Patrzył gdzieś ponad nią i powiedział w przestrzeń:

— Każdy z nas jest zbiorowiskiem, zlepkiem, systemem niezliczonej liczby bytów materialnych i niematerialnych; komórek naszego ciała, genów w nich zawartych, memów niosących nasze wspomnienia, umiejętności i uczucia. Jesteśmy jak ogromne miasto bez wyodrębnionego punktu, który moglibyśmy nazwać „ja”. Nasze „ja” to wszystkie te byty razem wzięte. Skąd mam więc wiedzieć, czy ja to „ja”?

Osobiście kojarzy mi się z Ghost In The Shell, ostatnia scena, chociaż wcale niepodobne przecież.

Krótkoterminowo myśli się łatwiej. Czego chcę teraz? Ciszy, spokoju. Niech nic nie rozprasza. Chciałbym, by mój pokój był dźwiękoszczelny, by było w nim cicho nawet, gdy tuż za jego drzwiami jest tradycyjny w tym domu niewyobrażalny hałas. Pomijam już niejednokrotnie hałasujące niemiłosiernie sprzęty kuchenno-przemysłowe (jak ktoś chce zamówić ciasto to proszę do mojej mamy). Mama i siostra zdają się wręcz uzależnione od hałasu – gdy tylko wchodzą do mieszkania, pierwsze co robią to włączają telewizor – mimo iż nie będą nic oglądać ani nawet go słuchać – a poziom głośności jest niezmiennie wysoki (lub bardzo wysoki – nigdy poniżej połowy skali). Ot, żeby coś hałasowało. Wtedy, oczywiście, jakiekolwiek próby komunikacji to co najmniej podniesiony głos, lecz zwykle krzyk. Ale oczywiście krzyk to jedyne rozwiązanie, jakie przychodzi do głowy – bo czemu ktoś miałby ściszyć, czy nie daj Boże wyłączyć te atakujące uszy reklamy?! Chcę też pieniędzy (czasem trzeba to przed sobą otwarcie przyznać). Szczęścia nie dają, ale dają łóżko, po którym nie bolą plecy, dałyby dużemu chłopcu nowe zabawki (HTC Touch Pro 2, sensowny amplituner 5.1, takie tam od dawna upatrzone sprzęty; oczywiście priorytety tych zakupów w mojej głowie są nieadekwatne do ich cen), wygłuszenie pokoju też byłoby z nimi łatwiejsze. O kapitalnym remoncie mieszkania (niezbędnym) nie wspominając. A najlepiej to do tego nowym mieszkaniu. To niech sobie rodzina remontuje, a ja stąd uciekam, jak najdalej. A skoro już mam mieć telefon z QWERTY to chcę, by Play oddało mi moje 3000 SMSów do wszystkich sieci miesięcznie – obniżyli tę liczbę do 1000.

Ale przecież nie o to chodzi. Cała sztuka polega na tym, by wiedzieć czego się chce tak naprawdę, co definiuje nasze szczęście, co da nam spełnienie, czego chcemy na dłuższą metę. I tu nigdy nie wiem, czego chcę. A jeśli wiem, to pewnie mi się tylko wydaje, że wiem. Albo w którymś momencie wyda mi się, że jednak może nie tak na pewno i wtedy coś zrobię nie tak i to stracę. Jak podejmować w życiu zawsze właściwe decyzje? Skąd wiedzieć, czego naprawdę w głębi serca potrzebujemy  i wobec tego pragniemy?

Regularnie takie myśli do mnie wracają i nigdy jeszcze do żadnych konstruktywnych wniosków nie doszedłem – jedynie tyle, że pora przyznać się uczciwie przed samym sobą i całym światem: nie wiem, czego chcę [w życiu].
Kiedyś mi się wydawało, że jestem zaplanowany (bo to tak fajnie brzmi). Nie. Może i byłem, ale już nie. Fakt, planuję o tyle, że zawsze rozważam setkę czarnych scenariuszy (jeśli na 2/3 z nich masz plan – droga wolna). Dziś zdaję sobie sprawę, że jeśli myślę, to małymi kroczkami, nie dalekosiężnie (daleka przyszłość to jedynie domena optymistycznych wizualizacji).

Uciekam od myślenia? Jako czynność zbyt trudną, odkładam na później? Pytanie „czego ja właściwie, kurde, chcę?” nieodłącznie kojarzy mi się z trudną sztuką planowania. No nie mówię, że od razu mam sobie wytyczyć kurs, punkty kontrolne i plan na życie, ale… ale zarówno planowanie, jak i szukanie odpowiedzi na to pytanie, wymagają pewnego zastanowienia. Spojrzeć na siebie obiektywnie to zaś trudne zadanie. Nie tylko należałoby najpierw wyjść z siebie, by móc się zobaczyć z innej perspektywy, ale także czasem najzwyczajniej w świecie nie chcemy tego, bojąc się zobaczyć coś niewygodnego.
A może po prostu nie mamy już  czasu myśleć? Bo zawsze dom, praca, rodzina, szkoła czy uczelnia są ważniejsze. W efekcie niby człowiek myśli cały czas, a jednak w praktyce nie znajduje na to czasu, całodzienne myślenie bowiem ogranicza się do najbliższych minut i formułowania bieżących problemów oraz znajdywania ich rozwiązań. Żyjemy zbyt szybko, by mieć czas żyć. Zbyt szybko, by znaleźć czas dla siebie lub na rzeczy ważne. Byle wszystko na teraz było dobrze, a potem jakoś to będzie, prawda? Zresztą, jak pogodzić te wszystkie sprzeczne pragnienia…?

Ten wpis też jest taki beznadziejny właśnie dlatego – nie ma czasu/sił pomyśleć. I tak sobie leży i dojrzewa od września, co kilka tygodni zyskując zdanie albo kilka. Jakie uczucia wywoła u czytelników? Jakie refleksie, a może żadnych? Czy Ty wiesz, czego chcesz, jak osiągnąć szczęście?

Artykuł jest właściwie wcale nie o gg (może powinno się teraz pisać: ngg?), lecz o akcji przeciwko gg, która generalnie mówi tyle, że gg coś tam robi, ale nie to, czego od niego chcemy.
A czego chcemy? „Lista sugestii jest długa”, czytamy w artykule. I to wszystko na ten temat – nie ma ani jednego przykładu. Artykuł zredagowany w ten sposób powoduje u mnie co najwyżej irytację, gdyż kojarzy mi się z gazetami pokroju „Faktu”. Wielce zbulwersowany ton i ani jednego konkretu. Efekt? Odwrotny od zamierzonego – zniechęca mnie do opinii autorów nawet, jeśli nie dali mi szansy ich poznać.

Zaglądam zatem na stronę akcji. Pierwsza myśl: design jak w latach 90. (czyli brak designu). Ale tutaj przynajmniej są konkrety! Jest lista sugestii z linkami do wątków na forum gadu-gadu. No i bardzo dobrze, czemu autor artykułu w DI nie mógł chociaż ze dwóch przytoczyć?
Szczerze mówiąc w moim odczuciu większość propozycji wywołuje u mnie myśl typu „no fajnie, może być, ale mnie osobiście aż takiej różnicy to nie robiło” (może za mało ngg używałem :-)).

No ale dobrze, mamy listę propozycji, mamy coraz to nowsze buildy gadu-gadu, te akurat zmiany może nie są od razu wprowadzane, ale czy to od razu znaczy, że z gg dzieje się coś nie tak?
Ja widzę to tak:

Gadu-Gadu idzie do przodu – i to w tempie, jakiego nigdy dotąd nie obserwowaliśmy. ‚GG Network’ to już kawał korporacji, która śmiało sięga po kolejne rejony Sieci, przejmując kolejne usługi (Blip, Bliziutko, OpenFM itd.).

Oczywiście po pierwsze mamy całe „Nowe Gadu-Gadu”. Wiele osób woli ‚nie gonić za nowinkami’, ale – czy tego chcemy, czy nie – wszystkie przyszłe wersje gg będą się z niej wywodzić, więc trzeba ją albo pokochać, albo… zgłaszać sugestie ;-)

A jak to wygląda moim okiem?

• Integracja z różnymi serwisami: o matko, co za kombajn. Gadu nie potrzebuje tylu usług, poza tym i tak są „zbyt oddzielne” od samego komunikatora, a to funkcjonalność komunikatora powinni rozbudowywać i poszerzać, bo przecież o komunikatorze mówimy.
  
  A OpenFM to zwykle mi się nie uruchamiał, bzdurnie argumentując, że nie jestem połączony z gg. A byłem.
• Zasobożerność: ogromna. Zżera mnóstwo mnóstwo RAMu i CPU, zwłąszcza reklamom czasem coś odpierniczy i zjadają procesor żywcem.
  
