tag:blogger.com,1999:blog-46125743555072804042024-10-05T08:49:35.751+06:30မကြေးမုံ၏ တွေးမိသမျှmirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.comBlogger218125tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-63516012933907311832015-07-29T15:44:00.002+06:302024-01-30T22:10:04.039+06:30ရွှေ့ ပြောင်းနှလုံးသားများ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">မျှော်လင့်ချက်တွေ လေယာဉ်စီးပြီး ပျံသန်းလာခဲ့တယ်</span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ရေခြား၊ မြေခြား၊ လူမျိုးခြား၊ </span></span><span style="background-color: white; color: #141823; font-size: 14px;">သူစိမ်းတရံစာများဆီ။ </span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">မျှော်လင့်ချက်ထဲမှာ ဝှိုက်ကဒ်လေးလည်းပါ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ဒုန်းခနဲမြည်သွားတဲ့ လဝကဝန်ထမ်းရဲ့ မပျော့ပြောင်းမှုလည်းပါ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ပါးစပ်နဲ့တေ့ပြီးသောက်ရတဲ့ သောက်ရေအိုးစင်လေးတွေလည်းပါ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">အသက်တခါရှူတိုင်း ဝင်လာတဲ့လေဟာ ကတုန်ကယင်ဖြစ်ရင်း</span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ရောက်ခဲ့ပြီ။ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ဟောဒီအရပ်ဒေသမှာ အိပ်မက်တွေယက်ဖောက်ကြဖို့ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ဟောဒီကျွန်းသေးသေးလေးကို လှသည်ထက်လှအောင်ပြုစုဖို့ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ငါတို့လက်ဖဝါးတွေ မာကြောပြရမယ်။ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ရက်(စ်) ဆား(စ်)လို့ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ဟန်ပါပါ ခွန်းတုန့်ပြန်တတ်စေရမယ်။ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ငါ့တိုင်းပြည်ထဲမှာ နေချင်သလို နေခဲ့ရသမျှကို </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ငါ့တိုင်းပြည်ထဲမှာပဲ ငါထားခဲ့လိုက်ပြီ။ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ဟုတ်တယ်... ငါ့ကိုယ့်ငါပါ ထားခဲ့လိုက်ပြီ။ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">အခု ဂွတ်မောနင်းလို့ နှုတ်ဆက်နေတာ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">ငါ မဟုတ်ဘူး။ </span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;"><br /></span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">မကြေးမုံ</span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">( ၁ဝ၊ ဝ၄၊ ၁၄ )</span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;"><br /></span></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #141823;"><span style="background-color: white; font-size: 14px;">နှင်းဆီဖြူမဂ္ဂဇင်းမှာ ပုံနှိပ်ဖော်ပြီးသား ကဗျာဖြစ်ပါတယ်။ ၂၀၁၄ ခုနှစ် ဧပရယ်လကုန်မှာ စင်္ကာပူကျွန်းလေးကုို နှုတ်ဆက်ချိန်တန်ခဲ့ပါတယ်။ မပြန်ခင်လေးမှာ ကုိုယ့်ရုံးကိုရောက်လာတဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှအလုပ်သမားတွေကို သူ</span></span><span style="background-color: white; color: #141823; font-size: 14px;">ဌေးက စကားပြောနေတာမြင်ပြီး ဒီကဗျာရေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ </span></div>
mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-91521185915531424512013-03-24T18:11:00.002+06:302024-01-30T22:13:04.872+06:30အိမ်နီးနားချင်း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">အခုနေနေတဲ့တိုက်ရဲ့ အခန်းတစ်ခန်းမှာ စိတ်ရဲ့ကြိုးလေး လွတ်နေသူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ညညဆို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ထထ အော်တတ်တယ်။ အဲ့ဒီအသံဟာ သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဆီက လာသလား၊ ဝမ်းနည်းမှုဆီက လာသလား၊ မကျေနပ်မှု တစ်ခုခုဆီကလာသလား ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ချင်ပါသေးတယ်။ သူက အဲ့လိုညတိုင်း အော်တော့ နတ်မောက်မှာတုန်းက အခန်းငှားပြီး နေခဲ့တဲ့အိမ်ဘေးက အမျိုးသမီးကို သွားသတိရမိတယ်။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">နတ်မောက်မှာ ၇ လကျော် နေခဲ့ပေမယ့်၊ သူ့ကို တစ်ယောက်ထဲသပ်သပ်ထားထားတဲ့ တိုက်ခန်းလေးနဲ့ ကိုယ်နေတဲ့အခန်းကျဉ်းလေးက နီးနီးလေးပေမယ့် သူ့အသံသာကြားရပြီး သူ့ကို တခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါဘူး။ ဘာကြောင့် အဲ့သလို စိတ်ရဲ့ကြိုးလေးလွတ်သွားခဲ့ရတာလည်းလို့ ဟိုဟိုဒီဒီ မေးမြန်းကြည့်တော့ ၈၈ အရေးအခင်းကာလမှာ စီးပွားရေးတက္ကသိုလ်ကျောင်းသူအဖြစ်ရှိနေခဲ့ပြီး သူမျက်ဝါးထင်ထင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းတွေက သူ့ကို အဲ့လိုဖြစ်စေခဲ့ပါသတဲ့။ မိဘတွေ မရှိတော့တာမို့ ညီမတွေနဲ့ တစ်ခြံထဲအတူနေပေမယ့် သူ့ရဲ့အခြေအနေက မထင်ရင်မထင်သလိုဖြစ်တတ်တာမို့ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခန်းလုပ်ပေးထားပြီး တစ်ယောက်ထဲသပ်သပ် နေစေပါတယ်။ ညညဆို သူအော်တဲ့အထဲမှာ နတ်မောက် ရဲစခန်းမှူးကို နာမည်ခေါ်ပြီး ဆဲတာနဲ့ " မီးထွန်း မီးထွန်း " ဆိုတာက မပါမဖြစ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ရဲစခန်းမှူးကို ဆဲတာကတော့ သူ့ကို ရဲအမိန့်နဲ့ တိုက်ထဲထည့်ထားတယ်လို့ အသိပေးထားပုံပါပဲ။ ဒီတော့ ဒီရဲကို မကျေနပ်ဘူး။ မကျေနပ်တော့ ဆဲသည်ပေါ့။ မီးထွန်း မီးထွန်း ဆိုပြီး နှစ်ခွန်းဆင့်ပြီးပြောတဲ့ စကားလုံးကို အစပိုင်းတော့ ကိုယ်လည်း မသဲကွဲဘူး။ ဒါနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ မခန့်မှန်းတတ်တော့တဲ့အဆုံး တခြားမေးကြည့်တော့မှ သူ့ညီမနာမည် မိထွန်းကို ခေါ်နေတာပါတဲ့။ အဲ့လိုပေါ့ သူ့ညီမငယ်ကို သူညတိုင်း အော်ခေါ်နေခဲ့ရတာ။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ညနက်လေ သူ့အသံက နက်လာလေပါပဲ။ အချို့ညတွေမှာတော့ အဲ့ဒီအသံဟာ ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းပါတယ်။ ပုံမှန်ညတွေမှာ ကိုယ့်ခေါင်းရင်းက ပြတင်းပေါက်ကို လုံအောင်ပိတ်ထားပေမယ့် လမင်းက အလွန်အမင်းထွန်းလင်းတဲ့ညမျိုးဆိုရင်တော့ ကိုယ်လည်း အဖြားယောင်းခံရပြီး တံခါးဖွင့်ထားမိခိုက်၊ သူ့အသံကြားရင် ထိတ်ခနဲဖြစ်ပြီး အလျင်အမြန်ပိတ်ရတာပေါ့။ လူချင်း မမြင်ဖူးပေမယ့် အသံကနေတဆင့် ကျမသူ့ကို ရင်းနှီးနေသလိုပါပဲ။ သူ့အသံပေါ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတတ်နေပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီည စိတ် အရမ်းကြီးနေသလား၊ သာမာန်အခြေအနေမှာ ရှိနေသလား ဆိုတာမျိုးတော့ ခွဲခြားတတ်နေပြီ ဆိုပါတော့။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">တစ်ညသားကျတော့ တစ်မြို့လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အချိန်က မနက် ၃ နာရီလောက်ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ညီမကို သူအော်ခေါ်နေတာ။ ခေါ်သံက ညနက်နေတာမို့ အခါတိုင်းထက် ပိုပြီး ကျယ်လောင်နေတယ်။ ရဲစခန်းမှူးနဲ့ တခြားသူတွေကို ဆဲသလို မာထန်မနေဘူး။ ကျမလည်း ဆတ်ခနဲ လန့်နိုးသွားပြီး သူ ဘာများဖြစ်ပါလိမ့်ပေါ့။ တခါမှ ဒီလိုအချိန် မအော်ဖူးဘူးလေ။ ညဦးပိုင်းပဲ အော်လေ့ရှိတာ။ သူအော်ခေါ်နေတာ အတော်ကြာတယ်။ နားထောင်းရင်းက သူ့အသံနက်နက်ကို ခါတိုင်းလို မထိတ်လန့်တော့ပဲ ကျမ ကရုဏာဖြစ်လာမိတယ်။ မမိထွန်းရယ် ... ထူးလိုက်ပါ ထူးလိုက်ပါ လို့ စိတ်ထဲက ဆုတောင်းနေမိတဲ့အထိပါပဲ။ ဒါနဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသွားတော့ ဆက်တိုက်မခေါ်တော့ဘဲ ရပ်လိုက်၊ ပြန်ခေါ်လိုက်။ အသံကို နှိမ့်လိုက်၊ မြှင့်လိုက်နဲ့ လုပ်တယ်။ သူ မောသွားပုံရတယ်။ တော်တော်ကြာတော့မှ " (( ဘာလဲ )) " ဆိုတဲ့ မမိထွန်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတော့ ခေါ်နေသူတော့ ဘယ်လိုနေတယ်မသိ၊ ကျမက ဝမ်းသာနေမိခဲ့တာ။ အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ ဝမ်းသာရာကနေ စိတ်ထဲ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်းတောင် မမှတ်မိတော့ပါဘူး။ ညီမလုပ်သူက " ဘာလဲ " လို့ မေးမေးချင်းမှာပဲ သူပြန်ပြောလိုက်တာက " ငါ ခေါက်ဆွဲပြုတ် သောက်ချင်တယ် " တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေထဲမှာ ခါတိုင်းနဲ့မတူတဲ့ မကျေနပ်ခြင်း ဒေါသတွေမပါတော့ဘဲ အားနာခြင်း၊ ဆာလောင်ခြင်းနဲ့ မျှော်လင့်ခြင်းတွေ ပါတယ်လို့ သူ့အသံကနေတဆင့် ကျမဖမ်းလိုက်မိတယ်။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">" မလုပ်ပေးနိုင်သေးဘူး၊ ညကြီးမင်းကြီး " စသဖြင့် ညနက်နက်မှာ ညီအစ်မ ၂ ယောက် ဟိုဘက်အိမ်၊ ဒီဘက်အိမ်အပြန်အလှန် ငြင်းခုန်တောင်းဆိုနေတာတွေ နားထောင်ရင်း ကျမလည်း ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ အမှတ်ရစရာတစ်ခုကတော့ သူနဲ့ ခြံချင်းကပ်လျက်နေခဲ့တဲ့ ၇ လလုံးမှာ အဲ့ဒီ " ငါ ခေါက်ဆွဲပြုတ်သောက်ချင်တယ် " ဆိုတဲ့စကားဟာ သူ့ဆီကနေကြားရသမျှ အသံတွေထဲမှာ အပီသ၊ အကြည်မြဆုံးဖြစ်နေတာပါပဲ။ </div>
mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-70028583344496788832013-03-19T12:56:00.001+06:302024-01-30T22:12:38.091+06:30မျှော်လင့်ခြင်း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ရှူးဖိနပ်ထဲ ထည့်သိမ်းထားခံရတဲ့</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ခြေချောင်းလေးတွေမှာလည်း</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">လွတ်လပ်မှုကို ငံ့လင့်စိတ် ရှိမှာပဲ။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">အနိမ့်ဆုံးအဆင့်</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ဂျိုးဂျိုးဂျွတ်ဂျွတ်နဲ့ အချိုးခံခွင့်ပေါ့။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> </div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">mirror</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">( ၁၉-၀၃-၁၃ )</div>
mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-40108895920991346552013-02-06T07:56:00.004+06:302024-01-30T22:13:40.468+06:30သင်းကွဲ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">၁၆ နှစ်ကတည်းက သင်းကွဲခဲ့</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">အခု ငယ်တဲ့အရွယ်လည်းမဟုတ်တော့ဘူး။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">သူတို့ပျော်နေကြသလား၊ သူတို့ဝမ်းနည်းနေကြသလား</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">သို့မဟုတ်</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ပျော်တစ်ဝက် ငိုတစ်ဝက် ဖြစ်နေကြသလား</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">သတ္ထုကြိုးမျှင်တွေကနေတဆင့်၊</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ထိုမှတဆင့်တက်ပြီး</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">လေလှိုင်းကြားကတဆင့် တွက်ဆ/ခဲ့ရ</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ဒီည/ ဒီဘဝ။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">တခါတရံများကျတော့ မတတ်နိုင်မှုများစွာကို</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">အတိတ်ကံဆိုပြီး လွှဲချကြည့်တဲ့အခါ</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">နေသာထိုင်သာပဲ ရှိသွားတော့သလိုလို။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">အခု .. ငယ်တဲ့အရွယ်လည်းမဟုတ်တော့ဘူး</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ဒါပေမယ့် ထမင်းရည်ပူငှဲ့နေတဲ့ အမေ့ကျောပြင်နား ပါးအပ်လို့ ငိုချင်တုန်း။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">မကြေးမုံ</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">( ၀၇-၀၁-၂၀၁၃ )</div>
mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-38576227064840614512013-02-05T16:25:00.005+06:302024-01-30T22:14:04.816+06:30စိတ်ကူးယဉ်<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ကျနော်ပြောမိပါတယ် .. </div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ကျနော် အသစ်က ပြန်စချင်တယ်လို့။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ဆိုးရင်လည်း ခံမယ်။ ကောင်းရင်လည်း စံမယ်။ </div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ကျနော့် ဘ၀အသစ်မှာ နှလုံးသားအသစ်နဲ့ပေါ့ ... ။</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> </div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">မကြေးမုံ</div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">( ၀၅-၀၂-၁၃ )</div>
mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-18074374951640551772012-07-01T19:03:00.002+06:302012-07-01T19:03:31.674+06:30~ သစၥာပန္း ~<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjT8698JUjdf0V3Kdr-7fNUC8VWxzdy_oikuCRghFyIjeYDCaGP1cOisDV7Z0iRsdOQA_ougtxHiShCdSoQi5ujeexNvqzylCXGIUV7j5N5JjnCs7jaEFghRbmqN0Fef07_e3piaFYjoUDs/s1600/photo+(1).JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjT8698JUjdf0V3Kdr-7fNUC8VWxzdy_oikuCRghFyIjeYDCaGP1cOisDV7Z0iRsdOQA_ougtxHiShCdSoQi5ujeexNvqzylCXGIUV7j5N5JjnCs7jaEFghRbmqN0Fef07_e3piaFYjoUDs/s320/photo+(1).JPG" width="228" /></a></div>
ခမ်ား ..<br />
ဘယ္လုိ ..<br />
ခံစားမိသလဲ ... ။<br />
<br />
ဒါဟာ .. စံပယ္မဟုတ္ဘူး<br />
ဒါ .. သစၥာပန္း .. ။<br />
<br />
သစၥာပန္းေတြေလ ..<br />
ေသအံ့မူးမူးနဲ႔<br />
တစ္ေဆာင္းတြင္းလံုးလည္း ေမႊးလုိ႔ .. ။<br />
<br />
<br />
<br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-80888452429157139042012-04-13T09:46:00.002+06:302012-04-13T09:51:39.116+06:30ကုိယ္တုိင္ေရး ပံုတူ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi089X707Zk9OpROrmCGSv4KQ8BlnbzcKxNz2aXzlVHJZpIVvmwRCjMyWmQqVY2l45LdkzNxD7l3m3xVFMGnPoi9MVnBBQKBjDXYsrjqZbMXbvEvrU6rYFkvSrF90X9GApe9_gULOzqgU5m/s1600/photo(8).JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi089X707Zk9OpROrmCGSv4KQ8BlnbzcKxNz2aXzlVHJZpIVvmwRCjMyWmQqVY2l45LdkzNxD7l3m3xVFMGnPoi9MVnBBQKBjDXYsrjqZbMXbvEvrU6rYFkvSrF90X9GApe9_gULOzqgU5m/s320/photo(8).JPG" width="279" /></a></div>
<br />
<br />
