.

แอน: ทางกระปุกบอกว่ามีนโยบายเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์ แล้วทำไมการละเมิดถึงยังคงเกิดขึ้น มันเป็นความอ่อนแอส่วนไหนของสายงานหรือเปล่า

คุณเอกพงษ์: ความอ่อนแอส่วนไหน คงต้องขอละไว้นิดนึงนะครับ เพราะทีมเราเองก็มีไม่เยอะเท่าไหร่..

โบว์: เหมือนไม่ได้ให้ความสนใจหรือเปล่า เพราะเห็นว่าเป็นรายย่อย
คุณเอกพงษ์: จริงๆ ทางเราก็ดีลกับหลายเจ้า กับทุกคนที่ติดต่อเข้ามานะครับ เพราะทางกระปุกเองก็เป็นเว็บที่ไม่ใหญ่โตอะไรมาก

แอน: ใหญ่ครับ ใหญ่มากเลย (หัวเราะพลางนึกถึงตอนแรกที่บอกว่าเป็นอันดับสองของประเทศ)

คุณเอกพงษ์: คือด้วยจำนวนคนที่ทำงานกันอยู่เท่านี้นี่บางทีมันก็ผิดพลาดกันได้ เพราะระดับคนที่ทำงานก็อายุไม่มากเท่าไหร่ ก็ระดับผม น้องๆ ผม ๒๐ ต้นๆ ก็มีเยอะ พวกนักศึกษาฝึกงานที่มาทำงานกับเราก็เยอะ อย่างทีมที่ทำ Glitter เนี่ย
ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเด็กๆ ก็อาจจะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เพราะนโยบายที่เราประกาศออกไป บางทีนโยบายที่ออกมาเหมือนมีไว้ต่อต้าน (ผมงงกับประโยคนี้เหมือนกันครับ) แล้วทางฝั่งผู้บริหาร ทางผมเองก็กำลังหาทางปรับๆ แก้เรื่องนี้กันอยู่ แล้วทางคอนเทนต์ถ้ามีลิขสิทธิ์ เราก็จะให้เครดิต ทางทีมที่ทำ Glitter ก็พยายามจะติดต่อเข้าไปเพื่อเป็นพาร์ตเนอร์หรือดีลกัน

กำนัน: ใช่ ใช่ เรียกคนทำกลิตเตอร์มาเลย! จะได้ง่ายกว่า ไม่ต้องไปติดต่ออะไรวุ่นวายเสียเวลา ๑๕ นาทีจบเลย

คุณเอกพงษ์: เอ้อ…

(คุณโชคเดินเข้ามาในห้อง คุณเอกพงษ์แนะนำให้เรารู้จักและเริ่มคุยต่อ)

กำนัน: เดี๋ยวกลับมาที่ประเด็นเรื่องลิขสิทธิ์ก่อน มันมีตัวอย่างหลายอันที่พรินต์มา

แอน: อยากคุยถึงระดับนโยบายน่ะครับว่าทางกระปุกจะมีทางแก้ปัญหา จะรับมือในอนาคตได้หรือเปล่า ว่ามันจะมีไอ้แบบนี้งอกขึ้นมาอีกปึกนึงรึเปล่า

คุณโชค: คือจริงๆ แล้วที่เราวางไว้ก็คือว่า ถ้าใครส่งรูปเข้ามา เราก็มีทีมเอาขึ้นให้ แล้วเราจะให้เครดิตไว้น่ะครับ ทีนี้ว่าถ้าละเมิดจริงๆ เราก็จะมีตัวแจ้งลบอยู่นะครับ คือถ้ามันผิดปุ๊บเนี่ย ที่ผ่านมามี ๒ กรณี กรณีแรกคือเราขึ้นเครดิตให้เลย ถ้าต้องการเครดิต กับสองก็คือถ้าไม่พอใจเดี๋ยวเราเอาลงให้ทันที ส่วนในกรณีของฟ๐นต์.คอมนี่ เราพูดคุยกันได้ว่าเราพอจะเป็นพาร์ตเนอร์กันได้ไหม เราพอจะช่วยอะไรกันได้ไหม เช่นจะทำลิงก์กลับไปให้ดูเหมือนว่าเราไม่ได้เอามาใช้ฟรีๆ

กำนัน: อันนั้นเป็นเหตุการณ์หลังสึนามิ ถ้าเราแจ้งเหตุล่วงหน้าก่อนเกิดสึนามิได้ ทุกคนก็จะไม่มีใครเสียหาย แต่นี่มันเกิดไปแล้ว การจะตมล้างตามเช็ดยังไงมันก็ไม่คุ้ม เนื่องจากมันยังงี้ครับ บรรยากาศในการสร้างสรรค์งาน จะทำให้คนสร้างสรรค์งานน้อยลง เนื่องจากเพื่อนผมเป็นอาจารย์ ในวงการออกแบบ สถาปนิก (แล้วแกก็พาไปเรื่อย)

แอน: (แจกหน้าเว็บที่พรินต์มาเป็นปึกให้ดู แล้วก็พูดไปด้วย) อันนี้ของคุณวีระศักดิ์

คุณโชค: อ๋อ อันนี้ที่เราทำหนังสือขออภัยอย่างเป็นทางการ

กำนัน: กระบวนการนี้ทั้งหมด ผมก็ยังไม่เห็นกระปุกเสียหายเลย

แอน: แล้วเราอยากให้เขาเสียหายเหรอครับ (หัวเราะ)

กำนัน: ไม่ใช่ว่าอยากให้เสียหาย แต่คนที่เสียหายจะต้องรู้สึก จะต้องป้องกันอย่างเด็ดขาดว่าจะต้องไม่ให้เกิดขึ้นอีกชัวร์ๆ เหมือนกับถ้าไฟไหม้เราก็ต้องป้องกันไม่ให้ใครมาจุด มาอะไรแบบนี้ไง

แอน: อื้ม นี่ไงเรื่องนโยบาย

กำนัน: คือถ้าผมเป็นเฮียนี่ผมคงไปฆ่าตามล้างอะไรไม่รู้เท่าไหร่ แต่พอมาคิดสะระตะแล้ว กระปุกไม่ได้เสียหายเนื่องจากยอด Hits เพิ่มขึ้นโดยสม่ำเสมอ ไม่ว่าจะละเมิดกี่ทีก็ตาม อันนี้ว่ากันตามหลักวิทยาศาสตร์นะ ยอด Hits เพิ่มขึ้นแน่นอน มันก็เลยเกิดความรู้สึกไม่ดีของคนในวงการสร้างสรรค์ วงการใต้ดินบนดินอะไรก็แล้วแต่ที่ไม่ได้มีผลประโยชน์ร่วมกันกับกระปุก มันก็มีแนวโน้มที่จะผลักให้มิตรเนี่ย กลายเป็นกลุ่มก้อนของศัตรูที่ถาวร ซึ่งผมก็ไม่ได้ปรารถนาแบบนั้น เพราะว่าเพื่อนพี่น้องของผม.. คือลูกค้าของกระปุกก็คือลูกค้าของผม มันก็เครือข่ายโยงใยอยู่แล้วแหละ ถ้าปัญหาเล็กๆ นี้นำไปสู่คอนเซปต์หลักที่เข้ากันไม่ได้ ธุรกรรมอื่นก็จะไม่ลื่นไหล …. พูดไปก็เรื่อยเปื่อย (ฮา) ผมมองถึงบรรยากาศในการสร้างสรรค์งานทั้งหมด

แอน: มันจะไม่ใช่แค่กระปุกอย่างเดียวด้วย

กำนัน: เออ กระปุกเป็นอันดับหนึ่งอันดับสองไง เวลาคุยแบบนี้แล้วได้ผล

แอน: ถ้ากระปุกทำตัวเองเป็นตัวอย่างเนี่ย มันเท่มากเลยไงครับ

คุณโชค: เดี๋ยวผมขออนุญาตแชร์ความคิดเห็นหน่อยนะครับ จริงๆ ตรงนี้มันจะมีหลายๆ อัน ที่มันเป็นลักษณะของการทำเว็บใช่ไหมครับ ซึ่งเป็นว่าเปิดให้คนโพสต์อะไรเข้ามาได้ ทีนี้เราก็ไม่สามารถทราบได้เลย คือมันเป็นลักษณะทั่วไปนะครับ ผมเข้าใจว่าทางเว็บก็น่าจะมีกระบวนการ…

แอน: มันเป็นเรื่องของ User Content

คุณโชค: ทีนี้พอเข้ามาปุ๊บเนี่ย ต้องเรียนว่าเราก็ไม่รู้จะโวยใครยังไง แต่ถ้ามันเกิดความเสียหายนี่ก็ยินดีจะต้องรับว่ามันมีอะไรที่ทำให้เจ้าของไม่สบายใจ ก็เลยอยากฟังข้อชี้แนะหน่อยนะครับ

กำนัน: ไม่ยากๆ อันดับแรก เราทำให้สำนึกในเรื่องการละเมิดหรือก๊อปปี้เนี่ยซึมซาบเข้าไปในหัวใจของทุกคนที่ทำงานก่อนเป็นเบื้องต้น คนนอกนี่เดี๋ยวได้รับกระแสอำมหิตต่อไปเองแหละ

โบว์: หมายถึงคนในองค์กร

กำนัน: ใช่ คนในองค์กร อันดับแรกคือคนในองค์กร ไม่ว่าจะเป็นนักศึกษาฝึกงานหรือเป็นอะไรเนี่ย ถ้าผมจะเน้นเรื่องนี้นะนี่คือนโยบายหนึ่ง ..อันดับหนึ่งนะ.. กฎข้อแรก!

