HUIBSLOG - Urban

Victime du Progrès? (FR)

2015-05-02T13:31:06Z

Retournons à mon appartement. Il est spacieux, double vitrage, bien situé en marge du centre-ville, cuisine et salle de bains bien fournies, terrasses (étroites, mais) ensoleillées, entrée et escaliers bien entretenus - et aussi quelques problèmes propres au pays: service d'eaux et d'électricité compliqués (mais pas chers). On s'y habitue ....

Desahuciar: Comment stopper les banques (FR)

2012-11-25T01:32:27Z

Un jour avant la grève générale. Las Palmas de Gran Canaria. Centre. Les activistes se rassemblent devant le bureau de la banque "Bankia".
Ils demandent qu'on retire ses comptes de la banque, parce qu'elle chasse les habitants de leur bien, dès qu'ils sont incapables à payer les charges de l'hypothèque.
Une femme vient de se suicider au moment que les forces de l'ordre montaient son escalier pour la déloger.
Dans une autre ville, la communauté a retiré son argent de Bankia. Résultat: Trois candidats au "délogement" (desahuciamiento) sont sauvés. Grace au soutien des concitoyens qui ont manifesté devant la porte de la banque.

How the Wilders Hysteria is Linked to Holland. Who exploits it. And how it will disappear. (4, Understanding People On the Edge) [EN]

2010-02-01T23:49:17Z

How will it be overcome, the Wilders agitation and its sisters in many European countries?

My friends say: By understanding the fears of men and women who live in marginalized urban neighborhoods. Elder people, who lost their references, when their children and the local baker left their street. And were replaced by, mostly gentle, Turkish families and their daily providers of vegetables and fruit. For you and me, they say, it is easy and even thrilling, when the local snackbar is replaced by a Japanese Sushi Bar. But imagine, you are old, you have a small pension and little money to spend...

Well, that is how people get scared. The new shop-owners are friendly, no problem. Their vegetables are good. Bur the street becomes a foreign country, with young men claiming their space.

Warum ich etwas mehr von ausgegrenzteten Stadtquartieren wisse, als die meisten islamfeindlichen Hetzer 21/12 [DE]

2009-12-21T21:06:17Z

Die "Pipifanten"-Riege und die andere hausgemachte islamfeindliche Avatar-Helden sind zuweilen beunruhigt von meinen Ulfkotte-Artikeln.

Ein gewisser "Para bellum" schrieb 7. Dezember als Kommentar zu meinem "Vorsicht Bürgerschreck, usw":

Sehr geehrte Damen und Herren

Jene die dieses Buch und die darin beschriebenen umstände als lächerlich und polemisch abtun dürfen gerne ihren nächsten 4 wöchigen abenteuerurlaub in einem der Bezirke mit den anscheinend übertriebene Flammen verbringen.
Einfach mal für 4 Wochen z.b. eine Wohnung in Berlin neukölln mieten, sich unters Volk mischen und das ganze mal live und hautnah vor Ort erleben.
Erst danach spreche ich ihnen die nötige Kompetenz zu eine qualifizierte Beurteilung dieses Buches abgeben zu können.
Mfg

Ich antwortete am 12. Dez.:

Integratienota PvdA: Fout gebaar op fout moment, maar inhoudelijk is er weinig mis mee [NL]

2008-12-24T03:28:00Z

De tekenen stapelden zich op, de laatste maanden. Partijleider Bos vroeg zijn volgelingen, minder op de "toon" van Wilders cum suis te letten, en harder te zijn over de "inhoud" van de cultuurstrijd met de immigratie. Er was de afdanking van integratieminister Vogelaar, hier meermaals besproken. Vlak daarop de notitie van PvdA-kamerlid Dijsselbloem. De eerste beleidsdaden van Vogelaar's opvolger Eberhard van der Laan wezen ook in de richting van verharding van de standpunten.

Nu is er een partijbestuursstandpunt van 18 pagina's, waarover in maart 2009 een partijcongres zich moet uitspreken. De nieuwe partijvoorzitster Lilliane Ploumen is in de media naar voren geschoven, om de voornemens van de partij toe te lichten.

(PvdA-partijvoorzitster Lilliane Ploumen, foto NRC, source)

Het is naar mijn mening een fout gebaar, op een fout moment, maar als je de tekst rustig bekijkt, is er inhoudelijk weinig mis mee. Alleen jammer, dat er zo weinig inhoud in zit. Daarom is het begrijpelijk, dat de media en het publiek vooral kijken naar de betekenis van het gebaar en het moment. Beide zijn rampzalig.

Nederlandse PvdA dumpt principe en minister [NL]

2008-11-14T02:22:34Z

Ik kan er niet over uit.

Minister Ella Vogelaar (Source: Dept. VROM, The Hague)Minister Ella Vogelaar heeft vanuit een surrealistische combinatie van "portefeuilles" (Wonen, Wijken en Integratie), zonder een budget, zonder een eigen departement, een begin weten te maken met een grootse, bewoners-georiënteerde aanpak van de herontwikkeling van stedelijke achterstandswijken met een hoog percentage immigranten.

De verjubeling van volkswoningbouwkapitaal

Kan zij er wat aan doen, dat sommige verzelfstandigde en geprivatiseerde woningbouwcorporaties de gekste dingen doen met hun enorme, door de beastingbetaler vroeger opgebrachte-, kapitalen, om "aandeelhouderswaarde" te scheppen? De staat heeft indertijd de hele zaak "gederegulariseerd" en kan alleen achteraf ingrijpen. De geldverkwising van een Rotterde corporatie (ombouw van een cruiseschip!) is een extreem voorbeeld van een ontwikkeling die dateert lang voor haar aantreden.

