در حقیقت من نه سواد زبان‌شناسی دارم که در این مورد به لحاظ علمی اظهار نظر کنم و نه حوصله‌اش رو دارم که خیلی جدی پیگیریش کنم، منتها چند تا استدلال ساده این وسط وجود داره که من رو سوق میده به سمت یکی از این دو مورد.

این شیوه دوم اصلا از کجا شروع شد؟
فکر کنم اونهایی که هم سن و سال منن باید یادشون باشه که تو دوره ما مدارس به همون شیوه همیشگی آموزش می‌دادن و ما یاد گرفتیم که بنویسیم «خانهٔ من». اما وقتی برادر کوچیک‌تر من رفت مدرسه من متوجه شدم که فرهنگستان زبان و ادب فارسی این شیوه جدید رو تصویب کرده و تمام کتاب‌های درسی هم با نوع نگارش «خانه‌ی من» به‌روزرسانی شدن و به دانش‌آموزها هم همین روش یاد داده میشه. تو اون شرایط حتی خود من هم سعی کردم به این شیوه جدید بنویسم، اما این مصوبه یا قانون چند سال بیشتر طول نکشید و فرهنگستان خودش مجددا رویه سابق رو در پیش گرفت و همون‌طور که در دستور زبان رسمی فعلی و در قسمت «کسرهٔ اضافه» هم قابل مشاهده‌ست، نوشتن این عبارت به همون شیوه قدیمی و جاافتادهٔ سابق انجام میشه.

حالا ما باید این رو چه شکلی بنویسیم؟
همونطور که بالاتر گفتم،‌ من اصولا نمی‌تونم نظر کارشناسی بدم تو این قضیه، اما با این استدلال‌ها ترجیح میدم که به شیوه همیشگی و قدیمی بنویسم. چرا؟ چون:

• اول اینکه این شیوه نگارش به شکل «خانه‌ی من»‌ تو هیچ کتاب قدیمی‌ای پیدا نمیشه. برای نمونه حتی می‌تونید برید کتابخونه و نسخ خطی کتاب‌های قدیمی رو ببینید که اصولا همچین فرمتی وجود نداره. فقط برای یک نمونه من شما رو ارجاع میدم به این نسخه خطی شاهنامه که قدیمی‌ترین شاهنامه جهان هم هست و الان تو کتابخونه ملی فلورانس ایتالیا نگهداری میشه. خوشبختانه این کتاب اسکن شده و می‌تونید از این لینک صفحاتش رو ورق بزنید.

• دوم اینکه خیلی خنده‌دار میشه اگر من نوعی، به عنوان یک فرد عادی و عام، تصمیم بگیرم که کدوم بهتره و بنا به سلیقه شخصی این کار رو بکنم. کمی به این موضوع فکر کنید که هر کی بنا به سلیقه شخصیش تصمیم بگیره که فارسی رو چه شکلی بنویسه. یه مثال اغراق‌آمیزش می‌تونه این باشه که من تصمیم بگیرم از این به بعد کلا فارسی رو به صورت فینگلیش بنویسم. :) بنابراین به گمونم خیلی نباید روی نظر شخصیمون مانور بدیم.

• سوم هم اینکه بعضی‌ها نسبت به افراد حاضر در فرهنگستان خرده می‌گیرن و اونها رو شایسته نمی‌دونن. خوب، در این صورت باید بگم که این شیوه جدید رو فرهنگستان زبان و ادب فارسی مصوب کرد و همین فرهنگستان هم حذفش کرد. چه بخواهیم و چه نخواهیم، در حال حاضر این افراد متصدی فرهنگستان هستن. حالا دو حالت داره:

• شما این فرهنگستان رو با همین اعضاء قبول دارید: که در این صورت به مصوباتش هم عمل می‌کنید و با توجه به آخرین نسخه دستور زبان فارسی عبارت «خانهٔ من»‌ رو صحیح می‌دونید.

• شما این فرهنگستان رو با همین اعضاء قبول ندارید: که در این صورت اصولا نباید از همون ابتدا شیوه نگارش جدیدی که این فرهنگستانی که قبولش ندارید مصوب کرد رو می‌پذیرفتید و شیوه نگارشتون رو تغییر می‌دادید به فرم «خانه‌ی من».

