HUIBSLOG - autobio

We zijn tot elkaar veroordeeld. En dat is goed! Saharouis.

2016-03-28T22:37:58Z

Het was een nederzetting in het Noordoosten van de ex-Spaanse Sahara. Bewoond door Saharouis, beschermd door de Algerijnen tegen de Marokkanen. 1979. We waren gekomen van Tindouf in Algerije. We waren mogelijke medestanders, geselecteerd door Boumediene.

Twee Duitse TV zenders, vertegenwoordigster van het Vlaamse VMO, nostalgische Spanjolen en ik, namens de PSP, hoewel ik daarvan al 4 jaar geen lid meer was. Vraag maar aan #GJHarbers hoe dat kon.

Jeeps die we nu SUVs zouden noemen transporteerden ons over enorme afstanden door de woestijn. ‘s-nachts vroor het. Om 12 uur smolt je. Toen de nacht al gevallen was, hoorden we ver voor ons onophoudelijk hoesten. Dat waren oorlogswezen die op ons wachtten, in rijen opgesteld voor hun onderkomen.

Ik had de Saharaouis leren kennen als een trots volk. De grote tenten in orde, mannen en vrouwen goed gekleed. In de morgen haalden prachtig geklede vrouwen in optocht water samen met hun kinderen.

Maar wat konden we doen? De NL ambassade in Algiers was het domein van de latere PvdA-persoon.

Mijn mede-afgevaardigde Wagtendonk was vooral geïnteresseerd in het Marokkaans dialect dat de zielige gevangen Marokkanen spraken in hun gevangen-kuilen.

Toen nodigde een belangrijke Saharaoui me uit om het avondmaal te delen.

Ik ontmoette de hele familie. Vader, moeder, zoons en dochters. Ik vertelde wie ik was. Zij vertelden wie zij waren.

De oudste dochter, een mooie vrouw, zou misschien met mij kunnen vluchten. Ze leidde me bij de hand naar een plek waar we even heel gelukkig waren.

Ik heb haar niet kunnen redden.

Misschien had dat sowieso niet gekund.

Maar ik vergeet haar nooit.

Baudet met de Conservatieven in de Amsterdamse Doffer

2015-06-13T17:01:09Z

Het kostte 10 euros voor wie niet op Jalta was geabonneerd. Eén drankje gratis. Dat wel. Maar toch. Een rib uit het lijf van een Brusselse gepensioneerde die met de Fyra had willen reizen, maar dat voorlopig niet zal kunnen wegens schandelijke neoliberale incompetentie. Deze linkse schaars betaalde pensionado moet dus wel heel erg gemotiveerd zijn geweest om door te dringen tot in het hart, het kille hart, van Neêrlands' nieuw-conservatieve voorhoede! Maar het bleek de moeite waard.

Onderbelicht: Mannen zoals ik die niet genoeg "nee" zeggen

2014-11-25T01:03:13Z

Dat was best wel stoer, dat wat ik onlangs hier in Hoeren? en Hoeren(2)? vertelde. Maar zo stoer als ik lijk te willen overkomen, ben ik niet. Met een variatie op wat de Baudets over vrouwen zeggen: Als een man ja zegt, bedoelt hij vaak eigenlijk "nee"...

Tolerantie?

2014-11-24T00:23:38Z

...Terwijl ik hanneste met de sleutel op de Johan Huizingalaan, verscheen een vage meneer achter mij, die met een Amsterdams accent (dat wel, geruststellend) zei, dat ik moest opschieten, want "het had al lang genoeg geduurd". Ik begreep er niets van. De volgende morgen wel. De vader van Ellen, Sal Santen, was gearresteerd omdat hij volgens het "tweede bureau" in Parijs (dus volgens onze BVD) valsemunter zou zijn. Dat was het begin van mijn wantrouwen tegen elke overheidsdienst die ons zou moeten bewaken. Schoonvader Sal was alles anders dan een valsemunter. In de revolutionair socialistische jeugdorganisatie van de RSAP koos hij in 1939 ervoor om zijn schoonvader Henk Sneevliet niet te volgen in diens verwerping van Trotsky's analyses. Ze wilden een 4e Internationale zonder bondgenootschappen met lokale bobos....

