Niecały miesiąc temu będąc w perspektywie wyjazdu pomyślałem „przecież musi być jakiś sposób aby mieć wówczas internet w iPodzie oraz laptopie”. Chwila przekopywania internetu i wszystko wiadomo – modem WiFi. Zapraszam na krótką (taka miała być w założeniu… Wyszła najdłuższa w historii bloga) recenzję urządzenia Huawei E5830S (S na końcu to oznaczenie, że jest to nowy, ulepszony model – warto na to zwrócić uwagę przy zakupie).

Idea modemów Huawei WiFi (które na dobrą sprawę dopiero wchodzą na rynek) jest prosta – zamienić sygnał 3G (lub też 2G) na sygnał sieci bezprzewodowej. W praktyce oznacza to, że taki sprzęt potrafi internet od operatora udostępnić w sieci lokalnej. Rozwiązanie idealne dla osób podróżujących.

Firma Huawei jest „prekursorem” w dziedzinie modemów WiFi. Jednym (z nielicznych) jest testowany model E5830S. Urządzenie jest dość małe – bez problemu mieści się w dłoni czy też nawet niewielkiej kieszeni – łatwo o nim zapomnimy. Obudowa wykonana jest z plastiku – podobnego do tego z iPhona 3G lub 3GS. Sprzęt posiada niewielki (ale też niemały) wyświetlacz OLED. Warto wspomnieć, że testowany egzemplarz jest nowszym modelem – poprzedni (bez S na końcu) posiadał jedynie kilka diod, każda z nich oznaczała włączenie innej funkcji.

No dobra – mamy już kartę SIM (szkoda, że nasi operatorzy dużo wołają za mobilny internet) i modem. Włączamy. Naszym oczom ukazuje się ekran podobny jak ten z telefonów – zasięg, typ sieci (2G lub 3G), status WiFi (można je wyłączyć jeżeli korzystamy z modemu za pomocą kabla), status połączenia z internetem, liczbę wiadomości SMS oraz stan baterii. Poniżej (na środku wyświetlacza) duży napis z nazwą sieci. Poniżej po lewej stronie tryb – Automatyczne lub manualne połączenie z internetem. Po prawej stronie roaming… No właśnie. Nawet nie wiecie jakie było moje zdziwienie gdy podczas pierwszego uruchomienia zamiast sieci Play ukazała się sieć Plus i ikonka roamingu. Dopiero później przeczytałem na Wikipedii, że Play korzysta z anten Plusa (tzw. roaming krajowy) stąd inna nazwa sieci i włączony roaming.

Teraz wystarczy połączyć się kablem lub poprzez WiFi (klucz sieciowy podany jest z tyłu urządzenia – domyślne zabezpieczenie to WPA) – w drugim przypadku – na ikonce WiFi pokazana jest liczba aktualnie połączonych osób. Może być ich aż 5. Nieco problemów może sprawić pierwsza konfiguracja (za pomocą przeglądarki) połączenia z internetem – wystarczy poszukać jednak u operatora odpowiednie dane i tyle – internet już działa. Można się z nim łączyć automatycznie (po włączeniu urządzenia) lub manualnie – wystarczy chwilkę przytrzymać przycisk Connect. Licznik danych w panelu administracyjnym przyda się każdemu – zwłaszcza nam – polakom zmuszonym do kontrolowania czy nie wykorzystaliśmy przypadkiem za dużo transferu.

Klient SMS na pewno nie przeszkadza – przydaje się zadziwiająco często. Możemy wysyłać i odbierać SMSy więc myślę, że opcja jak najbardziej przydatna – podobnie jak w przypadku WiFi – liczba nowych wiadomości wyświetlana jest na wyświetlaczu. Kolejną fajną rzeczą jest czytnik kart microSD. Danymi można zarządzać bez problemów z poziomu panelu konfiguracyjnego. Sprzęt posiada funkcję „router functions” co pozwala na bezproblemowe udostępnianie zasobów karty w otoczeniu sieciowym.

Myślałem początkowo, że opcje w routerze będą dość ograniczone i nie będzie w nim zbyt wielkiego pola manewru. Okazało się jednak inaczej. Nie zapomniano nawet o mojej ulubionej funkcji – filtrowanie adresów MAC. Dzięki temu można odbezpieczyć sieć i dodać wybrane urządzenia na listę. Inne się nie połączą z siecią. Warto dodać, że można tworzyć własne profile – każdy z nich może zawierać odmienne opcje połączenia z internetem (np. dla różnych operatorów) oraz opcje sieci WiFi (nazwa, zabezpieczenia itd.). Super sprawa.

Na koniec wspomnę o tym, do czego przeznaczone jest urządzenie – internet. Przeprowadziłem subiektywne testy szybkości i dochodzę do kilku wniosków. Po pierwsze internet przez 2G (EDGE) działa strasznie wolno (speedtest wykazywał 0,5-0,15MB/s). Jeżeli o 3G chodzi – tam jest o wiele lepiej – wszystko działa dość szybko, nie trzeba nadmiernie czekać (w teorii szybkość do nawet 7,5MB/s). Ten rodzaj internetu jest niestety dostępny tylko w większych miastach. Oczywiście modem nie ma tutaj większego znaczenia – w tym aspekcie należy wymagać od operatora. Ja na co dzień pracuję na łączu 16MB/s, moja miejscowość nie znajduje się w strefie 3G i przesiadka na modem to dla mnie ostateczność. Jednakże podczas wyjazdu lub nawet podróży do większego miasta (na chwilkę) sprzęt jest niezastąpiony.

