WORLDBLOG - İLLİYET

TRAKYA BAĞLARI

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Tue, 4 Sep 2018 05:03:00 -0700

Çoğalmaktır, coşkudur, berekettir:

Bağbozumu nedir?

Hz. Nuh’un büyük tufan sonrası içinde bulunduğu gemi karaya oturduğunda, elinde tuttuğu dal parçasını karaya ayak basar basmaz toprağa ektiği, bunun da bir asma dalı olduğu rivayet edilir.

Kırklareli, Edirne, Şarköy Mürefte (Tekirdağ) bağbozumunu eğlenceler ve şenliklerle kutlayan yerler.

'Binbir çiçek' anlamına gelen Mürefte'ye giderseniz Türkiye'nin ilk şarap müzesini ziyaret etmeyi unutmayın.

Kırklareli’de de varolan BAĞBOZUMU kültürüne göz atalım.

“Bağların bozulacağı günü belediye meclisi tayin ve halka duyururdu. Bu zamana kadar bağlardan ancak yemeklik üzüm toplanabilirdi. Üzüm mahsulü vergiye tabi olduğu için bağ bozumu başlamadan evvel yetkililere haber verip, izin belgesi almak gerekirdi. İzin alınmasına rağmen yine de hükümet memurları şehre gelen yolların belli noktalarına çadır ve kulübeler koyar, yoldan geçen şırahanelerde ölçüm yaparlardı. Üzümleri iyi, orta, kötü olarak sınıflara ayırırlar. Belediye meclisi ve memurlardan oluşan bir heyet şırahanelerden ne miktar para alınacağına karar verirdi.” Ali Rıza Dursunkaya Yeşilyurt Gazetesi Kırklareli

Venezuela Peru'ya Yürürken

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Wed, 22 Aug 2018 14:34:00 -0700

Yıllık yüzde 1 milyona koşan enflasyonla gelirleri ayda 2 dolara kadar düşerek açlıktan ölme riskiyle karşı karşıya kalan Venezuelalılar, yürüyerek ülkelerini terkediyorlar.. Hedefleri Peru’ya gidip çalışmak. Ülkeyi bu hale getiren Maduro ise koltuğunda yayıla yayıla oturuyor... 📌Belki çok daha güzel günlere yürüyorlar... vatan metoforu bu yüzyılda özellikle halkını sömüren kadim ve yerinden edilmez iktidarlar yüzünden hayati bir kabusa dönmekte..📌 #VENEZUELLA

Necip Mahfuz ve CEBELAVİ SOKAĞI'NIN ÇOCUKLARI

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Wed, 22 Aug 2018 13:56:00 -0700

Arap Edebiyatının Nobel ödüllü yazarı Necip Mahfuz'un sansasyonel kitabı; "Cebalevi Sokağı'nın Çocukları" Roman'ın kurgusunda; Cebalavi Tanrıdır, İdris şeytan, Edhem Adem, onun oğulları Hümam’la Kadri ise Habil ile Kabil. Roman; Musa'yi temsilen kendi halkını bir araya getirmek için her yolu deneyen Cebel, İsa'yı temsilen yumuşak başlılıkla direnen Rıfat ve Muhammed'i temsilen sevgi ve adalet duygusuyla beslenen bir düzenin kuruculuğunu yapan Kasım’la devam eder. Necip Mahfuz, tek tanrılı dinlerin yaradılış efsaneleri ve peygamberleri üzerinden Tanrı'yı (Cebelavi) çok güçlü, konformist ammavelakin yaşanan onca acıyı sadece seyre yatkın bir karakter halinde yansıtacak kadar cesur.. Israrla; bunca çabaya, verilen bunca kurbana rağmen neden hiçbir düzenin (peygamberin) üzerimizde dikiş tutturamadığını sorgular. Kitabın son bölümü ise Arif'e ayrılmıştır.. Arif buyukbaba Cebalavi'nin torunudur, istemeden Cebalavi'nin (Tanrı'nın) ölümüne neden olur. Sihir ile kötülüklere karşı bir kalkan oluşturacağını düşünen Arif ile yazar; bilim ve akıl yolunu işaret etmeye çalışır. Ozellikle; yazarın Cebalavi karakterini romanda öldürmesi ile; bilgi ve aklın aslolan güç olduğu, bu yüzden kötü ellerde insanlık adına ağır sonuçları olsa da; iyi insanları kurtaracak yegane umudun da Cebalavi değil, onun bahşettiği akıl ve bilgi olduğu vurgusu kitabın yayınlanmasından sonra kopardigi fırtınanın zannımca asıl nedeniydi..

Maymundan İnsana Geçişte Emegin Rolü Nedir ?

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Tue, 5 May 2009 11:37:00 -0700

