เรื่องของเรื่องคือ ผมกำลังเป็นโรคที่ว่าอยู่ครับ
แล้วก็พบว่ามันได้สร้างความทรมานต่างจากร้อนในสายพันธุ์เดิมๆ ที่เคยเป็นมา
จึงจะขอเล่าให้ท่านผู้อ่านได้รู้จักกับมันกันเถิดเอย

ชื่อโรค ร้อนใน ๒๐๐๙ (ปลายปีนี้อาจจะออก Service Pack 1)
ระดับความรุนแรง โอ๊ย โอ๊ย
สาเหตุ กัดปากตัวเอง ตรงตำแหน่งเขี้ยวบนขวาเวลาหุบปากพอดีเป๊ะ!
และหลังจากนั้นไม่นานก็เริ่มรู้สึกได้ว่า งานเข้ากูแล้วไหมล่ะ.. เพราะมันเริ่มเจ็บขึ้นเรื่อยๆ ครับ
ปกติแล้วร้อนในจะเกิดจากแผลในปากบ้าง หาสาเหตุไม่ได้บ้าง (สาเหตุน่ะมีแต่เราหาไม่เจอเอง)
แต่อันนี้เต็มๆ ครับ อยู่ตรงตำแหน่งของปากด้านในที่สัมผัสกับปลายเขี้ยวพอดี๊พอดี
ดังนั้นนี่จึงเป็นอุปสรรคที่ทำให้การดำรงชีพของผมในระยะนี้เป็นไปด้วยความปั่นป่วนและเจ็บปวด
ด้วยเหตุว่าหลุมพิษนี้มันจรดอยู่ตรงปลายเขี้ยว ดังนั้นไม่ว่าจะทำอะไรก็สะเทือนแผลไปหมดครับ

อาการและผลข้างเคียง

• กินร้อนๆ ไม่ได้ .. อันนี้ขัดนโยบายป้องกันหวัด(กินร้อน-ช้อนกลาง-ล้างมือ) ของทางการเขา แต่ขอโทษเถอะ ชั่วโมงนี้แล้ว แค่กินน้ำไม่ร้อนยังลำบากเลยครับ
• กินยำไม่ได้ .. ขนาดกินร้อนยังไม่ได้ นี่มาเจอทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ด จบเห่ไปเลยดีกว่าครับ (เมื่อคืนนี้กินยำมาม่าแล้วพริกมันหลุดไปโดนแผล ..ถึงกับไข้ขึ้นจริงๆ นะ )
• กินข้าวไม่ได้ .. ทั้งข้าว ทั้งน้ำ ทั้งกับครับ ของกินเต็มตู้เย็น บวกภรรยาบ้าพลัง ที่กำลังเห่อหัดทำอาหารกินเองอย่างบ้าคลั่ง (จริงๆ!!) มาเจอผมทำหน้าดึ๋มดึ๋ยขณะกลืนข้าวทุกคราวคำไป เหงื่อไหลโทรมกายไป เพราะต้องคอยเลี่ยงไม่ให้เมล็ดข้าวมันไปตกร่องสีขาวที่เป็นสวิตช์เหงื่อนั่น .. อ่านดูแล้วออกจะตลกนะครับ แต่ของจริงไม่ตลกเลย มันไม่ฮาเลยนะ
• กินทุเรียนไม่ได้ .. ความซวยมันเริ่มตั้งแต่วันที่เริ่มกัดปากตัวเองครับ ผมซื้อหมอนทองมาจากตลาดโชคชัยสี่ กำลังเริ่มใกล้จะสุกพอดีกินละ แต่พอมาเจออีปั๊บโปะนรกเนี่ย เลยต้องบริจาคให้น้องนุ่งกินหมดเลย (กฎของทุเรียนคือถ้าใครไม่กินหรือไม่ได้กิน ทุเรียนมักจะเหม็น วิธีแก้เหม็นคือกินมันเข้าไปซะ!)
• งับช้อนเวลากินไอติมก็ยังไม่ได้ .. ใครที่ผ่านมาเห็นคงรู้สึกทุเรศมากๆ เลยแหละ เพราะเวลางับช้อนเนี่ยผมต้องเผยอปากบนไว้ตลอด แล้วใช้ฟันเม้มแทนริมฝีปากบน ซึ่งเศษไคลไอติมที่รอดผ่านเงี่ยงฟันไปปรากฏตัวอยู่บนช้อนเนี่ย ไม่เอื้อต่อการให้คนอื่นมากินต่อด้วยประการทั้งปวง
• พูดคำว่า อ้ามมมมม ไม่ได้ .. (เพราะผมต้องเผยอปากไว้แบบนั้นกันเขี้ยวทิ่มหลุม) จริงๆ ก็ลองแล้วครับ มันจะเสียงเป็น อ้างงงงงงง หรือไม่ก็จะเหมือนคนอมเหล็กดัดท่วมปากพยายามหุบปาก แล้วน้ำตาคลอไปด้วยแหละครับ อ้อ.. นี่รวมถึงการเม้มปากไม่ได้ด้วยนะ
• ผิวปากไม่ได้ .. ทรมานมากครับสำหรับมนุษย์บ้าผิวปากอย่างผม ช่วงที่เป็นร้อนในบ้านี่ผมไม่สามารถผิวปากเรียกอีเหมียวได้เลย ต้องเรียกด้วยเสียง “เมี้ยวๆๆๆ” แทน (แล้วมันก็ไม่ค่อยมา)
• แปรงฟันเกือบไม่ได้ เพราะบ้วนปากไม่ได้!! .. เวลาตื่นมาตอนเช้า เดินเข้าห้องน้ำเห็นสารภาพ (สารรูป!!) ตัวเองในกระจก ฮ่วย!! มาฆ่ากันเลยดีไหม ไอ้เหี้ยนั่นใคร ปากแม่งเจ่อบวม (ดังภาพประกอบ) ตลอดเวลา แล้วพอเริ่มแปรงฟันปั๊บ ขนแปรงอันอ่อนนุ่มของเทคโนโลยีทันตกรรมประเทศไทนก็เอาผมไม่อยู่ครับ มันต้องมีน้ำยาสีฟันฟองนุ่มๆ ไหลย้อนไปโดนมั่งแหละ โคตรทรมานเลย!!!!!! แม่แจ้ว!!!!!! อ้อ แล้วที่บอกว่าบ้วนปากไม่ได้นี่ พอดีปกติตื่นมาจะแปรงฟันแล้วก็บ้วนปากด้วย “คอลเกต พลักซ์” ครับ ซึ่งตอนนี้มันไม่พลักซ์แล้ว แม่ง “ฟักซ์ซ์ซ์” ชัดๆ (คงไม่ต้องบรรยายความเผ็ดนรกให้ช้ำใจ)
• โรคกระเพาะกำลังจะถามหา .. ผมตื่นมาในวันที่สามหรือสี่นี่แหละของอาการร้อนในนรก พร้อมกับอาการแน่นหน้าอกครับ แน่นไปทั้งวัน ไปว่ายน้ำกลับมาก็ยังแน่น ยิ่งกินยำมาม่า (ที่ปลายเส้นมาม่าติ๊ดเดียวตวัดไปโดนแผลแค่นี้ก็ซึ้งแล้ว) ก็ยิ่งแน่น ลองถามหมอกูเกิ้ลก็พอจะเดาตุตะได้ว่า เวลาไม่ได้กินอะไรนานๆ หรือไม่ได้กินเป็นเวลา แล้วมาเริ่มด้วยยำเลยเนี่ย มีโอกาสที่แก๊สในกระเพาะจะประท้วงครับ มันจะดันจนเต็มกระเพาะ สร้างความอึดอัดเป็นอย่างมาก ..นี่เพิ่งออกไปซื้อแอร์เอ็กซ์มากินเมื่อหัวค่ำ แต่ก็ยังแน่นๆ จุกๆ อยู่ แล้วกูจะตายไหมเนี่ย

วิธีการรักษา
ผมใช้ยาป้ายปากหลอดสีชมพูๆ ขนาดเท่าๆ กะซีม่าครีมนั่นแหละครับ (หวังว่าคงไม่ได้หยิบผิดนะ)
เป็นรสราสเบอรี่หอมหวาน~ ป้ายลงที่หลุมแผลก่อนนอนและเมื่อปากว่างไม่มีอะไรทำ
ด้วยหวังว่ามันจะมาช่วยปิดแผลให้สมานได้เมื่อตื่นมาอีกวัน (คนเราชอบโยนภาระให้เทวดา)
แต่เปล่าเลยครับ พอทาไปได้สักพัก หุบปาก อีเขี้ยวบ้ามหาเสน่ห์ของผมมันก็จะไปดันเนื้อครีม
ให้เล็ดทะลักออกมาตรงมุมปาก เวลาหลับตาพริ้มก็น่าจะดูเหมือนคนปัญญาอ่อนน้ำลายยืดสีขาวขุ่น
เป็นที่น่าอนาถใจยิ่งนัก (วันนี้พูดคำว่า “อนาถใจ” มาหลายครั้งแล้วนะเนี่ย)

ทั้งหมดนี้เป็นเหตุการณ์จริงซึ่งกำลังสร้างความทรมานกับผมอย่างสยุดสยุดไปเลยครับ
(จริงทุกอย่างแหละยกเว้นชื่อโรค) คือจะเดินก็ลำบาก จะยืนก็ลำบาก จะกินจะนอนก็ลำบาก
เหมือนมันสอนให้มนุษย์ขี้เหม็นรู้ว่าชีวิตคนน่ะ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก
ถึงมึงจะหายร้อนในแล้ว แต่มึงก็ยังเหลือฟันคุดที่จะต้องผ่า..