Zalety:

-internet w każdym zakątku Polski

-rozbudowana konfiguracja

-klient SMS oraz czytnik microSD

-bateria – ok. 5 godzin udostępniania na jednym naładowaniu

-wyświetlacz OLED – widać na nim co dzieje się z urządzeniem

-filtrowanie adresów MAC – małe ale cieszy…

Wady:

-cena – modemy Huawei WiFi to wciąż dość droga zabawa – 400 zł wzwyż

-szybkość włączania – wcale nie jest wolno ale żeby sprawdzić coś „na szybko” trzeba chwilkę poczekać…

-bezużyteczność poza miastami – jeżeli nie ma połączenia 3G – przeglądanie internetu staje się dość trudne

Jak zwykle na koniec o sponsorze – tym razem jest to firma Huawei Polska. Dziękuję bardzo za udostępnienie urządzenia do testów i tym samym skłonienie mnie do zakupu (ja przez przypadek kupiłem wersję straszą – bez wyświetlacza OLED). Bądźcie czujni… Może okazać się, że na blogu przeczytacie o firmie jeszcze nie raz… I to w najbliższym czasie…

No więc dowcipu nie będzie, co więcej! nie będzie nawet opisu gry na iPhone’a, iPada czy iPoda, nie będzie testu żadnego gadżetu! Co więc będzie? Krótka recenzja… książki.

Najpierw kilka słów wyjaśnień. Otóż wpis ten ma charakter gościnny, Perwol z iPodzik.info zaprosił mnie do współpracy za co dziękuję. Uprzedzam jednak z góry, że należę do osób niesystematycznych, więc czytelnicy nie będą mieć zbyt wielu okazji by ponarzekać na mój warsztat pisarski…

Tekst powstał „na gorąco”, po przeczytaniu opisywanej książki oraz ukończeniu Half-Life 2: Episode Two (dzięki ci Valve za „maczaną” wersję Steam!).

Książka o której kilka słów sklecę to dzieło Piotra Mańkowskiego, pt. „Cyfrowe marzenia. Historia gier komputerowych i wideo”, wydane dosłownie na dniach przez wydawnictwo Trio oraz Collegium Civitas.

Po co komu taka książka? Moim zdaniem jest to obowiązkowa pozycja dla każdego gracza i pasjonata technologii komputerowych. Jak wskazuje podtytuł mamy do czynienia z solidną dawką informacji na temat gier od ich niepozornych i nieśmiałych początków aż po dziś dzień. Autor opiera swoją wiedzę na nielicznych zagranicznych pozycjach poruszających tę tematykę, wywiadach z ludźmi z branży oraz własnych doświadczeniach i wspomnieniach, przez co otrzymujemy rzetelne kompendium wiedzy, której próżno szukać w internecie.

Dla mnie lektura „Cyfrowych marzeń” była swoistą podróżą w czasie, zapalnikiem inicjującym powrót wspomnień z przeszłości. Z łezką w oku czytałem na temat tytułów gier, przez które wiele lat temu zarywałem noce… Śmiem twierdzić, że młodzi czytelnicy też nie będą rozczarowani. Tym bardziej, że ewolucji branży gier towarzyszyło wiele interesujących wydarzeń, z udziałem osób znanym nam przynajmniej z imienia i nazwiska. Jeśli chcecie dowiedzieć się m.in.:

- jaki był najbardziej kasowy hit wszech czasów?
- kto zrobił Billa Gatesa na szaro?
- komu donosił Steve Jobs?
- skąd się wzięła polityka cenowa Apple?
- że gramy w to samo co kiedyś!

…to musicie poświęcić kilka wieczorów na tę książkę.

Informacje podane są chronologicznie, uporządkowane w 4 częściach oraz kilkudziesięciu rozdziałach. Książka ilustrowana jest również zdjęciami oraz zrzutami ekranowymi, niestety są to wyłącznie ilustracje w odcieniach szarości i w niewielkich rozmiarach. Autor pisze w sposób przystępny, „od serca” co czuć po umieszczonym między wierszami ładunku emocjonalnym.

Oczywiście nie ma róży bez kolców, dymu bez ognia ani telefonów bez problemów z zasięgiem. „Cyfrowe marzenia” pozostawiają na pewno niedosyt. Poczytałbym chętnie o wielu innych firmach i tytułach gier, które osiągnęły znaczący sukces, a na które zabrakło miejsca na stronach książki. Poczytałbym więcej na temat polskiego rynku gier w dawnych czasach i obecnie, więcej na temat komputerów, które dzięki grom zdobyły popularność (w książce najwięcej w tej materii przypadło ZX Spectrum oraz C64). Brak moim zdaniem głębszych informacji na temat demosceny, która wyciskała ze sprzętu siódme poty, a efekty tych działań miały przecież wpływ na wygląd późniejszych gier. Inaczej mówiąc wolałbym by zamiast ponad 350 stron książka miała ich 2x tyle.

Tak czy inaczej polecam oderwać się od ekranu komputera lub iPhona, podskoczyć do najbliższej księgarni, zakupić dzieło Piotra Mańkowskiego oraz jakieś zakąski, usiąść wygodnie i oddać się lekturze. Zobaczycie, że później zupełnie inaczej będziecie patrzeć na źródło waszej rozrywki!