Hoeren? (2)

2014-11-23T01:38:31Z

Ik klaag niet dat vrouwen zich aan me opdrongen. Als ik een vrouw was geweest zou ik hetzelfde hebben gedaan. Een leuke man, fris, langharig. Ze stonden in de rij. Ik had het niet eens door. De ex van Roel van Duyn nodigde me uit naar Parijs. Anja Meulenbelt deelde een mondje kersenblift met me in de Pieter.

Ik had mijn eerste en laatste ontmoeting met een echte hoer die me ontving toen de Geldersekade vond dat ik te dronken was. Het lukte van geen kant met de lieve Antilliaanse. De ex-vriendin van een Turk bereed me met veel passie. Mijn Indo vriendin bezorgde me een griezelige ziekte die ik wijdbeens onderging in de gemeenteraad. Maar de liefde ging voort!

Nederlandse vrouwen zijn leuk. Maar buitenlandse zijn ook niet slecht. Dus werd ik besprongen door Belgische, Franse, Duitse, Italiaanse, Portugese en Griekse dames toen ik na mijn wethouderschap Europa verkende. Met de Franse, in Parijs, was ik het gelukkigst. Wat zochten ze? "Liefde" - dat is te simpel. Bevestiging? "Je bent ècht wel de moeite waard"? Ik denk dat die partners vooral zichzelf wilden bevestigen. En ik, zei de gek, ik was beschikbaar. Om dat te bevestigen.

Bijlmer

Van 1975 tot 1979 werkte ik in de Amsterdamse Bijlmermeer. Ik was directeur van een stichting (SOSB) die ervoor moest zorgen dat de collectieve voorzieningen die bij de bouw van woningen voor 15000 mensen vergeten waren, alsnog tot stand kwamen. We stichtten winkelcentra, culturele centra, cafés en andere dingen. De wijk was vol van hunkerende moeders van kinderen die door de papas verlaten waren. Daarnaast was er een massale Surinaamse immigratie. Ik weet niet meer hoeveel keren blanke en zwarte vrouwen me meegenomen hebben naar hun bed. Je was in een café. Je keek elkaar aan. Het klikte en het werkte. Is daar iets verkeerds aan? Nee! Je deelde eenzaamheid. Je vond warmte. Je hielp de volgende morgen om spiegeleieren te bakken.

Wat me triest maakte, was dat ik nooit de leegte van het niet aanwezige vaderschap, bij zwarte zowel als blanke moeders, kon vervangen. We hielden elkaar vast, we voelden elkaars warmte en meeleven. Maar tegen elf uur s'morgens was het afgelopen.

Hoeren?

2014-11-23T00:27:15Z

Vrouwen mogen ook vragen wat ze willen

Nu ik 73 ben, heb ik uiteraard best wat ervaring met het andere geslacht.

Ik ben niet het type die leuke meisjes/vrouwen aggressief benadert op de wijze die Thierry Baudet beschrijft. Toch ben ik best aan mijn trekken gekomen. Dat komt omdat vrouwen helemaal niet zitten of staan te wachten op mannetjes die zich opblazen als opgewonden bonobos, maar omdat ze haar keuzes maken op grond van ervaring, gevoel en intelligentie. Het enige wat ik Baudet kan nageven, is, dat MACHT, Status en Geld kunnen helpen om vrouwen geïnteresseerd te doen raken. Maar dat geldt ook voor mannen.

Ik behoor dus tot het passieve mannelijke soort. Vrouwen zijn mij overkomen. Eerst een voor een, later in menigte. En waarom zouden we niet van elkaar genieten, genoten hebben? Bij sommigen meende ik het serieus. Andereren zochten alleen de kick. Wat is het verschil met mannen? Ik raakte erg in de war. Vrouwen zijn net mannen als ze bevrediging zoeken.

Ik heb het dus netjes op een rijtje gezet. Mijn eerste vriendin buiten huwelijk was de teleurgestelde partner van Igor Cornelissen. Ze wilde wraak en ze kreeg het. De laatste is een aanminnelijke Latijnse mevrouw, die me de hemel liet zien.

De slotsom, de conclusie, is, dat vrouwen zoeken naar partners die haar met liefde behandelen, die beschikkbaar zijn. Dat is toch logisch en normaal?

Het zijn dus niet mannen, maar vrouwen die bepalen wie met wie en hoe zich verenigt. En dat is goed.