แอน: เหมือนกับที่ว่ากฎที่ห้ามใส่กางเกงขาสั้นเข้ามาในออฟฟิศน่ะครับ

กำนัน: กฎข้อหนึ่ง อะไรแบบนี้เอง จบแค่นี้เอง ง่ายๆ เลย แล้วเรื่องอื่นค่อยมาว่ากัน ไอ้นั่นเป็นเรื่องจัดการง่ายละ แต่ถ้ากฎข้อหนึ่งมันไม่ใช่แล้วเนี่ย มันก็จะอยู่ที่กฎข้อร้อยสิบจุดหนึ่งวรรคสอง

แอน: เหมือนศีลพระน่ะครับ ข้อสองร้อยกว่าๆ

กำนัน: บางทีมันก็ยากแก่การวินิจฉัย ว่าเฮ้ย ตกลงไอแคร์หรือยูแคร์หรืออะไรแบบเนี้ย มันจะเป็นอารมณ์นั้นแหละ แล้วถ้าผมจะเริ่มต้น ผมก็จะเลือกเว็บที่ที่มีอิทธิพลต่ออนาคตของประเทศชาติไง

แอน: กระปุกเป็นอย่างนั้นจริงๆ ครับ

กำนัน: เพราะว่าเด็กในวันนี้คือผู้ใหญ่ในวันหน้า แล้วเป็นคนที่ต้องสร้างสรรค์ เราจะต้องไม่มาถามกันว่าทำไมคนไทย ความสร้างสรรค์หายไปไหน ทำไมความสร้างสรรค์สู้ฝรั่งไม่ได้ ฝรั่งเขาสร้างบรรยากาศ เขาถือว่าการละเมิดพวกนี้ไม่มีค่า จากบรรยากาศการปกป้อง และกฎในการปกป้องสำคัญที่สุด สำคัญอยู่หัวใจเดียวแหละ ไอ้เรื่องที่มาละเมิดรายหยุมหยิมคุณก็ไปฟ้องร้องกัน เพราะว่าระบบกฎหมายเค้าฟ้องเช็ด แบบ คุ้มน่ะ ทนายเค้าถึงรวย แต่ว่าระบบเมืองไทยมันไม่ใช่อย่างนั้น แต่มันก็ยังมีหัวใจอยู่ที่เราจะสร้างบรรยากาศเพื่อการสร้างสรรค์ หรือสร้างบรรยากาศเพื่อทุกคนทำ Business แล้วไม่ต้องสนใจการสร้างสรรค์ มันก็เป็นนโยบายง่ายๆ.. นโยบายง่ายๆ เลยนะเนี่ย ผมไม่รู้มีคนจดยังนะ ขอโทษขออภัย ตัดสระโอ ตัดตัวโอออกตัวนึง กะโปก (kapok) มั้ย

แอน: อ๋อ (กำนันแกพูดยาวๆ แล้วไม่รู้เรื่องจริงๆ ครับ )

กำนัน: ฝรั่งก็มีวิธีการสร้างสรรค์แบบนี้นะ ให้คนคลิกเข้าไปผิด

แอน: เหมือน google เติมตัว o เข้าไปตัวนึงเนี่ย จริงๆ ล่าสุดมันมีนะครับ กระปุกไปจดดักไว้ไหมครับ

คุณโชค: ไม่ได้จดครับ

แอน: ถ้าแบบ google นี่เขาจะจดดักไว้ ถ้าพิมพ์ผิด ตัวอักษรข้างๆ มันจดกวาดไว้หมดเลย

คุณโชค: โคลนไปทั้งหน้าเลยก็มี วิธีของฝรั่ง

กำนัน: เพราะผมถือว่ามันเป็นวิธีแบบใต้ดินน่ะ แบบโจรป่า แบบกบฎ แบบอะไรก็แล้วแต่ ไม่ใช่กบฎด้วยซ้ำ เป็นวิธีแบบพ่อค้าคลองถม

แอน: ถ้าพูดแบบกว้างๆ ถ้าไม่ได้ดูที่กระปุก เดี๋ยวจะหาว่ามาเจาะจงอย่างนี้ครับ ที่เอาของสยามโฟน เขาจะดึงลายน้ำออกไป อันนี้คือของสนุก พอดึงลายน้ำไปปั๊บ พันทิปเค้าก็มีประกาศละ มีลงไว้ละ อันนี้ไม่ทราบว่าทางสนุกเขาจะรู้เรื่องแล้วหรือยัง แต่คือ มันก็เหมือนไฟไหม้ฟางน่ะครับ มันไปทีเดียวแล้วมันจบ เหมือนกับคดีที่เรามาคุยกันอยู่เนี่ย ปั๊บลงอันนั้นแล้วก็ติดประกาศขอโทษ อาจจะอีเมลไปขอโทษหรืออะไรอย่างเนี้ย มันจบเป็นกรณีไป เหมือนกับของผมเนี่ย อาจจะดึงออก หรือว่าอาจจะให้เครดิตหรืออะไร คือตอนนี้ผมไม่สนใจแล้ว เพราะมันออกไปนานมากแล้ว ในไฮฟ้งไฮไฟว์ของน้องๆ เขาก็มีไอ้ตัวการ์ตูนตรงนี้ ซึ่งผมไม่ได้ยินยอมให้วาด ให้นำไปใช้

คุณโชค: ขอโทษครับ

แอน: อ๊ะ ไม่เป็นไรครับ.. แล้วทางสนุก อันนี้คือเป็นคู่แข่งด้วยเปล่าครับ หรือว่าเป็นพาร์ตเนอร์ด้วยคู่แข่งด้วย

คุณโชค: เรียกว่าเป็นคู่แข่งทางธุรกิจละกันครับ

แอน: โอเค ก็จะได้เล่าถึงอีกฝั่งให้ฟัง อย่างตรงเนี้ย รู้จักทวิตเตอร์ใช่ไหมครับ (แล้วผมก็พูดเรื่องเว็บ noknok ที่ก๊อปทวิตเตอร์มาเด๊ะๆ -แต่ตอนนี้รู้สึกจะปรับปรุงแล้วมั้ง- นี่เป็นกรณีที่คนไอทีไทยรุมโจษกันเมื่อวันก่อน ซึ่งพาออกนอกเรื่องไปพอสมควร ก็ขอละไว้เหมือนกันครับ)

แอน: อย่างที่เกิดกับ kapook ก็คือ xxx.kapook.com แล้วตอนนี้มันจบหรือยังครับเรื่อง xxx เนี่ย

คุณโชค: จริงๆ มันจบก่อนเหตุการณ์วันนั้นอีกครับ คือพอมีประเด็นปุ๊บ คือที่นี่พอมีประเด็นปุ๊บเราแก้ปัญหาด้วยการตัดทิ้งก่อนเลย คือเราลบทิ้งแล้วแคนเซิลทั้งโดเมนเลย แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นคือเค้าไปเอา cache ใน google มาโจมตี ซึ่งตอนนั้นปรากฎว่าเราไหวตัวช้าไปหน่อย

(เนื้อหาสาระช่วงนี้ผมขอละไว้นะครับ เพราะเดี๋ยวมันจะบานปลายไปประเด็นอื่นอีก นะจ๊ะ นะจ๊ะ)

แอน: นี่มันเหมือนการเมืองเลยนะ

คุณโชค: จริงๆ มันไม่มีเนื้อหาโป๊ แต่มันชื่อเป็น xxx แต่มันไม่มีเนื้อหาโป๊

แอน: ประเด็นการโกงกูเกิ้ล?

