတာ။<br /><br />(24) မေကာင္းတဲ့က်န္းမာေရး - ညာဘက္နားေလ။ ၀ဋ္နာကံနာပါပဲ။<br /><br />(25) အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ - ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဘးနားမွာ။<br /><br />(26) လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း - ေရႊပြင့္လႊာ (မႏၱေလးသိန္းေဇာ္)<br /><br />(27) အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္ - မေၾကာက္တတ္လြန္းလုိ႔ ဆုိလားပဲ။ သူမ်ားေတြ ေ၀ဖန္ၾကတာေလ။<br /><br />(28) တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ - အေသးအဖြဲေလးကအစ တန္ဖုိးထားပါတယ္။ အဲ့လုိေတြ တန္ဖုိးထားတတ္ လြန္းလုိ႔လဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ စိတ္ပ်က္ေနမိပါတယ္။ ဘာလုိ႔ဆုိ ေနာက္ဆံုးေတာ့ "အားလံုးငါ့အျပစ္ေတြပါကြယ္" ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္လာေနလုိ႔ေလ။<br /><br />(29) အေႀကာက္ဆံုးတိရိစာၦန္ - ေျမြ (အေသြးထဲ အသားထဲကေနကုိ ေၾကာက္တာ။ ေျမြအရုပ္လဲ ေၾကာက္တယ္။ ေျမြလုိေမ်ာရွည္ရွည္ဆုိရင္ေတာင္ ေၾကာက္ပါတယ္)<br /><br />(30) ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြ - မဂ်ဴနီယာ ၊ ကိုလင္းဒီပ။<br /><br />(31) အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ပစၥည္း - ပုိက္ဆံအိတ္၊ဖုန္း။(တကယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကလုိ ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲ ပုိက္ဆံထည့္ရံုပဲထည့္ျပီး သြားခ်င္တာ၊ဒီမွာက ဘာကဒ္၊ညာကဒ္ေတြကလဲ ပါေသးတာကလား။ ရႈပ္ေပမယ့္ သယ္ရတာပါပဲ)<br /><br />(32) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - မသြားခ်င္လဲသြား၊ သြားခ်င္လဲသြားမုိ႔ မေျပာေတာ့ပါဘူး။<br /><br />(33) စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္ - ဘယ္အခ်ိန္ကုိ ေရြးထုတ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အျမဲ စိတ္ညစ္ေနေတာ့ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ဆုိရင္ေတာင္ ေရြးရ ပုိလြယ္မလားပဲ။<br /><br />(34) အေနခ်င္ဆံုးေနရာ - လမ္းေပၚေလ။ေျခေထာက္မွာ ေဗြမပါေပမယ့္ လမ္းထြက္ေနရတာကုိပဲ ၾကိဳက္တယ္။<br />ေရးရင္း "က်ေနာ္ လမ္းေပၚကလူပါ" ဆိုတာေလး ေျပးသတိရတယ္။ :)<br /><br />(35) ၾကားလိုက္မိတဲ့ဟာသေလးတစ္ခု - သမတ အသစ္ေပးလုိက္တဲ့ အက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ဆုိတာ ၾကားေတာ့ေလ။.. ဟီးဟီး ႏုိင္ဂံေရးေတြေတာင္ ပါကုန္ဘီ။<br /><br />(36) ေပးခ်င္တဲ့သတင္းတစ္ခု - မန္ယူဖလား ရသြားတယ္ေလ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ဖလားလဲ လက္တစ္ကမ္းပဲ လုိေတာ့တယ္။ (မမဂ်ဴနီယာ မသိမွာစုိးလုိ႔)<br /><br />(37) အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ - ကုိယ္အလုိခ်င္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ မရႏုိင္ျပီကြယ္ ဆုိတဲ့သီခ်င္း မဆုိရေတာ့မယ့္ေန႔။ ...။<br /><br />စာေရးမရတဲ့အခ်ိန္ ဒီလုိ Tag ေလးေတြ ေျဖရတာလဲ ေကာင္းတာပဲ။ တျခားလူေတြ tag ထားတာေတြလဲ ေျဖပါဦးမယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-9111966416015218799?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-30374898673178856672011-05-15T22:20:00.008+08:002011-05-15T23:02:26.303+08:002011-05-15T23:02:26.303+08:00<div style="text-align: justify;">ေန႔လည္တုန္းက အေမ့ဆီဖုန္းဆက္တယ္။ ထံုးစံအတုိင္း သာေၾကာင္း၊ မာေၾကာင္း၊ဘုရားမွန္မွန္ရွိခုိးေၾကာင္း မုသား တ၀က္လိမ္းက်ံျပီး ေျဖရတယ္။ အေမ့ဆီက ေမတၱာေတြရလုိက္တယ္။ အဲ့ဒီေမတၱာေတြရဲ့အရွိန္နဲ႔ တျခား သူေတြကုိ ေမတၱာ ေရာင္ျပန္ေလးေတြ ေပးရဦးမယ္။ ေပးႏုိင္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ အေမ့ဆီမွတဆင့္ ရကာမွပဲ..။<br /><br />ဘ၀ဟာ ဒီလုိပဲ လံုးခ်ာလည္လုိက္ေနေတာ့မွာပါပဲ။ အတိတ္ကုိ ျပန္မတမ္းတျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားသင့္တယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိေပးျဖစ္တယ္။ အရင္တုန္းက မေၾကးမံုဟာ သူမ်ားေတြကုိ စိတ္ခြန္အားေတြ ျဖည့္ေပးႏုိင္တဲ့ လူေပါ့။ အခုေတာ့ မေၾကးမံုဟာ သူကုိယ္တုိင္ စိတ္ခြန္အားေတြ အေရာင္ေဖ်ာ့ေန ေလရဲ့။<br /><br />အရြယ္မေရာက္ခင္မွာပဲ စိတ္ေတြ အုိစာခဲ့ရလုိ႔ ဘ၀ဆုိတဲ့ သီခ်င္းကုိ ခုတေလာ ခဏခဏညည္းမိတာရယ္။ ..<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-3037489867317885667?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-68194201326200153072011-05-05T10:29:00.004+08:002011-05-05T11:09:41.576+08:002011-05-05T11:09:41.576+08:00<div style="text-align: justify;">အခန္းတံခါးကုိ ဆြဲဖြင့္ျပီး၀င္လုိက္လုိက္ခ်င္းမွာပဲ ၀မ္းနည္းစိတ္၊ သူ႔ကုိယ္သူ ႏွေျမာစိတ္၊ သူ႔ရဲ့ အတိတ္ကုိ သူ ျပန္လည္တသ တဲ့စိတ္ေတြ လႈိက္လႈိက္ျပီး တက္လာတယ္။ သူဟာ သိပ္ကုိခံစားတတ္သူပါ။ ဘုရားေဟာခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္စကၠန္႔မွာ အၾကိမ္ေပါင္းကုေဋကဋာ ေျပာင္းလဲေနတယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ရဲ့အေျပာင္းအလဲတုိင္းကုိ ဥာဏ္မွီသ ေလာက္ လုိက္ဖမ္းဆုပ္ျပီး ခံစားတတ္ေနတာလဲ သူပဲေလ။<br /><br />ေကာင္တာဘက္ဆီ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မျမင္ရဘူး။ ဟုိအရင္တုန္းကဆုိရင္ေတာ့ ခုလုိ ဘယ္သူမွမရွိေနလဲ ျပႆနာမရွိဘူး။ လြတ္ေနတဲ့တစ္ေနရာဆီ ေလွ်ာက္သြားျပီး ကုိယ့္စကား၀ွက္ကုိ ရုိက္ထည့္လုိ႔ ကြန္ျပဴတာပြင့္လာတာနဲ႔ သံုးလုိက္ရံု။ ခုေတာ့ ကုိယ့္ကုိ "အမ ဘယ္စက္ယူမလဲ၊ member လား " ဆိုျပီး ေနရာခ်ထားေပးမယ့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒီေကာင္တာဆီကုိ ျပန္လာတဲ့အထိ မတ္တပ္ရပ္လုိ႔ ေစာင့္ေနရံုေပါ့။ ခဏေနေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးျပန္ထြက္လာတယ္။ ေနာက္ေဖးဘက္သြားတာ ထင္ပါရဲ့။ ျပီးေတာ့ သူ႔ကုိ နံပါတ္ ၆ ကုိ သြားပါ အမ ဆုိျပီးေျပာတယ္။ ေျခလွမ္း ငါးလွမ္း၊ေျခာက္လွမ္းေလာက္ အတြင္းမွာ သူ႕စိတ္ေတြဟာ အေ၀းဆီကုိ ထြက္ေျပးသြားတယ္။<br /><br />၅၊၆၊၇ ဆုိတာ သူထုိင္ေနက် ခံုနံပါတ္ေတြ။ အဲ့ဒီတုန္းက သူက ဂ်ီေမးလ္၊ဂ်ီေတာ့ခ္ မွန္မွန္သံုးျဖစ္တယ္။ ဂ်ီေတာ့ခ္ ကုိ အျမဲတမ္းစိမ္းထားျပီး သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲမွာ မိတ္ရင္းေဆြရင္းေတြခ်ည္းပဲ ဆုိေပတဲ့ လာေခၚတဲ့လူတုိင္းကုိ စကားျပန္ေျပာမဟုတ္ဘူး။အနီေရာင္အတံုးဆုိတာ ဘယ္တုန္းကမွ မတား,ထားခဲ့ဖူးဘူး။ သူ႔အယူအဆက သူဟာ အလုပ္မ်ားေနတဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။အားလုိ႔ အင္တာနက္သံုးေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိမ္းေရာင္ အစက္ေလးပဲ ခ်ထားရမယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းနဲ႔ စကားမေျပာခ်င္လုိ႔ လာေခၚတုိင္းျပန္မေျပာႏုိင္ဘူး။ အဲ့လုိမ်ိဳး ကန္႔လန္႔ေတြးျပီး ထင္သလုိလုပ္ရဲတဲ့ စိတ္အင္အားေတြ သူ႔မွာ ခုိေအာင္ခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက သူ ဘေလာ့မွန္မွန္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ပေရာက္ဇီအမ်ိဳးေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကုိ အလြတ္ မွတ္မိႏုိင္တယ္။ "ဥပေဒႏွင့္ မလြတ္ကင္းေသာ၀က္ဘ္ဆုိဒ္မ်ား မၾကည့္ရ" လုိ႔ တားျမစ္စာ ကပ္ထားတဲ့ဆုိင္မွာ ကုိယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့၊ဖတ္ခ်င္တဲ့ သတင္းမွန္သမွ် ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဆုိင္၀န္ထမ္းက ေနာက္သလုိ၊ေျပာင္သလုိနဲ႔ "အမ ဘာေတြၾကည့္ေနတာလဲလုိ႔" တားျမစ္ခ်င္သလုိ ေမးလာခဲ့ရင္ "ငါ့လာေမးမယ့္အစား ဟုိဘက္စက္က ညစ္ညမ္းဗြီဒီယုိၾကည့္တဲ့လူကုိ သြားေမးပါလားဟယ္" လုိ႔ အေငါ့လဲတူးတတ္တယ္။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက သူ စာမွန္မွန္ေရးႏုိင္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႔စာေတြအတြက္ သူ႔မွာ ဘယ္လုိယံုၾကည္ခ်က္မွ မထားခဲ့ဖူးဘူး။ သူ႔စာေတြဟာ သူ႔အတုိင္းပဲ၊ ခပ္သြက္သြက္၊ခပ္ျမန္ျမန္ အရွိန္တစ္ခုနဲ႔ ...