دوست دارم مجددا تاکید کنم که من اصولا از منظر زبان‌شناسی حرفی برای گفتن ندارم، حتی ممکنه بعضی از اساتید اهل فن هم نظر مخالفی داشته باشن و روش دوم رو بهتر بدونن، اما من معتقدم تا وقتی که «آخرین نسخه دستور زبان فارسی» میگه که باید کسره اضافه رو به شکل «خانهٔ من»‌ بنویسیم، بهتره به همین شکل بنویسیم.  :)

پس‌نویس:

نکته اول: رفقا من این رو اضافه کنم که من کاملا متوجه ماهیت پویا و تغییرپذیر زبان هستم و خودم همیشه جزو اون تیپ آدم‌هایی هستم که معتقدم اگر کلمه‌ای تو جامعه جا افتاد باید استفاده بشه، بدون اینکه نیاز باشه براش کلمه جایگزین ساخته بشه. دلیلی که من در مورد گذشته و تاریخ کسرهٔ اضافه حرف زدم این بود که بگم از گذشته خیلی دور تا درست زمانی که این شیوه «خانه‌ی من» توسط همین فرهنگستان مصوب شد، کسرهٔ اضافه به شکل «خانهٔ من» رواج داشته و اصولا چیزی نیست که از بطن جامعه و بر اساس نیاز زبان به تغییر شکل گرفته باشه. این کاملا یک تغییر بالا به پایین بود که در حال حاضر حتی خود اون بالایی که این رو دیکته کرده بود هم دیگه ازش استفاده نمی‌کنه و تاییدش نمی‌کنه.

نکته دوم: به علاوه ذکر این نکته هم خالی از لطف نیست که استدلال حذف «همزه عربی» و استفاده از «ی» فارسی هم که از پایه اشتباهه. چون فارسی اصولا داره از خط و الفبای (اسکریپت) عربی استفاده می‌کنه و چیزی به اسم خط فارسی خیلی دقیق نیست. اگر مثلا از حروف لاتین برای نوشتن فارسی استفاده می‌کردیم و اونجا همزه عربی کاربرد داشت، کاملا منطقی به نظر می‌رسید که به فکر حذف همزه باشیم. اما وقتی اصولا داریم از خط عربی استفاده می‌کنیم استناد به اینکه همزه عربی رو حذف کنیم خیلی معقول به نظر نمی‌رسه. :)

تا اینجا گیر خاصی وجود نداشت و منم خوشحال و خندان بودم. اما داستان غم‌انگیز من و ال‌جی از اینجا شروع شد.

روی بروشورهای همراه کارت هدیه به صراحت نوشته شده که شما می‌تونید به هر کدوم از نمایندگی‌های ال‌جی مراجعه کنید و مبلغ کارت هدیه رو از فروشگاه دریافت کنید. من به حدود ۱۰ تا نمایندگی سر زدم که هر کدوم به نحوی من رو پیچوندن. یکی می‌گفت پول نداره، یکی می‌گفت اینو فقط بعضی نمایندگی‌های خاص میدن، یکی می‌گفت ۲۰٪ از مبلغ رو برمی‌داره تا کارت رو نقد کنه و یکی می‌گفت فقط با خرید کالا از ال‌جی می‌تونی از این کارت استفاده کنی…
نهایتا زنگ زدم به کال‌سنتر و پس از توضیح دادن داستان میگن که برید نمایندگی فلان جا و اونجا کارتتون رو نقد کنید. هیچ مبلغی هم نباید از کارت کم کنن. دوباره خوشحال و خندان شدم و رفتم اون نمایندگی که کال‌سنتر بهم معرفی کرده. اما متاسفانه مجددا همون جواب‌های سابق رو شنیدم با این تفاوت که ۱۰٪ کم می‌کنن. زنگ زدم کال‌سنتر و پرسیدم که آیا نمایندگی‌ها حق دارن  که از مبلغ کارت درصدی کم کنن که بعد از کلی معطلی و فکر کردن، و به نظر من برای جلوگیری از آبروریزی بیشتر میگن که بله، اگه پولتون رو نقد بخواهید ۸٪ کم می‌کنن! توجه کنید که ۴ رقم متفاوت صفر، هشت، ده و بیست درصد به من اعلام شده. متوجه شدم که ال‌جی تقریبا هیچ کنترلی روی نمایندگی‌هاش نداره و بی‌خیال داستان شدم.