คุณโชค: ไม่ได้โกง คือข้างในมันก็ xxx อยู่แล้ว คือเรตก็บอกอยู่แล้วว่าเด็กห้ามดู คือมันไม่มีฉากโป๊ และมีคำอธิบายเกี่ยวกับรูปโป๊แล้วมันควรจะมีรูปโป๊ แต่จริงๆ มันไม่มี บลาๆๆ… ก็เลยลบโดเมนทิ้ง

แอน: ตอนที่เกิด xxx นี่ ภายในรู้เปล่าครับ

คุณโชค: ไม่รู้ครับ

แอน: หา จริงป้ะ? แล้วใครเป็นคนทำครับ

คุณโชค: มีน้องฝึกงาน แต่ตอนนี้เขาได้มาเป็นพนักงานแล้วเพราะเขามีประสบการณ์แล้ว

แอน: ผมว่าดีนะครับที่มันเกิดอย่างนั้นขึ้นมา คือกระปุกอุดรอยรั่วไปเลย

คุณโชค: เราว่า มีเว็บ A เว็บ B ตั้งเยอะตั้งแยะ

แอน: นี่แหละๆ เป็นหน้าที่ของกระปุก ที่จะต้องทำหน้าที่หาคนที่เป็นตุ๊กตา แล้วเค้าไปยิงเขาอย่างนั้นเหมือนกัน

คุณเอกพงษ์: ไม่ควรจะทำอย่างนั้นนะครับ เพราะว่ามันถือว่าเสียศักดิ์ศรีเรื่องการทำเว็บมาก ในการมาโจมตีคู่แข่งอย่างนั้น มันเหมือนกับมาดักซุ่มยิงแทนที่จะโจมตีกันซึ่งๆ หน้า ผมขอเดินไปข้างหน้ามากกว่าหันหลังไปฟาดหัวใคร

แอน: แต่ที่ผมชอบกรณีนั้น เพราะว่ากระปุกตอนนี้ปิดโหมดนั้นไปเลย ก็คือต่อไปนี้จะไม่เปิดปัญหานี้ในกระปุกอีกต่อไป.. ผมอยากให้มันเกิดขึ้นกับตรงนี้บ้าง

โบว์: มันจะเป็นไปได้ไหมคะ

กำนัน: หาช่องว่างให้เจอ ไม่เกินความสามารถของคนไอทีหรอก

แอน: ผมว่านี่แหละครับ ก็ถ้าอยู่กันเท่านี้ ผมว่าควบคุมคนง่ายดีด้วย สร้างเป็นนโยบายที่แข็งแรงขึ้นมาจริงๆ แล้วก็ คือผมไม่สามารถบอกได้หรอกครับว่า ถ้าเสร็จแล้วจะต้องสั่งลูกน้องยังไง ว่าห้ามทำอย่างนี้นะ ห้ามอะไรอย่างนี้ เพราะมันเป็นเรื่องของทางกระปุกที่จะต้องจัดการ

คุณโชค: นี่คือ.. เรื่องตัวชิ้นงาน เดี๋ยวผมสั่งลงไปต่อก็ได้ครับ เพราะเป็นเรื่องของความระมัดระวังในการเอามาใช้ เพราะว่า จริงๆ ต้องเรียนว่าไม่ได้อยากจะสร้างปัญหาตรงนี้เลย แค่ทำสนุกๆ

โบว์: ทำสนุกหรือกระปุก (หัวเราะ)

คุณโชค: ทำกระปุกก็ได้ครับ (หัวเราะ) และคือในตัวกลิตเตอร์เองเราก็ไม่ได้ขายโฆษณาไม่ได้อะไร ก็จริงๆ ก็คิดอยู่ว่ามันเปลืองแรง ก็ทำไปก็ไม่ได้ตังค์ ก็เดี๋ยวอันนี้ผมขอรับเรื่องไว้ (แล้วก็ขออีเมลและเบอร์โทรศัพท์ของผมไว้)

แอน: จริงๆ มันไม่ใช่แค่กลิตเตอร์นะครับ

คุณเอกพงษ์: ถ้าสมมติว่าคุณแอนเจออะไร ที่คิดว่าจะให้ทางกระปุกปรับปรุง โทรมาคุยกับผมได้เลยนะครับ

แอน: ได้ครับ แต่ที่มาวันนี้คืออยากจะบอกว่า กันไว้ดีกว่าแก้ เพราะผมไม่รู้ว่าเดี๋ยวมันจะมีแอน ๒ แอน ๓ ตามมาหรือเปล่า และอาจจะไม่ได้มาสุภาพอย่างนี้

คุณเอกพงษ์: ยินดีครับ

แอน: นี่เป็นอีกเรื่องนึง เพราะว่ามีน้องที่ทำเว็บ firefoxthai.com แล้วเขาเขียนบทความเอาไว้ ปรากฎว่า พอมาเปิดกระปุก /firefox หรืออะไรสักอย่างนึง มันคือเนื้อหาของน้องเค้าเลย แต่ไม่ใช่การ Copy - Paste นะครับ คือการ Copy - แก้ไขบางคำ แล้วก็ Paste มันเหมือนการเรียบเรียงประโยคอะไรสักอย่าง เหมือนกับเข้าไปแก้ในตัวประโยคน่ะครับ ผมว่านี่ก็ไม่ใช่ User Content เหมือนกัน น่าจะเป็นของทางกระปุกโดยตรง

คุณโชค: ถ้าเป็น /firefox นี่ก็ของเราเองแล้วแหละ.. อ๋อ th(.kapook.com)เหรอ เออว่ะ.. อื๊มมม คือถ้า th เนี่ย ปัญหามันเยอะจริงๆ

แอน: ทำไมครับ มีอะไรเกิดขึ้น เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม

คุณโชค: อ๋อ th มัน มันจะเป็น Content ที่เราพยายามรวมๆ ที่รวบรวมจากที่อื่นน่ะฮะ แล้วก็ใส่เป็นลิงก์ว่าเอามาจากไหน..

กำนัน: แต่นี่ไม่มีลิงก์

คุณเอกพงษ์: น่าจะมี…

กำนัน: ถึงมีแต่แก้ไขนี่ผิดแล้วฮะ

แอน: ถึงมีแต่แก้ไข หรือว่าถึงมีโดยที่เจ้าของไม่ได้อยากให้มี มันต้องเริ่มคุยกันใหม่ถึงตรงที่ว่า เวลาจะนำงานของใครมาเนี่ย ต้องบอกก่อน ถ้าเจ้าของงานไม่ได้บอกว่าอะเราอนุญาตให้เผยแพร่เป็นสากล ว่าเป็นเว็บไซต์ข่าวที่สามารถนำไปอ้างอิงได้ เช่นแบบอย่างผู้จัดการเนี่ย เค้าจะมี ปึ๊บ.. ใครก็ก๊อปปี้ไปวางได้ นี่โอเคแล้วก็ให้ลิงก์กลับ อย่างนี้คือเป็นที่รู้กันแต่ว่าถ้าเป็นบล็อกหรือเป็นเว็บเล็กๆ ที่เขาอยากให้คนเข้าไปที่เว็บตัวเอง มากกว่าที่จะไปอ่านเจอบทความของตัวเองในเว็บคนอื่น ถ้าอย่างผมเนี่ยผมเขียนบล็อกส่วนตัวเหมือนกัน ไอ้แอนนนนน.คอม พอมีคนก๊อปปี้ไปแปะ แต่ก็ดูดภาพ Hot Link ของเรา แล้วก็ให้เครดิตว่ามาจากคุณแอน ผมก็จะไปคอมเมนต์ตอบไปว่า.. เออ ถ้าแบบนี้นี่กดเข้าไปอ่านเลยดีกว่าไหม กดเข้าไปอ่านเลยตรงๆ โดยที่ไม่ใช่ว่าเนื้อหาอยู่อย่างนั้น หรือถ้าจะเป็นเนื้อหาแบบนี้ก็ขอให้มันสรุปแบบ…

กำนัน: พาดหัวข่าว

แอน: อ้า ใช่ แล้วก็ลิงก์ จบ เป็นบทคัดย่อ อย่างที่ Blognone ทำ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วก็อ่านเพิ่มเติมในนี้ มัน Win-Win ทั้งสองฝ่าย คนที่เจ้าของ Content ของจริงก็ดีใจ แล้วคนที่เอาข่าวไปก็โอเค ก็มี Hits เข้ามา

คุณโชค: ถ้าไงตรงนี้ผมรับไว้ก่อนละกันนะครับ

แอน: อันนี้คือใกล้ตัวมากแล้วนะครับ ก็คือเฉพาะคนที่มาโพสต์ในฟ๐นต์ แค่ช่วงไม่กี่วันเนี่ย มันผุดขึ้นมาหลายอัน แต่ผมเชื่อว่ามันยังมีอีกเยอะเลย

กำนัน: เนื่องจากผมเอ็นดูกระปุก และผมอยากเป็นลูกค้ากระปุก (ลืมหรือยังว่ากำนันแกอยากจะลงโฆษณา หลังจากนี้ก็พายาวอีกแล้ว )

แอน: โทษนะครับ ตอนนี้ในทีมงานมีทั้งหมดกี่คนที่ไม่ใช่เป็น Outsources น่ะครับ

คุณโชค: ๗๐ กว่าคนน่ะครับ

แอน: แล้วทำงานกันยังไง (คุยกันเรื่องวิธีทำงานของชาวกระปุก ก็ได้รับคำตอบว่าแบ่งการทำงานเป็นกะๆ เวียนตลอด ๒๔ ชั่วโมง)