  Naprawdę, znosiłbym je mężnie, gdyby nie wpływały na jakość działania programu. Ale wpływają w krytycznym stopniu. Na szczęście jest BannerKiller…
• Osadzanie filmików youtube w oknie rozmowy; Fajne, szkoda tylko, że za chwilę wszystko przewinie się do góry i filmik nam ucieknie.
• Archiwum nie da się sensownie przeszukiwać – no to po co komu takie archiwum?

Ale wiecie co? Uważam, że wcale nie jest tak źle.

• Skórki może i są ‚duże’ i ‚cukierkowe’, ale to krok w stronę pełnej dowolności modyfikacji wyglądu aplikacji przez użytkownika, czyli jednak na plus.
• Gadu-gadu jest już jedną nogą w świecie unikodu! To bardzo się chwali. Jedną nogą, to znaczy, że może poprawnie odbierać wiadomości unikodowe, nadal jednak nie potrafi ich wysyłać…
  
  Demo:
  Napisałem do siebie, z kokpitu blipa, wiadomość testową:
  
  Dostałem ją na gg poprawnie, po czym postanowiłem przekleić ją do okna rozmowy:
  
  Co dostałem tym razem, po wysłaniu jej z gg…?
  
  Jak dla mnie fail.
• Czyżby krok w stronę Jabbera? To bardzo smiały wniosek, ale… Gadu wprowadziło nowe statusy – „porozmawiaj ze mną” i „nie przeszkadzać”, znane z Jabbera. Gadu-Gadu Pro obsługuje także Jabbera, ale to pewnie bez znaczenia, bo GG Pro to tak naprawdę wynik zakupu przez GG Network komunikatora LiveChat.
  
  Marzy mi się jednak jabber w gg i konto ikari@gadu-gadu.pl  (nie chcę żadnych cyferkowych loginów!).
• Transfery plików i tym podobne rzeczy działają coraz przyjaźniej. Oczywiście pod warunkiem, że obie strony mają odpowiednio nowy komunikator, który to warunek rzadko jest spełniony.
• Avatary są OK.
• Opisy wreszcie mogą być dłuższe niż 70 znaków, hip-hip-hurra!

Wpis ten, jak zwykle, powstawał już przynajmniej 2.5 miesiąca (screenshoty robiłem 30 maja). Nie wiem też, ile od tej pory się w GG zmieniło, a ostatnio zmienia się sporo…

A jakie są Wasze odczucia? Będą z tego ludzie?
<cynk>Tymczasem ja używam na co dzień ekg2, a Kaworu zrobił swoje wtw</cynk>

„Deleting him felt good!” ;>

„- Gdzie jest czcionka? WHERE IS THE CZCIONKA?
- Gdzieś między Arial… a Wingdings!!! ”

Ten wpis powinien wyjątkowo (jak na wpisy z wideo) być zgodny z XHTML…

Myślę, że wszelki dodatkowy komentarz jest zbędny :)
Thx 2 Webster (Wojtek), wierny “czytelnik” Kontrabandu.

*dżingiel radia ikari (nigdy nie powstał, choć próbował)*

Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, czemu On nie rozumie Twoich sugestii? Czemu nie czyta między wierszami? Czemu jemu trzeba wszystko wprost?
Czy kiedykolwiek irytowało Cię, że Ona nie może pojąć, że lepiej nie próbować czytać między Jej werszami, bo równie często trafisz, jak sobie sam coś wmówisz?
Oto odpowiedź, czemu tak jest.

Programisto! Masz stronę na Django? Nie zapomnij umieścić na niej swojego własnego Magicznego Kucyka Django, nadając mu imię i super moce!

Pisarze dobrze wiedzą, co to jest prokrastynacja :) [ENG]

Postawiłem serwer na karcie pamięci. Serio. Powinienem o tym pisać? (Taki czysto geekowy post)

Natomiast użytkownicy IE8 w Australii mogą zgarnąć 10 tysięcy dolarów (australijskich?).

Rowerzystą z Warszawy chciałbym natomiast być w niedzielę i wziąć udział w grze Adrenalina 1000. Warto poczytać.

*dżingiel końcowy*

Autorka pragnie także nadmienić, iż przytaczana historia i powiązana z nią tematyka była tematem programu „Here and Now” w amerykańskim radiu publicznym. „Ryno” to pseudonim byłego administratora systemów po 50-tce, określającego siebie samego jako „wypalonego i żyjącego jak niepełnosprawny” w wiejskich rejonach Australii.

Zespół Aspergera był częścią IT tak długo, jak tylko istniało samo IT. Czemuwięc nie idzie nam lepiej z aspergerowcami pośród nas?

Wprost kochał techniczne aspekty bycia administratorem systemów i był w nich świetny. Ale relacje interpersonalne wiążące się z tą pracą, jak życzliwe poklepywanie w plecy przez przypadkowych użytkowników, czy prezentacje biznesowe, były dla Ryno dosłownie nie do zniesienia.
- Mogę sprawić, że Twoje systemy będą wydajne, a przerwy w ich pracy krótsze — mówi — ale nie potrafię sprawić, by Twoi użytkownicy byli szczęśliwi.

Bob, programista aplikacji bazodanowych pracujący w branży technologicznej od 26 lat, ma przede wszystkim zdolności matematyczne i logiczne. Posiada też –  jak sam to określa – „dziwną pamięć”: jeśli nie może przypomnieć sobie odpowiedzi na pytanie, może przypomnieć sobie precyzyjnie, niczym w cyfrowym obrazie, gdzie ostatnio widział tę odpowiedź, z dokładnością do konkretnej strony, akapitu i zdania.

Bob ma także pewne swoje dziwne zachowania: może dojść do tego, że nie potrafi wypowiedzieć ani słowa, gdy jest zdenerwowany, a także interpretuje wszystko dosłownie – nigdy nie czyta między wierszami.
- Mojego szefa na pewno denerwuje, gdy źle odczytuję jego ironię – opowiada – ale przynajmniej wie, że nie robię tego celowo.

„Jeremy” doskonale potrafi przejrzeć problem inżynieryjny na wskroś, wgłąb niemalże do poziomu samego kodu. Jest świetny w rozpracowywnaniu szczegółów jeden po drugim z innymi intensywnie skupionymi ludźmi, często dyrektorami firm, dla których pracuje. By chronić swoją anonimowość, pragnął nie wspominać, w jakiej dziedzinie programowania się specjalizuje, ale wystarczy powiedzieć, że jest dobrze znaną osobą, do której można się zwrócić w tej branży.

Jeremy nie jest jednak dobry w znoszeniu głupków w miejscu pracy, czy też w użeraniu się z niekończącą się biurokracją nowoczesnej firmy. Jeśli ktoś nie ma racji – jeśli jego pomysł wprost nie może wypalić – mówi mu to, po prostu stwierdzając fakt. Odkrył, że ta bezpośredniość wywołuje wszystkie formy zdenerwowania w miejscu pracy.

Wszyscy ci profesjonaliści z branży informatycznej są autystyczni. Bob i Ryno mają Zespół Aspergera (eng. AS); Jeremy ma autyzm wysokofunkcjonujący (HFA).

Chociaż o pojęciach tych mówi się czasem w społeczności medycznej, oba odnoszą się ogólnie do ludzi przejawiających jakieś charakterystyczne cechy autyzmu, na przykład nietypowe reakcje na otoczenie i trudności z interakcją z innymi, ale nie upośledzenia poznawcze lub rozwojowe, czy opoźnienia w rozwoju językowym, będące cechami klasycznego autyzmu.

Według „Podręcznika Diagnostycznego i Statystycznego Chorób Umysłowych” Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychiatrów (DSM-IV-TR) ludzie z Apsergerem, zwani potocznie aspysiami¹ :), nie są zbyt dobrzy w odczytywaniu pozasłownych wskazówek. Mogą mieć trudności w nawiązywaniu przyjaźni, wykazują ścisłe przywiązanie do zwyczajów i rytuałów, mogą przejawiać także powtarzalne i stereotypowe zachowania ruchowe, jak trzepotanie dłońmi.

Dr. Tony Attwood, światowej sławy specjalista od Aspergera z Brisbane w Australii, definiuje Aspergera w bardziej ludzkim kontekście: „Osoba taka zazwyczaj ma silne pragnienie dążenia do wiedzy, prawdy i perfekcji, mając nieco inny zestaw priorytetów… Przeważajacy priorytet może mieć raczej rozwiązanie problemu niż zaspokojenie potrzeb społecznych lub emocjonalnych innych ludzi”.

Problemy ponad ludzi? Hm… Tak, brzmi jak typowy umysł techniczny.

Dokument dot. Aspergera z Kliniki Upośledzeń Rozwojowych Uniwersytetu Yale idzie dalej tą drogą: „Zainteresowania idiosynkratyczne są typowe i mogą przyjąć formę nietypowego i/lub bardzo zawężonego zainteresowania (np. rozkładami jazdy pociągów, wężami, pogodą, urządzeniami do smażenia na głębokim oleju², czy izolatory na słupach telegraficznych” [zawsze mnie intrygowały - dop. ikari].