อีกหนึ่งซี่!!

ป.ล.
แนะนำกระทู้พันทิปช่วงนี้ครับ หลัง “กระแส” ไข้หวัด ๒๐๐๙ เริ่มซา
แต่หมอแมวบอกว่า ผมยังไม่เบื่อ

ป.อ.
ใช้เวลาเขียนบล็อกนี้เป็นวันๆ เลยครับ
นั่งๆ อยู่ เดี๋ยวก็แน่นท้อง เดี๋ยวก็เจ็บปาก
เลยเอาวะ ใช้พลังเฮือกสุดท้ายก่อนตายเขียนให้เสร็จๆ ไป

ป.ฮ.
นอกจากมีโรคแล้ว ช่วงนี้ผมยังไม่มีลาภด้วยนะครับ
เลยไม่รู้จะเอาอะไรไปประเสริฐดี เยี่ยมจริง!!

ดังนั้น เอาวะ!!
คราวนี้ผมจะกำเงินไปซื้อจอคอมให้ได้ อ้าย อ้าย อ้าย
(เสียงก้องบนหน้าผาสูงชัน มีคลื่นทะเลซัดสาดกระเซ็นแบบการ์ตูนญี่ปุ่นบ้าพลังสังหาร)

แล้ววันนี้ก็มาถึง (จริงๆ คือเมื่อวาน) ผมก็ไปเดินคอมมาร์ตวันแรกตั้งแต่ไก่โห่เลยครับ
คราวนี้ไปกับเพื่อน(ปิง)และเพื่อนสาวอีกคน (วันนี้โสด!!! โอ้ว!! เมียตูจะเข้ามาอ่านบล็อกเปล่าวะ)
มา จะโพสต์ภาพประกอบการบรรยายให้ชมกันคร่าวๆ
ถ้าอันไหนอยากซูมอ่านรายละเอียดก็จิ้มไปขยายดูเอาเองครับ

ไม่รู้จะบรรยายอะไรกับภาพที่คุ้นหูคุ้นตาคนมางานนี้
เออ แล้วกูจะถ่ายมาทำไมวะ เพื่อรายงานตัวว่ามาแล้วยังงั้นเหรอ?
อ๋อๆ.. จะบอกว่าตอนที่เดินผ่านแถวนี้ เขาเปิดเพลงคอมมาร์ตกันด้วยครับ!!
ใช่ๆ นั่นแหละๆ อ่านไม่ผิดหรอกครับ “เพลงคอมมาร์ต” .. ดูตั้งใจแต่งเพลงมาเพื่องานนี้มากๆ
(ถ้าเป็นผมจะเขียนเนื้อร้องประมาณว่า .. คอมหมาด คอมหมาด หอมสะอาดและขาวเหมือนใหม่)

อาจเป็นเพราะไม่ได้ติดตามข่าวพวกอุปกรณ์แปลกๆ อะไรแบบนี้อย่างใกล้ชิด
พอเห็นอะไรแบบนี้ก็เลยชอบใจ (ถ้าใครเคยเห็นกันแล้วก็อย่าว่ากันนะครับ) แถ่มแท้ม..

Asus EEE Top คอมพิวเตอร์หน้าจอสัมผัสราคาไม่ถึงสองหมื่น ลองเอานิ้วถูๆ เล่นแล้วสนุกดีแฮะ

สาเหตุที่มากะเพื่อนสองคนก็เพราะทั้งคู่จะมาซื้อโน้ตบุ๊กเดลล์ครับ (แหม ของเขาดีจริงๆ)
เลยนัดกันตั้งแต่เพลเพื่อเจอกันในงานนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ และก็สอยโน้ตบุ๊กไปคนละตัว (ส่วนผมยืนดู น้ำลายยืด)

จอเก่าที่เจ๊งไป(ตอนหมดประกันพอดี)นั้นยี่ห้อ BenQ ครับ คราวนี้เลยไม่ค่อยอยากเดินเฉียดโซน BenQ นัก
แต่พอเผลอโฉบไปก็เจอกับอะไรสักอย่างที่คล้ายๆ iMac (ไม่เชื่อดูสิ) แต่เป็นพีซี และยี่ห้อ BenQ ซะด้วย
(อีกอันที่ไม่ได้ถ่ายมาก็คือโน้ตบุ๊ก MSI ที่บางเฉียบและหน้าตาเหมือน MacBook Air ที่ประกอบไม่เนี้ยบนัก)

ไหนๆ ก็ไหนๆ เลยแวะดูโน้ตบุ๊กยี่ห้อเดียวกันนี้ เพราะที่ซื้อให้แฟนใช้ก็ไม่มีปัญหาอะไร
(อย่างว่าครับ วงการนี้ซื้อของเหมือนแทงหวย) เลยลองมาศึกษาข้อมูลราคาและประสิทธิภาพดูสักต๊อย
ก็พบว่าเออ เขาทำแป้นพิมพ์ที่มีปุ่มตัวเลขด้านขวาครบได้ด้วยเว้ย ใช้สะดวกดีเว้ย ..ชื่นชมๆ

ส่วนเทรนด์ของสินค้าที่เขาเอามาขายกันนอกจากโน้ตบุ๊กและจอภาพแอลซีดีที่เป็นกระแสของปีนี้แล้ว
ก็มีไอ้พวกนี้แหละครับ – ฮาร์ดดิสก์แบบพกพา รู้สึกว่าราคาจะดิ่งลงสวนทางกับดีไซน์ สวยขึ้นทุกทีเลย
(ของเอเซอร์ถ้าซื้อจากในฮอลล์ใหญ่จะแพงกว่าโซนร้านปลีกอยู่ร้อยสองร้อยครับ ต้องเดินส่องดูดีๆ)

แล้วก็บรรดาแฟลชไดรฟ์ ราคาไม่ได้ดิ่งเหวพรวดพราดเหมือนปีที่แล้ว คงเพราะไม่รู้จะลดราคายังไงแล้ว
ก็เลยมาแข่งกันที่ลูกเล่น-ดีไซน์แทน (นั่นแสดงว่าอยากซื้อก็ซื้อไปเหอะ ราคามันนิ่งแล้วจ้ะพี่น้อง)
แต่อันที่ผมใช้นี่ ๒ กิ๊กสีม่วง ตอนนั้นซื้อมาเจ็ดร้อย ใช้ยังไงก็ไม่พังซะที เซ็งมากครับ (อวด อวด)

การ์ดชนิดต่างๆ ที่เอามาเสียบกล้อง-โทรศัพท์ ก็ถูกจนตัดสินใจซื้อได้ไม่ยาก (พูดแบบนี้แล้วดูรวยมะ)

อันนี้ฟูจิตสึครับ เขาทำอะไรออกมาก็สวยไปหมดเลย ซึ่งเมื่อก่อนของของพี่แกจะโคตรแพงมาก
แต่เดี๋ยวนี้พอเจอสงครามราคาและดีไซน์จากเจ้าอื่น ก็เลยลดลงมาละ แต่ยังคงความสวยเด้งอยู่
แถมหมุนมาเขียนเล่นได้ด้วยนะ (อยากได้เหมือนกัน แต่คงยื่นเรื่องไม่ผ่านกระทรวงการคลัง)

นั่งร้านเอาไว้ส่องเก้งครับ
ไม่เคยลองส่องไอ้แบบนี้ดูเลยแฮะ มันจะเห็นละมั่งผสมพันธุ์กับม้าลายในระยะแปดกิโลเมตรไหมเนี่ย

มาถึงแล้ววว ซุ้มซัมซุง (อ่านเร็วๆ สิ — ซุ้มซัมซุงๆๆๆๆ — น้ำลายงี้ฟอดเลย)
จดสเป็กและราคามาคร่าวๆ จากบ้าน ด้วยหวังจะมาดูสักหน่อยว่าในงานนี้เขาลดกี่มากน้อย แต่ปรากฏว่า..

เฮ้ย ทำไมราคามันแพงกว่าข้างนอกอีกวะ!!!! (พอดีเล็งรุ่นนึงเอาไว้แล้วมันแพงกว่าอยู่หลายร้อย)
ผมหันไปถามพนักงานขาย (ซึ่งเพิ่งขายได้สองชั่วโมง ยังพูดไม่คล่องนัก) ว่าราคามันขึ้นเหรอครับ
พนักงานก็วิ่งไปหลังร้านแป๊บนึงแล้วกลับมากระซิบว่า “๖๗๐๐ ก็ได้พี่”
ซึ่งราคานี้ก็ยังแพงกว่าข้างนอกอยู่สองสามร้อยอยู่ดี.. ผมยิ้มแล้วบอกขอบคุณพนักงานคนนั้นไป
หมดกัน อุตส่าห์ถ่อมา .. ผมเลยจากมาแบบเงียบๆ แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปต่อยตุ๊กตากระต่ายอย่างบ้าคลั่ง

ย้ำรอบที่ร้อย (ให้กับตัวเองและลูกเสืออื่นทั่วโลก) ว่า ของในงานคอมมาร์ต ไม่จำเป็นต้องถูกเสมอไป!
แต่ก็ปลอบใจรอยที่ห้าร้อยว่า เรามาดูเพื่อศึกษาความเป็นไปของแบล็บๆๆ..แค่กๆ (กัดลิ้นตัวเอง เลือดพุ่ง)

