dRaiser's helloworld

2010

Paweł — Thu, 31 Dec 2009 23:00:17 +0000

Wszystkiego najlepszego, oczywiście. Aby w górę. :)

“Awatar” – relacja z pokazu

Paweł — Thu, 24 Dec 2009 13:52:46 +0000

Wpis sponsorowany, ale opinia już nie. :) Co jest ważne o tyle, że po seansie stwierdziłem, że “Awatar” to film, który zdecydowanie warto obejrzeć. Niewiele jest jeszcze dzieł kinematografii, które są w stanie podobnie zaczarować światem, niczym te, które miałem okazję widzieć w okresie wczesnego dzieciństwa. Tymczasem “Awatar” jest takim filmem – i już za to jego twórcom, reżyserowi Cameronowi, należy się chwała.

Seans w IMAX-ie zaczął się efektami z prawie wysokiej półki – 3D było widać :-), gdy główny bohater filmu, były marine Jake Sully wybudził się z hibernacji, przyleciał na obcą planetę, by pomóc wojsku wydobyć jej bogactwa naturalne… Był tylko jeden problem – Jake Sully, w wyniku wypadku, był kaleką i poruszał się na wózku inwalidzkim. Dlatego oczywiste jest, że nie złapał po prostu za karabin i nie począł wystrzeliwać tubylców. Dostał dużo ciekawsze zadanie – miał sterować tzw. “awatarem”, połączeniem niebieskiego tubylca z ludzkimi genami. Taka istota jest wyczuwalna dla tubylców jako obcy, ale jednak daje możliwość jakiejkolwiek integracji. Która jest konieczna, bo podbijany przez ludzi świat jest bardzo niebezpieczny…

Oczywiście nie będę zdradzał fabuły filmu, które w zasadzie jest jednym mankamentem filmu. Nie jest zła, ale jest przewidywalna, schematyczna i w zasadzie prosta. Nie zostało tu wymyślone praktycznie nic nowego – jakbyśmy żyli w takich czasach, w których znane nam jest wszystko i można tylko rozbudowywać klasyczne motywy walki dobra ze złem.

Ale… film wciąż jest zdecydowanie godny uwagi i urzekający. Z racji świata i istot, jakie został wytworzone na jego potrzeby. Jak wspominałem, zdecydowanie nie widziałem równie przekonującej wizji magicznego świata od czasów dzieciństwa – a z racji, że bardzo dużo filmowego czasu poświecono na jego przedstawienie, to warto by skupić się chociażby tylko na nim.

Dodatkowo można się zachwycić wieloma smaczkami, jakie widoczne są tylko dla tzw. dojrzałego widza, hollywoodzką (a więc niezawodzącą) grą aktorską i banalnym, ale przyjemnym wątkiem miłosnym. Nie wiem, czy można film uznać za arcydzieło – raczej nie, bo nie jest, uczciwie mówiąc, w żadnym calu, poza efektami, nowatorski. Mimo wszystko zdecydowanie warto go obejrzeć. I najlepiej w 3D, bo Awatar to jeden z tych filmów, w których to 3D naprawdę widać.

Chat z jednym z twórców efektów w filmie “Avatar”

Paweł — Mon, 21 Dec 2009 15:20:37 +0000

Wpis sponsorowany – już dzisiaj o godzinie 21 macie okazję porozmawiać na chacie ze wspomnianym w ostatnim wpisie “magikiem od filmów 3D”, który pracował przy “Awatarze”. Z pewnością może on przekazać wiele ciekawych informacji odnośnie techniki kreowania obrazów “prawdziwie 3D”, różnic pomiędzy nią a “zwyczajnymi” efektami specjalnymi. Pamiętajmy w końcu, że dzisiejsze filmy pokazywane w IMAXie to już nie tylko kilka planów obrazu, ale wielopoziomowa głębia, dzięki której widz naprawdę może poczuć się jak “w obrazie”. Ciekaw jestem, jak to wygląda w “Awatarze”, bo dotychczas – w filmach, które widziałem podczas seansu trójwymiarowego – był to zwykle albo mały dodatek (niewykorzystany w pełni), albo prezentacja samych możliwości techniki.

Chat odbędzie się na odpowiedniej podstronie kina IMAX. Zadawajcie pytania – autorzy najciekawszych mogą dostać wejściówki na przedpremierowy seans filmu, który odbędzie się już jutro.

Pokaz “Avatara” w kinie IMAX

Paweł — Fri, 18 Dec 2009 23:26:21 +0000

Wpis sponsorowany – dotychczas takich unikałem, bo nie otrzymałem wcześniej propozycji, która w pełni byłaby związana z moimi zainteresowaniami, a co za tym idzie, tematyką “kulturową” tego bloga. Ale to się zmieniło, dlatego chciałbym uprzejmie ogłosić, że pozwoliłem sobie sprzedać trzy wpisy na tej stronie w zamian za zaproszenie na pokaz filmu “Awatar” w IMAX-ie i odpowiednie wynagrodzenie – i tak tę wielką superprodukcję Camerona musiałbym zobaczyć, więc bardzo przyjemnie się złożyło. Jednym z elementów programu jest opisanie wspomnianego filmu po seansie – ale chyba nikt nie wątpi w to, że i tak bym to zrobił. :)