Dzisiaj kolejny test, tym razem wzmacniacza słuchawkowego – NuForce Icon Mobile. Szczerze mówiąc test tego urządzenia był bardzo miłą odmianą od ciągłych testów kolejnych modeli słuchawek.

Jak zawsze – tak i tym razem z dystansem podchodziłem do kolejnego „genialnego” wzmacniacza, który dużo kosztuje (o cenie później) a jest nic nie wart. Taki już mój charakter. Na początek zaznaczę, że testowane urządzenie przeznaczone jest głównie do laptopów (działa wówczas jako zewnętrzna karta dźwiękowa) ale i wszystkich odtwarzaczy MP3 – brak mu jakiejkolwiek kompatybilności z iPodami (nie mówię, że to źle bo nie miałbym pomysłów jak takowa miałaby wyglądać). Testowałem je tradycyjnie z iPodem Nano 5G, Touch 3G oraz notebookiem (myślę, że nieważne jakim). W tym krótkim teście postaram się skupić na aspekcie jego przydatności i funkcjonalności, o jakości dźwięku będzie na prawdę mało – zawsze powtarzałem i będę powtarzał – nie jestem audiofilem, nie chcę robić z siebie eksperta w tej dziedzinie.

Na początek zatem może napiszę nieco o połączeniu urządzenia z laptopem. Kabel USB oprócz oczywistej funkcji ładowania baterii spełnia również rolę nośnika dźwięku. W końcu po co podłączać się dwoma kablami skoro wystarczy jeden (?). Po połączeniu wzmacniacza do komputera przejmuje on funkcję jego karty dźwiękowej. Wbrew pozorom robi to na prawdę świetnie. Jakość dźwięku wydobywającego się ze wzmacniacza (oczywiście w partnerstwie dobrych słuchawek) jest piorunująca. Zero szumów i trzasków. Dzięki przełącznikowi między wysoką a niską impedancją możemy dostosować dźwięk do charakterystyki aktualnie posiadanych słuchawek.

NuForce Icon Mobile to dość duży sprzęt (choć oczywiście względnie mały w klasie wzmacniaczy), który w żaden sposób nie jest kompatybilny z iPodami. Oczywiście nie oznacza to, że w połączeniu z nimi te nie grają znacznie lepiej. Mam tutaj na myśli np. sterowanie funkcjami iPoda tak, jak ma to miejsce w dedykowanych słuchawkach. Mimo to mamy w nim sterowanie natężeniem dźwięku więc wystarczy w odtwarzaczu ustawić maksymalny poziom i później już tylko regulować go wbudowanym w NuForce Icon Mobile potencjometrem.

W zestawie ze wzmacniaczem znajdziemy sylikonową opaskę aby spiąć go razem z naszym odtwarzaczem. Niestety w przypadku iPoda Touch jest to rozwiązanie niepraktyczne (jak go obsługiwać w razie potrzeby?). W Nano jest lepiej ale do ideału daleko. Firma NuForce pomyślała o osobach lubiących dzielić się swoją muzyką i w urządzeniu znajdziemy dwa wyjścia słuchawkowe (z czego w jednym możemy mieć wpięte słuchawki z mikrofonem – przydatne w komputerze).

NuForce Icon Mobile to bardzo dobrej jakości wykonany produkt. O ile wydaje mi się, że użytkownicy iPodów mogą go uważać za nieco niepraktyczny, o tyle osoby korzystające z laptopa będą z niego bardzo zadowoleni.

Zalety:

-znaczne polepszenie dźwięku (im droższe słuchawki tym bardziej to czuć)

-wbudowany akumulator – żadnych baterii, po prostu ładujemy sprzęt pod USB

-bardzo solidna, zbita konstrukcja, która zapewne przetrzyma niejeden upadek

Wady:

-cena – 449 zł to dość sporo

-troszkę nieporęczny w sytuacji, kiedy używamy go z iPodem

Przepraszam za jakość zdjęć, były one robione w czasie, „kiedy dni były o wiele ciemniejsze”.

Jak zwykle na koniec o sponsorze. Jest nim firma AudioMagic, która jest oficjalnym dystrybutorem sprzętu firmy NuForce i zawsze chętnie udostępnia sprzęt muzyczny na potrzeby testów.

Słuchawki PURO – Obecnie niedostępne jeszcze w Polsce, sponsor (o którym mowa jak zwykle na dole wpisu) ma zamiar wprowadzić je do naszego pięknego kraju. Słuchawki raczej „z niższej klasy” ale grają na prawdę przyzwoicie. Mimo, że dedykowane iPodom – nie znajdziemy na ich kabelku pilota z mikrofonem. Mimo to są wygodne (są to słuchawki douszne a nie dokanałowe więc nie musimy ich „pchać za daleko”). Jakość wykonania oraz dźwięku jest na prawdę dobra. Polecam.

2 Audio-In Splitter – Wystarczy zdjąć zaślepki z gniazd oraz wtyczki i ten prosty breloczek o nowoczesnym kształcie i designie zmienia się w rozdzielacz gniazda jack. Rozwiązanie na prawdę fajne, gadżet ładnie wygląda i dodatkowo oprócz ozdoby przy kluczach jest na prawdę pożyteczny. Ja mam cichą nadzieję, że sponsor przekaże przynajmniej jedną sztukę Splittera na pięć gniazd… Gadżet przydatny dla każdego audio maniaka w każdej sytuacji, w której musi „się podzielić muzyką” z innymi.