ဒီရက္ေတြထဲ လက္ေရးနဲ႔ စာေရးရတာကုိ အေတာ္သေဘာက်ေနမိတယ္။<br />
ဟုိတုိ႔တုိ႔ ဒီတုိ႔တုိ႔ေလးေတြမွန္သမွ် လက္ေရးနဲ႔ပဲ ေရးေနျဖစ္တယ္။ အခု ဒီကဗ်ာမပီ၊ စာမပီတဲ့ ပါဒေလး သံုးေလးခုကုိလဲ လက္ေရးနဲ႔ပဲ ခ်ေရးလုိက္ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္က အငဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နဲ႔မ်ား တူေနမလား မသိပါဘူး။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ တျခားလဲ ဘာမွမခံစားႏုိင္၊ မစဥ္းစားႏုိင္သမုိ႔ .. ဒါေလးပဲ ေရြးလုိက္ပါတယ္။ <br />
<br />
<div style="color: blue;">
<b><i> </i></b><i>ရာသီက အရူးရင့္ေနေစသလုိ စိတ္ကလဲ ေရာဂါရင့္ေနတဲ့ ကာလ၊ သမယ ေပါ့။ </i></div>
<br />
ေရးျပီးလုိ႔ ဓာတ္ပံုလဲရုိက္ျပီးကာမွ ေနာက္ထပ္တစ္ေၾကာင္းေလာက္ ထပ္ထည့္လုိ႔ရေသးတာပဲ လုိ႔ ေတြးမိတယ္။<br />
" ငါက အရည္မရ၊ အဖတ္မရ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ အသက္ရွင္ေနမိတဲ့ လူပါ " လုိ႔ေလ။<br />
<br />
<br />
ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။ <br />
<i>MIRROR</i><br />
<i>( 13-04-2012 ) </i><br />
<br />
<br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-84726105247273173882012-03-24T11:12:00.000+06:302012-03-24T11:13:06.288+06:30ေခါင္းစဥ္မသိတဲ့ ကဗ်ာ<div style="text-align: justify;">ဘေလာ့ဂ္ေတြရဲ့ side bar ေတြမွာ ကုိယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကုိ post လုပ္တဲ့ အေလ့အထတစ္ခုကုိ ဘယ္သူက စတင္ခဲ့သလဲ မသိေပမယ့္ က်မဘေလာ့ရဲ့ဆုိဒ္ဘားမွာ ကဗ်ာေလးေတြ တင္ေနခဲ့မိတာေတာ့ ႏွစ္အေတာ္ၾကာခဲ့ျပီလုိ႔ ဆုိရပါမယ္။ side bar က ကဗ်ာေတြရဲ့ အေျပာင္းအလဲဟာ ဘေလာ့ပုိင္ရွင္ရဲ့ " စိတ္အေရာင္ " အေျပာင္းအလဲပါပဲ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">က်မအဖုိ႔ေတာ့ ဆုိဒ္ဘားမွကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ က်မရဲ့ခံစားမႈကုိ ကုိယ္စားျပဳတယ္လုိ႔ ဆုိခ်င္ပါတယ္။<br /></div><br />======<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးလခန္႔ကစျပီး ဘယ္ဆီကေန ေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ အားလပ္တဲ့အခ်ိန္ေတြကုိ က်မ ပုိင္ဆုိင္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ထဲကစျပီး စာလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္ဆုိပါေတာ့။ " စာ " ဆုိေပမယ့္ အရင္ျမန္မာျပည္မွာ ေနစဥ္ကလုိ မုိးလင္းအိပ္ယာႏုိးတာနဲ႔ အဆင့္သင့္ျပင္ထားတဲ့ မနက္စာကုိ စားျပီး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ဆြဲလုိ႔ တစ္ေန႔လံုးအိပ္ယာထဲေခြကာ စာဖတ္ေနႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးမ်ိဳးဆုိတာ ဘယ္လုိမွ ျပန္ျပီးဖန္တီးလုိ႔ မရႏုိင္ေတာ့တာမုိ႔ စိတ္ထဲ၀င္လာတဲ့စာမွန္သမွ် လုိက္ဖတ္မိပါတယ္။ ( အေၾကာင္းျပ ခ်က္က သိပ္ျပီး မခုိင္လံုလွဘူးေနာ္ )<br /><br />အရင္တုန္းက ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိတဲ့ ဘေလာ့ေတြဆီမွာပါ တစ္ပုဒ္ခ်င္းဆီ အျမစ္ကေန လွန္ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔.... တခ်ိဳ႕ရက္သတၱပတ္ေတြမွာ က်မဟာ အဲ့ဒီဘေလာ့ေရးသူေတြရဲ့ စာေတြက လႊမ္းမုိးခ်ဳပ္ကုိင္မႈကုိပါ ခံစားလာရတဲ့အထိပါပဲ။ တစ္ဘေလာ့ခ်င္းဖတ္ပါတယ္။ တစ္ခုျပီးမွေနာက္တစ္ခုကုိ ေျပာင္းျဖစ္တယ္ေပါ့။<br /><br />အဲ့ဒီမွာ ဟုိး ေရွးေခတ္တုန္းက ဘေလာ့ေတြ အားေကာင္းေမာင္းသန္ရွိခဲ့ခ်ိန္တုန္းက ဘေလာ့ဂါေတြ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ေရးခဲ့ၾက၊ အျပန္အလွန္ Comment ေတြေပးခဲ့ၾကတာေတြကုိ ျပန္ျမင္ရတာ တကယ္ကုိ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလွပါတယ္။ Click ကေလးတစ္ခ်က္ထဲနဲ႔ မိမိကုိယ္မိမိ ကုိယ္စားျပဳေနရတဲ့ " မ်က္ႏွာစာအုပ္ ယဥ္ေက်းမႈေခတ္ " ထဲမွာ က်မလဲ ေပ်ာ္၀င္စီးေမ်ာေနမိသူပါပဲ။ သုိ႔ေပမယ့္ ဘေလာ့ယဥ္ေက်းမႈကုိေတာ့ တမ္းတျမတ္ႏုိးဆဲ...။<br /><br />ျပန္ဖတ္တဲ့ဘေလာ့ေတြထဲမွာ က်မဘေလာ့လဲ ပါတာေပါ့။ ဘယ္ေနပါ့မလဲ ေနာ္။ း) အဲ့ဒီမွာ ကုိယ့္ရဲ့ အင္မတန္မွ ႏံုခ်ာလွတဲ့အေရးအသားေတြကုိ ရွက္ဖြယ္လိလိေတြ႕ရေတာ့တာ။ ေရးခဲ့စဥ္အခါတုန္းကေတာ့ တကယ့္ကုိပဲ ကို္ယ္ေရးတဲ့စာကုိ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္ရွိမွ တင္ခဲ့တာပါ။ ဒီလုိဆုိရင္ျဖင့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကလဲ ခုေနခါမွာ ရွက္စရာေတြျဖစ္ေနတာေပါ့။ အဲ့လုိေတြးစရာရွိတယ္ေနာ္။ အဲ့လုိလဲ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ း)<br />စကားေတြမ်ားေနမိျပန္ျပီ။ လုိရင္းကုိ ေရာက္ေအာင္သြားစရာရွိေသးတယ္။<br /><br />ကုိယ္ေရးထားတဲ့စာေတြကုိ ျပန္ဖတ္တဲ့အခါ ကုိယ့္မိတ္ေဆြဘေလာ့ဂါေတြ၊ ဘေလာ့လာဖတ္သူေတြရဲ့ တခ်ိဳ႕ေသာ Comment ေတြဟာ လက္လက္ထေအာင္ကုိ လွေနပါတယ္။ အဲ့ဒီလုိ Comment ေတြမွ အမ်ားၾကီးပဲ ျပန္ေတြ႕ရပါတယ္။ က်မ ကံေကာင္းသားပဲ ေနာ္။<br /><br />အဲ့ဒါေတြထဲကမွ ... ေရေတာင္မေနာက္ဘဲ ေျခရာေဖ်ာက္သြားတဲ့ အစ္ကုိေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ့ ကြန္မန္႔ေလး တစ္ခုကုိ ျပန္မွ်ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ အေပၚဆံုးတစ္ပုိဒ္မွာ ေျပာခဲ့တာေလးကုိ ျပန္ဆက္စပ္လုိ႔ရပါျပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္တုန္းက က်မေရးခဲ့တဲ့ပုိစ့္တစ္ခုမွာ သူေရးသြားတဲ့ ကဗ်ာအသြားေလးနဲ႔ Comment ေလးေပါ့။ သူက ကြန္မန္႔ အျဖစ္ေပးခဲ့တာမုိ႔ ေခါင္းစဥ္လဲမသိပါဘူး။ အဲ့ဒီကဗ်ာေလးကုိ က်မဘေလာ့ရဲ့ Side bar မွာ ကာလအခုိက္အတန္႔တစ္ခုစာ တင္ထားပါဦးမယ္။ အဲ့ဒီကဗ်ာတင္ထားသမွ် ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ မေၾကးမံုတစ္ေယာက္ အဲ့ဒီ ကဗ်ာဆန္ေနတယ္ လုိ႔ ယူဆႏုိင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-style: italic;">" ေခါင္းစဥ္မသိပါ " </span><br style="font-style: italic;"><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjww1pE_-veiS1m2V0B-jmOGrNwudxoqFZjFUbRUEv1camBzJnhgmBTh97ytgmsd05WJxzPdaVGF4giS5wjakO-14fhGXIPRAJeUY_86zKBVdszNhXSCAJzrXQm3ISuRcb0Rz74zgMrw-zp/s1600/untitled.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 247px; height: 324px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjww1pE_-veiS1m2V0B-jmOGrNwudxoqFZjFUbRUEv1camBzJnhgmBTh97ytgmsd05WJxzPdaVGF4giS5wjakO-14fhGXIPRAJeUY_86zKBVdszNhXSCAJzrXQm3ISuRcb0Rz74zgMrw-zp/s400/untitled.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5723313829391210210" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ဟင့္အင္း<br />လွည့္ၾကည့္လို႕<br />ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ ဘ၀မွာ<br />ငါဟာေနသားက်ေနခဲ့ျပီ<br />သစ္ပင္အုိပီပီ<br />အခက္အပြင့္ေတြ<br />ထပ္ဆင့္မေ၀ႏုိင္ေတာ့<br />ငါ့သစ္ခက္ေတြ<br />တစ္ေျဖာင္းေျဖာင္း<br />က်ိဳးေက်ေနတာပဲ<br />ၾကာလွျပီေလ။<br /><br />မွီခုိစရာအရိပ္ကို<br />ဒီလိုဘ၀မွာ<br />တမ္းတလို႕<br />အိပ္မက္ေနလို႕<br />ဘယ္လုိမွ<br />ျပန္မလွေတာ့ေနာက္<br />ငါဟာ<br />ေျခာက္ေသြ႕ေနဆဲေပါ့။<br /><br /><span style="font-style: italic;">( ရြာသားေလး- ၀ုိင္တီယူ )</span><br /><br />ကဗ်ာေရးသူ ( သုိ႔မဟုတ္ ) comment ေပးခဲ့သူ အစ္ကုိေတာ္အား စပါယ္ရွယ္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေနရာကေနပဲ ေျပာလုိက္ပါတယ္။<br /><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-67551076555388875402012-03-13T00:04:00.013+06:302012-03-13T07:41:47.836+06:30ေရြးခ်ယ္မႈျပႆနာ<div style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVwKZORcktxUKXr6Xs69lRFZYsZqy8A5MsGsXOEGPFvcg3HG9S5nJc-X67EA5P4qnWUzKhgRg-MKm9eOaOm2c8tNGniLMaiUXhC6lMt77j8WLh2GC52ycCEPtQyi9vjrqkrlcJg6P8fuD5/s1600/AdobePhotoshopExpress_20120313020745.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 299px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVwKZORcktxUKXr6Xs69lRFZYsZqy8A5MsGsXOEGPFvcg3HG9S5nJc-X67EA5P4qnWUzKhgRg-MKm9eOaOm2c8tNGniLMaiUXhC6lMt77j8WLh2GC52ycCEPtQyi9vjrqkrlcJg6P8fuD5/s400/AdobePhotoshopExpress_20120313020745.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5719078736751219298" border="0" /></a>( မ်က္မွန္အဘြားအုိေလး စာဖတ္ခဲ့စဥ္ )<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့၃ႏွစ္ေက်ာ္ထဲက ရထားခဲ့တဲ့ဒီမ်က္မွန္ေလးက ဒီႏွစ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔က်န္းမာေရးက သိသိသာသာကုိ ခ်ဴခ်ာလာပါတယ္။ အရုိးအဆစ္ေတြက မသန္မာေတာ့ဘဲ လႈပ္လွီလႈပ္လွီနဲ႔ အဘြားအုိတစ္ေယာက္ လုိ ျဖစ္လာရွာတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား အုိမင္းမစြမ္းျဖစ္လာသလဲဆုိရင္ တခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြမွာ သူရဲ့မွန္ကေလး က ေဒါက္ကနဲ၊ ေဒါက္ကနဲနဲ႔ ေအာက္ကုိထုိးထုိးက်သြားတဲ့အထိ။ အဲ့သလုိေတြ သူ႔ရဲ့အုိမင္းရင့္ေရာ္မႈ လကၡဏာေတြျပလုိ႔သာ မေၾကးမံုလဲ မ်က္မွန္အဘြားအုိေလးကုိ သံုးႏွစ္ထဲနဲ႔ ပင္စင္ေပးဖုိ႔ဆံုးျဖတ္ရပါေတာ့တယ္။<br /><br />=======<br /><br />ေရာက္တာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ျပီျဖစ္ေပမယ့္ ဒီမွာေစ်းမ၀ယ္တတ္လွပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ မ်က္မွန္ဆုိင္ မ်က္မွန္ဆုိင္ဆုိျပီး အင္တာနက္မွာ ဟုိဒီရွာၾကည့္ပါတယ္။ ဆုိင္ေတြေတာ့ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ တစ္သက္လံုးက ေစ်း၀ယ္ဖုိ႔၊ ေစ်းပတ္ဖုိ႔ဆုိ အင္မတန္စိတ္မရွည္တာမုိ႔ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ေစ်းနဲ႔ တစ္ေနရာထဲမွာ ပစၥည္းလဲအစံုအလင္ရွိႏုိင္မယ့္ေနရာက ဆုိင္တစ္ဆုိင္ကုိ ေရြးလုိက္ပါတယ္။ City Link ထဲကေန Suntec city ဘက္ကုိေလွ်ာက္ရင္ Marina Square ဘက္ကုိ ဖက္တက္တဲ့စက္ေလွခါးေတြရွိတဲ့အေပါက္နားက Optical 88 ဆုိတဲ့ဆုိင္မွာ လုိခ်င္တဲ့မ်က္မွန္ရခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။ အဲ့ဒီဆုိင္မတုိင္ခင္မွာ Raffles city ေအာက္ထဲမွာရွိတဲ့ ဆုိင္မွာလဲ တစ္ေခါက္ၾကည့္လုိက္ပါေသးတယ္။ ခုေျပာတဲ့ဆုိင္က ဒုတိယေျမာက္ဆုိင္ေပါ့။ နာမည္က အတူတူပါပဲ။<br />Display ျပထားတဲ့ မ်က္မွန္ေလးေတြ အနည္းငယ္ကြာသြားတာပဲရွိပါတယ္။ ပထမဆုိင္မွာသေဘာက်တယ္ဆုိျပီး ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ၾကိတ္ျပီးမွတ္လာခဲ့တဲ့မ်က္မွန္ကုိပဲ ဒုတိယဆုိင္မွာလဲ ထပ္ျမင္ျပီး၊ ထပ္သေဘာက်တာနဲ႔ ဒါယူမယ္ဆုိျပီး ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ ေစ်းပတ္တာကုိ စိတ္မရွည္တာရယ္၊ ကုိယ့္ဖုိ႔၀ယ္စရာရွိလုိ႔ပတ္ေနတာမ်ိဳးဆုိ ပုိျပီးစိတ္မရွည္တာ၊ ေဘးက အေဖာ္လုိက္ေပးရသူေတြကုိ အားနာမိတာေတြရယ္ ေပါင္းျပီး ခပ္ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပစ္လုိက္တာပါ။ ဒါက အခုလုိ ျပႆနာျဖစ္ေတာ့မွ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ဆြဲထုတ္စဥ္းစားေနမိတာပါ။ ၀ယ္ဖုိ႔စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ေနစဥ္အခ်ိန္မွာတုန္းကေတာ့ မေၾကးမံုဟာ အဲ့ဒီမ်က္မွန္မွ အဲ့ဒီမ်က္မွန္ပါ။ တျခားဘယ္မ်က္မွန္ကုိမွ မ်က္လံုးထဲကုိ ထပ္ျပီး၀င္မလာေတာ့ပါဘူး။<br /><br />မ်က္ေစ့ကုိ ဒီဂရီျပန္စမ္းပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက စလံုးကုိေရာက္ကတည္းက အားတဲ့အခ်ိန္တုိင္းနီးပါးမွာ ကြန္ျပဴတာနဲ႔မ်က္ႏွာကပ္ေနခဲ့တဲ့ က်မမ်က္လံုးက အေ၀းမႈန္တဲ့ဒီဂရီေတြက်သြားသတဲ့။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါ ဘယ္လုိမွမျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ သုိ႔ေပမယ့္ အစေခါင္ဆံုး စလံုးမွာပဲ မ်က္မွန္လုပ္လုိက္ပါမယ္ေလ လုိ႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္ထဲက ဒီက စစ္ေဆးတာေတြကုိ မယံုဘူး၊ ငါ့ရန္ကုန္က ေမတၱာဦး၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ အေမရိကန္ဗြီးရွင္းကမွ မွန္တာပါ လုိ႔<br />ေလွနံဓားထစ္တြက္ထားခဲ့တဲ့ မေၾကးမံုဟာ " ကဲ.. မွားရင္လဲ မွားပါေစေတာ့.. ငါျမင္ေနရေသးရင္ ျပီးတာပဲ" လုိ႔ ေတြးျပီး ဂ်ဴတီကုတ္၀တ္ထားတဲ့ကုလားေလးကုိ အင္မတန္ရစ္တတ္တဲ့ ကုိယ့္ရုိးရာကုိေတာင္ဖ်က္ျပီး ခပ္ေအးေအးပဲ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေတာ့ေတြးမိပါေသးတယ္။ အေ၀းမႈန္နဲ႔ ႏွစ္ရွည္လမ်ား မ်က္မွန္တပ္ခဲ့ရတဲ့လူေတြဟာ အသက္အရြယ္ရလာတာနဲ႔ ျဗဳန္းဆုိ အနီးမႈန္ျဖစ္သြားတတ္တယ္ ဆုိတာ စာေတြဘာေတြထဲလဲ ဖတ္ဖူးထားတာတစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ကာ တစ္ေခါင္းလံုးရဲ့ ၃ ပံု ၁ ပံုေလာက္ေတာင္ရွိမလား မသိေအာင္ ဇရာေတြျပကာ ျဖဴျပေနတဲ့ ဆံပင္ျဖဴေတြေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္းနဲ႔... " ငါ အေတာ္မ်ားအုိလာလုိ႔ အေ၀းမႈန္ ဒီဂရီေတြေလ်ာ့ျပီး အနီးမ်ားမႈန္ခ်င္သလား " ဆုိတဲ့ သံသယအေတြးပါ။ ကဲ..ထားပါဦးေတာ့ေလ။<br /><br /><br />ဒီလုိနဲ႔... သံုးရက္ၾကာျပီးတဲ့ေနာက္.. မ်က္မွန္အသစ္ေလးကုိ သြားေရြးပါတယ္။ သူမ်ားေတြလုပ္သလုိပါပဲ။ တပ္ၾကည့္တယ္။ အုိေက။ စုိးရိမ္မိခဲ့တာက ဒီဂရီအေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ ေခါင္းမ်ားမူးမလားလုိ႔။ တကယ္ျဖစ္လာတာက အဲ့ဒီက်န္းမာသန္စြမ္းလွတဲ့ မ်က္မွန္အသစ္ေလးက က်မမ်က္ႏွာနဲ႔ ၾကပ္ေနျပီးဘယ္လုိမွကုိ အဆင္မေျပေတာ့ပါဘူး။<br /><br />အင္မတန္ေစ့စပ္တဲ့ မေၾကးမံုပါ။ ေရြးခဲ့စဥ္အခါတုန္းက မ်က္မွန္ရဲ့ မွန္ ၂ ခ်ပ္ + ႏွာေဒါက္ေနရာကုိ အရင္ မ်က္မွန္အဘြားအုိေလးနဲ႔ အတုိင္းအတာ အတူတူပဲရွိတဲ့ မ်က္မွန္ကုိပဲ တမင္ေရြး၀ယ္ခဲ့တာပါ။ စာလုိက္ဖတ္ေနတဲ့လူက စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး...လုိတုိရွင္းေျပာဆုိရင္ေတာ့ တံဆိပ္ကလြဲျပီး အက်ယ္အ၀န္း နဲ႔ ဒီဇုိင္း စတာေတြ အားလံုးအတူတူပါပဲ။ " လည္လြန္းတဲ့ဘီး ခ်ီးသင့္တယ္ " လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိမုိ႔ မညွာမတာေျပာရမလား မေျပာတတ္ပါဘူး။ ေသခ်ာေရြးကာမွ သက္ေတာင့္သက္သာတစ္စက္ေလးမွမရွိတဲ့ မ်က္မွန္တစ္လက္ လက္ထဲေရာက္လာရသလုိပါပဲ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh3QPmgFBReY9jRPiUfM_vpTwH_TX-MLdicfJhisJfYwG9Q_1ZEKvN9A4AxecoWj9K2J_iOjgaYr-akxH2mCuEPt8gmgMPFilaVgp1k8Lrd-VsURSfVs6FtlPL7cLLXJ5-7U5-Hlum9X34c/s1600/AdobePhotoshopExpress_20120313014508.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 299px; height: 400px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh3QPmgFBReY9jRPiUfM_vpTwH_TX-MLdicfJhisJfYwG9Q_1ZEKvN9A4AxecoWj9K2J_iOjgaYr-akxH2mCuEPt8gmgMPFilaVgp1k8Lrd-VsURSfVs6FtlPL7cLLXJ5-7U5-Hlum9X34c/s400/AdobePhotoshopExpress_20120313014508.