Lub technologią. Gdy Ryno rozmawiał z recepcjonistką by wstępnie się umówić na rozmowę z panem Attwoodem, spytała go „Jakie jest pana ‚Wielkie Zainteresowanie’?”.  [Prawdopodobnie mamy tu do czynienia z grą słów - pytanie brzmiało "What's your 'Big Interest'?", co możnaby odczytać chyba także jako coś w stylu "W jakiej Pan sprawie?" - dop. ikari]
- Nieświadomie zadała mi pytanie  kontrolne, które uznałem za bezwartościowe – wspomina. – Wielkie Zainteresowanie to doskonały początek do zauważenia Aspysia.

Wielkim Zainteresowaniem Ryno`a są komputery i komunikacja. Nie jest jedyny, nic z tych rzeczy.

Powiązanie Asperger-IT

Autyzm, choć po raz pierwszy zidentyfikowany i opisany w 1943, wciąż jest słabo poznanym i zrozumianym zaburzeniem rozwoju neurologicznego i niemal każdy aspekt jego przyczyn, objawów, badań i leczenia tonie w kontrowersjach. Zespół Aspergera i HFA są ciężkie do zdefiniowania, często pozostają niewykrytymi lub nie w pełni zdiagnozowanymi wariantami ze szczytu spektrum autyzmu, a jeszcze gorzej z próbami określenia ilości ich wystąpień, czy ich zrozumieniem.

Przypadki zdiagnozowanego w Stanach autyzmu, z Aspergerem włącznie, bardzo ostro się nasiliły ostatnimi laty – Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorób szacuje obecnie, że co 150. 8-letnie dziecko ma jakąś postać autyzmu.

Nie jest pewne, czy liczba diagnoz wzrosła dzięki lepszemu wykrywaniu choroby, zmianie w sposobie diagnozowania tak, że bierze się pod uwagę szerszy zakres zachowań, faktycznemu wzrostowi ilości przypadków, czy jakiejś kombinacji tych 3 czynników.

Jeszcze mniej wiadomo na temat tego, jak wielu dorosłych ma Aspergera. Ponieważ Aspysie są zwykle przeciętnej lub ponadprzeciętnej inteligencji, często potrafią maskować lub przystosować swoją odmienność społecznie i w miejscu pracy, co oznacza, że wielu z nich doskonale dociera do wieku średniego – lub końca swojego życia – bez żadnej formalnej diagnozy.

Rzecznik Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego twierdzi, że agencja ta nie wie nic o jakiejkolwiek organizacji rządowej lub badaniach naukowych, które śledziłyby wystąpienia Aspergera u dorosłych.

Tam, gdzie brakuje statystyk, radośnie przychodzi z pomocą anegdota. Spytaj wiedzącego o Aspergerze „kogoś technologicznego” [ang. "techie"], czy jest powiązanie między Aspergerem a informatyką, a niemal na pewno usłyszysz „potwierdzam, Kapitanie.” (Tak, pan Spock ze Star Treka często jest określany jako aspergerowiec, patrz. „Granie w Aspergerową grę w zgadywanie”)

Gdy zadano to pytanie Ryno`wi, odpowiada następująco:

Aspysie –> technologiczni jak cholera –> cholerni specjaliści ³

Natomiast Bob, programista aplikacji bazodanowych, mówi: „Tak, to stereotyp; i tak, w branży technologicznej liczba aspergerowców jest wyższa niż przeciętna.”

Zdaje się, że nikt nie ma na ten temat więcej do powiedzenia niż dr Temple Grandin, bardzo szybko mówiąca pani profesor, będąca najlepszym możliwym przykładem starszej kobiety z Aspergerem. Grandin pozostawiła swój ślad na świecie projektując ośrodki opieki nad zwierzętami z punktu widzenia zwierzęcia. Teraz zaś robi drugą, prosperującą karierę jako autorka publikacji i prezentacji na temat Aspergera.

- Czy jest powiązanie pomiędzy Aspergerem i IT? Nawet nie mielibyśmy żadnych komputerów, gdybyśmy nie mieli Zespołu Aspergera. — Oświadcza.  — Wszystkie te etykietki – „geek”, „nerd” i „umiarkowany Asperger” – opisują tak naprawdę to samo. Mózg aspergerowca skupiony jest raczej wokół rzeczy, a nie ludzi, a ludzie interesujący się rzeczami dali nam komputery, na których w tej chwili pracujesz.

Perspektywy kariery, ograniczenia kariery…

Grandin skompletowała listę zawodów wraz z informacją, jak dobrze pasują do nich osoby z Aspergerem i autyzmem według ich zdolności. Nie zaskakuje fakt, że zawody związane z technologią pojawiają się na niej wcześnie i często. Na przykład jej lista „dobrych prac dla myślących wizualnie” zawiera programistów komputerowych, rysowników (w tym projektantów komputerowych), pomoc komputerową, projektowanie stron internetowych, gier komputerowych i animację komputerową.

Natomiast jej lista „dobrych prac dla myślących niewizualnie”, co określa jako „dobrzy w matematyce, muzyce lub analizie faktów” zawiera programistów komputerowych, inżynierów, zarządzanie towarem i fizykę.

Czemu osoby z Aspergerem ciągnie do technologii?
- Dorosłych z zespołem Aspergera cechuje społeczne nieobycie powodujące, że nie mogą zrozumieć relacji między ludźmi. Wciągają ich nie imprezy i kontakty z innymi ludźmi, ale praca pozwalająca im się czuć bezpiecznie, dająca poczucie kontroli.” — wyjaśnia Steve Becker, terapeuta upośledzeń rozwoju w Becker & Associates, prywatnej przychodni na przedmieściach Seattle w Des Moines, w stanie Waszyngton, która prowadzi między innymi sesje dla niewielkich grup dorosłych z Aspergerem.

- Co mogłoby być na to lepsze niż gra albo program komputerowy? — pyta Becker — Gdy projektujesz program komputerowy, istnieją zasady i protokoły, których należy przestrzegać. Do życia zaś nie ma podręcznika.

Dbając o ochronę anonimowości swoich klientów, Becker potwierdza, że widzi wielu dorosłych i ich dzieci pracujących w najpotężniejszych firmach technologicznych w regionie, jak Microsoft czy Boeing, a także setkach mniejszych firm orbitujących wokół nich.

Niektórzy Aspysie, z którymi się widuje, są na najwyższych poziomach swojej technologicznej gry – inżynierowie oprogramowania i branży lotniczej, informatycy, doktorzy habilitowani. Ale na każdego badacza z Aspergerem, jak twierdzi, przypadają hordy Aspysi mających dużo trudniej na środkowych i najniższych szczeblach w branży.

- Spektrum sukcesu jest dużo szersze niż by nam się mogło wydawać — Zgadza się Roger Meyer, mieszkający w Portland w stanie Oregon autor książki nt. zatrudniania osób z zespołem Aspergera, kierujący jedną z najstarszych „koleżeńskich” grup aspergerowców w kraju. — Ludzie, którzy dorastając ćwiczyli złożone zachowania mające na celu maskowanie się i adaptację mogą zarówno jakoś sobie radzić na dnie rynku, jak i wzbić się na sam szczyt.

Tym „radzeniem sobie jakoś na dnie” starali się właśnie zająć Becker, Meyer i inni specjaliści od Aspergera. Pracownicy z Aspergerem mogą dobrze sobie radzić pracując latami przy wprowadzaniu danych lub pracując na stanowisku takim jak przyjmowanie wniosków o odszkodowania, gdzie znajomość ulotnych detali jest bardzo ceniona, by zawieść, gdy tylko dostaną awans na stanowisko wymagające więcej interakcji społecznych.

- Im bardziej techniczna jest ich praca, tym lepiej im idzie, jednak dla niektórych zarządzanie ludźmi w formie zwierzchnictwa może być problemem — mówi Becker.

- Może to sprawić, że pracownicy z Aspergerem utkną na niższych i gorzej wynagradzanych stanowiskach w IT, czasem takich, które są bardzo podatne na outsourcing [zlecanie innym firmom, chociaż obserwuję zaakceptowanie tego słowa w formie angielskiej w języku polskim - przyp. ikari] — twierdzi Meyer. — Na przykład niektóre stanowiska pomocy technicznej, gdzie czynniki odwracające uwagę są zredukowane do minimum, a interakcje z ludźmi do ekranu lub głosu w słuchawce, naturalnie pasują Aspysiom.

- Są dobrzy w diagnostyce. Mogą podejść do komputera, podłubać tu i ówdzie, używając swojej encyklopedycznej wiedzy o aplikacjach i obejściach problemów, docierając do rozwiązania nietypowego, lecz efektywnego. — mówi Meyer. Jednak ponieważ te prace coraz częściej są automatyzowane i/lub zlecane innym firmom, szanse Aspysiów na zatrudnienie także spadają.