Yüzbinlerce yıl önce, jeologların dünya tarihinin üçüncü zaman dönemi dedikleri, henüz kesinlikle saptanamayan bir dönemi sırasında, belki de onun sonlarına doğru, dünyanın sıcak bölgesinde -muhtemelen şimdi Hint Okyanusunun dibine batmış geniş bir kıta üzerinde- insansı (anthropoid) maymunların son derece gelişmiş bir ırkı yaşıyordu. Darwin, atalarımız olması gereken bu maymunların yaklaşık bir betimlemesini bize vermiştir.
Bunların bedeni tamamen kıllarla örtülüydü, sakalları ve sivri kulakları vardı ve ağaçlar üzerinde sürü halinde yaşıyorlardı. Tırmanma, ellere ve ayaklara farklı işlevler kazandırmaktadır ve yaşam tarzları yerde hareket etmelerini gerektirdiğinde, bu maymunlar, yürürken ellerini kullanma alışkanlığını yavaş yavaş bırakmaya, dik biçimde bir yürüyüş kazanmaya başladılar. Böylece, maymundan insana geçişte kesin adım atılmış oldu.
Bugün yaşayan bütün insansı maymunlar dik
olarak ayakta durabilirler ve yalnızca iki ayak üzerinde hareket edebilirler; ama bunu, yalnız zorunlu hallerde ve pek beceriksizce yaparlar. Doğal yürüyüşleri yarı diktir ve yürümek için ellerini de kullanırlar çoğu, bükük parmaklarının orta kemiklerini yere dayar ve sakat bir kimsenin koltuk değnekleriyle yürüyüşü gibi, bacakları bükük olarak bedenlerini uzun kolları arasında sallandırırlar. Genel olarak, biz, bugün bile, maymunlarda, dört ayak üzerinde yürümeden iki ayak üzerinde yürümeye geçişin bütün evrelerini gözleyebiliyoruz. Ama iki ayak üzerinde yürüme, onlarda, hiç bir zaman geçici bir önlemden öteye gitmemiştir.
Eğer kıllı atalarımızda dik yürüme, önce kural ve daha sonra da zamanı gelince bir gereklilik haline geldiyse, herhalde, bu arada, öteki çok farklı işlevlerin ellere aktarılmış olması zorunluluk olmuştur. Zaten maymunlarda, el ve ayakların kullanılış yollarında bazı farklılıklar vardır. Daha önce belirttiğimiz gibi, tırmanmak için, el, ayaktan başka bir biçimde kullanılır. Daha aşağı memeli hayvanların ön pençelerini kullandıkları gibi, el, artık, özellikle besin tutmaya ve devşirmeye yardım eder. Birçok maymun, ağaçlarda yuva ve hatta, şempanze gibi, kötü havadan korunmak için dalların arasında çatı yapmakta ellerini kullanırlar. El ile, düşmanlarına karşı korunmak için sopaları yakalar, ya da meyveleri ve taşları düşmanlarına fırlatırlar. Yakalandıklarında insanlardan kopya ettikleri birçok basit hareketler için ellerini kullanırlar. Ama insana en çok benzeyen maymunların bile gelişmemiş eli ile yüzbinlerce yıllık emek yoluyla son derece gelişmiş insan eli arasındaki farkın ne kadar büyük olduğu burada anlaşılır. Kemiklerin ve kasların sayısı ve genel yapısı, ikisinde de aynıdır; ama en ilkel yabanılın eli, hiç bir maymunun elinin taklit edemeyeceği yüzlerce iş yapar. Hiç bir maymun eli, taş bıçağın en kabasını bile imal edememiştir.
Atalarımızın, binlerce yıllık sürede, maymundan insana geçiş döneminde, ellerini yavaş yavaş uyarlamayı öğrendikleri ilk hareketler, ancak en basit işlemler olabilirdi. En ilkel yabanıllar, hatta aynı zamanda fiziksel bir gerileme göstererek daha çok hayvana benzer bir duruma dönüşenler bile, bu geçiş dönemi yaratıklarından çok daha üstündür. İlk çakmak taşı insan eliyle bıçak haline getirilinceye kadar, öyle dönemlerden geçilmiştir ki, bizce bilinen tarihsel dönem, onunla karşılaştırılınca önemsiz görünür. Ama asıl adım atılmıştı, el, serbest hale gelmişti ve artık durmadan yeni beceriler kazanabilirdi. Böylece kazanılan daha büyük esneklik (souplesse) kuşaktan kuşağa geçiyor ve artıyordu.
O halde el, yalnızca emeğin organı değildir, emeğin ürünüdür de. Ancak emeğin, gittikçe yeni işlemlere uygulanmasıyla, geliştirilmiş kasların, eklemlerin ve, daha uzun aralıklarla, kemiklerin kalıtsal yoldan geçmesi, bu kalıtsal inceliğin, yeni, giderek daha karmaşık duruma gelmiş işlemlere, giderek yenilenen biçimde uygulanması, insan elini, Rafael'in, tablolarını, Thorwaldsen'in heykellerini, Paganini'nin müziğini yaratabilecek bu yüksek yetkinlik düzeyine kadar getirmiştir.
Ama el, tek başına değildi. O, son derece karmaşık bir organizma bütününün üyelerinden yalnızca biriydi. Ve el için yararlı şey, hizmet ettiği bütün beden için de yararlıdır - hem de iki yoldan.
Birincisi, beden, Darwin'in karşılıklı-gelişme yasası diye adlandırdığı yasadan yararlandı. Bu yasaya göre, bir organik varlığın ayrı kısımlarının belirli biçimleri, görünüşte onlarla bağıntısı olmayan öbür kısımların belirli biçimleriyle her zaman bağıntılıdır. Böylece, çekirdeksiz alyuvar hücrelerine sahip ve kafanın iki eklemle (kondil) birinci omura bağlandığı hayvanların istisnasız hepsinde, yavruları emzirmek için süt bezleri vardır. Bunun gibi, memeli hayvanlardaki çifttırnaklar, kural olarak, geviş getirmeyi sağlayan kırkbayır ile bağıntılıdır. Belirli biçimlerdeki değişmeler, aradaki bağıntıyı açıklayabilecek durumda olmamamıza karşın, öteki beden kısımlarının biçiminde de değişmelere neden olur. Gözleri mavi olan tamamen beyaz kediler, her zaman, ya da hemen her zaman sağırdır. İnsan elinin gittikçe yetkinleşmesi ve buna paralel olarak ayağın dik yürüyüşe uyarlanması, hiç kuşkusuz böyle bir karşılıklı-gelişme yoluyla organizmanın öteki kısımları üzerinde de etkisini göstermiştir. Bu etki ise, burada bu olguyu genel terimleriyle belirtmekten öte bir şey yapmamızı sağlayacak kadar henüz yeterince incelenmemiştir.
Elin gelişmesinin, dolaysız, gözle görülebilir biçimde organizmanın diğer kısımlarına yaptığı etki çok daha önemlidir. Daha önce belirttiğimiz gibi, bizim maymunsu atalarımız sürü halindeydiler; bütün hayvanların en toplumsalı olan insanın, toplumsal olmayan atadan türemiş olması elbette olanaklı değildir. Doğa üzerindeki egemenlik, elin gelişmesiyle, emek ile başladı ve her yeni ilerleme de, insanoğlunun ufkunu genişletti. İnsan, doğal nesnelerde, sürekli olarak, yeni, o güne kadar bilinmeyen özellikler keşfediyordu. Öte yandan emeğin gelişmesi, karşılıklı dayanışma, ortaklaşa faaliyet hallerini çoğaltma, ve bu ortaklaşa faaliyetin her birey için sağladığı yararın bilincine varma yoluyla toplum üyelerinin birbirine gittikçe yaklaşmasına zorunlu olarak yardım ediyordu. Kısacası, oluşum geçiren insanlar, birbirlerine söyleyecek bir şeylerinin bulunduğu noktaya eriştiler. Gereksinme kendine bir organ yarattı: maymunun gelişmemiş gırtlağı, durmadan daha gelişmiş modülasyon elde etmek için yapılan modülasyon yoluyla yavaş ama sağlam biçimde değişti ve ağız organları, yavaş yavaş birbiri ardından düşünce ifade eden sesler çıkarmayı öğrendi.
Hayvanlarla bir karşılaştırma, dilin kaynağının, emek sürecinden ve emek süreci ile birlikte doğduğu açıklamasının, tek doğru açıklama olduğunu gösterir. En gelişmiş hayvanların bile birbirlerine iletmek gereksinmesini duydukları pek az şey bile, düşünce ifade eden konuşmayı gerektirmez. Doğal ortamda hiçbir hayvan, konuşmamayı ya da insan dilini anlamamayı bir eksiklik olarak duymaz. Ama hayvan, insanlar tarafından evcilleştirilirse, durum çok değişir. Köpek ve at, insanlarla olan ilişkilerinde düşünce ifade eden (sayfa 83) konuşmaya karşı öyle bir kulak geliştirmişlerdir ki, kavrayış çerçeveleri içinde her dili kolayca anlamayı öğrenirler. Ayrıca eskiden kendilerine yabancı olan, insana bağlılık, minnettarlık vb. gibi duyguları kazanma yeteneği edinmişlerdir. Böyle hayvanlarla fazla ilişkisi olan herkes, birçok hallerde konuşamamalarını onların şimdi ne yazık ki belli bir yönde çok gelişmiş ses organlarının artık ortadan kaldıramayacağı bir eksiklik olarak hissettiğini kabul etmekten kaçınamaz. Ama organın bulunduğu yerde, belirli sınırlar çerçevesinde bu yeteneksizlik bile ortadan kalkabilir. Kuşların ağız organları insanların ağız organlarından alabildiği ne farklı olduğu halde, konuşmayı öğrenen tek hayvan kuştur. En çirkin sesli kuş olan papağan, en iyi konuşur. Onun konuştuğu şeyi anlamadığını söylememeli. Salt konuşma ve insanlarla birarada bulunma zevkinden dolayı bütün sözcük hazinesini saatlerce konuştuğu ve yinelediği doğrudur. Ama, kavrayışı çerçevesinde söylediklerini anlamasını da öğrenebilir. Papağana, anlamından bir şey kavrayabileceği küfür sözcükleri öğretin (sıcak ülkelerden dönen denizcilerin en çok hoşlandığı şeylerden biri); onu kızdırın ve küfür sözlerini Berlinli bir seyyar sebze satıcısı kadar doğru değerlendirmeyi bildiğini hemen göreceksiniz. Şekerleme dilenirken de aynı şeyi yapar.
Önce emek, sonra onunla birlikte dil - bir maymunun beynini etkileyen en önemli iki dürtü bunlardır ve bu etki altında maymun beyni, bütün benzerliğine karşın çok daha büyük ve çok daha yetkin bir insan beynine doğru gelişmiştir. Ama beynin gelişmesiyle, onun en yakın araçlarının, duyu organlarının gelişmesi yanyana gitmiştir. Dilin sürekli gelişmesi içinde işitme organının aynı ölçüde incelmesi zorunlu olarak nasıl yanyana gitmişse, bir bütün olarak beynin gelişmesine paralel olarak da. bütün duyular gelişmiştir. Kartal, insandan çok daha uzağı görür, ama insanın gözü, şeylerde, kartalın gözünden çok daha fazlasını görür. Köpeğin burnu insana göre çok daha keskindir, ama insan için değişik şeyleri ayırmaya yarayan korkuların yüzde-birini bile ayırdedemez. Ve maymunun en kaba ilk biçimiyle bile sahip olmadığı dokunma duyusu, ancak bizzat insan elinin gelişimi ile birlikte, emek aracılığı ile gelişmiştir.
Beynin ve ona eşlik eden duyularının gelişmesinin, gittikçe durulaşan bilincin, soyutlama ve sonuç çıkarma yeteneğinin, emek ve dil üzerindeki tepkisi, hem emeğe, hem de konuşmaya daha çok gelişme için durmadan yenilenen bir dürtü verdi. Bu gelişme sonunda insan, maymundan ayrılınca, bitiş noktasına gelmedi, değişik zamanlarda, değişik insan topluluklarında, derecesi ve yönü değişerek, hatta orada burada yerel ya da geçici bir gerilemeyle kesintiye uğrayarak, tüm olarak büyük ilerlemeler gösterdi. Oluşumunu tamamlamış insanın ortaya çıkışı ile birlikte sahneye çıkan yeni bir unsur , yani toplum, bu gelişimi hem güçlü bir şekilde hızlandırdı ve hem de bu gelişime daha kesin bir yön verdi.
Kuşkusuz, ağaca tırmanan maymunlar topluluğundan bir insan toplumu meydana gelinceye kadar -dünya tarihi içinde insan yaşamının bir saniyesine eşdeğer yüzbinlerce yıl geçti. Ama sonunda bu da oldu.

Maymun sürüsü ile insan toplumu arasında karakteristik ayrım olarak gene ne buluruz?
Emek.
Maymun sürüsü coğrafi durumun ya da komşu sürülerin direncinin ona tanıdığı beslenme bölgesinde otlanmakla yetiniyordu, yeni bir yemlenme alanı elde etmek için yürüyüşlere ve savaşımlara girişiyordu ama, yemlenme bölgesinde doğanın sağladığından, farkına varmadan kendi döküntüleriyle gübrelediği toprağın verdiğinden fazlasını elde edecek durumda değildi. Bütün beslenme bölgeleri dolunca, maymun nüfusunda artış da olamazdı. Olsa olsa hayvanların sayısı aynı kalabilirdi. Ancak bütün hayvanlar, son derece fazla yiyecek maddesi israf ederler. Bunun yanısıra yetişmekte olan bir yiyecek maddesini, filiz halindeyken öldürürler. Kurt, avcının tersine, ertesi yıl ona yavrular verecek olan dişi geyiği esirgemez. Yunanistan'da taze çalıları büyümeden kemiren keçiler, ülkenin dağlarını kelleştirmiştir. Hayvanların bu "yağma ekonomisi", kanlarının farklı bir kimyasal bileşim edinmesi sayesinde onları alışılagelmiş besinden başkasına uymaya zorlayarak, türlerin yavaş yavaş değişmesinde önemli bir rol oynar ve uyum gösterememiş türler yok olup giderlerken, tüm fiziksel yapı giderek değişir.