Dodatkowo zostałem zobligowany do poinformowania Was o całkiem ciekawej inicjatywie, jaką jest chat z magikiem od filmów 3D, który pracował przy “Awatarze”, który odbędzie się w poniedziałek 21 grudnia o godzinie 21:00. Więcej informacji o tej inicjatywie można znaleźć na witrynie IMAX‘a, temat niebieskich ludzików jeszcze powróci. Co najmniej dwukrotnie. ;-)

http://www.kinoimax.pl/avataini

Z życia studenta #1

Paweł — Tue, 15 Dec 2009 15:33:04 +0000

Minęły już dwa pełne miesiące studiowania, więc wypadałoby coś naskrobać. Gwoli przypomnienia, wpadłem na Wydział Informatyki Polsko-Japońskiej Wyższej Szkoły Technik Komputerowych, którą to uczelnię dość dokładnie poznałem w okresie licealnym (wyjścia i zwiedzanie, a nawet szkolenie), dzięki czemu mogłem… się zachwycić. Co mi się podobało? Dobry sprzęt, motywy z Japonii ;-), informatyka na poziomie praktyki, a nie tylko i (prawie) wyłącznie teorii, wydająca się przyjazną atmosfera, czy wreszcie wydziały artystyczne i kulturowo-japońskie, które dają jakąś nadzieję na względną chociaż normalność. Co mi się nie podobało, to oczywiście pieniądze, jakie trzeba uczelni oddawać… Co się na pewno zwróciło, dzięki temu, że udało się dostać pewne miłe stypendium unijne. ;-)

A teraz, konkrety. Jeśli chodzi o poziom merytoryczny, jestem jak na razie bardzo zadowolony – nauka zaczęła się od ostrego katowania programowania (w moim przypadku w zasadzie tylko zaliczania ćwiczeń/projektów, ale zdecydowanie nie przyszedłem tutaj, w końcu, na świeżo). Matematyka, która nie jest moją bardzo mocną stroną – nad czym od zawsze ubolewam – jest tutaj prowadzona w taki sposób, że jest niezwykle interesująca (przynajmniej ta dyskretna ;-). Tzw. “odchamiacze” to Podstawy Prawne Biznesu oraz Historia i Kultura Japonii – oba przydatne, to drugie prowadzone przez przesympatycznego Japończyka, niestety po tych dwóch miesiącach już tak się nie wysypiam, że niespecjalnie uczęszczam na wykłady zeń. Obiecuję sobie poprawę – szkoda tylko, że już niewiele czasu zostało do końca semestru.

Sprzęt, na który się wcześniej napatrzyłem, jest dobry, ale… nie ma jak się nim pobawić. Przynajmniej na razie. Komputery dostępne w salach, są, hm… wystarczające do tego, co na nich robimy, więc do niczego wymagającego. Maki, na których pracowałem podczas szkolenia z grafiki na potrzeby Internetu, nie są dla nas dostępne (intuicja mi mówi, że to się może zmienić, kiedy będziemy mieli przedmioty związane z grafiką). Podobnie studio nagraniowe (podobne tyle osób/zespołów tam wali, że dostanie się graniczy z cudem), nie wspominając o jakże efektownych robotach czy skanera 3D, których w tym roku nie miałem nawet okazji zobaczyć. Może z czasem, gdy się poorganizuję na tyle, żeby pochodzić na spotkania ciekawych kółek/dodatkowe zajęcia, sytuacja się zmieni. Najpóźniej w II semestrze, bo dlaczego by nie?

Szkoła daje wielką szansę nauczenia się języka japońskiego – niestety, w wyniku perturbacji organizacyjnych, jak podejrzewam, będzie to możliwe dopiero od wspomnianego II sema – nie ma mowy, żebym odpuścił taką okazję.

Cały czas też zastanawiam się (obecnie wciąż tylko zastanawiam – ech ;-), czy możliwe jest dopisanie do zajęć odbywających się w ramach nauki na Sztuce Nowych Mediów (czyli wylęgarni artystów), bo nigdy nie uważałem się za stricte ścisły umysł, przez co moja pasja tworzenia i kreacji nie ma gdzie się realizować. Kodzenie, kodzenie, kodzenie… ile można kodzić?

Wszystko to wiąże się z powrotem do trudnego, bo szkolnego trybu życia, który pomimo baaardzo znacznego ułagodzenia – czasem da się odpocząć ;-) – wciąż jest męczący i dla mnie antyproduktywny, przez co moje projekty suną baardzo powoli, żeby nie powiedzieć, że cały czas na etapie koncepcyjnym. Samo projektowanie bardzo mnie zajmuje – dopracowuję różne szczegóły tygodniami, chociaż już dawno mógłbym/powinienem był zacząć działać. Bo ja wiem, chyba mi muzy/motywacji brakuje?

Placebo – relacja z koncertu

Paweł — Tue, 24 Nov 2009 23:14:06 +0000

Grupę Placebo poznałem dobrze dopiero kilka lat temu. Zafascynowałem się nią nie od razu, bo grają muzykę trudną do słuchania i na pierwszy rzut oka nawet nieprzyjemną – dopiero, gdy się przed nią otworzy, można w pełni poczuć ją sobą i zrozumieć.

Dziewiętnastego listopada zespół grał na warszawskim Torwarze wielki, szumny koncert i była to zarazem moja pierwsza okazja, żeby posłuchać go na żywo. Aby zobaczyć słynnego Briana Molko i jego ekipę, aby poczuć ich muzykę tak mocno, jak to tylko jest to możliwe – z nimi i innymi fanami.

Koncert promował ostatnią płytę “Placków” – Battle for the Sun. Różni się od poprzednich tym, że jest odrobinę mocniejsza, bardziej rockowa, może nawet trochę bardziej mainstreamowa – osobiście dla mnie jest jedną z najlepszych.

