hyperfictie

Oh oh, de overmoed

2008-01-04T11:03:00.000+01:00

Het licht staat op rood en ik steek de straat over. M. blijft netjes wachten op de stoep achter me en roept me iets na. Twee seconden later staat ze naast me en kijkt me vragend aan. 'Meer risico's nemen,' zeg ik. 'Een van mijn nieuwjaarsvoornemens. Dus ik dacht: laat ik klein beginnen.'

Omdat Sigmund er niet meer is, vraag ik het maar aan U

2008-01-02T16:43:00.000+01:00

Hoe komt het toch dat ik, telkens ik in Grunbergs brievenroman 'Omdat ik u begeer' lees, zin krijg in sigaretten en single malt? Eerder bizar als ex-roker zonder ook maar een fles whiskey in mijn bezit.

Iedereen microberoemd

2007-12-31T15:55:00.000+01:00

Microcelebrity is the phenomenon of being extremely well known not to millions but to a small group — a thousand people, or maybe only a few dozen.

Interessant artikel over de inkijk in andere levens die blogs met zich meebrengen en de public relations als gevolg. De concepten zijn universeel menselijk (de nood aan vergelijken met de peers/groep, het fine-tunen van de gemeenschappelijke waarden en het door 'gewenst gedrag' de plaats in de groep handhaven), de invulling wordt ongezien anders.

Nog even en we zien bloggers met hun URL netjes op de hemdkraag geborduurd verschijnen op Flickr?

Voor volledig artikel zie hier.

via

36,8°C bijvoorbeeld en af en toe een ietsje meer

2007-12-30T01:20:00.000+01:00

Van harte.

Omdat de rest van de wereld het ook al deed

2007-12-27T16:29:00.000+01:00

Lang heb ik weerstand geboden. Schreeuwlelijke lay-out. De overdaad aan banale beelden die een mens dagelijks te verwerken krijgt. Mijn gebrek aan daadkracht en moed.

Maar dan heb je ineens een paar dagen vrij en voor je het weet heb je een flickr-account aangemaakt, een paar beelden geselecteerd en maak je een link op je blog.

Tja.

Meer na de break

2007-11-01T23:01:00.000+01:00

Aan schrijven kom ik momenteel niet toe, tenzij wat grafitti aan de binnenkant van mijn hoofd. Ik weet niet wat het is, het weer, het vallen van de bladeren alweer, of de baan van het leven waar ik nu door passeer. Maar vooraleer u denkt dat ik opnieuw onaangekondigd de nooduitgang kies en dit blog als een lekke matras laat leeglopen, dit bericht. De koffers staan klaar, morgen vertrek ik naar andere oorden en als ik terugkom blaas ik nieuw leven, neem een tweede adem en zo van die dingen meer. Heus.

Terug begin december, na de overdosis graniet. Het ga u goed.

België-Nederland

2007-09-07T11:19:00.000+02:00

Nederland een progressief land?

Kinderen worden er verdorie nog steeds in ponden geboren!

Klein racisme

2007-09-02T20:28:00.000+02:00

Net toen ik de Metro verliet zag ik de zwarte man. Hij viel onmiddellijk op, één oogopslag was genoeg. Zelfs nu, twee dagen later, haal ik me hem nog vlotjes voor de geest. Het was de pleister op zijn linker wang. Zo’n kleine ronde plakker, met een vierkant kussentje in het midden. Huidkleurig, al was die term voor deze man misplaatst. De pleister was bleek en stak fel af tegen zijn bruine vel. Het was een grappig zicht, maar ook ietwat tragisch, als een kameleon die zich van kleur had vergist.

haiku (3)

2007-08-22T19:05:00.000+02:00

koppig groeit het gras
dwars door koud en grijs beton
steeds op zoek naar zon

Clair-obscur

2007-08-08T18:55:00.000+02:00

Collega: De laatste van de Editors al gehoord?
Ik: Ja, ferm. En Interpol, die is ook schitterend!
Collega: Ja, vind ik ook goed, al vind ik de Editors wel beter, want ... (zoekt naar zijn woorden)
Ik: Hmm, ik vind Interpol eigenlijk beter, omdat ... (zoek naar mijn woorden)
Collega: Wel, ik vind Interpol zo donker.
Ik: Precies.