กำนัน: มาโยงผมตบท้ายมาเริ่มด้วยโฆษณา จบที่ลิขสิทธิ์

คุณโชค: เรื่องนี้ถ้ามีปัญหาอะไรก็ส่งเข้ามาได้ครับ จะรีบแก้ไขให้ คือต้องเรียนว่า คือต่อให้คนในทั้ง ๗๕ คน มาดูก็มีบ้างที่พลาดไปต้องขออภัยด้วย แต่เราจะแก้ไขครับ

กำนัน: ผมเชื่อว่ากระปุกเจ๋งขนาดที่สามารถเสกอาคมแก้ปัญหานี้ได้ ลงอักขระอะไรสักอย่างที่แบบ ปึ้ง! ปัญหานี้จบ แบบระดับ xxx

คุณโชค: มันไม่ง่ายนะครับ คือ xxx นี่ผมเคลียร์ทิ้ง แต่ปัญหายังตามมา

กำนัน: ถ้าจำเป็นจะต้องลบกระปุกดอตคอมทิ้งก็ทำเถอะครับ (หัวเราะ)

แอน: จริงๆ ผมว่าคน ๗๕ คน ผมว่าสั่งได้นะ

คุณโชค: นโยบายมันปรับได้ครับ แต่ว่าพนักงานแต่ละคนก็มีเวลา ๘ ชั่วโมงในการทำงานเหมือนๆ กัน

โบว์: มันขึ้นกับอะไร มันขึ้นกับวิจารณญาณของบุคคล

กำนัน: มันขึ้นกับกฎข้อ ๑ ครับ

คุณโชค: ตรงนี้ผมคิดว่าถ้ามีเคสแบบนี้เกิดขึ้นมา เราแก้ให้ได้เลยครับ แต่ในเรื่องนโยบายเราต้องรอให้มันมี Effect ดูอีกนิดนึงว่ามันใช่หรือเปล่าที่เราจะต้องแก้ สมมติว่าเราเปิดพื้นที่ที่เป็นลักษณะของบล็อก แล้วมีคนไปก๊อปปี้มาแปะ ในบล็อกของตัวเอง แล้ว..

กำนัน :ไม่น่าจะเป็นไร กระปุกไม่น่าจะต้องรับผิดชอบเพราะบล็อกเค้าก็ทำอย่างนี้กันทั้งนั้น

แอน: กฎหมายบอกให้กระปุกรับผิดชอบครับ

คุณโชค: ทีนี้คือเนี่ยครับ คือพอมีเคสแบบนี้ สิ่งที่เราทำได้คือ จริงๆ ลักษณะตรงนี้คือ Notice And Check Down ก็คือส่งมาบอกว่าเราถืออะไรอยู่ที่มันไม่ควรถือ โดยที่เราไม่รู้ บอกมา ทันทีที่เรารู้เราเอาออก แต่เราไม่สามารถจะจำกัดสิทธิ์ User ได้ว่า เฮ้ย ห้ามโพสต์นี้ๆๆ นะ

แอน: เรื่องคนนอกผมเข้าใจนะครับ เพราะผมก็มี Community ในเว็บเหมือนกัน แค่คือถ้าเป็นคนใน

คุณโชค: เรื่องคนในผมรับปากครับว่าจะดูแลให้

แอน: อ้ะ นี่แหละครับๆ คือเรื่องคนนอกผมเข้าใจว่าคุมยากจริงๆ อย่างเว็บอันดับสองของประเทศเนี่ย วันๆ นึงคนเข้ามาตั้งเท่าไหร่ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

กำนัน: ยังไม่ต้องสนใจคนนอก

แอน: ต้องสนใจครับ

กำนัน: คือยังไม่ใช่สนใจตอนนี้

แอน: ไม่ จริงๆ ก็ต้องสนใจ

คุณโชค: จริงๆ เราก็สนครับ เราก็เข้าใจว่ากว่าเราจะถูก Notice มันอาจจะเกิดความเสียหายขึ้นแล้ว อย่างกรณีคุณแอน ยังไงตอนนี้เราก็กันไว้ก่อน ตอนนี้ในบล็อก ในกระทู้ของกระปุกที่เราขึ้นข่าว คอมเมนต์นี่เราจะห้ามเขียนคำว่า ในหลวง ผู้จงรักภักดีก็จะส่งเมลเข้ามาด่าว่าจะเขียนคำว่า ในหลวงทรงพระเจริญ โดนบล็อก แต่เราก็ต้องชี้แจงกลับไปว่า มันเกิดได้ทั้งดีทั้งร้าย คือแบบนี้เราก็ป้องกัน

กำนัน: คือให้ใช้วิธีการเดียวกันกับการบล็อกคำว่าในหลวงเลยครับ

คุณโชค: ทั้งดีทั้งร้าย ก็ต้องยอมเสียส่วนดีไปด้วย

แอน: ผมก็เสียดายครับ จริงๆ ก็เข้าใจ พันทิปนี่จะมีไอคอนยิ้มเพียบเลย คำว่าแม่งก็บล็อก ไอ้เหลี่ยมก็บล็อก

กำนัน: ก็คือยังหาวิธีการที่ดีกว่านี้ไม่ได้ก็ใช้วิธีการนี้ไปก่อนไง

แอน: เข้าใจว่าคุมคน EQ มันไม่เหมือนกัน

คุณโชค: เราจะสั่งการลงไปได้ให้ดูแลไม่ให้เกิดเรื่องราวแบบนี้อีก อันนี้เอาโฟกัสเรื่องภายในก่อนนะครับ ส่วนตรงอื่นเราคิดว่าคงค่อยๆ ปรับไป ส่วนพวกคอมมูนิตี้นี่ผมยอมรับว่ามันยังมีปัญหาจริงๆ ครับ เดี๋ยวผมจะดำเนินการให้ (แล้วก็ถามวง่าเอกสารที่ผมเตรียมมาที่เกี่ยวกับการละเมิดต่างๆ จะขอรับไว้ได้ไหม ผมบอกว่าเอาไปเลย ทำมาให้กระปุกเลยครับ)

แอน: จริงๆ นะมันจะดีกว่าการที่เจ้าของมาเจอแล้วค่อยลบ เพราะว่าเจ้าของกระจายอยู่เต็มประเทศแล้วก็ไม่ได้เข้ามาดูในหน้านี้ทุกคน อย่างผมเนี่ยไม่เคยเข้าไปเห็นหน้านี้เลยจนกระทั่งมีน้องคนนึงบอก พี่แอนไปวาดให้กระปุกเหรอ หา!! เลยกดเข้าไปดู แล้วก็ตกใจ ว่าตัวเองทำโลกร้อน (หัวเราะอยู่คนเดียว)

กำนัน: เมื่อกี้ก็พูดถึงอารมณ์อยากเป็นเพื่อนกัน แต่เพื่อนหยิบเงินเราไปแล้วจับได้ ตกลงจะเอาไงดีวะ

แอน: แล้วเอาเงินมาคืน แล้วก็จบเป็นเคสๆ ไป แล้วเพื่อนกับเพื่อนคนอื่นล่ะ หรือว่ามันยังมีคนแบบนี้ในประเทศไทยอีกกี่คนล่ะที่ทำอย่างนี้ แต่ถ้าเกิดว่าเผอิญเพื่อนคนนี้เป็นคนดัง แล้วบอกคนอื่นว่าน้องๆ ครับ อย่าทำอย่างนี้นะ ก็จะเจ๋งมาก

คุณโชค: คือผมคิดว่าผมดูแลในส่วนของเว็บของผมได้ครับ แต่เว็บอื่นนี่ผมไม่สามารถการันตีได้จริงๆ ร้อยพ่อพันแม่อย่างที่บอกครับ เว็บคู่แข่งยังมาอัดผมซะเละแบบเนี้ย คือผมคงไปเป็นตัวอย่างให้เขาตรงนี้ไม่ได้ เพราะว่าตัวเองยังเอาไม่รอดเลยตอนนี้ โดนอัดซะเละ อย่างที่ทราบกันอยู่เรื่องเคส xxx แบบเนี้ย (ฯลฯ ตรงนี้ยาวครับ ขอละไว้ละกัน)

แอน: คือไม่ต้องเป็นตัวอย่างให้กับคู่แข่ง หรือเว็บอื่นก็ได้ครับ คือในฐานะที่เป็นเว็บอันดับสองของประเทศ เว็บอันดับหนึ่งของวัยรุ่นใช่ไหมครับ ..เป็นตัวอย่างให้กับวัยรุ่นอันดับหนึ่งของประเทศก็พอ ไม่พอนะ นี่มันยิ่งใหญ่มาก มันเปลี่ยนแปลงโลกได้เลยนะ