Rozpoczął się od moim ulubionym kawałkiem z tego krążka – For What It’s Worth i od razu pokazał, że Placebo na koncercie zagrają z przytupem i werwą. Zespół włożył “całych siebie” w odgrywane tracki było niesamowicie ostro, a zagrali w zasadzie wszystko z ostatniej płyty, a także kilka klasycznych utworów. Zakończyli po 17 kawałkach, aby dwukrotnie zabisować (po 3 utwory) i zadziwić publiczność niespodziankami takimi, jak przearanżowane kawałki. Fani dopisali, aczkolwiek lekka wtopa nastąpiła, gdy widownia nie zdołała po Brianie dokończyć wersu utworu (który to był?), na szczęście Molko podszedł do sprawy z humorem.

Krzyki, kończyny w górze i szalone tańce łączyły fanów, wizerunkując estremalną ekscytację z mroczną treścią piosenek, tak charakterystyczną dla zespołu.

Wybaczcie mi niedoskonałą formę tego opisu, ale jednak najprościej określić koncert jednym, prostym wyrażeniem: było zajebiście. Nadmiar emocji nie pozwala opisać sprawy należycie, jednak jest to wydarzenie, które wspominać będę długo i wiem, że następnego (może na otwartym terenie) showu Placków w Polsce już nie odpuszczę.

Setlista, Zdjęcia

PS: Dzięki, jak zawsze, dla Lan, która wprowadziła mnie w świat Placebo. :)

Lazy urls

Paweł — Sun, 15 Nov 2009 12:24:16 +0000

Lenię się, wiem, ale i wiele planuję… W końcu może przejdę do rzeczy, ale tymczasem chcę zrobić całą sagę Splinter Cell, przejść i zrecenzować Dragon Age, obejrzeć kupę m&a, znaleźć pracę, a do tego nie zginąć na studiach i w toku życia codziennego. Polecę kilka drobiazgów, jakie się nazbierały w tym tygodniu (mniej więcej).

Przede wszystkim: jeśli lubicie komiks, filmy (i/albo) gry, bardzo polecam niedziele na Motywie Drogi. Nie wiem, skąd oni to biorą, ale stuff wyciągają świetny. Niedziela nr 143
Otakon Zero – prawdopodobnie ostatni konwent mangowy w tym roku, na dodatek w Warszawie, organizowany przez ludzi odpowiedzialnych za magazyn Otaku, którym ostatnio się zachwyciłem (pomimo ’szkolnego’ wykonania, gwarantuje świetny poziom treści). Na dodatek pierwszy, na jaki się wybiorę ;)
Jak być może wiecie, wraz z premierą Dragon Age: Początek w Polsce ukazała się książka “Dragon Age: Utracony Tron”, będąca prequelem co do wydarzeń z gry. Wydana jest przez Fabrykę Słów, co może dobrze świadczyć o jej jakości. W ramach promocji polski dystrybutor gry najął Piotra Fronczewskiego, aby ten nagrał audiobooka z pierwszym rozdziałem książki! Słucha się tego świetnie, a dostępne jest za darmo na stronach DA – spróbujcie! Szkoda, że nie jest planowane wydanie całej książki w tej wersji.
Odkryłem ciekawy blog, prowadzony przez pisarza Piotra Wereśniaka – można nań znaleźć sporo interesujących artykułów, między innymi na temat kreatywności – czym jest, i jak ją utrzymywać.
GameMusic.pl – polska strona skupiająca się na temacie muzyki z gier komputerowej. Perełka, zwłaszcza, jeśli wybieracie się na Video Games Live.
Bezcenne rady dla tzw. “wolnych lanserów” ;).
Pakiet Unreal Engine 3 wypuszczony na świetnych warunkach za darmo – wciąż się zastanawiam, jednak trochę martwi mnie konieczność korzystania tylko z tego, co dali twórcy silnika przy swojej grze.
Demo Left 4 Dead 2 pojawiło się na pecetach, więc wypadałoby w końcu się z tymi zombiakami przywitać.
Waneko ułatwi nam sprowadzanie wszystkiego, co tylko zapragniemy (jeśli nie jest żywe i nie da się tego zjeść) z Japonii :)
Zawsze niezwykle inspirujące jest dla mnie oglądanie środowisk pracy rozmaitych twórców. Na Motywie można oglądać stanowiska komiksiarzy (2,3) :)
Wciąż mówiąc o DA:Początek - modelki z Maxima w roli panienek z gry – Morrigan wymiata.
I taka głupotka na koniec – Shut up woman, get on my horse. Niech będzie, że 18+.

MediafunLAB: Follow me, czyli mikroblogi w marketingu i PR

Paweł — Sat, 17 Oct 2009 11:41:45 +0000

Mikroblogi dojrzewają. Coraz szybciej. Chociaż wciąż wiele ludzi w ogóle nie zdaje sobie sprawy z ich obecności, a jeszcze więcej uważa, że służą tylko do pisania o niczym i zaśmiecania sieci, to nadszedł dla nich bardzo ważny okres – próby osiągnięcia zysków. I to zarówno przez właścicieli, jak i użytkowników. Spotkanie przygotowane przez Maćka “Mediafuna” Budzicha i zespół LewisPR zwracało uwagę na te trendy i próbowało znaleźć w tym wszystkim jakieś pieniądze… jednocześnie pokazując, co dzięki mikroblogom mogą osiągnąć korporacje.