Oprócz tych akcesoriów firma PURO posiada w swojej ofercie bardzo szeroką gamę etui dla iPhone. Możemy w niej znaleźć bardzo ładne etui ze skóry (na zdjęciu w pudełku po prawej) jak i silikonowe (po lewej, po środku opisywany powyżej Splitter). Będąc przy drugim etui – jest ono bardzo miłe w dotyku, zasłania również boki naszego iPhona (3G lub 3GS). Naprawdę fajna i przyjemna rzecz dla osób lubiących tego typu etui.

Akcesoria mogłem testować dzięki firmie FORCETOP. Jest ona oficjalnym dystrybutorem sprzętu firmy PURO. Myślę, że warto zajrzeć do oferty sponsora.

Przygotowałem dla Was krótki test (a w zasadzie wrażenia z użytkowania) etui Tucano Neoprene Second Skin. Tym wpisem postaram się je opisać z jak najlepszej strony – bo na prawdę warto się w nie zaopatrzyć!

Patrzę – trzy proste „skarpety” w prostym opakowaniu… „Czy to może się podobać… a tym bardziej być funkcjonalne?”. Do produktu nie podszedłem „na serio” bo z góry zakładałem, że neoprenowe etui od Tucano to porażka. Okazało się jednak, że jest to nowość (zarówno w Polsce jak i na świecie) więc postanowiłem przyjrzeć się bliżej akcesorium.

Produkt sprzedawany jest po trzy sztuki o różnych kolorach w opakowaniu. Mnie zaintrygował kolor pomarańczowy więc właśnie etui w tym kolorze użyłem do testów. Pomimo początkowych obaw – całość jest bardzo solidnie uszyta, nie mam tutaj mowy o strzępieniu lub „nadwyrężaniu” szwów jak i niszczeniu materiału (choć to zweryfikuje czas). Materiał (neopren), z którego wykonana jest „skarpetka” jest bardzo miły w dotyku i ładnie wygląda, barwy etui są bardzo nasycone.

Akcesorium przeznaczone jest dla iPhone ale świetnie pasuje do niego również cieńszy iPod Touch. Urządzenie trzyma się w nim bez problemów, nie ma mowy o jego ew. wysunięciu. Od środka etui pokryte jest innym materiałem (choć może to być po prostu neopren w innym kolorze). Dzięki niemu sprzęt na pewno się nie porysuje. Myślałem, że wysuwanie i wsuwanie urządzenia z czasem „nadwyręży” produkt od Tucano oraz będzie to dość męczące ale teraz śmiało mogę stwierdzić, że nic takiego się nie dzieje, to tego można się przyzwyczaić.

Wiem, że można pisać nie wiadomo jak długie testy, myślę jednak, że tutaj nie o to chodzi. Tucano Neoprene Second Skin dla iPhone bardzo mi się spodobał, na pewno będę go używał na co dzień. Czasami pozory mylą… Tucano to świetna firma produkująca etui dla MacBooków ale i jak się przekonałem – również dla iPhone.

Etui do testów przekazała firma FORCETOP będąca oficjalnym dystrybutorem produktów Tucano. Zapraszam do zapoznania się z ofertą sponsora. Jeszcze nie raz usłyszycie o nim na blogu. Zapewniam…

Tym wpisem rozpoczynam krótką serię testów sprzętu muzycznego. Przed nami kilka ciekawych (choć niedługich) recenzji przeróżnych słuchawek. A więc dzisiaj o v-JAYS.

Firma JAYS ze Szwecji nie jest w Polsce znana, bynajmniej ja prędzej o niej nie słyszałem. Dlaczego o tym mówię? Bo uważam, że powinna stać się znana…

Słuchawki, które miałem okazję przetestować miałem u siebie bardzo długo. Dlatego też udało mi się dostrzec jej atuty jak i mniejsze wady. Jak zwykle postaram się opisać nie tylko dźwięk (zawsze powtarzałem, że nie jestem audiofilem) ale i ergonomię.

Słuchawki v-JAYS są konstrukcji portable. Jest to konstrukcja pośrednia między słuchawkami dousznymi a nausznymi. Szczerze mówiąc akurat ta konstrukcja jest wg. mnie najgorsza ponieważ uważam, że skoro słuchawki są już „duże” to niech już będą. Nie wnikam jednak, na pewno są zwolennicy portable więc napiszę to tak, jak bym był takowym.