Integratie en ordehandhaving zijn verschillende dingen

Heeft ze ongelijk, als ze vindt, dat haar integratie-opdracht niet vermengd mag worden met het aanleggen segregatie-lijsten, die nuttig zouden kunnen zijn voor politie en justitie bij hun strijd tegen criminaliteit onder Antilliaanse jongeren? Daar zijn toch ministers van justitie en politie voor?

Wilders: Les souffrances d'une SDF de Bruxelles et la séduction de l'anti-islamisme 13.5 [FR]

2008-05-13T16:02:43Z

La version française de mes articles du 27 mars sur le film anti-Islam de M. Geert Wilders (dans HUIBSLOG et dans Toto Le Psycho: Regardez le petit film Fitna [...] et partagez ma honte), republié sur medium4you de Bruxelles, à suscité 45 réactions, en partie très élaborées et fort intéressantes et, comme d'habitude, souvent relevant de la discussion de sourds qui caractérise ce sujet.

La 44me réaction, publiée aujourd'hui, sort du cadre abstrait et éthique/juridique de la conversation antérieure. Elle se situe dans la vie quotidienne des citoyens d'origine non-immigrée qui sont socialement et économiquement marginalisés et qui se sentent abandonnés par les autorités et par les organisations sociales, qui en arborant une "tolérance" intellectuelle facile, cachent leur désintérêt des souffrances causées par la recomposition sociale des quartiers urbains déshéritées.

Resto de Coeur

Kate.de.win qui dépend des services des "restos de coeur" à Bruxelles pour se nourrir quotidiennement, apprécie ma dénonciation de l'appel à la violence pour et contre l'Islam, contenu dans le film, tandis qu'elle attire notre attention aux violences déjà existantes entre groupes et catégories dans les milieux marginalisés des villes. Je n'en avais pas parlé dans mon article sur le film. Elle a raison de dénoncer la pensée abstraite et hautaine qui, hélas, caractérise l'action de beaucoup d'antiracistes "de gauche". Je suis de gauche, mais je ne me sens point visé par ces critiques-là des "nouveaux héros" comme Wilders à l'adresse d'une gauche "caviar". Je vous l'expliquerai plus loin.

Elle se demande, si M. Wilders n'ait pas en partie raison, s'il parle de la violence qui serait contenue dans la culture musulmane. Ses propres expériences douloureuses avec des groupes de SDF marocains qui fréquentent les mêmes restos de coeur qu'elle et son frère, lui inspirent ce questionnement.

Le débat contre les populistes qui essaient de surfer sur les sentiments d'insécurité et d'abandon dans la "multiculturalité" de tous les jours, se situe à deux niveaux: Sur

Log 29.1 Bulgaria: Orphanages and Libraries

2008-01-29T22:52:33Z

Back in Brussels, yesterday night,I set foot in a country, shaken bythe reporting (originally by the English BBC, and reissued by the Flemish-language public TV) about one of the Bulgarian "orphanages",where not only poor orphans, but also children with a mental handicapand children from criminal families are being stowed away, subject to abuses and neglection.
(Derelict apt. buildings in NE Plovdiv)
The Bulgarian children's home in question happens to be located in the region I visited last week. Like a number of similar ones, it is located in a village or small town. Many children are of Rom (Tzigan) origin.
I do not know, if the situation was better before the year 1989, when in Romania (where the same scandal existed) and in Bulgaria the state-controlled system was replaced by rather rude configurations ofcapitalism. The Bulgarian "home" in question is located in the southern part, at the feet of the Rhodopes Mountains. Ethnic, religious and cultural minorities live there together....

Log 29.1 [EN] Network of European Urban Neighbourhood Librarians

2008-01-29T16:42:45Z

A thematic European Network of five regional organizations servicing local libraries in poverty-stricken urban and semi-urban regions has been set up through the initiative of librarians themselves. Participants come from Spain, Poland, Hungary, Belgium, Holland and France. The Network applies for an EU-cofinancing, in order to carry out innovative approaches, exchange experiences and capitalizing on them by a scientific evaluation. The key role, neighbourhood libraries often play in helping marginalised people realise their capacities, their unused knowledge and their wish for individual permanent education, is underestimated. Their accessibility, the wide range of services and activities they can promote "next door", turn them into a key link to the local public (and notably some categories that are not easy to reach, like women with children, unemployed people, elderly people, etc.)...

Stel je voor, dat de Brusselaars zelf een meertalige Gemeenschap stichtten... [NL]

2008-01-15T01:46:01Z

"Elk nadeel heb z'n voordeel": Nadeel van de Brusselse tweetaligheid is, dat je, als niemand anders dat voor je doet, zelf je stukken moet vertalen. Dat doe ik dus nu. Het moet. Want ik doe niet mee aan het pasklaar maken van opinies, al naar gelang die in het Frans of in het Nederlands verschijnen. Ik geloof vast, dat mijn bescheiden opinie zowel franstaligen als nederlandstaligen kan aanspreken. Dit is de proef op de som. Er zijn twee dagen voorbijgegaan sinds ik m'n franstalige noodkreet, die hier wordt vertaald, openbaar maakte. Er zijn reacties, ook via medium4you, en er zijn nieuwe Nederlandstalige aanknopingspunten, die ik in dit stuk zal verwerken. Dat is een voordeel. Een voordeel van het nadeel, dat je minstens twee keer spreken moet, zou je kunnen zeggen. Het begon allemaal op eeen Brusselse dag, een dag als elke andere. Een schijnregering gevormd, iedereen gerustgesteld, maar mijn stad nog verder gemarginaliseerd. In october nog, had ik m'n franstalige lezers opgeroepen, om niet bang te zijn: De Belgen redden zich wel zelf, op onnavolgbaar surrealistische wijze.