Atalarımızın maymundan insana geçişine, bu yağma ekonomisinin güçlü bir biçimde katkıda bulunduğundan kuşku duyulamaz. Zeka ve uyarlanabilirlik yetisi bakımından öteki ırklardan çok ilerde olan bir maymun ırkında yağma ekonomisi, yiyecek bitkilerinin sayısının sürekli olarak çoğalmasına ve bu bitkilerin yenebilecek kısımlarının tüketilmesine yol açmış olmalıdır. Kısacası yiyecekler giderek çeşitlenmiş ve bununla birlikte maymundan insana geçişin kimyasal öncülleri olan ve bedene giren maddeler de çeşitlenmiştir. Ama bütün bunlar, sözcüğün gerçek anlamıyla emek değildi henüz.
Emek, alet meydana getirmekle başlar.
Bulabildiğimiz en eski aletler nelerdir? Tarih-öncesi insanların keşfedilmiş kalıntılarına ve şimdiki en ilkel insanların ve en eski tarih çağlarındaki insanların yaşayış biçimine göre en eski olan aletler nelerdir? Bunlar, avcılık ve balıkçılık aletleridir; birinciler aynı zamanda silah yerine geçerler. Avlanma ve balıkçılık ise, salt bitkiyle beslenmeden, etin de birlikte yenmesine geçişi öngörür. Ve bu, maymunların insana geçiş sürecinde bir başka önemli adımdır. Et yemek, organizmanın metabolizma için gerektirdiği en önemli maddelerin hemen hazır bir durumda bulunmasını da sağlıyordu; aynı zamanda, sindirim için gerekli süreyi kısaltarak, bitkisel yaşamına tekabül eden öbür bitkisel vücut süreçlerini de kısaltıyor ve böylece gerçek anlamda hayvan yaşamına uygun etkin belirtiler için daha çok zaman, daha çok madde ve daha çok istek kazandırıyordu. Oluş halindeki insan, bitkiden uzaklaştıkça, aynı ölçüde de hayvanın üstüne çıkıyordu. Et yanında bitkiyle beslenmeye de alışma, yabanıl kedi ve köpekleri nasıl insanın uşağı yapmışsa, bitki yeme yanında etle beslenmeye alışma da, oluş halindeki insana beden gücü ve bağımsızlık vermekte büyük rol oynamıştır. Ancak, etle beslenme, etkisini en çok, beslenmesi ve gelişmesi için gerekli olan maddeleri şimdi eskisinden daha çok sağlayan ve bu nedenle de kuşaktan kuşağa daha hızlı ve daha yeterli gelişebilen, beyin üzerinde göstermişti. Yalnız bitkisel yiyecek alan insanlara olan saygımız bir yana, insan, etle beslenmese idi, varlığına ulaşamazdı, ve eğer etle beslenme de, tanıdığımız bütün halklarda şu ya da bu zamanda yamyamlığa neden olmuşsa (Berlinlilerin ataları olan Weletablar ya da Wilzianlar 10. yüzyılda bile ana-babalarını yiyorlardı), bunun bugün bizim için bir önemi yoktur.
Et yemek, çok önemli iki yeni ilerleme sağladı: ateşin kullanılması ve hayvanların evcilleştirilmesi. Birincisi, yemeği nerdeyse yarı-sindirilmiş durumda ağza getirerek, sindirim sürecini daha da kısalttı. İkincisi de avcılık yanında yeni ve daha düzenli bir beslenme kaynağı açarak, daha bol et elde etmeyi sağladı. Ayrıca, süt ve süt ürünleriyle, madde karışımları bakımından en azından etle aynı değerde bir yeni yiyecek maddesi getiriyordu. Bu iki ilerleme, insan için yeni kurtuluş araçları demekti. Bunların insanın ve toplumun gelişmesi için çok önem taşımasına karşın, dolaysız etkilerinin ayrıntılarına kadar inmek, bizi alanımızın çok dışına çıkartır.
İnsan, bütün yenebilen şeyleri yemesini nasıl öğrenmişse, her iklimde yaşamasını da öğrenmiştir. Oturulabilen bütün dünyaya yayıldı ve kendi gücüyle bunu tam anlamıyla başarabilecek tek hayvandı. Bütün iklimlere alışmış öteki hayvanlar, ev hayvanları ve haşarat, bunu kendiliğinden değil, ancak insanı izleyerek öğrenmişlerdir. Her zaman sıcak olan anayurt ikliminden daha soğuk bölgelere, yılın yaza ve kışa bölündüğü yerlere geçiş, soğuktan ve ıslanmaktan korunmak için ev ve giyim gibi yeni gereksinmeler, yeni çalışma alanları, insanı hayvandan durmadan uzaklaştıran yeni faaliyet biçimleri ortaya çıkardı.
Elin, konuşma organlarının ve beynin birlikte eylemiyle yalnızca her bireyde değil, aynı zamanda toplumda da, insanlar, giderek daha karmaşık işleri yapabilecek, giderek daha yüce hedeflere yönelecek ve erişecek güce vardı. Emek de kuşaktan kuşağa değişti, daha yetkin ve çok yönlü duruma geldi. Avcılığa ve hayvancılığa tarım, tarıma örgücülük ve dokumacılık, metallerin işlenmesi, çömlekçilik, gemicilik eklendi. Ticaret ve sanayiin yanısıra, ensonu sanat ve bilim ortaya çıktı, kabileler, uluslar ve devletler halinde değişti; hukuk ve siyaset gelişti; bunlarla birlikte insan kafasında insani şeylerin gerçeği aşan yansıması ortaya çıktı: din.