Słuchawki wyposażono w dość niestandardową muszlę o kształcie kwadratu i gąbki (a nie materiał skóropodobny jak ma to miejsce w niektórych słuchawkach tej klasy). Mimo to dość dobrze trzymają się na głowie, nie uwierają, sam pałąk pokryty jest od strony głowy czymś na kształt miękkiego filcu. Jego długość można oczywiście dowolnie regulować. Niestety regulacja jest płynna, nie nie ma żadnych zatrzasków ograniczających itd. więc często okazuje się, że z jednej strony pałąk jest znacznie dłuższy. Aby poprawić ergonomię i mobilność producent postanowił, że końcówki słuchawek (same głośniczki) będą się składać do środka (do pałąka). Rozwiązanie niewątpliwie ciekawe w warunkach „ulicznych lub podróżnych”. Warto wspomnieć na koniec tego akapitu o tym, że słuchawki mają bardzo dobrej jakości kabel, który jest osłonięty grubą gumą i wydaje się być solidny. Jest on jednak dość krótki (jakieś 60 cm). Gdy leżę w łóżku z iPodem (Touch oczywiście) sprawdza się to doskonale. Producent dodaje przedłużacz o długości 70 cm aby móc używać słuchawki mając odtwarzacz w kieszeni. Niestety przedłużacz w testowanym egzemplarzu nie działał…

v-JAYS w połączeniu z iPodem Touch 3G grają bardzo ładnie. Pierwsze, co czuć to bardzo ładny bas. Jest on wysokiej jakości, nie ma się do czego przyczepić, choć można by było bo czasami miałem wrażenie, że jest go nieco za mało. Średnie i wysokie tony wypadają jeszcze lepiej. Słuchawkom nie brakuje dynamiki, co w muzyce jest moim zdaniem najważniejsze. Mam słabej jakości słuchawki nauszne (czyli teoretycznie powinny być lepsze) ale wypadają one bardzo blado porównując z v-JAYS. Niestety nie mam porównania do innych słuchawek portable.

Zalety:

-dźwięk – nie ma do czego się przyczepić – dynamika i jakość mówią same za siebie

-ergonomia – na pewno przydadzą się każdemu, kto się przemieszcza (a niekoniecznie jest ograniczony słuchawkami dousznymi)

Wady:

-”Czy na pewno potrzebuję słuchawek portable (?)”

-cena – 249 zł – ja za tą cenę wolę kupić Sennheiser HD555

I to by było na tyle. Wiem, że może niezbyt długo ale myślę, że nie o to chodzi. Słuchawki fajne ale nie dla mnie. Nie wyobrażam sobie chodzenia po mieście w takim sprzęcie ale do domu? Z tym, że w domu wolę kupić coś większego, nausznego (i właśnie to zrobię – Sennheiser HD555). Mimo wszystko polecam każdemu, komu dość specyficzne cechy słuchawek portable nie przeszkadzają.

Słuchawek do testów użyczył nowy sponsor – firma Sonus Mobile. Już dziś mogę obiecać, że to nie ostatnia recenzja sprzętu zrealizowana dzięki Panu Maciejowi prowadzącemu firmę…

Nike+ iPod to urządzenie służące do biegania wraz z iPodem (Touch, Nano) lub też iPhonem i śledzenia w Internecie swoich postępów.

Zobaczcie jak działa system. Wraz z jednym z czytelników przygotowaliśmy test czujnika.

1. Co w zestawie?

- instrukcja obsługi
- książeczka dotycząca rocznej gwarancji
- szczelnie zapakowany sensor Nike+ iPod (lub też odbiornik jeżeli jest to zestaw dla iPoda Nano, który nie posiada go wbudowanego)

2. Wygląd i wykonanie

„Drops” wykonany jest bardzo starannie i bardzo ładnie wygląda. Jest mały i idealnie spasowany. Na zdjęciach wydaje się być większy ale jego wymiary to zaledwie 35mm x 24mm x 7 mm.

Na tylnej ściance znajduje się guzik który służy do wyłączania (klikniecie i przytrzymanie przez 3 sek) i szybkiego włączania sensora (kliknięcie). Sensor sam uaktywnia się w bucie, po naciśnięciu przycisku jest nieco szybciej gotowy do biegu.

3. Komunikacja z iPodem

Nadajnik komunikuje się z iPodem na falach 2,4ghz czyli po prostu za pomocą Bluetooth. Zasięg wynosi około 10 m. Standardowo w iPodzie Touch/ iPhonie nie ma ikony Nike+ na SpringBoardzie. Trzeba ją włączyć w: Ustawienia > Nike+ iPod. Przy okazji  ustawiamy wagę, głos kobiety lub mężczyzny (który będzie mówił nam o naszych postępach w czasie biegu, itd. – jednym słowem będzie nas motywował).

Power Song jest to funkcja która pozwala dodać piosenkę która daje „kopa” w dowolnym momencie biegu aby osiągnąć lepszy wynik.y

4. Gotowi… Do Startu… START!

Gdy mamy już wszystko ustawione i jesteśmy gotowi do biegu wybieramy trening spośród dostępnych opcji:

-Prosty – biegniesz ile chcesz i jak długo chcesz
-Czas – wybierasz czas który chcesz przeznaczyć na bieganie
-Dystans – biegniesz na dany dystans
-Kaloryczny – jeżeli chcesz spalić dana liczbę kalorii
-Trening własny (zakładka „Moje treningi”) – umożliwia personalizację biegów

Po wybraniu danej opcji pojawia nam się zdjęcie czujnika – przechodzimy parę kroków i możemy zacząć biec

5. Synchronizacja z Witryną Nike+

Po biegu podłączamy iPoda do iTunes gdzie czeka na nas specjalna zakładka o nazwie Nike+. Wystarczy dokonać synchronizacji tym samym logując się do systemu i przesyłając swoje wyniki na serwer. Od tego momentu na stronie widzimy swój ostatni bieg.

6. Strona Nike+

Na tej stronie można śledzić postępy, dołączać do wyzwań, tworzyć własne wyzwania (zapraszając do nich swoich znajomych).