LOG 7.10.07 [EN] Ulfkotte Internet censorship; Relaunch E-Urban; EU roaming charges victory.

2007-10-07T18:05:46Z

Sunday night. What did I do, last week? And what is to be done next?

I helped cover the new Hirsi Ali hype. (See here and here, all in German. This one is in Dutch.). I am convinced, that it should not be about her right to protection (she has), nor about the financing of it. I tried to discover the real responsibilities for the situation of this moment. And struggled to define what is originated by Dutch culture and traditions, and what not.

By chance, I got this week a copy [EN] of Ian Buruma's American 2005 book "Murder in Amsterdam" (Amazon link), that analyses, in a superb way, what was and is at stake in Holland, and in Europe and the world, on this subject. Buruma will be reviewed here later.

Ulfkotte internet censorship and what to do against it

I received a nearly desperate call of one of the bloggers who are persecuted in Germany by Udo Ulfkotte. Legal tactics have for consequence that individual antiracist bloggers are now in danger of being blooded to a financial death by legal invoices (from lawyers as well as from Ulfkotte and his Pax Europa Organization).

It is a cause of principle: Freedom of opinion, freedom of linking to other people's opinions. The Internet is something different from traditional media. It is interactive. People who feel the need to contradict something, can react, either on the site of their "detractor", or on their own site, and link to it.

Ulfkotte has found a loophole in German jurisdiction. He sues other bloggers for "Verleumdung" (defamation), when they call him a "racist". Even if Udo Ulfkotte does not agree, and invokes "demographic" reasons for his islam-bashing, the opinion, that Ulfkotte's ramblings are of a racist nature, can be perfectly sustained. In other countries, where legislation is not narrowed by post-1945 fears of nazist revival, an authority on Islam-Western relations like Olivier Roy, has been able to freely characterise as "racist" a maverick French philosopher (Robert Redeker), who wrote a perfectly "ulfkottean" article in the Paris daily 'Le Figaro'. (Olivier Roy in 'Esprit', November 2006 [FR]). Thazt is why Germany urgently should modernize its legislation on the protection of personal integrity in the media, especially ont the internet.

Proof of the fact, that Ulfkotte abuses of these provisions that were originally intended to guard against new Nazism, to silence his critics from the left, is the fact, that he doesn't undertake anything against those who defamate him from the right. (Examples in At Home in Europe, october 3, 2007). Such an abuse should incitate German parliament and Courts, to correct old provisions in order to make them appliable to the web-aera.

Those, who stand up so vehemently for "the freedom to offend" (vide Danish Mohammed Cartoons debate, as well as Ajaan Hirsi Ali's statements to that effect), should take action here against Ulfkotte and his organization. And the freedom-loving bloggers, who are upset by the surge of xenophobic and extreme-right blogging, should also do so now.

So, the only thing that is left to do next, is to organise a public action of bloggers (from left and right) to make Ulfkotte and Pax Europa stop their legal advocacy against freedom of expression on the Net. On the 15th of November, in Frankfurt, a provisional hearing by the Court will decide about the procedure to follow.

Time is short. An appeal at the European Court should be envisaged. I brood on measures to make at least the chances of both protagonists more equal. But time is short.

Relaunch of E-Urban website of local urban redevelopment actors

Time is short, for next week I will participate in the Istanbul Conference of world Architects organization INTA. It is about the interaction of social urban development and archtects/urbanists. A fascinating subject. And a good opportunity to sound Istanbul (Orhan Pamuk wrote a Nobel-Prize winning and dreamy book about the 7 million-strong city). And perhaps also so, to get bettter informed about the stakes of an eventual Turkish accession to the European Union.

Next are visits to Belgrade and, perhaps, Hungary. The Kosovo dispute merits a plunge into the Serb world of frustrations and active mulling of alternatives among the modern Belgrade young scene. On the 4th of November, I am due in Berlin, at the URBACT European annual Conference of Cities in action.

All this is accompanied by a revival of the E-Urban Site.

A revival, operated mainly by my hands. European Urban policies are in dire straights. Cities and regions should unite to make continuing urban renovation and emancipation policies possible.

EU roaming charges victory

My slight contribution (see under 'roaming charges' in my Euroblogs, [EN], [FR], [DE] and [NL]) to the reform of European "roaming charges" (costs for appeals from and to mobile telephones in Europe from and to different countries/providers) has some reason to be celebrated: Finally, on September 30, all providers are obliged to apply the European maximum tariffs of 39 cts p/Minute for calling and 23 cts p/Minute for receiving an international call. This means a 60% reduction of costs, coming too late for holiday roamings, but nevertheless welcome. The more so, while costs will continue to be capped at lower levels during the coming years.

SMS- and GPRS (internet) roaming have still to be tackled. If providers do not limit themselves, measures have been announced this week in Brussels, to discipline them.

I celebrate above all this proof of the capability of EU-cooperation, to get provider-consumer relations right on this issue. For the odds were not small: A formal, well financed campaign of big and smaller providers like Vodafone (GB) and France Telecom has been raging. But they did not prevail against Swedish Eurocommissioner Viviane Reding (EUobserver.com, October 2). This case is a weapon against Euroscepticism. It should be used.