Önce kafanın ürünü olarak ortaya çıkan ve insan toplumlarına egemen gibi görünen bütün bu oluşumlar karşısında, çalışan elin daha mütevazı ürünleri arka plana geçti. Bu, emeği planlayan kafa henüz ilk başlangıç durumundaki toplumsal gelişme basamağında (örneğin ilkel bir aile halinde iken), kendisininkinden başka ellerle planlanmış emeğe sahip olabildiği ölçüde daha fazla oldu. Toplumun hızlı gelişmesinin bütün kazançları zihne, beynin gelişmesine ve etkinliğine dayandırıldı; insanlar, faaliyetlerini, gereksinmeleriyle açıklamak (gene de bunlar zihinde yansır ve bilinçleşir) yerine, düşünceleriyle açıklamaya alıştılar. Böylece, zamanla, özellikle antik dünyanın batışından bu yana zihinleri etkilemiş olan idealist dünya görüşü meydana geldi. Bu idealist dünya görüşü, insanlara hâlâ o kadar egemendir ki, darvinci okulun en materyalist doğabilimcileri bile insanın kökeni konusunda hâlâ herhangi bir duru görüş oluşturmaktan acizdirler, çünkü bu ideolojik etki altında, bu konuda emeğin oynadığı rolü kavramıyorlar.
Yukarda belirtildiği gibi, hayvanlar, etkinlikleri yoluyla, insanın yaptığı ölçüde olmasa bile aynı biçimde çevreyi değiştirirler ve bu değişiklikler, gördüğümüz gibi, bu kez de başka etkiler doğurur ve onları meydana getirenleri değiştirirler. Çünkü doğada hiçbir şey ayrı ayrı meydana gelmez. Her şey, diğerlerini etkiler ve diğerlerinin etkisi altında kalır, ve çoğu zaman da, doğabilimcilerinin en basit şeyleri bile açıkça görmesini önleyen, bu çok yönlü hareketin ve karşılıklı etkilerin unutulmasıdır. Keçilerin Yunanistan'ın yeniden ormanlaşmasını nasıl önlediklerini gördük. St. Helen adasında buraya ilk gelenlerin getirdikleri keçiler ve domuzlar, adanın eski bitkilerinin tamamen kökünü kazımayı başarmışlardır. Böylece daha sonraki gemicilerin ve göçmenlerin getirdikleri bitkilerin yayılması için ortam hazırlamışlardır. Ama hayvanların çevreleri üzerinde yaptıkları sürekli etkileme bir niyete dayanmaz ve hayvanların kendisi için de bir raslantıdır. Ancak insanlar hayvandan uzaklaştıkça, onların doğa üzerindeki etkisi giderek daha çok düşünülmüş, planlanmış, belirgin ve önceden bilinen hedeflere yönelmiş bir eylem niteliği alır. Hayvan, bir yerin bitkilerini, ne yaptığını bilmeden yok eder. İnsan, bunları, boş kalan toprağa tarla ürünleri ekmek ya da kendisine ekilenin birkaç katını getirebileceğini bildiği ağaçlar ve bağlar yetiştirmek için yok eder. Yararlı bitkileri ve ev hayvanlarını bir yerden bir yere taşır, böylece dünyanın her yanında bitkileri, ve hayvan yaşamını değiştirir. Bunun da ötesine gider. Yapay üretme yoluyla bitki ve hayvanlar insan eliyle o kadar değiştirilmişlerdir ki, tanınmaz hale gelmişlerdir. Tahıl cinslerinin kökeni olan yabani bitkileri artık bulmak olanaksızdır. Kendi aralarında bile çok değişik olan köpeklerimizin, hangi yabanıl hayvanlardan ya da çok sayıda ırkları bulunan atların, nereden geldiği bugün bile tartışma konusudur.
Söylemeye gerek yok ki, hayvanların yöntemli, önceden tasarlanmış biçimde hareket etme yeteneğini tartışmak bizim için sözkonusu değildir. Tersine, protoplazmanın, canlı albüminin bulunduğu ve tepki gösterdiği, basit de olsa belirli hareketlerin dıştan gelen belirli uyarmaların sonucu olarak meydana geldiği her yerde embriyon halinde yöntemli hareket biçimi vardır. Böyle bir tepki, sinir hücresi bir yana, hiçbir hücrenin bulunmaması halinde bile meydana gelir. Böcek yiyen bitkilerin avını yakalama yolu da, tamamen bilinçsiz olmakla birlikte, bir bakıma yöntemli gibidir. Hayvanlarda bilinçli ve yöntemli eylem yeteneği, sinir sisteminin gelişmesi oranında gelişir ve memeli hayvanlarda yüksek bir düzeye erişir. İngiltere'de yapılan tilki avı sırasında, tilkinin kendisini kovalayanlardan kaçmak için, çok üstün yer saptama bilgisini kullanmayı nasıl becerdiğini, her yeri ne kadar iyi tanıdığını ve bu yerleri kovalamacayı kesmek için nasıl kullandığını her gün gözlemek mümkündür. İnsanla birlikte oluşu dolayısıyla çok gelişmiş ev hayvanlarımız arasında, insan çocuklarıyla aynı aşamaya kadar varan kurnazlık durumlarını her gün görebiliriz. Çünkü, insan embriyonunun ana rahmindeki gelişmesinin tarihçesi hayvan olan atalarımızın, solucandan başlayarak milyonlarca yıl sürmüş bedensel gelişme tarihinin kısa bir yinelenmesi olduğu gibi, bir çocuğun ruhsal gelişmesi de aynı atalarımızın, hiç değilse daha sonrakilerin düşünsel gelişmesinin daha kısa bir yinelenmesinden başka bir şey değildir. Ama bütün hayvanların bütün yöntemli eylemi, dünyaya, onların iradesinin damgasını vurmayı sağlayamamıştır. Bunu, insan yapmıştır.
Kısacası, hayvan dış doğadan yalnızca yararlanır ve salt varlığı ile onda değişiklikler meydana getirir; insan onda değişiklikler meydana getirerek, amaçlarına yarar duruma sokar, ona egemen olur. İnsanın öteki hayvanlardan son ve temel farkı budur, bu farkı meydana getiren de gene emektir.
Bununla birlikte, doğa üzerinde kazandığımız zaferlerden dolayı kendimizi pek fazla övmeyelim. Böyle her zafer için doğa bizden öcünü alır. Her zaferin beklediğimiz sonuçları ilk planda sağladığı doğrudur, ama ikinci ve üçüncü planda da büyük çoğunlukla ilk sonuçları ortadan kaldıran, bambaşka, önceden görülmeyen etkileri vardır. Mezopotamya, Yunanistan, Küçük Asya ve başka yerlerde işlenecek toprak elde etmek için ormanları yok eden insanlar, ormanlarla birlikte nem koruyan ve biriktiren merkezlerin ellerinden gittiğini, bu ülkelerin şimdiki çölleşmiş durumuna ortam hazırladıklarını akıllarına hiç getirmiyorlardı. Alpler'deki İtalyanlar, dağların kuzey yamaçlarında dikkatle korunan çam ormanlarını güney yamaçlarında yok ederken, bölgelerinde sütçülük sanayiinin köklerini kazıdıklarını sezemiyorlardı. Böylece, yılın büyük kısmında, dağlardaki kaynakların suyunu kuruttuklarını, aynı zamanda da yağmur mevsiminde azgın sel yığınlarının ovaları basmasına neden olduklarını hiç bilemiyorlardı. Avrupa'da patatesi yayanlar, nişastalı yumrularla birlikte, sıraca hastalığını yaydıklarını bilmiyorlardı. İşte böylece her adımda anımsıyoruz ki, hiçbir zaman, başka topluluğa egemen olan bir fatih, doğa dışında bulunan bir kişi gibi, doğaya egemen değiliz; tersine, etimiz, kanımız ve beynimizle ondan bir parçayız, onun tam ortasındayız, onun üzerinde kurduğumuz bütün egemenlik, başka bütün yaratıklardan önce onun yasalarını tanıma ve doğru olarak uygulayabilme üstünlüğüne sahip olmamızdan öte gitmez.
Ve aslında her geçen gün bu yasaları daha doğru anlamayı öğreniyor, doğanın geleneksel akışına yaptığımız müdahalelerin yakın ve uzak etkilerinin farkına varıyoruz. Özellikle yüzyılımızda doğabilimin sağladığı büyük ilerlemelerden sonra hiç değilse günlük üretim faaliyetlerimizin en uzak doğal etkilerini bile öğreniyor ve onların farkına varabilecek ve dolayısıyla onları denetleyebilecek bir durumda bulunuyoruz. Ama bu ilerlemeler ölçüsünde insanlar doğa ile olan içiçe durumlarını yalnızca sezmekle kalmıyor daha iyi de öğreniyorlar; Avrupa'da klasik çağın bitiminden bu yana ortaya çıkan ve hıristiyanlıkta en yüce gelişme noktasına varan, düşünce ile madde, insan ile doğa, ruh ile beden arasında bir karşıtlığın, bu anlamsız ve doğaya aykırı düşüncesi bu ölçüde olanaksız hale geliyor.
Üretime yönelmiş faaliyetlerimizin en uzak doğal etkilerini hesaplamayı bir dereceye kadar öğreninceye dek, binlerce yıllık bir emek gerekli olmuşsa da, bu eylemlerin daha uzak toplumsal etkileri bakımından bu iş çok daha güç olmuştur. Patatese ve onunla birlikte yayılan sıraca hastalığına değindik. Oysa, işçilerin yiyeceklerinin yalnız patatese indirgenmesinin bütün ülkelerin halk yığınlarının yaşayış durumu üzerinde yaptığı etkilerle, 1847 yılında patates hastalığı dolayısıyla İrlanda'nın uğradığı, yalnızca ve yalnızca patates yiyen bir milyon İrlandalıyı mezara yollayan ve iki milyonunu da denizaşırı ülkelere göç etmeye zorlayan açlıkla karşılaştırıldığı zaman, sıraca hastalığı nedir ki? Araplar alkol damıtmayı öğrendikleri zaman, o zamanlar henüz keşfedilmemiş olan Amerika'nın asıl yerlilerinin ortadan kalkmasına yarayan başlıca silahlardan birini meydana getirdiklerini düşlerinde bile görmemişlerdi. Ve sonradan Kolomb, Amerika'yı keşfettiğinde, Avrupa'da çok önceleri yenilgiye uğrayan köleliği yeniden canlandırmakta ve zenci ticaretinin temelini atmakta olduğunu bilmiyordu. 17. ve 18. yüzyıllarda, buhar makinesinin yapımı üzerinde çalışan insanlar, başka her şeyden daha çok tüm dünyanın toplumsal ilişkilerini kökten değiştiren ve özellikle Avrupa'da, zenginliğin azınlık tarafında ve yoksulluğun büyük çoğunluk tarafında yoğunlaşmasını, önce burjuvazinin toplumsal ve siyasal egemenlik elde etmesini, sonra da burjuvazi ile proletarya arasında, ancak burjuvazinin yıkılması ve bütün sınıf karşıtlıklarının ortadan kalkmasıyla sona erebilecek olan bir sınıf savaşımını ortaya çıkaran aracı hazırladıklarından habersizdiler. Ama bu alanda da yavaş yavaş, uzun ve çoğunlukla sert deneyler, tarihsel malzemenin toplanması ve incelenmesi sonucu, üretim faaliyetimizin dolaylı, daha uzak toplumsal etkileri konusunda aydınlığa varmayı öğrenmekteyiz; böylece, bu etkileri denetleme ve onları düzenleme olanağına da kavuşuyoruz.
Bu düzenlemeyi gerçekleştirmek için de, salt bilgiden başka şeyler gereklidir. Bunun için bugüne kadarki üretim tarzında ve onunla birlikte tüm toplumsal düzenimizde tam bir devrim gereklidir.
Şimdiye dek var olmuş bütün üretim tarzları, ancak emeğin en yakın, en dolaysız yararlı etkisine ulaşmayı hedef almıştır. İlerde ortaya çıkan, yavaş yavaş yinelenerek ve yığılarak etkili hale gelen daha sonraki sonuçlar tamamen ihmal edilmiştir. Toprağın ilkel ortak mülkiyeti, bir yandan, ufukları genel olarak sınırlı olan insanların gelişme düzeyine tekabül ediyor, öte yandan ise, bu en ilkel ekonominin olası kötü sonuçları karşısında, belirli bir telafi olanağı sağlayan, işlenebilir fazla toprağı gerektiriyordu. Bu toprak fazlalığı tükenince, ortak mülkiyet de son buluyordu. Oysa, daha ileri bütün üretim tarzları, nüfusun çeşitli sınıflara bölünmesine ve bununla birlikte de egemen ve ezilen sınıflar arasındaki karşıtlığa götürüyordu; ama aynı zamanda, egemen sınıfların çıkarları üretimin itici unsuru haline geldi, çünkü üretim, artık ezilen halkın en temel tüketim araçlarının sağlanmasıyla sınırlı değildi. Bu, bugün Batı Avrupa'da egemen olan kapitalist üretim tarzı içinde, en iyi biçimde yerine getirildi. Üretime ve değişime egemen olan bireysel kapitalistler, yalnızca faaliyetlerinin en yakın yararlı etkileriyle ilgilenebilmektedirler. Hatta bu yararlı etki bile -üretilen ya da değişilen malın yararlılığı sözkonusu olduğu ölçüde- tamamen arka plana geçer; satıştan elde edilecek kâr, tek itici güç olur.

Burjuvazinin toplumsal bilimi, klasik ekonomi politik, daha çok, yalnız üretim ve değişim alanlarındaki insan eylemlerinin gerçekten tasarlanmış toplumsal etkilerini ele alır. Bu, onun teorik olarak ifade ettiği toplumsal düzene tamamen uygundur.

Kapitalistler, doğrudan doğruya kâr için üretim ve değişim yaptıklarından ilk planda yalnızca en yakın, en dolaysız sonuçlar hesaba katılmalıdır. Bir fabrikatör ya da tüccar, ürettiği ya da satın aldığı metaı normal bir kârla satarsa, durumdan hoşnuttur ve metaın ve alıcısının sonradan ne olacağı onu ilgilendirmez.
Bu faaliyetlerin doğal etkileri için de aynı şey geçerlidir. Küba'da dağ yamaçlarındaki ormanları yakarak en verimli kahve ağacının bir kuşağına yetecek gübreyi bunların külünden sağlayan İspanyol tarımcılarını, sonradan şiddetli tropikal yağmurların artık korunamayan üst toprak tabakasını alıp götürmesi ve geriye yalnız çıplak kayalar bırakması ilgilendirir miydi?

Bugünkü üretim tarzında, toplum karşısında olduğu gibi doğa karşısında da, daha çok, önce ilk ve elle tutulur başarı dikkate alınır. Sonradan da, buna yönelmiş faaliyetlerin en uzak etkilerinin tamamen değişik ve tamamen ters düşen öteki sonuçlarından dolayı, arz ve talep dengesinin, her on yılda bir sanayi çevriminin gösterdiği ve hatta Almanya'nın da bu "çöküntü"de bunun deneyimini biraz daha önce geçirdiği gibi, çok tersine dönüşmesinden dolayı; kişinin kendi emeği üzerine kurulu özel mülkiyetin, zorunlu olarak, işçilerin mülksüzleştirilmeleri yönünde gelişmesi, buna karşılık bütün zenginliklerin giderek işçi olmayanların elinde toplanmasından dolayı şaşakalırlar.

Engels tarafından 1876'da yazılmıştır

800 yıl öteden ÖMER HAYYAM

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Sat, 25 Apr 2009 10:55:00 -0700

'Irmaklarından şaraplar akacak' diyorsun

cennet-i ala meyhane midir?

'her mümin'e iki huri' diyorsun

cennet-i ala kerhane midir?