(กำนันพูดเรื่องเว็บส่วนตัวที่กำลังผลิตคอนเทนต์มากมายขึ้นมา แต่กลัวว่าจะติดเรื่องการถูกละเมิดลิขสิทธิ์ ยาวมากครับ ผมเลยสรุปย่อให้ทางกระปุกฟังอีกที แต่ก็ยังยาวอยู่เลยคัดย่อมาลงเท่านี้พอ)

คุณโชค: ตรงนี้ผมเสนอได้มั้ยครับ คือในหน้าเว็บนี่มาร์กไว้เลยได้ไหมว่าคือคอนเทนต์นี้ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปทำซ้ำ เผยแพร่ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ คือผมคิดว่าถ้าคนที่ไม่ตั้งใจจะโกง เห็นข้อความนี้ จะไม่นำไปใช้ อย่างของเรานี่จะไม่มีทางนำมาใช้เลยถ้ามีข้อความแบบนั้น

กำนัน: ท่าทางดูไม่ค่อยเป็นมิตรนะแบบนั้น แต่จำเป็นต้องทำ

แอน: คือคนไทยไม่รู้ไงว่าทำแบบนี้มันผิด แต่ฝรั่งมันมี Term Of Use

คุณโชค: คือต้องเรียนว่าตรงนี้มันแล้วแต่เคส คือบางคนต้องการจะเผยแพร่ แต่ก็ไม่ได้เขียนว่ากรุณานำไปเผยแพร่ให้หน่อย มันมีทั้งสองเคส คือถ้าเกิดเขียนขึ้นแบบนั้น ทางเราจะไม่มาเอาไปเด็ดขาดถ้าไม่ขออนุญาต และในส่วนอื่นๆ เรามี Process ในการขออยู่แล้ว ซึ่งตรงนี้มีปัญหา ๒ อัน คือ th กับ Glitter ซึ่งเป็นของใหม่เราจะนำไปแก้ แต่ใน Hilight(.kapook.com) นี่เรามีหนังสือยินยอมให้นำไปใช้ (ยาวครับ บันทึกไม่ทัน)

แอน: ถ้าเป็นแบบใน Hilight ได้ก็ดีครับ

คุณโชค: เรามีหนังสือยินยอมให้ใช้คอนเทนต์หมดเลย ก็จะมีแค่ Service ใหม่ครับที่เพิ่งเกิดและยังไม่เข้ารูปเข้ารอย ก็ต้องขออภัยด้วยแต่ว่า เดี๋ยวเราจะปรับปรุงให้มันดีขึ้น ก็สัญญาว่าจะทำให้มันดีขึ้นกว่านี้ครับ คืออย่างที่บอกในเคสนั้นเราจะไม่ทางทำอย่างนั้น แต่ทางพี่ต้องลงรักปิดทองด้วย

แอน: คือเข้าใจว่านอกจากกระปุกแล้วคนไทยยังไม่รู้กันหรอกว่าไอ้เนี่ย ห้ามก๊อป

คุณโชค: เราไม่ได้ตั้งใจจะเอาจริงๆ นะครับ (เน้นเสียง) ก็คงไม่ก๊อปกันหรอกครับถ้าเขียนอย่างนั้นไว้

แอน: ก็เข้าใจว่าแต่ละคนรู้เท่าไม่ถึงการณ์ แต่ถ้าในทางกระปุกซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญ คือเป็นมือวางอันดับหนึ่งของประเทศ

คุณโชค: คืออยากจะบอกว่าไม่ใช่รู้เท่าไม่ถึงการณ์ครับ คือคนมันจะเอา คือหน้าเว็บผมก็โดนโคลนไปไม่รู้ตั้งกี่เว็บแล้ว เสร็จแล้วบางทีก็อย่างหน้ากระปุกไฮไลต์ พี่แกก็เอาเว็บมาครอป แล้วเอา Stats ไปอย่างหน้าตาเฉย คือเราก็โดน โดนเยอะมาก โดนไม่รู้จะโดนยังไงครับ

แอน: ก็เข้าใจคือพวกไปยืนแถวหน้า จะมีพวกตอดเล็กตอดน้อยเยอะ

คุณโชค: ขอเรียนว่า คืออย่าคิดว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์อย่างเดียวครับ มันจงใจก็มี เยอะด้วย แล้วคืออย่างคุยกับผมใช่มั้ยครับ ผมตัดส่วนของผมไป ก็น่าจะช่วยลดปัญหาได้ระดับนึง แต่ขณะเดียวกันมันจะมีอีกร้อยคน

กำนัน: ผมยินดีเจออีกร้อยคนนั้นนะ

คุณโชค: คือต้องกันทั้ง ๒ ทางด้วย คือไม่ทราบว่าเคยรู้เรื่อง Creative Commons ไหมครับ

แอน: ครับ

คุณโชค: ไม่ทราบว่าที่หน้าเว็บติดไว้เปล่าครับ

แอน: ในเว็บฟอนต์ นโยบายยังไม่ตรงกับ CC หลายข้อครับ ตอนนี้ CC กำลังมีภาษาไทยอยู่ ก็คงจะเอามาประยุกต์ใช้ครับ

คุณโชค: มันเป็นยันต์อย่างหนึ่งครับ ถ้าปะไว้ปุ๊บ..

แอน: ยันต์อย่างนี้ฝรั่งรู้แต่คนไทยยังไม่รู้ครับ ก็อย่างที่บอกว่าถ้ากระปุกเป็นมืออาชีพด้านนี้จริงๆ และผมก็เข้าใจว่ากระปุกคงไม่ได้เป็นประเภทที่ กระเหี้ยนกระหือรือจะเอาให้ได้ใช่มั้ยครับ แต่ถ้ามันเกิดขึ้นอย่างนี้คงเป็นเพราะว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์

คุณโชค: ขอยืนยันว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์จริงๆ ครับ

แอน: อยากให้ต่อไปนี้ไม่มีไม่รู้เท่าไม่ถึงการณ์ อย่างน้อยก็ในกรณีของผม

คุณโชค: ครับ ได้ครับ ยืนยันครับ

.

หลังจากจบบทสนทนา เราก็คุยกันว่าในเคสของผม (ที่อยู่ดีๆ มีการ์ตูนแอนไปโบกธงโลกร้อน) นี้จะให้ทำไง
ผมก็เลยถือโอกาสนั้นอนุญาต เป็นเฉพาะสำหรับของผมเอง แต่ไม่รวมถึงการ์ตูนของผู้ถูกละเมิดรายอื่นๆ
ทางคุณโชคและคุณเอกพงษ์ยืนยันว่าถ้าเกิดมีปัญหาใดๆ เกิดขึ้นให้ติดต่อไปทางกระปุกได้เลย
รับรองว่าไม่มีกรณีที่ติดต่อไปแล้วเงียบแน่นอน ซึ่งตรงนี้ก็เจรจาเพื่อยืนยันว่าผมเองนั้นตัดสินใจแทนใครไม่ได้
แต่การมาในครั้งนี้ของผมคือต้องการเผยแพร่การพูดคุยที่จะเกิดผลบวกต่อวงการสร้างสรรค์ของไทยแน่นอน
จึงขออนุญาตทางคุณเอกพงษ์และคุณโชคว่าจะนำมาเขียนลงบล็อก (และขอตัดบางส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องออก)
ซึ่งทั้งสองท่านก็ได้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ขอบคุณคุณปรเมศวร์ เว็บมาสเตอร์ของกระปุก ที่ติดต่อผมมาด้วยตนเองภายหลัง (เขียนบล็อกไว้เหมือนกัน)
เราคุยกันใน Google Talk หลายครั้ง ทำให้ผมยิ่งมั่นใจว่ทางกระปุกไม่ได้นิ่งนอนใจในปัญหานี้
ซึ่งหลังจากเหตุการณ์บุกกระปุกดังกล่าว ทางเว็บก็ได้ปรับปรุงแก้ไขเนื้อหาหลายๆ ส่วน
ไม่ว่าจะถูกใจผู้ชมในวงกว้างหรือไม่ แต่นั่นก็เป็นสัญญาณที่ดีครับ

ขอบคุณทางกระปุกและบริษัทบัณฑิตเซ็นเตอร์ ที่อนุญาตให้เราพูดคุยโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้าเป็นชั่วโมงๆ
ขอบคุณคุณติ๊ก ผู้นำข่าวร้ายมาบอกเราในเว็บฟ๐นต์ ทำให้เกิดกระแสยกพลบุกกระปุกขึ้นมา
ขอบคุณคุณเก่งสำหรับคำปรึกษา ขอบคุณกำนันแม้น และขอบคุณสารพัดคนที่ไม่รู้จะเอ่ยนามยังไงหมด
ที่มาคอมเมนต์ให้กำลังใจ และเร่งเหลือเกิ๊นว่าจะอ่านตอนสาม (ผมเป็นนักประชาสัมพันธ์ที่แย่จังเลยครับ)

บล็อกทั้งสามตอนนี้ผมอนุญาตให้เผยแพร่และใช้อ้างอิงได้ตามสะดวก
เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าทางกระปุกได้ยืนยัน รับปากว่าจะดูแลจัดการปัญหานี้อย่างใกล้ชิด

สุดท้ายนี้ ขอฝากไปถึงเว็บอื่นๆ ทั้งเล็กทั้งใหญ่ในประเทศไทยด้วยนะครับ
ว่าเราได้ช่วยกันขยับพัฒนาการด้านการสร้างสรรค์ของสังคมออนไลน์ไปอีกนิดนึงแล้ว

แล้วคุณล่ะ ทำอะไรอยู่์?