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5719073140104939170" border="0" /></a> ( က်န္းမာသန္စြမ္းေသာ္လည္း နာက်င္မႈမ်ားစြာ သူေလေပးတယ္...)<br /></div><br />နားရြက္ဆီမွာ သြားခ်ိတ္ရတဲ့ မ်က္မွန္ကုိင္းရဲ့ အဆံုးမွာ ဘုလံုးေလးေတြပါေနပါတယ္။ အဲ့ဒီဘုလံုးေလးက ဗယ္ဘက္နားအတြက္ အထိအခုိက္မရွိေပမယ့္ ခြဲစိတ္ထားတဲ့ အမာရြတ္ၾကီးရွိေနတဲ့ ညာဘက္နား အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိေနရဆုိးတဲ့ နာက်င္မႈကုိေပးပါတယ္။ ဟုိးး အရုိးအထဲကေနပါ လႈိက္ျပီးနာသလုိ နာတာပါ။ ရွိေစဦးေတာ့ေနာ္..။ ဒါတင္လားဆုိေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္မွန္အဘြားအုိေလးနဲ႔ အက်ယ္အ၀န္းအတူတူကုိ ေရြးခဲ့ရဲ့သားနဲ႔ ဘယ္လုိေၾကာင့္သာ မဆုိႏုိင္တယ္။ သူက နားထင္မွာၾကပ္ေနပါတယ္။ မ်က္ႏွာကိုဘာမွမလိမ္းလုိ႔မ်ား အသားေျခာက္တာနဲ႔ ပြတ္မိသလားဆုိျပီး Cream တစ္မ်ိဳးကုိ ၾကိဳးစားျပီး လိမ္းၾကည့္ပါတယ္။ Cream ေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေခ်ာမြတ္သြားတဲ့အတြက္ အရင္ထက္စာရင္ နည္းနည္း သက္သာသလုိေတာ့ရွိပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ..ညေနေစာင္းေလာက္ဆုိတာနဲ႔ စပ္ဖ်ဥ္းစပ္ဖ်ဥ္းနဲ႔ ျပန္ျဖစ္လာျပန္တာ။<br /><br />ဆုိင္ကုိေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္သြားျပီး အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးလုိ႔ရမလားဆုိေတာ့ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး နည္းနည္းပဲေခ်ာင္ေပးလုိ႔ရမယ္။ အမ်ားၾကီးေခ်ာင္သြားေအာင္လုပ္ရင္ မ်က္မွန္ပါေလွ်ာက်လာႏုိင္တယ္ ဆုိတာနဲ႔ စိတ္ေလွ်ာ့ျပီး ျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />=====<br /><br />မေက်မနပ္နဲ႔ ပြစိပြစိေတြလုပ္ေနမိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္။ နားညည္းတယ္ အသစ္၀ယ္ႏုိင္ရင္ ထပ္၀ယ္လုိက္၊ မ၀ယ္ႏုိင္ေသးခင္မွာ ဟုိအေဟာင္းပဲ ျပန္တပ္ေနတဲ့။ အဲ့လုိက်ျပန္ေတာ့လဲ က်မက ေခါင္းမာခ်င္ျပန္တယ္။ အေဟာင္းအဆင္မေျပလြန္းလုိ႔ အသစ္တပ္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ့ဆုိျပီး ၀ယ္ထားပါတယ္ ဆုိကာမွ အေဟာင္းျပန္တပ္ရမယ္ဆုိရင္ ဒီအသစ္ကုိ ဘယ္လုိလုပ္ပစ္ရပါ့ မလဲ။ ေရြးထားတဲ့မ်က္မွန္ဒီဇုိင္းကလဲ ပံုတံုးၾကီး ျဖစ္ေနေတာ့ အလကားေပးရင္ေတာင္ လက္ခံခ်င္မယ့္သူ မျမင္မိဘူး။ ဒီလုိဆုိ အသံုးမတည့္ေတာ့တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုလုိေတာင္ ျဖစ္ေနပါေပါ့လား...။<br /><br />ရုိးရုိးသားသားေျပာရရင္ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ေလးထဲကဖဲ့ျပီး ၀ယ္ထားတာမလုိ႔ ႏွေျမာေနမိပါတယ္။ ပစၥည္းေကာင္း မက္ေမာတတ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္လဲ ပုိလုိ႔ေတာင္ႏွေျမာေနမိျပန္တယ္။ စိတ္ထဲမွာလဲ တအံု႔ေႏြးေႏြးနဲ႔ပါ။ ဒါနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြကုိပါ ရင္ဖြင့္ခ်င္မိတဲ့စိတ္နဲ႔ ဒီစာကုိေရးျဖစ္လုိက္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ကိစၥတစ္ခုခုဆုိရင္ မုိးတစ္ဆံုးေျမတစ္ဆံုးစဥ္းစားတတ္တဲ့ အက်င့္ၾကီးလဲရွိတာမုိ႔.... တန္ဖုိးဘာမွ မရွိလွတဲ့ ပစၥည္းေလးတစ္ခုကုိေရြးခ်ယ္ခဲ့မႈအေပၚ မွားသလား၊ မွန္သလားေတြလဲ လုိက္ျပီးမစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။<br />ဒီလုိမွလဲ ေနသာမွာပါ။<br /><br />========<br /><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-65635103775863993882012-02-25T08:49:00.002+06:302024-01-30T22:16:56.932+06:30အပြန်လမ်းတိုက်ခတ်နေတဲ့လေတွေက<div>သိပ်ကြမ်းတာပဲ အချစ်ရယ်</div><div>ကိုယ် တကယ်အိမ်မပြန်ချင်သေးဘူး။</div><div><br /></div><div>အဲ့ဒီ..လေနီကြမ်းတွေတိုက်တဲ့အရပ်မှာ</div><div>လေတွေတိုက်တဲ့ လူတွေရဲ့လက်ထဲ</div><div>ကိုယ်နဲ့မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို ထိုးထည့်လိုက်ဖို့သတ္တိ</div><div>ကိုယ့်မှာ အလျင်းမရှိလို့ပါကွယ်။</div><div><br /></div><div>မကြေးမုံ</div><div>၂၅-၀၂-၂၀၁၂</div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-56237502422490392982012-02-21T20:58:00.001+06:302024-01-30T22:17:35.695+06:30သမီးပြောတဲ့ အမေ့အကြောင်း<div style="text-align: justify;">တခါဖူးမျှ အမေ့အကြောင်းရယ်လို့ စာတစ်ပုဒ်ပီပီပြင်ပြင် မရေးဖူးပါဘူး။ တခြားသော ကျမရေးတဲ့စာတွေ ဆိုတာကလဲ စာဖွဲ့လောက်စရာမရှိတဲ့ မလောက်လေး၊ မလောက်စားတွေသာဖြစ်နေတာမို့ အမေ့အကြောင်း ရေးဖို့ဆို ဆိုပိုလို့တောင်မှ လက်မရဲခဲ့ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီနေ့ညတော့ စိတ်ကိုသာလွှတ်ပေးခဲ့ရင် သွက်သွက်ခါရူးနေတဲ့ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားနိုင်တဲ့အထိ အမေ့ ကိုသတိရနေမိတယ်။ တဆက်ထဲမှာပဲ တွေးမိတာက အခုကျမအမေ့ကိုသတိရနေသလိုမျိုး အမေ ကျမကို သတိရတဲ့အခါတွေမှာ အိမ်မှာတစ်ယောက်ထဲထိုင်ပြီး အမေငိုနေလေမလား။ ကျမက မျက်ရည်ကျခိုင်တဲ့လူမို့ မျက်ရည်မကျတာပါ။ အမေ့လို အမေအိုတစ်ယောက်ကတော့ သူ့သမီးငယ်ကို သတိရတဲ့အခါ သူ့ရင်ထဲက သတိတရရှိမှုတွေကို ပြောပြစရာလူ ရှိခဲ့ရင်တောင် အဲ့ဒီလူကိုပြောပြရင်းမှာပဲ မျက်ရည်တွေကျချင် ကျနေမှာပေါ့။ အမေက အသက်ကြီးပြီကို။ နောက်ပြီး..သူမရဲ့မျှော်လင့်ချက်က သူ့မသမီးငယ် သူ့အနားပြန်လာရေးတစ်ခုထဲသာ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဟုတ်ပါရဲ့လေ.. ကျမတို့သားအမိကိုက အဖြစ်သည်းလွန်းတာရယ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">== == == == ==</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">နေ့လည်တုန်းက အိမ်ကိုဖုန်းဆက်တဲ့အခါ တူမလေးက ဖုန်းလာဖြေတယ်။ တယ်လီဖုန်းက ကျမအမေရဲ့ အိမ်ရှေ့က အစ်ကိုငယ်ရဲ့အိမ်မှာပဲရှိတာ။ တူမလေးက အစ်ကိုငယ်တို့မိသားစု အိမ်မှာမရှိကြလို့ အိမ်စောင့်ပေးနေတုန်းအချိန် ဖုန်းဝင်သွားတော့ သူနဲ့ပဲစကားတွေေ ပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။ " အမေ အိမ်မှာရှိနေတယ် လှမ်းခေါ်ပေးရမလား" ဆိုပေတဲ့.. မခေါ်ခိုင်းလိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့လိုတွေက ကျမ အတွက်တော့ ဖြစ်နေကျ အဖြစ်အပျက်တွေပါပဲ။ အကြာကြီးနေမှ တခါဖုန်းဆက်တတ်တဲ့ ကျမအကျင့်ကြောင့် ပြောစရာစကားတွေလဲ ရှားပါးကုန်သလို၊ အင်မတန်စကားများတဲ့ကျမ.. မိသားစုနဲ့ စကားပြောဟေ့ ဆိုရင် ဘယ်နားက စပြောရမယ်မှန်း မသိတော့ပါဘူး။ တောင်တောင်အီအီတွေ ဖြစ်လို့သာနေတတ်ပါတယ်။ အမေကလဲ တယ်လီဖုန်းကနေတဆင့် စကားကိုဖွဲ့နွဲ့ကာမပြောတတ်လေတော့ အဲ့ဒီမှာပဲတယ်လီဖုန်းလိုင်းများမှတဆင့် မေတ္တာ ထုံကူးခြင်း ကိစ္စဟာ ရှားပါးလာပါတော့တယ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စကားကြုံတုန်း ကျမအမေ တယ်လီဖုန်းထဲမှာ သေချာစကားမပြောတတ်ဘူး ဆိုတာလေး ပြောပြချင်သေးတယ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဟိုတလောက ညနေခင်းလေးရုံးအဆင်းမှာ အိမ်ကိုဖုန်းဆက်တော့ အစ်ကို့အိမ်မှာရော၊ ကျမတို့အိမ်မှာရော ရှိရှိ သမျှ ကလေး၊လူကြီးအကုန် အပြင်သွားကြတာမို့ အမေရယ်၊ အကို့အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက်ရယ်ကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူမှ မရှိနေကြတဲ့အချိန်။ အဒေါ်ကြီးက အမေ့ကို "ကျမဖုန်းဆက်တယ်၊ လာနားထောင်ဦး " လို့ လှမ်းအော်ခေါ်တယ်။ ၂ မိနစ်လောက်စောင့်ပြီးတဲ့နောက် အမေရဲ့အသံ " ဟဲလို " ဆိုပြီးထူးသံကို ကြားရပါတယ်။ တခြား တူ၊တူမ ပုစုခရုတွေမရှိနေတုန်းမို့ သားအမိနှစ်ယောက် အေးအေးလူလူနဲ့ စကားတွေ တောင်စဉ်ရေမရ ပြောဖြစ်ကြတယ်။ Conversation တစ်ခုလုံးကို အဓိကဦးဆောင်သူက ကျမပေါ့။ အမေကတော့ နားထောင်ရုံသက်သက်ပါပဲ။ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီတစ်ခေါက်တုန်းကတော့ အမေက ပုံမှန် ထက်ပိုပြီး ငြိမ်နေကာ နားပဲထောင်နေပါတယ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">" အင်း " " ဟင့်အင်း " ဆိုတဲ့ ဧည့်ထောက်လေးတောင် မခံတဲ့အခါ.. အမေ သမီးပြောတာကြားရဲ့လား လို့ မေးလိုက်တိုင်း " အေး အေး ကြားတယ်သမီး" လို့ အသံသဲ့သဲ့လေးနဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။ ဒါနဲ့ ကျမလဲ ဆက်ပြောတယ်။ တဖက်ကလဲ သိသိသာသာကို အသံတိတ်နေတာမို့ " အမေ.. တခုခုပြန်ပြောဦးလေ၊ ဘာလို့ငြိမ်နေတာလဲ " လို့ စိုးရိမ်ပူပန်ကြီးစွာ ကျမမေးမိတော့ (ကျမဟာ အိမ်ကိုဖုန်းဆက်တိုင်း အမြဲတမ်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ဖုန်းထဲက သူတို့ရဲ့အဖြေတွေမှာ အမေများ နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ သတင်းကြားရမလား၊ အမေများ ကျမအသံကြားပြီး ဟီးး ခနဲငိုချလိုက်မလား၊ ငိုချလိုက်ရင် ကျမဘယ်လို စကားလုံးတွေနဲ့ နှစ်သိမ့်ရပါ့မလဲ ... စသဖြင့် အဲ့လိုစိတ်တွေနဲ့မို့ ဘယ်နှစ်ကြိမ်ဆက်ဆက် ဆက်တဲ့အခါတိုင်း အဲ့သလိုမျိုး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတာပါ ) ..</div><div style="text-align: justify;">" အင်း အမေက သမီးပြောတာ နားထောင်နေတာ။ သမီးပြောချင်တာပြောလေ " တဲ့။</div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ စောစောက သူ့ကိုဖုန်းခေါ်ပေးတဲ့ အဒေါ်ကြီးက အ၀တ်လှန်းနေရာက အိမ်ပေါ်ပြန်တက်လာရင်း အမေဖုန်းပြောနေတဲ့ပုံစံကိုကြည့်လို့..</div><div style="text-align: justify;">" ဟယ်.. မမရယ် ဖုန်းကိုဇောက်ထိုးကြီးပြောနေတာကိုး၊ ပြန်လှည့်လိုက် ပြန်လှည့်လိုက်၊ ဒါကြောင့်မို့ ဟိုဘက်က မေးနေတာ " လို့လဲ ပြောရော.. အမေရယ်လေ.. ရီလိုက်တာ၊ရီလိုက်တာမှ အသံတွေဘာတွေ ပျောက်သွားတဲ့အထိပါပဲ။ အမေ့ရီသံကြားတော့ကျမလဲ လိုက်ရီမိတာပေါ့။ ဒီဘက်မှာက လူသူရှင်းတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ တစ်ယောက်ထဲလျှောက်နေရတာဆိုပေမယ့် အမေ့ရယ်သံမှာ ကျမစိတ်တွေလဲ မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး။ ကျမတို့သားအမိနှစ်ယောက် အဲ့ဒီလို ဟက်ဟက်ပက်ပက် မရီမောမိခင်လေးမှာတွင် ကျမက အမေ့ကို ညည်းညူနေပြနေမိသေးတာလေ။ ရယ်မောခြင်းကို ဘရိတ်အုပ်နိုင်ပြီးတဲ့အခါကျတော့ အမေက တစ်ခုပဲပြောပါတယ်။ " ဟင် ရီလိုက်ရတာဆိုတာ.. သမီးလဲ ရီလိုက်ရတယ်မလား</div><div style="text-align: justify;">အေး.. နင်ညည်းတာတွေကို ငါလဲနားမလည်တော့ ဘာမှပြန်မပြောတတ်တာ။ ခု စိတ်ညစ်ပြေသွားပြီးမလား " တဲ့လေ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">== == == == ==</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီနေ့နေ့လည်တုန်းကတော့ တူမလေးကို အမေ ဘာလုပ်နေလဲ လို့မေးကြည့်တဲ့အခါ .. မန်ကျည်းသီး ထွတ်နေတယ်။ ငံပြာရည်လဲ ချနေတယ်တဲ့။ အမေ့ဘ၀ရယ်လေ.. အေးချမ်းလိုက်တာ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဆောင်းတွင်းဆိုတာနဲ့ အမေလုပ်လေ့ရှိတာတွေက ထင်းပုံဆောက်မယ်။ ခြံစည်းရိုးတစ်လျှောက်မှာ စိုက်ထားတဲ့အပင်တွေရဲ့ အကိုင်းတွေကို ခုတ်သင့်တန်တာတွေ ခုတ်မယ်။ လယ်ထဲမှာရှိတဲ့ အပင်တွေလဲ ခုတ်မယ်။ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်အကြောင်း၊ ကမ္ဘာကြီးပူနွေးလာတဲ့အကြောင်းတွေ အမေက နားမလည်ပေမယ့် အပင်ကို ဘယ်တုန်းကမှ ခုတ်လှဲမပစ်တတ်ဘူး။ အကိုင်းတွေကိုပဲ နှစ်စဉ်ခုတ်ပြီး ထင်းလုပ်ပါတယ်။ ပူပြင်းတဲ့နွေရာသီမှာဆို ထင်းအကြီးကြီးတွေကိုမသုံးပဲ သူ့မျက်လုံးထဲ မြင်မြင်သမျှအတိုအထွာတွေကိုသာ ထင်းမီးဆိုက်ပါတယ်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ ထင်းစုမယ်။ အဲ့ဒီထင်းတွေကို တစ်ချောင်းချင်းစီသယ်ပြီး ထင်းပုံထဲမှာ စီစီရီရီထားမယ်။ တစ်မိုးတွင်းစာထက် ဘယ်တော့မှ မပိုစေရ၊ လိုလဲ မလိုစေရဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">နောက်ပြီး မန်းကျည်သီးတွေဝယ်ပြီး မန်ကျည်းသီးအစေ့တွေထွတ်မယ်။ ငံပြာရည်ချတယ်ဆိုတာ ငံပြာရည်လုပ်တာပါ။ တမိုးတွင်းလုံး ရွာထဲမှလယ်သမားတွေ သူတို့လယ်တွေထဲမှာ မြှုံးတွေနဲ့ထောင်လို့ရခဲ့သမျှ ငါးသေးသေးကွေးကွေးလေးတွေကို အမေ့ဆီပဲ လာလာရောင်းကြတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို အမေက ၀ယ်ပြီးဆားနဲ့နယ်ကာ စဥ့်အိုးတွေထဲထည့်သိပ်ထားပါတယ်။ မိုးကုန်ပြီးလို့ ဆောင်းတွင်းပီပီပြင်ပြင် ၀င်လာပြီဆိုတာနဲ့ အမေ့ရဲ့ Hand Made ငံပြာရည်လုပ်ငန်း စတင်တော့တာပါပဲ။ လေးတိုင်စင်လေးတစ်ခုကို ကျမ အစ်မငယ်ကို ဆောက်ခိုင်းမယ်။ ဆာလာအိပ်ခွံ ၂ ခုကို သန့်စင်နေအောင်လျှော်ပြီး တိုင်တွေမှာ လိုက်ချည်တဲ့အခါ ဇကာစစ်လိုမျိုးဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီကမှတဆင့် တစ်မိုးတွင်းလုံး ဆားသိပ်ထားခဲ့တဲ့ အရည်လယ်နေတဲ့ငါးတွေကို စစ်ချတာပဲ။ ခေါက်ကယ်ပြန်ကယ်စစ်၊ အကြိမ်ဖန်များစွာ နေပူလှန်းပြီးရင် ငံပြာရည်ဖြစ်ပါပြီ။ ဒီလုပ်ငန်းရဲ့ Process ကလဲ တစ်ဆောင်းတွင်းနီးပါး အချိန်ယူပါတယ်။ ကရိကထလဲ အင်မတန်များပါတယ်။ ဧရာဝတီတိုင်းမို့.. မိုးက ညို့ချင်တဲ့အချိန် ညို့ချင်သလိုညို့တိုင်း အဲ့ဒီငံပြာရည် ဖြစ်လုဖြစ်ခင်အရည်တွေကို သိမ်းဆည်းရတာလဲ အမေ့အလုပ်တစ်ခုပေ့ါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ငံပြာရည်ဖြစ်သွားတဲ့အခါ သူ့အဒေါ်တွေ ( ကျမအဘွားအေ ) ကို ၂ အိမ်စာ တစ်အိမ်ကို ၂ ပုံးကျစီ ပေးပြီးရင် လက်ကျန်ဟာ ကျမတို့မိသားစု တစ်မိုးတွင်းစာ ကွက်တိပါပဲ။ အပိုအလိုမရှိစေရပါဘူး။ မန်ကျည်သီးလဲ ဒီလိုပဲပေါ့။ ကျမဘာလို့ ဒီကိစ္စတွေကို ရှည်ရှည်ဝေးဝေးရေးနေမိသလဲ။ ရေးနေရင်းနဲ့ အမေတစ်ယောက် တနေ့တနေ့ သူ့အချိန်တွေကို ဘယ်လိုကုန်ဆုံးစေသလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သတိတရရှိမိရင်း ရေးမိသွား တာပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">== == == == ==</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကျမကို အသေအချာမသိသူတွေရဲ့ အသေအချာသိသလိုဖန်တီး၊ ပြောဆိုနေကြတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျမဘ၀လဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နောက်ကျိလာလိုက်တာ အောက်ခြေမှာ ဘာတွေရှိနေလဲ၊ ဘယ်လိုအနည်တွေ ထိုင်နေသလဲဆိုတာ ကျမကိုယ်တိုင်တောင် မနည်းကို ခြေကလေးလှုပ်လှုပ်ပြီး ငုံ့ကြည့်မှပြန်သိရမယ့် အခြေအနေဖြစ်နေပါပြီ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အမေ့ဘ၀နဲ့ယှဉ်လိုက်တဲ့အခါ ကျမဘ၀ဟာ အလိုလိုသေးနုပ်သွားပါတယ်။ ကျမတို့မြို့သေးသေးလေးမှာ ကျမကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်လိုမျိုး လူတွေကအပေါ်ယံသတ်မှတ်တဲ့အခါမျိုးမှာ ကျမ အင်မတန်ရှက်ပါတယ်။ သူတို့ကို ပြန်ပြီးတော့ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြနိုင်ပြီး ဘာမှစကားမပြန်တတ်ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;">ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တစ်ကိုယ်စာလေးသာ ကြိတ်ပြီးတွေးနေမိတာက အမေဖြတ်သန်းလျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ ခရီးကိုပြန်စဉ်းစားအောက်မေ့နေမိတာပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အမေ့ဘ၀က ရှင်းလင်းအေးမြသလောက် ကျမဘ၀က ရှုပ်ထွေးပူလောင်လှပါတယ်။ ရေတံခွန်ကြီးအမေက ရိုးဖြောင့်သလောက် ချောင်းငယ်လေး ကျမရဲ့ဘ၀က ကွေ့ကောက်၊ နောက်ကျိလှပါတယ်။</div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-17475452433844327382012-01-23T01:08:00.014+06:302024-01-30T22:18:15.518+06:30ခွဲခွာခြင်း နှစ်ပတ်လည်<div style="text-align: justify;">ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး စိတ်အစဉ်ထဲရောက်နေတဲ့ စကားစုတစ်ခုက " ခွဲခွာခြင်းကို တုပြိုင်ပြုံးစမ်းပါဦး "တဲ့။</div><div style="text-align: justify;">တကယ်တော့ ဒီစာသားတွေက ကိုခင်ဝမ်းရဲ့ သီချင်းတစ်ပိုင်းတစ်စပါ။ ကိုခင်ဝမ်းသီချင်းတွေဟာ သီချင်းလိုခံစားလို့ ရရုံမျှမက ကဗျာတွေလိုလဲ လှနေတတ်တာ အားလုံးလဲ သိကြမှာပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခွဲခွာခြင်းကို သို့မဟုတ် ခွဲခွာခြင်းနေ့ရက်များကို... သူပြုံးနိုင်ပါပြီလား။ ပြုံးနိုင်၊ပျော်နိုင်၊ မော်နိုင်ပါပြီလား...