W zasadzie nie jestem związany w żaden sposób z PR czy marketingiem. Upraszczając wszystko do zasady jednego skojarzenia, jestem programistą, szkolę się aktualnie na pierwszym roku PJWSTK. Mimo to, koncepcja reklamy i pieniędzy w mikroblogach jest dla mnie bardzo ciekawym tematem – chociażby dlatego, że mając wiele projektów, dostaję miejsca, gdzie mogę je reklamować i pomysły, w jaki sposób to robić. Ponadto jestem aktywnym użytkownikiem mikroblogów, dlatego też interesuję się tym zagadnieniem z punktu widzenia konsumenta właśnie – mogę nawet powiedzieć firmom, jak się powinny “z nami” obchodzić, żeby nas nie męczyć i nie drażnić.

Okay, a teraz przejdę do sedna i napiszę kilka zdań opinii o każdej z prezentacji przedstawionych na MediafunLAB.

Grzegorz Kiszluk (redaktor naczelny magazynu Brief) „Nowe media – świetne narzędzie, ale pamiętaj o marketingu!”;

Wypowiedź Grzegorza Kiszluka, będąca wprowadzeniem do samej treści MediafunLABa, poruszała w zasadzie kwestie fundamentalnych prawd marketingu, o których wg Grzegorza nie wolno zapominać, nawet w erze nowych mediów. Paradoksalnie jednak, pokazywał dlaczego trzeba pamiętać na przykładzie tzw. “starych mediów” (bo też te nowe nie mają jeszcze dla siebie przykładów takich zaniedbań, jakie zdarzały się dawniej), przez co nie dla wszystkich jego prezentacja była potrzebna.

Paweł Tkaczyk (właściciel agencji reklamowej MIDEA) „Reputacja w Sieci”;

Chyba najbardziej konkretna prezentacja na MediafunLAB – Paweł Tkaczyk skupił się na budowaniu reputacji i, co ważniejsze, utrzymywaniu jej. Słusznie stwierdził, że reputacja to w tej chwili najpotężniejsza rzecz, jaką może posiadać marka – z nią wszędzie start jest ułatwiony, także na mikroblogach, gdzie możne niechętnie patrzeć na firmy wkraczające na nieswój teren, jeśli nie są one nikomu znane.

Łukasz Felsztukier (bloger, przedsiębiorca) – “Gdzie są pieniądze w mikroblogach?”;

Łukasz (aka ^Elcukro) mówił o tym, co w zasadzie było głównym problemem, którym miał zajmować się MediafunLAB – pokazywał konkretne ścieżki, którymi mogą podążać mikroblogi, ich użytkownicy oraz firmy korzystające z nowych mediów, by osiągać konkretne zyski. Niestety, było tu też trochę niepewności – nie da się ukryć, że problem monetyzacji komunikacji real-time nie jest łatwy do rozwiązania.

Andres Witterman (wiceprezes agencji LEWIS PR) – „Mikrobloging i jego wpływ na media i PR w Europie Zachodniej i USA“ (wykład w języku angielskim);

Bardzo ciekawa prezentacja, bo nieopisująca tylko naszego, polskiego poletka, ale biznesowy mikrobloging na całym świecie (czyli oczywiście Twitter, który, jak powiedział Andres, jest na świecie synonimem blogowania real-time). Muszę przyznać, że dawno nie słyszałem tak świetnego, prawdziwie brytyjskiego akcentu, dzięki czemu nie było żadnych problemów ze zrozumieniem angielskiego przecież wykładu. Andres opisywał największy problem stojący przed markami (a już aktualny) – nie ma czasu na oficjalne statementy w sprawie wszystkiego, firmy muszą teraz reagować na pytania czy wątpliwości natychmiast – od razu wiedzieć, co mają mówić, by nie zrazić do siebie użytkowników.

Mikołaj Gajewski (Redefine) – „Polska aktywność na Twitterze na podstawie twitt.pl”;

Wiadomo, Polacy wolą “swoje” serwisy – grono czy nasza-klasa, a nie facebook; blip, a nie twitter. Mimo to Twitter był znacznie wcześniej obecny niż Blip i nawet teraz jest silniej promowany przez media – dlatego też nie da się ukryć, że Polacy tam są. Mikołaj zdradził, że Twitt.pl był eksperymentem mającym na celu ocenić, jak wielu Polaków twittuje, jak oni to robią i o czym tam piszą. Statystyka jest ciekawa (polecam obejrzenie, jak już materiały z prezentacji będą dostępne), jednak prowadzi do konkluzji, że jesteśmy w temacie mikroblogów mniej więcej w okresie, który na świecie trwał na przełomie 2007 i 2008 roku.

Prezentacja Stowarzyszenia MłodyPR

Prezentacja ukierunkowana na “autolans”, jednak bardzo mi się podobała (być może dlatego, że też jestem studentem zaczynającym z dużymi projektami ;). Grupa studentów PR z Wrocławia nie mogła się doczekać możliwości zadziałania w kierunku, którzy studiowali, więc założyli stowarzyszenie, mające zajmować się promocją mniej znanych marek, które być może nie mogą/nie chcą inwestować w drogie kampanie reklamowe.

Małgorzata Kowalska, Piotr Nejman (mBank) – #mbank #korpo #microblogging – czyli podsumowanie kilkumiesięcznej obecność firmy na mikroblogach;

MBank jest na Blipie. To prawda, jest. I pomaga, to też prawda. Użytkownikom mającym konta w banku to się podoba – i to też jest prawda! Ale nie jestem pewien, czy cokolwiek więcej ich prezentacja przekazała… Tym niemniej dobrze, że firmy zbliżają się do swoich konsumentów.