ความเดิมจากตอนที่แล้ว:
กำนันแม้น แอน โบว์ สามคนไปตะลุยกระปุก ด้วยเหตุผลต่างๆ กัน
กำนันแม้นไปติดต่อลงโฆษณา แอนไปโหวกเหวก และโบว์ไปนั่งฟัง
จบแล้วแค่นี้เอง แล้วตอนที่ผ่านมาตูจะเล่าให้ยาวทำไมวะ

เอาละครับ ตอนนี้ในห้องมีผม กำนันแม้น โบว์ และคุณเอกพงษ์ นั่งอยู่รอบโต๊ะประชุม
กำนันแม้นแนะนำตัว และเจรจาเรื่องการลงโฆษณา ซึ่งตรงนี้ผมขอละไว้นะครับ
เพราะไม่ใช่ประเด็นที่ผมเกี่ยวข้องด้วย (หรือจะโฆษณาให้พี่แกดี เอาไหมครับกำนัน)
พอจบวาระแรกก็มาต่อกันด้วยวาระที่สอง กำนันแม้นคนเดิมนั่นแหละที่เปิดฉาก

“คือผมเนี่ย มาในสองฐานะ หนึ่ง ผมอยากเป็นลูกค้าของกระปุก
และสอง ในฐานะนักสร้างสรรค์ ผมเห็นปัญหา ผมก็เข้าใจในคนที่สร้างสรรค์งาน
แล้วโดนเว็บใหญ่ๆ เอางานไปใช้โดนที่ไม่ได้บอกกล่าว…”

สาระสำคัญที่พูดคุยกัน คือเราเป็นฝ่ายเสนอปัญหาที่เกิดขึ้นกับคนที่สร้างสรรค์งาน
และคุณเอกพงษ์ก็ตอบคำถาม โดยสรุปย่อได้ดังนี้

๑.
ขณะนี้ทางเว็บกระปุกมีของเล่นชิ้นนึงคือ Glitter ที่เป็นภาพการ์ตูนหรืออะไรก็ตาม
ถ้าผู้ใช้อยากได้ ก็สามารถก็อปปี้โค้ดไปแปะตามคอมเมนต์ในฮิ๕ ได้เลย
ซึ่งตรงนี้เป็นส่วนที่ผมเอง และใครหลายๆ คน (ตามลิงก์ในตอนที่แล้ว) รู้สึกว่า
อยู่ดีๆ เราวาดการ์ตูนขึ้นมา แล้วมันดันไปปรากฏอยู่ในเว็บกระปุก
เพื่อสร้างจำนวนผู้ใช้บริการให้เขาได้ประโยชน์ไปฟรีๆ
(จนคุยได้ว่า เราเป็นเว็บที่มีคนเข้าเยอะเป็นอันดับสองของประเทศเชียวนะ)
ประเด็นที่เราพยายามเสนอ ไม่ได้อยู่แค่งานของเรา หรือของเพื่อนๆ ที่โดนขโมยนั้น
จะไปสร้างผลประโยชน์ให้เขาแค่กระจึ๋งแล้วจะมาร้องแรกขอความเป็นธรรม
แต่ปมปัญหากลับอยู่ที่ว่า มันไปสร้างความชาชินให้กับผู้ชม ว่าการขโมยงานคือเรื่องธรรมดา
คุณครับ! ในฐานะที่คุณรั้งตำแหน่งเว็บอันดับหนึ่งของวัยรุ่นไทยแบบนี้
ทำไมไม่ลองทำตัวเองให้เป็นตัวอย่างดีๆ กับวัยรุ่นในฝ่ามือคุณล่ะครับ

๒.
ผมยื่นกระดาษที่มีน้ำหมึกพิมพ์เป็นรูปหน้าเว็บของกระปุก ที่มีตัวการ์ตูนที่ผมวาดไว้
แต่ไม่ได้วาดให้กระปุกนะครับ ผมวาดใส่เว็บฟ๐นต์ แล้วเผอิญมันไปโผล่ที่กระปุก?
แล้วเริ่มอธิบายให้คุณเอกพงษ์ฟังว่า ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่จะใส่ลายน้ำเว็บกระปุกหรือไม่
หรือจะใส่เครดิตหรือไม่ใส่เครดิตของผู้สร้างสรรค์ผลงาน แต่ประเด็นมันอยู่ตรงนี้ครับ
ทางกระปุกได้ขออนุญาต และได้รับอนุญาตหรือยัง ก่อนที่จะนำมาใช้หาผลประโยชน์
“ถ้ากระปุกเป็นเด็ก ผมไม่คุย แต่นี่กระปุกเป็นผู้ใหญ่” กำนันแม้นกล่าวชัดเจน
สื่อออกมาให้เห็นข้อบกพร่องด้านจรรยาบรรณที่เกิดขึ้น ซึ่งทางกระปุกก็ยอมรับผิดแต่โดยดี

๓.
กำนันแม้นบอกว่า กรณีที่มีการขโมยผลงาน (ขอใช้คำว่าขโมยนะครับ ชัดเจนดี) นั้น
แล้วถ้าถูกจับได้ก็ถอดสิ่งที่ละเมิดออกจากระบบนั้น ฝ่ายที่วิน มีแต่ทางคุณอย่างเดียว
เปรียบได้กับเรามีเพื่อนที่อยู่ดีๆ มันมาขโมยตังค์เราแล้วเผอิญว่าโดนจับได้
ทางแก้ปัญหาของเพื่อนคนนั้นคือ “โอเค เดี๋ยวกูคืนตังค์ให้มึง กูขอโทษนะ” แล้วก็จบ
ซึ่งมันไม่แฟร์สำหรับเพื่อนคนอื่นๆ อีกมากมาย และจะมั่นใจได้อย่างไร
ว่าวันหนึ่งเพื่อนคนนี้ (หรือคนอื่นๆ) จะไม่ขโมยตังค์ของเรา หรือของใครๆ อีก

๔.
แต่ทางแก้ปัญหาของกระปุกที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน กลับใช้วิธีแปะข้อความติดไว้ที่หน้าเว็บ
ว่า “หากคุณพบเห็นการแอบอ้างงานลิขสิทธิ์ของคุณที่เว็บของเรา
กรุณารีบแจ้งมาที่อีเมล เพื่อเราจะได้รีบแก้ไขให้ถูกต้องโดยเร็ว”
วิธีแก้ปัญหาแบบนี้ผมว่าเข้าตำราขโมยตังค์เพื่อนข้างบนนั่นเลยครับ
คือมันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมารอให้เกิดการละเมิดผลงานของเราก่อน
แล้วค่อยให้เจ้าของผลงานไปเจอ แล้วค่อยแจ้ง แจ้งแล้วทางนั้นก็จะ “แก้ไขให้ถูกต้อง”
แก้ไขอย่างไรดีครับ - ลบออก? ใส่เครดิต? ใส่ลิงก์กลับให้? โอ้ พอใจมาก.. ปิดคดี?
หรือถ้ามองในฝ่ายผู้ถูกละเมิด จะรับมือยังไง เขียนด่า? ฟ้องร้อง? หรือต่อยตุ๊กตาหมี?
ทั้งนี้ที่ยกตัวอย่างมา ล้วนแล้วแต่เป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุทั้งสิ้นครับกระปุก

๕.
กำนันแม้นบอกว่า
“มันเป็นการยินดีเพียงฝ่ายเดียว คือฝ่ายผู้ละเมิด แต่สำหรับเจ้าของผลงานเขาไม่ยินดี
แต่จะยินดีมาก ถ้าเป็นการป้องกันปัญหาตั้งแต่เริ่มต้น คือตั้งแต่ระดับนโยบายเลย… “
เราเสนอไปว่า ยังงี้คุณก็กำหนดเป็นนโยบายลงไปเลยสิครับ เป็นกฎเหล็กข้อที่ ๑ เลย
ให้ฝังอยู่ในสามัญสำนึกของฝ่ายดูแลคอนเทนต์เลย ว่าต้องให้ความสำคัญที่สุดกับเรื่องนี้
และให้ความเข้าใจอย่างหนักหน่วง ว่าการนำผลงานใดๆ จากที่อื่นมาแสดงในเว็บของคุณ
ไม่ใช่ว่าจะลงไว้ก่อนแล้วค่อยแก้ปัญหา บริษัทผลิตรถยนต์ในจีนแห่งนึงที่เคยอ่านมา
ใช้วิธี “ละเมิดเขาไว้ก่อน” รอให้ฝรั่งมาฟ้อง กว่าคดีจะจบคุณก็โกยกำไรมหาศาล
จากรถที่ขายได้ไปเพียบแล้ว หน้าที่ต่อไปก็แค่ปิดสายการผลิตของรุ่นนี้ และเปิดรุ่นใหม่!