Ciekawą funkcją jest też trener. Można ustawić program treningowy, który będzie nas prowadził do upragnionego celu np. maratonu lub pierwszych 10 km.

7. Podsumowanie

System Nike+ jest bardzo udanym pomysłem. Wszystko działa intuicyjnie, po prostu tak, jak powinno. Doskonałym uzupełnieniem całego systemu jest opaska Sportband, dzięki której możemy na bieżąco śledzić nasze postępy bez potrzeby wyjmowania iPoda z kieszeni.

A może któryś z czytelników bloga biega z Nike+?

Słuchawki NuForce NE-7M cieszą się olbrzymią popularnością wśród użytkowników iPhona. Mówi się, że to najlepszy sprzęt dedykowany urządzeniu.

Dzięki niedawno nawiązanej współpracy z firmą AudioMagic miałem okazję przetestować słuchawki o których mowa. W tym krótkim wpisie postaram się opisać sprzęt i ew. przekonać do jego zakupu.

Zacznę może od pierwszego wrażenia. Patrzę: słuchawki dość ładne, małe. Dodatkowo fajny „woreczek” ze skóry ze sprytnym zamknięciem. Pomyślałem: „NuForce się postarało”. Niezwłocznie włożyłem słuchawki do uszu i… Są strasznie ciężkie a jakość dźwięku dorównuje moim SoundMagic’om (o których może kiedyś napiszę), które są tańsze o dobre 100 zł. Czar prysł… Napisałem natychmiast do Sponsora, który z niezwykłym spokojem odparł: „Potrzymaj je sobie z tydzień a zobaczysz, że SM to niższa kategoria sprzętu”. Nie do końca przekonany co to miałoby zmienić, zgodziłem się… A więc po niecałym tygodniu…

Ze skruchą się przyznaję. Zbyt szybko podjąłem się oceny tych słuchawek. Po prawie tygodniu ich używania dochodzę do wniosków, że NuForce NE-7M nie mają sobie równych. Ich największą zaletą jest bas. Jest na prawdę mocny ale przy tym wyraźny. Dokładniej tłumacząc – słuchając muzyki – pomimo, że jest go bardzo dużo, i tak słyszę pozostałe dźwięki wydobywające się z słuchawek. Troszkę na początku trudno przyzwyczaić się do tego, iż śpiewające kobiety przechodzą mutację głosu. Mówiąc fachowo – słuchawki dobrze radzą sobie z niskimi tonami ale mimo to średnie oraz wysokie tony są takie, jakie powinny być. Jakość dźwięku jest po prostu bardzo dobra.

No dobra ale testuję słuchawki tylko dlatego, że są przeznaczone dla iPhona gdyż posiadają pilot na kablu. Powiem o tym dość krótko. Wszędzie jest tak samo. Mamy jeden przycisk, który odpowiada za funkcje takie jak „play, pauza, następny, poprzedni, przewijanie”. W zależności od tego jak długo przytrzymamy ten przycisk – wywołujemy inną funkcję. Brakuje troszkę sterowania głośnością, choć z tego co się orientuję, inne słuchawki (oprócz tych od Apple) nie oferują tej funkcji. Oczywiście słuchawki (a w zasadzie pilot) wyposażono w mikrofon, który po prostu ma działać (jego jakość jest jak najbardziej dobra).

A więc to by było raczej na tyle, po prostu słuchawki trzeba posiąść aby poczuć różnicę…

Zalety:

-cena – wbrew pozorom 179 zł jak za takie słuchawki to niewiele

-bas – cóż, jest niewyobrażalnie czysty i ładnie „wspomaga” brzmienie muzyki

-woreczek – etui – bardzo fajny pomysł na przechowywanie słuchawek. Woreczek otwiera się prostym ruchem ręki

Wady:

-cena (?) – zapewne nie każdy jest w stanie wydać tyle pieniędzy wierząc mi na słowo, że warto…

-…?… – na prawdę starałem się coś wymyślić…

Na sam koniec jak zwykle chciałbym podziękować sponsorowi, który użyczył słuchawek do testów. Odsyłam do jego sklepu internetowego oraz aukcje. Dziękuję za uwagę i zapraszam do przeczytania poprzedniego testu wzmacniacza słuchawkowego FiiO E1.

Nie miałem z nimi wcześniej do czynienia więc pomyślałem, że warto spróbować czegoś nowego. Tak się ładnie złożyło, że w tym samym czasie strona zyskała sponsora, firmę AudioMagic (o której nieco niżej), która użyczyła wzmacniacz dedykowany iPodom, FiiO E1. Po kilku dniach używania sprzętu mogę śmiało napisać kilka subiektywnych słów od siebie.

Na początek muszę napisać, że nigdy wcześniej nie miałem okazji testować wzmacniaczy słuchawkowych z uwagi na fakt, iż uważałem, że iPody „same z siebie dają radę”. Natknąłem się na okazję więc spróbowałem. Firma FiiO (której AudioMagic) jest oficjalnym dystrybutorem oferuje kilka modeli wzmacniaczy. Testowany przeze mnie egzemplarz to model E1, który nie jest bardzo znany ale za to dedykowany iPodom (reklamowany jako dedykowany iPhonowi).