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">=======</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">နံရံမှာကပ်တွယ်နေတဲ့ တို့လို့တွဲလောင်းအ၀တ်အစားတွေဟာ ခွဲခွာခြင်းကို ပိုပြီးလေးနက်စေပါသလား။</div><div style="text-align: justify;">မဆေးမကြောပဲ အပုံလိုက်ဖြစ်နေတဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေဟာ ခွဲခွာခြင်းကို ပိုပြီးလေးနက်စေပါသလား။</div><div style="text-align: justify;">ရေခဲသေတ္တာထဲက စပျစ်သီးစိမ်းစိမ်းတွေဟာ ခွဲခွာခြင်းကို ပိုပြီးလေးနက်စေပါသလား။</div><div style="text-align: justify;">အေသင်ချိုဆွေရဲ့ " လာခြင်းကောင်းတဲ့ မင်းဘ၀ပျော်ပါစေ " သီချင်းဟာ ခွဲခွာခြင်းကို ပိုပြီး လေးနက်စေပါသလား။</div><div style="text-align: justify;">( သို့မဟုတ်....)</div><div style="text-align: justify;">အမေရိကန်ဆိနိတ်တာတွေ မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီ ခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကိုသွားရောက်</div><div style="text-align: justify;">တွေ့ဆုံရခြင်းကများ ခွဲခွာခြင်းကို ပိုမိုလေးနက်စေပါသလား။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လူဦးရေတစ်သန်းရဲ့ ခွဲခွာခြင်းခံစားမှုဟာ လူသန်းခြောက်ဆယ်ကျော်ရဲ့ နေ့စဉ် ရပ်တည်မှုနဲ့ ယှဉ်ထိုးစဉ်းစား ကြည့်တဲ့အခါ ကျောက်မြောင်းဘီယာဆိုင်တစ်ဆိုင်က စားပွဲထိုးလေးတစ်ဦးရဲ့ ညနေထမင်း တစ်နပ်စာ လောက်တောင် စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းတော့ပါဘူး။ ဒီတော့ အဲ့ဒီ ခွဲခွာခြင်းအကြောင်းကို စာဖွဲ့ပြောနေတာထက်စာရင် တုပြိုင်ပြုံးဖို့ ကြိုးစားနေရတာမှ နည်းနည်းလေးပိုပြီး နေသာထိုင်သာ ရှိစေလေမလား...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">=======</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခွဲခွာခြင်းအကြောင်းကို ခုလိုနှစ်သစ်ကူးရာသီတိုင်း ခံစားမိတာပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီလို ခံစားတဲ့အခါတိုင်းမှာ..</div><div style="text-align: justify;">မှန်တချပ်ပဲခြားထားတဲ့ ရင်ခုန်သံတွေအကြောင်းပါမယ်။ ။</div><div style="text-align: justify;">ချာချာလည်မူးအောင်စီးခဲ့ရတဲ့ လေယာဉ်ပျံကြီးအကြောင်းလဲ ပါတဲ့အခါပါမယ်။</div><div style="text-align: justify;">ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုဆီက ရွှေရောင်တပြောင်ပြောင်နဲ့ ဘုရားလေးတစ်ဆူအကြောင်းလဲပါမယ်။</div><div style="text-align: justify;">စိမ်းမြမြကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးနဲ့ ကန့်လန့်ဖြတ် မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်တွေအကြောင်းလဲ ပါမယ်။</div><div style="text-align: justify;">လွှတ်တော်ထဲက အမတ် ၄၈ နေရာအကြောင်းလဲပါမယ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">======</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီနေ့ရက်တွေရဲ့ နာရီတွေဟာ မြန်မာအတာသင်္ကြန်ကို အမှတ်ရစရာ အချက်အလက်တွေပါပဲ။ ကဗျာဆရာကြည်မောင်သန်းရဲ့ ကဗျာထဲကလိုပြောရရင် ဒီရက်တွေဟာ ပြက္ခဒိန်မှာအနီရောင်နဲ့</div><div style="text-align: justify;">ပုံနှိပ်ထားတဲ့နေ့တွေပေါ့..။ ဒါပေမယ့် သူ့ကဗျာထဲကလို တနင်္ဂနွေတစ်ရက်ထဲတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။</div><div style="text-align: justify;">ရောက်ရှိနေရာအရပ်ဒေသရဲ့ ပြက္ခဒိန်ထဲမှာတော့ ဒီကာလတွေထဲ အနီရောင်နဲ့ ပုံနှိပ်ထားတဲ့နေ့တွေ ခြေချင်းလိမ်နေတယ်။ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကတော့ သူရဲ့ညနေခင်းမှာ ပလက်ဖောင်းပေါ်ထိုင်ပြီး ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူတွေရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုချင်းစီပေါ်က</div><div style="text-align: justify;">အပြုံးတစ်ခုချင်းစီကို လိုက်ပြီးခံစားနေမိသတဲ့။ သူ့အဖို့တော့ စာအုပ်စင်လေးနားရပ်ပြီး ကဗျာတစ်တို၊ စာတစ်တိုဖတ်ဖို့ စဉ်းစားကာ သူ့ညနေတွေကို အသက်သွင်းနေမိတော့တာပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Mirror</div><div style="text-align: justify;">၂၃-၀၁-၂၀၁၂</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">=======</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Related Posts :</div><div style="text-align: justify;">လရောင်ဖျောက်သောလမ်း</div><div style="text-align: justify;">ညနေအိပ်မက်</div><div style="text-align: justify;">ကူးစမ်းကွဲ့ငါး</div><div style="text-align: justify;">လိုက်ရင်းပြေးရင်း ရှူဖွာတိုပစ်</div><div style="text-align: justify;">လွမ်းအောင်ကူချွဲ</div><div style="text-align: justify;">ခေါ်သံများ</div><div style="text-align: justify;">အရိပ်သွင်ထင်နေဆဲများ</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">၂၃ ရက်၊ ဇန်န၀ါရီလ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ စာလေးတစ်တို၊နှစ်တို ချရေးမိတာပါ။ အမှတ်တရရေးတဲ့ ပိုစ့်က အပေါ်မှာ ပြီးသွားခဲ့ပေမယ့် တစ်လက်စတည်း ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ပိုစ့်တချိုကို လင့်ခ်တွေချိတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါတွေဟာ မကြေးမုံတစ်ယောက် သူ့အလွမ်းတွေကို စမ်းရေထဲမျှောခဲ့မိသမျှထဲက တချို့ဆိုပါတော့...း)</div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-60561289918335953282012-01-12T22:52:00.006+06:302024-01-30T22:21:49.879+06:30ခရမ်းရောင်ပန်းလေးတစ်ပွင့်ရဲ့ အက်ဆေးပုံပြင်" မြတ်..ကျနော့်ကို မြတ်ရေးထားတဲ့အက်ဆေးတစ်ပုဒ် ဖတ်ပြပါ " လို့ ကျနော် မကြာခဏ တောင်းဆိုဖူးပါသည်။<div style="text-align: justify;"></div><div>ထိုအခါ သူမက</div><div>"အို အဲ့လိုကြီး ကိုယ်ရေးတဲ့စာ ကိုယ်ပြန်ဖတ်ရတာ မကြိုက်ပါဘူး" ဟု မပြုံးတပြုံးနဲ့ ပြန်ပြောပါသည်။ </div><div>အဲ့လိုငြင်းနေသော်လည်း သူမစိတ်ထဲမှာ ကျနော့်ကို ဖတ်ပြချင်နေတယ်လို့ ကျနော်က ထင်ပါသည်။</div><div>ထို့ကြောင့် ကျနော်က ဆက်လက်တောင်းဆိုပါသည်။</div><div><br /></div><div>-------</div><div><br /></div><div>" မြတ်.. သိလား၊ မြတ်ရေးထားတဲ့ ပန်းပွင့်လေးအကြောင်းအက်ဆေးက ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်နဲ့ တူတယ် မြတ်ရဲ့၊ ...</div><div>ကျနော်ငယ်ငယ် ကလေးဘ၀တုန်းက သူတကာကလေးတွေလို အိပ်ယာဝင်ပုံပြင်တွေနဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျနော့် အိပ်ယာဝင်ချိန်တွေမှာ ကျနော့်မေမေက မအိပ်နိုင်သေးဘဲ အလုပ်တွေလုပ်နေရတုန်းမို့ ကျနော်တယောက်ထဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိုးစားအိပ်ပစ်လိုက်ရတဲ့ ညတွေချည်းပါပဲ "</div><div>" အခု အဲ့ဒီအက်ဆေးလေး ကျနော့်ကို မြတ် ဖတ်ပြနော်။ ကျနော် ပုံပြင်တပုဒ်လို နားထောင်ချင်လို့ပါ.." လို့</div><div>အကျိုးသင့်၊ အကြောင်းသင့်ပြောကာ ကျနော်ထပ်မံတောင်းဆိုမိပါသည်။</div><div><br /></div><div>"မောင်ရဲ့.. ကိုယ့်အဲ့ဒီစာက အက်ဆေးလေ.. ပုံပြင်မှ မဟုတ်တာ.. "</div><div>"ဟုတ်တယ်။ ပုံပြင်မဟုတ်ဘူး၊ မြတ်ရေးထားတာ အက်ဆေးတစ်ပုဒ်ပဲ ဆိုတာ ကျနော်သိပါတယ်။</div><div>ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအက်ဆေးကိုပဲ ကျနော့်ကို ပုံပြင်လို ဖတ်ပြပါ..။ "</div><div>" မောင်တစ်ယောက်နဲ့ကွာ.. ရုံးမှာ အလုပ်တွေများရတဲ့အထဲ၊ ဒီလိုဆိုလဲ ကိုယ့်ကို အချိန်နဲနဲပေးကွယ်၊ ခုလာမယ့်သောကြာညကျမှ Midnight ပွဲ သွားကြည့်ရင်း ပွဲချိန်မရောက်ခင် ဖတ်ပြမယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား "</div><div><br /></div><div>ကျနော် မြတ်ကို ကျေကျေနပ်နပ် ပြုံးပြလိုက်ပါသည်။</div><div><br /></div><div>---------</div><div><br /></div><div>"အင်း အဲ့ဒီတော့ မြတ်ရဲ့ ပန်းပွင့်လေးက ကောင်မလေးပေါ့။ အဲ့လိုလားဗျ "</div><div>" အို..မောင်ရယ် အဲ့လောက်တော့ မရစ်နဲ့ကွာ၊ မင်းဘာသာမင်း ခံစားပေါ့၊ အနုပညာဆိုတာ ကိုယ်ကြိုက်သလို အနက်အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်နိုင်၊ ခံစားနားလည်ယူနိုင်တဲ့အရာလေ မောင်ရဲ့၊ မြတ်ရဲ့ နုလုံးသားနဲ့ ခံစားပြီး ရေးထားတာကို မောင်က မောင်ရဲ့နှလုံးသားနဲ့ပဲ ဘာသာပြန်လေ၊ မြတ်ကို လာပြီး ဘာသာပြန်ခိုင်းနေတာတော့ တဆိတ်.. ရှင်နည်းနည်းလွန်လာပြီ " ဟုဆိုပြီး မျက်စောင်းလေး တစ်ချက်ထိုးပါသည်။</div><div><br /></div><div>" ကဲ ကဲ အဲ့လိုဆိုလဲ ဂြိုလ်သားလေးက ကောင်လေး ပေါ့၊ ဟုတ်စ "</div><div>" မောင်.... "</div><div>...........</div><div><br /></div><div>ခပ်ငေါက်ငေါက်လေသံဖြင့် သူမအော်တဲ့အခါကျမှ ကျနော့်စကားတွေကို ရပ်သင့်ပြီးမှန်း နားလည်လိုက်ပါသည်။ </div><div>အဲ့ဒီနောက် ကျနော့်ခါးပေါ်က ဂျာကင်ကိုချွတ်ပြီး သူမခေါင်းပေါ်မှာ ခေါင်းမြီးခြုံသလိုလုပ်ကာ သူမ အရပ်ပုပုလေးကို အပေါ်စီးကနေ ဖိထားလိုက်တော့ စောစောက သူမရဲ့ အက်ဆေးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ကျနော့်ကို စိတ်ဆိုးခဲ့တာ သူမမဟုတ်တော့သလို တခစ်ခစ်နဲ့။</div><div><br /></div><div>အဲ့ဒီရယ်သံလေးတွေကို ဘေးနားက ရေတမာပင်တန်းလေးလဲ ကျနော်နဲ့အတူ ကြားလိုက်မိမှာပါပဲ။</div><div><br /></div><div>--------</div><div><br /></div><div>ပန်းပင်ရယ်လို့ တပင်တလေတောင် မတွေ့ရဘဲ မြတ်ပင်စိမ်းစိမ်းတွေပဲရှိတဲ့ ပန်းခြံကျယ်ကျယ်တစ်ခု ကို ဖြတ်ပြီးသွားရတဲ့ ရုပ်ရှင်ရုံကို အသွားလမ်းမှာတော့ ကျနော်က မြတ်ရဲ့လက်ကို တွဲဆုပ်ထားခဲ့ပါသည်။</div><div><br /></div><div>"တကယ်တော့ ကျနော်က မြတ် ကို ခရမ်းရောင် ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်အကြောင်း ရေးစေချင်တာဗျ၊ မြတ်ရေးကြည့်ပါလား " ကျနော့်စကားကို သူမ ကြားဟန် မတူပါ..။ </div><div>ခဏနေမှ သူမ နှုတ်ခမ်းလွှာပါးလျလျဆီက အသံတချို့ ထွက်ကျလာသည်။</div><div>" မြတ်က ပန်းပွင့်လေးဆို မောင်က ဂြိုလ်သားလေး ဖြစ်ချင်တာလား " ...</div><div>ကျနော့် နှုတ်တွေဆွံ့အ သွားရပါသည်။ </div><div>မြတ်ကို ဖြေစရာအဖြေ ကျနော့်မှာ မရှိပါ။ ကျနော့်အကြောင်းကို မြတ်က အသိနိုင်ဆုံးမို့ ဖြေစရာမလိုဘူးဟု ကျနော့်ဘာသာယူဆလိုက်မိသည်။</div><div><br /></div><div>-------</div><div>-------------</div><div><br /></div><div>လေပြေမလှုပ်ပါဘဲနှင့် ရေတမာရွက်တို့ ကခုန်ကြသည်။</div><div>မြတ်ရေ... မြတ်အားတဲ့အခါ ရေတမာရွက်လေးတွေရဲ့ အသံလေးတွေကို ငြိမ်ပြီးနားထောင်ကြည့်ပါဦး..။</div><div>နောက်ပြီး ရှဲရှဲမြည်မျှ.... ရင်သို့အကျဝယ်...မြတ်ရဲ့ ရင်ခုန်သံကို ကျနော် ခံစား၊ ကြားနားပါရစေဦး။</div><div><br /></div><div>-------</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Mirror</div><div>13-01-12 (Friday)</div><div><br /></div><div><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-25963821563989712222012-01-02T21:09:00.006+06:302024-01-30T22:22:44.640+06:30ရေနွေးကြမ်းကြိုက်တဲ့ မြို့ကလေး<div></div><div><br /></div><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZMwd3AFypzrhiUzPHSM4ysLs6ezFRCrRgdfeXovnKLO-rMhxKhguNNFX2-_r-r7Nv6je8J2w0VRyTzwJdKUVS3zEIR72jHX3DTJ_wgHBsMyF5jmzNUhSQGNJSR-0snf_7dnnlpK0tf7ul/s1600/photo.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693045058538816754" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZMwd3AFypzrhiUzPHSM4ysLs6ezFRCrRgdfeXovnKLO-rMhxKhguNNFX2-_r-r7Nv6je8J2w0VRyTzwJdKUVS3zEIR72jHX3DTJ_wgHBsMyF5jmzNUhSQGNJSR-0snf_7dnnlpK0tf7ul/s400/photo.