Mroczny sekrecik IT

Becker i Meyer twierdzą, że nie słyszeli jeszcze o żadnej firmie, która miałaby wdrożony jakikolwiek formalny program pomocy i wsparcia dla pracowników z Aspergerem i HFA, poza pokrywaniem kosztów terapii przez typowe plany ochrony zdrowia.

Aż nasuwa się pytanie: Jeśli Aspysie sią wszędzie wokół nas, czemu branża IT nie robi więcej by ich wspierać, czy chociaż przyznać o ich istnieniu?

Firmy technologiczne są przecież w czołówce wspierania pracowników z niemal każdym rodzajem socjalnej, etnicznej, fizycznej czy rozwojowej identyfikacji. Microsoft, na przykład, sponsoruje co najmniej 20 grup, między innymi Afroamerykanów, ojców, głuchych i niedosłyszących, niedowidzących, Singapurczyków, samotnych rodziców, gejów/lesbijki/biseksualnych oraz pracowników po operacji zmiany płci. Ale nie autystów.

Rzeczniczka Microsoftu potwierdziła, że firma nie ma żadnej grupy ani osobnego, formalnego wsparcia dla pracowników z Aspergerem. W pewnych rzadkich przypadkach pracownicy z AS prosili o pomoc w akomodacji. Gdy tak się dzieje, pracownik jest przypisywany do menedżera przypadków ułomności (sic! – przyp. ikari :P), który ma za zadanie ustalić „odpowiednią akomodację” dla każdej sprawy z osobna.

Intel i Yahoo nie odpowiedziały na prośby o dyskusję na temat ich zarządzeń w kwestii pracowników z Aspergerem, a rzecznik Google mówi, że firma „nie mogła przyjąć pytania”.

Prawdę mówiąc, kwestia tego jak firmy powinny wspierać Aspysiów jest bardzo ciernistą, gdy przychodzi do jej rozwiązania.

Z całą pewnością w przeciwieństwie do ułomności przykuwających pracownika do wózka lub bariery językowej, z którą spotykają się obcokrajowcy, autyzm jest czymś, co innym bardzo trudno dostrzec i zrozumieć.

- Wygląda na to, że łatwo odczytywalna ułomność jest łatwiejsza do poznawczego zaakceptowania [przez współpracowników] niż taka. — lamentuje Ryno. — Ach, gdyby tylko Asperger sprawiał, że cierpiący na niego staje się zielony…!”

- Gdy spotkasz kogoś z innego kraju – opowiada Jeremy – ludzie wiedzą, że jest z innego kraju i dają mu trochę fory.

A ze swojej specyficznej natury, Aspysie nie jednoczą się. Microsoftowe kluby i grupy wsparcia były bez wyjątku zapoczątkowane przez pracowników. To z natury wyklucza Aspysiów – byłoby to wysoce nietypowe, by pracownik z Aspergerem ochotniczo zorganizował jakąkolwiek grupę, z innymi autystami lub bez.

No i wielu Aspysiów nie „widać” w miejscu pracy. Nie przyznali się do swojej przypadłości publicznie ani przed więcej niż dwiema osobami.

To zaś, czy powinni, jest kwestią sporną. Ryno ujawnił się ze swoim Aspergerem tylko w jednej pracy (swojej ostatniej) i żałował tego, mimo iż okazało się, że jego szef też był młodym Aspysiem.

- To był pierwszy raz, kiedy miałem osobę z AS za przełożonego. — Opowiada — Była to zdecydowanie odświeżająca zmiana: nie musiałem tłumaczyć, czemu unikam kontaktu wzrokowego, nienawidzę spotkań i nie mogę znieść głupców, nie wspominając już o udawanej radości.

Patrząc w przeszłość Ryno żałuje jednak mówienia komukolwiek, że ma AS.
- Powiedziałbym, że było za dużo wad, a za mało zysków. Zyski zresztą też były krótkotrwałe. – W szczególności systemy, które Ryno z szefem zaprojektowali by zarówno pomagać użytkownikom, jak i minimalizować przerywanie pracy, były źle przyjmowane i mało używane.

Teraz, gdy Ryno odszedł — zrezygnował z pracy po otrzymaniu od dyrektora polecenia przywrócenia dostępu do internetu pracownikowi przyłapanemu na ściąganiu pornografii wbrew zasadom firmy — „innego pracownika z AS zmuszają do udziału w zebraniach, tłocznych spotkaniach społecznych i wielu z tych sytuacji, które poprzednio wolno było nam utrzymywać na minimalnym poziomie”, opowiada.

Jeremy zauważył, że gdy prosi współpracowników i szefów o uwzględnienie jego odmienności, nie pomaga, a właściwie zawsze zdaje się prowadzić do tego samego efektu: zakończenia umowy o pracę.

- Ja nie mrugam. Ja się gapię. Nie rozumiem także problemów z granicami. Nie mam poczucia przynależności do grupy, a inni ludzie mają bardzo jasne pojęcie należenia do nich. — Opowiada, usiłując zdefiniować problem tak dokładnie, jak to tylko możliwe. W efekcie, tam, gdzie inni pracownicy są w stanie poprawić swoje błędy i dostosować zachowania w codziennym biurowym otoczeniu, Jeremy nie potrafi. — Ludzie nie dają mi negatywnej informacji zwrotnej. Nie wiem, co przegapiam, dopóki nie stanie się to faktycznie problemem. Wyłapuję wiele, ale przegapiam niektóre wskazówki. Są jak malutkie czarne dziury, a  gdy te się zbiorą, kończy się to wykluczneiem mnie. Dzieje się to stale.

Nie jest to kwestia pracy – zawsze jest poszukiwany ze względu na swoją specjalizację w programowaniu i zawsze ma wiele pracy – ale o relacje społeczne.
- Mam wrażenie, że chcieliby wsadzić mnie w czarną skrzynkę, — opowiada — dać mi zlecenie i wyciągnąć je z drugiego końca po kilku tygodniach.

Budowanie lepszego miejsca pracy?

Subtelna inżynieria społeczna, z którą zmagają się Jeremy i inni aspysie i HFA-owcy, może być poza zasięgiem nawet najbardziej proaktywnych organizacji zasobów ludzkich, lecz nie oznacza to, że stanowiący główną siłę branży informatycznej nie mogą czy nie powinni propagować mody na miejsca pracy bardziej przyjazne aspergerowcom, na zasadzie „jeśli takie zrobisz — przyjdą”.

„Zmiany te nie muszą być ogromne ani ograniczone tylko do aspergerowców” — mówią specjaliści. Bob, programista aplikacji bazodanowych, był tylko jednym z wielu aspysiów, z którymi zrobiono wywiad na potrzeby tego artykułu, którzy mówili z podziwem i zachwytem o przystosowaniach z zakresu pracy i życia w takich firmach internetowych jak Google.

- Nie żądam tego od nikogo, ale chciałbym by każdy pracodawca pozwalał na taką akomodację jak Google, które podaje gotowe posiłki i zachęca ludzi do zabierania swoich zwierząt do pracy — mówi Bob.

- Fizyczne zmiany w środowisku biurowym także mogą pomóc. — Zwracają uwagę Grandin i inni. — Wielu aspergerowców rozpraszają w miejscu pracy migoczące świetlówki, mechaniczne brzęczenie klimatyzatora, kserokopiarki, ciągłe dzwonienie telefonów, czy zwykły biurowy gwar. Cichy kąt, biuro lub przegródka odizolowana akustycznie mogą wystarczyć by poprawić tę sytuację i ich produktywność.

Co najmniej kilkoro osób potwierdzało pogłoski o tym, że Microsoft oferuje „system kumpelski” dla Aspysiów, łącząc w pary pracowników aspergerowych z neurotypowymi (tj. nieautystycznymi) kolegami, którzy pomagają im odnaleźć się w zawiłościach sytuacji społecznych, takich jak spotkania.  Rzeczniczka Microsoftu twierdzi, że niedostępne są żadne oficjalne informacje na temat tego typu programów, ale jest spora szansa, że takie inicjatywy podejmowane są na poziomie zespołów wewnątrz firmy.

Poza tym, aspergerowcy mają nadzieję, że zostanie im dana szansa na znalezienie dla siebie niszy w nowoczesnym świecie korporacyjnym.
- Firmy ewoluowały w zdolne przystosować się do wszystkiego, począwszy od wzrostu pracowników, przez ich zdolność słyszenia, po orientację seksualną i status etniczno-religijny. — Wylicza Ryno.

- W ten sam sposób — mówi — pracodawcy aspysiów powinni patrzeć na osobę oraz zadania, środowisko i strukturę komunikacyjną, by znaleźć najlepsze możliwe dopasowanie.

Psycholog z rejonu Seattle, Becker, widział pewne wczesne oznaki tego, że planujące naprzód firmy z branży technologicznej mogą właśnie to robić.
- Widziałem przypadki, gdzie [klient] powie „Mam Aspergera” i spotka się z pozytywną odpowiedzią pracowników społecznych zatrudnionych przez daną firmę lub firmy ubezpieczeniowe. — Opowiada.