เห็นหลวงพี่กำลังคุยเรื่องสเป็กของ iPod ด้วแหละ แอบถ่ายมาจะบาปไหม
อ้อ.. จริงๆ แล้วพระที่มาเดินงานคอมใช่ว่าจะเป็นพระอย่างที่เราตำหนิเสมอไปนะครับ
เพราะตอนผมบวชก็เคยฟังหลวงพี่บ่นว่าจะหาซื้อเครื่องอัด MP3
เอาไว้อัดเสียงบรรยายธรรมส่งไปคลื่นวิทยุท้องถิ่นยังยากเลย
เพราะไม่อยากเดินห้างคอม มันดูไม่ดี แต่ก็ไม่มีศิษย์วัดที่มีความรู้พอที่จะไปเดินให้ อะไรแบบนี้
แต่กับกรณีหลวงพี่เลือกไอพอดนี่ ผมก็ไม่รู้ว่าจะบรรยายยังไงดีเหมือนกัน

ราคาของ External Harddisk ตอนนี้ก็ราวๆ นี้ครับ (ยี่ห้ออื่นๆ ในงานก็แพงกว่านี้สองสามร้อย)

แฟลชไดรฟ์อีกที (ตกลงมันเรียกอะไร แฟลชไดรฟ์ ทัมไดรฟ์ หรือตัวดูด?)
เห็นมันเรียงเป็นแพตเทิร์นสวยดี อีกห้าร้อยปีมีคนมาเห็นภาพนี้เข้าคงคิดว่าเป็นลายประจำยาม

ส่วนแผงนี้ก็เป็นฮาร์ดดิสก์อีกแล้ว มึงจะโพสต์แบบซ้ำๆ กันทำไมวะ

ตรงโซนร้านค้าย่อยชั้นบนมีร้าน Macro Care มาขายด้วยครับ
ร้านนี้เป็นที่รู้กันในวงการ(วงการอะไรวะ) ว่าเขาเป็นผู้นำด้านการขายเมาส์ปากกา

อันนี้เป็นยี่ห้อที่เพิ่งปรากฏโฉมได้ไม่นาน (ผมเคยได้ยินชื่อเมื่อไม่กี่วันมานี้เองครับ)
โอ้ว ราคาถูกมากๆ เลยนะเนี่ย แล้วคุณภาพล่ะ?..

โอเค พอไปวัดไปวาได้ครับ (ไปวัดเพื่อหาหลวงพี่ที่ซื้อไอพอดตะกี้)

เมาส์ปลาโลมา~ (แหม เสียดายไม่มีใครโหนกระแสหมีแพนด้าเอามาทำเมาส์ คงขายได้เนอะ)

เดินเข้าห้องน้ำ (ไปล้างมือ ไม่ได้ไปขี้ ..จริงๆ!!) ก็เจอเป้ยนอนล้มอยู่หน้าห้องน้ำ
อูย.. เปลี่ยนใจละ ไปขี้ดีกว่า

สมัยเพนเทียมโฟร์เพิ่งออก ผมไปเดินพันธุ์ทิพย์ทีไรก็เจอแต่ป้ายราคาแบบนี้แหละครับ
แล้วคนสมัยนั้นก็บ้าตัวเลขเหล่านี้จริงๆ เรียกว่าเจะเป็นจะตายกะตัวเลขสัญญาณนาฬิกากันเลยแหละ
คือมานั่งนึกดูก็ขำ ว่าเราจะไปซีเรียสอะไรกะความเร็วเสี้ยวมิลลิวินาทีกันนักวะ
เหมือนสมัยนี้ที่เป็นการมาถึงของเทคโนโลยีภาพแบบ Full HD
ซึ่งคุณจะไม่ต้องซีเรียสเรื่องขอบภาพสีดำบนล่างเวลาดูหนัง แต่คุณเสียพื้นที่หน้าจอไปหลายเม็ดภาพ
อันนั้นอย่าไปสน เราซื้อคอมมาดูหนัง ไม่ได้ใช้ทำงาน โอ้ว เมพแท้!!

หนักงานขาย DIVADRIVE ของ TREK ก็ยังอธิบายไม่คล่องนัก
แต่จับใจความได้ว่าของในมือคือ External Harddisk อีกเจ้านึงที่ขนาด ๑๖๐ กิ๊ก
แต่เก็บข้อมูลด้วยการบีบอัดจนสามารถจุได้ถึง ๑ เทระไบต์ (ตอนมันบีบทั้งวันคงเหนื่อยเนอะ)

แล้วก็มาถึงร้าน J.I.B. (มันควรจะอ่านว่าร้านจิ๊บใช่ไหม) ที่เป็นร้านประจำอยู่แล้ว
และก็ได้จ่ายตังค์ให้กับจอซัมซุงรุ่นนี้เสียทีจ้ะ เพราะมันถูกดี (ต๊าย ซื้อของถูก อี๋ๆๆ)
เออ ผมชอบลายมือของคนเขียนป้ายแปะของร้านจิ๊บมากเลยนะครับ ไปกี่ทีก็ยืนดูด้วยความชื่นชม
(ที่เซียร์มีเขียนเรียงป้ายว่า ถูก! / คุ้ม! / แรง! / เทพ! / ..และ เทพกว่า!!! กร๊ากกกก)
คือมันสวยดีอ้ะ ถามพนักงานก็ได้คำตอบว่าเขามีคนเขียนประจำอยู่ ..เออ น่าไปสัมภาษณ์แฮะ

ฝั่งร้านไอทีกล้วยก็มีจอรุ่นเดียวกัน แต่แพงกว่านิดหน่อย แถมขึ้น Error ด้วย (ต๊าย เสียราคา)

ซื้อเราเตอร์มาอีกอัน พอดีที่บ้านต่อได้แต่ TOT (ซึ่งไม่เร็วเลย) เลยต้องขอเน็ตเป็น ๒ สาย
ทางร้านแถมเสื้อให้ตัวนึง กับเสาสัญญาณพลังช้างสารอีกอัน กระจายได้ไกลถึงร้อยลี้

สรุปว่างานนี้ได้อะไรมาบ้างจ๊ะ
นอกจากจอคอมแล้วก็เราเตอร์ข้างบน ผมก็ยังซื้ออย่างอื่นมาอีกให้คุ้มค่ารถใต้ดิน ดังนี้

ผ้าเช็ดแว่นเมพ ราคา ๓๙ บาท ทำจากใยสไปรูไลน่าเอสเตอร์
พอซื้อเสร็จปั๊บ กลับบ้านแกะกล่องดู เลยเพิ่งรู้ว่าจอที่ซื้อมาน่ะ มันแถมผ้าดีกว่าไอ้ ๓๙ บาทนี่อีก!!

เออ อันนี้ฮา
คือปกติงานสัปดาห์หนังสือเนี่ย ผมจะขี้เกียจถ่อไปครับ ถ้าไม่ได้อยากอ่านอะไรจัดๆ จริงๆ
พอดีร้านแถวบ้านมันลด ๑๐% อยู่แล้ว เลยไม่รู้จะไปเบียดคนเอาบรรยากาศอะไรนักหนา
แต่พอมาเจอซุ้ม GM ที่มาขายในงานคอมมาร์ต ก็เลยแวะซะหน่อย

แล้วก็สอย GM Cafe’ กับ OSHO มาสองเล่ม ในราคาลด ๑๕ หรือ ๒๐% นี่แหละ (ถูกจัง)
แต่เท่านั้นยังไม่พอ! คนขายใจดีมากครับ แถม GM เล่มย้อนหลังมาให้อีก ๒ เล่ม
แล้วก็หนังสือแจกอีกเล่ม!! เฮ้ย มันถูกกว่างานหนังสือเยอะเลยนะเนี่ย!! (แล้วฮาตรงไหน?)

สุดท้าย กลับมาบ้านด้วยความอ่อนล้า เพื่อพยายามต่อฐานจอ Samsung 2233SW ที่ซื้อมา
ปรากฏว่าพยายามเสียบเท่าไหร่ก็เสียบไม่ลง! ใช้สมองก็แล้ว ใ้กล้ามเนื้อก็แล้ว ยังไม่สำเร็จ
จนท้อใจ กินข้าวต้มแล้วนอนสิ้นหวัง ตื่นมาสามทุ่มเลยบอกปิงให้เสียบให้ที ก็เฮ้ย เสียบได้เว้ย
สรุปว่าจอรุ่นนี้ต้องให้เพื่อนต่อให้ครับ เพราะมันจะกดแรงๆ แบบไม่กลัวของพัง ซึ่งกูกลัวเว้ย!!

จบแล้วจ้ะ~

.

ป.ล.
ถ้าผมได้เป็นประธานาธิบดีโลก
จะขอเปลี่ยนเส้นแบ่งวันใหม่เป็นสักช่วงตีสี่ตีห้าละกัน เพราะช่วงนั้นเราคงหลับกันมากกว่าเที่ยงคืน
คือยังไงดีอ้ะ .. มันเป็นความทุกข์ยิ่งนักของคนชอบเขียนบล็อกเวลาดึกๆ นะครับ
เวลาจะเล่าเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมาเนี่ยก็งง ว่าควรจะเรียกวันนี้หรือเมื่อวานกันแน่วะ

ป.อ.
เมื่อเด็กๆ ผมก็เป็นเด็กเนิร์ดคนนึงนี่แหละครับ วันๆ ขลุกอยู่กะจอคอม
แกะแงะฝา ลองโปรแกรมเท่าที่มีให้เล่นในช่วงก่อนยุคที่อินเทอร์เน็ตจะกลายเป็นวิถีชีวิตของคนไทย
แต่พอโตมาก็เริ่มห่างๆ หายๆ เลิกคุยกะคอมหันมาคุยกะคนแทน เออ รู้สึกตัวเองเป็นผู้เป็ฯคนขึ้นเยอะ
คือจำได้ว่าพอเรียนจบก็ไม่ได้ติดตามวงการคอมพิวเตอร์ละนะ เรียกว่าแทบไม่เคยไปพันธุ์ทิพย์อีกเลย
แต่พอเป็นทหารก็ยังต้องไปซ่อมคอมให้จ่าอยู่ดี ฮ่วย!