An European Workshop in Brussels 22.5.07 [EN]

2007-05-22T19:52:08Z

"Skills for sustainable and competitive Communities": The title of an European workshop I attended today in the Brussels Belliardstreet. It was organised by the Quartiers-en-Crise/European Regeneration Areas Network (QeC-ERAN), a NGO of urban governments, officials and practicians. I told about it yesterday in the E-Urban Journal.

It was a very good and efficient conference, well designed to promote a new objective of QeC with other networks and (European) institutions. This objective is: More and better organised training on an European level for those urban practicians, who are engaged in "integrated approaches" (area-based projects) to urban zones that need to be regenerated.

I will report about it seriously in the E-Urban journal one of these days.

But those who are acquainted with the former "Huibs' URBLOG", know, that I am always inspired by this kind of occasions to some irrespectful (or is it irreverent?) observations. Which may, I am convinced of it, often be more to the (power-)point than the respectful ones...

The venue of the conference was the building that also houses the European Committee of the Regions.

It is located in the Brussels Belliardstreet, a seven-lane one-way avenue that leaves only a few space for pedestrians, who move between the European Parliament, the European Council and a series of Europe-linked offices. I know, for I arrived by public transport.

European conference rituals

After a thorough search by security personnel, and arriving in the conference room, I immediately felt at home. Somehow, somewhen, I started to LIKE these conferences. You get a bag with a logo, a sticker with your name on it, and, often, a pen and writing paper. Sometimes, even a USB-plug is offered. Here, however, only a ballpoint pen accompanied a miserable plastic folder with the conference agenda. After all, QeC-ERAN is about poor urban neighbourhoods. So that was no reason for complaint.

The more so, as the conference room showed a progress in electronic equipment that was totally new to me.

Every seat had its own (Sony) flatscreen in front of its occupant. The inevitable powerpoint-slides of the speakers were no more projected on a big screen over the podium, as became usual during the last five or ten years. They appeared on your personal screen. And, more stunning still, an invisible hand focussed invisible webcams on speakers and people who intervened with questions or remarks from their seat in the room. Above, you can see an image, I took from my personal screen, showing an overview of the meeting room. I happened to be just in front of that camera, so you can see my back as I took the picture from my screen.

The last progress in electronic conferencing, before we all go on the Net...

I do not know, if this Big-Brother-like system has been intentionally designed for it, but I immediately realised, that I urgently need a haircut. Later on, during the meeting, I discovered, that there was no invisible hand that steered the cameras, no: the whole system is automatic and interactive! I pushed a button on my personal microphone in order to say something in the discussion, and, to my horror, on my screen (and on every one of the other hundred screens) appeared an enormous image of my face... I instantly forgot what I had to say, pushed several other buttons, but I remained in the focus. Until, finally, someone else pushed his or her button and started to speak.

Below is a normal image of the conference room (not taken from a screen):

And I wondered: Why did we physically meet in a classic conference room? The webcam-screen system could easily have been operated by way of the internet. The conference-modus of MSN-Messenger, of Yahoo and of Skype offer already the same possibilities as were imposed on us at the workshop. Clustered to your screen, no time to look around , to observe or to smell other humans, all occupied by interactive operation of powerpoint presentations or focussing the webcam on yourself - it can (and is being) done all the time.

The only occasion for physical nearness was the Lunch. Served by one of the many good Brussels traiteurs (cod and salmon), it had to be consumed standing in a corner of the hallway. It wasn't served on screens, but I am sure, there will be a way to do that also by the Web or by email (an e-meal?).

A distressing belly-dance

Finally, at the end of the day, a rebellious lady broke the spell of the cameras and the screens. She STOOD! She delivered her speech, inviting us to maintain old-fashioned eye-contact with her, while she stood upright behind the pulpit. A revolution! The whole sytem broke down, for the fixed webcam only captures SEATING people. So, during her talk, on all our hundred screens, we saw her belly. Nothing but her unremarkable, well-dressed middle part! Corinne Hermant-de Cattalaÿ, you stole my heart! Even if your message was as distressing as could be. Corinne had to explain how uncoordinated, un-integrated the European funding structure for cities with integrated development approaches is, during the next seven years. In spite of her play with the camera, it was no belly-dance at all, so to say.

Giving a voice to overworked, unsufficiently supported, urban practicians

But, undoubtedly, she made the best of it. The same should be said of QeC-ERAN Director Haroon Saad's presentation of the audit (evaluation) they made of an enquête (questionnaire) among urban practicians. An urgent need for more training and communication facilities on an European level, with some remarkable focal points, such as conflict resolution, was seen. And very convincing, too.

Managing conflicting institutions

- Ah, suddenly I remember, what I wanted to ask when the screen flashed my ugly face so unexpectedly. I wanted to ask, which kind of conflicts to be resolved, the respondents have in mind, thinking that it is NOT about personal or personnel conflicts, but mostly conflicts with- and between INSTITUTIONS. Institutions are a forgotten category among the elements, the local urban practitioners have to deal with. They have to be taken into account from the first design of the project on. Their behaviour has to be monitored. Benchmarks to be set and kept. Project managers and, often also their political bosses, have no grip on the institutional landscape they have to work with. The institurions used to be talked about as "partners", to be lured into "partnerships". But they have their own, particular, rationale, and much tactic manipulation, supported by extra money is always needed to keep them more or less on board. It doesn't help, I think, to call them "stakeholders", as has become the buzz-word now.They still always decide at the end of the day, which one of their stakes matters them most. Too often, that is not their stake in the local project, but something else.