Adam Zygadlewicz (NetGuru) – „FLAKER.PL – narzędzie nie tylko do firmowego lansu”;

Nie bardzo wiem, co sądzić o tej prezentacji… Flaker rzeczywiście ma bardzo wiele do przekazania (co udowadnia swoimi akcjami), ale próba przedstawienia tego nie była idealna. Ciągłe powtarzanie “Flakerzy są zajebiści” nie doprowadzi do tego, że sala w to uwierzy i zacznie głosić ten pogląd.

Ogólnie rzecz biorąc, MediafunLAB może poszczycić się tym, że poruszył tematykę, która jest melodią przyszłości, której nie mogą ugryźć “stare” media (czyli te, które wciąż są w zasadzie rządzące i mające poparcie w społeczeństwie). Trzeba dążyć do jakiejś formy monetyzacji (najlepiej nie takiej oczywistej – czysto reklamowej i utrudniającej życie użytkowników), ale jednocześnie trzeba pamiętać o tym, że mikroblogi prawdopodobnie są tylko przystankiem w rozwoju Internetu. Dlatego też wypada promować się teraz, zdobywać reputację, żeby w następnych etapach przodować i być zaufaną marką, lubianą przez ludzi, a nie obudzić się z przysłowiową ręką w nocniku.

Inne relacje w chwili publikacji: PowerBlog, BrandDoctor, BożyDar

PS: Żałuję, że nie miałem już okazji pointegrować i poznać bliżej wielu ludzi z tej ciekawej branży, ale niestety był to ostatni dzień bardzo męczącego tygodnia plus czekał mnie maraton Dr House’a ;)

Aktualizacja Windows 7 RC do RTM

Paweł — Sun, 04 Oct 2009 14:12:05 +0000

Swego czasu opisywałem wrażenia z testów wersji RC Windowsa 7, na którego ostatecznie się przeniosłem z Windowsa XP. Wspominałem wówczas o tym, jak dobrym i ewolucyjnym projektem jest nowy OS od Microsoftu, zapominając jednak o takich rzeczach, których się na co dzień nie widzi, ale się je czuje – jak chociażby świetne zarządzanie pamięcią RAM (nie ma co się martwić, że jakiś tool zajmuje tyle a tyle z naszych cennych GB, bo nieużywany będzie zużywał tyle, co nic, a każdy potrzebujący program szybko dostaje pełen zapas pamięci). Przy W7 XP-ek jest nieprzyjemnie archaicznym OSem, dla użytkowników Visty “odetchnięciem”, więc przejście nań wydaje się co najmniej logiczne.

Jako że miałem już za sobą przeniesienie (ręczne) całego środowiska pracy z XP na nowy system, nie chciałem tego powtarzać przy przechodzeniu z Release Candidate na wersję końcową (RTM). A tu pojawił się pewien zgrzyt – Microsoft, oficjalnie rzecz biorąc, nie pozwala na taki myk i zaleca czystą instalację. Szczęśliwie ów zgrzyt da się ominąć… po to, aby wpaść w kolejny problem – w MSDNAA dostępna jest W7 Professional – skądinąd wystarczająca w stu procentach, ale jednak “niższa” wersja w porównaniu do Ultimate, dlatego też aktualizacja jest niemożliwa (z wyższej do niższej? to się nie godzi według MS :)). Okazuje się jednak, że wszystkie Siódemki to jedna zgrana rodzina i informacja o ich wersji to dwa wpisy w rejestrze, które można bezproblemowo edytować. Po tej modyfikacji można już swobodnie robić to, co niemożliwe, czyli aktualizować W7 RC do W7 Professional RTM. Chociaż uwaga – trwa to sporo dłużej w porównaniu do czystej instalacji i wedle niektórych jest mniej bezpieczne, także każdy powinien zadbać o kopię zapasową partycji systemowej i zastanowić się, czy w ogóle warto. Ja byłem pewien – moje środowisko to kupa softu i powiązań, a każde stawianie tego na nowo to co najmniej parę dni roboty.

Krok pierwszy – Pobieranie

Zacząć wypada oczywiście od pobrania pliku ISO i klucza z MSDNAA dostępnego na naszej uczelni. Ten krok powinien być oczywisty, a jeśli dla kogoś nie jest, to wystarczy dowiedzieć się, czy mamy do takiego dostęp, a jeśli tak, to jaki jest do niego adres dostępu. :) Samo pobieranie i rozpakowanie to już absolutnie żaden problem.

Krok drugi – 7000, 7100 i 7600

Blokowanie możliwości aktualizacji z RC do RTM czynione jest poprzez pewną liczbę w pewnym pliku, znajdującym się w ściągniętym ISO płytki. Liczba ta, to po prostu numer wersji, z której można aktualizować do RTM. Domyślnie wartość jej to 7100 – i chociaż teoretycznie Release Candidate to właśnie Win7 kompilacja 7100, to jednak w praktyce się to nie sprawdza.

Dlatego też musimy potraktować ISO naszej płytki jak zwykłe archiwum i rozpakować je, na przykład za pomocą aplikacji 7-Zip. Następnie wchodzimy do podfolderu sources i modyfikujemy plik cversion.ini, zmieniając parametr MinClient na 7000.0. Zapisujemy plik i nie musimy się już martwić, czy RTM a.k.a. komplikacja 7600 zainstaluje się na naszym komputerze.