از قضا ماشین لباس‌شوییم کهنه بود و در همین حین سوخت. تصمیم گرفتم که یه ماشین ال‌جی بخرم و از کارت هدیه‌ام هم استفاده کنم. رفتم همون معقول‌ترین نمایندگی و یه ماشین لباسشویی سفارش دادم. فروشنده هم با خوشحالی یه بروشور داد دستم و گفت از دو سه روز پیش به این مدلی که شما خریدید هم کارت هدیه تعلق می‌گیره. من هم که تازه این پروسه رو تجربه کرده بودم خیلی امیدی نداشتم که این کارت هدیه برام نقد بشه، اما به طبع پیگیری کردم که کارت رو دریافت کنم تا شاید فرجی شد.

بعد از خرید و نصب دستگاه، و در طول بیست روز گذشته حدودا ده بار با مرکز هدایای ال‌جی تماس گرفتم تا کارت هدیه رو پیگیری کنم. جواب‌هایی که گرفتم اینها بود:

• هنوز جایزه شما تو سیستم وارد نشده.
• ما پیگیری می‌کنیم و تا دو سه روز آینده باهاتون تماس می‌گیریم، که در این مدت هیچ تماسی از ال‌جی گرفته نشد.
• نصاب هنوز اسمتون رو وارد نکرده، باید باهاش پیگیری کنید که این کار رو بکنه. علی‌رغم اینکه این کار خیلی خنده‌داره که من خودم شخصا باید بین دو کارمند ال‌جی هماهنگی ایجاد کنم و پیگیر ارتباطشون باشم، اما این کار رو می‌کنم که نصاب میگه اسم من رو همون چند روز پبش وارد کرده.
• من شماره شما رو میدم به سرپرستمون که پیگیر کارتون باشه، اما هیچ پیگیری خاصی نشد در این مدت.
• حتی یه بار هم بهم گفتن که ماشین لباسشویی اصلا کارت هدیه نداره که براشون توضیح دادم که من حتی بروشور تبلیغاتیشون رو هم دارم. در نهایت مجددا میگن پیگیری می‌کنیم و …

این روند بیست روزی ادامه داشت تا اینکه من امروز بعد از شنیدن جواب‌های همیشگی از اپراتور خواستم که اگه واقعا پیگیری می‌کنه نتیجه‌اش رو به من اطلاع بده. جواب میده وظیفه من نیست و به من مربوط نمیشه. ازش خواستم اسمش رو بگه و بعدش من رو متصل کنه به سرپرستشون یا یه مدیری که وظیفه‌اش این باشه که کار من رو پیگیری کنه و به من آپدیت بده. ابتدا از گفتن اسمش طفره رفت، منتها با اسرار شدید و عصبانیت من اسمش رو گفت. خانم الف. اما گفت سرپرستشون نیست. وقتی اسرارهای من رو دید که با مدیرش صحبت کنم تماس رو هولد کرد و بعد از چند ثانیه گفت کسی تو مدیریت نبود که جواب بده! (به روش نیاوردم که من خودم امثال این نرم‌افزارهای کال‌سنتر رو ستاپ می‌کنم و کاملا می‌فهمم که الان تماس من رو به هیچ جا متصل نکرده. :) ) ادامه داد که من پیگیری می‌کنم و باهاتون تماس می‌گیرم. حدس زدم که این دفعه این کار رو واقعا پیگیری کنه، به همین خاطر ازش تشکر کردم و منتظر شدم تا امروز از ال‌جی باهام تماس بگیرن.

بعد از حدود یک ساعت باهام تماس گرفت و گفت که این هدیه به شما تعلق نمی‌گیره چون برای بعضی استان‌های خاص هست و شامل استان تهران نمیشه!! آه، خدای من! یه جواب جدید! بهش میگم خانم من این دستگاه رو از نمایندگی فلان تهران خریدم و علاوه بر تبلیغاتی که بابت این هدیه رو در و دیوارهای فروشگاه زده شده، من خودم هم اون برگه بروشور رو دارم. نه تنها هیچ کجای اون برگه نوشته نشده که این متعلق به تهران نیست، بلکه صراحتا نوشته شده که «این جشنواره در کلیه فروشگاه‌های گلدیران-ال‌جی در سراسر کشور اجرا می‌گردد». متاسفانه هیچ استدلال قابل قبولی ارائه نمیشه و فقط میگن شما درست می‌فرمایید اما به شما تعلق نمی‌گیره و این واسه تهران نیست و …

این تصویر پشت و روی بروشور ال‌جی هست که تو نمایندگی رسمیش بهم دادن و فکر کنم حتی هنوز هم تو فروشگاه‌هاش موجود باشه. قضاوت با شما.