I wouldn't speak of "conflict resolution" in this case, but of "conflict management". For the urban project managers are not there to resolve the problems of other social and political levels. Some progress in good governance, more coordination, less infighting among services - that could be a nice side-effect of their work. No more than that. They have to work within the structures that exist. They are not God. Perhaps sometimes Angels, at most.

Women often have many of the skills needed

And one of those angels is portrayed below (another screen-take). Ilda Curti, former project manager in an extremely complicated neighbourhood of Turin, now alderman of that city in Northern Italy. She presides QeC-ERAN and led the conference with a refreshing wit. One of the reasons, I love that world of urban regeneration so much, is the presence of so many competent women like her. The work of a local urban project manager is best done with a feminine, strong and down-to-earth touch. There are many men who master that too, but more women do.

I cannot help. This lightfeeted article grew more serious than I intended. I see, that I managed to tackle two of the main points, urban regeneration pundit Jacquier made, in February in Lyon: institutions and women.

I need that haircut, and some Freud reading.

e-urban: Waarom doe ik 't? (1) 19.4.07 [NL]

2007-04-19T18:57:08Z

Ik was er eigenlijk helemaal niet voor bestemd.

Na het lyceum studeerde ik geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Ik bewonderde Presser, de super-leraar die dinsdagsmiddags volle zalen trok met onovertroffen nostalgische colleges over Duitse, Franse cultuur. Hij zegde "Goethe" met de lippen getuit. Ik zal het nooit vergeten. (Foto: Jacques Presser, 1965, het jaar van de publicatie van 'Ondergang' - de eerste ware geschiedenis van de Joodse Shoah in Nederland)

Sociaal-economische geschiedenis kregen we van Jansma. Presser's tegenvoeter in stijl. Droger kun je het niet krijgen. "L'Agriculture et le Commerce sont les deux mamelles de la France," riep Jansma herhaaldelijk uit, de colbertisten citerend. Typerend voor de preutsheid van die tijd (1960), voor de persoon en voor het toen al dalende peil van de kennis van het Frans onder Nederlandse lyceïsten, was, dat de man, monkelend en blozend, weigerde om in het openbaar uit te leggen, wat "mamelles" waren. Dat moest je thuis maar in het woordenboek opzoeken.

Verder herinner ik me er niet veel van. Toch was Jansma's vak datgene wat ik wilde. Leren uit de geschiedenis van sociale emancipatie, om in het heden des te beter te begrijpen en de gehoorzame maatschappij van de vijftiger- en de zestiger jaren te revolutionneren.

Activisme

Ik kon niet wachten, tot de mamelles van Jansma ten gronde waren beschreven. Veel, te veel, van mijn tijd besteedde ik aan het veroveren van een plek in de contemporaine geschiedenis van de emancipatie, van jongeren, van studenten, van vrouwen, van de Derde Wereld en van vergeten marxistische varianten.

Elders* beschreef en beschrijf ik, wat er toen gebeurde

met de SOK (Socialistische Ontmoetings Kernen in het Jeugd- en Jongeren Centrum 'Ruimte'),
met de Democratich-Socialistische Studenten Vereniging Politeia en
de oprichting, met Ton Regtien, van de Studentenvakbeweging in 1963,
de solidariteit met de 3e wereld (Zuid-Afrika, Algerije, Vietnam),
en de entristische** variant van de trotskistische 4e Internationale (Michel Pablo [Raptis]), waarin ik in 1960 was terechtgekomen.

Kortom, etwas sadder and wiser, liet ik de zestiger jaren achter me als archief***- en ervarings-deskundige op het gebied van arbeidersemancipatie, van de emancipatie van jongeren, van studenten en van de 3e Wereld en als een min of meer bekend (in Nederland althans) politiek dier. Het entrisme had ik afgezworen, na in 1965 in Cuba te zijn geweest en te hebben gezien, dat er niets gaat boven recht-door-zee en Che-Guevaristisch zeggen-wat je-denkt. De Studentenvak-beweging had me daarop voorbereid. Deelname aan mei-1968 in Parijs en aan de universiteitsbezettingen in Nederland (1969, Maagdenhuis) bevestigde een en ander****.

Amsterdamse gemeenteraad

Zo kwam het, dat begin-1970 de ex-communistische (SWP-) vleugel van de Pacifistisch-Socialistische Partij (PSP) me vroeg, om mei-1970 de lijst te trekken voor de gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam. Ik dacht, dat gemeenteraadslid een politieke functie was. Ik bereidde me voor op wereldschokkende beginseldebatten. Maar een Nederlandse gemeenteraad, zelfs, of juist die van een grote stad als Amsterdam, is vooral een college van bestuur, van beheer, van zelf-beheer. Ideologische verschillen vallen gemakkelijk weg tegenover kwaliteiten als eerlijkheid, betrokkenheid en solidariteit. Met antirevolutionaire- (de AR bestond nog in 1970) en echt-liberale collega-raadsleden voelde ik me vaak beter thuis dan met PvdAers of Kabouters (Roel van Duyn) bij wie het carrièremakersgehalte en het hadjememaar-gehalte vaak heel hoog lag.

In Nederland was, zeker toen nog, de potentiële rol van de gekozen gemeenteraad en de uit zijn midden afgevaardigde wethouders een heel grote. Ik zeg "potentieel", want heel veel van de raadsleden buitten dat niet uit. Ik, in m'n éénmansfractie voor de PSP, deed dat wel. Je had ècht direkte invloed op wat er in de stad gebeurde, hoe de ambtenaren werkten. Voortdurend werd je op je verantwoordelijkheid aangesproken. Het was mogelijk om nieuwe- en creatieve verbanden te leggen tussen politieke doelstellingen en idealen en heel concrete zaken als de toedeling van uitkeringen van de Algemene Bijstands Wet, de arbeidsomstandigheden van brandweerlieden en van taxichauffeurs, wat er in theaters en concertzalen werd geprogrammeerd en - heel belangrijk: hoe de sociale- en economische belangen van bewoners van stadsvernieuwingswijken konden worden gewaarborgd.