Generalnie Becker jest za tym by branży IT odpuścić — przynajmniej póki co.
– Większość korporacji nigdy nie miała do czynienia z Aspergerem. To dość nowa diagnoza, dla dorosłych jeszcze nowsza. — Zwraca uwagę. Generalnie uważa, że branża technologiczna chce wspierać pracowników z aspergerem, jednak po prostu nie wie jeszcze jak.

Ale to też się zmieni.
– W ciągu najbliższych 5~10 lat zobaczymy więcej firm traktujących przypadłości z okolic autyzmu rutynowo — przewiduje.

art: Tracy Mayor

Przepraszam, że ten wpis powstawał od 2 marca aż do dziś, a w szczególności za przestój między 26 marca a 17 czerwca :)

Heyah vs Play by Lanooz

Ten post miał się tu pojawić już dwa lata temu, właśnie pod tytułem „Heyah vs. Play”. Ale ta wojna trwała nadal, a jam jest prokrastynator ;-)

Kampanię Heyah, o kodowej nazwie Chili, rozpoczęło pojawienie się wszędzie tajemniczych czerwonych łap. Jakby spuchniętych ;). Na tylnych ścianach autobusów, na chodnikach. Trochę za długo, bo w moim odczuciu przekroczyli moment, kiedy z zastanawiania się „ciekawe, co to tym razem będzie” nastawienie odbiorcy przechodzi w „*wzruszenie ramionami* whatever”. No i potem okazalo sie – wow, to nowy operator komórkowy! Wtedy to było szczególne poruszenie, bo na rynku istniały jedynie Era, Idea (jeszcze) i Plus. Pachniało świeżością. Oczywiście tylko do czasu, gdy okazało się, że to jednak nie do końca nowy operator, bo to tylko nowa marka Ery (działająca jako osobna spółka, ale wciąż – spółką-matką jest PTC).

Na Heyah padło, gdy poszedłem ordynarnie do kiosku i wziąłem sobie starter. Nie pamiętam, dlaczego Heyah. Chyba z powodów osobistych ;-). Numer okazał się być ładny, jest iloczynem dwóch liczb pierwszych, jest banalnie prosty (gdy zapisywać go po 4-3-2-cyfry, a nie 3-3-3 jak większość ludzi przywykła – niestety, niektórym ciężko się pogodzić z taką alternatywą :)). No i byłem w Heyah.

O promocjach SMSowych ;)

Heyah niejednokrotnie miewało ciekawe promocje, a cennik sukcesywnie szedł w dół. Od niedawna uruchomili nawet nowe taryfy (Równa Taryfa (z pomysłowymi reklamami na „taryfach”, czyli taksówkach – plus :)), która chyba teraz przepoczwarza się w Nowa Heyah, oraz ofertę typu mix (wcześniej Heyah chwaliła się prostotą – jedna taryfa. Widocznie zrezygnowali – za to teraz można dostać u nich telefon za 1zł).

Ciekawe rzeczy działy się w Heyah chociażby na polu SMSów (które jest mi najbliższe – pielęgnuję choroby stawów). Była kiedyś taka oferta: 5zł za 1000 SMSów do wszystkich sieci (normalnie 1 SMS = 20gr) na jeden tydzień. Za dużo SMSów, za mało czasu. Aczkolwiek musiało z niej wiele osób korzystać, bo Heyah się z niej szybko wycofała (podejrzewam, że okazała się dla operatora nieopłacalna). Play odpowiedział wtedy błyskawicznie (a może to Heyah próbowała przebić Play? Oj chyba nie…) ofertą 1000SMSów na cały miesiąc za 10zł. Sensowniejszy stosunek cena/czas oraz ilość/czas. Ofertę tę utrzymali dłużej od Heyah i wtedy pomyślałem sobie, że gdyby była na stałe, pewnie bym przeszedł ;)
Kiedy indziej z kolei Heyah miała (bardzo długo) „przebieraj, wybieraj”, w której było m.in. 300 SMSów do wszystkich sieci za 6zł na miesiąc (ale uwaga – nie można wykupić drugiego pakietu przed upływem tego miesiąca). Po paru miesiącach nastąpił kontratak i pojawił się Play Fresh, który za doładowanie daje tysiące darmowych SMSów na miesiąc (za 10zł – 1000 SMSów, za 30zł – 3000 SMSów…). Heyah zrobiła wtedy coś marketingowo ciekawego – uruchomiła „nową promocję”, a właściwie zmieniła nazwę taryfy na ‚taryfa pakietowa’ vel ‚multipakiet’, gdzie było można wykupić… 300 SMSów za 6zł na miesiąc. Brzmi znajomo? Tak, jedyne, czym różnią się te pakiety z nowej promocji od tych starych to nowa nazwa promocji oraz… ogromna kampania reklamowa, jaka im towarzyszyła. Stary dobry chwyt z promowaniem na nowo starego produktu/starej oferty. Zapewne lud to kupił. Wiele osób nie wiedziało, że te pakiety były dostępne w sieci już od ponad roku. Oczywiście oferta z darmowymi SMSami w Play Fresh także jest „do odwołania” – nigdzie tego wprost nie mówią, ale to nie jest w żadnym wypadku element cennika.

Ogólnie ostatnio konkurencja bardzo się zaostrza – z oczywistą korzyścią dla klienta końcowego. Jesteśmy tą panienką, o którą biją się ci chłopcy – niech się tłuką, niech mordują, a dla nas będzie ten najsilniejszy ;-)

(A ostatnio Heyah podpierniczyła popularnego w Sieci Simon’s Cat – nieładnie. Tzn reklama genialna, ale czy autor kota wie o tym, że go wykorzystano?)

O marce

Właściwie to jeśli przyjrzeć się samym wizerunkom tych dwóch marek, to jest ciekawie. Obie wydają się dość „wyluzowane” (czyt. zapewne „skierowane do młodych ludzi”), obie wchodząc na rynek próbowały sobą pokazać, że są inne (Heyah – że operator komórkowy nie musi być sztywny i poważny, a Play… Play zaskakuje nas cały czas).

Era ma logo podobne do Rebooka i łódzkiego MPK, Plus ma plusa, Idea miała napis, Orange ma kwadracik z napisem, Sami Swoi mają jakieś kółko, Gadu Air ma słonko gadugadowe.
Era jest niebieska (niebiesko-biała?), Plus niebiesko-zielony, Idea była żółto-biało-czarna, Orange stało się pomarańczowe. Sami-swoi są zieloni i w mniejszości, a mBanku, Avonu i paru innych operatorów wirtualnych nikt nigdy nie widział (no, kojarzę jeszcze biało-granatowy Carrefour Moya i nowość na rynku – kolorowe, pomarańczowo-hm… też pomarańczowo-biało-czarne chyba(?) GaduAir…).

Heyah jest czerwona. Czerwono-czarna zwykle. Kontrastowe, soczyste połączenie barw. Do tego styl typu wydrapane litery, „ziomalskie” logo (używają go jeszcze? Chyba już nie…), wciąż jednak przede wszystkim czerwona łapa.

Play jest genialny. Jest oczywiście biało-fioletowy, pasiasty i błyszczący, jak takie cukierki.  Jest genialny, bo ma najbardziej elastyczne logo, jakie do tej pory widziałem – i to bardzo dosłownie. Logo Play nie ma kształtu. To taki pasiasty dwukolorowy „blob”. Miękki, giętki, elastyczny – możemy się domyślać, że tak, jak sama sieć. Łapa Heyah może go próbować chwycić, lecz skubany się wyślizgnie, niczym żelowa zabawka. Z tym logo mogą zrobić wszystko. Nie będzie go trzeba zmieniać. Już teraz doskonale się nim bawią… Bardzo mi się to podoba.

O obsłudze.

W Heyah nie da się wyłączyć poczty głosowej. FAIL.

Włączyłem kiedyś i musi zostać już na zawsze. To zła wiadomość dla korzystających z roamingu (zapłacą za „odebrane połączenie”, gdy ktoś im się nagra. Mało tego – czytałem, że zapłacą nawet podwójnie – za połączenie do zagranicznej sieci docelowej ORAZ z tej sieci z powrotem do Polski, do systemu poczty głosowej. To dopiero jest fail. Ale niepotwierdzone.)

Usługi w Heyah

Część info o koncie w Play

Obie sieci mają przyjemną obsługę via internet. No dobra, w 2007, gdy po raz pierwszy chciałem popełnić ten artykuł, sytuacja była mniej wyrównana. Heyah miało toporny serwis, a zalogowanie do „Samoobsługi” opóźniał kod jednorazowy, który potrafił iść SMSem nawet 5 minut.