24

2007-08-08T10:47:00.000+02:00

00.48 Ik schrik van het late uur, maar dan ook weer niet want ik vecht al een aantal bladzijden tegen de slaap. Verdraaide Potter. Het licht gaat uit en ik bedenk me dat ‘occlumency’ best een handige eigenschap moet zijn om allerhande ongewenste gedachten weg te houden.

08.00 De wekker gaat een eerste maal.

9.30 Mijn fiets staat tegen een verkeerslicht. Ergens luidt een kerkklok terwijl ik mijn band oppomp, de tweede keer al die dag. Een vrouw met kind op fiets me voorbij en kijkt me glimlachend aan.

10.46 Ik wacht tot collega C. naar een ander lokaal vertrekt om stiekum blogger te openen.

12.50 Op het gelijkvloers ga ik op zoek naar échte koffie - wat het Nescafé-automaat op onze gang produceert is de naam 'koffie' niet eens waard - en loop nadien het krantenwinkeltje binnen. 'Harry dood', lees ik op een krant die dubbelgevouwen in het rek steekt. Ik kan niet zien of er een vraagteken, punt of uitroepteken volgt.

17.25 Ik klik en tik wat in het rond. Wat email, internet tussendoor, een document hier en daar. Potter is een held, denk ik. Hij doet wat moet gedaan, ook al is hij bang en twijfelt hij over de te volgen weg. Duizenden, nee, miljoenen, hijsen zich elke dag opnieuw het bed uit om te beginnen aan alweer een dag van doen wat zij moeten doen, ook al zijn ze bang en twijfelen ze over de te volgen weg. Zijn dit de mindere helden? Niet in mijn ogen. Misschien vraagt dit zelfs meer moed. Al betwijfel ik of iemand daar ooit een boek aan zal wijden.

18.50 Ik fiets terug naar huis, al voelt de kale tweekamerflat die ik huur in Utrecht niet echt als thuis. Ik neem de lange weg, zodat ik een stuk door het bos rijd. Ik krijg het gevoel dat ik op vakantie ben. Dat gevoel duurt vijf minuten.

23.36 Ik weet het nu. Ik sla het boek dicht, veeg de tranen uit mijn ogen en ga slapen.

Kentering van een voornemen

2007-07-28T14:58:00.000+02:00

Het druiste compleet in tegen voornemen 7 van de nieuwjaarslijst, maar aan de lokroep van een boek over liefde, passie én de vergankelijkheid van gevoelens kon ik met de beste wil van de wereld niet weerstaan. Tel daar bij op het feit dat de tip kwam van een nieuw verworven vriend – na de zin ‘Mag ik je wat vragen, wil jij vrienden met me worden?’ waren een handdruk en een verlegen glimlach gevolgd - en ik was helemaal verloren. Het boek kon niet snel genoeg in mijn bezit zijn.

Sàndor Màrai’s ‘Kentering van een huwelijk’ is alles wat ik ervan verwachtte. Eigenlijk een boek om tergend traag te lezen. Zin voor zin. Bij het punt gekomen, het boek in de schoot leggen en minutenlang, of zo lang nodig, voor je uit of naar het plafond staren, met het boek in de hand verdwalen in jezelf, zwerven langs vroeger verdriet en vergeelde vreugde. Maar dit boek lees ik hongerig en gulzig. Terwijl ik onderga hoe de schrijver bijt en troost tegelijkertijd, stuwen zijn zinnen me verder naar de volgende bladzijde, naar het volgende ‘zo-is-het’-moment. Want zo is grote literatuur, in staat dàt te verwoorden waarvan we tot dan niet wisten dat we het eigenlijk altijd al geweten hadden.

haiku (2)

2007-07-19T18:25:00.000+02:00

tegen de stroom in
- slag na slag - roeit fors de spaan,
de monding dichtbij

Heimwee

2007-07-13T13:24:00.000+02:00

Ik sta midden op de Brusselse Grote Markt en Will Tura heeft zo’n heimwee naar huis. Rondom mij luistert verenigd Vlaanderen naar zijn eigen André Hazes, nu kan het nog, de gele vlaggen in de aanslag, de adem ingehouden, de open mond vervuld van eerbied en ontzag. Huisvrouwen in het midden van hun leven lippen de tekst woord voor woord mee, zo zie ik op het grote scherm. Ook zij hebben zo’n heimwee naar huis.