Sociale Stadsvernieuwing: Weesperzijdestrook

Ik beschouw als het hoogtepunt in mijn gemeenteraadscarrière de motie van 16 februari 1972, waarin achterbakse urbanistische beslissingen in de Weesperzijdestrook aan de kaak werden gesteld, regels werden gesteld aan de woningverbetering daar en hoofdlijnen aangegeven voor de ontwikkeling van die wijk door middel van aansluiting op de metro-lijn in-uitvoering, het waterfront aan de Amstel en de vernieuwing van het industriegebiedje ten Zuiden daarvan, de Omval.

(Weesperzijde, hoek Ruijschstraat in Amsterdam, gezien vanaf de brug over de Amstel, 1972)

De motie was opgesteld samen met de toenmalige "aktiegroep" Weesperzijdestrook, waarvan de kern werd gevormd door een enkele jaren daarvoor in de wijk terechtgekomen, uitgespeelde, toneelgroep. (Toneelmensen zijn volgens mij de beste "opbouwwerkers": ze geven zich helemaal, zonder achtergedachten, aan emancipatoire uitdrukkingsvormen, professioneel begeleide creativiteit, van mensen in achterstandssituaties.) Maar... de aktiegroep was niet tevreden: de speculaties van Philips-Pensioenfonds en de lokate onroerd-goed-tycoons Caransa en Van der Meyden (Ajax) waren onvoldoende aan de kaak gesteld. Vanuit hun gezichtspunt hadden ze gelijk. Maar politiek was het onmogelijk, om iets anders te doen dan wat ik heb gedaan: een (grote) raadsmeerderheid verenigen achter een beslissing, die verdere speculaties onmogelijk maakte en een perspectief bood aan de ontwikkeling van het stadsdeel. Het was een beslissende mijlpaal op de weg naar sociale stadsvernieuwing en de verwerping van steriele urbanistische concepten, zoals die op dat moment nog in de Bijlmermeer gestalte kregen.

Wie nu door de buurt loopt, ziet dat mijn interventie succes heeft gehad: woongebouwen zijn opgeknapt binnen het stratenpatroon, lelijke kantoorgebouwen zijn of worden ofwel afgebroken, ofwel omgezet in kleinschaliger voorzieningen voor startende bedrijven en de Omval kent een bouwwoede die duizenden arbeidsplaatsen genereert bij Philips (hoofdkantoor) en diverse andere instituten (Hogeschool Amsterdam, enz.).

Weesperzijde met Omval in plm. 2005. Links woningwetbouw uit de vijftiger jaren, eerder bestemd om te verdwijnen en te worden vervangen door kantoren. Nu is het zichtbare woongebouw direct aan de Amstel gerenoveerd en de woonkwaliteit is in overeenstemming gebracht met de prachtige locatie. De drie woongebouwen erachter zijn ook gerenoveerd en hebben hun functie als betaalbare huurappartementen behouden. Op de Omval, rechts op de foto, is al in de zeventiger jaren hoogbouw gerealiseerd voor de Postbank. Die werd later overgenomen door de Hogeschool Amsterdam, een combinatie van hogere beroepsopleidingen. In de negentiger jaren zijn de beide "wolkenkrabbers" van Philips (nieuw hoofdkantoor) en de andere toren gebouwd, samen met een serie "stadsvillas": dure particuliere bouw, maar toch een nuttige woonfunctie binnen de stad, waar ook behoefte aan is. De woon- en (goedkope-) bedrijven- en atelier-functies in de strook langs de Amstel ten Noorden hiervan (naar links op de foto), zijn door het raadsbesluit van 1972, en de daarop gevolgde decentrale stadsvernieuwingsactie, behouden en versterkt. (Ga naar 'Flickr' voor een panoramisch beeld vanaf de Berlagebrug over de Amstel).

Sociale Stadsvernieuwing: Buurtaanpak

Op het door mij geïntroduceerde Weesperzijde-strook-besluit volgden dergelijke besluiten over de Jordaan en over de Dapperbuurt. De eerste was voor sloop/nieuwbouw bestemd en het fijnmazige zeventiende-eeuwse woon- en atelier-weefsel leek ten dode gedoemd. De tweede was bestemd (zonder desbetreffend besluit van de gemeenteraad) voor delocatie van de universiteit. In beide gevallen nam ik deel aan, of het initiatief tot- moties van de gemeenteraad die dergelijke ontwikkelingen stopten en de weg openden naar een socialere vorm van stadsvernieuwing. In beide gevallen ook, waren de lokale aktievoerders ontevreden, en eisten meer. Wat niet wegneemt, dat in alledrie de buurten, toen de besluiten eenmaal genomen waren, lokale aktievoerders aktief hebben meegewerkt aan de fasen die daarop volgden: woningvernieuwingsplannen, verkeerscirculatieplannen, plannen to behoud en versterking van de economische bedrijvigheid.

(Amsterdam, September 1975: Pas verlozen wethouder van Verkeer, openbaar vervoer, personeel en kunst).