Krok trzeci – Z dużego do mniejszego

Następnie trzeba skoncentrować się na zmianie wersji Ultimate na Professional naszej RC, bo tylko taka pozwoli nam na update do Professional-a z MSDNAA. Zmiana wymaga wejścia do rejestru i modyfikacji kluczy, ale jest bardzo prosta. Wciskamy Win+R i wpisujemy regedit, żeby uruchomić Edytor rejestru, a następnie rozwijamy klucz HKEY_Local_Machine, w nim Software, dalej Windows NT, Currentversion, gdzie wreszcie spoglądamy na wartości umieszczone w prawej części okna – odnajdujemy te oznaczone jako EditionID i productname. Klikamy dwukrotnie każdą z nich, zmieniając odpowiednio wartości “Windows 7 Ultimate” na “Windows 7 Professional” i “Ultimate” na “Professional“. Voila, update jest możliwy!

Krok czwarty – Zadbanie o miejsce

Jeśli nie mamy wystarczająco dużej partycji systemowej, możemy napotkać kłopot w postaci braku wystarczającego miejsca nań – a potrzebne jest wolne aż ~16,5 GB. Dlatego też teraz trzeba zwolnić miejsce, jeśli to jest możliwe, albo popartycjonować ostrożnie dysk, żeby zwiększyć partycję “C:\”. Do tego drugiego celu polecam program gParted, uruchamiany z płytki przy starcie komputera, gdyż jest chyba najbezpieczniejszy do takich operacji. Ja po przerzuceniu danych miałem mały problem z uruchamianiem systemu, który naprawiła opcja “Repair your computer” z DVD Windows 7 RC, które warto mieć pod ręką (a po instalacji RTM analogicznie wypada mieć go na przyszłość). To, jak odzyskamy miejsce, to już kwestia każdego z nas – ważne, żeby mieć te prawie 17 GB na “C:\”.

Krok piąty – Instalacja

Jeśli wszystkie poprzednie kroki zostały wykonane w stu procentach poprawnie, możemy już odpalić setup.exe z rozpakowanego wcześniej folderu płytki instalacyjnej i klikając dalej zainstalować Windows 7 (pamiętając, że robimy Update, nie nową instalację). Może to potrwać dość długo – nawet do dwóch, trzech godzin, w zależności od zainstalowanego softu, sprzętu, etc.

Krok szósty – Spolszczenie

Wszystko powinno już działać pięknie, z małym wyjątkiem – system jest po angielsku, a nie wszystkim musi się to podobać. O ile Ultimate w RC pozwalał na pobranie spolszczenia z Windows Update, to w edycji Professional już tak wygodnie nie jest i trzeba samemu zadbać o instalację pliku polonizacyjnego. Sam plik możemy pobrać z MSDNAA, jeśli jest tak dostępny (jako Language Pack w wersji x86 albo x64, w zależności od architektury procesora i zainstalowanego nań Windowsa), albo zdobyć go w sposób alternatywny. ;)

Sama instalacja spolszczenia jest dość prosta, chociaż nie automatyczna. Polecam skorzystanie z tutoriala dostępnego na forum Windows7.pl, gdzie wszystko jest bardzo klarownie przedstawione.

I to by było na tyle :) W poradniku, opartym oczywiście na własnych i świeżych jeszcze przeżyciach, wykorzystałem materiały ze stron:

Mam nadzieję, że się przyda. Ewentualne trudności proszę pisać w komentarzach, postaram się pomóc/skierować w odpowiednie miejsce w razie problemów. :)

Aktualności

Paweł — Tue, 29 Sep 2009 13:33:36 +0000

Troszkę się tutaj zaspało… blogowanie staje się zdecydowanie czymś coraz bardziej wymagającym, a przez to i wyczerpującym. Osobiście lubię stać pod nurt – nie chcę starać się o rozpoznawalność, czy nawet częsty tok pisania, tylko w celu zwiększania popularności. Mnie jako czytelnikowi RSSowemu nie robi specjalnej różnicy, jak często dostaję artykuł. Chodzi zawsze o dobrą treść, która nie jest tworzona przecież w zespole (gdzie ktoś mógłby smarować coś za mnie), za którą nie dostaję pieniędzy, więc proszę się przyzwyczaić, że przerwy na dRaiser’s hw były, są i będą, czasem niezapowiedziane, i być może wbrew pozorom, ale czynione w celu zachowania jakości materiału.

U mnie dzieje się sporo. Dostałem jakże imponujący tytuł studenta, i to szkoły, jaką wcześniej sobie upatrzyłem i którą sporym wysiłkiem udało mi się “zdobyć” – Polsko-Japońskiej Wyższej Szkoły Technik Komputerowych. W końcu mam szansę na zdobywanie wiedzy, która uczciwie mnie interesuje i którą uważam za konieczną w moim rozwoju, bez zbędnych dodatków (tę lukę wypełniam sobie sam :). Oczywiście, bycie studentem nie polega tylko na nauce – wprawiam się, aby pozostałe aspekty tego okresu życiowego wypełniać w całej okazałości.

Miałem okazję dwukrotnie w tym roku odwiedzić na tydzień Bieszczady, z czego oczywiście skorzystałem – jest to świetny rodzaj wypoczynku, zwłaszcza, że zahaczyłem o imprezę zwaną ŁupStokiem – serdecznie pozdrawiam wszystkich, którzy tam byli, a także tych, którzy bez googlania potrafią określić, co to za impreza jest. :-)

Odpocząłem, więc wypada zacząć pracować nad marką. Sukcesywnie, chociaż powoli, zbieram ludzi do wykreowania ciekawych projektów, jakie od dłuższego czasu potrafią utrzymać się w ToDo, pomimo ostrej selekcji – są to przede wszystkim startupy, ale także gry komputerowe i aplikacje (w końcu domena odzyskuje swoją rację bytu :). Na bieżąco kolekcjonuję też wszystkie pomysły i idee, aby rozwijać je w interesujące dzieła fabularne. Wszelkiego typu – opowiadań, powieści, filmów, gier. Mniemam, że uda mi się Was zaskoczyć.