.

ออกตัวไว้เลยว่าที่มีเนื้อหาค่อนข้างหนักนี่ จริงๆ บรรยากาศค่อนข้างผ่อนคลายนะครับ
แต่อาจจะผ่อนคลายสำหรับเราก็ได้ สำหรับทางกระปุกอาจจะหนักพอสมควร (+งงด้วยล่ะ)
หลังจากคุยไปได้ราวๆ ๒๐ นาที กำนันขอตัวออกไปสูบบุหรี่ เลยได้พักเบรกกันแป๊บนึง
พอพักเบรกปั๊บ ทางคุณเอกพงษ์ได้เชิญคุณโชค วิศวโยธินเข้ามาคุยด้วยอีกคน
ขอเปลี่ยนรูปแบบสนทนาเป็นแบบถามมาตอบไป

เดี๋ยวมาเขียนต่อครับ ภาคสามน่าจะเป็นภาคจบแล้วล่ะ
โอย.. เรียบเรียงยากจังวุ้ย

คุณเคยโดน “ขโมยผลงาน” เอาไปใช้โดยไม่ได้ขออนุญาตไหมครับ
ถ้าเคย หรือถ้าจินตนาการว่าคุณโดนอะไรแบบนี้ขึ้นมา คุณมีวิธีรับมือกับปัญหานี้อย่างไรครับ
ก. ร้องไห้ ต่อยตุ๊กตาหมี
ข. โพสต์ด่าในกระทู้เว็บบอร์ด เช่นพันทิป
ค. เขียนบล็อกด่า
ง. ถูกทุกข้อ (คือร้องไห้ ต่อยตุ๊กตาหมีและโพสต์บล็อกด่าไำปพร้อมๆ กัน)

ผม ในฐานะผู้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์ผลงานโดย kapook.com
(ที่เขาแนะนำตัวเองว่า เป็นเว็บที่มีผู้เข้าชมเป็นอันดับสองของประเทศ
แต่ถ้านับเป็นกลุ่มผู้ชมระดับวัยรุ่นแล้ว kapook.com ถือว่าเป็นอันดับหนึ่ง)
ถ้าเป็นตอนนั้นที่ผมรู้ตัวว่าตัวเองถูกละเมิด ผมก็คงจะทำแบบเดียวกัน
กับที่คุณ Tick หรือคุณ Weerasak หรือคุณ Kitwora หรือคุณระจัน… ฯลฯ ทำ
แล้วพอทีมงาน kapook มาเจอ ก็จะตอบคอมเมนต์ขออภัย.. และเรื่องก็จบแฮปปี้?

โชคดีเหลือเกินที่ตอนนั้นผมไม่ว่างนัก เลยไม่ได้มาเขียนบล็อกและปิดคดีลงโดยง่าย
ได้แต่เก็บหลักฐานเอาไว้ รอให้ตัวเองมีสมาธิพอที่จะเขียนเรื่องนี้แล้วค่อยเขียน
ทำให้วันหนึ่ง คุณ Tick มาบ่นในบอร์ดฟ๐นต์ แล้วมีคนเอาเรื่องด้วย
เรื่องทั้งหมดจึงพลิกผัน กลายเป็นเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อช่วงเพลของวันนี้!

มีตัวละครห้าตัวหลักๆ อยู่ในท้องเรื่อง
ทีมเยือน (จะว่าไปก็รวมตัวกันที่ฟ๐นต์.คอม) ประกอบด้วย
- กำนันแม้น: ไปในนามของผู้สนใจจะลงโฆษณา และคนขับรถ
- ผม: ไปในนามของผู้ถูกละเมิด
- โบว์: ไปในนามของแฟนผู้ถูกละเมิด
ทีมเหย้า จาก kapook.com ประกอบด้วย
- คุณเอกพงษ์ ธนสุริยสกุล: Business Development Manager
- คุณโชค วิศวโยธิน: Assistant Managing Director ของ kapook.com

ลุงกำนันแม้น เป็นเพื่อนอายุสี่สิบกว่าๆ คนหนึ่งที่โลดแล่นอยู่ในบอร์ดหลังฟ๐นต์.คอม
ปูพื้นไว้ก่อนเลยว่าโหงวเฮ้งแกคล้ายๆ พี่โต แฮงก์แมน บวกกัปตันแจ็ก สแปโรว์
คือออกแนวศิลปินๆ หน่อย และนักเลงในแบบที่ไม่มีทางได้เจอคนแบบนี้ในโลกทุนนิยม
พอดีแกจะไปลงโฆษณากับ kapook อีกทาง เลยต้องการข้อมูลเรื่องเรตโฆษณาด้วย
พอได้รู้ข่าว แกก็เลยจุดพลุขึ้นมาว่า “ไปบุกออฟฟิศกระปุกกันไหม”
รู้ตัวอีกที เรา (ผมกับโบว์) ก็ไปยืนอยู่กลางลานจอดรถเมเจอร์ รัชโยธินแล้วครับ
นัดกับกำนันแม้นไว้หลวมๆ ว่าก่อนเพลเรามาเจอกันที่นี่
เพราะจำได้ว่าเคยผ่านมาทางนี้แล้วเห็นป้ายเล็กๆ ที่แปะไว้ตรงปากซอยหลังเมเจอร์
บอกว่ามีบริษัท kapook อยู่ในซอยนี้นะ (ตอนนั้นไม่ได้คิดว่าวันนึงจะมาุบุก)
พอขับรถเข้าไปในซอยแล้วก็วนหลงกันอยู่ตั้งนาน เลยได้รู้ว่าเขาย้ายออฟฟิศกันแล้ว!

ฮ่วย!!
กำนันแม้นบอกว่าเหมือนเราเป็นหน่วยทิ้งระเบิด แต่บินมาแล้วก็ไม่รู้ว่ารังของข้าศึกอยู่ไหน
ก่อนที่จะฮากันไปกว่านี้ ผมเลยโทรถาม โดยดูเบอร์โทรศัพท์จากปึกเอกสารที่พรินต์มา
(มีที่ไหนกัน จะไปถล่มออฟฟิศเขาแล้ว แต่ดันโทรถามทางข้าศึก)
เลยได้รู้ว่าเขาย้ายสำนักงานจากซอยพหลโยธิน ๓๓ ไปฝั่งตรงข้ามแยกรัชวิภาซะแล้ว

เอ้า ตามๆ เอาไงเอากัน
แผล็บเดียวเราก็เข้าไปถึงสำนักงานกระปุกเรียบร้อย มากันแบบห่ามๆ นี่แหละจ้ะ
พอเปิดประตูเข้าไป ลุงกำนันซึ่งเป็นกองหน้าตัวยิงก็เจรจากับทางโต๊ะประชาสัมพันธ์สาว
ว่าวันนี้เราจะมาคุย ๒ เรื่อง คือเรื่อง “ขอติดต่อลงโฆษณา” และ “เรื่องเว็บ”

สำนักงานกระปุกที่รัชวิภา เป็นสำนักงานชั่วคราวที่รอเตรียมย้ายไปออฟฟิศจริงในไม่ช้า
ตัวออฟฟิศก็คือบ้านธรรมดาหลังนึงที่เผอิญข้างในมีคนอยู่กันเยอะมากๆ
และมีคอมคนละเครื่อง(เป็นอย่างน้อยมั้ง) อารมณ์เหมือนเป็นร้านเน็ตเลยละครับ
บรรยากาศของออฟฟิศนั้นเรียบง่ายมาก คือใส่รองเท้าแตะมาทำงานได้
และดูไม่มีพิธีรีตรองอะไรให้อึดอัด คงเพราะ “หน้าร้าน” จริงๆ คือรูปแบบออนไลน์กระมัง
ดังนั้น การที่อยู่ดีๆ ก็มีคนเดินดุ่มๆ เข้ามาติดต่อธุรกิจในออฟฟิศ จึงเป็นเรื่องพิลึกสุดๆ
(จับสีหน้าของเขาได้ว่า มีแบบนี้ด้วยเหรอวะ ติดต่อลงโฆษณาด้วยการวอล์กอินเข้ามา?)