Można śmiało powiedzieć, że urządzenie jest pewnego rodzaju przedłużką dla kabla naszych słuchawek. Bardzo ciekawą przedłużką. W odróżnieniu od podobnych urządzeń, ten wzmacniacz podłączamy do docka naszego iPoda, a nie do wyjścia słuchawkowego. Wart od razu dodać o bardzo wyjątkowej i ciekawej funkcjonalności, którą otwiera to rozwiązanie. Otóż jeżeli mamy uszkodzony port słuchawkowy, bez problemu możemy użyć urządzenia jako jego substytut otrzymując przy okazji pilota oraz ogólną polepszoną jakość muzyki. W odróżnieniu od słuchawek, wzmacniacz posiada przycisk pauzy, zmiany utworów oraz regulacji głośności. Niby wszystko w porządku ale nie widzę tutaj dwóch przydatnych rzeczy: uruchamiania funkcji VoiceOver (iPod Nano 5G) oraz mikrofonu. Ta pierwsza wbrew pozorom bardzo się przydaje, szkoda, że po przytrzymaniu odpowiednika pauzy na przedłużce nic się nie dzieje. Sam wygląd urządzenia jak i funkcjonalność nie budzi zastrzeżeń, kontroler możemy przypiąć do ubrania dzięki dyskretnemu klipsowi. To co napisałem, napisać może praktycznie każdy spoglądając nawet na samo zdjęcie sprzętu. A więc przejdźmy do jakości muzyki. Przecież tutaj o nią chodzi…

Dotychczas myślałem, że wzmacniacze słuchawkowe mają za zadanie po prostu „podgłośnić” sprzęt. Teraz wiem, że tak nie jest. Po kilku dniach używania go na różnych słuchawkach (od dokanałowych po duże nauszne). Już wiem, że tutaj nie o to chodzi. Wzmacniacz oprócz tego, że znacznie zwiększa maksymalny poziom głośności muzyki, poprawia jej jakość. Jak to działa? Otóż w magiczny i niezrozumiały przeze mnie sposób wzmacniacz zwiększa zakres tonów iPoda (na wyjściu). O czym dokładniej mówię? Bardzo proste porównanie: iPody mają standardowo następujący zakres tonów: od 20 do 20 000 Hz. Dzięki wzmacniaczowi liczby te otrzymują o wiele większy zakres, następujący: od 10 do 80 000 Hz. Rozumiecie już na czym polega różnica? Dzięki „ulepszeniu tych numerków” wydobywamy „ukryty zakres dźwięków”. Oczywiście to tylko teoria gdyż człowiek słyszy tylko zakres dźwięków serwowany standardowo przez odtwarzacze Apple. Mimo to po kilku dniach na prawdę wyraźnie czuję różnicę pomiędzy muzyką z niewzmocnionego a wzmocnionego iPoda. Czystość i ogólna jakość basu generowanego przez wzmacniacz wciąż mnie zadziwia. Bardzo trudno pisze mi się (i zapewne nie tylko) o osobistych doznaniach dt. jakości muzyki.

Powrócę na chwilę do pilota, którego działanie jest dość różne przy różnych urządzeniach. W iPodzie Nano 5G nie możemy sterować głośnością urządzenia, pilot ma swoją, osobną głośność. Sytuacja zmienia się po podłączeniu iPoda Touch 2G. W tym momencie znika nam (TAK – ZNIKA!) poziom głośności i sterujemy poziomem głośności iPoda poprzez pilot. Szkoda jednak, że nie widzimy jak głośno mamy włączoną muzykę (czasami widoczność poziomu głośności się przydaje).

Wzmacniacz testowałem na dwóch iPodach (Nano 5G oraz Touch 2G). Jako, że nie mam porównania, opinia na jego temat jest bardzo subiektywna.

Zalety:

-niewątpliwie cena – 75 zł za tak funkcjonalne urządzenie to na prawdę niewiele

-ominięcie znienawidzonych ograniczeń softowych dt. głośności sprzętu. Nie musimy np. robić Jailbreak’a tylko po to aby zdjąć ograniczenie głośności narzucone przez UE

-pilot! Bardzo przydatne w codziennym użytkowaniu udogodnienie. Oprócz wzmacniacza, zyskujemy kontrolę nad naszym iPodem

Wady:

-sterowanie głośnością – nie jest idealnie ale ważne, że działa

-mimo, że dock to źródło zasilania oraz „tej (teoretycznie) lepszej muzyki”, połączenie z iPodem urządzenia tworzy niemały „dodatkowy balast”

-pomimo, iż jest to wspaniały sprzęt, potrzebuje on energii, którą w tym przypadku pobierze z iPoda a nie z własnej baterii (nie posiada własnego zasilania). Jedni uznają to za zaletę, inni za wadę. Umieściłem to w wadach gdyż bądź co bądź sprzęcik zje nam nieco baterii z iPoda

Zapewne w najbliższym czasie skuszę się na zakup testowanego sprzętu. Na prawdę polecam go każdemu posiadaczowi iPoda.

Zgodnie z obietnicą na początku wpisu, chciałbym napisać dwa słowa o sponsorze, dzięki któremu powstał ten test oraz dzięki któremu odbędzie się konkurs, o którym nieco niżej. A więc sprzętu do testu użyczyła firma AudioMagic. Jest ona oficjalnym dystrybutorem sprzętu firmy FiiO oraz NuForce. Pomimo, iż nie ma szerokiej gamy produktów, polecam zakup któregoś z produktów, ceny nie są wygórowane (aż się zastanawiam na czym firma zarabia …?…). Firma oprócz prowadzenia sklepu, prowadzi również sprzedaż produktów ze swojej oferty na aukcjach internetowych. Zapraszam do zapoznania się z ofertą sklepu.