ป.ฮ.
ขออภัยที่ไม่มีภาพพริตตี้เลยนะครับ คือไม่รู้วิธีการจะได้มาจริงๆ ..มอเตอร์ชงมอเตอร์โชว์ก็ไม่เคยไป
ทุกวันนี้ก็ยังคิดอยู่เสมอว่าเออ อยู่ดีๆ คนเราจะกล้าเอากล้องไปส่องหน้าสาวตึงได้ยังไงวะ ..เมพว่ะ

.

ป.ล.
ผมนั่งอยู่โซนหน้าๆ เวทีนั่นแหละครับ
พอดีไปนั่งบันทึกภาพอยู่ เห็นเขามีประก่งประกวดอะไรกัน
ก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรแบบที่เห็นในคลิปโผล่มา ..โอย ฮาเหี้ยๆ*
แม่งเตรียมตัวเตรียมการบ้านมาเพื่อการแสดงอย่างดีเหี้ยๆ*

ป.อ.
พี่ตุ้มในคลิปที่สอง (ผมยาวๆ สีเทาๆ ที่น้องมันแสดงล้อเลียนอยู่นั่นน่ะ-เหมือนเป๊ะเลยนะ)
แกเป็นนายกสมาคมนักศึกษาเก่า แล้วก็เปิดร้านเหล้าอยู่ที่ข้าวสารครับ
อธิบายไว้หน่อยจะได้ไม่งง (จริงๆ ก็ไม่เห็นต้องบอกเพราะไม่มีมุกภายในสักหน่อย)

ป.ฮ.
ผมขอเรียกต้นลั่นทมว่าต้นลั่นทม (ไม่ใช่ลีลาวดี)
พอๆ กับที่เรียกเหี้ยว่าเหี้ย (ไม่ใช่วรนุชตามที่เขาฮากันในตอนนี้)
และเรียกปลาโลมา ปลาวาฬ เหมือนที่เรียกปลาดาว ปลาหมึกละกันครับ

๑.
เมื่ออาทิตย์ก่อน ผมกับแฟนไปเยี่ยมแม่ยายที่โรงพยาบาลปทุมธานีครับ
เรื่องของเรื่องคือแม่โบว์โทรมาบอก(ด้วยน้ำเสียงร่าเริง)ว่าโดนต่อต่อยไป ๗-๘ จึ้ก
หมอบอกว่าน่าเป็นห่วง เพราะพิษมันมีผลต่อกระแสเลือด ต้องนอนค้างสักคืนสองคืน
เลยคุณแม่ยายต้องไปนอนที่โรงบาลเพื่อสังเกตอาการ และผมกับแฟนก็จะไปเยี่ยมกัน
ทีนี้พอดีว่ารถที่ใช้อยู่เนี่ยมันถึงระยะที่ต้องเข้าไปเช็กที่ศูนย์แล้วครับ
โบว์(ที่เป็นแฟนขับ)ก็เลยขับไปจอดที่ศูนย์โตโยต้าปทุมธานี ไม่ไกลจากโรงบาลนัก
แล้วนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลอีกที ซึ่งจะว่าไปคนที่นี่เขาก็เดินทางกันแบบนี้อยู่แล้ว
(ที่ปทุมนี่แปลกครับ แทบจะไม่มีรถประจำทาง ต้องโบกเอาอย่างเดียว)
ประเด็นมันอยู่ที่ตอนขากลับจากโรงพยาบาลมาที่ศูนย์โตโยต้า
เราเดินไปขึ้นแท็กซี่อีกคันที่จอดรอผู้โดยสารอยู่หน้าโรงบาล แล้วบอกจุดหมายที่จะไป
คนขับหันมาถามย้ำ (เหมือนได้ยินไม่ชัด) ว่า “หา ศูนย์โตโยตาแค่เนี้ยอะนะ”
แล้วพอขับไปจอดปั๊บ มิเตอร์ไม่กระดิกครับ ยังอยู่ที่ ๓๕ บาทเท่าเดิม
เราควักตังค์จ่ายไปเป็นแบงก์ยี่สิบสองใบ แล้วรอให้เขาทอน … ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ
แฟนผมเลยถามไปว่า “จะไม่ทอนเหรอคะ”
และก็ได้คำตอบที่แฝงไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “โอเค้.. ทอนให้ก็ได้”

.

.

๒.
เมื่อสักสามสี่วันก่อน มีขโมยมาขโมยของที่ข้างบ้านผมกลางวันแสกๆ ขณะที่เจ้าของอยู่บ้าน!
คือบ้านผมที่อยู่ปัจจุบันนี้(กำลังจะย้ายไปบ้านใหม่ในอาทิตย์นี้เป็นตึกแถวที่เช่าป๊าของเพื่อนครับ
หมู่บ้านนี้อยู่กันมานานแล้ว (สักยี่สิบปีได้) และพื้นที่สาธารณะต่างๆ ในซอย(ส่วนบุคคล)
ก็ถูกจับจองปลูกต้นไม้ จอดรถอะไรกันไปเป็นปกติ แล้วข้างๆ บ้านผมก็เป็น “อดีตที่กลับรถ”
ที่ปัจจุบันมีการกั้นรั้วและเอาไว้จอดรถของบ้านข้างๆ ที่ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันดี
แต่วันเกิดเหตุนั้นเป็นตอนสายๆ เจ้าของบ้านนั่งดูทีวีอยู่ในบ้านนั่นแหละครับ
อยู่ดีๆ ก็มีซาเล้งพ่อลูกขับมาจอด เปิดรั้วกั้น แล้วส่งเด็กเข้ามาหอบกองอะลูมิเนียมออกไป
ส่วนคนพ่อก็เดินเข้ามาหลังบ้าน หยิบกระทะกับเครื่องครัวขึ้นซาเล้งของตัวเองแล้วเตรียมชิ่ง!!
น้าพร-เจ้าของบ้านเห็นดังนั้นก็ออกมาโวยวายแบบกลัวๆ (กลัวว่าจะโดนทำร้าย)
บอกว่า “เอาไปได้ยังไง คืนมาเดี๋ยวนี้นะ!” .. ทั้งสองฝ่ายนิ่ง เป็นช่องเวลาอันน่าสะพรึงกลัว
พลัน.. ซาเล้งคนพ่อก็ทุ่มกองอะลูมิเนียมลงกับพื้น (ท้ายรถซาเล้งนั่นแหละครับ)
แล้วบอกว่า “คืนให้ก็ได้” พร้อมบึ่งรถจากไปท่ามกลางความงุนงง
(ภาพประกอบข้อสองนี่ถ่ายมาเมื่อเช้าครับ บ้านน้าพรเลยติดเหล็กแหลมไว้กันขโมยเรียบร้อย)

.

.

๓.
และเมื่อเที่ยงวันที่ผ่านมานี้เอ๊ง.. ผมไปแวะกินข้าวริมทางเส้นเกษตร-นวมินทร์ครับ
จริงๆ ก็ใช้ชีวิตอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้มาได้สักพักแล้ว แต่นานๆ จะออกมากินสักที
มาคราวนี้เลยสังเกตได้ว่า ตลอดทางที่มีรถจอดอยู่ริมถนนเพื่อแวะกินข้าวเที่ยงเหมือนกัน
ทุกคันจะมีผ้าผืนใหญ่ๆ (ที่เป็นป้ายผ้าดิบ คล้ายๆ ป้ายประกาศของ อบต.) คลุมกระจกหน้ารถไว้
แล้วก็เห็นคนใส่ชุดแขนยาวขายาว ใส่หมวก คลุมหัวด้วยไอ้โม่ง (เหมือนจะไปตัดอ้อยนั่นแล)
กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่รถที่กำลังจะเข้าจอด แล้วก็บริการเปิดประตู ปูผ้าคลุมให้! แล้วไหว้สวยๆ!!
ก็ไม่ต้องเดาเลยแหละครับ นี่คือธุรกิจใหม่ที่มากับการเป็นศูนย์รวมร้านข้าวเที่ยงของถนนเส้นนี้
ไม่ได้มีแค่ร้านเดียว พอขับเลยไปหน่อย(เพราะไม่อยากใช้บริการแบบมัดมือชกนี้) ก็เจออีก
เลยไปหลายๆ ร้านก็ยังเจออีก จนไปเจอร้านนึงมีป้ายบอกว่า “มีที่จอดรถด้านหลัง”
ก็เลยเลี้ยวเข้าไปจอดหลังร้าน พร้อมกับสายตาเคืองขุ่นลอดผ่านไอ้โม่งมาแว้บนึง (คิดไปเอง)
พอกินข้าวเสร็จปั๊บ(แพง ข้าวแกงริมทางบ้าอะไร ไปสองคนแต่จ่ายตั้งสองร้อยแน่ะ)
ก็ถามแม่ครั้ว(แม่ค้า+แม่ครัว)ว่าคนที่เขามาบริการเปิดประตูกะคลุมรถนี่คืออะไรยังไง
แม่ครั้วอึกอักนิดนึง แล้วบอกว่า “ทางร้านเราก็ไม่ได้จ้างมานะคะ เขามากันเอง”
“แล้วต้องให้ตังค์เขาไหมครับ” “จะให้หรือไม่ให้ก็ได้ค่ะ”
โอเค เรารู้ระดับความสัมพันธ์ของร้านกับคนทำอาชีพคลุมรถแล้ว (นึกชื่ออาชีพนี้ไม่ออกจริงๆ)
หลังจากจ่ายตังค์ก็เลยเดินไปที่รถ ซึ่งโดนตามไปคลุมถึงหลังร้านเรียบร้อย
ก็เลยถ่ายภาพมาแชะนึง ไว้เป็นหลักฐานว่าเราได้เคยผ่านประสบการณ์สุดวิเศษนี้มาแล้วนะ
แต่ก็แปลกใจหน่อยๆ ว่าทำไมคนที่คลุมผ้าเขาไม่วิ่งมาเปิดผ้า เปิดประตู แล้วไหว้เหมือนคันอื่น
สงสัยเรามากันนิ่งๆ เลยไม่ได้สังเกตเห็น .. ผมเลยเปิดผ้าคลุมรถซะเอง เอามาพับ แล้วยืนรอ
พอพี่แกเห็นก็ทำท่าตกใจ วิ่งมาใกล้ๆ ผมส่งผ้าพับนั้นให้ พี่แกไหว้ (เฮ้ย) ผมตกใจแล้วไหว้ตอบ
แล้วก็หมุนตัวมาขึ้นรถที่ประตูด้านซ้าย (เพราะโบว์ขับเหมือนเดิม) พี่แกก็รี่เข้ามาปิดประตูให้!!
ขอบคุณสำหรับน้ำใจครับพี่!