* * *

tanrı bize cennette vaat ettiği şarabı

niçin haram etsin bu dünyada, akla sığar mı?

bir sarhoş arap, devesini vurmuş Hamza'nın

peygamber de yasak etmiş arap'a şarabı

* * *

beni özene bezene yaratan kim?

sen ne yapacağımı da yazmışsın önceden

demek günah işleten de sensin bana

o zaman nedir o cennet cehennem?

* * *

kim senin yasanı çiğnemedi ki söyle?

günahsız bir ömrün ne tadı kalır söyle.

yaptığım kötülüğü kötülükle ödetirsen eğer

seninle benim aramda ne fark kalir ki söyle

* * *

tanrı bizi çamurdan yarattığında

biliyordu bu dünyada ne işimiz olacak

işlediğim günahlar hep onun emriyledir

o halde cehennemde beni niçin yakacak?

* * *

isyan edip karşında duracağım, neredesin?

karanlığı, ışığa yoracağım, neredesin?
İbadete karşılık cenneti alacaksam
'bağış mi ticaret mi' diye soracağım, neredesin?

* * *

kör cehalet çirkefleştirir insanları.

suskunluğum asaletimdendir.

Her lafa verecek bir cevabım var elbet

lakin bir lâfa bakarım laf mı diye,

bir de söyleyene bakarım adam mı diye

* * *

dünya üç beş bilgisizin elinde

sanırlar ki tüm bilgiler kendilerinde

üzülme, eşek eşeği beğenir

bir hayır var sana kötü demelerinde

* * *

sen bu dünyanın sırrına eremezsin

erenlerin dilini de sökemezsin

öyleyse iç şarabı, cennet et dünyayı

öteki cennete ya girer, ya giremezsin

* * *

niceleri geldi, neler istediler

sonunda dünyayı bırakıp gittiler

sen hiç gitmeyecek gibisin değil mi?

o gidenler de hep senin gibiydiler

***

İçin temiz olmadıktan sonra

Hacı hoca olmuşsun kaç para

Hırka tespih post seccade güzel

Ama TANRI KANAR MI BUNLARA

* * *

Sen sofusun hep dinden dem vurursun

Bana da sapık dinsiz der durursun

Peki, ben ne görünüyorsam o'yum

YA SEN NE GÖRÜNÜYORSAN O'MUSUN

* * *

Ey kara cüppeli senin gündüzün gece

Taş atma dünyayı bilmek isteyenlere

ONLAR YARADANIN SANATI PEŞİNDELER

SENİNSE AKLIN ABDEST BOZAN ŞEYLERDE...

* * *

Ben kadehten çekmem artık elimi;

Tutmam senin kitabını minberini.

Sen kuru bir softasın, ben yaş bir sapık

CEHENNEMDE SEN Mİ DAHA İYİ YANARSIN, BEN Mİ?..

* * *

Seni kuru softaların softası seni

Seni cehenneme kömür olası seni

Sen mi haktan rahmet dileyeceksin bana?

HAKKA AKIL ÖĞRETMEK SENİN HADDİNE MI?

* * *

Yaşamın sırlarını bileydin

Ölümün de sırlarını çözerdin

Bugün aklın var bir şey bildiğin yok

YARIN AKILSIZ NEYİ BİLECEKSİN

* * *

Ey kör!

Bu yer, bu gök, bu yıldızlar, boştur boş!

Bırak onu bunu da gönlünü hoş tut hoş!

Şu durmadan kurulup dağılan evrende

BİR NEFESTİR ALACAĞIN, O DA BOŞTUR BOŞ !

ÖMER HAYYAM'CA

İNSAN ONURU

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Thu, 8 Jan 2009 18:00:00 -0800

İnsan Onuru sözlüklerde, izzeti nefis, haysiyet, özsaygı, şeref, erdem, vakar, gurur, saygınlık, kendine saygı duyma ve başkalarını da kendine saygılı kılma olarak açıklanmakta. Felsefe terimi olarak İngilizce (dignity) sözcüğünün Türkçe karşılığıdır.

"İnsanın değeri" ile "onurunu" İ.Kuçuradi eş anlamlı kullanmakta. Kuçuradi, "İnsanın değeri derken
bundan insanın diğer canlılar arasındaki özel yerini anlıyorum. İnsana bu özel yeri sağlayan, onun özelliklerinin bütünüdür, onu diğer canlılardan ayıran olanaklarıdır. Bu olanaklar, insana özgü etkinlikler ve ürünler olarak görünür. Bu özellikler ise, insanın diğer canlılarla ortaklaşa taşıdığı özelliklere ek özelliklerdir. İşte bu özellikler ya da olanaklar "insanın değerini" ya da "onurunu" oluşturur." demektedir.

İ. Kuçuradi Etik'inde, "kişi açısından onur" kişinin o ana dek kendi imgesine uygun davranmanın, kendi imgesine uygun yaşamanın bilince ve böyle yaşamaktan dolayı kendine layık gördüğü belirli bir muamele beklentisidir. Böylece 'onur' denilen şey, kişinin kendi imgesine uygun düşmesi sonucu kendine biçtiği değer oluyor." demektedir.

"İnsan haklarına hayat için değil, fakat onurlu bir hayat için "ihtiyaç" duyulur." Uluslararası İnsan Hakları sözleşmelerinde belirtildiği gibi, insan hakları, "insan kişisinin özündeki onur "dan kaynaklanır. İnsan hakları ihlalleri bir kimsenin insanlığını inkar ederler; yoksa kişinin ihtiyaçlarını tatmin etmesini her zaman engellemezler. İnsan haklarına bağlık gereklerinden dolayı değil; fakat onurlu bir hayat için, bir insana özgü değerli bir hayat için, bu haklar olmaksızın tat alınamayacak bir hayat için "ihtiyaç" duyulan şeylerden dolayı sahibizdir.

Başka sosyal pratikler gibi, insan hakları da insan faaliyetinden kaynaklanır; bunlar insana Tanrı, doğa veya hayatın fiziki gerçekleri tarafından verilmiş değildir.

İnsan Hakları Evrensel Bildirisi çoğu ülkede hayatın fiilen nasıl olduğu hakkında bize pek birşey söylemez; fakat onurlu bir hayatın -bir insan için değerli bir hayatın- şartlarını gösterir ve bu gerekleri, bütün sonuçlarıyla birlikte haklar biçiminde açıklar. Zengin ve güçlü ülkelerde bile, bu asgari standartlar çok nadir olarak herkes için karşılanır; ama insan haklarına sahip olmanın bu kadar önemli olması tam da bu noktada kendini gösteriyor ve belki bu önemin nedeni de bu durumdur. İnsan hakları, haklar olarak, insan doğasının temelindeki ahlakı görüşün gerçekleştirilmesi için gerekli olan sosyal değişmeleri gerekli kılmaktadır. Böylece, insan hakları öğretileri insan haklarına sahip olmakla insan olmayı kabaca eşit tutarlar. İnsan hakları(nın konuları) ndan yararlanmayan bir kimsenin kendi ahlaki doğasına yabancılaşmış olduğu hemen hemen kesindir. Bunun için, insan hakları, bir kimsenin bunlardan yararlanmasının reddedilemeyeceği anlamında değil -çünkü bütün baskıcı rejimler kendi yurttaşlarını sürekli olarak bu haklardan yoksun tutmaktadırlar- fakat bu hakların kaybının ahlaki olarak "imkansız" olduğu anlamında vazgeçilmezdir: kişi, bu hakları kaybetmesi halinde, bir insan için değerli bir hayat yaşayamaz. (Jack Donnelly ; Teoride ve Uygulamada Evrensel İnsan Haklar)

HÜSNÜ ÖNDÜL

İNSAN ONURU

adlı makalesi'den alıntılanmıştır.

İnsanlar evrimleşecek!!! peki neye göre?? Nasıl??

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Tue, 6 Jan 2009 06:41:00 -0800

Tartışmaların odağını, "insan evrimleşecek...", "Hayır, evrimleşmeyecek..." gibi iki karşıt görüş oluşturuyor. Bunlara, bir de "Neye doğru evrimleşecek?" sorusu ekleniyor. Yarının insanı, tüm dünyada paleontologlar ve genetikçiler arasında pek çok soruya ve ateşli tartışmalara konu oluyor. 200.000 ya da 1.000.000 yıl sonra "Homosapiens"in neye benzeyeceği şimdiden kestirilemiyor. Ama bu bekleyiş sırasında daha çok mürekkep harcanacağı da bir gerçek.

Evrimciler

İklim, doğal afetler ya da hastalıklar gibi evrimin temel etmenleri, şimdiye kadar doğal ayıklanmanın ve evrimsel baskının kaynağını oluşturuyordu. Ve biz de bunlara bağlı olarak değişiyorduk. Ama kaloriferden modern tıbba kadar uzanan bir yelpaze sayesinde insan, binlerce yılda biçimlendirdiği çevreden kendisini korumayı artık biliyor. O nedenle,

herhangi bir buzul çağı ya da yağmurlu bir dönem, son derece iyi donanmış "Homosapiens" için bir sorun yaratmayacak.

Evrime uğramayacağımızı savunanlar

Genetikçi Albert Jacquard gibi bazı uzmanlar, insan türünün artık evrime uğramayacağını savunuyorlar. Çünkü gelecekte sayımız çok artacak ve bu da, tür genelinde yeni bir genetik özellik getirmeyecek. Gezegenin bazı bölgelerindeki insanlar belki küçük mutasyonlar geçirecekler, ama tür, kendi bütünlüğü içinde büyük değişiklikler göstermeyecek... Paris İnsan Müzesi direktörü Andre Langaney ise, "Dünya'nın tarihinde, yaşam biçimlerini derinden değiştiren kazaların görüldüğünü hatırlamak gerek" diyor, "Her zaman, bir meteoritin ya da yanardağ patlamalarının, bir başkasını kurmak üzere ekolojik dengeyi yıkması mümkündür..."