Ik kijk om me heen en zie niets dat mij verrast. Geen exotisme hier, geen extravagantie, geen losgeslagenheid. Niets loopt over, of uit de hand, of naast de lijn.

Ik vraag me af wat er is gebeurd met het Vlaanderen in mij. Bijna 7 jaar Brussel heeft de Vlaamse klei herkneed. Andere elementen hebben zich aan de mix toegevoegd. Wat Brussels je-m’en-foutisme, wat Waalse laksheid, wat grootstedelijke flexibiliteit misschien. Gaandeweg is ‘wij’ veranderd in ‘zij’. Spaar ik het voor later, voor tijden van gebrek, wanneer herinneringen mij zullen moeten verstrooien? Is het nog springlevend maar ben ik enkel de weg erheen kwijt? Ben ik de verloren dochter die ooit terugkeren zal? Wanneer is die grens geboren tussen het vroegere Vlaamse ginder en het Brusselse hier en nu? Waar zijn wij aan het barsten gegaan?

‘Waar is thuis, Will?’, vraagt de presentator aan de zanger van ‘Vlaanderen mijn land’.
‘België’, antwoordt deze en mijn hart juicht. Er stijgt boe-geroep op uit het clubje afgeborstelde heren links van me. Ik kan het niet laten te denken dat ze bang en verkeerd stemmen en fluit hard op mijn vingers terug.

Tura mag dan al zo’n heimwee hebben naar huis, ik niet, denk ik, ik niet.

Meester, mag ik wat vragen?

2007-06-23T01:01:00.000+02:00

'To try or not to try?', is de vraag die mijn dagen kleurt. (Of eerder van kleur ontdoet, denken is immers een sport in zwart wit, met alle grijzen tussenin, dat wel, maar denken verdraagt nauwelijks kleur). Is het nobel en goed te proberen, te streven? Naar beter, naar hoger, naar meer of minder, al naargelang de situatie. Moeten we ons best doen? En hoeveel moeite moeten we dan doen? Of schuilt de kracht juist in de aanvaarden van hoe het is, in go with the flow en zien waar we uitkomen, ook al is dat in de shit?

Bukowski had gekozen. 'Don't try', zei hij. Deze woorden sieren 's mans grafzerk. In de blik over de schouder aan de poort van de Heilige Pieter wordt alle pogen inderdaad al snel bleek en zinloos. Enkel schouderophalen rest. Links, rechts of rechtdoor, wat had het ook uitgemaakt, de eindmeet onvermijdelijk en steeds op dezelfde plek. Maar onderweg naar de poort? Beter te streven, te proberen het parcours te verbeteren, bij te schaven hier en daar, op zoek te gaan, ten gepaste tijde een omweg te maken?

De vraag stoot natuurlijk nummer een niet van de troon. 'To be or not to be'. Nog zo'n onvermijdelijke evergreen. 'Whether 'tis nobler in the mind to suffer the slings and arrows of outrageous fortune'. (Spreek deze zin drie keer na elkaar luidop uit en geniet van de aanhoudende alliteraties en u zal hem, net als ik, vanaf nu, woordelijk kunnen citeren). En al heeft Camus er een volledig boek aan gewijd (‘De mythe van Sisyphus’), sinds Shakespeare heeft niemand het ooit treffender verwoord.

Vanaf nummer drie is het weer gewoon 'chicken or pasta?’. En alle onuitputtelijke variaties op dat thema.

Bij benadering

2007-06-22T12:49:00.000+02:00

Ik deed mijn bestelling aan de toog. Bar service.

Naast mij hing een man op zijn barstoel. Hij keerde zich naar me toe. Zijn grijze haren lagen halflang en vet rond zijn gezicht gedrapeerd. Zijn asgrauwe kleur verried dat alcohol zijn verdriet had proberen verlichten. En dat misschien ook wel had gedaan.

Hij wachtte om wat te zeggen tot ik naar hem keek.

‘Het komt allemaal wel goed’, zei hij. Er was geen aanleiding geweest, geen voorzet. Zomaar had hij dit stelletje woorden tussen ons in op de barkruk gelegd. Daarna liet hij een stilte vallen. Maar dat er nog iets kwam, dat voelde een kind. Timing, moet hij gedacht hebben, timing is alles. Zelfs bij gratuite levenswijsheden aan de toog.

‘Min of meer, toch’.

Toen haalde hij zijn schouders op, keek me nog heel even aan en ging verder met het bier voor zijn neus.