Billing w Play

W Play natomiast wszystko było pięknie, świeżo, kod docierał jeszcze zanim załadowała mi się strona z prośbą o jego podanie (dosłownie w chwili kliknięcia „zaloguj”!), a dalej było tylko lepiej. Billingi, zawierające nawet połączenia sprzed kilku sekund, szczegółowe i przejrzyste zrobiły na mnie wtedy największe wrażenie. W Heyah billingów nie było. WCALE. Nie było żadnego sposobu by sprawdzić, za co mnie „kasują”. Masz pan pre-paid, więc nie oczekuj billingu, tak?

Billing w Heyah

Dziś SMSy do logowania z Heyah przychodzą dużo szybciej, a strona jest wygodna. Są billingi, ale niekompletne (tylko połączenie / SMS / MMS, za transmisję danych czy jakiekolwiek inne usługi – nigdzie pobranej opłaty nie znajdziesz). Logowanie stało się równie szybkie jak w Play. Także dzięki temu, że w Play strona nie wchodzi już tak szybko i trwa to kilka sekund dłużej ;-)
W Play zaś zmian widzę niewiele, bo co tu poprawiać? Billingi są kapitalne. Jest w nich *WSZYSTKO* (no dobrze, wykupywania usług nadal nie ma, ale gdzie indziej przejrzyście widzę, co się z nimi dzieje).

W Play są też jakieś blogi-nie-blogi… Nie wiem, czy ktoś faktycznie zamierza prowadzić bloga u operatora komórki, ale na pewno umilą mu życie, np. łatwością wysyłania czegokolwiek na ten blog (choćby wideo prosto z telefonu).

Bonusy, bonusy…

Pierwszym, co robimy w Play Fresh jest włączenie premii za doładowania oraz zbieranie minut:

W Play Fresh wynagradzamy Cię za odebrane połączenia.

Za każde pełne 2 minuty przychodzące z innych sieci, dostajesz do wykorzystania 1 minutę do wszystkich polskich sieci komórkowych i stacjonarnych. Zebrane minuty możesz wykorzystać od razu.

Uruchomienie usługi kosztuje 3 zł brutto (z VAT).

Z usługi możesz korzystać tak długo, jak masz aktywne konto na połączenia wychodzące. Jeśli skończy się ważność konta na połączenia wychodzące, usługa przestanie działać. Następnie możesz uruchomić usługę ponownie.

oraz:

Program Doładowań umożliwi Ci otrzymywanie bezpłatnych minut i złotówek. Wystarczy, że aktywujesz Program wybierając przycisk „Włącz” i będziesz się regularnie doładowywał! Doładowania zbierane są w ramach jednego miesiąca, a Program Doładowań aktywny jest przez 3 miesiące:

Za uzbierane doładowania otrzymasz:

• Za sumę doładowań: 30zł – 59 zł to 30 minut do sieci Play i na stacjonarne
• Za sumę doładowań: 60zł – 89 zł to dodatkowo 30 minut do wszystkich krajowych sieci
• Za sumę doładowań: 90 zł i więcej to dodatkowe 20 złotych do wykorzystania na wszystkie połączenia krajowe (z wyłączeniem numerów specjalnych)

Jednorazowa opłata aktywacyjna – 1 zł.

Okazuje się także, ze przechodząc do Play, dostajemy dalsze bonusy. W wypadku Play Fresh jest to, do wyboru:

• 60 minut do Play i na stacjonarne co miesiąc przez trzy miesiące
• 40 minut do wszystkich sieci co miesiąc przez trzy miesiące
• 10 zł co miesiąc przez trzy miesiące

oraz, dodatkowo, 20zł co miesiąc przez trzy miesiące, jako rekompensata kosztów uwolnienia numeru od poprzedniego operatora. Samo przeniesienie numeru ze wszystkimi formalnościami od początku do końca (od „dzień dobry” do połączenia z użyciem nowej karty SIM) trwa mniej niż tydzień w wypadku ofert na kartę.

And the winner is… Captain Obvious

Jak można się już było zapewne domyślić, ostatecznie przeniosłem się do Play. Łapa przegrała.

Logicznie rzecz biorąc, najlepsza oferta na kartę.

Edit 18.06.2009: Jeżeli trafiłeś na ten wpis, ponieważ szukasz reklamy porównawczej „Play Prześwietla”, oto ona:

Po drugie, jeżeli chcesz sprawdzić, do jakiej sieci należy wybrany numer, przeczytaj komentarze pod tym postem lub wypróbuj jeden z linków:
http://is.eranet.pl/updir/era.cgi
http://www2.orange.pl//portal/map/map/check_number
http://www.sprawdznumer.pl/
http://www.votel.pl/sprawdz,numer.html

- Ja nie wiem, jak można źle widzieć w ciemności – odparł zupełnie szczerze Pasażer. „Ja nie wiem, jak w ogóle można żyć za dnia”, dodał w myślach. To jedynie społeczeństwo wymuszało na nim ten tryb, codzienny rytm życia. Szkoły, uczelnie, sklepy i urzędy – wszyscy pracują, gdy jest widno i wtedy tylko przyjmują interesantów.

Właściwie to próbował czasem nawet zrozumieć, czemu jest właśnie tak. Po co to komu? Czy lepiej się pracuje w trzydziestostopniowym upale niż w przyjemnym letnim wietrze nocy, w którym tętni zapach życia? Czy lepiej, gdy po oczach świeci Ci płonący gazowy kolos zwany Słońcem, a jego odbicie uniemożliwia Ci odczytanie tekstu z monitora? Co widzą ludzie w wychodzeniu na plażę i wracaniu z poparzeniami skóry, zmianami w jej strukturze i ryzykowaniu jej nowotworami? Nocą zaś nic nie razi w oczy, świat rozpływa się zaś pomiędzy ciepłym i miękkim światłem latarni ulicznych oraz zimnym, pięknym, kojącym światłem odbitym od Księżyca, rzucającym ostre cienie. Niebo zaś usiane jest gwiazdami… Im dalej od cywilizacji, od Wielkiego Wyścigu, pośpiechu i zatracenia, tym więcej gwiazd widać… Drogę Mleczną widział tylko raz. Poza tym wiedział o niej z książek, z atlasu nieba — tak, jak wie się o pingwinach, czy tygrysach szablozębnych. Lecz nie, ludzie nie mają czasu spojrzeć w gwiazdy. Jeść, spać, wstać, pracować, jeść, spać. Mo-no-to-nia. Szybciej, lepiej, efektywniej, a najlepiej mieć to na papierze, cokolwiek jest w rzeczywistości. Wpadasz w ten rytm tylko po to, by łatwiej było Ci go poczuć i przyspieszyć.

Ale nie wszyscy. Wiedział doskonale, że są i inni tacy, jak on. Zrodzeni dla nocy. Odruchowo wybierający cień. Naturalnie przesuwający swój rytm dobowy tak bardzo, jak tylko czynniki zewnętrzne pozwolą. Nieopaleni. Z wolna smakujący czteroliterowy napój…

A księżyc był piękny tego wieczoru. Wznosił się majestatycznie, po cichu, ponad krajobrazem. Cienki, ostry sierp zarysowany wzdłuż prawego dolnego łuku i poblask całej pozostałej części tarczy, jakby krzyczała „ja też tu jestem!”, wtulonej w ten sierp, uzupełniającej go, na zawsze z nim zespolonej.

- Spójrz, jaki mamy dziś Księżyc – powiedział Pasażer wskazując go kierowcy, zaciekawiony, czy ten dostrzeże jego szczególne dziś piękno. Linia wytyczona przez jego palec a wycelowana w Księżyc przecięła latarnię uliczną, gdy samochód wchodził w zakręt.
Latarnia zgasła.

- Przepraszam – rzekł ze skruchą Pasażer wiedząc już, że jak zwykle to on będzie z tym zgaśnięciem skojarzony.

- Nie rób tak więcej, proszę Cię – odpowiedział Kierowca.