။ ျပီးေတာ့ သူ႔စာေတြကေန သူ႔ကုိ ေဖာက္ထြင္းလဲ ျမင္ႏုိင္တယ္။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက သူက အင္တာနက္သံုးရင္း အင္းစတင့္ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္ မွာေသာက္ခဲ့တယ္။ ထမင္းေၾကာ္ကုိ ပံုမွန္စားတယ္။ မ်က္စိေညာင္းလာရင္ အင္တာနက္ဆုိင္မွာရွိတဲ့ သတင္းဂ်ာနယ္ေတြထဲမွ အတင္းအဖ်င္းေတြကုိ လုိက္ဖတ္တတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆုိင္ရွင္ေတြနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာဆုိေလ့ရွိတယ္။<br /><br />----<br />-----<br />------<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက သူဟာ စကားမ်ားတဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့တယ္။သုိ႔ေပမယ့္ အဲ့ဒီတုန္းက သူဟာ မလိမ္ညာတတ္ခဲ့ဘူး။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက သူ ဆုိတာလဲ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-6819420132620015307?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-40121350202791378852011-03-21T12:57:00.004+08:002011-03-21T13:05:30.967+08:002011-03-21T13:05:30.967+08:00အသက္ရွဴသံေတြ ပူေႏြးၾကမ္းရွေနစဥ္မွာပဲ..<br />ႏွစ္ခြက္ဆင့္ထပ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ဟာ<br />အခန္းေထာင့္က အမႈိက္ပံုးထဲ ေရာက္သြားျပီ။<br /><br />ငါ့အသက္မွာ<br />ျငိမ္းခ်မ္းမႈ တစ္မႈံတစ္ေလမွ် ပါမလာဘူး။<br />ေျခသံၾကားတုိင္း ေခါင္းေထာင္ေထာင္ျပီးၾကည့္မိလုိ႔<br />ခု..ငါ ေခြးလံုးလံုး ျဖစ္ခဲ့ရ..။<br /><br />ေခြးဆုိလုိ႔ အထင္ေတာ့ မေသးနဲ႔ေဟ့..<br />ငါ့ႏုံအမႈေတြ တအံုတမၾကီးနဲ႔<br />ရင္းႏွီး၊ဖန္တီး၊ေျပာင္းလဲယူထားရတာ..<br />အေလ်ာ္အစားက ၾကီးတယ္။<br /><br />အေသြးအသားလည္ပတ္စီးဆင္းျခင္းပံုစံအေျပာင္းအလဲ<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြက အရင္အတုိင္း...<br />လွတယ္...။....။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-4012135020279137885?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-37098725199763014862011-02-26T11:53:00.004+08:002011-02-26T21:37:52.999+08:002011-02-26T21:37:52.999+08:00<div style="text-align: justify;">က်မတုိ႔ေတြဘ၀မွာ မေတာ္တဆမႈေတြ အမ်ားၾကီးၾကံဳရ၊ဆံုရခဲ့ဖူးၾကတယ္...။အဲ့ဒိ မေတာ္တဆမႈေတြကေနပဲ တခ်ိဳ႕ အမွတ္ရစရာ၊ေပ်ာ္စရာ၊တခ်ိဳ႕၀မ္းနည္းစရာ..ေနာက္ျပီး အဲ့ဒိမေတာ္တဆမႈေတြကေန တစ္ဘ၀လံုး ျပန္ျပင္မရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထိ ဆုိးရြားခဲ့တာေတြ..။<br /><br />*********************************************<br /><br />ဒီညၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာဗြီဒီယုိဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုအေၾကာင္း အရင္ဆံုးမိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒါရုိက္တာက ေမာင္မ်ိဳးမင္း(ရင္တြင္းျဖစ္)ျဖစ္ျပီး မင္းသားက ျမန္မာပရိတ္သတ္ေတြၾကားမွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ကြယ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ တခ်ိန္တုန္းက ညီနႏၵေခၚ ခု နႏၵ ပါ။ မင္းသမီးေတြက နႏၵာလိႈင္နဲ႔ ပန္းျဖဴနဲ႔ ကေလးသရုပ္ေဆာင္ ၂ေယာက္လဲ ပါ၀င္ပါတယ္။<br /><br />ဇာတ္လမ္းကုိ အက်ဥ္ခ်ဳံးျပီးေျပာရရင္ေတာ့ ညီနႏၵနဲ႔ ပန္းျဖဴတုိ႔က ဇနီးေမာင္ႏွံေတြျဖစ္ၾကတယ္။သူတုိ႔မွာ သားေလးတစ္ေယာက္၊သမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။<br /><br />ပန္းျဖဴက အိမ္ေထာင္မႈလုပ္၊သိမ္းထုပ္ေသခ်ာျပီး အင္မတန္မွ သ၀န္တုိတတ္တဲ့အမ်ိဳးသမီး၊ညီနႏၵကက်ေတာ့ အလုပ္ကုိပဲေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ခ်င္သူ။ သူ႔မိန္းမကုိအရမ္းခ်စ္ေပမယ့္ သူ႔မိန္းမကတစ္မ်ိဳးျပီးတမ်ိဳး မရုိး ႏုိင္ေအာင္ သူ႔ကုိနီးစပ္ရာအမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔သမုတ္ေနတာကုိ နားပူမခံခ်င္ဘူး။နားေအးပါး ေနခ်င္တဲ့သူ ဆုိပါေတာ့။<br /><br />သူတုိ႔ႏွစ္ဦး(နႏၵနဲ႔ ပန္းျဖဴ)ၾကားမွာ ေယာက္်ားလုပ္သူကုိ အမ်ိဳးသမီးက အျမဲတမ္းရန္ရွာျပီး၊ အခ်ိန္တုိင္း ရန္ျဖစ္ေနရတဲ့ ျပသနာကေတာ့ နႏၵာလိႈင္နဲ႔ ညီနႏၵတုိ႔က အလုပ္တစ္ခုထဲျဖစ္ေနျခင္းပါပဲ..။ညီနႏၵရဲ့ အသံသြင္းစတူဒီယုိမွာ နႏၵာလိႈင္က ၀န္ထမ္းတစ္ဦးေပါ့။<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ သ၀န္တုိတတ္တဲ့မိန္းမရယ္၊ေအးတိေအးစက္ မထံုတတ္ေတးလုပ္တဲ့ေယာက်္ားရယ္၊ေနာက္ျပီး အင္မတန္မွ ဗဟုသုတၾကြယ္၀သလုိ၊လူေတြရဲ့ စိတ္အေၾကာင္းကုိ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ သေဘာေပါက္ လြယ္ေသာ တပည့္မေလးတစ္ဦးရယ္နဲ႔ ဇာတ္အိမ္တစ္ခုတည္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ခုေနာက္ပုိင္း ျမန္မာဇာတ္လမ္းေတြအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဟုိအရင္ကလုိ ခ်စ္ၾကိဳက္ကြဲ၊ျပီးရင္ ျပန္ေပါင္းထုပ္ ဆုိတာေတြထက္ အခုကားလုိမ်ိဳး လူ႔သေဘာ၊မေနာေတြနဲ႔ ေရာယွက္ထားတဲ့ဇာတ္ေတြ မ်ားလာပါတယ္။ ဇာတ္အိမ္အားျဖင့္ရႈပ္လာျပီး အဲ့ဒီဇာတ္အတြက္ သရုပ္ေဆာင္ေတြႏုိင္နင္းမႈ ရွိမရွိဆုိတာကေတာ့ တျခားတပုိင္းေပါ့ေလ...။<br /><br />အဲ့ဒါနဲ႔ တေန႔မေတာ့ လင္မယားခ်င္းစကားမ်ားၾကတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ျပႆနာက အနည္းငယ္ျပင္းထန္ျပီး ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ေတြပါ ပါလာတယ္။ တြန္းထုိးရင္းက ပန္းျဖဴက ဗီရုိေစာင္းနဲ႔ခုိက္မိျပီး ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ဇာတ္လမ္းအေသးစိတ္ကုိ မေရးလုိေတာ့ပါ။ပန္းျဖဴက ေသခါနီးမွာဆြံ႔ဆြ႔ံအအနဲ႔ ေယာက်္ား လုပ္သူကို တစ္ခြန္းထဲေျပာသြားတဲ့ စကားက “ကေလးေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္ပါ” တဲ့။ အသက္ငင္ေနနဲ႔ ပန္းျဖဴရဲ့ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ"ျပႆနာကုိ ငါဒီနည္းနဲ႔ေျဖရွင္းမိတာ မွားသြားျပီလား" ဆုိတဲ့ ေနာင္တေတြမ်ားလားလုိ႔ က်မခံစားရွာေဖြမိျပန္ပါတယ္။<br /><br />အဲ့ဒိမေတာ္တဆမႈကုိ ရဲလက္အပ္လုိက္ရင္ သူ႔ကေလးေတြ မိဘမဲ့ေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာစုိးတဲ့အတြက္ မိန္းမအေလာင္းကုိ ေရထဲလႊင့္ပစ္ခဲ့တယ္။ေနာက္ဆံုးမေတာ့ ဖံုးဖိထားရင္းကပဲ အမႈကေပၚသြားတယ္။ ကေလးေတြက ဖေအလုပ္သူကုိ အထင္ေတြလြဲ၊ အဲ့ဒီလုိနဲ႔ ဖခင္က ေထာင္က်တယ္ေပါ့။ သားနဲ႔သမီးေလးက သူ႔အေဖကုိ နာက်ည္းသြားတယ္။ ဒီေနရာမွာ ညီနႏၵအတြက္ ေ၀ဒနာက ေထာင္က်ရတာထက္ လူမမယ္ သားသမီးေတြရဲ့ အထင္အျမင္လြဲခံရတာက ပုိမယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ပုိင္းမေတာ့ ဖေအကုိ သားသမီးေတြက ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးေၾကာင္းနဲ႔ "မုန္းတယ္လုိ႔ေျပာမိရင္ေတာင္ အဲ့ဒါ မေတာ္တဆ" လုိ႔ ေရးထားတဲ့ပုိစ့္ကဒ္ေလးတစ္ခုကုိ ေထာင္ထဲပု႔ိေပး...စသျဖင့္ ဇာတ္ကုိမနာေအာင္ ျပန္သိမ္းထားတယ္....။<br /><br />**********************<br /><br />ဇာတ္လမ္းဆံုးျပီ။ ကုတင္ပုပုေလးေပၚမွာ လွဲေနရင္း အေတြးနယ္ဆက္ခ်ဲ႕မိပါတယ္။ အဲ့ဒိလုိ မေတာ္တဆမႈေတြေၾကာင့္ က်မတို႔ရွင္သန္ၾကီးျပင္း က်င္လည္ရာ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ၾကီးတစ္ခုလံုး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရုပ္ဆုိး အက်ည္းတန္ခဲ့ ျပီးျပီလဲ...။ အဲ့ဒါထက္ပုိလုိ႔ အခ်ိန္ ၂နာရီေလာက္ေပးျပီး ၾကည့္လုိက္ရတဲ့ဒီဇာတ္လမ္းထဲကေန က်မဘာေတြရလုိက္ပါသလဲ။<br /><br />က်မသတိထားမိလုိက္တာ တစ္ခုရွိရဲ့...။အဲ့ဒါက အိမ္ေထာင္ေရး၊သံသယ၊ေဖာက္ျပန္ျခင္း နဲ႔ နားလည္မႈ အဲ့ဒါေတြ အဟ ကြာေနျခင္း ပါပဲ..။<br /><br />ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာဆုိရင္ ေယာက်္ားက တကယ္မေဖာက္ျပန္ပါဘဲနဲ႔ သူ႔ကုိေဖာက္ျပန္ပါတယ္လုိ႔ စြပ္စြဲတဲ့မိန္းမကုိတြန္းထုိးရင္းက လူသတ္တရားခံျဖစ္သြားရတယ္..