Doe mij er ook maar zo eentje, dacht ik en liep naar mijn tafeltje terug.

Positief-realisme

2007-06-21T23:36:00.000+02:00

Ja!, zei zij, maar zij zei nee.

Standplaats Babylon

2007-06-17T19:33:00.000+02:00

Wat is het nu? Is de plaatser van dit bericht nu een kat kwijt of rijk?

***

Ook nog geregistreerd vandaag aan de bar van de Botanique, na de vraag 'Waar vind ik de tentoonstelling van Guy Kokken, de fotograaf?' -- geef toe: een zin die qua contructie noch woordenschat uitblinkt in ingewikkeldheid --, het antwoord was als volgt: 'Can you say that in English?'.

Het antwoord was zowieso onbevredigend want de tentoonstelling liep slechts tot 10 juni. Gelukkig heeft de man een website.

Kent ge dat?

2007-06-09T12:57:00.000+02:00

Kent ge dat?

Dat iemand aan de deur klopt, zacht maar toch overtuigd. Dat ge u afvraagt wie dat zou kunnen zijn, op dit uur en dat ge niemand verwacht enzo en dat ge er niet op gekleed zijt om bezoek te ontvangen, zo in uw doordeweekse plunje met daarop een vlek want daarnet hebt ge gemorst enzo.

En dat ge dan opendoet, want dat nieuwsgierigheid het toch meestal wint van al de rest. En dat ge nog wilt zeggen dat ge niet koopt aan de deur, maar dat er, voor ge het weet, iemand op uwen divan zit. Dat ge denkt dat het misschien zijn bijna-glimlach is, of zijn nette pak misschien. Maar dat ge ’t al helemaal niet erg meer vindt, eigenlijk. Dat ge het zelfs niet raar vindt dat hij één arm achter zijn rug houdt, zijn linker. Dat ge denkt dat iedereen wel recht heeft op zijn eigenaardigheidje. En dat ge vraagt of hij geen taske koffie drinkt, en dat ge dat dan zet, en serveert met een koekje en met een lepelke enzo, zoals dat hoort.

En dat er dan koffie wordt gedronken en dat ge bijna zucht, zo van, hé hé wat is dat verdorie gezellig. Bijna, hé. En dat ge toch nog eens extra kijkt naar die arm, die linker, die verdoken zit achter die rug. En dat ge stiekem, heel stiekem, aan niemand vertellen, hoopt dat het misschien wel bloemen zijn, want dat ge dat eigenlijk wel verdient en dat gerechtigheid misschien toch wel geschiedt enzo. En dat ge al bijna de engelenkoren hoort zingen in de verte en hoe ze met hun vleugeltjes zachtjes klapperen op het ritme van hun halleluja’s en dat ze daarbij lichtjes wind maken, niet te veel, niet te weinig, net gepast om je haar wat te doen bewegen zoals dat in films ook wel eens gebeurt, maar in het echt bijna nooit, tenzij nu dus. Bijna, hé. Maar dat ge dan toch echt wel zucht.

En dat ge dan knippert met uw ogen als hij dan rechtstaat en ge spijtig genoeg ontwaakt uit uw dromen van uitgestrekte korenvelden, zo ver het oog kan zien, en welriekende klaprozen en picknicken langs een rivier, nee, langs een kolkende rivier vol champagne, nee, langs een rivier waarbij de champagne buiten de oever treedt. Enfin. Dat ge dus knippert en dat ge nog eens knippert, want dat ge toch wel verschiet als hij zijn arm vanachter zijn rug haalt, zijn linker, en dat ge eerst nog zoekt naar een logische verklaring, maar allez, en dat ge niet snapt wat hij nu moet met een baseball knuppel, en dat binnenshuis. En dat ge dan nog roept of hij misschien nog een taske koffie wil omdat ge hoopt dat hij zo zal gaan zitten en niet meer zo zal slaan met dat ding. Maar dat ge dan ziet dat dat niet werkt.

Kent ge dat?