.

ป.ล.
ผมไม่ค่อยได้ขับรถเองในกรุงเทพฯ ครับ ส่วนมากจะให้แฟนคลับ(ขับ!)ให้
เพราะรู้ว่าตัวเองขับช้า และปาดไม่เป็น ซึ่งแค่นิสัยสองข้อนี้
ก็ไม่เหมาะกับการจราจรอันโหดร้ายและแก่งแย่งชิงดีในกรุงเทพฯ แล้วล่ะ
แต่ถ้าต่างจังหวัดไกลๆ นี่อยากให้ขับไกลแค่ไหนก็ไม่บ่น
เพราะเป็นพวกขับแล้วไม่ง่วง ขับไปเคาะจังหวะเพลงไป (บางทีหยิบขลุ่ยมาเป่าด้วยซ้ำ!)
ไม่รู้กฎหมายเขาห้ามเป่าขลุ่ยขณะขับรถหรือเปล่าซะด้วยสิ

ป.อ.
ส่วนวันไหนที่ผมขับรถเอง แล้วมีรถหยุดให้เวลาขอทาง หรือเวลาเลี้ยวออกจากปากซอย
ผมจะยิ้มและกล่าวขอบคุณเป็นเรื่องเป็นราว อวยพรให้เขาประสบความสำเร็จในชีวิตหน้าที่การงาน
ซึ่งจะว่าไปเวลาวันไหนออกจากบ้านแล้วเจอคนมีน้ำใจให้เราเนี่ย
วันนั้นจะอารมณ์ดีทั้งวันเลยนะครับ แถมไอ้อะไรเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้
มันส่งผ่านไปถึงคนอื่นได้ด้วย คือเราก็จะอยากหยุดให้คันอื่นต่อๆ กันไป
แหม ทำยังกะโฆษณาอะไรสักอย่างที่มันส่งน้ำใจต่อกันได้ แต่นี่เรื่องจริง

ป.ฮ.
ที่โชคชัยสี่มีสี่แยกนึงช่วงท้ายซอย ตรงหน้าธนาคารไทยพาณิชย์นั่นแหละ
ผมเรียกแยกนั้นว่า “แยกไร้น้ำใจ” ด้วยเหตุที่ว่าไม่รู้ทำไมพอรถที่ขับมาดีๆ
พอมาเจอแยกนี้ปั๊บ ทุกคนแม่งจะเห็นแก่ตัวกันหมดเลย
เคยมีครั้งนึงที่ขับไปเป็นทางเอกแท้ๆ โล่งๆ เลยนะ
แต่พอเจอแยกนี้ก็จะมีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ เลี้ยวปราดโผล่มาขวางกลางแยก
แล้วคันหลังๆ ก็ดันเข้า ซ้ายก็มา ขวาก็มี จนติดล็อกเป็นรูปสวัสดิกะ
ซึ่งเป็นท่ายากโคตรๆ ในการติดสี่แยก ไม่เชื่อลองดูสิครับ
(จนเจอใครไม่รู้เหมือนกันที่เรียกแยกนั้นว่า “แยกวัดใจ” .. เออ ชื่อคล้ายกันโดยมิได้นัดหมาย)

ก็เลยนั่งกดลบเล่นๆ ดู..

แล้วก็ไปลบข้อมูลภาพประกอบบล็อกช่วงปี ๒๕๕๐ (2007) หมดเกลี้ยงเลย
เท่านี้ชีวิตวันนี้ของผมก็มีอะไรให้น่าจดจำอีกวัน

ป.ล.
พออัปเกรด Wordpress เป็นรุ่นล่าสุดแล้วเจอปัญหาอะไรไม่รู้เยอะแยะเลยครับ
เดาว่าส่วนนึงคงเพราะเมื่อก่อนนี้หัดลงแบบถูลู่ถูกัง แล้วดันทุรังใช้แบบมั่วๆ มาตลอด
พอถึงวันนึงที่เขาขีดเส้นมาตรฐานขึ้นมา ถ้าจะแก้ให้มันได้มาตรฐานตามเขาก็เหนื่อยฉิบ
อย่างพวกตอนเก่าๆ ที่มันเปลี่ยน ภ สำเภาเป็นเครื่องหมายยึกยือ จะแก้ก็เยอะเกินจะขยัน
ก็เลยปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติครับ ..

ป.อ.
โลกนี้ไม่มีอะไรจีรังยั่งยืนหรอกนะครับ
(บทจะธรรมะก็ธรรมะขึ้นมาเลยนะมึง)

ป.ฮ.
เออ วันก่อนผมเพิ่งไปหัดโพสต์กระทู้ที่พันทิป แล้วได้ขึ้นกระทู้แนะนำด้วยครับ!!
http://www.pantip.com/cafe/food/topic/D7964287/D7964287.html
เห่อมากเลย เมื่อก่อนเคยโพสต์กระทู้แค่ครั้งเดียว (เรื่องการ์ตูนปัญญาอ่อนอะไรสักอย่าง)
แล้วหลังจากนั้นก็ได้แต่อ่านอย่างเดียว เพราะไม่สันทัดกับวัฒนธรรมที่นั่นสักเท่าไหร่
จนมาได้รับการต้อนรับขับไล่อย่างอบอุ่นที่นี่ โอว มันซึ้งจนลืมความซวย

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวันก่อน คุณ @adamy บอก ใน ทวิตเตอร์ ว่า
ที่ SCB Park เขามีงานเทกระจาดของลดราคาล้างสต็อกของเพาเวอร์บาย
เห็นว่า ๕ มิ.ย.เป็นวันสุดท้าย พวกทีวีแอลซีดีงี้ราคาแค่สองสามพันก็มีขาย!
พอดีผมออกไปทำธุระเสร็จแล้วก็นึกขึ้นมาได้ เลยแว้บเข้าไปที่สถานที่จัดงานซะหน่อย

แล้วก็เสียตังค์ซื้อไมโครเวฟ ไม้ถูพื้น โทรศัพท์ ที่สกัดน้ำผลไม้ แล้วก็เครื่องซักผ้าจนได้
เท่านั้นยังไม่พอ ขณะที่กำลังเดินชมบรรยากาศในงานอยู่ดีๆ ก็พบกับสิ่งที่อยากได้มานาน
เจ้าสิ่งนี้เจ๋งขนาดที่ทำให้ผมรู้สึกเฉยๆ ว่าแอปเปิ้ลจะเปิดตัวอะไรใน WWDC ปีนี้
เพราะมันคือ Gadget ระดับเมพ ที่ขนาดคนขายเองยังไม่รู้เลยว่ามันเมพ!

งงใช่ไหมครับ ผมก็งง
ชื่อของมันคือ.. iAudio
สิ้นสุดการรอคอยและดองเค็มซะที เรามาเริ่มแกะกล่องกันดีกว่า..

แพกเกจอันหรูหราของโฮมโปร ออกแบบมาเป็นสีส้มสดใส เสียดสีกระแสถุงผ้าโลกร้อน
เมื่อเอามาวางบนเครื่องสูบน้ำสีเหลืองสด ก็พบว่ามันเข้ากันได้ดีอย่างน่าทึ่ง!

เปิดตัวซะที! นี่คือโฉมแรกที่ได้ยล กับ iAudio เครื่องนี้
ที่กำลังสร้างแรงกระเพื่อมให้กับเทรนด์ของของเล่นไฮเทคปีนี้
มันเป็นสินค้านำเข้าจากประเทศจีน ยักษ์ใหญ่มหาอำนาจทางเศรษฐกิจของโลก
(แล้วมึงจะบรรยายให้มันไม่เกี่ยวทำไมกันนักกันหนาวะ)

มาพร้อมกับคู่มือการใช้งานฉบับภาษาไทย ..โอ้โห มีการ Localize เข้ากับประเทศเราด้วย
แถมยังออกรูปเล่มของคู่มือได้ดูเก่าแก่ สมศักดิ์ศรีมหาอำนาจแห่งวัฒนธรรมสี่พันปีจริงๆ

ส่วนนี่คือรีโมตคอนโทรลครับ โอ้ว เห็นไหมล่ะ เริ่มเห็นความเท่แล้ว มันมีรีโมต!!!

กลับมามองด้านบนของตัวเครื่อง ดูล้ำสมัยด้วยเทรนด์สีเมทัลลิก มีช่องใส่ซีดีด้านบน

เมื่อเปิดฝาออกก็พบว่ามันใส่ซีดีได้จริงๆ นะ (เออสิวะ)

มาดูด้านหลังกันบ้างครับ มีแปะป้าย มอก. เรียบร้อย
ส่วนสติกเกอร์ประกัน (ที่บอกว่าถ้าขาดเราจะไม่รับประกัน) ก็ขาดเป็นที่เรียบร้อยมาจากร้าน!
หรือนี่จะเป็นการประชดประชันและท้าทายวงการอิเล็กทรอนิกส์อย่างห้าวหาญ น่าทึ่งยิ่งนัก!