Recenzje prawdopodobnie z tego bloga znikną, jako takie – aktualny ich spis jest dostępny zawsze na podstronie Czytelnia, a wkrótce, wraz z rozwijaną stroną domową, będą umieszczane w odpowiednich tematycznie miejscach. Zastanawiam się jeszcze nad informowaniem o każdym nowym artykule w mininotkach, albo chociaż nad udostępnieniem dodatkowego kanału aktualności.

Tutaj pewnie zrobi się trochę prywatniej, trochę bardziej życiowo, trochę bardziej pomieszanie, ale na pewno nie gorzej. :-)

Dobry dzień dla graczy

Paweł — Fri, 18 Sep 2009 17:28:22 +0000

Subiektywne growe newsy dnia:

* filmik promocyjny z Wiedźmina 2 opuścił studio CDPR
* jutro pierwszy epizod Tales of the Monkey Island będzie dostępny za free ( http://www.telltalegames.com/ ), a remake Secret of Monkey Island ma obniżkę 50% na Steamie (w przeliczeniu 19zł!)
* demo NFS: Shift w sieci http://www.gry-online.pl/S013.asp?ID=48311
* pecetowe premiery Batman: Arkham Asylum, Resident Evil 5 i NFS: Shift.
Ciekawy dzień dla graczy :)

Disney przejmuje Marvela

Paweł — Mon, 31 Aug 2009 20:21:51 +0000

Ameryka i nie tylko żyje newsem, który obległ świat – Disney, jak informuje w komunikacie prasowym, przejął firmę Marvel, wraz z jej wszystkimi postaciami, historiami, et cetera. Ta informacja może dziwić fanów Marvela, gdyż owa firma jest wielkim graczem na rynku komiksów i animacji, jednak nie da się ukryć, że nie do porównania przy skali Disneya.

Co to oznacza dla fanów komiksu/animacji? Zarówno wszystko, jak i nic. Disney ma prawo do całego zbioru, co sprawia, że może też zrobić co zechce – choćby i połączenie serie swoich klasycznych bohaterów ze Spider-Manem czy Wolverinem. Z drugiej strony, po co wydawać 4 mld dolarów na markę z takim potencjałem, tylko po to, by go psuć? Dlatego też nie popadałbym w rozpacz czy fascynację, ale zaufał – miejmy nadzieję, że panowie od Walta znaleźli sobie nowe miejsce do pobierania pieniędzy, a autorzy świetnych serii (jak prawie wszystko od Ultimate) będą dalej pracowali w systemie, który miał co najmniej bardzo efekty.

Na czym polega praca Rzeźnika drzew

Paweł — Sat, 29 Aug 2009 19:41:39 +0000

Spragnionych nowej treści zapraszam na Strefę RPG, gdzie można przeczytać kolejną recenzję mojego autorstwa – opisuję tym razem “Rzeźnika drzew”, zbiór opowiadań Andrzeja Pilipiuka. Zachęcam do lektury (i dyskusji!) i proszę jeszcze o trochę cierpliwości – obiecane zmiany wakacyjne i częstsze pisania już wkrótce, aktualnie awansowałem na studenta i wciąż odpoczywam. :)

Harry Potter i Książę Półkrwi w wydaniu filmowym

Paweł — Mon, 27 Jul 2009 22:07:09 +0000

Ważną cechą oceniania przeze mnie filmów jest fakt, że zwykle wiem, czego się po nich spodziewać, a gdy to otrzymuję – jestem zadowolony. Gdy jestem zaskakiwany czymś ponad normę, czyni to moją opinię tym bardziej entuzjastyczną. Tymczasem, patrząc na artykuły zawodowych krytyków, ci są zadowoleni dopiero wówczas, gdy dostają więcej. Wbrew pozorom, nie jest to zarzut, ale zwykła obserwacja – jeśli ktoś ogląda bardzo wiele, czasami podobnych do siebie filmów, automatycznie zwraca uwagę na te, które odróżniają się od reszty.Taki już los zawodowych krytyków, podobnie jak ludzi, którzy hobbystycznie oglądają wszystkie nowości.

O ile gry czy książki oceniam ostrzej, to w przypadku filmów proszę pamiętać, że nie jestem tutaj hardcore’owcem i moje opinie są opiniami przeciętnego entuzjasty filmowego. ;-)

Recenzja właściwa

Po tym nietypowym wstępie, skupię się już na recenzowanym filmie – którym jest adaptacja już 6-ej powieści z cyklu o młodym adepcie magii, za który J.K. Rowling zdobyła popularność i uznanie na całym świecie.

Wspomniana książka, nosząca podobnie jak film tytuł “Harry Potter i Książę Półkrwi”, sprawia zupełnie inne wrażenie niż pierwsze historie, który wyszły spod pióra Rowling.O ile tamte były wręcz przyjemną w odbiorze, baśniową opowieścią przeznaczoną dla dzieci i młodszej młodzieży, to “Książę Półkrwi” jest już zdecydowanie mroczny i ponury. Nie może być inaczej, gdyż świat Harry’ego Pottera (Daniel Radcliffe) nękany jest przecież przez armię przerażającego czarnoksiężnika – Voldemorta – który zdołał przezwyciężyć własną śmierć, aby okupować zarówno świat czarodziejów, jak i zwykłych ludzi, żyjących w niewiedzy.