Wzmacniacz testowałem na słuchawkach SoundMagic MP21 oraz „NONAME” od TDK typu zamkniętego.

Przyszedł czas na obiecywany, mały konkurs. Najpierw o nagrodzie. Oczywiście jak można się domyślić, nagrodą w konkursie jest testowany przeze mnie wzmacniacz słuchawkowy FiiO E1 (ten sam egzemplarz). Oczywiście jego stan jest idealny, na kilka chwil opuścił pudełko. Co zrobić aby stać się jego posiadaczem? Oto krótka rozpiska za co możemy dostać punkty (które są jednocześnie losami):

-2 punkty za komentarz w tym wpisie
-1 punkt za komentarz w dowolnym wpisie na stronie
-2 punkty za wiadomość o konkursie na Blipie lub innym portalu tego typu z odnośnikiem do tego wpisu (w przypadku Blipa proszę o wzmiankę o mnie – użytkownik ^iPodzik abym mógł wiedzieć w wpisie. W razie wygranej na Blipie odezwę się na PW, w przypadku innych serwisów społecznościowych proszę o maila ze zgłoszeniem). Proszę nie podawać linków do blipnięć w komentarzach! Na dłuższą metę umiejętność czytania ze zrozumieniem się przydaje…

Punkty z każdego paragrafu można otrzymać tylko raz. Łącznie można więc zdobyć 5 losów. Na konkurs nie trzeba się zgłaszać, każdy komentarz zostanie do niego zaliczony.

Dnia 1-go Lutego o godz. 19:00 odbędzie się losowanie zwycięzcy.

Zapraszam do uczestnictwa w konkursie. Im Was więcej tym lepiej gdyż możliwe, że nasz Sponsor znów coś przekaże jeżeli zobaczy, że ktoś przeczytał o produkcie przez niego oferowanym.

KONKURS ZAKOŃCZONY – Dziękuję wszystkim uczestnikom i zapraszam do zakupu wzmacniacza.

Jako, że do bardzo bogatych nie należę, szukałem okazji. Po tym, tak ktoś sprzątnął mi sprzed nosa Nan6 5G za 300zł, zdenerwowałem się i kupiłem „okazyjnie” nówkę za 400zł. Jako, że już jakiś czas się nim bawię, kilka słów mogę napisać.

Po zakupie urządzenia (w czasie oczekiwania na przesyłkę) spotykałem wątpliwości „a co będzie jak mi się nie spodoba” (miałem Shuffle 2G i sprzedałem bo zupełnie mi nie podszedł), „czy będzie się rysował”, „w czym go będę trzymał” i wiele innych. Po tym, jak go pierwszy raz wziąłem do ręki, wątpliwości minęły. Na samym początku warto napisać, że iPod Nano to po prostu normalny odtwarzacz muzyczny bez wielkich bajerów. To po prostu ma działać. Bajery są w iPodzie Touch. Pierwsze co się rzuca w oczy to grubość nowego iPoda Nano. Niestety nie mam porównania z innymi generacjami ponieważ nie mam innych Nano. 5G jest na prawdę cienki. Niewątpliwą nowością w tym iPodzie jest funkcja nagrywania wideo. Szczerze mówiąc mnie to za bardzo nie kręci, wybrałem tą generację gdyż jest najładniejsza i ma radio (o którym dalej). Jakość nagrywanych filmów jest niezła, warto jednak zaznaczyć, że przy słabym oświetleniu widzimy ziarnistość filmu (ten poniżej został nakręcony przy słabym oświetlaniu, drugi przy normalnym). Poniżej filmik z moim psem w roli głównej.

Nie wiedzieć czemu, YouTube jeszcze bardziej przyciemniło filmiki i pogorszyło ich jakość…

Kamera w iPodzie oferuje również dużą liczbę ciekawych efektów. Mnie urzekł efekt cyborga. Jest na prawdę ciekawy i wyjątkowy.

Kolejną bardzo fajną funkcją jest radio. Działa ono bardzo podobnie do tego z normalnych odtwarzaczy mp3 (czy „super-nowoczesnych” – mp4). Radio oferuję funkcję pauzy. Dzięki niej możemy w dowolnym momencie wstrzymać odbiór radia. Oprócz tego możemy przewinąć audycję do tyłu nawet o 15 min. Obie funkcjonalności dostępne są dzięki funkcji buforowania. Wszystko w iPodzie jest przemyślane, mam wrażenie, że umieszczono w nim tylko to, co na prawdę może się przydać. Wszystkie moje wątpliwości się rozwiały, lepszego „muzycznego” iPoda nie mogę sobie wyobrazić. Zamówiłem już zestaw Nike+ (dopiero teraz bo uważałem, że z iPodem Touch nie da się swobodnie biegać). Cóż tutaj więcej napisać. Wszystkim niezdecydowanym polecam. Z góry jednak uprzedzam aby nie wymagać od tego iPoda zbyt wiele. On po prostu ma dobrze działać a nie wyprzedzać technologicznie inne urządzenia (niektórzy niestety tak myślą…).

Przepraszam za brak zdjęć ale… gdzieś mi wcięło lustrzankę i nie chce mi się szukać