ถ้ามองไม่ชัดจะคลิกดูภาพใหญ่ก็ได้นะครับ เพราะนี่คือสิ่งมหัศจรรย์ของ iAudio เครื่องนี้
มันมีพอร์ตสำหรับต่อจอยเกมได้ด้วย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ใช่แล้วครับ มันสามารถเล่นเกมได้ และนี่คือจอยสติ๊กบร๊ะเจ้าเมพข่าๆ ที่แถมมาให้ตั้งสองอัน

ขอคั่นด้วยการบรรยายบรรยากาศตอนไปซื้อในงานมหกรรมโละสต็อกสักหน่อยนะครับ
คืออีเครื่องโปรเจ็กต์นาถา (ชื่อเต็มๆ คือ โปรเจ็กต์อนาถา) เนี่ย มันวางขายในกระบะครับ
ซึ่งพอผมกับภรรยาเดินไปเห็นเข้าก็ถูกใจขึ้นมาทันที เพราะอยากได้วิทยุแบบนี้มานานละ
เนื่องจากเครื่องก่อนที่จับฉลากได้มาตอนปีใหม่มันเป็นวิทยุจากลาว ที่ใช้ได้สองวันก็เจ๊ง
พอมาเจอวิทยุจากจีน ก็เลยถูกใจขึ้นมา กะว่าราคาเท่านี้ก็น่าจะพอฟังเพลงได้ละนะ

แล้วก็เสือกเล่นเกมได้อีก
ที่สำคัญคือคนขายเองก็ไม่รู้ว่ามันเล่นเกมได้ (ผมต้องชี้ให้ดูว่ามันแถมจอยด้วยนะ)
คือเขาเอาถุงพลาสติกห่อสายไฟ รีโมต จอยเกม และแผ่นเกมไว้ด้วยกันในกระบะ
เวลาหยิบก็เลยไปคว้าๆ เอาอันที่มีจอยครบๆ มา แต่สายไฟไม่มี ก็ไปหยิบของอีกเครื่องแทน

นี่มันอุปกรณ์ไฮเทคหรือมังคุดลดราคาวะเนี่ย

มาดูแผ่นเกมกันครับ มันเป็นวีซีดีเกม! (แม่นแล้ว iAudio นี้สามารถดูวีซีดีได้ด้วย!)
สภาพซองยับเยินอย่างที่เห็น เรียกว่าแค่จับทีเดียวก็ยุ่ยแล้ว
ส่วนแผ่นก็หน้าตาเทียบชั้นแผ่นปั๊มสมัยก่อนเลยครับ ..นี่มึงตั้งใจผลิตจริงรึเปล่าวะ
ว่าแต่ เมื่อใส่แผ่นเกมลงไปในเครื่องเล่น และต่อจอยเรียบร้อย ก็พบความน่าตื่นตะลึง..

บร๊ะเจ้า!!! เล่นได้จริงๆ!!! สามร้อยเกมแฟมิคอม ไม่ซ้ำกันเลยครับ!!!!!
ทั้งมาริโอ้ คอนทร่า ทวินบี บอมเบอร์แมน กาลาก้า ไอซ์ไคลม์เบอร์ และอีกสารพัดเกม
บรรจุมาเป็นไฟล์อะไรสักอย่างในแผ่นวีซีดี (จริงๆ นะ) .. เฮ้ย ทำได้ไงวะเนี่ย
ลองเปิดด้วยโปรแกรมอีมูเลเตอร์ในคอมก็ไม่ติด เปลี่ยนชื่อก็ยังไม่ได้ ไม่รู้พี่จีนเขาทำยังไง

บักปิงบอกว่า จำได้ว่าเคยเห็นเครื่องอะไรทำนองนี้เมื่อตอนเด็กๆ เลยลองกูเกิ้ลดู
ก็พบว่ามันคือ Sega Mega-CD ครับ (มีภาพให้ดูด้วย)
แต่เครื่องเกมนี้ดันไม่เกิดฉิบ แต่(อีกที)ก็ไม่คิดว่าวันนึงจะกลายร่างมาเป็นเจ้า iAudio นี่

แหม พี่จีนเราสุดยอดจริงๆ ครับ!

ป.ล.
ผมยังไม่ได้บอกค่าตัวใช่ไหมครับ .. เฉลยละกันว่า ราคาของมันคือ ๖๙๔ บาท
จริงๆ แล้วโบว์ชอบอีกรุ่นนึงที่แม้เล่นเกมไม่ได้ แต่ก็เปิดดีวีดีได้ (แพงกว่าเครื่องนี้สองร้อย)
แต่เห็นสายตาวิงวอนของผม ซึ่งต้องการความฮาอย่างบ้าคลั่งที่ได้ครอบครองเครื่องบ้านี่
ก็เลยอนุมัติจ่ายครับ (แหม พูดงี้เลยรู้กันหมดเลยว่าบ้านนี้ใครคุมกระเป๋าตังค์)

ป.อ.
ผมกำลังจะย้ายบ้านครับ น่าจะได้เขียนเป็นตอนๆ ลงในบล็อก bow•iannnnn
เผลอๆ ด้วยความเห่อ อาจจะทยอยเขียนทุกวันจนย้ายเลยก็ได้ เพราะอั้นไว้นานมาก

ป.ฮ.
ถ้าปวดขี้อย่าอั้นนานนะครับ
เพราะขี้จะแข็งเกินไป ทำให้รูตูดปริเป็นแผล

เดี๋ยวนี้คนใช้เน็ตบุ๊กกันเยอะครับ
แล้วไม่รู้เป็นอะไรนับวันยิ่งใช้ยิ่งจอเล็ก
แล้วอินเทอร์เฟสของวินโดวส์นี่มันก็มีพื้นที่ขยะแนวนอนเยอะเสียเหลือเกิน
เพราะทั้งทาสก์บาร์ข้างล่าง (ซึ่งก็คลิกขวาสั่งให้มัน Auto Hide พอช่วยได้)
และไตเติ้ลบาร์ข้างบน (ที่เป็นสีฟ้าๆ อยู่คู่วินโดวส์มาตั้งแต่ชาติปางไหนนั่นแล)
ซึ่งถ้าจะอาศัยทำงานทำการกันจริงๆ ไอ้เจ้าไตเติ้ลบาร์ที่ว่าน่ะ มันช่างเกะกะซะเหลือเกิน
ดังนั้นเมื่อไปเจอที่ LifeHacker เขาเขียนนินทาโปรแกรมฟรีตัวนี้ไว้ ก็เลยเอามาบอกต่อกัน

โปรแกรมตัวนี้ชื่อ winsupermaximize ครับ

ไม่มีอะไรมาก กดเข้าไป โหลดลงมา แล้วเรียกโปรแกรมขึ้นมาใช้งานได้ทันที
วิธีใช้คือจิ้มดับเบิ้ลคลิกที่ไอคอนโปรแกรมเนี้ยะแหละ ที่นอนอยู่มุมขวาล่างของจอ
หรือกดWin(ปุ่มธงวินโดวส์)+F11 ก็ได้ แล้วมันจะพรวด ขยายเต็มจอให้

ก่อนหน้า

ลับหลัง

จริงๆ ไม่น่ายกตัวอย่างเบราว์เซอร์เล้ย เพราะมันกด F11 ขยายเต็มจอได้อยู่แล้ว

เจ้าของโปรแกรมบอกว่าตอนนี้ยังมีปัญหานิดหน่อย (ก็ไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่ละมั้ง)
คือถ้าเราไม่ได้เซ็ตทาสก์บาร์เป็น Auto Hide โปรแกรมที่ขยายเต็มจอมันจะโดนบังอยู่
ซึ่งถ้าเกิดว่าคุณงกพื้นที่จอจริงๆ ก็ลองทำดูครับ เอาให้มันโล่งเลี่ยนเหี้ยนเต้กันไปเลย!

ทำงานต่อ!!

๑.
มีเพื่อน หรือญาติโยม หรือลูกค้าที่ขี้สงสัยวิธีใช้โปรแกรมนั้นนี้อย่างหนัก
แล้วพยายามอธิบายทางโทรศัพท์ก็ไม่รู้เรื่อง ให้ทำอะไรก็ไม่เป็น ถามอะไรก็ไม่รู้
เชื่อว่าทุกคนคงเคยเจอประเภทที่สงสัยหนักหนา แล้วพอถามว่า “มันขึ้นว่าอะไรล่ะ”
ก็ได้คำตอบว่า “มันขึ้นอะไรก็ไม่รู้” ..