Femke's edele en beschaafde gebaren zijn mooi, zodra de tegenstander gevangen zit

2013-10-09T21:59:42Z

Auteursportret van De Correspondent 2013 (c)

Ik heet allereerst welkom aan De Correspondent. Ik denk dat er plek is voor een rustige Leunstoel :-) (in den brede), naast Joop, TPO, Sargasso en DDS. Dat mag best wat kosten. De correspondenten moeten kunnen reizen en geen al te grote geldzorgen hebben. In ruil daarvoor denken ze na voordat ze iets opschrijven.

Als ik naar de oogst van de eerste twee à drie dagen kijk, lukt dat aardig. Mooie Arnon Grunberg over hotel-vluchtelingen. Prachtig onderzoek naar het harde leven van vrouwen in Mali. En dan komt Femke Halsema. "Breivik gaat studeren". 285 commentaren die voor 95% zich beperken tot "Mooi, Femke. Ga zo door!" En: "Dit is nou precies wat ik van De Correspondent verwachtte!" -

Ik ga jullie nu uitleggen, waarom zo veel goedgezinde mensen zich (bijna) wanhopig vastklampen aan het "edele signaal".
En waarom dat voor hen een excuus is, om zich verre te houden van de smerige taak om de door Wilders geïnspireerde suprematisten en racisten te bestrijden.

Beschaving moet zich verdedigen
Want Femke heeft het over signalen. Voorbeeldige reacties op populistische ideeën over wraak, vernedering en

Dobri Dol - leven aan het einde van de weg [NL]

2013-08-07T20:09:58Z

Er is maar een enkele weg naar het Dorp Dobri Dol. Aan het einde van die weg ben je veilig. Zeggen ze. Want dieven en rovers houden niet van doodlopende wegen.

Hoe dan ook. Ons eenzaam huisje met het mooie uitzicht is al drie jaar ongeschonden gebleven.

Overal waar wij komen, onderweg, improviseren we eerst een klein kantoortje.

Zo ook op het terras van het casita, het paviljoentje, in het Bulgaarse dorp Dobri Dol.

Daarna pas beginnen we aan het achterstallige

...

La vie à Dobri Dol [FR]

2013-07-25T01:21:12Z

D'abord, chaque fois, en arrivant à destination j'organise un petit bureau:

Ce bureau se trouve à la terrasse couverte de la maison, surveillée par les quatre paires d'hirondelles qui y ont construit leurs nids sculptés.

Une contribution de ma fille Shana: HUiBS'travelBLOG

2013-07-20T19:51:09Z

Les prunes de Dobri Dol ...

Nos vacances papa-fille se terminent. Mais pas pour longtemps. Promis! Voici une unique contribution de ma grande fille Shana K. Riethof à mon "blog de voyage":

Huib Riethof, un éternel voyageur.

Que ce soit sur la route ou dans ses pensées, il vagabonde, sans frontières de l'âme ou matérielles. Il a vécu à travers l'Europe, d'Amsterdam à Dobri Dol, la vallée heureuse où coulent de belles journées estivales, et continue sans cesse d'explorer le continent européen qu'il sillonne de ses écrits. Car il n'a jamais cessé de donner, par ses actes et par ses textes, sa perception d'une vie sensible et pourtant juste.

Il a observé ce qui l'entoure et a dépeint une trame réelle de notre actualité. C'est un troubadour de l'internet, il vogue à travers la toile comme il vogue à travers le monde en tissant un réseau humain. Dans sa vie il a toujours aidé les autres, proches ou inconnus, et c'est bien l'homme qui est au centre de son écriture ; c'est l'homme et ses pérégrinations continues, ainsi que tout ce qu'il a à offrir.

Urbaniste à ses heures perdues, sociologue invétéré, mais historien avant tout, ce sont ses voyages qui l'ont formé et qui pourront en former bien d'autres, comme moi, sa fille, qu'il emmena dans sa rutilante Renault Kangoo dans toute l'Europe et au-delà. Ce sont ces voyages qui m'ont appris à voir le monde sous un autre angle, un angle imparfait sur lequel il y a beaucoup à raconter, mais qui nous étonnera toujours. Vous avez donc toutes les raisons possibles et inimaginables de continuer votre lecture et d'apprendre, comme moi je l'ai fait, de ce bonhomme la tête dans les nuages mais toujours une main sur le volant (et l'autre main sur le coeur).

Vous aussi, évadez-vous en gardant toujours les yeux sur ce qui compte le plus pour vous.

Hyacint in Dobri Dol

2013-03-22T22:41:24Z

Iets van lente in de lucht.
Mijn eerste blauwe hyacint in Dobri Dol aan de Ebros, tussen de Rhodopen en het Balkan gebergte.
Op twee honderd meter murmelt de Maritza.