Kuşaktan kuşağa ortalama 2 cm. uzuyoruzGerçekten de insan, biyolojik tarihi boyunca bu türden birçok olay atlatmış bulunuyor. Varlığını hala koruduğuna göre de, kaçınılmaz olarak derin değişikliklere uğradığı düşünülüyor. Evrimin durduğunu savunan A. Jacquard’in tersine, bazı biyologlar insandaki evrimin sürdüğüne inanıyorlar. Bunu da, ortamın derece derece ortaya koyduğu değişimlerle tıptaki ilerlemelere mal ediyorlar. Sözgelimi, boyumuzu ele alalım... Kuşaktan kuşağa ortalama 2 cm. uzuyoruz. Ama bunun nedeni, genetik mutasyona değil, daha zengin bir beslenmeye ve yaşam biçimimizdeki iyileşmeye bağlanıyor. Belki de, beyin tabanında bulunan bir iç salgı bezi, hipofiz tarafından sentezlenen büyüme hormonu, kent insanında kırsal kesimdekinden daha fazla üretiliyor. Yapay Işıklar, kentteki görüntüler ve gürültüler, bu bezin daha sık uyarılmasına yol açıyor.

Boy, yaş uzuyor, büyüme hızlanıyor…

Japonya'da yapılan araştırmalar, iki kuşakta kentlilerin 20 cm. köylülerin ise sadece 4 cm. uzadıklarını gösteriyor. Boydaki uzama henüz genlere yazılmış değil, ama gelecekte ne olacağı bilinmiyor. Yarının insanında, büyümenin çok yavaş gerçekleşebileceği de varsayımlar arasında yer alıyor. Sözgelimi, köprücük kemiğinin doku gelişimi Neanderthal insanda 18 yıl sürmesine karşın, bugün 25 yıl alıyor. Ortalama yaşam süresinin ise, tıptaki ilerlemelerle 120 yaş civarına çıkabileceği düşünülüyor.

Erken ergenlik, geç ve zor doğum

Ayrıca organlar, yerlerini doldurma çaresi bulunmazsa, doğru işleyebilmek uğruna aşırı derecede yıpranacaklar... Sözgelimi, kadın gittikçe daha erken yaşta, 9-10 yaşında ergenliğe ulaşabilecek. Ama toplumsal konumu nedeniyle daha geç yaşlarda çocuk doğuracak. Montpellier Evrim Bilimleri Enstitüsü'nün kurucusu Louis Thaler, "Zaten gittikçe daralan leğen kemiği ya da kasılan çene kemiği, değişimlerden daha çok etkilenecek" diye dikkatleri çekiyor. Söz konusu gelişmeler, yeni bir ortama uyumun göstergeleri değil; tıp yüzünden artık işlemez hale gelen doğal ayıklanmadaki gevşemenin yol açtığı olgular şeklinde değerlendiriliyor. Bu bağlamda, bebeklerin evrim sonucunda daha iri bir kafatasına sahip olma eğilimlerine paralel şekilde dar kalçalı kadın sayısında da büyük bir artış gözlemleniyor. Darlığı "kışkırtan" etmen ise, doğumların sezaryen yöntemiyle yaptırılması...

Doğum ve dişlerin neden olduğu ölümler azaldı

Gerçekten de, önceleri çoğu kadın daha ilk doğum sırasında ölüyordu ve bebekleri de her zaman hayatta kalamıyordu. Bu bakımdan, geçmişteki annelerin, "dar leğen kemiği" tipini kızlarına aktarma konusunda pek az şansları vardı. Tıp, benzer şekilde altçene kemiğinin kısalmasında da katkıda bulundu. Atalarımızda, kısa bir çene kemiği, "20 yaş dişi"de denilen "akıl dişi" iltihaplanmaları yüzünden ölme anlamına geliyordu. Günümüzde ise, diş hekimi çürükleri tedavi ediyor ve bu kalıtsal özelliğin sonraki kuşaklara aktarımını kolaylaştırıyor.

Miyopluk

L. Thaler "Bu, aynı miyopluktaki ilkeye benziyor" diye ekliyor, "Miyopluğun arttığı ve artacağı biliniyor. Söz konusu olgu, modern insanın artık daha iyi görmeye ihtiyaci kalmadığını göstermiyor. Cağımızda, bir miyop artık 'yaşıyor, döllüyor ve doğuruyor.' Oysa, tarih öncesi dönemlerde miyop bir avcı, ölü bir insandı..." Ancak gelecekte, miyopluk, mukovisidoz gibi sorunlara "elveda" diyeceğiz...

Genetik hastalıklar iki nedenle ortadan kalkacak;

Birincisi, bu genleri taşıyan embriyonları belirlemek ve yok etmek amacıyla testler yapılacak. İkincisi ise, böyle bir gen taşıyan insanlar gen tedavisi görebilecekler. Anormal genler biyolojik makaslarla ortadan kaldırılacak ve yerleri sağlamlarıyla doldurulacak. Öyleyse, insan kendi evriminin "efendi"si olacak ve genetik yönden "doğru", yeni bir "Homo sapiens" geliştirilebilecek.

Kanser uzmanı Claude Jasmin, "Günümüzde bu tedavilerin geniş ölçekte uygulanabileceğini düşünmek biraz hayal..." diyerek konuya daha ılımlı bir açıdan yaklaşıyor. "Ayrıca, amaçlananın sadece bu olduğunu düşünüyorum. Tersi, yani ideal bir insan yaratma girişimi çok aşırıya kaçar. Yoksa tarihimizin, öjenizm (üstün ırk) teorisinin övgüye boğulduğu karanlık günlerine geri döneriz..."

Bir gün dünyayı terk etmek zorunda kalacağız

İnsanın, bir gün evrimini denetim altına almak için teknikler geliştirmeyeceğini şimdiden kim bilebilir? Bilimsel makale yazarı Robert Clarke, buna "Ve insanlığın her büyük keşfinde görüldüğü gibi, söz konusu tekniklerin de yarar sağlayacağına kesin gözüyle bakabiliriz" diye açıklık getiriyor, "Ayrıca seçme şansı da bulamayabiliriz. Sonunda Dünyanın yok olacağı biliniyor. İnsanlara, iklim değişikliklerine, ardından da başka bir gezegene uyum sağlama çaresi bulmak gerekecek. Bu durumda çok büyük genetik değişimler işin içine girecek" diyor.

Ünlü Amerikalı paleontolog Dougal Dixon, Dünya’yı bir uzay gemisiyle terk etmek zorunda kalan ve çölleşmiş bir gezegende yaşayan insanın, genetik müdahaleler ve klasik evrim süreçlerinden hareket ederek 2, 3, hatta 5 milyon yıl sonrasında neye benzeyeceğini tasarlamış... Çöl insanı, meduza insan ya da teknolojik insan... Herkes, çok uzak torununu şimdiden hayal etmekte özgür!

Kaynak :Focus - Şubat 1997 sayısında "Dil:Esperanto Başaramadı" başlığı ile yayınlanan yazıdan derlenmiştir.

Hazırlayanlar : merakediyorum googlegrubu, Okan URAL, Fatih DEMİRKAN, Kere

Duygusal Emek: kadın emeğinde metalaşmanın yeni yüzü

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Sun, 4 Jan 2009 19:09:00 -0800

Feminist iktisatçıların literatüre en önemli katkıları toplumsal yeniden üretim kategorisiyle, ortodoks ekonomi anlayışına karşı çıkmaları olarak ifade edilebilir; piyasa üzerinden, metalaşmış, parasallaşmış bir değiş tokuşun dışında, ev işleri, çocuk bakımı, yaşlı bakımı gibi farklı faaliyetleri kapsayan yeniden üretimin daha geniş kapsamlı ele alınması çok önemlidir:
Yeniden üretim üç başlık altında irdelenir:

işgücünün yeniden üretimi,
mevcut yaşamın sürdürülmesi için harcanan emek anlamında toplumsal yeniden üretim
bir sonraki kuşağın yetiştirilmesi için harcanan emek olarak insanların yeniden üretimi;

hepsi görünmeyen kadın emeğidir.

Böylece üretim/yeniden üretim ikiliğini aşacak ve tarihselliği içinde patriyarka ile kapitalizmi kullanım değerini de kapsayacak şekilde buluşturacak bir analiz mümkündür artık.

Eviçi üretim ve bakım emeğini pratikte birbirinden ayırmak gittikçe güçleşmektedir,
örneğin yaşlı/hasta bakımı aynı zamanda eviçi üretim/alışveriş gibi işleri de kapsamaktadır; ancak bakım emeğinin kendine has bir özelliği olduğunu teslim etmek gerekir:
bakım emeği duygusal bağları içerir; sevdiğimiz, değer verdiğimiz için eşimize, kocamıza, çocuğumuza, hasta annemize bakarız.
Bu öznellik ve emeğin kişiye bağlı olma hali, yani bakım emeğinin bakım faaliyetini yürütenden ayrılamaması ve hizmet sunulanla kurulan duygusal bağ, bakım emeğini diğer piyasalaşmış emek çeşitlerinden ayırır.
Bu öznellik hane halkı ekonomisinde günlük pratiklerle sürekli üretilir: bu öznellik veri iken, duygusal emeğin özneleri olarak ne kadın, ne koca, ne de çocuk, bu üretim esnasında “şeyleşmez”ler...
Bu öznellik, duygusal emek aşk/sevgi emeği olarak algılandığında tüm ev işlerini de kapsar, ama daha çok ve kısmen koca/eş bakımı(cinsel ilişki dahil) ve annelik söz konusu olduğunda biricik/tek özel kişi bu hizmetleri vermektedir, ve bir 3. kişi, ikame olarak bu hizmetleri göremez; ikame edilse bile kocaya/çocuğa eş/anne tarafından sunulan hizmetin yerini tutamaz(Razavi:2007)

Bakım emeğinin duygusal emek içerdiği için piyasalaşmış emeklerden farklılaşması, 3.kişi kriterini sorunlu hale getirir, çünkü ev işleri piyasadan ikame edilebilir ve bu anlamda bir piyasa değeri karşılığı bulunarak ölçülebilir; ancak duygusal emeğin ölçülmesi mümkün değildir; bu nedenle görünmez kalmaya devam eder.