Geen ironie

2007-05-23T18:17:00.000+02:00

Een grote man komt wat dreigend op me af terwijl ik aanschuif in de rij voor de douane. Zijn huid zo zwart als stookolie met daarin een stel witte priemende ogen. Waarom ik geen visum in België heb aangevraagd. Omdat het me meer tijd zou hebben gekost dan hier, antwoord ik. En omdat het vorige keer ook goed ging zo, met het kopen van een visum aan de grens. Twee keer naar de ambassade, dat zijn twee halve dagen ‘kwijt’, wil ik ook nog zeggen. Maar dat slik ik in, want besef hoe hopeloos mijn idee over tijd waarschijnlijk verschilt met het zijne.

Hij schudt meewarig het hoofd. En wat als ik je nu terug stuur? Ik speur naar ironie in zijn stem, of een kwinkslag, maar die zijn er niet. Ik maak me niet druk, weet dat het een spel is. Hij speelt de grote belangrijke zwarte man, ik ben de blanke vrouw, overgeleverd aan zijn willekeur. Zolang ik de regels niet overtreed, zijn stoere trommelgeroffel op de borstkas duld, zolang ik onderdanigheid aan zijn gezag weet te veinzen, weet ik dat er niets zal gebeuren. Sommige wetten gelden wereldwijd.

Als hij hoort dat mijn werk me naar Rwanda brengt, maakt hij een bocht van 180 graden. Ineens wil hij me niet meer terugsturen, maar ter plekke houden. ‘You should stay. Make your contribution.’ Ik weet niet of ik dit leuker vind. ‘You can help us rebute’. Tot drie keer toe moet ik hem vragen het laatste woord te herhalen. Op mijn verzoek om het in het Frans te doen reageert hij smalend. Rwanda heeft samen met het afzweren van zijn verleden ook ineens besloten van taal te veranderen. Pas als hij met zijn hand een gebaar maakt van rijzend deeg, valt het kwartje.

‘I hope I can help rebuild’. Ook hier geen ironie in mijn stem.

Then, later, they spring

2007-05-21T10:53:00.000+02:00

Was that the beginning, that evening – on the dock at Avilion, with the fireworks dazzling the sky? It’s hard to know. Beginnings are sudden, but also insidious. They creep up on you sideways, they keep to the shadows, they lurk unrecognized. Then, later, they spring.

Uit The Blind Assassin, Margaret Atwood.

Het zien duurt een seconde

2007-05-14T00:12:00.000+02:00

Soms dwaal ik graag door de stad. Louter kijken, een momentopname hier, een snapshot daar. Telkens krijg je een flinterdunne schil van iemands leven aangeboden. Op basis van de dit voorproefje, vorm je je dan een idee hoe het geheel zou smaken, wat hieraan voorafging, wat straks komen zal. De wereld, mijn schouwtoneel en ik wandel door de voorstelling.

Kijk, die dame voor het pompeuze hotel. Elegant en gracieus op haar zwarte naaldhakken, met blote schouders en zeven-maanden-zwangere buik. Kijk, de bende Russische zwervers die te hard lachen, te hard praten en te hard drinken. Ik kijk hier, ik kijk daar.

Wat verder loopt een wat oudere man mijn richting uit. Hij draagt een groen vilten hoedje, een groene driekwartsjas en een bril met veel te grote, ronde glazen. Harry Potter op pensioen, de Zwitserse versie. Hij wandelt met bedachtzame doch zekere tred, de handen op zijn rug.

Zijn blik klikt zich vast in de mijne, interactie op 't toneel. Ik aarzel even, maar kijk dan toch voluit terug. Hij laat niet los. Ik ook niet. Chicken race, nu. Wie slaat als eerste de ogen neer? Ik alleszins niet. Hij ook niet, zo te zien. Wij zullen doorgaan, zeven dagen lang. Alleszins tot we elkaar kruisen.

Dan breken zijn ogen open in een glimlach. Een mengeling van spot en blijdschap en erbarmen. Als in ‘meisje toch, meisje toch’.

‘Ik weet het, ik weet het’, spreken mijn ogen terug.

Ik ben nu bijna thuis.

Q.E.D.

2007-05-09T18:53:00.000+02:00

Over angst willen vertellen, maar niet durven.

haiku

2007-05-04T17:23:00.000+02:00

in de middenberm
wiegen stille klaprozen
wijl de wereld raast

Enkele van de vele vragen op vrijdag

2007-05-04T15:34:00.000+02:00

Hoeveel mannen kwamen er ook weer met een paardenkop? Is het paardenkop of paardekop? Is dat eigenlijk wel belangrijk, die -n, als u in beide gevallen toch begrijpt wat ik bedoel?