Reżyser (David Yates) poradził sobie z tą wizją, według mnie, bardzo dobrze. Sceny z udziałem Śmierciożerców szalejących i zabijających ogromne ilości ludzi, wszelkie pojedynki czy gros ujęć mających potęgować mroczną atmosferę (jak na przykład te z młodym Draco Malfoyem (Tom Felton), który przez prawie cały film przygotowuje się do odegrania ważnej roli w finale) sprawiały, że było jasne, że to nie jest bajeczka. Bardzo się dziwiłem sporej obecności małych dzieci na kinowej sali, jak i przedfilmowych reklam, ewidentnie do nich skierowanych.

Bo film zaskakiwał nawet ujęciami rodem z horroru, które nawet jeśli nie sprzyjały rozwojowi lekko ruszonej przez scenarzystę fabuły, to były po prostu mroczne. I chociaż bardziej dojrzała widownia mogła się uśmiechnąć, widząc kadry najwyraźniej mocno zainspirowane rasowymi horrorami czy filmami fantasy, to nie dało się ukryć, że robiły wrażenie.

Aby klimat filmu nie był przesadnie wypełniony mrokiem, znalazło się w nim też trochę komedii… i romansu. To już czasu burzliwej miłości pomiędzy bohaterami – niedojrzałej, ale pięknej dla jednych i bolesnej dla drugich. Sporo zasług ma tutaj Emma Watson w roli Hermion, która jako piękna i świetna aktorka, przejmowała swoim żalem, rozczarowaniem, czy złością.

Rolę komediową w obrazie pełnił przede wszystkim Ron Weasley (Rupert Grint), który jest po prostu sztandarowym przykładem chłopaka-fajtłapy, do którego, o dziwo, lepią się dziewczyny (aż dwie ;). Pomijając kwestia miłosne, wywoływał uśmiechy także przy okazji gry w Quidditch, gdy okazywał się być świetnym, ale bardzo zabawnym obrońcą.

Film przekazuje rozbudowaną i dramatyczną historię, wskutek czego drastycznie pominięte zostały sceny “szkolne” (poza opisywanymi wcześniej i tymi, które były ważne dla fabuły), które pojawiały się raczej epizodycznie w porównaniu do innych. Mimo to sprawowały się dość dobrze, także atmosfera widowiska nie gęstniała nadmiernie. Przez wymuszoną jednak prędkość w serwowaniu historii, trochę wątków zostało przez obsadę spłyconych – dla przykładu Snape (Alan Rickman), jedna z najważniejszych postaci w książce, w filmie pojawia się epizodycznie – i to na krótko. Śmierciożercy z kolei, bardziej straszyli nagłym wyskakiwaniem i bieganiem z brudnymi włosami, niż swoimi działaniami. Biegają i krzyczą – tak, niestety, można by podsumować ich rolę w firmie. I tak było z nimi lepiej, niźli z Zakonem Feniksa – jego członkowie pojawili się w filmie tylko na chwilę, w zasadzie tylko po to, aby polamentować – ciężko się dziwić, że nie mogą sobie poradzić z Voldemortem i jego poplecznikami.

Obraz zachwyca efektami. Pomimo, że wiele ujęć wydaje się żywcem wyjęta z innych filmów, to wciąż robią ogromne wrażenie. Lot Śmierciożerców nad miastem, rozpoczynający film, przekonał mnie, że chociażby dla osiągnięć techniki warto oglądać dalej.

Ogólnie rzecz biorąc, Harry mnie nie rozczarował. Także nie zachwycił, ale, jak mówiłem, nie jest to konieczne, żebym napisał, że to dobry film. Historia, chociaż lekko pocięta, interesuje i wciąga. Dobrze wyreżyserowane sceny czynią klimat na zmianę gęstszym i lżejszym. Trójka głównych bohaterów budzi sympatię, a ich dzieje są dla nas najważniejsze, podczas siedzenia na sali kinowej. Wszystko jest tak, jak powinno być.

Tak na cztery z plusem. ;-)

Bill Gates obiecuje cuda

Paweł — Fri, 17 Jul 2009 21:07:41 +0000

Jak wiadomo, od kilku lat Bill Gates, założyciel Microsoftu, w swojej firmie nie pracuje, jednak czasem, jako osoba medialna i wciąż związana z ową marką, lubi się wypowiedzieć. Przy okazja Projektu Natal też nie omieszkał tego zrobić.

Jak początkowo zachwycałem się tym projektem, to teraz jestem bardziej sceptyczny. Sterowanie ciałem może być fajne, ale tylko w niektórych grach (głównie tych mniej rozbudowanych, przeznaczonych do mało ambitnej i niestresującej zabawy) – na pewno nie będzie to rozwiązanie, które mogłoby zupełnie wyrzucić pady/klawiatury/myszy z rąk, bo jest po prostu męczące.

Bill poszedł dalej i stwierdził, że Natal może być świetnym rozwiązaniem także dla użytkowników komputerów osobistych – nie tylko jako innowacyjny kontroler do gier, ale też jako… podstawowy sposób kontrolowania peceta. W końcu przeglądanie filmów czy zasobów muzyki machaniem ręki byłoby ”super” wygodne…

Powiem szczerze, sam jestem bardzo sceptyczny i tym razem nie poddam się marketingowej papce – podobnie jak uważam za swoisty bezsens ekrany dotykowe przy pecetach domowych. To są protezy dobrych, precyzyjnych rozwiązań, dodatkowo wymagające więcej wysiłku – dlatego też dobrze będzie, jeśli Natal będzie chociażby oferował dobrą zabawę. Z grami. Nie wymagajmy za dużo, nawet od stosunkowo rewolucyjnych urządzeń.