چند نکته رو هم اضافه کنم که:

• مبلغ هدیه واقعا ناچیزه و من به خاطر پولش این قضیه رو پیگیری نکردم. برای من دردآوره که یه شرکت تو رده ال‌جی زیر حرفش می‌زنه و کارمندش به خودش اجازه میده ده بار من رو به اشکال مختلف بپیچونه.
• به نظر من این کار فریب مشتری قلمداد میشه که موقع فروش میگن کارت هدیه داره و حتی بروشورش رو میدن بهت، اما بعدا این مورد رو انکار می‌کنن. از نظر احکام اسلامی هم دروغ و فریب در معامله محل اشکاله. اگه تو یه کشور درست و درمون زندگی می‌کردیم بی‌شک میشد این پیگیری رو به جایی رسوند.
• من این نقد رو نوشتم تا شاید به گوش مسئولی تو شرکت ال‌جی برسه تا توضیحات قابل قبولی ارائه کنن. قطعا اگه جواب بدن من اینجا منعکس می‌کنم. من تو این سال‌ها همیشه به خاطر مشتری‌مداری و خدمات خوب پس از فروشش طرفدار ال‌جی بودم، منتها این سری واقعا تجربه بدی بود. الان هم  هدفم و امیدم اینه که این رویه اصلاح بشه  :)

پس‌نویس (۲۱ آذر): من نمی‌دونم از مسئولین ال‌جی کسی اینجا رو خوند یا نه، و کلا هم قضیه رو فراموش کرده بودم و بی‌خیال کارت شده بودم، منتها بعد از یه مدت یک نفر از شرکت بهم زنگ زدن و گفتن براتون کارت هدیه رو می‌فرستیم.

کارت اومد و خوشحال بردیمش فروشگاهی که ازش خرید کرده بودیم. با نهایت تعجب دیدیم که اون فروشگاه تعطیل شده. به چند تا فروشگاه دیگه ال‌جی سر زدیم و به طبع همون جواب‌های قبلی رو گرفتیم و کسی کارت رو برامون نقد نکرد. برگشتیم خونه و زنگ زدیم شرکت و داستان رو براشون تعریف کردیم که ما نمی‌تونیم این کارت رو نقد کنیم.

دو سه هفته‌ای گذشت و ما دوباره بی‌خیال کارت شدیم که از شرکت زنگ زدن و پیگیر کارت شدن و در نهایت مبلغ کارت رو با پیک برامون فرستادن و کارت رو گرفتن. به این ترتیب بعد از ماه‌ها این کارت هدیه ما تبدیل به پول شد. در حد سورپرایز ظاهر شدن این دفعه و قاعدتا من باید این مطلب رو به انتهای پست اصلی اضافه می‌کردم.

نکته: تقویم پیش‌فرض گوگل‌کلندر میلادی هست. اما شما می‌تونید برید تو Settings => General tab => Alternate calendar و تقویم Persian Calendar رو انتخاب کنید که تاریخ‌ها رو به فارسی هم داشته باشید.

طبق تعریف ویکی‌پدیا ضریب هوشی یا بهره هوشی عددی با میانگین ۱۰۰ و انحراف معیار ۱۵ می‌باشد. از این رو در رده‌بندی و تقسیم هوش، به صورت میانگین نزدیک ۷۰٪ از مردم دارای هوش میانه، ۱۲٪ هوش بالاتر از میانه، ۲٪ درصد بسیار باهوش و ۱٪ افراد برگزیده را دربر میگیرند. همین روند درباره افراد کم‌هوش، واپس‌مانده ذهنی و … در سوی دیگر پابرجا است.

حالا توجه کنید به این منابع که ایندکس‌های تحقیقات مختلف در طی دو سه سال گذشته‌ست.

متوسط ضریب هوشی ایرانی‌ها تو هر سه منبع ۸۴ ذکر شده و متوسط ضریب هوشی چینی‌ها هم ۱۰۰. با توجه به تعریفی که کمی بالاتر از ضریب هوشی نوشتم میشه نتیجه گرفت که چینی‌ها کاملا نرمال هستن و این ماییم که تو لبه ضریب هوشی نرمال و کم‌هوشی قرار داریم! هر چند که یه سری عوامل بر روی ضریب هوشی تاثیر مستقیم دارن که فعلا اینجا قصد باز کردنش رو ندارم، اما در همین حد توجه شما رو جلب می‌کنم به رابطه ثروت (یا به عبارت دقیق‌تر سرانه تولید ناخالص داخلی) اون کشور و ضریب هوشی اون ملت که خودش گویای خیلی مسائله.