รอสักพัก คุณเอกพงษ์ก็เดินลงมาต้อนรับและพาเดินขึ้นไปชั้นสอง (ชั้นล่างเลี้ยงหมาด้วย)
พอเปิดแอร์ ปิดหน้าต่าง มีแม่บ้านยกน้ำมาเสิร์ฟ เราก็เริ่มคุยกันแบบที่เราไม่งง แต่เขางง
เพราะกำนันแม้นเป็นคนพูดเปิดประเด็นครับ ส่วนผมเป็นคนจดบันทึก และโบว์นั่งพยักหน้า

สำหรับตอนต่อไปเดี๋ยวจะพยายามจับประเด็นสาระจากการสนทนามาให้อ่านกัน
ว่า(นอกจากเรื่องการลงโฆษณาของกำนันแล้ว) เราเรียกร้องอะไร แล้วกระปุกตอบว่าอะไร
ขอพิมพ์ต่อแป๊บนึงจ้ะ

.

ป.ล. สำหรับทีมงาน kapook.com:
ขอบคุณไว้ก่อนเลยนะครับ สำหรับการเปิดโอกาสให้เราบุกเข้าไปคุยถึงออฟฟิศในวันนี้
และขอบคุณสำหรับคำอนุญาตในการนำเรื่องที่ได้คุยกันในวันนี้มาเผยแพร่ต่อ
เจตนาบริสุทธิ์ในครั้งนี้ ไม่มีเบื้องหน้าเบื้องหลังอะไรนอกเหนือจากข้อความที่ปรากฏ
ที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมด ก็ปรากฏชัดเจนในบอร์ดฟ๐นต์ดังที่เห็นนั่นแล

ป.อ. สำหรับผู้อ่านทุกคน:
เนื้อหาในบล็อกสดครั้งนี้ ผมต้องการจุดประกายอะไรบางอย่างให้มันเกิดขึ้นกับพวกเรา
ที่ผ่านมาเราได้แต่โทษดินฟ้าอากาศ เทพเทวา และรัฐบาล
ว่าทำไมไอ้นี่ไม่เป็นแบบนั้น ไอ้นั่นไม่เป็นแบบนี้ (ไอ้นั่น?)
ถ้าใครดู Wanted ก็ให้นึกถึงฉากจบวินาทีสุดท้ายของหนัง ว่าเขาพูดอะไรกับคนดู
นั่นแหละครับ นั่นแหละครับ (อย่าสปอยล์นะ)

ป.ฮ.
ข้าวราดแกงข้างๆ ออฟฟิศกระปุกอร่อยมากครับ! เอ๊ะหรือเพราะหิวก็ไม่รู้

ก่อนจะยาวไปกว่านี้ ผมขอแนะนำ เว็บฝากข้อความที่ฝากไว้ปุ๊บ เปิดอ่านปั๊บ โดนลบปึ๊บ
นั่นคือ Privnote.com ครับ

เว็บนี้ก็เป็นอีกหนึ่งในไม่รู้กี่ล้านเว็บที่คลอดออกมาดูโลกในยุคที่เว็บ ๒.๐ รุ่งเรือง
มีหน้าตาที่สะอาดสวยงาม ใช้ง่าย และฟรี (จนกว่าจะมีนายทุนมาสนใจและซื้อไปแพงๆ)

วิธีใช้และคำอธิบายสั้นๆ สามประการ:
๑. พิมพ์ข้อความลงไปในนั้น เสร็จแล้วมันจะให้ลิงก์มา
๒. ส่งลิงก์นั้นให้คนอื่นมาอ่าน (ติ๊กเตือนให้มันเมลมาบอกเราได้ว่ามีคนอ่านแล้วนะ)
๓. ทันใดนั้น! ข้อความนั้นก็จะหายไปจากโลก หมดหลักฐานที่ใช้ในชั้นศาล ฮ่าๆๆ

แหม มันน่าเอาไปเล่นเกมประเภทที่ถามคำถามโดยให้ลิงก์มาสิบอัน
ใครที่กดเข้ามาก่อนก็ได้คำตอบหรือคำใบ้สู่คำถามต่อไป ใครช้าก็หมดสิทธิ์
หรือจะเอาไปประยุกต์ทำอย่างอื่นได้ตั้งเยอะแยะ ฮิหุ ฮิหุ~

พอรถมาจอดถึงบ้านก็ขนของออกมาจากท้ายรถ
พบว่าขวดน้ำยาล้างจานขนาดห้าลิตรนั้น มันหกเลอะเทอะเต็มกระโปรงหลังรถเลยง่ะ
(ถ้าอ่านแล้วนึกไม่ออก แนะนำให้วิ่งไปถือขวดน้ำยาล้างจานในครัวมาดมไปด้วยครับ)
พบว่าเอกสารเอย หนังสือเอย รวมถึงสมุดบันทึกที่เก็บไว้ตั้งแต่เด็กที่ขนมาจากบ้าน
ล้วนแล้วแต่เละเปียกชุ่มไปด้วยกลิ่นมะนาวเทียม

จากนั้นเราก็ช่วยกันเช็ดล้างกันอย่างทุลักทุเล โดยมีไอ้บิ๊กกับเดือนที่มาสิงบ้านมาช่วย
นึกภาพว่าตอนห้าทุ่ม (ที่ชาวบ้านเขานอนกันหมดแล้ว) เราเอาไฟมาเสียบไว้หน้าบ้าน
แล้วเปิดน้ำฉีดล้างรถกันซู่ซ่า มีฟองซันไลต์ฟูฟ่องจนต้องกวาดเป็นร้อยๆ เที่ยว
มองไปทางไหนก็มีแต่ฟองท่วมซอยขนาดกว้างห้าเมตร จนเปียกโชกและนุ่มนิ่มน่ากลิ้ง
เพราะกวาดแล้วฉีดน้ำปั๊บ ฟองมันก็ฟอดขึ้นมาอีกเป็นทวีคูณ ฟังดูน่าสนุกแต่มันนรกชัดๆ

กว่าจะขัดกว่าจะออกหมดก็ดึกโขแล้วครับ เดินเข้ามานั่งทอดหุ่ยในบ้านสักพัก
ก็พบว่าสิ่งที่น่าตระหนกอีกอย่างก็คือ สายชาร์จของเครื่องแมคบุ๊กนั้นชุ่มไปด้วยซันไลต์!
โอ้ว เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้วแทนที่จะรีีบเช็ดให้แห้ง (ไร้ประโยชน์) ผมกลับรีบวิ่งมาเปิดกูเกิ้ล
แล้วก็พบว่าไอ้ที่เปียกโชกนั่นน่ะ ถ้าต้องซื้อใหม่ เราจะต้องเสียตังค์ถึง ๔๐๐๐ บาท!

นี่คือสภาพปกติของมันครับ อะแด๊ปเตอร์เหลี่ยมๆ ที่ดีไซน์ออกมาเนี้ยบสุดๆ นี่แหละ
ที่ตอนนี้กลายเป็นเต้าหู้ตราแอปเปิ้ล แช่ในน้ำเชื่อมกลิ่นมะนาวไปแล้ว
เราพยายามแกะ แงะยังไงก็ไม่ออก คือผู้ผลิตเขาปิดรอยต่อได้ประณีตมากครับ
ไม่เหลือรูหรือรอยสลักสำหรับแกะซ่อมเลยแม้แต่น้อย
เลยต้องเช็ดแค่น้ำซันไลต์ที่ไหลออกมาเรื่อยๆ จากรอยต่อของมันโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ออนเอ็มถามป้าหน่อยที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ (อย่างน้อยก็ใกล้ตัวที่สุด) ก็พบว่าไร้ทางออก

หลังจากสะบัดก็แล้ว เขย่าก็แล้ว เอียงทิ้งไว้ก็แล้ว ไหว้ก็แล้ว มันก็ยังไม่หยุดไหลซะที
เลยเลือกที่จะยอมแพ้ครับ เช็ดแค่เท่าที่เช็ดได้ แล้วก็ปล่อยไว้กะว่ามันต้องแห้งเข้าสักวัน
ระหว่างนี้ก็ใช้ที่ชาร์จของสนุ้กเกอร์ไปก่อน (ภาพประกอบด้านบนก็อันของไอ้ฟูเช่นกัน)
แล้วก็ให้นุกเก้อเอาปากกามาเขียนรูปหัวกระโหลกไขว้เอาไว้ชัดๆ คือถ้าเสียบไฟมึงตาย

วันเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่ทราบได้
แต่ไม่นานพอที่เราจะลืมกลิ่นซันไลต์ท่วมซอยในคืนนั้น
ผมเคยให้ปิงเอาสายไฟนรกนี้ไปชาร์จที่เชียงใหม่ (ถ้าตายจะได้ไม่มาตายที่นี่)
ปรากฏว่าชาร์จได้ แต่มันติดๆ ดับๆ คงเพราะสายไฟหรือวงจรข้างในเป็นสนิมหรือยังชื้นอยู่
แต่พอมาวันนึงมันชาร์จไม่ได้อีกต่อไป สังเกตตรงขั้วตลับก็พบว่าสนิมมันกัดกร่อนจนเละ
พอเห็นเช่นนั้นก็ตัดใจไ