๒.
ไปออกงานเซเล็บมา (เดี๋ยวนี้ไฮโซเขาไม่เรียกตัวเองว่าไฮโซแล้วนะเธอ ต้องหนีไปหาศัพท์ใหม่)
แล้วอยากอวดเพื่อนทั้ง ๑๗ คนในลิสต์ MSN ที่กำลังออนกันอยู่ขณะนี้พร้อมกัน!
แต่จะนั่งไล่ส่งภาพหรือลิงก์ไปให้ดู ให้พลิกกันเอง ก็กลัวจะแซวกันไม่สะเด่าทรวง
จึงอยากให้ทุกคนเห็นภาพนี้ด้วยกัน พร้อมกัน อย่างพร้อมเพียงกัน

๓.
ต้องการพรีเซนต์งานผ่านโปรเจ็กเตอร์ขึ้นจอใหญ่ ซึ่งเท่มาก ..งานนี้กูได้หลายตังค์แน่
ซึ่งเผอิญว่าในห้องมีเน็ตใช้ แต่ดันไม่มีสายสัญญาณ! ..ฉิบหายแล้ว เตรียมงานมาทั้งคืน!!!!
(ใครใช้แมคบุ๊กคงเจอบ่อย ประเภทหารูเสียบไม่ได้ และเครื่องคอนโทรลก็เป็นพีซี ไรงี้)

โอเค ยกตัวอย่างมาพอหอมปากหอมคอแล้ว
ก็จะเริ่มเข้าเรื่องเสียที พอดีไปเจอบทความมาจาก LifeHacker เจ้าเก่า เขาแนะนำบริการนี้มา

Present.io

เจ้าเดียวกันกับที่ฝากไฟล์สุดฮิต drop.io (ที่ไม่ค่อยเห็นชาวบ้านบ้านเราใช้กัน แต่มันดีมากเลยนะ)
โดยที่เว็บนี้เนี่ยเวลาเราอัปอะไรขึ้นไปก็ตั้งชื่อ url เป็น drop.io/nameofyourfile ได้เลย
คือถ้าชื่อไฟล์ไม่ซ้ำกะชาวบ้านชาวช่องซะอย่าง อยากจะตั้งอะไรก็ตั้งไป
หรือไม่ก็เอาชื่อมั่วๆ ที่มันสุ่มคิดมาให้ ส่งลิงก์นี้ไปให้เพื่อนก็เข้าไปโหลดได้เลย

ทีนี้ความเจ๋งของบริการใหม่นี้คือ มันช่วยแก้ปัญหาสามประการที่ยกตัวอย่างมาข้างบนสุดนั่นได้
โดยที่เวลาเราอัปโหลดภาพ / เสียง / วิดีโอ และ/หรือเอกสาร(pdf) ขึ้นไปปั๊บเนี่ย
ผู้อัปโหลดสามารถคลิก พลิกหน้า เพื่อแสดงผลพร้อมกันกับผู้ชมแบบเรียลไทม์เลยครับ!!!!!!!!
(บรรทัดเมื่อกี้มีอัศเจรีย์แปดตัว ซึ่งเพ้อเจ้อฟุ่มเฟือยมาก น้องๆ อย่าเอาอย่างนะครับ)

ยัง เจ๋งเท่านั้นคงยังไม่พอ
- มีตัวเลขแสดงจำนวนผู้ชมในปัจจุบันโผล่ขึ้นมาให้เห็นด้วย
- ปรับระดับเสียงของไฟล์เพลงหรือวิดีโอก็ได้นะ
- เวลาคลิกตรงไหน มันก็จะไปแสดงเครื่องหมายวาบๆ บนจอผู้ชม
- คนดูและคนทำสามารถพิมพ์ข้อความแช็ตแซวกันขณะที่ดูได้เลย!
- ถ้าใครเป็นขาทวีต ก็สามารถตั้งค่าให้รับชมความเคลื่อนไหวผ่านทวิตเตอร์ได้อีก!!
- แล้วต้องใส่คอมเมนต์ไ้ด้วยครับ คอมเมนต์พรีเซนเทชั่นกันสดๆ ได้เลย เห็นกันทั่วบ้านทั่วเมือง!
- ผู้ชมสามารถนำพรีเซนต์หน้านั้นๆ ไปแปะ (Embed) ลงในเว็บ ในบล็อกตัวเองได้ด้วย!
- แล้วก็ยังให้ผู้ชมสามารถเพิ่มไฟล์เข้าไปร่วมแจม หรือลบไฟล์ก็ได้ตามใจท่าน!
- และแน่นอน เจ้าของไฟล์สามารถตั้งค่าให้ผู้ชมสามารถทำไอ้ข้างต้น ว่าทำได้หรือไม่ได้ก็ได้!
- ลองอ่านออกเสียงวรรคสุดท้ายของบรรทัดที่แล้วดูสิครับ งงไหม (ตอนเขียนผมงงนะ)

เอ๊ะ นี่ผมได้ค่าโฆษณาจากเว็บนี้รึเปล่าเนี่ย ดูเชียร์จังเลย

เอาจริงๆ ก็คือขี้เกียจอธิบายครับ (เพราะบล็อกนี้เน้นเลี้ยวไปเลี้ยวมามาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว)
ถ้าอยากดูเพิ่มก็กดเข้าไปดูวิดีโอสาธิตการใช้งานง่ายๆ ได้เลยที่ drop.io จ้ะ
แล้วถ้าจะทดสอบด้วยการลองพรีเซนต์อะไรเล่นๆ กับตัวเอง
ก็สามารถทำได้โดยการเปิดเบราว์เซอร์คนละเจ้ากัน (ที่ผมลองคือเปิด Firefox กับ Chrome)
แล้วให้ซีกนึงเป็นตัวพรีเซนต์ อีักซีกเป็นผู้ดู .. แหม มันมีความสุขแบบเหงาๆ ยังไงไม่รู้

ป.ล.
ก็เลยคิดว่าอยากสอนให้ทั่น ส.ส.ผู้ทรงเกียรติ ลองหัดใช้บริการนี้ดู
เวลาอภิปรายอะไรสักอย่างในสภา ก็แปะ url ให้ขึ้นตรงมุมจอเวลาถ่ายทอดสด
ทั่งทั่นประธาน ทั้งสื่อ ทั้งชาวบ้าน จะได้นั่งจิ้มดูไปพร้อมกัน! แหม ประเทศเราทันสมัยจังฮู้!

ป.อ.
หรือไม่ก็ต่อไปเราอาจจะได้ดูทักษิณโฟนอินผ่าน present.io ได้เลยนะครับ
(อุ๊ย ไม่ได้ๆ เดี๋ยว ICT บล็อกเว็บ drop.io ละก็จบเห่กัน ใครกำลังพรีเซนต์สดอยู่นี่ร้องแน่ๆ)

ป.ฮ.
ถ้าเอาในเชิงสร้างสรรค์หน่อย (แสดงว่าที่ผ่านมาไม่สร้างสรรค์สิ)
ก็คือมันเหมาะมากครับสำหรับการศึกษาระยะไกล ขอแค่มีเน็ตก็พอ
เอาไปประยุกต์ใช้เป็นแบบเรียนออนไลน์ ทำข้อสอบกันออนไลน์เลยยังได้
แหม จบแบบนี้ค่อยดูดีหน่อย!!!!!!!!!!!!! (ช่วยนับทีว่าคราวนี้กี่ตัว)

พอได้เห็นผลงานของนักออกแบบหลายๆ คนแล้วก็เกิดสนใจว่า เออว่ะ
ถึงจะไม่ได้อยู่ในวงกราออกแบบกราฟิกโดยตรงก็ตาม (จริงๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากูทำอะไรอยู่วะ)
แต่การที่อยู่ดีๆ มีคนที่รวบรวมฐานข้อมูลของคนทำงานกราฟิก (หรือสายใกล้ๆ อย่างของผม)
ที่กระจัดกระจายกันไปคนละทิศคนละทาง ไม่เห็นจะเคยออกมาประกาศศักดาร่วมกันสักที

การได้มีส่วนร่วมโครงการที่ชื่อดูอวดตัวละประกาศกร้าวแบบนี้ ก็น่าสนใจเข้าทีอยู่มิใช่หรือ!
เมื่อเห็นดังนั้นแล้วจึงเอาข่าวไปป่าวให้เพื่อนๆ รู้ และผลตอบรับก็น่าคึกคักครับ
พอเห็นคนที่รู้จักกันเริ่มทยอยส่งผลงานไปเข้าร่วมโครงการบ้าง ก็เลยยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่
เหมือนเป็นตัวโหมกระพือไฟในตัวเอง (ที่ติดบ้างดับบ้าง) ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

เอาวะ ลองทำผลงานส่งเข้าร่วมโครงการนี้บ้างดีกว่า!!

แล้วผมก็ส่งผลงานไปร่วมเป็นที่เรียบร้อย (คลิกดูหน้า Prachya Singhto ที่นี่จ้ะ – เม้นด้วยนะงัฟ)
จริงๆ ส่งไปหลายวันแล้ว แต่รอจนเขานำมาออกอากาศ ถึงได้เอามาเล่าเบื้องหลังการทำงานที่นี่
(การเล่าเบื้องหลังนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากห้าโอจ้ะ)

อ้ะ เล่าเลยละกันนะ!

คืออาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไปเที่ยวเมืองโบราณที่สมุทรปราการมาล่ะ
กะว่าจะหาถ่ายภาพเป็นฉากหลังที่มันไท้ยไทยจ๋า เอาให้ไทยจนน่าขนลุก
แบบที่เขาเรียกว่า “เว้รี่ไทย” คือทื่อ ซื่อตรงในความเป็นไทย แบบไม่มีชั้นเชิงใดๆ ทั้งสิ้น
ตอนแรกจะเอาแบบไทยมีชั้นเชิง แต่ก็มีคนทำไปแล้ว งั้นขอแบบมวยวัดละกัน!!
ทีแรกก็กะจะเอาฉากวัดวาอาราม ยิ่งเป็นวัดพระแก้วอะไรแบบนี้ได้ยิ่งดี
หรือไม่ก็เป็นเรือนไทย มีช้าง มีควาย มีลายกนกประกอบพร้อยให้หมด
แต่หาไปหามาก็มาถูกใจเอาจังๆ ที่ห้องดนตรีไทยครับ

เมื่อเห็นวงปี่พาทย์เขาว่างๆ อยู่ ไม่มีคนคุม ก็เป็นทีของเราละ
เลยกระโจนเข้าไปนั่งในวงระนาด ถือแผนที่ของเมืองโบราณ(ซึ่งขนาด A3 พอดี)
แล้วให้โบว์ถ่ายให้ แค่แชะเดียวก็ได้ภาพที่สมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องรีทัชใดๆ ทั้งสิ้น
(แฟนโพ้มๆ )

เสร็จแล้วก็กลับมาที่บ้านเพื่อเขียนป้ายแล้วเอาไปตัดต่อแทนที่แผนที่เมืองโบราณซะ
จริงๆ งานนี้กะจะทำแบบดิบๆ ลุ่นๆ ที่สุด แบบไม่ต้องใช้คอมเลยได้ยิ่งดี
(แต่จะเอาป้ายใหญ่ๆ ไปเที่ยวเมืองโบราณด้วยก็คงจะทรมานสังขารไปหน่อย )

แล้วก็เริ่มออกแบบตัวอักษรครับ
อยากได้สไตล์ของ “คณะช่าง” ที่เป็นเทพกราฟิกดีไซน์ของยุคแดงไบเล่นู่นแน่ะ
(ถ้านึกไม่ออกก็ลองหาฟอร์เวิดเมลโฆษณาโบราณ หรือหนังไทย ฟ้าทะลายโจร งี้ก็ได้)

แหม มีอุปกรณ์ประกอบฉากเป็นไทยจัดฉากมาก มะม่วงงี้ ขนมโอท็อปงี้ แคบหมูงี้
เหมือนจัดฉากมาเลยนะ แต่พอดีวันนั้นไอ้พวกนี้มันอยู่บนโต๊ะจริงๆ นะครับ

ใช้ดินสอร่างแล้วตามด้วยปากกาหมึกดำ เขียนไปก็สแกนเก็บไว้เพื่อกันพลาด

มีถ่ายภาพไว้ด้วยนะครับ
ดูเป็นการสร้างภาพ จัดฉากกันสุดๆ ยังกะนักการเมืองเปิดป้ายงานพิธีแน่ะ

พอเสร็จแล้วก็เอาไปแปะแทนที่แผนที่เมืองโบราณครับ
แล้วก็หยอดสีนิดหน่อย (ลองเขียนมือดูสักครั้งสิครับ แล้วจะรู้ว่าขั้นตอนในคอมนี่มันจืดชืดชะมัด)
จนเสร็จสมบูรณ์ออกมาแต๋วจ๋าแบบนี้ครับ

จบ!!!

อาย!!!

… หา อะไรนะ

ก็เลยตั้งใจฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ.. แต่ไม่ทันครับ
ตามธรรมชาติของรถขายของในซอยที่เวลาเราสนใจ มันจะรีบขับหนี!

ปกติแล้วเราจะได้ยินคำว่า “ในส่วนของ” หรือ “ในเรื่องของ” ตามงานแสดงหรือเปิดตัวสินค้า
โดยผู้พูดจะเป็นพริตตี้หรือเอ็มซีที่เป็นสาวๆ ตึงๆ แต่จำเป็นต้องพรีเซนต์สินค้าตลอดเวลา
สภาสมาคมชมรมพริตตี้สาวตึงมอเตอร์โชว์แห่งประเทศไทย (ถ้ามีจริงผมขอไปทัศนศึกษาหน่อย)
ก็เลยได้คิดค้นคำเหล่านี้ขึ้นมา เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดช่องว่างช่วงที่ไม่มีอะไรจะพูด (Dead air)
ซึ่งเป็นสุดยอดสิ่งน่าสะพรึงกลัวแห่งวงการ
ผลคือ เราๆ ก็เลยได้ยินแต่คำฟุ่มเฟือยเหล่านี้เต็มไปหมดครับ แม้แต่รถซาละเปา
โอ้ว.. หรือนี่เรากำลังก้าวเข้าสู่ยุคของการสมาสทางวัฒนธรรมการโฆษณาซะแล้ว!!
(อ่านต่อที่บล็อกแชมป์จ้ะ มีตัวอย่างประโยคฟุ่มเฟือยเพียบเลย)

นอกจากพริตตี้แล้ว ในสื่ออื่นๆ ก็ยังปรากฏศัพท์แสงที่น่านใจอีกเยอะแยะเลยครับ
ไหนลองไล่ดูซิว่ามีอะไรมั่ง

• โฆษณางานเฟอร์นิเจอร์อะไรนี่แหละ (ดันชื่อคล้ายกันนัก) ใช้คำโฆษณาว่า “ลดกระหน่ำโลก”
  เฮ้ย มีวูฟเวอรีนเป็นก็อปปี้ไรเตอร์รึเปล่าเนี่ย!
• เครื่องอิเล็กทรอนิกส์ เอะอะก็เติมคำว่า “อัจฉริยะ” ลงไป ฟังดูแล้วอู้ฟู่หรูหรามากๆ
  แต่พอลองใช้ดูก็พบว่า แม่งก็ไม่เห็นจะฉลาดอะไรเลยนี่หว่า
• ร้านน้ำผลไม้เดี๋ยวนี้ต้องมีคำสร้อยงอกมาให้รุงรัง เช่น “น้ำส้มคั้นสดแท้ ๑๐๐%”
  ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงแค่บอกว่าน้ำส้มคั้นก็พอ นี่นอกจะสด จะแท้ แล้วยัง ๑๐๐% อีก!
  (สามารถพูดได้ไหมว่านี่เป็นผลพวงจากวัฒนธรรมขี้โกง ตอดเล็กตอดน้อยของบ้านเรา)
• ต้องดื่มน้ำแร่เจ้านี้ ถึงจะรู้ว่า “ขีดสุดแห่งความสดชื่น” นี่จะสดชื่นจนสำเร็จความใคร่จริงไหม
• หน้าบ้านมีตู้จดหมาย ในตู้จดหมายมีสแปมเมล์จากโครงการบ้านจัดสรรราคาสิบล้าน
  เขาโปรยลงบนปกว่า “เอกสิทธิ์เหนือระดับสำหรับอภิสิทธิ์ชนเช่นคุณ”
  (แล้วดันเอามาเสียบในตู้รับจดหมายหน้าบ้านเหี่ยวๆ ของอภิสิทธิ์ชนอย่างตูเนี่ยนะ)
• “พบความไอ้นั่นไอ้นี่อย่างไร้ขีดจำกัด” … พ่อคุณแม่คุณเอ๋ย
  ถ้าดื่มน้ำแร่ที่ถึงขีดสุดแล้วมาใช้สินค้าอันนี้ของคุณอีก จะยิ่งไม่บรรลุอรหันต์เลยเรอะ
• “ใบหน้าดูขาวใส จั๊กกะแร้ดูเนียนนุ่ม” … แหม การเติมคำว่า “ดู” ลงไปนี่
  ทำให้คิดว่ามันจะได้ผลจริงหรือเปล่า แต่ฉันก็รู้สึกอย่างที่คุณโฆษณาละนะ
  เข้าใจว่าคงเอาไว้ป้องกันปัญหาในด้านกฎหมาย ในกรณีที่จั๊กกะแร้ไม่เนียนุ่มตามที่ป่าวไว้มั้ง
• พวกทีวี เครื่องเสียง ชอบใช้คำว่า “ให้ประสบการณ์อันยอดเยี่ยม” ในการโฆษณา
  ผมชักอยากซื้อมาสัมผัสประสบการณ์ยอดเยี่ยมในการดูละครหลังข่าวตบกันซะแล้วสิ
• “มหึมาความมันส์อลังการ มหาวิบัติทมิฬผ่านรกถล่มโลก” (เสียงกระหืดกระหอบด้วยนะ)
  สำนวนโคตรเมพ แต่หนังแม่งห่วยสัตว์ แต่โผล่มากี่เรื่องก็ใช้สปอตแบบเดียวกันหมดจนเฝือ
  (จริงๆ บรรดาศัพท์ตามโรงหนังเนี่ย แยกไปนั่งลิสต์ศัพท์แสงแห่งวงการหนังได้อีกเรื่องเลยนะ)

ป.ล.
ณ วันนี้เราอยู่ร่วมสมัยกับมัน ก็เลยยังไม่สามารถตัดสินหรือสรุปได้ว่า
มันคือความฟุ่มเฟือย ความฟุ้งเฟ้อ หรือเป็นวิวัฒนาการทางภาษากันแน่
ที่แน่ๆ คือตอนนี้ เราเริ่มได้ยินคำว่า “มนุษยชาติ” ในชีวิตประจำวันบ่อยขึ้นแล้วนะครับ
นี่คงเป็นผลจากไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ ๒๐๐๙ (ชื่ออย่างยาวเลยว่ะ) ที่กำลังเขย่าขวัญมนุษยชาติ!

ป.อ.
พูดถึงคำว่ามนุษยชาติ..ถ้าวันนึงเกิดมีระเบิดนิวเคลียร์ตกลงมา
ถล่มอารยธรรมมนุษยชาติจนย่อยยับ แล้วมีแค่เด็กๆ เท่านั้นที่ยังมีชีวิตเหลืออยู่
โตขึ้นเขาคงจะเรียก “น้ำส้มคั้นสดแท้ ๑๐๐” ว่า “น้ำส้ม” ละมั้งครับ

ป.ฮ.
ในด้านของสุขภาพ ตอนนี้ผมกำลังเริ่มเป็นร้อนในระยะที่สองครับ
อาการกำลังทะลุขีดจำกัดแห่งอภิมหามหึมาความมันส์ของความปวดตุ่ยเลย!
รู้สึกดูเป็นประสบการณ์อันยอดเยี่ยมเมื่อได้สัมผัสอภิสิทธิ์ตุ่มเช่นคุณ!