با این اوصاف فرضیه خنگ بودن چینی‌ها رو میشه قویا رد کرد. اما چرا ما تو ارتباط با چینی‌ها این احساس بهمون دست میده؟ من راجع به این موضوع جست و جوی خاصی نکردم و فقط نظر خودم رو می‌نویسم. من معتقدم که نوع تعامل یا ارتباط برقرار کردن ماها با هم فرق می‌کنه که باعث میشه ما این برداشت رو داشته باشیم که اونها خنگن. کما این که حدس می‌زنم اونها هم همچین برداشتی در مورد ما داشته باشن که با توجه به آمار و ارقامی که براتون جمع کردم گمان و نظر اونها به مراتب صحیح‌تر از نظر ماست!

از عواملی که بر روی نوع و شیوه ارتباط و مکالمه و انتقال مفاهیم موثر هستن میشه به اینها اشاره کرد:

• کاراکتر فردی: با هر شخص زنده‌ای باید با توجه به نیازهای یکتای اون شخص رفتار کرد.

• نرم فرهنگی: آگاهی از نرم‌های فرهنگی مخاطب یکی از عوامل موثر تو برقراری ارتباط به حساب میاد.

• شیوه‌های یادگیری متفاوت: شیوه‌هایی که افراد مختلف آموزش می‌بینن و پس‌زمینه ذهنی اونها رو شکل میده از هم متفاوته. وقتی فرد الف سعی می‌کنه به شیوه‌ای که خودش موضوع رو درک کرده شخص ب رو آموزش بده، پرواضحه که ممکنه شخص ب که یه عمر به یه شیوه دیگه آموزش دیده تو بار اول مطلب رو نگیره. فرد الف مجبور میشه به یه نحوه دیگه مطلب رو مجددا توضیح بده و همین توضیحات مجدد به طور ناخودآگاه باعث میشه فکر کنه که فرد ب خنگه.

• شرایط محیطی و مسائل ریز و درشت دیگه…

در کل به نظر من مشکل ما با چینی‌ها ارتباط و انتقال مطلب هست و فکر نمی‌کنم مشکلی از بابت ضریب هوشی وجود داشته باشه.

بعد از اینکه وارد صفحه ecare رایتل می‌شم، طبیعتا سراغ بخش طرح‌ها و سرویس‌ها میرم تا ببینم چه انتخاب‌هایی دارم.

همونطور که می‌بینید جلوی هر طرح یه دکمه خرید وجود داره. بعد از انتخاب طرح مورد نظرم روی دکمه خرید کلیک می‌کنم و انتظار دارم به درگاه یکی از بانک‌های کشور وارد بشم تا بتونم مبلغ طرح رو پرداخت کنم و خلاص. اما تو صفحه مشترکین رایتل داستان کمی پیچیده‌تره. بعد از کلیک کردن بر روی دکمه خرید این پیغام نشون داده میشه و باید اون رو تایید کنم. خوب توجه کنید که نوشته شده «مبلغ با احتساب مالیات ۴۲۰۰۰۰ ریال».

بعد از تایید با این پیغام خطا مواجه میشم:

ای بابا! اول باید برم از یه جای دیگه پول اضافه کنم و بعد خرید کنم. بسیار خوب. چاره‌ای نیست. به منوی افزایش اعتبار میرم و با این صفحه مواجه میشم:

همم،‌ کمی نگاهش می‌کنم تا سر در بیارم که باید چی کار کنم. شما هم نترسید، من براتون توضیح میدم الان. چیز خاصی نیست،‌ فقط باید کمی ریاضیات بلد باشین و کمی حساب و کتاب کنین. خوب من باید ۴۲۰۰۰ تومان پرداخت می‌کردم. این عدد رو به شکل دو تا ۲۰۰۰۰ تومان و یه ۲۰۰۰ تومان وارد می‌کنم! (یا ۴ تا ۱۰۰۰۰ تومان و یه ۲۰۰۰ تومان، یا ۸ تا ۵۰۰۰ تومان و یه ۲۰۰۰ تومان، یا هم بیست و یکی ۲۰۰۰ تومان!) این شکلی:

ایول،‌ ۴۲۰۰۰ تومانی که من باید پرداخت کنم خیلی فیکس و رند در اومد، اما یه گیری که اینجا داره اینه که مبلغ ۱۰۰۰ تومان نداره و اگه مثلا من می‌بایستی ۴۳۰۰۰ تومان شارژ کنم نمی‌تونستم و به ناچار مجبور بودم ۴۴۰۰۰ تومان شارژ کنم. بحث ۱۰۰۰ تومان نیست، بحث مشکلات خرید هست و اجبار کاربر به پرداخت مبلغ بیشتر از مورد نیازش! از این بگذریم.
مبلغ رو تایید می‌کنم و این صفحه نشون داده میشه:

همونطور که تو تصویر می‌بینید یه میزانی مالیات از پول پرداختی من کم خواهد شد و مبلغ کمتری به حساب من شارژ خواهد شد. کمی فکر می‌کنم. مگه ابتدای خرید نگفته بود که مبلغ ۴۲۰۰۰ تومان با احتساب مالیات هست؟ خوب منطق میگه وقتی مالیات تو قیمت طرح حساب شده پس اینجا نباید مجددا از پول من مالیات گرفته بشه. به این فکر می‌کنم که شاید رایتل این مورد رو پیش‌بینی کرده و موقع خرید طرح همین مبلغ ۳۹۶۲۲ تومانی که به حساب من واریز میشه رو احتساب خواهد کرد. پس پروسه خرید رو ادامه میدم و بعد از انجام تراکنش بانکی مجددا به صفحه طرح‌ها و سرویس‌ها میرم و بسته مورد نظرم رو انتخاب می‌کنم. چی فکر می‌کنین؟ من مجددا با پیغام کمبود موجودی مواجه میشم! این مسئله برای من منطقی نیست. به رایتل زنگ می‌زنم و این موضوع رو باهاشون در میون می‌ذارم، اما هیچ جواب قانع‌کننده‌ای نمی‌گیرم. بهم میگن نه اون یه چیز دیگه‌ست و این یه چیز دیگه! شما باید مبلغ بیشتری بریزید که بعد از کسر مالیات ۴۲۰۰۰ تومان تو حسابتون موجودی باشه که بتونید خرید کنید و وقتی من مجددا می‌پرسم که پس چرا مالیات رو قیمت بسته هم محاسبه شده جواب میدن که اون مالیات بسته‌ست و فرق می‌کنه! من که قانع نشدم، کسی از شما می‌تونه این موضوع رو واسه من توضیح بده تا من هم بفهمم که چرا باید دو بار مالیات بدم؟

دوباره به ناچار به صفحه افزایش اعتبار میرم و چند هزار تومان دیگه هم پرداخت می‌کنم تا موجودیم بیشتر از ۴۲۰۰۰ تومان بشه و بتونم طرح رو بخرم.

من بالاخره با هر مکافاتی بود خریدم رو انجام دادم، اما اینجا چند مورد مطرحه:

۱) بحث مالیات که من واقعا خوشحال میشم اگه کسی بتونه برام توضیح بده که چرا من باید دو بار مالیات بدم؟

۲) این شیوه جدول‌ضربی واقعا فاجعه‌ست و امیدوارم بتونن به زودی به شیوه معقول و مثل باقی شرکت‌های اینترنتی این کار رو انجام بدن. چنین پروسه‌ای رو تو هیچ جای دیگه اینترنت ندیدم که مجبور بشم با جدول ضرب و محاسبات مبلغ مورد نظرم رو پرداخت کنم. برای دیدن یه ایکر کاربردی می‌تونین به ایکر مبین‌نت یا حتی پارس‌آنلاین مراجعه کنین. :)

۳) رایتل با پرداخت پولم مبلغی رو بهم هدیه میده! توجه کنید که سیم کارت رایتل من سیم کارت دیتا هست و تو یه مودم نصبش کردم و اون شکلی ازش استفاده می‌کنم. سیم کارت دیتا اجازه تماس که خوب کلا نداره و تا اون جایی که من می‌تونم حدس بزنم، کسی که سیم کارت دیتا داره از اون به عنوان سیم‌کارت اصلی‌ش برای ارتباط با دیگرون استفاده نمی‌کنه، یه عبارت دیگه از اون سیم کارت به کسی اسمس نمیده در حالت عادی (این نظر من مطلق نیست و خوب ممکنه بعضی‌ها اسمس‌هاشون رو این سیم‌کارت بدن و زنگ‌هاشون رو از یه سیم‌کارت دیگه بزنن). حالا با این پول شارژ هدیه من نه می‌تونم طرح بخرم، نه حجم بخرم و نه کلا خرید اینترنتی کنم. به خاطر ماهیت سیم کارت دیتا تماس هم نمی‌تونم بگیرم با کسی. تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که اسمس بدم. اون هم تو مدت ۲ هفته‌ای که اعتبار داره. حداقل نکردن به مدت زمان طرح خریداری شده هم اعتبار بدن بهش! انتظار هم ندارین که من هر دفعه سیم‌کارت رو از تو مورد دربیارم بندازم تو یه گوشی یه اسمس بدم و بعد دوباره بندازمش رو مودم که دستگاه‌هام بتونن بهش وصل بشن؟ :) خوب عزیز من، هدیه‌ای که عملا نمیشه استفاده کرد رو اصولا ندی بهتره. :) خیلی راحت. کاملا هم جدی میگم. این طرز هدیه دادن که نتونی استفاده‌ش کنی حس خیلی بدتری ایجاد می‌کنه تا اینکه اصولا هدیه‌ای وجود نداشته باشه. :)