။ မိန္းမအေနနဲ႔ကလဲ သူ႔ေယာက်္ားဆီကေန ေသခ်ာတိက်တဲ့ ေျဖရွင္းစကားတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိခဲ့တယ္။ (အနည္းဆံုး လိမ္ညာျပီး ေျဖရွင္းတာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့)<br /><br />ဒါေပမယ့္ သူေမွ်ာ္လင့္သလုိ ျဖစ္မလာဘူး။သူ႔ေယာက်္ားကလဲ သူသည္ဘာတစ္ခုမွ အမွားမလုပ္တဲ့အတြက္ ဘာကုိမွ ေျဖရွင္းေနစရာမလုိဘူး။<br /><br />အသံသြင္းစတူဒီယုိအခန္း တစ္ခန္းထဲမွာ အလုပ္အတူလုပ္ေနၾကတဲ့ တပည့္မေလးက သူအလုပ္ထြက္ေပးဆုိလဲ ထြက္မယ္၊သူ႔ေၾကာင့္ေတာ့ ဆရာတုိ႔အိမ္ေထာင္ေရး အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေနပါ့မယ္ဆုိတဲ့ အေျပာကုိလဲ ငါတုိ႔ ေတြ ေမာင္ႏွမရင္းေတြလုိ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ခင္မင္ၾကတာကုိ ငါတုိ႔သိတယ္..။ ဒါကုိ သူမ်ားလက္ခံလာေအာင္ ရွင္းျပေနစရာမလုိဘူး။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အဲ့လုိအလုပ္ထြက္လုိက္မွ တုိ႔ေတြရဲ့ ျဖဴစင္မႈကုိ သူမ်ားအထင္ေသးတယ္ စသျဖင့္ ငါတုိ႔မမွားဘူးဆုိျပီးလက္မခံတဲ့ ဆရာတပည့္ၾကားက နားလည္မႈ၊စသျဖင့္ ေပါ့ေလ...။<br /><br />ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါေတြက ေဘးက ပြဲ႔ၾကည့္ပရိတ္သတ္ရဲ့အျမင္ေတြပါ။ကာယကံရွင္ေတြက ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ဘာျဖစ္ေနမွန္း၊ ဘာကုိခံစားေနရမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ မၾကည့္ႏုိင္ပါဘူး။<br /><br />အိမ္ေထာင္မႈ ကိစၥေတြနဲ႔ ထမ္းပုိးထားရတဲ့ တာ၀န္၀တၱရားေတြနဲ႔ သူတုိ႔ေဇာနဲ႔သူတုိ႔ ကပ္ေနၾကတာပါ။ တစ္ဦးခ်င္းစီက ငါမွန္တယ္၊ ငါဘာအမွားမွ မလုပ္ဘူးဆုိတဲ့ အေတြးေတြ၊ ငါ့ကုိမွ လာေစာ္ကားတယ္ဆုိတဲ့ မခံခ်င္စိတ္ေတြ၊ ငါ့ကုိယ္က်င့္တရား၊ ေနာက္ျပီး ငါ့တာ၀န္ယူမႈ.. အဲ့ဒီခံစားမႈေတြက ဇာတ္လမ္းရဲ့ အထြဋ္အထိပ္ထိ ရင္နင့္ေၾကကြဲဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။<br /><br />ဒီဇာတ္လမ္းေလးကုိပဲ က်မေတြးမိတယ္..။ဖခင္လုပ္တဲ့သူ ေထာင္က်သြားေတာ့ လူမမယ္ကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ နယ္ျမိဳ႕က ဖခင္ရဲ့အစ္ကုိအိမ္မွာထားခဲ့ရတယ္။သူတုိ႔ဟာ သူတုိ႔ကုိသိပ္ခ်စ္ျပီး သိပ္အလုိလုိက္တဲ့ အေမကုိလဲ ရုတ္တရက္ၾကီး ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရသလုိ အေမေပ်ာက္ကြယ္သြားခါမွ သူတုိ႔ကုိၾကင္နာယုယမႈေတြ ေပးလာတဲ့ အေဖကုိပါ မဆုိင္းမတြပဲ... ထပ္ျပီးဆံုးရံႈးလုိက္ရျပန္တယ္...။ ေရႊေတာင္ၾကီးေရာ.. အိမ္ေခါင္မုိးေရာ... အကုန္ျပိဳတာမွ သူတုိ႔ေလးေတြပါ....။<br /><br />ႏွေျမာစရာေကာင္းတာက တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တဲ့ ကေလးေတြရဲ့ မိခင္ဖခင္အေပၚ ထားရွိတဲ့ စိတ္ေတြ၊ခံယူခ်က္ ေတြေပါ့..။ သူတုိ႔လုိ ကေလးငယ္ေတြ က်မလက္တကမ္းမွာကုိ အမ်ားၾကီးရွိေနေလရဲ့။<br /><br />******************************<br /><br />ကုိယ္ဘာမွမတတ္ႏုိင္တဲ့ လူ႔သဘာ၀ေတြမုိ႔ မသိလုိက္ မသိဘာသာေလးပဲ ေနလုိက္ရမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ့္အကုိေတြ၊ အမေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ သူတုိ႔ရင္ေသြးေလးေတြ သူတုိ႔ကုိ မေတာ္တဆမုန္းမိႏုိင္တယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေလးမ်ား..... ေကြ႕ပတ္ေ၀့၀ုိက္ျပီး ေဆြးေႏြးရင္ေကာင္းမလား...စဥ္းစား ေနရတုန္းပါပဲ။<br /><br />******************************<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ ႏွစ္ခြဲေလာက္တုန္းက ေရးထားတဲ့ အေဟာင္းေလးပါ။ကုိယ့္စာကုိ္ယ္ဖတ္ျပီး စိတ္တုိင္းမက်ေပမယ့္ တိတ္ဆိတ္မႈကုိ ဒီနည္းနဲ႔ပဲ ျဖိဳခြဲခြင့္ျပဳပါ။<br />ေခါင္းစဥ္ကုိလဲ အဲ့ဒီဇာတ္လမ္းထဲက ပုိစ့္ကဒ္ေလးလဲက စာေၾကာင္းေလးပဲ ယူသံုးလုိက္ပါတယ္။ း)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-3709872519976301486?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-69044564935359190642010-12-20T23:19:00.003+08:002010-12-21T00:20:17.870+08:002010-12-21T00:20:17.870+08:00<div style="text-align: justify;">ဇာတ္သမားျပန္ေတာ့ မွတ္သားစရာက်န္သတဲ့။အုိင္စီျပန္ေတာ့...လြမ္းက်န္ခဲ့ရပါေပါ့။လြမ္းတာက အုိင္စီကုိမွ၊ ကုိၾကီးငဲ တုိ႔ကုိမွ လြမ္းရျခင္းမဟုတ္။ သူတုိ႔ျပန္သြားမယ့္ ေရႊျပည္ၾကီးကုိေပါ့။ လြမ္းတာေလ လြမ္းလုိက္တာမွ။ အငဲ ထြက္လာလာခ်င္း ကုိယ့္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ား ျမင္ရသလုိပါပဲ။ အေမ့ကုိ ျမင္ရင္ေတာင္ ဒီေလာက္ ခံစားမႈ ေတြ ေယာက္ယတ္ခပ္ပါ့မလား..ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ မေသခ်ာပါဘူး။ သီခ်င္းကုိ လုိက္ဆုိမလုိ႔လုပ္လုိက္၊<br />ျငိမ္ေနလုိက္ရလုိက္ နဲ႔..။ ခု ျပန္စဥ္းစားေတာ့ လုိက္ဆုိမိလား၊မဆုိမိလား မမွတ္မိႏုိင္ေတာ့...။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ႔ေတြ၊ ေနာက္ ေတာေက်ာင္းဆရာတုိ႔ေတြ အမ်ားၾကီးဘ၀ေပးကံ ေကာင္းပါတယ္။တျခားတျခားေသာ အေရခံြေတြကုိခြာခ်ျပီး ကုိယ့္ရင္ထဲက ခံစားမႈခ်ည္းသက္သက္ ခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္မယ္ ဆုိရင္ေပါ့..။<br /><br />ေမွ်ာ္ခဲ့လုိက္ရတဲ့ ဒီဇင္ဘာ ၁၉ ရက္။ ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁ လ ေလာက္ထဲက။ စိတ္မလႈပ္ရွားေတာ့ေပမယ့္ ငါဟဲ့.. သြားကုိ ေအာ္ဟစ္ေပါက္ကြဲပစ္လုိက္ ဦးမယ္ေပါ့။လင္းလင္း ဆုိတဲ့ပြဲ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက တစ္ပြဲၾကံဳတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမေတြ အလွျပင္လုိ႔ မျပီးတာနဲ႔ သူ ဆုိတဲ့တခ်ိန္လံုး လံုး၀ကုိ လြတ္သြားခဲ့တယ္။ဒီ တစ္ေခါက္မွ လြတ္ရင္ေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ကုိယ္နဲ႔ ေသခန္းျပတ္ပဲ သူငယ္ခ်င္းေတာင္ ျဖစ္သြားမလားပဲ။သက္ျပင္းေတြ ျပိဳင္တူခ် ခုိင္းျပီး ကုိယ္ေတြကုိ ေနတတ္သလုိေနခုိင္းခဲ့တဲ့ လင္းလင္းကုိ စိတ္မနာပါဘူး။ ေနတတ္သလုိပဲ ေနပါတယ္။<br /><br />လင္းလင္းမထြက္ခင္မွာပဲ ေရွ႕တန္းမွာထုိင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျပင္ခဏသြားပါတယ္။ထုိင္ေနတုန္းပဲ ျဗဳန္းဆုိ ကုိယ့္မ်က္ႏွာေပၚ ဆံပင္ေတြ အေထြးလုိက္လာထိေတာ့ ရုတ္တရက္ လန္႔ဖ်ပ္သြားပါတယ္။ ေမာ့ၾကည့္ လုိက္ေတာ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ မ်က္ႏွာက ကုိယ့္အေပၚတည့္တည့္မွာ။လမ္းခဏေလာက္ဆုိျပီး လႊားခနဲဆုိ ေက်ာ္ဆင္းသြားပါတယ္။သူ႔ေနာက္ကေန ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္၊ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ထပ္ဆင့္လႊား ၾကပါတယ္။ၾကယ္ေတြ၊လေတြ ျမင္သြားသလုိပါပဲ။ ျပီးေတာ့ ေစာေစာက အျပင္ခဏ ထြက္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ေနရာမွာ ၀င္ထုိင္ပါတယ္။ ဟန္႔တားရမွာ အားနာေပမယ့္ ဒီေနရာ လူရွိတယ္ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ခံုနာပါတ္နဲ႔ မဟုတ္ေပမယ့္ သူတုိ႔ေနရာအသီးသီးမွာ ေရသန္႔ဗူးေတြ ခ်ထားပါတယ္။ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ေနရာရဖုိ႔ အတြက္ အိမ္ကေန အေစာၾကီးထြက္ၾကရပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကုိယ္ေတြကုိယ္တုိင္ အျပင္(အိမ္သာ)ခဏသြားခ်င္ေပမယ့္ တမင္ေလးေယာက္ကုိ ၂ ေယာက္စီခြဲ သြားရတာ ကုိက ကုိယ့္ေနရာ မေပ်ာက္သြားခ်င္လုိ႔ပါ။ ဒီေတာ့ မေျပာမျဖစ္ ေျပာရပါတယ္။ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ မယ္မင္းၾကီးမေလး နဲ႔ ေမာင္မင္းၾကီးသားက ကုိယ္ေတြ႕ေရွ႕တည့္တည့္မွာ မတ္တပ္ရပ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္တစ္ေယာက္ေက်ာ္က ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။သူကလဲ ခပ္စြာစြာရယ္ဆုိေတာ့.. ဟင္ နင္တုိ႔ ဒီလုိရပ္ေတာ့ ေနာက္က လူေတြ ဘယ္လုိျမင္ရမလဲ လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ကုိယ္လဲ ၀င္ေျပာပါတယ္။ သူတုိ႔ကုိ ကုိယ္တုိ႔ေျပာတဲ့စကားလံုးေတြ၊အမူအယာေတြဟာ ရည္ရည္မြန္မြန္ မဟုတ္ေတာင္ မရုိင္းျပဘူးဆုိတာ ကုိယ္တုိ႔ဘာသာ ကုိယ္တုိ႔ ေသခ်ာပါတယ္။ဒီေတာ့ မိန္းကေလး ၂ ေယာက္ၾကား သူရဲေကာင္း ေမာင္မင္းၾကီးသားက ပုိက္ဆံေပးၾကည့္တာ ဘယ္သူ႔မွ ဂရုစုိက္စရာမလုိဘူး။ လာ ရပ္သာရပ္ လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အင္း ဒါဆုိ မေၾကးမံုတုိ႔က အလကား အလကားၾကည့္တာေပါ့ ေနာ္။ ...။<br /><br />ဆက္ေျပာမေနပါဘူး။ လက္မွတ္စစ္တဲ့လူကုိ သြား အကူအညီေတာင္းပါတယ္။ ဒီလုိဒီလုိေပါ့။ တကယ္ကုိလဲ ေရွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္ရံုမက ကုိ႔ရုိ႕ကားယားေတြ "က"ေနပါေသးတယ္။သူတုိ႔က တာက Rock တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ ကနည္းက တမ်ိဳးပါ။ ထားပါေတာ့ေလ..