Chciałem zapewnić, iż wciąż gdzieś tam jestem i mam się dobrze. Na uczelni poznaję tajniki OpenGLa (i JOGLa), w Sieci uzależniam się od Blipa, a poza nią — od roweru.
Mimo iż ICeQ – o którym zresztą od zawsze starałem się tutaj akurat specjalnie nie wspominać, rozdzielając wtedy te sfery życia -nie jest obecnie nigdzie w okolicy szczytu moich priorytetów, ukazały się ostatnio nowe wersje, gdyby był ktoś zainteresowany. Przede wszystkim wprowadzające poprawki (i nieznacznie rozszerzające funkcjonalność), gdyż doczekaliśmy się w końcu obiecywanego od kilku lat „nowego PolChatu”, obsługującego obecność we wielu pokojach na raz. Przy okazji pragnę przypomnieć, iż ja już się na PolChacie nie udzielam, a i administratorem od dawna nie jestem (było to mało przyjemne połączenie presji „od dołu” i bezsilności wobec serwisu (w tym głównie serwera) i „góry”). ICeQ wprawdzie także pochłonął trochę czasu i pieniędzy zostawiając mocno ujemny bilans, ale przynajmniej pozostawił poczucie zrobienia (osiągnięcia?) czegoś. To nie jest dobrze napisany program, dziś napisałbym go zupełnie inaczej, a w kodzie do którego ciągle coś na bieżąco „przyrastało” coraz ciężej się orientować — ale jest i z punktu widzenia użytkownika nie jest chyba najgorszy.
Tak przy okazji – PolChat chciałby, by ICeQ wyświetlał ich reklamy. W zamian oczywiście satysfakcja. Nie należy wykluczać możliwości, że PolChat „odetnie” dostęp do czatów z programu, który dla nich reklam nie wyświetla.
Mam koncepcję na jego następcę, ale koncepcja jest duża i Javowa ;)

Zainstalowałem także Windows 7 (jest powszechnie dostępny, w tym na MSDN AA). System w pierwszym odczuciu wydaje się „Vistą z nowym paskiem zadań”. Sam pasek jest fajny, muszę przyznać. Słysząc o nim, a nawet oglądając pierwsze wideo demonstrujące jego planowane działanie, myślałem 1. „o fuj, macowe”, 2. „o fuj, brzydkie i niewygodne”. Właściwie myliłem się. Działa naprawdę fajnie, korzysta się z niego bardzo wygodnie (chociaż korzystałoby się wygodniej, gdyby był wyśrodkowany…), podglądy okien i podświetlenia ikon to po prostu poezja :). Zżera tylko czasem nieco więcej zasobów niż w wymarzonej sytuacji (tajemnicze systemowe procesy czasem zjadają zbyt dużo CPU), ale ogólnie pierwsze wrażenie bardzo pozytywne. Nie męczy użytkownika AŻ TYLOMA pytaniami o zgodę, co Vista, może nawet zacznę lubić ich (Visty i 7) interfejs (Aero). Nie, nigdy nie byłem przeciwnikiem używania do tego 3D i animacji. Po prostu jego szarość i nijakość nigdy mi się nie podobały. I wciąż brakuje mi „expose” (jadę myszką w róg ekranu, a okna rozsuwają się i skalują, by było widać je wszystkie).
Na drugim dysku oczywiście wciąż siedzi Linux. Szczreze mówiąc, chciałbym go przeinstalować na edycję x64, ale nie mam odwagi. Dla przypomnienia: OpenSUSE 11.1. „Bawił się” ktoś w taką migrację może?

Piję za dużo kawy.
Subskrybuję last.fm za 7 złotych, by słuchać za dużo muzyki.
Rozwaliłem dętkę roweru na potłuczonej butelce, którą jakiś kretyn rzucił w trawę.
Oraz zauważam, że Firefox na 64-bitowych Windowsach pada niemal za każdym razem, gdy zamknę GMaila. Ciekawe…

I oglądam na żywo kociaki :-)

Wiosna jest. Kwiatki na Politechnice zakwitły, choć pewnie już ich dawno nie ma, bo pięknieją tylko na kilka dni w roku. Zachody słońca są malownicze nawet w miejskiej dżungli ;)

From Łódź/Różne

Rower wyciągnięty. Zrobione 200km, oddany do przeglądu, wrócił ze sprawnymi hamulcami i sprawniejszą przerzutką. Koło przednie trochę bardziej proste, ale – i tu niespodzianka – widelec krzywy. Korba dokręcona, chociaż zapomniałem nadmienić.

W tym roku rowerowanie będzie bardziej monitorowane, jak nie zapomnę :)

Zabiłem komputer. Ukradłem komputer. Linux przeżył zmianę sprzętu o generację w górę, Windowsa trzeba było przeinstalować (instalacja naprawcza – przy okazji okazało się, że moja super-wypaśna-dostosowana instalacja XP SP3… nie ma takiej opcji, jak naprawcza). A trzeba go także było uruchomić, żeby powrócić do zalegającego zlecenia. Maile wysmarowane w połowie, kilka spraw wciąż leży i czeka (np. MyBook do zwrotu – znów padł, good for me, oby nie działał nadal, gdy go wypakują ;))

Rower zasłużył na miano górskiego — zdobyłem Rudzką Górę. Zjazd okazał się conajmniej równie trudny jak wdrapanie się na szczyt ;) (nie zjeżdżałem akurat stokiem ze zdjęcia, a pewnie byłoby najłatwiej)

Słońce nad Łodzią chyli się ku zachodowi

Kolejne plany, widać Łódź i poza Łódź...

Widok w dół - po prawej tor saneczkowy

Czerwone słońce raz jeszcze

Wciąż czytam „Lód”, zatrzymałem się na stronie 666 obecnie. Gdy nie czytam, sumienie męczy, że trzeba ją bedzie koledze w końcu oddać, gdy czytam — że miałem robić pilniejsze i ważniejsze rzeczy ;)

Kolejne książki też już czekają na przeczytanie…

I kawa jest.

I muzyka. Last.fm, na szczęście, nadal odtwarza radio bezpłatnie. Dostałem dziś komentarz od jakiegoś Włocha, że lubimy bardzo podobną muzykę — było to bardzo miłe, nie powiem. Wchodzę na jego profil, po prawej miliony świecidełek, quizów, etc., ale pośród nich grupy, do których nalezy. Kilka miało ciekawe i/lub zachęcające nazwy, jednocześnie nic specjalnie ambitnego, czy poważnego. „We listen to everything”, „Those who will rule the world some day”… I okazuje się, że w każdej są Polacy. Mnóstwo Polaków. Jako założyciele, jako główni członkowie, jako autorzy głównych tematów/polskojęzycznych „ostatnich wpisów”, etc. Po prostu uderzyło mnie to wrażenie, że gdziekolwiek na „laście” nie zajrzę, zobaczę coś w ojczystym języku :)

Bo komputera, roweru, kawy, muzyki i książek zabierać mi nie wolno.

Przywitałem się z LaTeXem, od strony źródła.

I bardzo staram się nie stresować tym, co wciąż wisi mi nad głową :)

W piątek próbne uruchomienie dysku. Piszczy, piszczy, ale startuje.
W sobotę przychodzi paczka z innym dyskiem, wystarczającym na odzysk wszystkiego, SATA2.
W przelotki IDE → SATA (czy odwrotnie – nie ufam oznaczeniom, patrzę na szczegółowy opis) się już nie bawimy, zdecydowanie. Mam jedną „wartą” parenaście złotych, ale powodowała tak dziwne zachowanie chociażby samej kontrolki aktywności dysku (pół-świecenie), że podziękowałem. Losowo wybrany inny jej nabywca z Allegro też twierdził, że nie działa. Doinwestowałem więc w mój wiekowy komputer dokupując kontroler SATA/eSATA.

Podejście 1
Zrzucamy obraz dysku pod linuksem, żeby dysk wykonywał jak najmniej ruchów głowicami, skoro prawdopodobnie (i miejmy nadzieję, że tylko) ma problem natury błędy pozycjonowania: cp /dev/sdb1 /windows/E/sdb1.bin
Oczywiście tam, gdzie dysk ma lepszy dzień, USB musi mieć gorszy. Bo należy wspomnieć, że mój 7-letni komputer ma czasem schizy z USB – gubi urządzenia, tym chętniej im więcej ich jest lub im więcej danych transmitują. Ciągły strumień danych z dysku jest doskonałą okazją by ten dysk ‚zniknąć’. Tak oto, raz po 5, raz po 7, raz po 50GB, system przestawał widzieć urządzenie USB, dysk zaś radośnie kręcił kółkiem na obudowie tak, jakby nigdy nikt mu nie powiedział, że bieżąca operacja się zakończyła (tyle, że niepowodzeniem).
Kombinujemy, przepinamy zworki w kontrolerze tak, by drugi port SATA wyprowadzić na zewnątrz (ma 2 porty wewn. i 1 zewn., ale może obsługiwać tylko dwa na raz).
Efekt uboczny: coś gdzieś ruszyłem i komputer przestał się uruchamiać (Bez BIOSu, bez „beep”). Doskonała okazja by wykonać planowane od dawna odplątanie i reorganizację kabli. I kart rozszerzeń (zająłem już wszystkie sloty PCI!). Działa.
W końcu dane zrzuciłem pod Windows i to jako pliki – dysk chwilowo nie przejawia żadnych „przeraźliwie piszczących” zachowań podczas pracy. Zrzuciłem – warto tu dodać – poprawnie.
Delete partition and destroy data. Teraz liczymy na to, że dysk uda mi się jeszcze odesłać do sprzedawcy (tu są kolejne problemy… miałem podwójnego pecha, cóż).

We wtorek przybył do mnie mój ukochany, z dawna czekany, Barracuda z Siriusa (w połowie lutego dostałem informację, że Seagate przyjął mój uszkodzony egzemplarz do wymiany). W Seagate’owym pudełku Seashell. Wow! 10cm mięciutkiej gąbki z każdej strony:

Jeszcze go nie podpinałem.