۴) با این شیوه جدول‌ضربی هیچ وقت نمی‌تونید دقیقا مبلغ مورد نظرتون رو پرداخت کنید و مجبورید بیشتر از اون چیزی که باید پرداخت کنید. درسته که باقی پول تو حسابتون می‌مونه اما من سیم‌کارت دیتا دارم و از اون پول نمی‌تونم استفاده کنم. قبلا هم مدت زمان اعتبارش محدود بود و تقریبا با اتمام طرحتون اون هم می‌سوخت، اما این سری آخر دیدم که مدت زمان اعتبارش رو زیادتر کردن. با همه این اوصاف فکر کنم خیلی ساده حقم باشه که دلم نخواد پولی بیشتر از اون چیزی که باید پرداخت کنم، اما اینجا نمی‌تونم. :)

۵) صفحه مشترکین از ارتباط امن SSL هم استفاده نمی‌کنه که خوب واقعا ضروری به نظر می‌رسه.

این نوشته من فقط جنبه انتقادی داره و صرفا به این جهت نوشتم که شاید به گوش کسی از مسئولین رایتل برسه و بتونن سرویشون رو بهتر کنن.

به امید سرویس‌های اینترنتی بهتر

روزت مبارک مدیر سیستم!

مدیر سیستم کسیه که سرورها و سیستم کامپیوتری یا یک شبکه کامپیوتری را نگهداری و کنترل می‌کنه. وظایف یک مدیر سیستم تو ارگان‌های مختلف می‌تونه کاملا متفاوت باشه. یک مدیر سیستم معمولا وظیفه نصب، پشتیبانی و نگهداری از سرورها رو بر عهده داره. یه مدیر سیستم نیاز داره اسکریپت بنویسه، گاهی برنامه‌های خیلی جمع و جور بنویسه و حتی باید با اصول مدیریت پروژه هم آشنا باشه.

از سال ۲۰۰۰ و به ابتکار یه مدیر سیستم به اسم تد ککاتوس، آخرین جمعه جولای روز قدردانی و تشکر از مدیران سیستم نامگذاری شده که امسال میشه امروز، یعنی ۲۶ جولای. از اون سال خیلی از گیک‌ها و سایت‌های این حوزه، این روز رو جشن می‌گیرن. منم که خودم رو یه سیستم‌ادمین می‌دونم از این قاعده مستثنی نیستم و بابت این روز خوشحالم.  :)

دیدن این ویدئو هم که یکی از باحال‌ترین آهنگ‌های مربوط به مدیران سیستمه خالی از لطف نیست.

سال ۲۰۰۹ یه آلیانس به نام GENIVI تشکیل شد که روی استانداردهای این کامپیوترهای مبتنی بر لینوکس صنعت خودرو کار بکنه. تا اینجا روند استفاده از لینوکس تو این زمینه کند بوده، اما الان خبرهای خوبی داره می‌رسه. سال گذشته جنرال موتورز برای اولین بار تو ماشین‌های کادیلاکش از IVIهای مبتنی بر گنو/لینوکس دبیان استفاده کرد. حالا هم تویوتا دومین شرکتی هست که این کار انجام میده.