Sociale Stadsvernieuwing past binnen een democratisch bestel

Wie er ook niets van moesten hebben, waren mijn oude vrienden uit de revolutionnaire bewegingen. Een onbewuste keuze voor wat de Duitsers noemen 'Verelendungspolitik' lag daar, naar mijn mening, aan ten grondslag. Immers, waar zelfbeherende perspectieven werden geboden aan de gemarginaliseerde en wanhopige groepen, leek de revolutie terug te wijken. "Reformisme", ongeveer het ergste wat je doen kon, werd me verweten.

Ik geloofde (en geloof) daar nog steeds absoluut niets van: Mensen die de middelen krijgen om (meer) hun eigen lot in handen te nemen, die verantwoordelijkheid kunnen nemen voor de emancipatie van hun buren en verwanten door middel van scholing, nieuwe bedrijvigheid, behoud van bestaande bedrijvigheid, fusie van kennis en kunde, zijn per definitie revolutionnairder dan gemarginaliseerde- en op zichzelf teruggeworpen bevolkingen.

Een krampachtig instandgehouden etnische scheiding (wantrouwen), sexuele scheiding (vrouwen in traditionele rollen) en leeftijdsscheiding (jongeren van werk weerhouden, ouderen niet meer serieus genomen), bevordert juist populistische perversies van de wil tot verzet en afwijzing van bestaande machtsstructuren. Wie nieuwe macht creëert, zal die ook gebruiken ten eigen voordeel. En dat is, in het geval van mensen die ontmacht zijn, een goede en essentiële zaak. Het kan me niet schelen, dat zo een wijze van machtsherverdeling kan plaatsvinden binnen de bestaande democratische structuren. Zolang dat nog kan, zijn de voordelen van de bestaande politieke democratie te verkiezen boven autoritaire avonturen.

Noten:

*) "Elders": Een voorlopige versie van m'n politieke Werdegang eind-vijftiger-, begin-zestiger jaren is te vinden bij Geert Mak (Europa), bij wie ik als "getuige" optreed van die epoche. Mijn oorspronkelijke tekst uit 2002, waarvan grote delen door Mak letterlijk worden geciteerd, wordt binnenkort hier gepubliceerd (huibs.net).

**) Entrisme: Een meerderheids- later een minderheids-, tendens van de 4e Internationale (de Trotskistische variant van de Komintern, opgericht in 1938 door Leon Trotsky zelf), verkoos "onder te duiken" in de massabeweging, waarvan de ideologische inhoud sterk kon variëren al naargelang het betrokken land. In Frankrijk was dat lange tijd de PCF, in Engeland Labour, in Nederland PvdA en NVV, maar in Argentinië kon dat bij voorbeeld de Peronistische massabeweging zijn en in Afrika diverse guerrilla-bewegingen. Het entrisme is verklaarbaar uit de repressie (tot en met gerichte moorden) die in het laatste deel van het Stalin-tijdperk werd uitgeoefend tegen opposanten als de trotskisten. Met de komst van de "dooi" onder Chroesjtsjev begon deze praktijk al minder relevant te worden. Ze is echter nog lang doorgegaan en heeft geen goed gedaan aan de waarden die door de volgelingen van Trotsky werden uitgedragen, noch aan de moraal van de betrokkenen. Deze laatsten muteerden óf tot bureaucraten van de massabewegingen die zij infiltreerden, óf "schoten door" naar conservatieve opvattingen (de Amerikaanse "neocons" hebben ook trotskistische wortels), óf, zoals in het geval van de Nederlandse Trotskisten, trokken zich terug op een sectarisch eilandje, dat in de zeventiger jaren langzaam maar zeker wegzonk.

***) Archief: Van 1961 to 1971 werkte ik aan het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis in Amsterdam als wetenschappelijk ambtenaar. Ik hielp met de verwerving van archieven, maakte ze toegankelijk voor onderzoek, ordende brochure-collecties en publiceerde enkele wetenschappelijke artikelen gebaseerd op archief-onderzoek. "Moderne" archieven (vanaf eind-negentiende eeuw) vereisen een andere aanpak dan die uit vroegere tijden. Enerzijds is de papieren nalatenschap veel te groot om traditioneel te worden geordend, anderzijds ontbreekt essentiëel materiaal, waar de telefoon haar intrede heeft gedaan: meer en meer werden belangrijke zaken telefonisch afgedaan, waardoor de papieren nalatenschap devalueert. Mijn remedie bestond uit registratie van interviews met overlevende acteurs en uit reconstructie van de archiefstructuur van de betrokken organisaties en personen, waardoor veel arbeidstijd bespaard kan worden en de toegankelijkheid minstens zo goed behouden blijft.

****) Mei-'68, Maagdenhuis-'69: Nog uit te werken in een volgend deel van mijn herinneringen, hier te publiceren.

Wall- und Raumfahrt in Bremen - Gröpelingen 29.12.06 [DE]

2006-12-29T22:54:27Z

Grau war der Himmel über Gröpelingen.

Es regnete in Bremen. Ich machte eine kurze Wallfahrt nach das Ort, wo ich im Jahre 2002 oder 2003 ein URBAN-Schlussfest überrascht hatte mit dem Philosophen Peter Sloterdijk. Dieser deutsche Philosoph hat die modische Errichtung von Themaparks als Ersatz für das reale Leben angeklagt in seinem Buche, wo er von "Menschenparks" spricht.

Tierpark - Menschenpark: Es ist nur ein kleiner Schritt.

Die freie Hansestadt Bremen hat sich als Raumfahrtstandort durchsetzen wollen. Das Millionenmanna des URBAN Programms (II) sollte helfen den Traum wenigstens parkenhaft zu verwirklichen. Deswegen schuf man auf dem Gelände der stillgelegten Werften an der Weser ein "SpacePark", oder, genauer, ein "Space Park Center". Beton- und Glas Architektur. Riesenhaft. Ein horizontaler Babelsturm.