Desahuciar: Comment stopper les banques (FR)

2012-11-25T01:32:27Z

Un jour avant la grève générale. Las Palmas de Gran Canaria. Centre. Les activistes se rassemblent devant le bureau de la banque "Bankia".
Ils demandent qu'on retire ses comptes de la banque, parce qu'elle chasse les habitants de leur bien, dès qu'ils sont incapables à payer les charges de l'hypothèque.
Une femme vient de se suicider au moment que les forces de l'ordre montaient son escalier pour la déloger.
Dans une autre ville, la communauté a retiré son argent de Bankia. Résultat: Trois candidats au "délogement" (desahuciamiento) sont sauvés. Grace au soutien des concitoyens qui ont manifesté devant la porte de la banque.

Odessa 1 (FR)

2012-09-07T20:40:28Z

Un ancien centre commercial à Odessa. Restauré et rénové.

La ville a l'air éternelle, mais elle est jeune. Fondée en 1792 par l'impératrice russe Catherine la Grande, elle s'est imposée à la côte Nord de la Mer Noire sous son premier gouverneur, le duc français De Richelieu, assisté par le commandant espagnol des mercenaires russes , De Riba. Les deux se sont éternisés dans les noms des deux axes principales du centre-ville.
On avait chassé les Turcs qui dominaient la région depuis quatre siècles, et aussi les Tatares (de la Crimée) et les tribus des Moldaves, des Bulgares qui habitaient la région depuis longtemps.
Une ville multiculturelle devait s'épanouir. Arméniens, Russes, Ukrainiens, Géorgiens arrivaient. Et les Juifs. Beaucoup de juifs qui avaient fui les Shtetl, menacés par les pogromes.

Odessa 1 (NL)

2012-08-20T21:45:23Z

Wat zou PVV-ideoloog Martin Bosma zich vreemd voelen in het Odessa van vandaag!
Van de op bloed- en bodem gefundeerde WORTEL-theorie blijft niets over in deze stad, die toch bij uitstek een product is van de Verlichting.

Immers, ze werd door de Russische keizerin Catharina de Grote gesticht in 1792, nadat de Russische huurlingen-legers eindelijk de Krim en de Noordkust van de Zwarte Zee op Turken en Tataren veroverd hadden. Eindelijk een warm-water-haven, al is die dan gelegen aan een binnenzee.

De eerste gouverneur van Odessa was een Franse hertog, de Duc de Richelieu, bijgestaan door de Spaanse legercommandant, De Riba.
De stad werd aangelegd volgens een rationeel wafelvormig stratenplan met boulevards, parken en een havenkwartier.

Volgens de PVV-logica van Bosma, hadden de (restanten van) slavische bewoners in de regio hun wortels geldend moeten maken en de plek "van vreemde smetten vrij" maken.

Tante Ger en de "Solidaire Oude Knarren" (SOK) van straks

2012-08-16T22:16:20Z

Zo zat mijn tante Ger jarenlang voor het raam op de tweede verdieping van het huis Palembangstraat 9bis in Utrecht. Met haar voeten op het "gaasfabriekie", bedekt met een tapijtje. Ze had een hersenberoerte gehad. Ze was niet ongelukkig. Maar leefde tientallen jaren lang een nutteloos leven. Ze woonde in huis bij haar zuster, mijn oma Cor van moederskant. Sinds ergens in de twintiger jaren. Tijdelijk ben ik nu ook een soort Tante Ger. Vanwege de verwonding aan mijn voet. Zodra ik kan, zit ik een fauteuil met mijn linkervoet omhoog. Het helpt flink vooruit. Dank U. Dus zit ik mijn uren uit in onze loft van het hotel Kleopatra in Odessa, stad aan de Zwarte Zee. Mijn bijna grote dochter is erbij en doet wat een rijpe adolescent van 2012 behoort te doen: shopping, ontdekken en van tijd tot tijd profiteren van vader's begeleiding naar musea en monumenten. Al met al heel wat rijker dan het leven van tante Ger in haar kamer in de Palembangstraat, Utrecht, vlak bij de Kanaalstraat. In de Kanaalstraat had ze vroeger haar "dienstje" gehad bij dokter Groeneweg, de echtgenoot van het eerste vrouwelijke SDAP-kamerlid, Suze Groeneweg.