Duygusal emek ölçülemez çünkü ürün üreticisinden ayrılamaz, dolayısıyla bu basit bir ölçme sorunu ve piyasada karşılığı olan bir değer bulma sorunu değil, kavramsal bir sorun olarak görünmektedir. Sorun büyük ölçüde maddi üretim tanımının kadının yaptığı işe uymamasıdır. Dolayısıyla duygusal emek mevcut ortodoks ekonomi kavramını sorguladığı için önemlidir.

Duygusal emek, kuşkusuz sadece özel alanla/hanehalkıyla sınırlı değil. Herkesin bildiği gibi, global trendler artık ücretli bakım emeğini gittikçe yaygın hale getirmektedir; hizmet sektörü daha hızla gelişmekte ve hem kamuda hem özel sektörde çalışan kadın sayısı gittikçe artmaktadır.
Hizmet sektörünün “feminizasyonu” ya da daha doğru bir terimle “informalleşmesi” diye anılan bu süreçte, kadın işi/erkek işi ayrımı, yatay ve dikey segregasyon gittikçe katılaşmaktadır: yatay segregasyonla cam duvarlar örülmekte, kadın işi kadın işi olarak kalmaya devam etmektedir: hemşire, öğretmen, diyetisyen, sekreter, satış elemanı, sosyal hizmetli, kamu hizmeti sunanların çok büyük çoğunluğu hala kadındır; yani “ilişkisel/müşteriyle yüz yüze” işler daha çok kadınlar tarafından yürütülmekte, öte yandan mühendislik, montaj hattı üretimi, bilim/teknoloji ile ilgili işler de erkek işleri olarak kalmaya devam etmektedir. Dikey segregasyon olarak da cam duvarlar henüz çatlamamıştır bile; orta/üst düzey yöneticilerin çoğunluğu hala erkektir.

Üstelik kadın/erkek işleri arasında ücret farklılığı çok belirgin ve inatçıdır: neden kadın işi erkek işinden farklıdır? Ya da eşit/karşılaştırılabilir işi yapan kadın, erkek meslektaşından neden daha düşük ücret alır? Örneğin ABD de profesyonel çalışanların ¾ ü kadındır; ve hizmet işlerinin %90ını kadınlar yürütür ama fabrikada mavi yakalı olarak çalışanlarla( %90’ ı erkektir) “karşılaştırılabilir” bir iş becerisi ve donanımına sahip olmalarına rağmen çok daha düşük ücret alırlar.

Bunun nedenleri üzerinde tartışırken duygusal emek kategorisi yardımcı olabilir; mesleki/ücret segregasyonunun temel nedeni olarak feministler “iş/meslek”lerin de toplumsal ve tarihsel olarak cinsiyetlendirildiğini ve bu cinsiyetlendirmenin günlük pratikle yeniden üretildiğini vurgularlar: bu noktada kadının doğal kimliği/sorumluluğu olarak kabul edilen eş/anne ya da bakım/eviçi üretim faaliyetlerinin işyerindeki uzantısı olarak ortaya çıkan süreklilikten bahsederler: piyasadaki metalaşmış emek sadece ürün/hizmet üretmez aynı zamanda cinsiyetlendirilmiş öznellik de üretir: bu öznellik ve şekillendirme/içselleştirme aslında tüm işlerde mevcuttur; dolayısıyla sadece maddi/parasal üretimi temel alan ortodoks ekonomi tanımına dahil değildir. Sermaye için özellikle niteliksiz emek/el emeği kolaylıkla ikame edilebilir; bir el, bir baş koparsa onun yerine geçecek sayısız el/baş vardır; nitelikli emek için belki bu ikame biraz daha sınırlıdır. O yüzden, emek yanlısı bir bakış açısıyla, yabancılaşmayı öznelleşmiş/cinsiyetlendirilmiş üretim faaliyetinde yeniden kurgulayabiliriz.

Duygusal emek kategorisini kamusal alanda irdelemek anlamlı olabilir; bu kavram ilk defa Hochschild tarafından 1983 yılındaki makalesinde ortaya atılmış ve havayollarında çalışan hostes/kabin amirlerine bakılmış... şöyle tanımlamış duygusal emeği Hochschild: “herkes tarafından gözlemlenebilen mimiksel ve bedensel gösterimler yaratabilmek için hislerin yönetilmesi” (Hochscild:1983)

Duyguların işyerinde “doğru” yönetilmesi gerekir kuşkusuz, ve bu duygu yönetiminin de işin gerektirdiği, sermayenin, firmanın hedefleriyle uyumlu ve müşteri odaklı olacağı ve bu nedenle çalışana stres, depresyon vb. maliyetlerle geri döneceği çok açık. Horchschild’e göre bu maliyet duyguların metalaşması/ticarileşmesinin dolaysız bir sonucu. Günümüzde “firmaların müşterilere sattıkları paketin bir parçasıdır artık duygusal emek”, dolayısıyla çalışanlar firmalara “gülümsemelerini” satarlar. İnsan duygularının hem cinsiyetçi, hem sınıfsal açıdan işyerlerinde kalıplaşması söz konusu ve duygusal emek kadını/erkeği, farklı sınıfları çok değişik ve karmaşık yollarla etkilemekte.

Peki ne oldu da çok değil 10-15 yıl öncesinin rasyonel/teknolojiye/bilgiye güvenen /yenilikçi/erkek işyerleri birden duygusallaştı ve emekçilerin duyguların önemini, işyeri performansı/verimlik ve müşteri memnuniyeti açısından baş tacı ediverdi? İşgücü piyasalarının globalleşmesi sürecinde etkili olan pek çok faktörü hemen sıralayabiliriz ama organizasyon teorisyenlerinin bu noktadaki katkıları gerçekten inanılmaz: çünkü sonuçta feministlerin karşı çıktığı ikiliklerden biri olan duygusal/rasyonel ikiliğine mi karşı çıkıyorlar acaba? duygusal emek/zeka ne oldu da bu ikiliği ortadan kaldırdı?

“Duygulara, örgütsel hedeflere ulaşmak konusunda görev verildiğinde, yani sınırlı rasyonelliğin duygulara yönelik yaklaşımlarından ikincisi seçildiğinde, bilişlerin hislerden ve hislerin ise fiziksel gösterimlerden ayrılmasıyla, akıl-vücut ikiliği pekiştirildiğinde, duygularla sınırlı rasyonellik arasında bir bağ oluşur. Duygusal emek kapsamında hisler, örgütsel hedef ve fonksiyonlara hizmet ederler. Bu durumda duygular, hedeflere ulaşmak için açık gösterimler haline gelir, fakat diğer taraftan da bireyi kendine yabancılaştırmaya neden olur(Mumby&Putnam, 1992’den aktaran Seçer, 2007)
Eyvah, emekçi yabancılaşıyor yaptığı işe, o zaman ne yapmalı? “sınırlı duygusallık” yeni örgüt yaklaşımı olmalı: karşılıklı etkileşim/empati içinde bireysel tecrübeyle örgüt tecrübesini birleştirmek öneriliyor; sınırlı duygusallıkta önemli olan duyguları sağlıklı iletişim uğruna sınırlamak ve bu sınırlama kuşkusuz müşteri ilişkilerini de kapsıyor. Yani duygusal emeği, biraz daha gönüllü hale getirme çabasının sistemleştirilmesi, böylece “sinirleri alınmış” bir şekilde çok uzun saatler çalışan, her türlü kaprise gülümseyerek kibar davranmak zorunda olan emekçinin yabancılaşmayı yaşamayacağı varsayılıyor.
Duygusal emek, kadın işlerinin niteliğine ışık tutan bir ayna; zira bakım/hizmet işlerinde çalışan erkekler de düşük ücret alıyor ancak bu ücret aynı işte çalışan kadınlardan daha fazla çünkü ahenk, bakım, anlayış, dayanışma, yani anne gibi davranışlar çağrıştıran işler düşük ücretli oluyor; çünkü bu tip özellikler kadınların doğal özelliği kabul ediliyor ve itibarı ne talep ediyor ne de hak ediyor.
Ayrıca, mühendislik, hukuk, enformasyon teknolojileri gibi “erkek” egemen alanlarda ve mesleklerde yapılan araştırmalar başka bir çarpıcı sonucu daha gösteriyor: işyerleri artık daha cinsiyet- körü olarak yapılandırılıyor: işin gerekleri, spesifikasyonları, işin değerlenme kriterleri, ideal çalışan tipolojisi artık hep “kadınsı” özellikler olarak tanımlanan duygusal zeka/anlayış/dayanışma vb. özellikler olarak kurgulanıyor ve yapılandırılıyor: eskisinden farklı olarak sadece rekabet/güç/iktidar/bilgi/rasyonellik değil; ancak örneğin enformasyon teknolojileri üreten bir firmada(Kelan; 2008), gittikçe daha çok çalışan duygusal ve sosyal yeterliliği enformasyon teknolojileri işinde hayati olarak görüyor; üstelik ekip çalışması olan software (bilgisayar programcılığı/erkek egemen) alanında bile; ancak erkekler bu özellikleri ideal çalışanın sahip olması gereken ve cinsiyetsiz/cinsiyet körü bir özellik olarak algılar ve yapılandırırken; aynı özellikler kadınlar için daha kolay ve daha doğal bir özellik olarak yorumlanmaktadır.
Amerika’da avukatlar ve stajyerleri arasındaki ilişkide de benzer bir durum saptanmış; duygusal emek iş tanımında belirlenen formel bir kriter değil, ancak kadın stajyerlerin yanında çalıştığı üstatı avukata bakım/şevkat göstermesi ve bazı kişisel işleri halletmesi bekleniyor, yani bir anne gibi davranması isteniyor: erkek stajyerden böyle bir beklenti yok, onlar daha özgür(Guy&Newman, 2004)

Dolayısıyla toplumsal cinsiyetçi roller, beklentiler ve duygusal emek, kadın/erkek işi katmanlaşmasını ve ücret farkını yaratıyor diyebiliriz.
Bakım işi erkek için istisna iken; kadın için ZORUNLU!!!
BU EVDE DE; İŞYERİNDE DE..., BÖYLE.

NURCAN ÖZKAPLAN

İslam gerikalmışlığa kendi kendini mi mahkum ediyor??