تصویر IVI مبتنی بر لینوکس کادیلاک

طبق گزارشی که ABI هفته گذشته منتشر کرده تعداد خودروهایی که از IVI و سیستم‌های مشابه استفاده می‌کنند از ۷.۸ میلیون در سال ۲۰۱۲ به ۴۶.۸ میلیون خودرو در سال ۲۰۱۸ خواهد رسید. طبق این گزارش سهم اصلی بازار IVIها در اختیار سیستم‌عامل QNX شرکت بلک‌بری هست که یه سیستم‌عامل شبه‌یونیکس تجاریه. جایگاه دوم متعلق به ویندوز مایکروسافته و این دو شرکت چیزی در حدود ۷۵-۸۰ درصد سهم بازار رو در اختیار دارن. پیش‌بینی میشه تا سال ۲۰۱۸ لینوکس بتونه به سهم ۲۰٪ برسه و خودش رو نزدیک کنه به ویندوز مایکروسافت.  مدتی قبل هم شرکت فورد که از اصلی‌ترین استفاده‌کنندگان ویندوز در این حوزه بود اعلام کرد که سورس کد نرم‌افزار IVI خودش با نام Sync رو برای آلیانس GENIVI منتشر خواهد کرد. همین‌طور پروژه‌های اوپن‌سورسی رو با همراهی GENIVI شروع کرده.

این گزارش ABI نتیجه‌گیری می‌کنه که یه پارادایم‌شیفت به سمت محصولات اوپن‌سورس داره اتفاق می‌افته و حتی به بلک‌بری هم پیشنهاد کرده که با متن‌باز کردن محصولاتش بتونه بازارش رو حفظ کنه و حتی از این فرصت استفاده کنه.

منبع

وبلاگ ویندوز خبری در مورد نسخه ۸.۱ منتشر کرده و بعد از تعریف و تجمید، در مورد شیوه انتشار نسخه بعدی صحبت کرده. تو کنفرانس تکنولوژی جی‌پی‌مورگان که هفته پیش تو بوستون برگزار شد، عنوان شده که نسخه‌ای که قرار بود به اسم «ویندوز آبی» منتشر بشه با اسم ویندوز ۸.۱ منتشر خواهد شد و از طریق ویندوز استور به صورت رایگان برای مشتریان ویندوز ۸ و ویندوز RT در دسترس خواهد بود. ظاهرا مایکروسافت هم قصد داره میزان انتشارها و به روزرسانی‌هاش رو بیشتر بکنه و شیوه «بهبود دائم و متناوب» رو در پیش بگیره که این ویندوز ۸.۱ در همین راستا خواهد بود. فکر کنم این خبر باعث خوشحالی کاربران ویندوز میشه که به زودی یه نسخه آپدیت می‌گیرن، اون هم مجانی. شاید مایکروسافت می‌خواد با این کار دوباره کمی رضایت عمومی رو بالا ببره،‌ چیزی که با انتشار خود ویندوز ۸ خیلی موفقت‌آمیز نبود براش. گفته میشه تو این نسخه احتمالا دکمه استارت ویندوز برگردونده میشه و تعدادی از مشکلات ویندوز ۸ هم مرتفع خواهد شد.  به طبع در هفته‌های پیش رو اخبار غیر رسمی بیشتری خواهیم شنید، اما ظاهرا به شکل رسمی قراره روز ۲۶ ژوئن یه پیش‌نمایش عمومی از ویندوز ۸.۱ منتشر بشه.

هپی دبیان! :)

تو دیدگاه اول این خیلی هم باحاله! کلی هم آدم ممکنه ذوق‌زده بشه که فیس‌بوک چقدر باهوشه. در واقع باهوش هم هست و باید قبول کرد که الگوریتم‌های داده‌کاویش داره خوب هم جواب میده. بر اساس اطلاعات دوستانت و دبیرستان‌هایی که اونها تو پروفایلشون نوشتن و قطعا یه سری فاکتورهای دیگه به درستی حدس می‌زنه که شما به یکی از این دبیرستان‌ها می‌رفتین. شاید این مورد خیلی برای شما حساس نباشه و خوب بگید که اشکالی هم نداره اگه فیس‌بوک می‌تونه حدس بزنه من کدوم دبیرستان بودم،‌ اما واقعیت اینه که این می‌تونه تو بعضی موارد دیگه حریم خصوصی شما رو به خطر بندازه. فیس‌بوک قبلا خبیث بودنش رو بارها و بارها ثابت کرده و به همین طریق می‌تونه حدس بزنه کجاها رفتین مهمونی، تو مقاطع مختلف زمانی با کیا بودین، به چه پروفایل‌هایی بیشتر از همه سر می‌زنین و با کیا احتمالا رابطه خصوصی‌تری دارین و خیلی موارد دیگه. به هر حال شاید بشه این رو به عنوان یه اصل کلی مطرح کرد که «واقعا لزومی نداره همه زندگی خودتون و دوستانتون رو تو فیس‌بوک لحظه به لحظه گزارش کنین»!