။ အဲ့ဒါနဲ႔ သြားေျပာေတာ့ လက္မွတ္စစ္ရဲ့ ေျဖရွင္းေပးပံုက အေတာ္ေလးကုိပဲ ျပီးျပည့္စံုပါတယ္။ မရပ္နဲ႔လုိ႔ ေျပာလုိက္ တဲ့။ ေျပာျပီးျပီ။ မရဘူး။ အကုိ ကုိယ္တုိင္လာေျပာေပးၾကည့္ပါဦး ဆုိမွ ဆင္းသြားပါတယ္။ ရုိက္ေပါက္စကားကုိ စေျပာပါတယ္။<br />"ေဟးေဟး... မင္းတုိ႔ရပ္ၾကည့္ေနလုိ႔ ေနာက္မွာ ငါ့လာေျပာေနျပီ " လုိ႔ဆုိေတာ့ ကုိယ္က သူတုိ႔ရန္သူ ျဖစ္မသြားေပဘူးလား။ မသကာရင္.. "ညီေလး ဒါ ရပ္ၾကည့္တဲ့ အတန္း မဟုတ္ဘူးကြ။ေနာက္က လူေတြ အကုန္ကြယ္ကုန္မွာေပါ့...။ ရပ္ၾကည့္ခ်င္ရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ သြားရပ္ေပးပါလားကြာ" လုိ႔ ေျပာရင္လဲ ျဖစ္သား ပဲ။ အင္း.. စည္းနဲ႔ေဘာင္းနဲ႔ ျဖစ္မွာ စုိးလုိ႔ တူပါရဲ့။ ကုိယ္တုိ႔ခ်င္း အဲ့လုိ တုိက္ေပးသြားတာ။ ျပႆနာက ေျပလည္သြားလားဆုိေတာ့ ပြဲျပီးတဲ့အထိ ဟုန္း ဆုိ..ဆင္းလာလုိက္၊လႊား ဆုိ ေက်ာ္တက္သြားလုိက္ပါပဲ။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ဘာသြားစဥ္းစားမိလဲ ဆုိေတာ့... အဲ့လုိလူေတြေၾကာင့္ အဲ့လုိ အဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ စည္းကမ္းေတြနဲ႔ ၾကပ္မတ္ထားရတာပါလား၊အဲ့လုိ စည္းကမ္းေတြ အဓြန္႔ရွည္ေနတာပါလား ဆုိတာေတြးမိတယ္။လူေတြဟာ ကုိယ့္အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ကုိယ္သာထိန္းသိမ္းမယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူက ေစာ္ကားျပီး ဘယ္သူကကာကြယ္ ေပးသလဲ ဆုိတာ ကုိယ္တုိင္ေ၀ခြဲတတ္ ပါလိမ့္မယ္။ ခုေတာ့ ေသနတ္မုိးျပီးေျခာက္မွ ေၾကာက္မယ့္ လူငယ္ေတြ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနျပီ။ျဖစ္လဲ ျဖစ္ေနပါျပီ။<br /><br />မေၾကးမံုက ခုလိုေျပာတာကုိ ေ၀ဖန္ခ်င္သူေတြ ရွိပါဦးမယ္။ အျပင္ေရာက္ထဲက ဒီလုိစကားေတြ ဒီလုိအေၾကာင္းေတြ မေရးေတာ့၊ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အျပင္ေရာက္မွ စြတ္ေအာ္တယ္လုိ႔ နာမည္အတပ္ မခံႏုိင္ပါဘူး။ ခုက အျပင္မွာျမင္တဲ့ လူငယ္ေတြ အေၾကာင္းမုိ႔ ၾကံဳတုန္း ဆံုတုန္းပဲ ဆုိပါေတာ့။..ဒါနဲ႔...<br /><br />အာဇာနည္ ထြက္ပါတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။လင္းလင္းလုိ အသံေၾကာင္၊ပြဲေၾကာင္မေနပါဘူး။ သူက သီခ်င္းေတြ ဆုိပါး၀ေနျပီ မုိ႔ ဟုတ္ေသာရွိ၊မဟုတ္ေသာ္ရွိ ပရိတ္သတ္ကုိ ေကာင္းေကာင္း ပြဲထိန္းႏုိင္ပါတယ္။ လင္းလင္းက ပြဲေၾကာင္သေယာင္ရွိေပမယ့္ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားေတြနဲ႔မုိ႔ ႏႈတ္ဆက္တဲ့ေနရာမွာ အာဇာနည္ထက္ သာ ပါတယ္။ အာဇာနည္ ဆုိေနခ်ိန္မွာ မေၾကးမံုက အေမာေျဖပါတယ္။<br /><br />၀ုိင္၀ုိင္းကေတာ့ျဖင့္ သစ္လြင္၊ေတာက္ေျပာင္ လန္းဆန္းျမဲပါ။ဒါမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကလုိေတာ့ ေပါ့ပါး လြတ္လပ္မႈေတြ သူ႔ဆီမွာ ရွာမေတြ႕ပါဘူး။ရင္ဘတ္မွာ လက္ညိွဳးနဲ႔လက္မ ကြင္းျပီးေမးထားတဲ့ အုိေက လား ဆိုတဲ့ စတစ္ကာနဲ႔။ အုိေကသေလာက္ အုိေကျပီး မေကတာေတြ မေကဘူးေပါ့ေလ။<br /><br />မ်ိဳးၾကီးအလွည့္ပါ။ မ်ိဳးၾကီးသီခ်င္းဆုိေနတာ ၾကည့္ျပီး သူတုိ႔မွာ အဲ့ေလာက္ခံယူခ်က္ မရွိပါဘူးလုိ႔ေျပာဖူးတဲ့ ေရႊျပည္ၾကီးက သူငယ္ခ်င္းကုိ သတိရမိပါတယ္။ ေဆးေပးပါ တုိ႔ဘာတုိ႔ဆုိတာက သီခ်င္းေရးဆရာ ေရးထားတာေတြပါ။ မ်ိဳးၾကီးေရးတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေနာ္။<br /><br />ကုိၾကီးအငဲ ပါ..။ "တစ္တုိင္းတစ္ျပည္" မွာလုိ႔ သူေျပာသြားတဲ့စကားေတြထဲမွာ ပါသြားတယ္။ ကုိယ္ေတြက ျမန္မာစကားကုိ စာေရးျပီးပဲ ေျပာေနရတာ အက်င့္ေတြျဖစ္ေနျပီမုိ႔ သူေျပာတဲ့ "တစ္တုိင္းတစ္ျပည္" ကုိ အင္မတန္သေဘာက်မိပါတယ္။ ညာဘက္လက္ကုိေျမွာက္တင္ျပီး ဗယ္ဘက္က နားရြက္ကုိ ပတ္ကုိင္ျပီးေတာ့<br />အားနာပါးနာပံုစံနဲ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔မွာ အိမ္ေရာရွိၾကရဲ့လားဗ် လုိ႔ သူေမးပါတယ္။ သူမ်ားေတြေတာ့ မသိပါဘူး။ ကုိယ့္မွာေတာ့ အိမ္မရွိပါဘူး။မရအရ၊ မျဖစ္မေနျပရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ့္ေျခသလံုးက ကုိယ့္အိမ္ေပါ့...။ အိမ္မရွိခဲ့တာ ၁၀ ႏွစ္ရွိျပီ။ အငဲနဲ႔ လင္းလင္းက ႏွလံုးသားတည့္တည့္ကုိ စကားလံုးေတြနဲ႔ ပစ္ပါတယ္။<br /><br />ေလးျဖဴက အလြန္အင္မတန္ ပဲ မ်ားပါတယ္။ စင္ေပၚကုိ ရုိးရုိးမတက္ပါဘူး။ ေျပးတက္ပါတယ္။ ေနာက္.. ပြဲျပီးေတာ့လဲ ေျပးဆင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္..အာဇာနည္ကုိ မင္းဆံႏြယ္ေတြ ေလမွာလြင့္တဲ့အခါေတြ ဘာေတြ ဆုိခုိင္းရမွာပါ။ ငယ္မူငယ္ေသြးျပန္ျပီး ဆံပင္အရွည္ေတြနဲ႔။ေလးျဖဴကုိ သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလး အသက္မွရွဴရဲ့လားလုိ႔ ေနာက္ကေန လႈပ္ႏိႈးေပးရပါေသးတယ္။ ေလးျဖဴကေတာ့ ေလးျဖဴပါပဲ။ သူလာရင္ ပြဲက ပြဲဆူလာတဲ့ထံုးစံအတုိင္း အားလံုးရဲ့ေသြးေတြ ပြက္ပြက္ဆူကုန္ပါတယ္။<br /><br />အျပင္ခဏထြက္ပါတယ္။ ျမန္မာအမ်ိဳးသားေတြ.... အိမ္သာကုိ မသြားၾကဘဲ ေတြ႕ရာေနရာ ကပ္ပန္း လုပ္ၾကဖုိ႔ ေခ်ာင္ဘက္ဆီ ထြက္သြားၾကပါတယ္။သူတုိ႔ေလွ်ာက္သြားေနတာ ေရကူးကန္ဘက္ဆီကုိပါ။ မနက္လင္းတဲ့ အခါ ဘယ္ေလာက္မ်ား နံေစာ္ေနမလဲ မစဥ္းစား၀ံ့စရာပါပဲ။ ဒါေတာင္မွ တျခား စီးကရက္ဖင္စီခံ တုိ႔၊ ဘီယာပုလင္း(ဗူး)ခြံ၊ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္ခြံ...စတာေတြ မပါေသးပါဘူး။ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္သမားေတြရဲ့ ေမတၱာကုိ ေရႊတစ္မ်ိဳးလံုး ခံယူရဖုိ႔ အသင့္ပါပဲ။ေတာ္ပါျပီ ေလ...။<br /><br />တစ္ပြဲလံုးျခံဳျပီးေျပာရရင္ ပြဲရဲ့ tempo က ျမန္မာျပည္ကပြဲေတြရဲ့ တစ္၀က္ေတာင္ မရွိပါဘူး။ကုိယ္ေတြရဲ့ ရင္ခုန္ႏႈန္းက တစ္၀က္ထိေလ်ာ့က်သြားတာမ်ိဳးလဲ ျဖစ္တန္ေကာင္းပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-6904456493535919064?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-65076730820435836902010-12-13T15:15:00.004+08:002010-12-13T15:42:12.471+08:002010-12-13T15:42:12.471+08:00<div style="text-align: justify;">ကုိယ့္အေၾကာင္းေတြခ်ည္းပဲ ေရးတဲ့ ကုိယ္ရည္ေသြးတီးလံုးမ်ား ျဖစ္ေနမလားပဲ။ ဒါေပမယ့္.. အေညာင္းမိေန ရွာတဲ့ ခံစားမႈေတြကုိ ခုလုိေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေလးေတြးျပီး၊ဒီလုိနည္းနဲ႔ ေဖ်ာ့ေလွ်ာ့ပါရေစ..။<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းက ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေတြေပါ့..။ငယ္ငယ္တုန္းက ဆုိေပမယ့္ ကေလးဘ၀ကုိမွ ဆုိလုိခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ဒီေန႔မဟုတ္ရင္ မေန႔ကဆုိရင္ပဲငယ္ငယ္တုန္းကလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတာေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။<br /><br />တခ်ိဳ႕မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိ ငယ္ငယ္ေလးထဲက "ငါၾကီးလာရင္ ဘာျဖစ္ရမယ္။ ငါ ကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘာျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ။ခုေတာ့ ဘာျဖစ္လာတယ္" စသျဖင့္ အဲ့လုိမ်ိဳးေလးေတြ ရွိၾကတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခုိင္မာျပတ္သားတယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ရမလားပဲ။ အဲ့လုိလူေတြကုိ အားက်မိတယ္။ ကုိယ့္မွာေတာ့ အဲ့လုိေတြ မရွိခဲ့ဘူး။ အလ်င္းသင့္သလုိ ေနထုိင္၊ၾကီးျပင္း၊ရွင္သန္၊ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။<br /><br />အေမရွိတဲ့ျမိဳ႕ေလးမွာတုန္းက ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ စာအုပ္ဆုိင္ပုိင္ရွင္ တစ္ေယာက္ေပါ့။ စာအုပ္ဆုိင္ပုိင္ရွင္ ဆုိေပမယ့္ ဖတ္စရာစာအုပ္ေတြပဲ ငွားတဲ့၊ေရာင္းတဲ့ဆုိင္လား ဆုိေတာ့ အဲ့လုိလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ စာအုပ္ခ်ဳပ္၊ ေကာ္ပီကူး၊ဖိတ္စာရုိက္ စတဲ့ စာစီစာရုိက္အလုပ္ေတြပါ တြဲလုပ္ခ်င္ေသးတာ။ေစ်းေရာင္း၊ေစ်း၀ယ္ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ အေမက သူနဲ႔သိပ္မရင္းႏွီးတဲ့အလုပ္ ဆုိေပမယ့္ အဲ့ဒီကေလးဘ၀တုန္းကတည္းက အားေပးရွာပါတယ္။ လုပ္ခ်င္ရင္ သူလုပ္ေပးပါမယ္ ေပါ့။ေက်ာင္းျပီးျပီးခ်င္း အလုပ္ေတြဆက္တုိက္လုပ္ျဖစ္ျပီး ၂ ႏွစ္ ေလာက္ၾကာေတာ့ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနတုန္း၊ စာေတြအစက ျပန္သင္ေနတုန္းက အေမက အဲ့ဒီစိတ္ကူးေလးကုိ<br />သတိတရ အစေဖာ္ေပးရွာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာက်ေတာ့ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာက စာအုပ္ဆုိင္ပုိင္ရွင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။<br /><br />နတ္ေမာက္မွာအလုပ္သြားလုပ္ေနတုန္းက အလုပ္အတူတြဲလုပ္ရတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာ အကုိတစ္ေယာက္နဲ႔ ၾကံဳတဲ့ အခါ ျဖစ္ခ်င္တာေတြက ေျပာင္းသြားခဲ့ျပန္ပါတယ္။တကယ္တမ္း ကုိယ္လုပ္ရမယ့္အလုပ္က လူေတြ ေရွ႕ရပ္၊ ဟုိဟုိဒီဒီေျပာ... ေပါ့။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါေတြထက္ ပုိျပီး စိတ္၀င္စားတာက အဲ့ဒီအကုိၾကီးနဲ႔လုိက္ျပီး ေရခ်ိန္တုိင္းတာ၊ ပဋက္ရုိက္၊ေျမတုိင္း ..