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><div><br /></div><div>ဒီနေ့အဖို့ရာ ငါးအိုးမြောက်ရေနွေးကြမ်းအိုးထဲကို လက်ဘက်ခြောက်အချို့ခပ်ထည့်နေရင်းက " အို အိုး .. အကြမ်းအိုးသာပူဆင်းသွားတယ်၊ ဘယ်သူသောက်သွားတယ် မသိလိုက်ဘူး၊ အိုးများ ပေါက်နေသလား" လို့ ခပ်နောက်နောက် ပြောလေ့ရှိတဲ့ မမ ရဲ့ စကားသံတချို့ကို ကြားယောင်ရင်း တစ်ကိုယ်ထဲပြုံးမိပါတယ်။</div><div><br /></div><div>++++++++++</div><div><br /></div><div>ကျမရန်ကုန်မှာနေစဉ်ကတည်းက နယ်ပြန်တဲ့အခါတိုင်း မမအတွက် မပါမဖြစ်ပါသွားရတာက လက်ဘက်ခြောက်ပါ။ ရွှေပုဇွန်မှာ တွေ့ရလေ့ရှိတဲ့ ဗူးအပြာရောင်လေးနဲ့ "နှင်းဦး" လက်ဘက်ခြောက်ကို ကျမရဲ့ မမက သိပ်ကြိုက်ပါတယ်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက် စကားတပြောပြောနဲ့ သောက်ကြတာ၊ ဓာတ်ဗူးတွေ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံးသာကုန်သွားတယ်၊ စကားတွေက ပြောလို့ မဆုံးခဲ့၊ မ၀ခဲ့ဘူး။ ဒီလောက်ညနက်တဲ့အထိ ဘာစကားတွေများ နင်တို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် ပြောကြသလဲလို့ အမေက မေးတဲ့အခါ ဘာစကားတွေတော့ဖြင့် ကျမတို့ပြောကြတယ်အမေရယ်လို့ ရေရေရာရာ ပြန်ပြောပြစရာ မရှိလှပါဘူး။ မမက သူ့ရဲ့ မောင်ငယ်တွေ တစ်ဖြစ်လဲ ကျမရဲ့ အစ်ကိုတွေနဲ့ ယောင်းမတွေအကြောင်း၊ အမေ့စိတ်အခြေအနေအကြောင်း.. အဲ့သလို အကြောင်းတွေကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းကြမလဲလို့ ရေနွေးသောက်ရင်း အဖြေရှာခဲ့ကြတယ်။</div><div><br /></div><div>++++++++++</div><div><br /></div><div>ကိုယ်တို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် (အကြီးဆုံး နဲ့အငယ်ဆုံး) ရေနွေးကြမ်း ကြိုက်တာကို ကိုယ်တို့အမေက မကြိုက်ဘူး။ ရေနွေးသောက်တာကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာထက် ရေနွေးပူပူကို " ဟူး ဟူး " နဲ့ မှုတ်သောက်တာကို မကြိုက်တာပါ။</div><div>" ဟဲ့ ရေနွေးပူပူကို အဲ့သလို တဟူးဟူးနဲ့ မှုတ်သောက်နေ.. နင်တို့ ကင်ဆာရလိမ့်မယ်၊ အေး အေး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မှ မသနားရင်လဲ မပြောနေတော့ပါဘူး " လို့ အမြဲ မြည်တွန်တောက်တီးလေ့ရှိတဲ့ အမေပါ။</div><div>" ငတွတ်ရယ်လေ.. အဲ့လိုသောက်တာ .. ဟိုမှာ လည်ချောင်း ကင်ဆာဖြစ်တော့ မသေခင်ထဲက ငရဲရောက်သလို ဖြစ်ပါရောလား၊ " စသဖြင့် အမေက ပြောလို့မဆုံးတော့တာ။</div><div><br /></div><div>ကျမတို့ရွာထဲက ဦးလေးငတွတ်ဆိုသူက လည်ချောင်းကင်ဆာရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားတာပါ။ အဲ့ဒါကို အမေက သူ့ငယ်သူငယ်ချင်း ငတွတ်က ရေနွေးပူပူတွေကို နွေးတဲ့အထိ မစောင့်ဘဲ သောက်ပစ်လို့ အပူတွေများပြီး လည်ချေင်းကင်ဆာဖြစ်တာလို့ ယူဆထားပါတယ်။ သူ့အယူအဆဟာ မှန်လား၊ မှန်သလား ကျမ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြ မနေတော့ပါဘူး။ အမေ့အမျိုးသား၊ ကျမဖခင်လဲ ရေနွေးမသောက်ပေမယ့် လည်ချောင်း ကင်ဆာနဲ့ပဲ ဆုံးသွားတယ် ဆိုတာ အမေမသိတာလဲ မဟုတ်။ သို့ပေမယ့် အမေကလဲ ဟန့်တားမြဲ၊ ကျမတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကလဲ သောက်မြဲသောက်ဆဲပါပဲ။</div><div><br /></div><div>++++++++</div><div><br /></div><div>ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ပြန်တုန်းကလဲ အမအတွက် လက်ဘက်ခြောက်တွေ တနင့်တပိုး ၀ယ်သွားပေးဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တမ်းက သူ့အတွက်တင်လားဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျမနေခဲ့တဲ့ရက်တွေအတွင်းမှာ ကျမပြန်သောက်ခဲ့တာနဲ့တင် မမမှာ အတော်လေး ရိက္ခာချို့တဲ့သွားရှာပါတယ်။ မမ ရေနွေးကြမ်း ကြိုက်ပုံက ကျမထက် ပိုပါတယ်။ မိုးတွင်းအခါမှာ မိုးရေကို တယုတယနဲ့ခံ၊ ပြီးရင် စဥ့်အိုးကြီးငယ် အသွယ်သွယ်နဲ့ ထည့်သိမ်းထား။ မိုးရေမရနိုင်တော့တဲ့ ဆောင်းအခါ၊ နွေအခါမှ အဲ့ဒီသိမ်းထားတဲ့ မိုးရေကို ပြန်ကြိုသောက်... စသည်ဖြင့် ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ရဖို့ကို အင်မတန်မှ အားထုတ်သူပါ။</div><div><br /></div><div>ရေနွေးဆိုတာ စက်တွင်း (အ၀ီစိတွင်း) ရေကိုကျိုပါက လက်ဘက်ခြောက်ခပ်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း မှာ ရေနွေးကြမ်းရဲ့အရောင်က ၀ါကျင်ကျင်နဲ့ ရှိမနေတော့ဘဲ အပြာရောင်ဖြစ်သွားလေ့ရှိပြီး သောက်လို့လဲ မကောင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ လက်ဘက်ခြောက်ရဲ့ အနံ့နဲ့အရသာ ရသင့်သလောက် မရဘူးလို့ ကျမတို့ အရပ်သူ၊ အရပ်သားတွေ ပြောလေ့ရှိကြပါတယ်။ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ သူတို့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါက မိုးရေကို ကျိုသောက်တာပါ။ " တံစက်မြိတ်က စီးကျတဲ့ရေကမှ ကြည်လင်နေပြီး လက်ဘက်ခြောက် ခပ်သောက်လို့ကောင်းတာ" လို့လဲ တဖွဖွပြောလေ့ရှိကြပါတယ်။ အဲ့ဒီအတွက် လက်ဘက်ရည်ကြမ်း စွဲမက်သူတိုင်း မိုးကုန်ခါနီးပြီးဆိုတာနဲ့ မိုးရေလှောင်ရတာဟာ အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။</div><div><br /></div><div>ဒါပေမယ့် သူတို့လှောင်ထားတဲ့ မိုးရေဟာ အလွန်ဆုံးလှောင်နိုင်မှ ရာဝင်အိုး ၂အိုးလောက်သာ ရှိတာ မို့ နောက်နှစ် မိုးပြန်မကျခင်ကုန်တာပါပဲ။ ကုန်သွားတဲ့အခါကျရင်တော့ ဒုံရင်းဒုံရင်းအတိုင်းပဲ စက်တွင်းရေကို ကျိုသောက်ရတာပါပဲ။ စက်တွင်းရေကိုကျိုပြီး လက်ဘက်ခြောက်ခပ်ထားတဲ့ ရေနွေးက ဒီနေ့ညနေလိုကျိုပြီး လက်ဘက်ခြောက်ခပ်ထားလျင် နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ပြာနောက်နောက်အရောင် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါကြောင့်မို့ စက်တွင်းရေကိုကြိုထားတဲ့ ရေနွေးကြမ်းကို သူတို့မကြိုက်ဘူးဆိုလဲ မကြိုက်စရာပါ။</div><div><br /></div><div>++++++++</div><div><br /></div><div>ကျမတို့မြို့မှာ မြို့လည်ခေါင် မီးသတ်တပ်ဖွဲ့ရုံး၊ ကြေးနန်းရုံးနဲ့ အခွန်ရုံးတွေနဲ့ ကပ်ရပ်မှာ ရေနွေးကြမ်းဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှိပါတယ်။ ရေနွေးကြမ်း သီးသန့်ရောင်းတဲ့ဆိုင်ပါ။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ပြန်တော့ အမ အငယ်ကို " ရေနွေးသောက်ချင်တယ်၊ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်" ဆိုတော့ အမငယ်က "နေနေ..ဒီအချိန် ရေနွေးဆိုင်မှာ လူတွေများတယ်၊ ငါသွားလိုက်မယ်" ဆိုရင်း သူ့ဆိုင်က ဓာတ်ဗူးလေးဆွဲလို့ ထွက်သွားပါတယ်။ ပြန်ရောက်လာတော့ ရှင်းပြနေသေးတယ်။ မနက်တိုင်း အဲ့ဒီဆိုင်က စားပွဲထိုးကလေးတွေ ရေနွေးကြမ်းယူဦးမလားဆိုပြီး လာမေးနေကျဖြစ်ကာ အမငယ်ကလဲ သူသောက်ချင်ရင် ၀ယ်သောက်နေကျပါတဲ့။ နေ့ခင်းဘက်ရောက်ရင်လဲ တစ်ကြိမ် ဈေးထဲတစ်ပတ်ပတ်ပြီး တစ်ခေါက်လိုက်မေးတတ်ပါသေးသတဲ့။ အဲ့ဒီနေ့ကတော့ သူတို့လိုက်မမေးခင် ကျမက ဈေးထဲကိုရောက်သွားတာဖြစ်ပါတယ်။</div><div><br /></div><div>အဲ့ဒီ ရေနွေးကြမ်းဆိုင် ပိုင်ရှင်တွေက မိုးရေခံပြီး ရာဝင်အိုးပေါင်းများစွာထဲထည့်သိမ်းကာ သူတို့ဆိုင်ရဲ့ အနောက်ဘက်ခြံထဲမှာ သိပ်ထားကြတာပါ။ မိုးတွင်းဆိုရင်တော့ သိပ်ထားတဲ့ အိုးတွေထဲက သွားခပ်စရာမလိုဘူး။ ရွာနေတဲ့မိုးရေကို ခံပြီးကြိုလိုက်ရုံပါပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာတော့ သူတို့ဆိုင်လဲ အရောင်းအားကျတာပေါ့။ ဘာလို့ဆို မြို့သူမြို့သားတွေဟာ ကိုယ့်အိမ်တံစက်မြိတ်ကကျတဲ့ရေကို ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ်ကြိုသောက် နေကြတဲ့ရာသီကိုး။ ဒါပေမယ့် ခုလိုဆောင်းရာသီနဲ့ နွေရာသီရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ သူတို့ဆိုင်လေးမှာ လူစည်ကားနေပါပြီ။</div><div><br /></div><div>ကျမ အထက်တန်းကျောင်းသူဘ၀တုန်းက တစ်အိုးကို ပြားငါးဆယ်နဲ့ ၀ယ်သောက်ခဲ့ရတဲ့ ရေနွေးဓာတ်ဗူး တစ်ဗူးက အခုတော့ ငါးဆယ်ကျပ်ဖြစ်နေပါပြီ။ ကြည့်ရတာ မိုးရေတွေ ဈေးမြင့်လာလို့ ထင်ပါရဲ့နော်။ ဒီစာကိုရေးနေရင်းကပဲ "အရှေ့ဝိုင်းကို တစ်အိုးပို့ဟေ့" ဆိုတဲ့ အသံလေးတွေညံစီနေတဲ့ မြို့ကလေးကို ကျမ သတိရ လွမ်းဆွတ်နေမိပါတော့တယ်။</div><div><br /></div><div><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-61090184128018319472011-12-26T10:57:00.005+06:302024-01-30T22:23:14.920+06:30သို့.. ဒိုင်ယာရီမည့်သည်အရာကိုမဆို ဆုံးရှုံးခံလိုက်ဖို့ ၀န်မလေးတော့တဲ့စိတ် ကိုယ့်ဆီကိုရောက်လာတဲ့အချိန်ကျမှ<div style="text-align: justify;"></div><div>အရင်တုန်းက ကိုယ်ဘယ်လောက်ထိ ပင်ပန်းနေခဲ့သလဲဆိုတာ သိလာရတယ်။ အဲ့ဒီအသိနဲ့အတူပဲ တပါတည်း</div><div>ရောက်လာတဲ့စိတ်ခံစားမှုက ကုန်ဆုံးတဲ့အချိန်တွေအတွက် ကိုယ်...သိပ်ကို နှမြောနေမိတော့တာပါ။</div><div><br /></div><div>ဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်ချာတိတ်ဘ၀တုန်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုအမြဲပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို</div><div>ပြန်အမှတ်ရမိတယ်။ သူပြောလေ့ရှိတာ "နင့်ခံစားချက်အတွက်ပဲ နင်ဦးတည်စဉ်းစားစမ်းပါ " ဆိုတာ။ တကယ်တော့ ကိုယ်လဲ ကိုယ့်ခံစားချက်အတွက်ပဲ စဉ်းစားတာပါ။ ကိုယ်လဲ ပုထုစဉ်လူသားပဲ။ ကိုယ် သူများအတွက်ပဲ စဉ်းစားပါတယ်လို့ မပြောလိုပါဘူး။ ဒိုင်ယာရီ.. မင်းကိုမို့ ကိုယ်ရိုးသားစွာ ၀န်ခံပါတယ်။ ကိုယ် ကိုယ့်အတွက်ကလွဲပြီး ဘယ်သူ့အတွက်မှ မစဉ်းစားပေးခဲ့ပါဘူး။</div><div><br /></div><div>တခုရှိတာက ကိုယ့်စဉ်းစားပုံ မှားနေခဲ့တာ နေမှာပါ။</div><div><br /></div><div>နောက်ထပ်တမျိုး ကိုယ်ထပ်စဉ်းစားမိပြန်တယ်။ တကယ်ပဲ ကိုယ့်စဉ်းစားပုံ မှားခဲ့သလား။မမှားလို့သာ ကိုယ်လုံးဝ ကျွံကျမသွားသေးခင်မှာ သတိထား လိုက်မိတာနေမှာ။ ဒီတော့... ကိုယ်စဉ်းစားတာ နောက်ကျသွားတာပဲ လို့ထင်မိပြန်ရောကွယ်။ သို့မဟုတ်ရင်လဲ စောသွားခဲ့တာ မျိုးလဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လို့ ကိုယ်ဒီလိုပဲ တွေးပါတယ် ဒိုင်ယာရီ....။</div><div><br /></div><div>ဟုတ်တယ်.. ဒီနေရာမှာ ကိုယ်ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတဲ့ ပွိုင့်ကိုဖမ်းမိသွားပြီ။ ကိုယ်က အမြဲပဲ ကိစ္စရပ်တိုင်းမှာ စောချင်စောနေ၊ ဒါမှမဟုတ်လဲ နောက်ကျချင် နောက်ကျနေတတ်တယ်။ ကိုယ်ရယ်၊ အခြေအနေရယ်၊ အချိန်အခါရယ် အမြဲလွဲနေခဲ့တယ်။</div><div><br /></div><div>=========</div><div><br /></div><div>ကိုယ်တို့ တက္ကသိုလ်တက်တဲ့အချိန်မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ/ကျောင်းသားဘ၀ အနှစ်သာရ ကို သေချာမခံစားခဲ့ရဘူး။တက္ကသိုလ်ဆိုတာ ဘာမှန်းမသိတဲ့ တက္ကသိုလ်မှာ ကိုယ်တို့တက်ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်တဲ့ ကိုယ်က အဲ့ဒီအသိုင်းအ၀ိုင်းကနေ စောစောစီးစီးပဲ လက်ပြနှုတ်ဆက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ အမှန်တော့ ကိုယ်သေချာမသိတဲ့အရာတွေ ရှိနေခဲ့မှန်း ကိုယ်ခုမှသေချာသိသွားတယ်။ ဘာလဲဆိုတော့ အဲ့ဒီအချိန်ထဲက ကိုယ်တို့တိုင်းပြည်လေးမှာ တက္ကသိုလ်နဲ့မတူတဲ့ တက္ကသိုလ်တွေပဲ ရှိနေပြီး အဲ့ဒီလိုတက္ကသိုလ်တွေမှာ တက်နေခဲ့တာ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲမဟုတ်ဘူး ဆိုတာ...။</div><div><br /></div><div>နောက်တော့ ကိုယ် အလုပ်တွေစလုပ်ဖြစ်တယ်။ ငယ်ရွယ်တယ်၊ ဖျတ်လတ်တက်ကြွတယ်၊ သင်ယူ၊လေ့လာ၊နာခံဖို့အတွက် ကိုယ့်မှာ စိတ်တွေ ၁၀၀ % ဘက်ထရီအင်အားအပြည့်နဲ့။ တစ်ခုခုကို သင်ယူတတ်မြောက်လွယ်မှုဆိုတဲ့နေရာမှာလဲ အားသာချက်၊ အားနည်းချက်တော့ ရှိတာပဲ။</div><div>သင်ယူတတ်မြောက်လွယ်မှုကြောင့် ကိုယ်အလုပ်တွေမှာ စောစောစီးစီးနဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ အဆင်ပြေ၊ အသားကျသွားလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အဲ့ဒီအလုပ်ရဲ့ အကြီးအကဲတွေ၊ လူမှုစီမံခန့်ခွဲမှုတွေကို ကိုယ် စောစောစီးစီးကြီးသိသွားပြန်တယ်။ အထူးသဖြင့် သူတို့ရဲ့ ခံယူချက်တွေကို မနှစ်သက်တော့ပြန်ဘူး။ အဲ့ဒီအခါ ကိုယ်.. အဲ့ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကနေ ပြေးထွက်ခဲ့ပြန်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကလဲ ကိုယ်မေ့နေခဲ့တာ တစ်ခုရှိတယ်။ "လူ့ဘ၀ကို ရှင်သန်ဖြတ်သန်းမှုပုံစံမှာ ကိုယ်ရောက်ရှိကျင်လည်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်သာ မဟုတ်ဘူး။ နေရာအတော်များများဟာ ညစ်ထေးနေကြတယ်" ဆိုတာ ကိုယ်မေ့လျော့ထားခဲ့တာပေါ့။</div><div><br /></div><div>ကိုယ် ငယ်ငယ်တုန်းက ကိုယ့်အမေနဲ့ ကိုယ့်အစ်ကိုနဲ့ရဲ့ အုပ်ထိန်းမှုနဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မင်းလဲ အသိပါပဲ ဒိုင်ယာရီရယ်...။ ကိုယ့်အမေက သာမာန်ကျေးတောသူမို့ ရိုးရိုးသားသား လုပ်ကိုင်စားသောက်နည်းက သူနဲ့ သူမရဲ့ သားသမီးတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးအတွက် ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုပေါ့။ ကိုယ့် အစ်ကိုကျတော့ ဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ အမေ့လို တရွေ့ရွေ့နဲ့ မသွားဘူး။ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးနယ်ပယ်မှာ ရွေ့လျားမှုနှုန်းက မြန်ဆန်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ်အရွယ်မရောက်ခင်မှာပဲ ဘယ်လိုစိတ်ကူးနဲ့ ကိုယ့်ကို သူ့အုပ်ထိန်းမှုအောက်ကနေ လွှတ်ပေးခဲ့သလဲ မသိဘူး။ ကိုယ့်လမ်းကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ စမ်းတ၀ါးဝါးနဲ့ စလျှောက်ရတော့တယ်။</div><div><br /></div><div>သူ့လွှမ်းမိုးမှုအောက်ကနေ လွတ်လွတ်ချင်းမှာ ကိုယ်အရင်ဆုံး သူ့အပေါ်ထားမိသွားတဲ့အမြင်က "ကိုယ့်အစ်ကို သည် တော်တော်လေးကို မရိုးသားတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ " ဆိုတာ...။</div><div><br /></div><div>ဒါနဲ့ပဲ သူ့ထက် ကိုယ့်ရဲ့ ရွေ့လျားမှုနှုန်းက ပိုမြန်ဆန်တယ်ဆိုရမယ်။ ခုအချိန်မှာ ကိုယ်က သူနဲ့ ခံစားမှုတွေတူ၊ ဖြတ်သန်းပုံတွေတူနေပြီ။ ကိုယ့်ထက် အသက် ၁၃ နှစ်လောက်ကြီးတဲ့ အစ်ကိုနဲ့ ကိုယ့်ဖြတ်သန်းပုံတွေ မတူနေသင့်ဘူးမလား။ ကိုယ့်စိတ်တွေ အဲ့လောက်ထိ အိုစာ မနေသင့်ဘူးမလား။</div><div><br /></div><div>==========</div><div><br /></div><div>ကိုယ် ဘာလို့ဒီလောက်မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားသလဲ..။ အဲ့ဒီအပြောင်းအလဲတွေကို ကိုယ်မသိလိုက်ဘူး။</div><div>ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဘ၀မှာ အပြောင်းအလဲတိုင်းက အဲ့ဒီလိုပါပဲ။ ကိုယ်သတိမထားမိ၊ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ဖြစ်နေချိန်မှာပဲ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်က ပြောင်းလဲနေနှင့်ပြီ ဒိုင်ယာရီ... အဲ့ဒါကိုတော့ မင်းလဲ သတိထားမိမယ် ထင်ပါတယ်။</div><div><br /></div><div>=========</div><div><br /></div><div>အခုလောလောဆယ်မှာ ကိုယ်ပြောင်းလဲသွားတာ တစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့ဒါက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဆုံးရှုံးခံလိုက်ရဖို့ ၀န်မလေးတော့ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ့်ခံစားမှုတွေကို ကိုယ်ထိန်းချုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ တနည်းအားဖြင့် ကိုယ့်နှလုံးသားရဲ့ စေစားမှုတွေကို ကိုယ်ကိုယ်တိုင် လွှတ်ချပစ်လိုက်တာပါပဲ။ သေသေချာချာ ဆင်ခြင်ကြည့်တဲ့အချိန်ကျတော့.. ကိုယ့်နှလုံးသားမှာ အဲ့ဒီ "မနှမြောတတ်တော့စိတ် " က ပြောင်းလဲ သန္ဒေတည်နေပြီ။</div><div><br /></div><div>သို့သော်.. အဲ့ဒီအပြောင်းအလဲကိုတော့ ကိုယ် တဆိတ်နောင်တရမိကြောင်း ၀န်ခံလိုပါတယ်။ ဟုတ်တယ်။ ကိုယ်အဲ့ဒီအပြောင်းအလဲကို မနှစ်သက်ဘဲ၊ လက်မခံချင်ဘဲ လက်ခံလိုက်ရတာပါ ဒိုင်ယာရီ...။</div><div><br /></div><div>=====</div><div><br /></div><div>ဒိုင်ယာရီရယ်.. နောက်ဆုံးပြောချင်တာကတော့ ကိုယ်က ကိုယ့်ဘေးနားက မိတ်ဆွေတွေကိုလဲ သူတို့လိုအပ်တဲ့လာတဲ့ အခါမျိုးမှာ၊ သို့မဟုတ် သူတို့ကို တစ်ခုခုပြောပြဖို့အချိန်တန်ပြီလို့ ယူဆရတဲ့အချိန်မျိုးမှာ.. ကိုယ် ဒီလိုပဲ.. သူတို့စိတ်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီလို တစ်ခါပြောပြီးတိုင်း ကိုယ်က ကြိတ်စက်ထဲ အကြိမ်ကြိမ်ထိုးထည့်ခံခဲ့ရတဲ့ ကြံချောင်းတစ်ချောင်းလို ပျော့ဖတ်နုံးခွေသွားတတ်တာ မင်းလဲ မြင်နေတာပဲလေ။</div><div><br /></div><div>အခုလို မင်းကိုမှ ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်ပြန်ပြောရတဲ့အခါကျတော့ အရင်အခါတွေတိုင်းထက် ကိုယ်... ပိုလို့ ပင်ပန်းပါတယ်။ အဲ့ဒီ အတွက် တောင့်တာမိတာ တစ်ခုရှိကြောင်း ကိုယ် မင်းကိုဝန်ခံပါရစေ...