Zewnętrzna 500tka jest natomiast obecnie podpięta przez eSATA i prawie nie wykazuje dziwnego zachowania. Co jakiś czas restartuje się (wyłącza i włącza) podczas pracy (!) i to tak, że system nawet tego nie zauważa (poza tym, że gdy dysk się wyłączy, łapie sekundową „zwiechę”)…

Jacek Dukaj, "Lód": okładka

Moim życiem rządzi zasada wstydu.

Poznaje się świat, poznaje język opisu świata, ale nie poznaje się siebie. Większość ludzi – prawie wszyscy, jak sądzę – do śmierci nie nauczy się języka, w którym mogliby siebie opisać.

Kiedy mówię o kimś, że jest tchórzem, to znaczy, że uważam, iż zachowuje się tchórzliwie – nie znaczy to nic więcej, ponieważ oczywiście nie zajrzę mu w głąb duszy i nie dowiem się, czy jest tchórzem. Tego języka nie mogę jednak użyć do opisu samego siebie: w zakresie mojego doświadczenia pozostaję jedyną osobą, dla której słowa, czyny, zaniechania stanowią zaledwie blade i w gruncie rzeczy przypadkowe odbicie tego, co kryje się pod nimi, co stanowi ich przyczynę i źródło. Istnienia owego źródła doświadczam bezpośrednio, podczas gdy części mych zachowań nie jestem w ogóle świadom, a wszystkie odbieram w sposób niepełny, skrzywiony. Sami zawsze ostatni się dowiadujemy, jakiego idjotę zrobiliśmy z siebie w towarzystwie. Lepiej znamy intencje naszych czynów niż owe czyny.  Lepiej wiemy, co chcieliśmy powiedzieć, niż co naprawdę powiedzieliśmy. Wiemy, kim chcemy być – nie wiemy, kim jesteśmy.

Język do opisu naszych zachowań istnieje, ponieważ tej rzeczywistości doświadcza wielu ludzi i mogą między sobą omówić czyjąś ostentacyjną uprzejmość lub czyjeś faux pas. Język do opisu mnie samego nie istnieje, ponieważ tej rzeczywistości nie doświadcza nikt poza mną.

Byłby to język do jednoosobowego użytku, język niewypowiadalny, niezapisywalny. Każdy musi go sam stworzyć. Większość ludzi – prawie wszyscy, jestem przekonany – do śmierci się na to nie zdobywa. Co najwyżej powtarzają w duchu cudze opisy własnej osoby, wyrażone w owym języku pochodnym – w języku drugiego rodzaju – albo wyobrażają sobie, co by w nim o sobie powiedzieli, gdyby dane im było spojrzeć na siebie z zewnątrz.

Żeby cokolwiek o sobie rzec, muszą sami dla siebie uczynić się obcymi.

Moim życiem rządzi zasada wstydu. Nie mam lepszych słów, by opowiedzieć tę prawdę.

[...]

Osiemnaście i siedemdziesiąt cztery! Osiemnaście i siedemdziesiąt cztery! Krzykacz jarmarczny zdziera gardło, ogłaszając zwycięskie numery. Wszyscy kupiliśmy losy . wchodząc na jarmark. Roześmiani, czerwoni od mrozu i śliwowicy, szukamy teraz kartoników po kieszeniach. Znajduję, wyjmuję. Osiemnaście i siedemdziesiąt cztery. Odgrywając wielki zawód i wściekłość, ciskają losy w błoto, przeklinają pecha i nabijają się z głupca, który nie przychodzi po wygraną. Drę zwycięski los i robię to samo, co oni.

[...]

Uśmiecham się – uśmiecham się – uśmiecham się.

…

Wspominam zachowania, posługuję się drugim językiem…

Muszę sam dla siebie stać się obcym.

Benedykt Gierosławski był dobrem dzieckiem. Kto nie chciałby mieć takiego dziecka? Był grzeczny – zawsze słuchał się rodziców, słuchał się starszych, nie odzywał się niepytany, nie broił, nie bił się z innemi dziećmi, mówił przed snem pacierz, w szkole miał najlepsze stopnie. Inni chłopcy włóczyli się po mieście, spędzali czas na ulicach – on czytał książki. Inni chłopcy podglądali dziewczęta i droczyli się z siostrami – on uczył siostrzyczkę liter. Mył uszy. Kłaniał się sąsiadom i znajomym. Nie dłubał w nosie, nie pokazywał palcem. Nie sprawiał rodzicom kłopotów. Któż nie chciałby mieć takiego dziecka?

Kiedy skończył siedemnaście lat i wstąpił na Uniwersytet Cesarski, spotkał innych, którzy byli dobremi dziećmi.

Rozpoznali się po uśmiechach.

Czy było już za późno? Czy mogłem się cofnąć – cofnąć do czego, do kogo, do jakiego mnie? Nie ma żadnego momentu w przeszłości, który, cudownie zmieniony, odwróciłby bieg mego życia, żadnej katastrofy, która mi się przydarzyła, wskutek czego jestem inny, niż być powinienem; niczego takiego nie potrafię wskazać.

Jest wręcz dokładnie na odwrót: dokiedykolwiek sięgnąłbym wspomnieniem, zawsze odnajdę pod cienkim naskórkiem mych słów i czynów tę samą zasadę, muskuł niepokoju, nadzieji i wstrętu napięty w tym samym kierunku, gdy miałem lat trzy, trzynaście i dwadzieścia trzy. Nie uczucie, coś innego, nie myśl – ucieka, wymyka się, wyślizguje, niematerjalne, nieopisywalne – stój! spójrz mi w oczy! – ty, ty – nazwę cię Wstydem, choć nim nie jesteś, nazwę cię Wstydem, bo nie ma lepszych słów w języku międzyludzkim.

Myślę, że fragment ten, zwłaszcza jego pierwsza część (drugą, nie w pełni zresztą, zacytowałem dla wyjaśnienia jak bohater widzi, czuje i rozumie nazwaną przez siebie zasadę kierującą jego życiem… i dlatego, że także dostrzegałem tam pewne blade odbicie elementów własnego życia czy też mentalności…) jest naprawdę doskonale ujęty. Ponad trzy lata temu (jezusmaria, jak ten czas leci…) dzieliłem się z Wami refleksją (m.in., to jeden z długich i poplątanych postów) o tym, że każdy widzi nas inaczej i jest „mnie” tylu, ilu ludzi ma jakiś mój obraz w swojej świadomości – i każdy jest jednakowo prawdziwy.

Nie zastanawiałem się jednak wówczas nad tą różnicą „jaki jestem w mojej głowie” a „jaki jestem dla innych” w świetle tego – niby oczywistego, a jednak jakże trudnego do odkrycia – faktu: „Lepiej znamy intencje naszych czynów niż owe czyny.  Lepiej wiemy, co chcieliśmy powiedzieć, niż co naprawdę powiedzieliśmy. Wiemy, kim chcemy być – nie wiemy, kim jesteśmy.” Jest to prawda, cała prawda i tylko prawda. Jakże często zdarza się, że to, co powiedzieliśmy, jest intepretowane całkowicie inaczej niż chcieliśmy, by było. Bo przecież w naszych głowach przewijają się intencje stojące za tym zdaniem, a nie to, jak inni je zinterpretują… Jak niedoskonały jest język i nasz sposób władania tymże językiem, że tak wielka część pierwotnej informacji, emocjonalnego ładunku przyciągającego z wielkiej rozsypki słowa by zbić je w jedno zdanie, jest tracona w formie słów i w procesie odwrotnym, gdy ktoś z naszej wypowiedzi z powrotem wydobywa – jak mu się zdaje – te abstrakcyjne pojęcia, myśli i emocje, które tę wypowiedź uformowały. A jednak, jakże często się myli…

My sami zaś często nie dostrzegamy, jak bardzo nasze słowa i czyny rozmijają się z naszym wyobrażeniem o nich, naszymi celami i szczerymi intencjami. Jak dzięki temu najbliższa nam rzeczywistość – bezpośrednio dotycząca nas samych – staje się nam najdalszą i najmniej dostępną. I to stąd bierze się to, że w cudzym oku dostrzeżemy drzazgę, a we własnym belki byśmy nie zauważyli… Bo przecież w naszym swiatopoglądzie jej nie ma! Weźmy aparat fotograficzny, taki z prawdziwego zdarzenia, lustrzankę z dużym obiektywem. Jeżeli nawet tuż przed obiektywem przytrzymamy wykałaczkę – na zdjęciu nie będzie po niej ani śladu. A paproch na obiekcie fotografowanym dostrzeżemy bez trudu. Nieprawdaż? Tak i my widzimy świat. Nie potrafimy przyjrzeć się obiektom, które są najbliżej, bo są zbyt blisko… Nie potrafimy spojrzeć na siebie samych, albowiem stoimy zbyt blisko.

O książce zaś może kiedy indziej – dopiero napocząłem. Zapowiada się świetnie.