အဲ့လုိ အလုပ္ေတြ။Rain water collecting tank လုိ႔ေခၚတဲ့ ပံုသ႑န္၀ုိင္း၀ုိင္းနဲ႔ေရေလွာင္ကန္ေတြ ေဆာက္တဲ့ေနရာေတြမွာပါ..။ ကုိယ့္တာ၀န္ကုိ ကုိယ္ျမန္ျမန္ျပီးေအာင္ လုပ္၊ ျပီးတာနဲ႔သူနဲ႔သာ လုိက္ကူညီေနမိတာပဲ။ အင္ဂ်င္နီယာရယ္လုိ႔ မယ္မယ္ရရျဖစ္ခ်င္တာမဟုတ္ေပမယ့္ အဲ့ဒီအလုပ္ေတြကုိ လုပ္ခ်င္တာပါ။သူ႔လုိမ်ိဳး အေဆာက္အဦတစ္ခုကုိ ကုိယ္တုိင္စိတ္ကူး၊ကုိယ္တုိင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္၊ ျဖစ္လာသမွ် ေနာက္ဆက္တြဲျပႆနာေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ေခါင္းခံေျဖရွင္း၊အဲ့လုိမ်ိဳးဘ၀ ေလးလဲ ရခ်င္ခဲ့ဖူးတာပဲ။<br /><br />ျမန္မာျပည္မွာဆုိ မၾကာခဏဆုိသလုိ ခရီးထြက္ျဖစ္ပါတယ္။ရန္ကုန္ကေန ကုိယ့္အိမ္ကုိယ္ျပန္တာလဲ ခရီး ထြက္တာပါပဲ။ ေနာက္ အတူေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ မြန္ျပည္နယ္ကုိလဲ မၾကာခဏ လုိက္လည္ျဖစ္ပါတယ္။ နတ္ေမာက္-ရန္ကုန္ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္လုပ္တာကလဲ အေခါက္ေပါင္းမနည္းပါဘူး။ အဲ့ဒီလုိ ခရီးေတြသြားတုိင္း<br />ဟုိက္ေ၀းကားေမာင္းဆရာ ျဖစ္ခ်င္မိတယ္။ လူစီးကားမဟုတ္။ ကုန္တင္ကားေတြ ေမာင္းခ်င္တာပါ။ ဟုိက္ေ၀းကား အေတာ္မ်ားမ်ားက ကားအေကာင္းေတြမ်ားသလုိ၊မီးေရာင္လွလွေတြလဲ ဆင္ထားၾကေတာ့.. ကားေတြဟာ တစ္စီးကုိ တစ္စီးေစာင့္ျပီးမွ ေမာင္းၾကတဲ့အခါ ကားရဲ့ဦးေခါင္းပုိင္းမွာရွိတဲ့ ျမတ္စြာဘုရား ပံုေတာ္ေလးေတြက အစီအရီ...နဲ႔။အင္မတန္မွ ၾကည့္လုိ႔အဆင္ေျပပါတယ္။ ကားရဲ့ ဘယ္ညာ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာ အလွဆင္ထားတဲ့မီးေတြက်ေတာ့ သူတုိ႔ဘာနဲ႔လုပ္သလဲ ေသခ်ာမသိေပမယ့္ အဲ့ဒီ မီးခြက္ေလးေတြဟာ ရန္ကုန္က တခ်ိဳ႕လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ေတြက အၾကမ္းခြက္ေလးေတြနဲ႔ အင္မတန္ တူပါတယ္။ အမွတ္တမဲ့ဆုိရင္ အၾကမ္းခြက္ေလးေတြကုိ ေဆးေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးသုတ္ျပီး တပ္ထားသလားေတာင္ ထင္ရပါတယ္။ မီးေရာင္စံုနဲ႔ အဲ့လုိဟုိင္းေ၀းကားၾကီးေတြကုိ စိတ္ကူးနဲ႔ ေမာင္းၾကည့္ဖူးရဲ့..။<br /><br />အခုေလာေလာဆယ္၊ မေန႔က သုိ႔မဟုတ္ ဒီေန႔မနက္ကအထိျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေတာ့ လူနဲ႔သူနဲ႔တူတဲ့အစုိးရတစ္ခုရဲ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ေနမိတယ္။ စာပုိ႔သမားေလးတစ္ဦးအျဖစ္ ဘ၀ကုိ ရပ္တည္ခ်င္မိတယ္။ အစုိးရက ေပးထားမယ့္ စက္ဘီးေလးရဲ့ ေရွ႕ျခင္းထဲမွာ စာေတြထည့္၊ အိတ္ကေလးတစ္လံုးလြယ္ျပီး ကုိယ္တာ၀န္က်တဲ့ ရပ္ကြက္၊ေက်းရြာအႏွံ႔ စာေလးေတြ လုိက္ျပီးေ၀ငွရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလိုက္မလဲ။ စာေမွ်ာ္ေနတဲ့လူေတြဆုိတာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကုိယ့္နာမည္နဲ႔လိပ္စာတပ္ထားတဲ့ စာေလးေတြရတဲ့အခါ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီလုိသာဆုိ.. ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အက်ိဳးရွိမယ့္ အလုပ္ေပါ့..။<br /><br />ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေတာ္သင့္ျပီ ထင္ပါရဲ့ေလ။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြသာ စိတ္ရွိတဲ့အတုိင္း ေရးရရင္ ဖတ္သူေတြ မ်က္စိေညာင္းမွာ စုိးမိပါရဲ့...။ စကားမစပ္တာကုိ စပ္ျပီးေျပာရရင္ အကုိအမေတြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဖူးတာေတြအေၾကာင္း သိခ်င္မိပါတယ္။ ေျပာျပၾကပါဦး..။<br /><br />၁။ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္မ်ိဳး<br />၂။ ဦးလင္းဒီပ<br />၃။ ေဒၚဂ်ဴနီယာ<br />၄။ နံရုိးေလးဖု ေနတဲ့ ညီမေလး ညီညီ<br /><br />(ကုိယ္တပ္ခ်င္တဲ့ ေခါင္းစဥ္တပ္ၾကပါ။မယ္ရာက ထံုးစံအတုိင္း ေခါင္းစဥ္ေပးညံ့ေတာ့ အဲ့ဒီေခါင္းစဥ္အတုိင္း ေရးေပးေစခ်င္တယ္ မဟုတ္ရ.. း) )<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-6507673082043583690?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-34630568771761115072010-10-26T13:50:00.007+08:002010-10-26T15:31:05.775+08:002010-10-26T15:31:05.775+08:00<div style="text-align: justify;">ထန္းလက္ကုလားထုိင္ေလးေပၚမွာ ေသခ်ာက်နစြာ၊ေျခေထာက္ကုိ ဟန္ပါပါခ်ိတ္ကာထုိင္ျပီး လြန္ခဲ့တဲ့တစ္လ ေလာက္ဆီက အျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ သူ ျပန္စဥ္းစားေနမိသည္။<br /><br />+++++++<br /><br />သူသည္ အရင္ကအိမ္ကုိ ခင္တြယ္တတ္သူ မဟုတ္ေသာ္လည္း ယခုေတာ့ အိမ္ကုိခင္တြယ္တတ္ေနျပီ ျဖစ္သည္။ အိမ္ဆုိတာထက္ သူေနထုိင္ရာ.. ဒီအခန္း က်ဥ္းက်ဥ္း၊ေမွာင္ေမွာင္ေလးကုိ သေဘာက်ေနမိျပီ ျဖစ္သည္။<br /><br />အခန္းက ၁၀ ေပ ပတ္လည္ အက်ယ္အ၀န္းရွိသည္။ အခန္းနံရံမ်ားသည္ ထူထည္းလြန္းသည္။ အျပင္မွာ စစ္ျဖစ္ ေနရင္ေတာင္ အထဲကမၾကားႏုိင္ဘူးဟု သူညႊန္းခ်င္ပါသည္။ နံရံမ်ားထူထည္းေသာ္လည္ အခန္း၏ေဒါင့္မ်ားတြင္ အက္ကြဲေၾကာင္းမ်ားရွိပါသည္။တခါတရံ မနက္ခင္းမ်ားတြင္ အဲ့ဒီအက္ကြဲေၾကာင္းေတြထဲမွ ကင္းျမီးေကာက္ ျမီးေကာင္ေပါက္ၾကီးမ်ား ထြက္ခ်လာတတ္သည္။ထုိ႔အျပင္ အိမ္ေျမွာင္လည္း အလြန္ေပါမ်ားေသာ အခန္းျဖစ္ သည္။ ပင့္ကူ၊အိမ္ေျမွာင္၊ကင္းျမီးေကာက္၊တခါတရံ ေျမြေပါက္စေလးမ်ား ၀င္၀င္လာတတ္ေသးသည္။ သူတုိ႔လဲ အေမွာင္ကုိ ႏွစ္သက္ၾကပံု ရပါသည္။ သူသည္လဲ အလင္းကုိ လံုေလာက္စြာ မရႏုိင္ေသးသေရြ႕ ေမွာင္ေနရတာ ကုိသာ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးခ်င္သူ ျဖစ္သည္။<br /><br />ျမိဳ့ၾကီးျပၾကီးမွာတုန္းကလုိ တစ္ကမၻာလံုးနဲ႔ဆက္သြယ္ရန္ ကြန္ျပဴတာ၊အင္တာနက္ ဆက္သြယ္ေရး နဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီး.. စသည့္ လုိအပ္ခ်က္မ်ားနဲ႔ ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနႏုိင္ပါသည္။ တစ္ကမၻာလံုးအေၾကာင္းကုိသိဖုိ႔ရာ.. တကယ့္ လက္ေတြ႔မွာ အဲ့ဒါေတြ သိပ္မလုိအပ္လွပါ။ နယ္ရွင္နယ္ဓာတ္ခဲအၾကီး ၂ လံုးႏွင့္ အသံေအာင္ေသာ ေရဒီယုိ တစ္လံုးရွိပါက တစ္ကမၻာလံုးအေၾကာင္းသာမက ကုိယ့္ႏုိင္ငံအေၾကာင္းကုိ ကုိယ့္ဘာသာစကားႏွင့္ကုိယ္ ေသခ်ာ က်နစြာ နားေထာင္ႏုိင္ပါသည္။ ဓာတ္ခဲ ၂ လံုးကုိ ၁ လေလာက္ျဖင့္ သံုးစြဲႏုိင္ပါသည္။<br /><br />ယခုထုိင္ေနတဲ့ ထန္းလက္ကုလားထုိင္ေလးကုိ ကန္ျပားရြာမွ ၀ယ္လာခဲ့သည္။ပူျပင္းေသာ အညာေႏြကုိ အံတုရန္ အလြန္အဆင္ေျပသည္။ခံုးခံုးခုခု ထန္းလက္ေလးေတြက တစ္ပတ္လံုးေညာင္းညာ ကုိက္ခဲမႈကုိ အသင့္အတင့္ ေျပေလ်ာ့ေစပါသည္။<br /><br />လက္ထဲမွ စီးကရက္ကုိ အားပါးတရ ဖြာရႈိက္လုိက္မိပါသည္။ အနည္းငယ္ခါးသက္သက္ျဖစ္ ေနသည္။ သူေသာက္ ေနက် စီးကရက္အမ်ိဳးအစားနဲ႔ မတူပါ။ သူေသာက္ေနက်စီးကရက္မွာ အရင္ဆံုး ပူေသာအရသာကုိ ေပးပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ ေအးျမပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ ခံတြင္းထဲမွာ ခ်ိဳခ်ိဳခါးခါးအရသာကုိ က်န္ခဲ့ေစပါသည္။ ဒီျမိဳ႕ေလးမွာ ထုိစီးကရက္အမ်ိဳးအစား မရႏုိင္သည့္အတြက္ ယခုလုိ ဖင္စည္ခံအနီေရာင္ရွိေသာ စီးကရက္ႏွင့္သာ သူ႔ခ်ဥ္ျခင္း အား ေျပေပ်ာက္ေစရပါသည္။<br /><br />စီးကရက္ေကာင္းေကာင္းမရွိေပမယ့္ လက္ဘက္ရည္ေကာင္းေကာင္းေတာ့ ရရွိႏုိင္ပါသည္။ ထုိ႔ထက္ပုိျပီး သူ႔အတြက္ ကံေကာင္းေစတာက ထုိလက္ဘက္ရည္ ေကာင္းေကာင္းရေသာ ဆုိင္မွာ သူေနထုိင္ရာအခန္း က်ဥ္းက်ဥ္း၊ ေမွာင္ေမွာင္ေလးရဲ့ အေရွ႕တည့္တည့္မွာ ရွိသည္။ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ နာမည္မွာ စတူဒီယုိေခတ္ဦး အဆုိေတာ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ နာမည္ျဖစ္သည္။ ဆုိင္ပုိင္ရွင္စံုတြဲမွာ သီခ်င္း၀ါသနာၾကီးသူခ်င္း သံေယာဇဥ္ၾကိဳး ျငိခဲ့ၾကသူေတြ ျဖစ္သည္။ တစ္မိသားစုလံုး ထုိစဥ္ကသူၾကိဳက္ခဲ့ဖူးေသာ ေဘာလံုးအသင္းကုိသာ ရူးသြပ္စြာ အားေပးၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေဘာလံုးပြဲရွိေသာညမ်ားတြင္ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာ ထုိင္ခံုမရ၊စားပြဲမရ ျဖစ္မွာ မပူပင္ရပါ။ အေရာင္တူသူခ်င္း ရန္မျဖစ္ဘဲ ေဖးမၾကင္နာမႈထားတတ္ၾကသူေတြ ျဖစ္သည္။<br /><br />အဲ့ဒီျမိဳ႕ေလးမွာ ထူးျခားေသာ အရူးသံုးေယာက္ရွိသည္။ "အရူးေတြဆုိတာ ဥာဏ္ရည္ျမင့္မား လုိ႔ အရူးျဖစ္တာ" လုိ႔ သူေျပာတဲ့အခါ သူ႔အလုပ္မွ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ားေရာ သူ႔မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ကပါ သူ႔ကုိရယ္ေမာတာ ခံရဖူးပါသည္။ အဲ့ဒီလူေတြကုိ ဆက္လက္ရွင္းမျပလုိေတာ့သည့္အတြက္ သူတုိ႔ကြယ္ရာမွာ သူတုိ႔ကုိ ရယ္ေမာခဲ့ပါသည္။<br /><br />++++++<br /><br />လြန္ခဲ့ေသာ တစ္လခန္႔ဆီက.. အဲ့ဒီျမိဳ႕ကုိ သူေရာက္တာ ၂ ရက္ရွိျပီျဖစ္သည္။ ေနစရာေနရာရွာလုိ႔မရေသး။ စုိးရိမ္ ပူပန္မႈ အလ်င္းမွ်မရွိဘဲ ေနစရာရွာမရလ်င္ ရန္ကုန္ျပန္ရံုပဲ ဟုသူေတြးခဲ့ဖူးပါသည္။...။<br />ယခုေတာ့ သူ ေနစရာလဲရ၊ နားေထာင္စရာလဲရွိ၊စားစရာၾကြယ္၀သည့္အျပင္ သူႏွစ္သက္တဲ့ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္း၊ ေမွာင္ေမွာင္ေလးရွိသည့္ ဒီျမိဳ႕ေလးကုိ ခြဲခြာဖုိ႔အေရးက သူ႔ကုိ အေတြးမ်ားေစျပီ ျဖစ္သည္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-3463056877176111507?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-17066081421928016952010-10-25T12:36:00.006+08:002010-10-25T13:41:01.233+08:002010-10-25T13:41:01.233+08:00<div style="text-align: justify;">လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ကရုိက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုထဲကလူက ကုိယ္မဟုတ္တဲ့ သူစိမ္းတေယာက္ပါ။...။<br /><br />ကုန္ခဲ့တဲ့တႏွစ္လံုး အေရြ႕ေတြမ်ားတယ္။လူ၊ေနထုိင္ရွင္သန္ရာ၀န္းက်င္၊ႏွလံုးသားခံစားမႈ။ျပီးေတာ့ အဓိပၸါယ္ရွိ လာတယ္။အေရာင္ပုိစံုလာတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကုိ ျပန္ၾကည့္ေနရသလုိ။<br /><br />ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းက ရွည္လ်ားမေယာင္နဲ႔ တုိေတာင္းလြန္းလွတယ္။လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ ေတြ၊ ဘ၀ေနထုိင္မႈပံုစံ..စတာေတြ ကုိယ့္ဆႏၵရွိသေလာက္ မလုပ္ႏုိင္ေသး၊မေနႏုိင္ေသးဘူး။<br />အသက္ ၂၁ ကေန ၂၃ ႏွစ္အထိမွာ ကုသုိလ္လဲရ ၀မ္းလဲ၀ ...လုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ပုိင္း ကုိယ့္အတြက္သာ ရွာေဖြစုေဆာင္းေနခဲ့မိ။<br /><br />တေန႔ထက္တေန႔ တုိးလုိ႔သာ လာတာေတြက အတၱမ်ား။<br />လူ႔အသုိင္းအ၀ုိင္းနဲ႔ အဆင္ေျပ၊ဆီေလ်ာ္ေအာင္ တည့္မတ္ေနထုိင္ရင္းက အနီးအနားမွာရွိတဲ့ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့၊ ကုိယ့္ကုိ ခ်စ္တဲ့လူေတြ အေပၚမွာ.. မသိမသာ ဒါမွမဟုတ္လဲ သိသိသာသာ.. ဆုိး ဆုိးလာေနမိတယ္။ ဆုိးရြားစြာ ျပဳမူေနထုိင္ လာမိတယ္။ဒီအက်င့္က မေကာင္းဘူးဆုိတာ သိသိၾကီးနဲ႔ တည့္မတ္မရႏုိင္ေသးဘူး။<br /><br />"မေအာင္ျမင္တဲ့ ေဘာလံုးအသင္းဟာ ငါ့မိသားစုပဲ...<br />မဝင္တဲ့ ဂိုးေတြကုိ...ငါသြင္းခဲ့တာ "<br />(စိုင္းဝင္းျမင့္)..<br />မိသားစုအေၾကာင္းေတြးရင္ ဒီကဗ်ာေလးပဲ ေျပးေျပးသတိရမိတယ္။...။<br />ကုိယ္က စေကးလ္ေကာင္းတဲ့ ေဘာလံုးသမားမျဖစ္ခဲ့တာလား၊ဒါမွမဟုတ္ စေကးလ္ေတာ့ ေကာင္းပါရဲ့ သက္လံု မေကာင္းခဲ့တာလား။...။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ မိသားစုနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဂုိးေတြ ၀င္ေအာင္မသြင္းႏုိင္ေသးဘူး။<br /><br />"ေျပာင္းလဲျခင္းတရားကုိ စုိးရိမ္ေနသူေလး" လုိ႔ သီခ်င္းပဲ တုိးတုိးေလးညည္းမိတယ္။<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ဒီေန႔မွာ ဒီေလာက္ေလးေတာ့ ေတြးႏုိင္ေသးတဲ့အတြက္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ ေက်နပ္ရမလုိ..။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မွတ္ခ်က္။ ။ ဖဘမွာေရာ ဘေလာ့မွာပါ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေပးသူမ်ားအားလံုးကုိ ေက်းဇူး။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-1706608142192801695?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-4394926135125736452010-10-22T14:53:00.001+08:002010-10-22T14:57:36.415+08:002010-10-22T14:57:36.415+08:00<div style="text-align: justify;">ေရာက္ေနတဲ့ အရပ္ေဒသမွာေတာ့ တျခားတေနရာဆီက မီးခုိးမႈိင္းလံုးေတြေၾကာင့္ ေနကုန္ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးျဖစ္ေနခဲ့ တာ ဒီေန႔နဲ႔ပါဆုိ သံုးရက္ရွိခဲ့ျပီ။မေန႔တုန္းက မုိးေတြတအားရြာေနခဲ့ျပီး ဒီေန႔ေတာ့ ေနအလင္းေရာင္ျမင္ရတယ္။<br /><br />ေမြးရပ္ေျမဆီက မုန္တုိင္းသတင္းေတြဖတ္ရ၊ၾကားရတယ္။ စုိးရိမ္မိတယ္ဆုိတာထက္ မည္ေရြ႕မည္မွ် မစြမ္းသာ။ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ကုိ ေမြးရာပါယဥ္းပါးခဲ့သူေတြအတြက္ ကုိယ္ေတြလုိ ကမၻာ့ကြန္ယက္ေပၚတက္ျပီး ရွာေဖြဖတ္မွ သူတုိ႔သိမွာမဟုတ္ဘူး။ ေကာင္းကင္ေမာ့ၾကည့္ျပီး၊သုိ႔မဟုတ္ အိမ္ေရွ႕အုန္းပင္က ငွက္သုိက္ေလး ေတြ အေျခအေနၾကည့္ျပီး၊ဒါမွမဟုတ္လဲ မုိးဦးက်တုန္းထဲက သရက္ပင္က သရက္ပြင့္ေတြ၊သရက္ကင္းေတြ ဖူးငုံပြင့္တဲ့ အဆင့္ဆင့္ကုိ ၾကည့္ျပီး သူတုိ႔က သိႏွင့္ျပီးသားျဖစ္မွာပါ..။<br /><br />ကုိယ္ကသာ ဒီကေန ေတြးပူေနတာ။ ေတြးပူေနျပီး တယ္လီဖုန္းေလးတခ်က္ေတာင္ ဆက္လားဆုိေတာ့လဲ မဆက္ျဖစ္ပါဘူး။ သူတုိ႔သိျပီးသားမုိ႔ ထူးျပီး မေျပာေနခ်င္ေတာ့။ေနာက္ျပီးေတာ့ ဒီေန႔မွာမုိ႔ ပုိလုိ႔ပင္မဆက္ခ်င္ ျဖစ္ေနမိတာပါ။ ဒီေန႔မွာမုိ႔ သူတုိ႔ဆီမွာ မုိးမရြာဖုိ႔ဆုေတာင္းေပးေနမိပါတယ္။မုိးဖ်က္လုိ႔ သူတုိ႔ပြဲေတာ္ၾကီး မပ်က္စီးပါေစနဲ႔ လုိ႔.. ။<br /><br />+++++++<br /><br />ဒီအခ်ိန္ဆုိ သူတုိ႔ ေပ်ာ္ၾကေလျပီေပါ့ေလ..။တအိမ္နဲ႔ တအိမ္...ေအာ္ဟစ္ေမးၾကလုိ႔...။<br />"နင္တုိ႔က ဘာမုန္႔လဲ.."<br />"ေအး ငါတုိ႔အိမ္ကေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါး.."<br />"ဟုတ္တယ္။ မြေဌး တုိ႔အိမ္က သာကူ တဲ့..."<br />အဲ့လုိအသံေတြ ညံစီေနမွာေပါ့...။<br /><br />"သူတုိ႔အိမ္က ဘယ္ႏွစ္မဲ ယူတာလဲ.."<br />"အုိးေအ... ဒီေလာက္ခ်မ္းသာျပီး ငါးမဲ ထဲယူရသလား..."... "ကုတ္ကုိ ကုတ္ကပ္တာေအ့..."<br /><br />အသံမ်ား နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္လုိ႔ေနတယ္..။ ဒါက အမ်ိဳးသမီးေတြဆီက အသံေပါ့။<br /><br />အမ်ိဳးသားငယ္ေတြဆီက အသံမ်ားက်ေတာ့....<br /><br /> "ေအးသာေရ...ေအးသာေရ...ေကာက္ရုိးပံုေဟ့... " လုိ႔ အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္တဲ့သူက လုပ္..။<br /> အဲ့ဒီသီခ်င္းကုိ ဟသၤာတထြန္းရင္ ဆုိထားတာ။ သီတင္းကၽြတ္ရင္ ကုိယ္တုိ႔ရြာမွာ ဖြင့္ေနက် သီခ်င္းေပါ့...။<br /> "၀ါကၽြတ္ျပီ..ခ်စ္ရယ္ သက္ရယ္.. သီတင္းကၽြတ္ခဲ့ျပီကြယ္..သီတင္းကၽြတ္ခဲ့ျပီကြယ္...ေအာ္ အခ်စ္..."<br /> "မီးပံုးေလးေတြ ကုိယ္စီကုိယ္ငွာ ထြန္းၾကမယ္ကြယ္...ကုိယ့္ရဲ့အခ်စ္က ဆရာမရွိပါကြယ္..၀ါကၽြတ္ခ်စ္သူ တေယာက္ထဲ အခ်စ္ရယ္...ေမာင့္ငယ္ကၽြမ္း..ေဆြ..." စသျဖင့္... တီးတုိး ပုိးပန္း....။<br /><br /> "ေလေျပမလႈပ္ပါဘဲ ခန္းစီးေရႊ၀ါ သူလာလႈပ္ပါလုိ႔..မင္း ကၽြႏု္ပ္ကုိေလွာင္သလား အခ်စ္ရယ္...ငုတ္တုတ္မုိးလင္း လုိ႔..ေစာင့္ေနသူ..က်ဳပ္အား..ပ်က္ရယ္ျပဳသလား.." လုိ႔ စိမ္းကားေလသူ မမမ်ားကုိ..ေစာင္းလုိ႔ ခ်ိတ္လုိ႔...။<br /><br />အုိး...ၾကည့္စမ္းပါဦး..။ဒီသီခ်င္းေတြအေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ကုိယ္ခုထိမွတ္မိေနတုန္းပါလား..။ဟုတ္ပါရဲ့ေလ..