။ ဟုတ်တယ်.. ကိုယ် ပုခုံးလေးတစ်ခုကို တောင့်တနေမိတယ်။ ကိုယ့်အပေါ် ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှမဖြစ်စေတဲ့ ပုခုံးလေးတစ်ကိုပေါ့။ အဲ့ဒီ ပုခုံးလေးက အတုလေးပဲဖြစ်စေဦးတော့.. ကိုယ် မက်မက်မောမောကို လိုချင်နေမိပါတယ် ဒိုင်ယာရီရယ်...။</div><div><br /></div><div>မှ...</div><div><br /></div><div>မကြေးမုံ</div><div><br /></div><div>=============</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-81203442121375124942011-12-24T07:40:00.002+06:302024-01-30T22:23:38.259+06:30***( ကြိုးစားပြီး)ခဲရောင်အတုံးလေးချပြီး မေ့-ပျောက်ထားခဲ့တဲ့<div>မိတ်ဆွေဟောင်းတချို့နဲ့</div><div>*(ကြိုးစားပြီး)</div><div>စကားပြန်ပြောတယ်။</div><div><br /></div><div>လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မိတ်ဆွေသစ်တချို့နဲ့</div><div>*(ကြိုးစားပြီး)</div><div>မိတ်ဖွဲ့တေးဆိုတယ်။</div><div><br /></div><div>အလွန် သွေးချင်းနီးခဲ့တဲ့ ရဲဘော်တွေနဲ့</div><div>*(ကြိုးစားပြီး)</div><div>ပျော်အောင်နေတယ်။</div><div><br /></div><div>နှစ်သက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ၀တ္ထုဟောင်းတွေနဲ့</div><div>*(ကြိုးစားပြီး)</div><div>ခံစားရင်ခုန်တယ်။</div><div><br /></div><div>ရူးမတတ် မှိုင်းမိခဲ့တဲ့ သီချင်းဟောင်းတွေနဲ့</div><div>*(ကြိုးစားပြီး)</div><div>ကိုယ့်နှလုံးသားကို နူးညံ့စေတယ်။</div><div><br /></div><div>ဖတ်နေဆဲ မြန်မာပြည်ထုတ် ဂျာနယ်တချို့နဲ့</div><div>*(ကြိုးစားပြီး)</div><div>သတင်းဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်တယ်။</div><div>...</div><div>.....</div><div>........</div><div><br /></div><div>ပြီးတော့ အတိုင်းမသိ ရိုးသားတက်ကြွခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို</div><div>*(ကြိုးစားပြီး)</div><div>ပြန်လည်ရှာဖွေနေတယ်။</div><div><br /></div><div>Mirror</div><div>24-12-2011</div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-90958002250213565192011-12-21T17:52:00.005+06:302024-01-30T22:23:56.382+06:30ပျက်၍မပြယ်သော ကဗျာနှစ်လေးဆယ် (၄၀) လုံးလုံး ခြေနဲ့ရေးခဲ့သမျှ<div id=":1tu"></div><div>ခုမှ လက်နဲ့ ဒရောသောပါး လုိုက်ဖျက်နေရုံနဲ့</div><div>ချက်ချင်း ပျော့ပျောင်းသွားရအောင်</div><div>ငါ့နှလုံးသားက ရွှံ့နဲ့လုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။</div><div><br /></div><div>ဒီခရီးရဲ့အစကတည်းက</div><div>လှေနံကို တစ်ဖက်ထဲနာနာနင်းပြီး ရပ်ခဲ့တာ</div><div>လွယ်လွယ်နဲ့ ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။</div><div><br /></div><div>ငါက..</div><div>ကျဉ်းမြောင်းတယ်လုို့ ပြောပါ။</div><div>ငါ့လုိုပဲ သင်ယူလွယ်၊ တတ်လွယ်တဲ့ အရွယ်ကောင်းတွေအားလုံး</div><div>သေးသိမ်ကျဉ်းမြောင်းအောင် အသင်ခံခဲ့ရတာပဲ၊</div><div>ဒီလောက်တော့ ရှိတာပေါ့။</div><div><br /></div><div>တစ်တုိုင်းပြည်လုံး သင်တို့ရဲ့ "အပြောင်းအလဲ" လေနီကြမ်းအောက်မှာ</div><div>ယိမ်းထုိုးမှောက်ခုံဖြစ်သွားစေဦးတော့</div><div>ငါ့ အမုန်းတရား အပင်ငယ်လေး အမြစ်တွယ်ဆဲဆုိုတာ</div><div>ငါ့ရပ်တည်မှုအတွက် ငါ့သက်သေပဲ။</div><div>ငါလျှောက်ခဲ့သောခရီးအတွက် ရင်နဲ့ရင်းတဲ့ ကဗျာပဲ။</div><div><br /></div><div>Mirror</div><div>21-12-2011</div><div><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-23278616475009372412011-12-09T13:26:00.005+06:302024-01-30T22:24:45.929+06:30ခုတလောလူ့စိတ်ကို နွားသိုးပေါက်စလေးနဲ့ နှိုင်းကြတယ်။ အပြောင်းအလဲမြန်လွန်း၊ အငြိမ်မနေလွန်းလို့ တဲ့။ ခု မကြေးမုံလဲ အဲ့လိုဖြစ်နေတယ်။ တခါတလေကျတော့လဲ အဲ့လိုဖြစ်နေရတာ ကောင်းပါတယ်။ကိုယ့်စိတ်မှာ တနည်းအားဖြင့် လွတ်ရာလွတ်ကြောင်းလဲ ဖြစ်စေတာပေါ့။ အခုလို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာခံစားချက်တွေဆိုတာမျိုးက စာထဲ ထည့်ရေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယူဆထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘလော့ဒိုမိန်းလေးပြောင်းတဲ့ အကြောင်းကလဲ တိုက်ဆိုင်လာတော့ အဲ့ဒါနဲ့ရောပြီး ပြောချင်ရက်လက်တို့ကာ စကားဦး သန်းလိုက်မိတာရယ်။<div style="text-align: justify;"></div><div><br /></div><div>mirror-4d.net ဆိုတာကို လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နှစ်က ကိုမင်းယွန်းသစ်အကူအညီနဲ့ ၀ယ်သုံးဖြစ်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီ အချိန်တုန်း က မြန်မာပြည်ကြီးက ခုလိုလဲ ဒက်မိုကရေစီတွေဘာတွေ ခြေစမလှမ်းသေးဘူးလေ။ ဆိုတော့ blogspot တွေပိတ်ထားတုန်း အချိန်အခါပေါ့။ ဒါနဲ့ အထဲက ဘလော့ရေးသူအတော်များများလဲ ဒိုမိန်းဝယ်ရတဲ့ အလုပ်တစ်ခုရလာတာပေါ့။ ခုတော့ ဒါတွေမလိုတော့ဘူး။ ဒီမိုကရေစီဆိုတာ မြန်မာတွေနဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး။ တောင်ရိုးသား ဟိုအနားလောက်ပဲ ကျန်တော့တာ။ (မှတ်ချက်။ ။မကြေးမုံ လဲ မြန်မာ့အလင်းတို့ ဘာတို့ ဖတ်ထားတယ်လေ)</div><div></div><div><br /></div><div>ဒါနဲ့ပဲ .net လေးနဲ့ နေလာလိုက်တာ ၂ နှစ်ပြည့်တော့ ကိုမင်းယွန်းသစ်ကိုလဲ မဆက်သွယ်ဖြစ်၊ ပိုက်ဆံကို ဒီကလွှဲရတာလဲ အခက်အခဲရှိပါတယ်လေဆိုပြီး ဒီအတိုင်းပဲ သူ့ဘာသာသူ expire သွားပါစေပေါ့။ နောက်မှ blogspot.com ကိုပြန်ပြောင်းတော့မယ်ဆိုပြီး ထားလိုက်တာ...။ ၁ ပတ်လောက်နေလို့ ကိုယ့်ဘလော့ကိုယ် ပြန်လာကြည့်တော့ မြတ်စွာဘုရား.. အချင်းချင်းချိန်းတွေကြတဲ့ ဆိုဒ်ကြီး ဖြစ်နေပါရောလား။ စာ မရေးရင်သာရှိမယ်။ ကိုယ့်ဘလော့လေး အဲ့လိုဖြစ်နေတော့လဲ မနေနိုင်ပြန်ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ဒိုမိန်းလေးတစ်ခုတော့ ပြန်ဝယ်ဦးမှပါပေါ့။ အမှန်တော့ ဒီအတိုင်းထားလိုက်လဲ ရပါတယ်။ သို့ပေမယ့် စာ အစမှာ ပြောခဲ့သလို စိတ်ကိုလွှတ်လို့ ဒိုမိန်းဝယ်ပစ်လိုက်တယ်။ ၁ နှစ်စာကို ၁ ကျပ်နဲ့ ၉၉ ပြားတောင်မှ ကျတယ်။ (discount နဲ့ ရသွားတာလေ.. )</div><div><br /></div><div>ခုတော့ အရင် www.mirror-4d.blogspot.com ကိုနှိပ်လိုက်ရင် လက်တဲ့စမ်းပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ၀ယ်ထားတဲ့ www.makyaymone.info ကိုအလိုလိုရောက်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လိုရောက် သွား လဲ၊ပြောင်းသွားလဲတော့ မသိပါဘူး။ ဟိုကလစ်၊ ဒီကလစ်တွေ လျှောက်လုပ်ရင်းက ဒီနေ့လယ် ဖွင့်ကြည့် လိုက် တော့ခုလိုပြောင်းနေတာပါပဲ။အရင်နေ့တွေတုန်းကတော့ ဘယ်လိုမှန်းမသိတဲ့ ဖောင့်တွေနဲ့ မြင်နေရသေးတယ်။ ခုတော့ အိုကေ သွားပါပြီ။ ဖောင့်လဲ မြန်မာလိုမြင်ရ၊ ဒိုမိန်းလဲ ပြောင်းသွားပါပြီ။</div><div><br /></div><div>ရိုးရိုးသားသားဝန်ခံရရင် "မကြေးမုံ" ဆိုတဲ့နာမည်ကို မနှစ်သက်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ဆရာမောင်ကြေးမုံ ရှိနေပြီးသားမလို့ ပိုလို့တောင် မ၀ံ့မရဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အရင်တုန်းက ဘယ် စာရေးဖော်၊စာရေးဖက် တစ်ယောက် စခေါ်လိုက်မှန်းမသိခင်မှာပဲ အဲ့ဒီနာမည်က တွင်နေခဲ့ပြီ။ mirror ကိုမြန်မာလို ပြန်ချပစ်လိုက်ဟန် တူပါတယ်။ အဲ့ဒီကနေ ဟိုလူ၊ဒီလူလင့်ခ်ကြတော့လဲ မကြေးမုံပဲ ဖြစ်သွားကာ .. ခုတော့လဲ မထူးတော့ပါဘူးလေ။ ဒီဒိုမိန်းအသစ်ကိုလဲ မကြေးမုံဒေါ့အင်ဖို လုပ်လိုက်ကြပါစို့ပေါ့။</div><div><br /></div><div><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-17862888646846791022011-11-07T18:18:00.005+06:302011-11-07T18:40:04.863+06:30အေပးအယူမွ်ခဲ့တဲ့ Iron Cross စင္ကာပူေဖ်ာ္ေျဖပြဲ<div style="text-align: justify;">အ၀င္ေပါက္မွ ဦးေလးၾကီးက ကုိယ့္လက္ထဲက လက္မွတ္ကုိတစ္ပုိင္းျဖတ္ယူ၊ က်န္တဲ့တစ္ပုိင္းကုိ ကုိယ့္လက္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးလုိက္ခ်င္းမွာပဲ တီးလံုးသံေတြညံေနတဲ့ ခန္းမက်ယ္ထဲကုိ က ခုန္ျပီး၀င္သြားလုိက္မိ တယ္။ေႏွးတိေႏွးတံု႔သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ဘယ္ဆီက်န္ခဲ့သလဲဆုိတာ သတိမရေတာ့။ တစ္မိနစ္ေလာက္ စိတ္လြတ္သြားတယ္ပဲ ဆုိရမယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ငါတစ္ေယာက္ထဲဘယ္ျဖစ္မလဲ ဆုိတဲ့ သတိ၀င္လာျပီး သူတုိ႔ပါ ၀င္လာတဲ့ထိ ေစာင့္ေနလုိက္တယ္။<br /><br />ကုိယ္တုိ႔ေနရာယူျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ စင္ျမင့္ေပၚမွာဆုိေနတာက မ်ိဳးၾကီးပါ။ ရင္ဘတ္မွာ UK အလံပံုပါတဲ့ တီရွပ္အျဖဴ၀တ္ထားတဲ့ မ်ိဳးၾကီးက ကုိယ္ရန္ကုန္ျပန္တုန္းက ေၾကျငာဘုတ္ေတြမွာေတြ႕ခဲ့ရတဲ့မ်ိဳးၾကီးလုိမ်ိဳး ခပ္ဖုိင့္ဖုိင့္ျဖစ္မေနဘူး။<br /><br />အုိင္စီရဲ့ အစဥ္အလာအတုိင္း ပထမပုိင္း၊ဒုတိယပုိင္းဆုိျပီး ၂ပုိင္းခြဲဆုိပါတယ္။ဒီတစ္ေခါက္ပါ၀င္တဲ့ အဆုိေတာ္ေတြက ေလးျဖဴ၊အငဲ၊မ်ိဳးၾကီးနဲ႔ ၀ုိင္၀ုိင္းပဲမုိ႔ ခါတုိင္းအေခါက္ေတြထက္ သူတုိ႔ဆုိရတဲ့သီခ်င္းအပုဒ္ အေရအတြက္ ပုိမ်ားပါတယ္။ ငါးပုဒ္စီဆုိၾကရပါတယ္။ မ်ိဳးၾကီးရဲ့ ပထမပုိင္းအစီအစဥ္မွာ သီခ်င္းအေဟာင္းေတြနဲ႔ သူေနာက္ဆံုးထြက္ထားတဲ့ ယူလိုက္ ဆုိတဲ့အေခြထဲက သီခ်င္းေတြနဲ႔ မွ်ဆုိသြားပါတယ္။ မ်ိဳးၾကီးအလွည့္မွာ ကုိယ္တုိ႔ေသြးေတြလဲ စပ်ိဳးဆူကာစအခ်ိန္မုိ႔ သိပ္ကုိ ခုန္လုိ႔ေပါက္လုိ႔ ေကာင္းေနတုန္းပါပဲ။ ...။<br /><br />မ်ိဳးၾကီးက သူ႔ငါးပုဒ္ေျမာက္ဆုိအျပီးမွာ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႕ထဲက လူပ်ိဳၾကီးမဟုတ္ေတာ့တဲ့ ဘဲတစ္ေဗြ ကုိ ေခၚခ်င္ပါတယ္။လူပ်ိဳၾကီးမဟုတ္ေတာ့တဲ့ ၀ုိင္၀ုိင္း လုိ႔ေခၚေပးသြားပါတယ္။ ၀ုိင္၀ုိင္းဘယ္အခ်ိန္တုန္းက အိမ္ေထာင္က်သြားသလဲဆုိတာ မီဒီယာေတြေရာ၊ သူ႕ပရိတ္သတ္ေတြပါ သတိမထားလုိက္မိပါဘူး။ တကယ္တမ္းက် သူ႔ပရိတ္သတ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ အဲ့ဒီလုိ Personal ေတြကုိ သိပ္စိတ္၀င္စားၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းသားတစ္ေယာက္လုိ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းျပီး ငယ္ရြယ္ဖ်တ္လတ္ေနဆဲ ၀ုိင္၀ုိင္းက သူ႔ရဲ့ေနာက္ဆံုးထြက္ထားတဲ့ "အတံု႔အလွည့္" အေခြထဲက ေအးေဆး ေအးေဆး ဆုိတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖမႈကုိ စတင္ပါတယ္။<br /><br />အေခြသစ္ထြက္ထားတာလဲ မၾကာေသး၊ အဲ့ဒီအေခြသစ္ကလဲ သိပ္မေကာင္းလွသလုိ ပရိတ္သတ္ကလဲ သီခ်င္းေတြကုိ မရေသး။ ဒီ့အျပင္မွာမွ သူကသီခ်င္းသစ္ေတြခ်ည္း သံုးပုဒ္ဆက္တုိက္ဆုိေတာ့ စင္ေအာက္က ပရိတ္သတ္ေတြ၀ုိင္းေအာ္ၾကပါတယ္။၀ုိင္၀ုိင္းနဲ႔ Rဇာနည္ယွဥ္ရင္ Rဇာနည္ကုိ ေအာ္ထုတ္ေမာင္းခ်လုပ္တတ္ျပီး ၀ုိင္၀ုိင္းနဲ႔ မ်ိဳးၾကီး၊အငဲ၊ေလးျဖဴတုိ႔ယွဥ္ရင္ ၀ုိင္၀ုိင္းကုိ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆုိတတ္တာ တခ်ိဳ႕အုိင္စီ ပရိတ္သတ္ေတြရဲ့<br />အက်င့္ပါပဲ။ သူတုိ႔ေအာ္ေပမယ့္ စင္ေပၚက အဆုိေတာ္ကေတာ့ သူဆုိရမယ့္ သီခ်င္းပုဒ္ေရျပည့္ေအာင္ဆုိရတာပဲ မဟုတ္လား။ကုိကုိလြင္ေရ.. ေအာက္ကပရိတ္သတ္ကေတာ့ ေလးျဖဴကုိပဲေအာ္ေခၚေနျပီ က်ေနာ္မဆုိခ်င္ေတာ့ ဘူးဆုိျပီး ဆင္းသြားလုိ႔ရတာလဲမွ မဟုတ္တာ။<br /><br />၀ုိင္၀ုိင္းျပီးေတာ့ ကုိယ့္ေဖးဘရိတ္ ကုိၾကီးငဲ အလွည့္ပါ။သူ႕ကုိျမင္ျမင္ခ်င္းမွာ သူ႕က်န္းမာေရးအတြက္ စုိးရိမ္မိပါတယ္။အႏုပညာရွင္ေတြကုိ အေ၀းကေနခ်စ္ရံုပဲ ခ်စ္ခ်င္ျပီး အနီးကပ္ရင္းႏွီးဖုိ႔ဆုိတာမ်ိဳး ကုိယ္စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုိၾကီးငဲကုိေတာ့ "က်န္းမာေရးဂရုစုိက္ပါ၊ အကုိ႔ဆီကေန စကၠဴေလတံခြန္လုိ သီခ်င္းမ်ိဳး၊ ၾကိဳးၾကာတုိ႔ညီအစ္မဆုိထားတဲ့ မိန္းကေလးအခ်စ္၊ ခင္ဘုဏ္းရဲ့ နင့္အေၾကာင္းလုိ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြ<br />ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ ခပ္ၾကာၾကာ အခ်ိန္ထိ ေမွ်ာ္လင့္ေနခ်င္ပါေသးတယ္ " လုိ႔ေတာ့ ေျပာခ်င္မိသား။<br /><br />အငဲအလွည့္ျပီးေတာ့ ေရႊပရိတ္သတ္တုိ႔ အသည္းစြဲ ေလးျဖဴ ေပါ့။ နက္ျပာေရာင္ရွပ္လက္ရွည္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ဆံပင္ေတြလဲ အေတာ္ရွည္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ေလးျဖဴ ပါ။ အစိမ္းေရာင္ျမက္ခင္းမ်ား သီခ်င္းနဲ႔ စပါတယ္...။ ကုိယ္လဲ ကုိယ့္ဘ၀ရဲ့ အစိမ္းေရာင္ရက္စြဲမ်ားကုိ ရုိးရုိးသားသားပဲ လြမ္းလုိက္ပါတယ္။<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ပထမပုိင္း ေဖ်ာ္ေျဖမႈ အစီအစဥ္နားပါတယ္။ ခရမ္းရဲ့ ဒရမ္ဆုိလုိတင္ဆက္ေနခ်ိန္မွာ ကုိယ္တုိ႔ KFC ထြက္စားၾကပါတယ္။<br />္<br />ကုိယ္တုိ႔ျပန္၀င္လာေတာ့ ဒုတိယပုိင္းျပန္စေနပါျပီ။ ဒုတိယပုိင္းမွာေတာ့ သူတုိ႔ေလးေယာက္လံုး စင္ေပၚမွာ အတူရွိေနၾကျပီး တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ဆုိၾကပါတယ္။ ေလးေယာက္စလံုးမွာ မ်ိဳးၾကီးက ငယ္ရြယ္သူပီပီ အသံလဲ မက်ေသးသလုိသီခ်င္းေတြကုိလဲ အေကာင္းဆံုးဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ၀ုိင္၀ုိင္းလဲ အေထြ အထူး ေျပာစရာမရွိေအာင္ ေက်နပ္စရာေဖ်ာ္ေျဖမႈကုိ ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ေလးျဖဴကလဲ အသက္ၾကီးေပမယ့္ မပ်က္စီးေသးပါဘူး။ ကုိၾကီးအငဲကေတာ့ သီခ်င္းေတြပဲမ်ားမ်ားေရးခ်င္သလား မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ သီခ်င္းဆုိတာမွာ အရင္လုိ အားတက္သေရာမရွိေတာ့ပါဘူး။<br />အားတက္သေရာ မရွိတာကေတာ့ အငဲတစ္ေယက္တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားသူေတြလဲ အားတက္သေရာ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ သူတုိ႔ေတြလဲ အသက္ၾကီးလာသလုိ ကုိယ္တုိ႔ရဲ့ ခံစားမႈပံုစံေတြေျပာင္းလဲလာတာေၾကာင့္လဲ<br />ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ကုိယ္တုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းက စတိတ္ရႈိးပြဲတုိင္းနီးပါးကုိ ၾကည့္ၾကတယ္။ အုိင္စီလဲၾကည့္၊ ေလးဇီးကလပ္လဲၾကည့္၊ တျခားသိပ္မထင္မရွားအဖြဲ႕ေတြဆုိလဲၾကည့္၊ ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာနမွာ လုပ္တဲ့ပြဲဆုိလဲၾကည့္။ အိမ္ကလူၾကီးေတြ မဟန္႔ေသးသေရြ႕ စတိတ္ရႈိးအၾကည့္မရပ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီတုန္းကဆုိ စင္ေပၚမွာ ေလးျဖဴတုိ႔ ၊ေဇာ္၀င္းထြဋ္တို႔မ်ား စကားေလးတစ္ခြန္း မေျပာလုိက္နဲ႔၊ အဲ့ဒီစကားတစ္ခြန္းရဲ့ အဓိပၸါယ္ကုိ စတိတ္ရႈိးျပီးလုိ႔<br />ေနာက္ ႏွစ္ရက္၊သံုးရက္ၾကာတဲ့အခ်ိန္အထိ ကုိယ္တုိ႔ေတြ လုိက္စဥ္းစားလုိ႔ လက္စမသတ္ႏုိင္ပါဘူး။ သူတုိ႔ကလဲ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ထိန္းသိမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္သလုိ သူတုိ႔ရဲ့ပရိတ္သတ္ေတြျဖစ္တဲ့ ကုိယ္တုိ႔ေတြကလဲ<br />ရူးရူးမူးမူးကုိ ရင္ခုန္ခံစားႏုိင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။အဲ့ဒီတုန္းကလဲ အဆိုေတာ္နဲ႔ ပရိတ္သတ္ အေပးအယူ မွ်ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />အခုလုိအခ်ိန္အခါမွာလဲ အရင္အတုိင္းပါပဲ။ သူတုိ႔ကလဲ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔၊ သူတုိ႔သီခ်င္းေတြနဲ႔ သူတုိ႔ပရိတ္သတ္ ေ၀းမသြားေစဖုိ႔ စတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ခ်ည္း ဒီကုိလာေဖ်ာ္ေျဖတာ မဟုတ္ပါဘူး။<br />တျခားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြလဲပါတာေပါ့။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီတျခားေသာ ကိစၥေတြကုိ ကုိယ္တုိ႔စိတ္မ၀င္စား ပါဘူး။ ကုိယ္တုိ႔တြင္မက အဲ့ဒီခန္းမက်ယ္ထဲကုိ ေရာက္လာခုန္ေပါက္ေနတဲ့ IC ပရိတ္သတ္ေတြရဲ့ ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ကလဲ စိတ္၀င္ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ကုိယ္တုိ႔သိတာ လက္မွတ္၀ယ္ျပီး ေလးနာရီေလာက္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ေအာ္ဟစ္ေပါက္ကြဲပစ္လုိက္ဖုိ႔ပါ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပးသူ၊ယူသူ အေပးအယူမွ်ေနဖုိ႔ပဲ လုိတာမဟုတ္ပါလား။<br /><br />သာမာန္ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔က ဒီထက္ပုိျပီး ဘာမွမေမွ်ာ္လင့္သလုိ ဘာမွလဲ စိတ္မ၀င္စားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ ကုိယ္တုိ႔ မေန႔ညက IC ေပးသေလာက္နဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-3237708826961235192011-10-25T15:16:00.005+06:302011-10-25T16:14:43.160+06:30ေမြးေန႔အေတြး<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">သုိ႔.. မာတာမိခင္</span><br /><br />ဒီတေခါက္ အေမ့ဆီကုိျပန္တဲ့ခရီးက အေပ်ာ္ခရီးမဟုတ္ခဲ့ဘူး။<br />အေပ်ာ္ခရီး မျဖစ္ခဲ့တာကုိေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေပ်ာ္လုိ႔ျပန္တဲ့ခရီး၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျပီး ျပန္တဲ့ခရီးမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ဆုိလုိ ခ်င္တာပါ။တာ၀န္ေတြထမ္းျပီးျပန္သြားခဲ့ရတာျဖစ္ျပီး တာ၀န္ေတြကုိထမ္းျပီး ျပန္လာခဲ့ရတဲ့ခရီးလုိ႔ ဆုိရမယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ တာ၀န္လုိ႔ေျပာမိ၊သံုးႏႈံးမိတာကုိက က်မဘက္က အနည္းငယ္လြန္သြားမလားမသိဘူး။အေမက က်မအတြက္ ၂၆ ႏွစ္လံုးလံုး တာ၀န္ထမ္းခဲ့ျပီးျပီ။ က်မအဖုိ႔ရာက ဒီတစ္ၾကိမ္ကမွ စလုိ႔ အေမ့အတြက္ လုိအပ္ေန တဲ့ေနရာေတြမွာ ငါသာ ၀င္ေနရာယူလုိက္ရင္ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔တင္ တာ၀န္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္မွတ္တယ္ဆုိေတာ့ ဒါ... ရာႏႈန္းျပည့္မွန္တယ္၊ရာႏႈန္းျပည့္သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ အေတြးလုိ႔ မသတ္မွတ္သင့္ဘူးလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ ကုိ ႏွလံုးသြင္းပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ</span><br /><br />အရင့္အရင္တုန္းက စာေတြထဲမွာ ေရးခဲ့ဖူးသလုိပဲ က်မမွာ စိတ္အက်ယ္ၾကီးရွိသမုိ႔.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအမ်ိဳးအစား အစံုအလင္ရွိပါတယ္။<br /><br />လူတစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္ဟာ တစ္စကၠန္႔မွာ အၾကိမ္ေပါင္း ကုေဋကဋာခ်ီျပီးေျပာင္းလဲႏုိင္တဲ့အထိ ျမန္ဆန္ေျပာင္း လဲႏုိင္စြမ္းရွိတယ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားေဟာခဲ့ဖူးပါတယ္။အဲ့ဒီေျပာင္းလဲမႈတုိင္းကုိ အသိကပ္ျပီး မွတ္ႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းက အဲ့ဒီလူရဲ့ပင္ကုိယ္ဥာဏ္ရည္၊အဲ့ဒီလူရဲ့ သမာဓိရင့္သန္မႈလုိ႔ တရားေတြ နာၾကားဖူးပါတယ္။ မဆီတာနဲ႔ မဆုိင္တာကုိဆြဲစပ္ပစ္သလုိမ်ိဳးမ်ား မသိဘူး။ က်မစိတ္ရဲ့ ေျပာင္းလဲမႈက အင္မတန္ျမန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလဲမႈတုိင္းကုိေတာ့ စိတ္ေနာက္ကုိယ္ပါ မလုပ္မိေအာင္၊မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုိက္လုိက္ထိန္းတတ္တဲ့ အက်င့္တစ္ခုကလဲ ရွိေနပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ က်မရဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕က "ေတြေ၀သူ" လုိ႔ က်မကုိ ငဲ့ငဲ့ညွာညွာ သတ္မွတ္ၾကတယ္။အဲ့ဒီစိတ္ေၾကာင့္ပဲ ဘ၀ရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြမွာ မွားယြင္းေစခဲ့သလုိ.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္လဲ မွားယြင္းေနတတ္ပါတယ္။<br /><br />မွားတယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ႏုိင္ျပီဆုိတာက အခ်ိန္ကာလအပုိင္းအျခားတစ္ခုကုိ ျဖတ္သန္းျပီးမုိ႔လုိ႔ သတ္မွတ္ႏိုင္ တာျဖစ္ျပီး... ဘ၀ရဲ့ျဖတ္သန္းမႈ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ က်မမွားခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအရာမွာ.. အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲ ျမန္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ မွားသြားလိမ့္မလား၊ သုိ႔မဟုတ္ မွန္တယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္မွတ္ႏုိင္မွာလား ဆုိတာေတာ့ က်မကုိယ္တုိင္ ခုထိမသိေသးပါဘူး။အဲ့ဒီလမ္းကုိေတာ့ ေလွ်ာက္ေနဆဲပါပဲ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">သံေ၀ဂ</span><br /><br />ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ၂၆ ႏွစ္ဆုိတဲ့အသက္အရြယ္ဟာ ေသမယ္ဆုိလဲ ေသလုိ႔ရတဲ့အရြယ္ပါပဲ။ ဒီစာေရးေနရင္းမွာပဲ ငယ္ငယ္တုန္းက Presentation တစ္ခုလုပ္ဖူးတာ သြားသတိရမိပါတယ္။ငယ္ငယ္တုန္းက လုပ္တာဆုိေတာ့ ကုိယ့္မွာ လူမ်ားေထာက္ျပေျပာဆုိစရာ အခ်က္အလက္ေတြ သိပ္နည္းတဲ့အခ်ိန္မုိ႔ လူမ်ားတကာကုိသာ ကုိယ္က ေထာက္ျပေျပာဆုိခဲ့တာမ်ိဳးေတြခ်ည္းပဲ Presentation တစ္ခုလံုးျပည့္လုိ႔ ေနပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္က "How to Grow old" ျဖစ္ျပီး အသက္ၾကီးေနတဲ့လူၾကီးေတြဆီက မေကာင္းတာေတြကုိ ကုိယ့္မွာမျဖစ္လာဖုိ႔ ၾကိဳးစားဖယ္ရွားျပီးေကာင္းတာေတြကုိ စိတ္ရဲ့အိတ္ကပ္ထဲ ထည့္သိမ္းၾကပါစုိ႔ဆုိတဲ့ ရွဴေထာင့္ဘက္ ကေန ေျပာခဲ့တာပါ။<br /><br />အခ်က္အလက္ေတြကုိ တစ္ခုခ်င္းေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ လူၾကီးျဖစ္ေနတဲ့လူေတြရဲ့ ေနထုိင္မႈပံုစံေတြကုိ အခန္းက႑ ငါးခုခြဲျပီး ေျပာတာမ်ိဳးပါ။ငယ္စိတ္နဲ႔ဆုိေတာ့ ကဲ့ရဲ့သလုိေတာင္ ျဖစ္ခဲ့မလားပဲ။<br />Presentation အျပီးမွာ က်မတုိ႔ဆရာၾကီးက ခါးေလးကုိင္းကုိင္း ကုိင္းကုိင္းနဲ႔ ထြက္လာျပီး ဘယ္က႑ထဲမွာ ငါက ပါသလဲလုိ႔ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ေမးခဲ့တဲ့ပံုကုိ ခုထိအမွတ္ရေနဆဲ။ဆရာ့ဘာသာ ဆရာေရြးေပါ့ ဆုိေတာ့.. အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက အရက္ေသာက္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဆရာက အရက္ေသာက္ျပီး အသက္ၾကီးသူတုိ႔အပုိင္း ကုိ ေရြးခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါ့မ်ားေစာင္းေျပာသလား ထင္ရတယ္တဲ့။ ခုေတာ့... ကုိယ္က အဲ့ဒီတုန္းက ကုိယ္ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ အခန္းက႑ငါးခုစလံုးထဲ ပါေနပါျပီ။ ကုိယ့္ကုိယ္ How to grow old လုိ႔ ျပန္လာေမးမယ့္ သူကုိ ေစာင့္ေနရေတာ့မယ္။<br /><br />ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္....မေန႔ကမွ ေျမက်တဲ့ ကဗ်ာဆရာလွသန္းရဲ့ ကဗ်ာထဲကလုိပဲေပါ့. <span style="font-weight: bold;">"ေမြးျမဴေရးငါးတစ္ေကာင္ မဟုတ္ခဲ့တာကို ဂုဏ္ယူပါရေစ"</span> လုိ႔ပဲ ဆုိခ်င္ပါတယ္။<br /><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-84428428952261290002011-06-04T01:51:00.004+06:302011-06-04T02:28:48.769+06:30အရိပ္အသြင္ထင္ေနဆဲမ်ား<div style="text-align: justify;">ကုိယ့္မွာ ခံစားတတ္တဲ့ႏွလံုးသားအခန္းေတြပါေနသေရြ႕... ရုပ္ေသအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္စရာ ပစၥည္းပစၥယေတြ မလုိပါဘူး။ အဲ့ဒီလုိယံုၾကည္ျပီး အေမ့ေျမကုိျပန္တဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး မ်က္လံုးနဲ႔ေသခ်ာေစ့ငုေအာင္ၾကည့္၊ စိတ္ႏွလံုးသားထဲ သံမႈိစြဲေအာင္ရုိက္ထည့္ျဖစ္ခဲ့တာေတြခ်ည့္။ အမ်ားၾကီးရယ္.။ေျမရဲ့ ရနံ႔ေျပာင္းလဲသြားတာမွ စလို႔ သစ္ပင္ေတြရဲ့ အစိမ္းေရာင္ျခားနားမႈအထိ။ ဘာကုိမွ လက္လႊတ္မခံမိခဲ့ဘူး ထင္ပါတယ္။<br /><br />ေလယာဥ္ကြင္းေသးေသးေလးနဲ႔ ေလယာဥ္ကြင္း အက်ယ္ၾကီး၊ အတုိင္းအဆမလုိတဲ့ ေႏြးေထြးမႈနဲ႔ အတင္းကာ ေရာ လုိက္လံရွာေဖြယူရတဲ့ အၾကင္နာမ်ား...။<br /><br />ေအာင္ဆန္းလမ္းနဲ႔ ေက်ာင္းလမ္းဆံုက စိန္ပန္းပင္ၾကီးက နီနီေစြးေစြးရွိလုိက္တာ။ အဲ့ဒါကုိ ၂ လမ္းထိပ္မွာ မုန္႔တီသုပ္စားရင္း တစိမ့္စိမ့္ခံစားမိတယ္။ ခ်စ္စရာ စိန္ပန္းနီနီေတြ။ စိန္ပန္းေတြျမင္တာနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ရေတာ့ မွာပါလားလုိ႔ ...လစ္ခနဲ ေတြးလုိက္မိတဲ့ အေတြးကုိ ကဗ်ာကယာ ျပန္ရုတ္သိမ္းရတယ္။<br /><br />င၀န္ျမစ္ကုိ ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ေလဟာ... မလတ္ဆတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အပူဒဏ္ကုိေတာ့ ေလ်ာ့ေစသားပဲ။ ခုတစ္ေခါက္ င၀န္ျမစ္နားကုိ ေရာက္တာဟာ ဒီ တစ္ပတ္အတြင္းမွာ ၂ ၾကိမ္ေျမာက္ေပါ့။ သၾကၤန္အၾကိဳေန႔တုန္း က တစ္ေခါက္ေရာက္တယ္။ အၾကိဳေန႔၊ ကေလးေတြပတ္တဲ့ေရဟာ... ေအးျမျမနဲ႔ေပမယ့္ လူတစ္ကုိယ္စာေတာင္ မစုိစြတ္ေစဘူး။ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ သၾကၤန္အုိး(အတာအုိး) တည္ဖုိ႔အတြက္ ငယ္ငယ္တုန္းက အတာပန္းေတြ အရွာထြက္ၾကတဲ့အေၾကာင္း တူေတာ္ေမာင္ကုိ ေျပာျပမိတယ္။ ခု တစ္ေခါက္ေရာက္တာလဲ င၀န္ျမစ္နားပဲ။ ကြဲကြာသြားတာ ၁၀ ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အင္ၾကင္းပင္ၾကီး တစ္ပင္ေအာက္မွာ တန္းစီလဲေလ်ာင္းျပီး စကားေတြ ေတာင္စဥ္ေရမရ။ ကုိယ့္ပုခံုးေပၚ ေၾကြၾကလာတဲ့ အင္ၾကင္းပန္းေမႊးေမႊးေလးကုိ ဘယ္နားမွာ ခ်ထားခဲ့မွန္း တကယ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။<br /><br />၇ လမ္းရဲ့ ဟုိဘက္ထိပ္၊ဒီဘက္ထိပ္မွာ ကုိယ္တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း ၂ ေက်ာင္းရွိတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ တည္ရွိ ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕မေက်ာင္းရဲ့သရုပ္မွန္က ေပ်ာက္ဆံုးသြားျပီး တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ထီးထီးၾကီးေပၚလာတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ကုိ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒီျမိဳ႕မွာ ဒီေက်ာင္းသစ္ၾကီး ေျပာင္းလဲျဖစ္တည္မႈအေပၚ မႏွစ္ျမိဳ႕တဲ့လူဆုိလုိ႔.. ငါနဲ႔အျပင္ တျခားဘယ္သူေတြ ရွိဦးမလဲ။ ေတြးမိတယ္။<br /><br />ကုိယ္တုိ႔ေတြက ၅ တန္းကေန ၈ တန္းထိကုိ ျမိဳ႕မေက်ာင္း(အလယ္တန္းေက်ာင္း)မွာ တက္ရျပီး ၉ တန္းနဲ႔ ၁၀ တန္း ၂ ႏွစ္ကုိပဲ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ တက္ရတာ။ ငယ္တုန္း၊ကေလးစိတ္ဆီမွာထဲက စြဲလာတာက အထက္တန္းေက်ာင္းကုိ ကုိယ့္ေက်ာင္းရယ္လုိ႔သတ္မွတ္မထားမိဘူး။ ျမိဳ႕မေက်ာင္းကမွသာ.. ကုိယ့္ေက်ာင္း၊ ငါတုိ႔ေက်ာင္း။ငါတုိ႔ ျမိဳ႕မေက်ာင္းကုိ ဘယ္သူဖ်က္ဆီးပစ္လဲ။ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ျမင္လဲ မျမင္ရက္ေတာ့ဘူး။<br /><br />လယ္ကြက္ေတြရဲ့ေနာက္မွာ၊ ရထားလမ္းကုိ ေမးတင္ထားတဲ့ ကုိယ္တုိ႔ရဲ့ အထက္ေက်ာင္းဟာ နဂုိအတုိင္း ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး။ ေက်ာင္းျခံစည္းရုိးနားထိ ေရာက္ေအာင္မသြားမိဘူး။ ေက်ာင္းျခံစည္းရုိးတေလွ်ာက္က စိန္ပန္းပင္ေတြ နီရဲေနျပီ။<br /><br />ျမင္ကြင္းထဲကေက်ာင္းနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ၾကားမွာ ရထားျဖတ္လာဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတာ။ အေမ့ကုိ ရထားေတြခန္႔မွန္းေျခ ဘယ္အခ်ိန္ ၀င္တတ္သလဲဆုိတာ ေမးျပီးမွအခ်ိန္ကုိလဲ တမင္ခ်ိန္ကုိက္သြားတာပါ။ တစ္ေယာက္ထဲ ရပ္ေနတဲ့ကုိယ္ကုိ ကုိယ္တုိ႔ျမိဳ႕ကလူေတြက သူစိမ္းလုိလုိ၊ ရင္းႏွီးသလုိလုိ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ၾကတယ္။<br /><br />မၾကာခင္မွာပဲ ရထားက ျဖတ္သြားတယ္။ ခုျဖတ္သြားေနတဲ့ ရထားရဲ့အေရာင္က အစိမ္းေရာင္ဘက္ပါတယ္။ ဘာအေရာင္လဲဆုိတာ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ စိမ္းျပာေရာင္လား ထင္တာပဲ။ ေသခ်ာတာက ကုိယ္တုိ႔ေတြ ငယ္ငယ္တုန္းကလုိ အနီေရာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အထက္တန္းတြဲ၊ ရုိးရုိးတန္းတြဲရယ္လုိ႔ေတာ့ ရွိေနတုန္းပဲ။ ရထားဟာ ဘူတာအ၀င္မုိ႔ ပံုမွန္ထက္ ေလးပင္ခ်ည့္နဲ႔စြာ။<br /><br />ေက်ာင္းျခံစည္းရုိးက စိန္ပန္းပင္ေတြက ေလနဲ႔အတူ ခပ္သြဲ႕သြဲ႕ပဲ ယိမ္းေနၾကတယ္။ လွ်စ္စစ္ဓာတ္အား ေပးေ၀ေရးတုိင္ေတြ၊တယ္လီဖုန္း၊ေၾကးနန္းဆက္သြယ္ေရးတုိင္ေတြလဲ ငိုးတုိးေငါက္ေတာက္နဲ႔။ အေရာင္ေျပာင္း သြားတဲ့ ရထားတစ္စင္း ကုိယ့္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတယ္။.. ေဆြးတယ္ ဒုတ္ဒုတ္ထိပဲ။<br /><br />========<br /><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-25841145338045007212011-05-22T21:11:00.000+06:302011-05-22T21:19:02.924+06:30ေဘာလံုးျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ<br />ေဘာလံုးတစ္လံုးရွိေနတယ္။<br />နည္းျပတစ္ယာက္မွ မရွိခဲ့ဘူး။မရွိေနဘူး။ ရွိလာမွာလဲ မဟုတ္ဘူး။<br />ဒုိင္ မရွိခဲ့ဘူး။ မရွိေနဘူး။ ရွိလာမွာလဲ မဟုတ္ဘူး။<br />ပြဲတုိင္း အႏုိင္လုိခ်င္တဲ့ ကစားသမားေတြရွိခဲ့တယ္။ ရွိေနတယ္။ ရွိေနဦးမယ္။<br />လက္ခုပ္တီးမယ့္ ပရိတ္သတ္၊ေလာင္းေၾကးထပ္ထားတဲ့ ပရိတ္သတ္၊<br />ေအာ္ဆဲခ်င္လုိ႔ ေရာက္လာတဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြ<br />ရွိခဲ့တယ္။ ရွိေနတယ္။ ရွိေနဦးမယ္။<br /><br />ကစားသမားတုိင္းက အႏုိင္ယူခ်င္သူခ်ည္းမုိ႔<br />ေဘာလံုးတစ္လံုးထဲကုိပဲ အလုအယက္ ရွာေဖြေနၾကတယ္။<br />ေဘာလံုးက တစ္လံုးထဲ...<br />ကစားသမားေပါင္းက မ်ားစြာ<br />ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ... ေဘာလံုးတစ္လံုးရွိေနတယ္။<br /><br />ေဘာလံုးတစ္လံုးထဲကုိ ၀ုိင္းကန္ၾကတယ္၊ လုၾကတယ္၊<br />အဆံုးမွာ ရႈံးေစဦးေတာ့...<br />အဓိကက ကုိယ့္ေျခေထာက္ထဲမွာ ေဘာလံုးရွိေနဖုိ႔၊<br />ေဘာလံုးပုိင္ဆုိင္မႈအသာနဲ႔ဆုိ ရႈံးရင္ေတာင္ သိကၡာရွိတယ္။<br />ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား...။<br /><br />ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ<br />ေဘာလံုးတစ္လံုး ရွိေနတယ္။<br />နည္းျပမရွိ၊ ဒုိင္မရွိတဲ့ပြဲမုိ႔ အရႈံးအႏုိင္ အေျဖမေပၚဘူး။<br />ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ<br />ေဘာလံုးတစ္လံုးရွိေနတယ္။<br /><br />ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ....<br />မူးရစ္ရီေ၀ ခ်ာခ်ာလည္ေနတဲ့ ေဘာလံုးတစ္လံုးဟာ<br />တဖက္ဖက္က ႏုိင္သြားပါေစလုိ႔<br />ေဘာလံုးတစ္လံုးဟာ ဆုေတာင္းေနတယ္။mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-91119664160152187992011-05-18T10:26:00.003+06:302011-05-18T10:38:02.896+06:30ဟုတ္ကဲ့ ခုတေလာေလ..<div style="text-align: justify;">(၁) အစားခ်င္ဆံုးအစားအစာ - ဘူးရြက္ျပဳတ္ နဲ႔ ငါးမီးဖုတ္ေထာင္းေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါးပိရည္က်ိဳ ။ ျပီးေတာ့ ငါးေက်ာ္ႏွပ္ေလးနဲ႔ေလ။<br /><br />(၂) ေန႕တိုင္းစားျဖစ္တဲ႕အစား - ထမင္း နဲ႔ ဟင္း။ စားရသမွ် အစားအစာေတြထဲမွာ ထမင္းနဲ႔ဟင္းကုိပဲ အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ အဲ့ဒါေတြ မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့လဲ ၾကံဳသလုိေပါ့။<br /><br />(၃) အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး - မရွိပါဘူ။ ၾကိဳက္လဲမၾကိဳက္ပါဘူး။<br /><br />(၄) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ေရေမႊး - မၾကိဳက္ပါဘူး ဆုိ။<br /><br />(၅) အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ - ဘာရယ္လုိ႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မေမွ်ာ္လင့္တတ္ပါ။ ေပးတာမွန္သမွ် ျမတ္ႏုိး၊တန္ဖုိးထားတတ္ပါတယ္။<br /><br />(၆) အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း - ဒြိဟေတြနဲ႔။မရေသးဘဲနဲ႔ကုိ BlackBerry လား အုိင္ဖုန္းလား ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနေသးတယ္။<br /><br />(၇) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ဖုန္း - အဲ့ဒါေျပာရရင္ ဇာတ္လမ္းကအရွည္ၾကီး။ ခု ဆုိနီအဲရစ္ဆင္ ဗီဗက္စ္၅ ေလးသံုးေနတယ္။ အနီေရာင္ဗ်။<br /><br />(၈) အရူးသြပ္ဆံုးအရာ - အင္တာနက္ေလ။ မုန္းထွာ ကုိယ့္ကုိယ္လဲ။<br /><br />(၉) အနီးစပ္ဆံုးဂီတ - ေရာ့ခ္ေလ.. ေရာ့ခ္...။ အေရွ႕ကုိ ရွိတ္ပါေဟ့.. အေနာက္ကုိ ရွိတ္ပါေဟ့ ေတြမၾကိဳက္ဘူး။<br /><br />(၁၀) အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္ - တုိးေႏွာင္မုိး၊ေသြး(စစ္ကုိင္း) တုိ႔နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၃၊၄ ေယာက္ပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ေတြ ေပါင္းထုတ္ထားတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္။ ဟုိး ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးတာ။ ခုျပန္လုိခ်င္တယ္။<br /><br />(၁၀) အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ - အလြမ္းတကၠသုိလ္၊ပန္းတကၠသုိလ္ (ကေလာင္စံု)<br /><br />(၁၂) အၾကားခ်င္ဆံုးစကား - ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္လုိ႔ရျပီ။ ျမန္မာျပည္မွာ သူေဌးေတြကုိလဲ ဖိန္႔ ဖိန္႔ တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ေနစရာ မလုိေတာ့ဘူး။အင္တာနက္ လုိင္းေတြလဲ ေကာင္းေနျပီ။ ဧရာ၀တီတုိင္းထဲကုိ သြားတဲ့လမ္း ေတြလဲ အရမ္းကုိ ေကာင္းေနျပီ။ ရႊတ္ဆုိတာနဲ႔ အေမ့အိမ္ရွိတဲ့ ျမိဳ႕ကုိ ေရာက္သြားမယ္။ ျပန္လာေတာ့။ ေအးေဆး ေအးေဆး ဆုိတာမ်ိဳးေလ။<br /><br />(၁၃) အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ - ညတုန္းကေတြးမိတာ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္နဲ႔ မေၾကးမံုက အလံုးၾကီးၾကီးေတြ ေျပာျပန္ျပီလုိ႔လဲ မကဲ့ရဲ့ၾကပါနဲ႔။ ညတုန္းက ကဆုန္လျပည့္ေန႔ လကုိၾကည့္ရင္း စိတ္ကူးေပၚလာတာေလ။<br />အမေျပာတဲ့ စု၊ဖြား၊ပြင့္၊စံ ... ဘာညာေပါ့ေလ။ အိမ္ကုိျပန္ထားတာလဲ သိပ္မၾကာေသးေတာ့ တူမေလးေတြ၊ တူေလးေတြကုိ သတိရေနတာလဲ ပါတယ္။ သူတုိ႔ဘ၀ေတြက ျဖည့္စြက္စာေတြ မစားရေပမယ့္ ျဖည့္စြက ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားအေၾကာင္းလဲ ဘာမွ ဂဃနဏ မသိဘူး။ သူတုိ႔မိဘေတြကလဲ ေျပာမျပႏုိင္ၾကဘူး။ ဘုရားရွိခုိးေတာ့ သင္ေပးပါလိမ့္မယ္။အဲ့ဒါနဲ႔ ရြာမွာ ကုိယ္ေတြငယ္ငယ္က တက္ခဲ့ဖူးသလုိမ်ိဳး ဗုဒၶဘာသာ သင္တန္းေက်ာင္းေလး ဖြင့္ေပးခ်င္မိတယ္။ဘုန္းၾကီးကလဲ အမ်ိဳးေတာ္တဲ့ဘုန္းၾကီးဆုိေတာ့ အရွင္ဘုရား တစ္သိန္းေလာက္ ၀တၳဳကပ္ပါတယ္။ သင္တန္းေပးေပးပါ ဘုရားဆုိ ရမလားေပါ့။ ကုိယ့္တူ၊တူမေတြတြင္မက တရြာလံုးက ကေလးေတြလဲ သိသြားႏုိင္တယ္ေပါ့။ ေတြးမိတာရယ္။ အဲ့ဒါေလး လုပ္ခ်င္မိတယ္။<br /><br />(၁၄) အလိုခ်င္ဆံုးဆု - မခြဲျခားျပတတ္ပါ။<br /><br />(၁၅) အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ - မန္းေလး မန္းေလး။<br /><br />(၁၆) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - စင္ကာပူျမစ္နား။<br /><br />(၁၇) အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္ - ဘာကားျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ခုေတာ့ ကုိးရီးယားကားေတြၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒါမယ့္ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းျဖစ္တာကုိေတာ့ စိတ္မရွည္ဘူး။<br /><br />(၁၈) အေျပာခ်င္ဆံုးစကား - သူမ်ားကုိနားလည္ေပးဖုိ႔ ၾကိဳးစားတဲ့သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ေနာက္ျပီး ႏွစ္ခါျပန္ ေတြးတတ္တဲ့လူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။<br /><br />(၁၉) အယံုၾကည္ဆံုးလူသား - အေမ ေလ။<br /><br />(20) မယံုၾကည္ဆံုးအရာ - ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေလ။<br /><br />(21) အမုန္းဆံုးအရာ - တစ္ခုထဲ၊တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူး။သူတုိ႔ေတြ ျမန္မာျပည္မွာရွိတယ္။ သူတုိ႔ကုိထက္ ဘယ္သူ႕ကုိမွ မမုန္းဘူး။<br /><br />(22) အေသာက္ျဖစ္ဆံုးအေအး - Sour plum lime juice. အျမဲေသာက္ခ်င္တာ။<br /><br />(23) လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ - ကြန္ျမဴတာ ကြန္ျမဴတာ။<br /><br />(24) မေကာင္းတဲ့က်န္းမာေရး - ညာဘက္နားေလ။ ၀ဋ္နာကံနာပါပဲ။<br /><br />(25) အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ - ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဘးနားမွာ။<br /><br />(26) လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း - ေရႊပြင့္လႊာ (မႏၱေလးသိန္းေဇာ္)<br /><br />(27) အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္ - မေၾကာက္တတ္လြန္းလုိ႔ ဆုိလားပဲ။ သူမ်ားေတြ ေ၀ဖန္ၾကတာေလ။<br /><br />(28) တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ - အေသးအဖြဲေလးကအစ တန္ဖုိးထားပါတယ္။ အဲ့လုိေတြ တန္ဖုိးထားတတ္ လြန္းလုိ႔လဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ စိတ္ပ်က္ေနမိပါတယ္။ ဘာလုိ႔ဆုိ ေနာက္ဆံုးေတာ့ "အားလံုးငါ့အျပစ္ေတြပါကြယ္" ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္လာေနလုိ႔ေလ။<br /><br />(29) အေႀကာက္ဆံုးတိရိစာၦန္ - ေျမြ (အေသြးထဲ အသားထဲကေနကုိ ေၾကာက္တာ။ ေျမြအရုပ္လဲ ေၾကာက္တယ္။ ေျမြလုိေမ်ာရွည္ရွည္ဆုိရင္ေတာင္ ေၾကာက္ပါတယ္)<br /><br />(30) ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြ - မဂ်ဴနီယာ ၊ ကိုလင္းဒီပ။<br /><br />(31) အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ပစၥည္း - ပုိက္ဆံအိတ္၊ဖုန္း။(တကယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကလုိ ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲ ပုိက္ဆံထည့္ရံုပဲထည့္ျပီး သြားခ်င္တာ၊ဒီမွာက ဘာကဒ္၊ညာကဒ္ေတြကလဲ ပါေသးတာကလား။ ရႈပ္ေပမယ့္ သယ္ရတာပါပဲ)<br /><br />(32) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - မသြားခ်င္လဲသြား၊ သြားခ်င္လဲသြားမုိ႔ မေျပာေတာ့ပါဘူး။<br /><br />(33) စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္ - ဘယ္အခ်ိန္ကုိ ေရြးထုတ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အျမဲ စိတ္ညစ္ေနေတာ့ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ဆုိရင္ေတာင္ ေရြးရ ပုိလြယ္မလားပဲ။<br /><br />(34) အေနခ်င္ဆံုးေနရာ - လမ္းေပၚေလ။ေျခေထာက္မွာ ေဗြမပါေပမယ့္ လမ္းထြက္ေနရတာကုိပဲ ၾကိဳက္တယ္။<br />ေရးရင္း "က်ေနာ္ လမ္းေပၚကလူပါ" ဆိုတာေလး ေျပးသတိရတယ္။ :)<br /><br />(35) ၾကားလိုက္မိတဲ့ဟာသေလးတစ္ခု - သမတ အသစ္ေပးလုိက္တဲ့ အက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ဆုိတာ ၾကားေတာ့ေလ။.. ဟီးဟီး ႏုိင္ဂံေရးေတြေတာင္ ပါကုန္ဘီ။<br /><br />(36) ေပးခ်င္တဲ့သတင္းတစ္ခု - မန္ယူဖလား ရသြားတယ္ေလ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ဖလားလဲ လက္တစ္ကမ္းပဲ လုိေတာ့တယ္။ (မမဂ်ဴနီယာ မသိမွာစုိးလုိ႔)<br /><br />(37) အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ - ကုိယ္အလုိခ်င္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ မရႏုိင္ျပီကြယ္ ဆုိတဲ့သီခ်င္း မဆုိရေတာ့မယ့္ေန႔။ ...။<br /><br />စာေရးမရတဲ့အခ်ိန္ ဒီလုိ Tag ေလးေတြ ေျဖရတာလဲ ေကာင္းတာပဲ။ တျခားလူေတြ tag ထားတာေတြလဲ ေျဖပါဦးမယ္။<br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-30374898673178856672011-05-15T20:50:00.008+06:302011-05-15T21:32:26.303+06:30အေမ့ဆီမွ တဆင့္<div style="text-align: justify;">ေန႔လည္တုန္းက အေမ့ဆီဖုန္းဆက္တယ္။ ထံုးစံအတုိင္း သာေၾကာင္း၊ မာေၾကာင္း၊ဘုရားမွန္မွန္ရွိခုိးေၾကာင္း မုသား တ၀က္လိမ္းက်ံျပီး ေျဖရတယ္။ အေမ့ဆီက ေမတၱာေတြရလုိက္တယ္။ အဲ့ဒီေမတၱာေတြရဲ့အရွိန္နဲ႔ တျခား သူေတြကုိ ေမတၱာ ေရာင္ျပန္ေလးေတြ ေပးရဦးမယ္။ ေပးႏုိင္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ အေမ့ဆီမွတဆင့္ ရကာမွပဲ..။<br /><br />ဘ၀ဟာ ဒီလုိပဲ လံုးခ်ာလည္လုိက္ေနေတာ့မွာပါပဲ။ အတိတ္ကုိ ျပန္မတမ္းတျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားသင့္တယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိေပးျဖစ္တယ္။ အရင္တုန္းက မေၾကးမံုဟာ သူမ်ားေတြကုိ စိတ္ခြန္အားေတြ ျဖည့္ေပးႏုိင္တဲ့ လူေပါ့။ အခုေတာ့ မေၾကးမံုဟာ သူကုိယ္တုိင္ စိတ္ခြန္အားေတြ အေရာင္ေဖ်ာ့ေန ေလရဲ့။<br /><br />အရြယ္မေရာက္ခင္မွာပဲ စိတ္ေတြ အုိစာခဲ့ရလုိ႔ ဘ၀ဆုိတဲ့ သီခ်င္းကုိ ခုတေလာ ခဏခဏညည္းမိတာရယ္။ ..<br /><br /><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4612574355507280404.post-68194201326200153072011-05-05T08:59:00.004+06:302011-05-05T09:39:41.576+06:30Internet cafe' မွာ မိမိကုိယ္ကုိ ျပန္လည္ရွာေဖြၾကည့္မိတယ္<div style="text-align: justify;">အခန္းတံခါးကုိ ဆြဲဖြင့္ျပီး၀င္လုိက္လုိက္ခ်င္းမွာပဲ ၀မ္းနည္းစိတ္၊ သူ႔ကုိယ္သူ ႏွေျမာစိတ္၊ သူ႔ရဲ့ အတိတ္ကုိ သူ ျပန္လည္တသ တဲ့စိတ္ေတြ လႈိက္လႈိက္ျပီး တက္လာတယ္။ သူဟာ သိပ္ကုိခံစားတတ္သူပါ။ ဘုရားေဟာခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္စကၠန္႔မွာ အၾကိမ္ေပါင္းကုေဋကဋာ ေျပာင္းလဲေနတယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ရဲ့အေျပာင္းအလဲတုိင္းကုိ ဥာဏ္မွီသ ေလာက္ လုိက္ဖမ္းဆုပ္ျပီး ခံစားတတ္ေနတာလဲ သူပဲေလ။<br /><br />ေကာင္တာဘက္ဆီ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မျမင္ရဘူး။ ဟုိအရင္တုန္းကဆုိရင္ေတာ့ ခုလုိ ဘယ္သူမွမရွိေနလဲ ျပႆနာမရွိဘူး။ လြတ္ေနတဲ့တစ္ေနရာဆီ ေလွ်ာက္သြားျပီး ကုိယ့္စကား၀ွက္ကုိ ရုိက္ထည့္လုိ႔ ကြန္ျပဴတာပြင့္လာတာနဲ႔ သံုးလုိက္ရံု။ ခုေတာ့ ကုိယ့္ကုိ "အမ ဘယ္စက္ယူမလဲ၊ member လား " ဆိုျပီး ေနရာခ်ထားေပးမယ့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒီေကာင္တာဆီကုိ ျပန္လာတဲ့အထိ မတ္တပ္ရပ္လုိ႔ ေစာင့္ေနရံုေပါ့။ ခဏေနေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးျပန္ထြက္လာတယ္။ ေနာက္ေဖးဘက္သြားတာ ထင္ပါရဲ့။ ျပီးေတာ့ သူ႔ကုိ နံပါတ္ ၆ ကုိ သြားပါ အမ ဆုိျပီးေျပာတယ္။ ေျခလွမ္း ငါးလွမ္း၊ေျခာက္လွမ္းေလာက္ အတြင္းမွာ သူ႕စိတ္ေတြဟာ အေ၀းဆီကုိ ထြက္ေျပးသြားတယ္။<br /><br />၅၊၆၊၇ ဆုိတာ သူထုိင္ေနက် ခံုနံပါတ္ေတြ။ အဲ့ဒီတုန္းက သူက ဂ်ီေမးလ္၊ဂ်ီေတာ့ခ္ မွန္မွန္သံုးျဖစ္တယ္။ ဂ်ီေတာ့ခ္ ကုိ အျမဲတမ္းစိမ္းထားျပီး သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲမွာ မိတ္ရင္းေဆြရင္းေတြခ်ည္းပဲ ဆုိေပတဲ့ လာေခၚတဲ့လူတုိင္းကုိ စကားျပန္ေျပာမဟုတ္ဘူး။အနီေရာင္အတံုးဆုိတာ ဘယ္တုန္းကမွ မတား,ထားခဲ့ဖူးဘူး။ သူ႔အယူအဆက သူဟာ အလုပ္မ်ားေနတဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။အားလုိ႔ အင္တာနက္သံုးေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိမ္းေရာင္ အစက္ေလးပဲ ခ်ထားရမယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းနဲ႔ စကားမေျပာခ်င္လုိ႔ လာေခၚတုိင္းျပန္မေျပာႏုိင္ဘူး။ အဲ့လုိမ်ိဳး ကန္႔လန္႔ေတြးျပီး ထင္သလုိလုပ္ရဲတဲ့ စိတ္အင္အားေတြ သူ႔မွာ ခုိေအာင္ခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက သူ ဘေလာ့မွန္မွန္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ပေရာက္ဇီအမ်ိဳးေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကုိ အလြတ္ မွတ္မိႏုိင္တယ္။ "ဥပေဒႏွင့္ မလြတ္ကင္းေသာ၀က္ဘ္ဆုိဒ္မ်ား မၾကည့္ရ" လုိ႔ တားျမစ္စာ ကပ္ထားတဲ့ဆုိင္မွာ ကုိယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့၊ဖတ္ခ်င္တဲ့ သတင္းမွန္သမွ် ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဆုိင္၀န္ထမ္းက ေနာက္သလုိ၊ေျပာင္သလုိနဲ႔ "အမ ဘာေတြၾကည့္ေနတာလဲလုိ႔" တားျမစ္ခ်င္သလုိ ေမးလာခဲ့ရင္ "ငါ့လာေမးမယ့္အစား ဟုိဘက္စက္က ညစ္ညမ္းဗြီဒီယုိၾကည့္တဲ့လူကုိ သြားေမးပါလားဟယ္" လုိ႔ အေငါ့လဲတူးတတ္တယ္။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက သူ စာမွန္မွန္ေရးႏုိင္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႔စာေတြအတြက္ သူ႔မွာ ဘယ္လုိယံုၾကည္ခ်က္မွ မထားခဲ့ဖူးဘူး။ သူ႔စာေတြဟာ သူ႔အတုိင္းပဲ၊ ခပ္သြက္သြက္၊ခပ္ျမန္ျမန္ အရွိန္တစ္ခုနဲ႔ ...။ ျပီးေတာ့ သူ႔စာေတြကေန သူ႔ကုိ ေဖာက္ထြင္းလဲ ျမင္ႏုိင္တယ္။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက သူက အင္တာနက္သံုးရင္း အင္းစတင့္ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္ မွာေသာက္ခဲ့တယ္။ ထမင္းေၾကာ္ကုိ ပံုမွန္စားတယ္။ မ်က္စိေညာင္းလာရင္ အင္တာနက္ဆုိင္မွာရွိတဲ့ သတင္းဂ်ာနယ္ေတြထဲမွ အတင္းအဖ်င္းေတြကုိ လုိက္ဖတ္တတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆုိင္ရွင္ေတြနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာဆုိေလ့ရွိတယ္။<br /><br />----<br />-----<br />------<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက သူဟာ စကားမ်ားတဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့တယ္။သုိ႔ေပမယ့္ အဲ့ဒီတုန္းက သူဟာ မလိမ္ညာတတ္ခဲ့ဘူး။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက သူ ဆုိတာလဲ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br /><br /></div>mirrorhttp://www.blogger.com/profile/07603615357796914249noreply@blogger.com6