Ein kommerzielles Bereich war vorgesehen, um die Exploitation zu ermöglichen (deswegen das "Center" in der Name).

Aber nach sechs Monaten eröffnet gewesen zu sein, musste das ganze Center schliessen wegen ungenügendes Besuchs. Das geschah aber zwei Jahre nach meiner pessimistischen Prophetie.

Diese Letzte wurde vorgetragen im "Lichthause", ein Überrest vom Werftencomplexe, das im Rahmen des "Kohesionsteils" des Urban Programms mit kargen Mitteln umgebaut war zur Klienbetrieben- und Ateliers-Behäusung.

Die kleine, begeisterte Gruppe die am Grossprojekt angehängt war (und zugleich abgehängt) und die als Aufgabe hatte, um im dorfhaften Arbeiterviertel Gröpelingen eine Erwachung aus der Lethargie der Dauerarbeitslosigkeit hervorzuzaubern, hatte, mit Hilfe eines Grosswohnungsbauvereins, etwas geschaffen, das aus dem Dorfe ein Kulturpark machte. "Kultur Vor Ort" lässt verborgene Brunnen von Schaffungskraft und versteckte Fähigkeiten der deutschstämmigen und der türkischstämmigen Bevölkerung üppig fliessen.

Aber es ist, im Vergleich zu dasjenige was möglich gewesen wäre mit den Euromillionen, und auch als "Kohesion" (dauerhafte gegenseitige Anregung der Projektelementen zur Weiterentwicklung - ich bedenke diese Definition hier und heute, aber sie scheint mir richtig), viel zu schwach, beinahe nichtig.

Hauptfehler ist, dass die Kohesion nicht im Perspektive der Wieder- und Weiter-Entwicklung der Bewohner und der Arbeitnehmer, sowie der Ökonomie der Nachbarschaften (Gröpelingen, Waller, usw.) gesehen worden ist, aber nur als Anhängsel des Grossparktraumes.

Wäre das "Center" mit seinen kommerziellen Grossflächen wirklich instandgesetzt sein, dann hätte das Kleinladenbestand Gröpelingens seinen letzten Überlebenschancen verpasst. Keine Anregung zur Anwerbung der Dauerarbeitslosen Gröpelingens im Center war vorgesehen. Reparatur dieser Situation ergab sich als unmöglich.

Einsam hebt sich der Kopf der Ariane Rakete über das leere Space Park Center. Sie wird nie zum Himmel steigen.

Hundert Meter weiter erhebt sich das Minarett des neuen türkischen Grossmoschee. Himmelfahrt ist dort nicht vorgesehen. Ein ironischer Bildreim von verfehlter Kohesion.

Frei nach Heinrich Heine:

"...Die Chinesen haben die Industrie, das Meer gehört den Briten,

aber im Traumreich des Parks, herrscht der Deutsche unbestritten."

Ich habe trotzdem etwas Postives, ein winziges Prinzip Hoffnung gefunden. Nur Träumer können einen so riesigen Beitrag zum zukünftigen Urban Blunderbook leisten. Es handelt sich hier um einem Monumentalen Fall von "worst practices", das uns so viel lehren kann. Vielleicht mehr als the best of the best practices.

Ha, ich bin wieder froh, dank der Deutschen. Ich hole mir einen "Space Cut" bei dem gröpelinger Friseur. Der einzige Laden in ganz Gröpelingen bei dem ich eine Hoffnung auf Kohesion mit dem Space Center beobachtet habe ...

Mehr Photos (mit Kommentar) von meiner verregneten Wallfahrt sind im "eurban"-Bereich bei "Flickr" zu sehen.

Photos aus dem Jahre 2005 sind in der e-urban Gallery "Bremen 2005 - Gröpelingen, Oktober".

Le Locataire Futé au Soleil du Nord 6.7.06 [FR]

2006-07-06T00:51:03Z

Bruxelles, 6 juillet 2006.

J'arrive à l'endroit où le secteur flamand des prestigieux Beaux Arts de Bruxelles s'occupe (pendant les vacances d'été) des enfants prometteurs en arts. Dont ma fille.

C'est le "Soleil du Nord", bâtiment un peu perdu entre les grands développements de bureaux autour de la Gare du Nord et les quartiers au nord de cette activité fébrile et fragile, dix-neuvième siècle, appartements populaires, commune de Schaerbeek.

Pendant une semaine, les lieux sont investis par un groupe de 20 petits enfants, accompagnés par trois filles académiciennes adorables d'une vingt-cinquième d'années.

Normalement, à ce que je comprends, le "Soleil du Nord" sert à l'accompagnement des habitants des quartiers de Schaerbeek, qui doivent déménager, trouver un nouvel appartement, à cause des travaux de rénovation.

La première photo montre les instructions du centre aux locataires qui cherchent un nouvel appartement. Il faut éviter de mentionner si on a une allocation (du CPAS), mais essayer de rencontrer le propriétaire en personne.

C'est ainsi qu'on s'occupe ici des habitants, des locataires, qui sont obligés de quitter leur habitation à cause d'un urbanisme qui les laisse pour compte. Ce n'est pas la faute aux animateurs du centre: Ils n'ont simplement pas assez de moyens à assister aux locataires en difficultés.

N'empêche que c'est scandaleux. Le droit des habitants chassés de leurs lieux, à trouver en priorité des appartements qui leur conviennent, aurait dû être inscrit dans le Plan urbaniste qui est en vigueur ici.