။ကုိယ္ မွတ္မိေနခဲ့တာ သီခ်င္းေလးေတြခ်ည္းပဲမွ မဟုတ္တာ...။<br /><br />+++++++<br /><br />ကေလးေတြ...သူတုိ႔ေလးေတြ မပါရင္ ဒီသတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ၾကီးက ဘယ္လုိမွ မစည္ကား၊မသုိက္ျမိဳက္ ႏုိင္ပါဘူး။နိဗၺာန္ေစ်းပြဲေတာ္ကုိ အေသအခ်ာပါ၀င္ဆင္ႏႊဲမယ့္ ပရိတ္သတ္ေလးမ်ားေပါ့။<br /><br />ေန႔လည္ေန႔ခင္းထဲက လူၾကီးေတြေျပာေန၊ဆုိေနၾကတဲ့ စကားေတြထဲကေန ဘယ္သူ႔အိမ္က ဘယ္မုန္႔ နဲ႔ နိဗၺာန္ေစ်းလွဴမယ္ ဆုိတာ ၾကိဳတင္သတင္းရျပီးသား။ ညေနေရာက္လုိ႔ မဲတုိးတဲ့အခါ အဲ့ဒီအိမ္ေတြရဲ့ မဲနာပါတ္ေတြ ရပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရတာ ဘုရားစာေတြလဲ အေရွ႕ေရာက္၊အေနာက္ေရာက္နဲ႔။<br /><br />++++++<br /><br />တခုေသာ သီတင္းကၽြတ္ရာသီ..။အဲ့သည္ေန႔တုန္းက တေန႔လံုးမုိးေတြသည္းသည္းမဲမဲ ရြာေနခဲ့ျပီးမွ သူတုိ႔ေတြ မဲတုိးခါနီးမွ မုိးက စဲေပးထားသေယာင္..။<br />ေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိျဖစ္မလာတတ္တာ ဘ၀ၾကီးတခုလံုးနဲ႔ခ်ီမွ မဟုတ္ပါဘူး။သီတင္းကၽြတ္လဆန္း ၁၄ ရက္ ည၊ ေတာရြာေလးတရြာရဲ့ နိဗၺာန္ေစ်းပြဲမွာကုိ ရွိခဲ့ဖူးတတ္တာရယ္။<br /><br />တေနလံုး အေမွ်ာ္ၾကီးေမွ်ာ္ခဲ့သမွ် ညေရာက္လုိ႔ မဲတုိးၾကတဲ့အခါ.. အသံခ်ဲ႕စက္သံ ဆူဆူညံညံၾကားမွာ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ကေလးေတြ၊ကေလးမက၊လူၾကီးမက်ေတြ... အစုလုိက္အျပံဳလုိက္၊ဆဲလုိ႔ဆုိလုိ႔၊ရန္ေတြျဖစ္လား ျဖစ္လုိ႔...။အပင္ပန္းခံျပီး ရလာေတာ့ မဲလိပ္ေလး ႏွစ္ခု။<br /><br />၁ မုိင္ မရွိတရွိရွည္လ်ားတဲ့ ရြာေလးတေလွ်ာက္ ေတာင္ဘက္ေျပးလုိက္ ေျမာက္ဘက္ ေျပးလုိက္နဲ႔..။ေနာက္ဆံုး ရလာေတာ့ ထန္းလ်က္ယုိေလး ၂ ျပား...။အဲ့လုိေလးေတြလဲ ရွိတာေပါ့။ ညအေမွာင္ၾကီးစုိးလာတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္တဲ့အထိ အပင္ပန္းခံရွာေဖြခဲ့ေပမယ့္ တစ္မဲ ပဲရွာလုိ႔ရေသးတယ္။ သူမ်ားတကာေတြ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ထုပ္ေတြ၊ မုန္႔ဟင္းခါးအထုပ္ေတြ သယ္သြားတဲ့အခ်ိန္... သူက သူတုိ႔ထန္းလ်က္ယုိေလးေတြကုိ ေဘာင္းဘီသားေရၾကိဳးၾကားထဲ မသိမသာေလး လိပ္ထည့္လုိ႔...။ သီတင္းကၽြတ္ညရဲ့ လမင္းၾကီးကေတာ့ သူ႔ကုိ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔သာ ငံု႔ၾကည့္ေနခဲ့တာ။<br /><br />အေမက ျပန္လာခဲ့ဖုိ႔ ေအာ္ေခၚေနျပီမုိ႔..လက္ထဲက လက္က်န္မဲလိပ္ေလးတခုကုိ ရွပ္အက်ၤီအိတ္ေလးထဲ ထုိးထည့္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီမဲလိပ္နာပါတ္ရွိတဲ့ အိမ္ကုိ ဒီညအျပီးရွာရမွာ။ရွာျပီး ဘာမုန္႔ရရ အရယူရမွာ။ မနက္ဖန္ဆုိ ဒီမဲလိပ္က ဘာမွသံုးလုိ႔မရေတာ့ဘူး။ဘယ္ေနရာမွာမွ မုန္႔နဲ႔လဲစားလုိ႔ မရႏုိင္ေတာ့တဲ့ စကၠဴရြက္ တစ္ရြက္ ျဖစ္သြားေတာ့မွာ။အေမ ကလဲ ခက္ပါ့...။<br /><br />ေျခေထာက္မွာ တြယ္ကပ္ေနတဲ့ ကၽြတ္ေတြကုိ ေျခေဆးရင္း ခြာခ်ေနမိတယ္။ သူတုိ႔ေတြ ေသြးစုပ္သြားခဲ့တဲ့ေနရာ ေတြက နာေနေပမယ့္ နာဖုိ႔ သတိမရ..ဘာကုိ ၀မ္းနည္းမွန္းမသိ။ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ထုပ္ေတြ၊မုန္႔ဟင္းခါးထုပ္ေတြ၊ သာကူထုပ္ေလးေတြ... အဲ့ဒါေတြမ်ား လုိခ်င္လုိ႔လား။ ဒီလုိလဲ မဟုတ္ဘူး။ကုိယ္တုိ႔အိမ္မွာက ႏွစ္တုိင္း မုန္႔ဟင္းခါး လုပ္တာပဲ...။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိပါဘူးကြယ္..။အုိး... ေၾကေၾကကြဲကြဲ ရွိလုိက္တာ။....။<br /><br />++++++<br /><br />"ဘုရားထဲ ဆီမီးသြားထြန္းၾကရေအာင္ သမီး " လုိ႔ အေမေခၚေတာ့...စိတ္က သိပ္မပါခ်င္..။<br />အေႏြးထည္ေလးတစ္ထည္ ေကာက္ယူလုိက္ျပီး အေမ့ေနာက္က လုိက္လာမိတယ္။ကုိယ့္လက္ကုိ ခပ္ေႏြးေႏြး အရာတခု လာထိတယ္။ ျပီးေတာ့ အိခနဲ...။ ရခုိင္မုန္႔တီ အထုပ္ေလးတစ္ထုပ္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့... ခ်ာကနဲ ထြက္ေျပးသြားတဲ့ သူ...။ ၾကည့္ဦး ...ဒီေလာက္ရႊံ႕ေတြဗြက္ေတြထဲမွာ ပုဆုိးေျခမူးထုိး နဲ႔....။<br /><br />+++++++<br /><br />အျပင္မွာ မုိးေတြသည္းလုိ႔ေနျပီ...။ နံေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ရွင္ျငိမ္ေနလုိ႔ မုိးရြာတာလုိ႔ ေျပာသည္။ ကုိယ္ သူ႔ကုိ ျပန္ျပီးျပံဳးျပလုိက္မိသလား...။ ကုိယ္ျပံဳးျပလုိက္တာ သူငယ္ခ်င္းမ ကုိမွဟုတ္ရဲ့လား...။<br /><br />ျပံဳးမိေနတုန္းအခုိက္မွာ ကုိယ့္ႏွလံုးေသြးေတြ ေႏြးလာတယ္။အတိတ္တုိ႔က ကုိယ့္ကုိ ေျခာက္လွန္႔ဆဲ၊ႏွလံုးသား ထဲမွာ ေနရာယူလုိ႔ေကာင္းဆဲ...။ ဒီတေခါက္ျပန္ရင္ေတာ့ သူ႔သမီးေလးကုိ ေပြ႕ခ်ီနမ္းရႈံ႕ပစ္လုိက္ဖုိ႔ စိတ္ကူးထားမိတယ္။<br /><br />+++++++<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-439492613512573645?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-42410943793160560352010-10-04T23:36:00.005+08:002010-10-04T23:50:16.888+08:002010-10-04T23:50:16.888+08:00မုိးလင္းမုိးခ်ဳပ္<br />စုံးစံုးျမဳပ္ကဲ့...၊<br />ေန၀င္မီးျငိမ္း ဘ၀မ်ား။<br /><br />ဆာေလာင္မႈေနာက္ လုိက္ရင္းက<br />ငတ္သည္ထက္ ငတ္လုိ႔လာ...<br />ေမတၱာမုိးေခါင္ေရရွားအရပ္<br />လက္တစ္ဖက္ ကမ္းေပးဖုိ႔ရာ<br />အရင္ဆံုး ႏွလံုးသားေလးကုိ ယပ္ခပ္ေပးၾကပါဦးစုိ႔ရဲ့..။<br /><br />ေခါင္မုိးမလံုတဲ့ အိမ္အုိၾကီးရဲ့ အမုိးကေလးေအာက္<br />ဆူးျပိဳင္းျပိဳင္းထေနတဲ့ ထေနာင္းပင္အုိေလးရဲ့ အရိပ္ေလးေအာက္...<br />တစ္ေခါက္တစ္က်င္းေတာ့ နားခုိပါရေစ..ေမေမ...။....။<br /><br />m!rror<br />4.10.2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-4241094379316056035?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-58992444672623116052010-09-24T00:21:00.005+08:002010-09-24T00:59:57.858+08:002010-09-24T00:59:57.858+08:00<div style="text-align: justify;">အခန္းအျပင္က မုိးေရစက္ေတြကုိၾကည့္ျပီး ဒီတေန႔စာကုန္လြန္ခဲ့ျပီးတဲ့နာရီေတြထဲကေန အခ်ိဳ႕နာရီေတြကုိ က်ေနာ္ ျပန္ႏႈတ္ထားခ်င္မိသလုိျဖစ္လာသည္။ မုိးေရေတြထဲမွာ က်ေနာ္စိတ္ေတြ စုိစြတ္ကုန္ေတာ့သည္။<br /><br />စိတ္ေရာလူပါ အထုိင္က်ေစဖုိ႔ဆုိ ကဗ်ာတပုဒ္ကုိ ဖတ္လုိက္ရင္ ေနသာသြားမလား။ ဒါမွမဟုတ္လဲ အက္ေဆး တပုဒ္ေပါ့။ သီခ်င္းတပုဒ္ဆုိလဲ ေနသာထုိင္သာရွိ သြားမလား။ဒါနဲ႔ ခင္ေမာင္တုိးေတြခ်ည္းပဲ နားေထာင္ေနမိ သည္။<br />"ေ၀းခဲ့ျပီ..ပန္းခရမ္းျပာေရ.... .. ေ၀းခဲ့ျပီ... ပန္းခရမ္းျပာေရ......"<br />ဟူးး.... ထြက္လာသမွ် ဘာလုိ႔မ်ား ေ၀းကြာျခင္းသီအုိရီေတြထဲက ရုန္းမထြက္ႏုိင္တဲ့သီခ်င္း ေတြျဖစ္ေနရသလဲ...။ ထုိ႔ထက္ပုိတာကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ပန္းခရမ္းျပာျဖစ္ေနရသလဲ...။<br />က်ေနာ့္မွာလဲ ဒီေန႔ေန႔လည္တုန္းက ေျခေဆာင့္ စိတ္ေကာက္ျပီး ထြက္သြားတဲ့ ခရမ္းေရာင္ပန္းကေလး တစ္ပြင့္ရွိသည္..။<br /><br /><div style="text-align: left;">+++++<br /></div><br />"က်မ မ်က္စိေရွ႕က ရွင္ထြက္သြားစမ္းပါ... " ေျပာေျပာဆုိဆုိ က်ေနာ့္ရွပ္အကၤ ်ီစကုိဆြဲျပီး<br />"လာ က်မ တံခါးလုိက္ဖြင့္ေပးမယ္ " အဲ့လုိေျပာလုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ခႏၵာကုိယ္တစ္ခုလံုးက ေဒါသေၾကာင့္ တဆတ္ဆတ္ တုန္လုိ႔ေနသည္။က်ေနာ့္လက္ေတြကုိ လက္ပုိက္ထားသလုိမ်ိဳး ခ်ဳပ္ထားရသည္။ လက္ေတြကုိ အဲ့လုိ ခ်ဳပ္ထိန္းမထားပါက က်ေနာ့္ေရွ႕က အဲ့ဒီမိန္းမကုိ တခုခု နာက်င္သြားေအာင္ လုပ္မိလိမ့္မည္ထင္ပါသည္။<br /><br />"မင္းက ႏွင္ေနမွေတာ့ ငါကဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ ထြက္မသြားစရာ မရွိဘူးဘူးကြ" လုိ႔ေျပာျပီး က်ေနာ္ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္ခဲ့ဖုိ႔ ေကာင္းသည္။ဘာလုိ႔ဆုိ ဒါက သူ႔အခန္းျဖစ္ေနသည္ေလ။ဧည့္သည္ကုိအိမ္ရွင္ကမွ ႏွင္ေနျပီပဲ။ က်ေနာ္ဘာေၾကာင့္ ထပ္ရွိေနဦးမလဲ...။<br /><br />သူ႔ပံုစံၾကည့္ရတာ က်ေနာ့္ကုိ သူ႔ဘ၀၊သူ႔စိတ္၊သူ႔ႏွလံုးသားထဲကေန ထြက္သြားေအာင္ ေမာင္းႏွင္ထုတ္ေနပံုရပါ သည္။ သူမမ်က္လံုးမ်ားက ထုိစကားမ်ားကုိေျပာေနခ်ိန္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ စိတ္ပါလက္ပါ ရွိလွသည္။<br /><br />++++++<br /><br />အျဖစ္အပ်က္မ်ားက လြန္စြာျမန္ဆန္လွသည္မုိ႔ ဘယ္အခုိက္အတန္႔မွာ ခုလုိစိတ္ပ်က္ညစ္ညဴးဖြယ္ အေျခအေနကုိ ေရာက္သြားခဲ့လဲ က်ေနာ္ စဥ္းစားလုိ႔မရပါ။<br />က်ေနာ္ခန္႔မွန္းရသေလာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ဆီကုိ ၀င္လာတဲ့တယ္လီဖုန္းတခုေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ တယ္လီဖုန္း ဆက္တဲ့ကိစၥေရာ၊ဆက္တဲ့သူပါ က်ေနာ့္အတြက္ အေရးမၾကီးလွသည္မုိ႔ ေပါ့ေပါ့တန္တန္သာ သေဘာထား လုိက္ပါသည္။ သူက ဘယ္သူ႔ဖုန္းလဲေမးေတာ့လဲ အမွန္အတုိင္းက်ေနာ္ေျဖခဲ့မိသည္။ဒီမွာက်ေနာ္ ကိစၥတုိင္းမွာ အမွန္အတုိင္းျဖစ္ေနဖုိ႔ မလုိဟု သင္ခန္းစာတခုရလုိက္ပါသည္။<br /><br />အမွန္အတုိင္းေျပာျပလုိက္ေတာ့ သူေဒါသူပုန္ထပါသည္။ သူေဒါသက ခ်က္ခ်င္းအျမင့္ဆံုးအေျခအေနကုိ ေရာက္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေဒါသဒီဂရီက ျမင့္တက္လာတာ ျဖစ္သည္။သူ ေဒါသ စထြက္ခ်ိန္မွာ စကားတခြန္းေျပာမည္။က်ေနာ္က ေျဖရွင္းမည္။ ေျပာရင္း... သူ႔အျပစ္တင္မႈေတြကုိ ေျဖရွင္းရင္း ေျဖရွင္းရင္းကေန... က်ေနာ့္စကားေတြၾကားက်ေနာ့္ဘာသာ ေလွာင္ပိတ္မိ ျပီးထြက္မရေတာ့...။ အဲ့ဒီအခါမွ သူ႔ေဒါသမီးလွ်ံမ်ားက အထြဋ္အထိပ္သုိ႔ေရာက္ကာ ဘယ္လုိမွ ျငိွမရ၊ႏႈိင္းမရေတြ ျဖစ္ကုန္ေတာ့သည္။<br /><br />++++++<br /><br />မ်က္လံုးကုိ အစြမ္းကုန္ျပဴးထုတ္ထားျပီး အသံကုိအက်ယ္ဆံုးထိ ျမွင့္တင္ထားေသာ ထုိမိန္းမကုိ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ၾကည့္ေနရင္းကပင္ သူမရဲ့ အလွကုိက်ေနာ္သတိျပဳေနမိေသာေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိသာ ေဒါသျဖစ္မိသည္။<br />ပါးလ်လ်ႏႈတ္ခမ္းေတြက ေရဓာတ္ခမ္းေျခာက္လုိ႔ အျဖဴဖတ္ေလးေတြလန္ေနေသးသည္။ က်ေနာ့္ဆီ ဖုန္းတခု၀င္လာျပီးေနာက္ သူနဲ႔က်ေနာ္ကေတာက္ကဆတ္ျဖစ္ၾကတဲ့အခ်ိန္က သူမအျပင္သြားဖုိ႔ အလွျပင္ ေနခ်ိန္မုိ႔ မိတ္ကပ္လူးလက္စ သူမမ်က္ႏွာက ၾကည္လင္လုိ႔ေနသည္။ ေခါင္းေလွ်ာ္ထားတဲ့ဆံပင္ေတြက စုိေနတုန္းေပမယ့္ ငယ္ထိပ္နားတ၀ုိက္က ဆံပင္ေတြေတာ့ ေျခာက္ေနျပီ။<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ငါးမိနစ္ေလာက္တုန္းက "ေမာင္..က်မဆံပင္ေတြကုိ စက္ဆြဲေပးဦးေနာ္" လုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ ေျပာခဲ့တာ သူမမွ ဟုတ္ပါေလစ လုိ႔ က်ေနာ္ ကပ်ာကယာေတြးမိသည္။ ေသးေသးေလးေပမယ့္ ထိပ္ကေလးမွာ လံုးေနတဲ့ သူမႏွာေခါင္းကုိ ျဖတ္ကနဲ လိမ္ဆြဲျပီး က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲဆြဲထည့္ထားဖုိ႔ စိတ္ကူးမိသည္။မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ က်ေနာ္သူ႔ကုိ ဆြဲဖက္လုိက္ရင္ သူမက က်ေနာ့္ကုိ ကုတ္ဖဲ့ရုိက္ပုတ္ မလုပ္ဘူးလုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါ့မလား...။ သူမအဲ့လုိလုပ္လာရင္ က်ေနာ္ကေရာ စိတ္ကုိ ထိန္းထားႏုိင္ပါ့မလား။<br /><br />++++++<br /><br />သုိ႔ႏွင့္ပင္ က်ေနာ္ထြက္လာခဲ့သည္။ဘယ္ေလာက္အတုိင္းတာထိ ထြက္သြားခုိင္းမွန္း က်ေနာ္မသိေသာ္ျငား က်ေနာ္ေျခလွမ္းမ်ားက သူ႔ဘ၀ထဲကေန ထြက္သြားေနတာျဖစ္သည္။က်ေနာ္ အဲ့ဒီမိန္းမကုိ လည္ျပန္ေတာင္ ငဲ့မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ပါ...။<br /><br />စိတ္သည္ ထူးဆန္းေပစြ...။<br /><br />+++++<br /><br />ေဆးလိပ္မီးကုိ ရဲကနဲ ရဲကနဲ ေနေအာင္ က်ေနာ္ဖြာလုိက္သည္။ မုိးေတြက အျပင္မွာ သည္းသည္းထန္ထန္...။ က်ေနာ္တုိ႔ ရန္ျဖစ္ၾကတုန္းက သူမက အျပင္သြားမုိ႔လုပ္ေနတာ။ထီးမွ ပါသြားရဲ့လား။ သူမ သြားရမယ့္ ေနရာကုိေရာ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕မွ ေရာက္ရဲ့လား...။သြားတဲ့ကိစၥေရာ အဆင္မွေျပရဲ့လား...။<br />က်ေနာ္ မိန္းမၾကီးတေယာက္လုိ ပူပင္ေနမိသည္။<br /><br />သူ႔ဆံပင္စုိစုိေတြကုိ ေရေျခာက္ေအာင္ မသုတ္ပဲ အိပ္ယာထဲ၀င္အိပ္ေနမလား...။စိတ္ဖိစီးမႈေတြမ်ားျပီး ျဖစ္ေနတဲ့ ပါးစပ္ထဲက အနာေတြကမ်ား အရမ္းနာေနမလား...။ ေဆးခန္းသြားဖုိ႔ အင္မတန္ပ်င္းတဲ့ သူမကုိ က်ေနာ္ပဲ ေဆးေတြကုိ အဆင္ေျပသလုိ တုိက္ေနတာမုိ႔ ခု ဘယ္ေဆးကုိ သူေသာက္မလဲ... က်ေနာ့္ကုိရြဲ႕ျပီး ေသာက္ေရာေသာက္ပါ့မလား....။ .....။<br /><br />++++<br /><br />လက္ထဲက ေဆးလိပ္ကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ အစီခံနားထိ တုိ၀င္ေနျပိီ..။အျပင္ကုိေငးေနမိတဲ့ စိတ္ေတြကုိ အခန္းထဲျပန္ေခၚထည့္....ေနာက္ျပီးေတာ့ ေဆးလိပ္ကုိ ေဆးလိပ္ခြက္ထဲ ထုိးေျချပီး မာန္ဖီေနတဲ့ ခရမ္းေရာင္ပန္းပြင့္ေလးဆီ က်ေနာ့္ေျခလွမ္းေတြကုိ သယ္ေဆာင္ခဲ့မိေတာ့သည္...။<br /><br />စိတ္သည္ထူးဆန္းေပစြ..။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">(မွတ္ခ်က္...။ နာရီေတြတင္ ေျပာင္းလဲတာမဟုတ္. ..စာေရးတဲ့သူလဲ ေျပာင္းလဲေနတယ္။စကၠန္႔နဲ႔အမွ်ပါပဲ..။</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေဇယ်ာလင္းစကားနဲ႔ေျပာရရင္ ကုိယ့္အေၾကာင္းကုိယ္ေျပာဖုိ႔ေတာင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိျပန္ရွာေနရတယ္ ဆုိသလုိ အခုိက္အတန္႔ခဏဆုိေတာ့... စာေတြလဲ မေရးျဖစ္၊ေရးျဖစ္လဲ အရာမထင္။ ဆုိေတာ့... သည္းခံျပီးဖတ္ၾကဗ်ာ.)</span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-5899244467262311605?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-20170762886457346502010-09-12T02:20:00.004+08:002010-09-12T03:10:35.057+08:002010-09-12T03:10:35.057+08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_BBKVJFR-_xk/TIvInFq1Z-I/AAAAAAAAAi4/WaOeg-cRIPc/s1600/11092010573.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_BBKVJFR-_xk/TIvInFq1Z-I/AAAAAAAAAi4/WaOeg-cRIPc/s400/11092010573.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5515722742507595746" border="0" /></a>ေန႔လည္ေန႔ခင္းမွာ အလြမ္းေတြကုိ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ေနခဲ့မိ...။<br /><br />ရပ္ေနရာကေန ကုိယ့္ေခါင္းေပၚကုိ ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ျဖတ္သြားတဲ့ ရထားေတြ အစင္းေပါင္းမ်ားစြာ။ ၀င္လာလုိက္ၾက ျပန္ထြက္ သြားလုိက္ၾက...။တခ်ိဳ႕အစင္းေတြက ကုိယ္ထုိင္ေနရာဘက္ဆီသုိ႔ ဦးတည္လာၾကျပီး တခ်ိဳ႕ကကိုယ္နဲ႔ ေ၀းရာဆီ။ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမင္ကြင္းက လွေတာ့လွတာပါပဲ...။<br /><br />ရထားတစင္းက ထြက္ခြာခ်ိန္မွာ...ရထားတစင္းေနာက္ထပ္ ေရာက္လာမယ္... ဆုိတာမ်ိဳးလား...။ခရီးကျဖင့္ ေ၀းလြန္းလွသည္။<br /><br />ျဖတ္သန္းက်င္လည္ေနရာ ကုိယ့္အသက္ ဂယ္ေပါက္ကေလးထဲမွာက်ေတာ့ တခ်ိဳ႕လူေတြက ကုိယ့္ဆီလာၾကျပီး တခ်ိဳ႕ကုိ ကုိယ္ကထားခဲ့။<br /><br />ကုိယ္ခုရပ္နားတဲ့ဘူတာအုိေလးမွာေရာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ရွိႏုိင္ပါ့မလဲ။<br />ေတြးမိတဲ့အခုိက္ ရင္မခုန္ႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ ထြက္ခြာဖုိ႔အလံစိမ္းေထာင္ျပမယ့္အခ်ိန္မွာ ကုိယ့္ဘက္က အသာတၾကည္ ရွိေနဖုိ႔ပဲ လုိအပ္တာပါ..။<br /><br />ကုိယ့္ပုိင္ဆုိင္မႈက ကုိယ့္အရွိတရားျဖစ္လုိ႔....ကုိယ္ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ကုိယ့္ဥစၥာဓန ..။ေပးေ၀ရင္ႏွီးမိတာကလဲ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရားမ်ားသာ။ကုိယ့္မွာ" စိတ္ "အက်ယ္ၾကီးရွိသည္မုိ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အမ်ိဳးအစား အစံုအလင္ ရွိသည္။<br /><br />ကုိယ့္အခ်စ္က ထိကရံုးပင္ေလးေတြနဲ႔ တူသည္။လမ္းေဘးစရုိက္ဆန္ျပီး အေလ့က်ၾကံဳရာေနရာမွာ ရွင္သန္ ႏုိင္သည္။ျပီးေတာ့ ၀မ္းနည္းလြယ္၊ထိခုိက္လြယ္....က်ိဳးလြယ္ ေၾကလြယ္..။<br /><br />စိတ္ထဲရြယ္စူးမိတာက ကုိယ္ကေနာက္ဆံုးရထားေလးတစီး ျဖစ္ခ်င္ျပီး သူ႔ ဘူတာေလးနားအေရာက္ ခပ္ၾကာၾကာေလး ခုိနားႏုိင္ဖုိ႔ ....။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-2017076288645734650?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-14519912001156548602010-08-25T15:03:00.005+08:002010-08-25T16:10:08.684+08:002010-08-25T16:10:08.684+08:00ဆံပင္ေတြ ရွည္ျပန္ျပီ ေမေမ..<br />အုန္းဆီေလး လိမ္းျပီး<br />ေခါင္းေလးျဖီးေပးပါဦး...။....။<br /><br />mirror<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4612574355507280404-1451991200115654860?l=www.makyaymone.info' alt='' /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com10