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Fri, 2 Jan 2009 16:53:00 -0800

Ben annem-babam tarafından bir Müslüman, hem de iyi bir Müslüman olarak yetiştirildim. İslam ailemi ve ailemin yaşayışını en küçük detaylara kadar belirliyordu. İslam bizim ideolojimiz, bizim politikamız, bizim etik anlayışımız, bizim hukukumuz ve bizim kimliğimizdi. Biz ilk önce Müslüman, sonra Somali'liydik. Bana İslam'ın bizi dünyanın geri kalanından, Müslüman olmayanlardan ayırt ettiği öğretildi.

Biz Müslümanlar, Allah'ın seçkin kullarıydık. Diğerleri; kâfirler, inançsızlar kaba, kirli, barbar, sünnetsiz, ahlaksız, acımasız ve hepsinden de öteye açık saçık, müstehcen
kisilerdi; onlar kadınlara karsı saygısızdır; kızları ve kadınları orospudur, çok sayıda erkek eşcinseldir, erkekler ve kadınlar evlenmeden cinsel iliskiye girerler. İnançsızlar lanetlenmiş kişilerdir ve Allah onları öbür dünyada en ağır şekilde cezalandıracaktır.

Kızkardeşim ve ben küçükken arada sırada Müslüman olmayan iyi insanlardan konuşurduk, ama annem ve büyükannem her zaman: "Hayır onlar iyi insan değildir" diye müdahale ederlerdi. "Onlar Kuran'ı ve Peygamber'i ve Allah'ı biliyorlar, ama gene de bir insanın olabileceği tek şeyin Müslümanlık olduğu düşüncesine ulaşmamışlardır. Onlar kördür. Eğer bu kadar sevimli ve iyi insanlar olsalardı Müslüman olurlardı ve Allah onları kötülüklerden korurdu. Bu onların

bileceği bir iş. Müslüman olsalar cennete giderler."

Hıristiyan ve Yahudilerden de çocuklarını Allah'ın seçkin kulları olma bilinciyle yetiştirenler vardır ama gene de, Müslümanlar arasında Allah'ın onlara özel bir uhrevi mutluluk tahsis ettiği duygusu çok daha yaygındır.

Yaklaşık on iki yıl önce, zorla evlendirilmek istemediğim için kaçarak Batı Avrupa'ya geldim. Kısa sürede, Allah ve gerçeğinin insancıllaştırıldığını gördüm. Müslümanlar için bu dünyada yaşam öbür dünyadaki yaşama giden yolda sadece bir duraktır; Batı Avrupa'da ise insanlar, bu dünyadaki yaşamlarını zenginleştirebilirler. Üstelik burada cehennem yürürlükten kaldırılmış gibidir, Allah cezalandıran gaddar bir hükümdardan daha önce sevginin bir tannsıdır.

Ben gittikçe dinime daha elestirici bakmaya basladım ve İslam'ın daha önce özel olarak dikkatimi çekmeyen üç önemli unsurunu keşfettim.

İlk unsur, Müslümanların Allah'la iliskilerinin korkuya

dayanmasıdır.

Müslümanların tanrı kavramı mutlaktır. Bizim Tanrımız tam bir teslim oluş ister. Eğer O'nun kurallarının hepsine uyarsan seni ödüllendirir. Eğer O'nun kurallarını çiğnersen hem bu dünyada hastalıklar ve doğa felaketlerle hem de öbür dünyada cehennem ateşiyle insafsızca cezalandırılırsın.

İkinci unsur, İslam'ın tek bir etik kaynağının olmasıdır:

peygamber Muhammed.

Muhammed yanılmaz. Neredeyse onun kendisinin bir Tanrı olduğu söylenebilir, ama Kuran

çok açık biçimde Muhammed'in bir insan olduğunu, ama en mükemmel, en iyi insan olduğunu, Tanrı düzeyinde olduğunu söyler. Biz onu örnek alarak yaşamalıyız. Kuran'da yer alanlar, Muhammed'in, Tanrı'nın söylediğini söyledikleridir. Binlerce hadiste -Muhammed'in söyledikleri ve yaptıkları, verdiği öğütler, kalın kitaplar yoluyla bize miras kalmıstır - bir

Müslüman'ın yedinci yüzyılda nasıl yaşaması gerektiği yer alır. Sofu Müslümanlar yirmi birinci yüzyılda nasıl yaşamaları gerektiğine ilişkin sorularının yanıtlarını her gün bunlarda ararlar.

Üçüncü unsur, İslam'ın, Peygamber'in Allah'ın buyruklarını aldığı dönemdeki Arap kabile değerlerinden alınmıs cinsel ahlak anlayısının baskın olmasıdır:

Bu kadınların babalarının, erkek kardeşlerinin, amcalarının, büyükbabalarının, vasilerinin malı olduğu bir kültürdür. Kadınların varlığı kızlık zarına indirgenmistir. Kadının çarşafı dış dünyaya sürekli olarak, Müslüman erkekleri kadınların sahibi yapan ve onları annelerinin, kız kardeşlerinin, teyzelerinin, gelinlerinin, kuzinlerinin ve eşlerinin cinsel ilişki kurmalarını önlemekle yükümlü kılan, bu boğucu ahlak anlayışını hatırlatır: Ve yalnızca cinsel ilişkiyi değil, ama aynı zamanda erkeklere bakmayı, kolunu koluna değdirmeyi, erkeğin elini sıkmayı da önlemeyi yükümlü kılan bir anlayışı. Erkeğin saygınlığı ve namusu kız ve kadın aile üyelerinin özenli, söz dinleyen davranıslarıyla yükselir veya azalır.

Bu üç unsur bizim batıya ve şimdilerde Asya'ya göre de geri kalmamızı büyük oranda açıklar. Müslümanların çoğunluğunun içine kapatıldığı bu üç unsurun olusturduğu düşünsel çerçeveyi kırmak için kendimizi eleştirici bir gözle incelemeye baslamalıyız. Ama kim bir Müslüman olarak doğmuş ise ve İslam'a yönelik eleştirel sorular sorarsa, ona derhal "dönek" etiketi yapıştırılır. Peygamber Muhammed'in yanı sıra baska etik kaynaklardan da yararlanılmasını benimseyen bir Müslüman ölümle tehdit edilir. Bakire kafesinden kaçan

bir kadın orospudur.

Bir Müslüman tarafından İslam'ın bu üç unsurunun araştırılması korkunç bir ihanet ve çok acı verici bir şey gibi algılanır. Bu güçlü duygular dışardan kişiler ve benim üzerimde de etkide bulunuyor. Özellikle yığınlar tarafından dışa vurulduğunda. Ben kendim, Müslümanların Allah'ın mutlak kelamını göreceleştiren veya başka diğer etik kaynakları peygamber Muhammed'in etik kaynağına eşit ve hatta ondan daha önemli bulan kisilere karşı kızgınlıklarına yol açma yükümlülüğünü anlayabiliyorum. Bunun yanı sıra, bu boyutta bir anlayış değişiminin yalnızca uzun zaman alan bir süreç değil, aynı zamanda direnme ve hatta kan dökülmesiyle el ele giden bir süreç olduğunu tarihten biliyorum. Theo van Gogh'un öldürülmesini, benim Ölümle tehdit edilmemi, bana yönelik hukuki adımları ve yoğun biçimde reddedilişimi bu çerçevenin

içinde değerlendiriyorum. İslam tarihine kısa bir bakış bize İslam'ın kendi içinde bir eleştiride bulunanların hemen tamamının öldürüldüğünü veya sürgüne gönderildiğini öğretir.

AYAAN HIRSI ALI

İTHAM EDİYORUM/ alıntı

Yargı Kadınları Ürkütüyor

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Wed, 3 Dec 2008 02:04:00 -0800

ERKEĞİN TASASI YARGICA DÜŞÜYOR
Kanun koyucu, ‘herhangi bir araştırmaya gerek kalmaksızın’ tabirini kullanmak zorunda kalmış.

Çünkü yargıçların pek çoğu kanunun amacını bilmiyor, anlamıyor, anlamamakta ısrar ediyorlardı. Kadın, ‘Şiddete maruz kaldım’ diyor, hayati tehlike sözkonusu... Ama ‘Efendim, şiddet var mı yok mu, bana ispat et’, ‘vah zavalllı adamın hakları ne olacak, o adam nerede kalacak’, diye tasası yargıca düşüyor. Dolayısıyla bu kötü uygulamaları engellemek üzere yönetmelikte açıklayıcı şekilde, ‘herhangi bir araştırma yapamazsın, re’sen bu kararı hemen almak zorundasın’ deniyor. Bu bakımdan yönetmelik olumlu. Konuyu bilmeyen, bilmek istemeyen, bilmemekte ısrar eden hakimler açısından bir açıklama getiriyor.

ŞİDDET GÖREN DEĞİL, AİLE KORUNUYOR
Yasanın adı her şeyden önce uluslararası terminolojiye uygun değil. Bir defa adının düzeltilmesi için yeniden bir kanun teklifinin verilmesi gerekiyor.
Uluslararası terminolojide bunun adı ya ‘Koruma Emri’ ya da ‘Uzaklaştırma Emri’dir. Oysa bizde ‘Ailenin Korunmasına Dair Kanun’ adıyla çıktı. Amaç ailenin korunması değil, şiddet gören kişinin korunmasıdır. Ama adı böyle olduğu için, yasada da, yönetmelikte de ‘aile’ tabiri kullanılıyor.

İMAM NİKAHLI OLAN KIZ KORUNMUYOR
Oysa resmi evlilik sözkonusu olmadan da insanlar birarada yaşayıp şiddet görebilirler. Bunun en önemli örneklerinden biri de zorla ve erken evlendirmeler. 13-14 yaşındaki kızları, imam nikahı ile zorla birisiyle birlikte olma durumunda bırakırsanız, kız da dayanamayıp kaçarsa, ‘Vay, namus elden gitti’ diye boğazlarsınız, sonra da bunu haksız tahrik diye (ki şu sıralarda Türkiye’de çok tuhaf bir şekilde sık sık uygulamaktadır) mazur göstermeye çalışırsınız. Onun yaşama hakkı korunmayacak mı? Bu kız, şiddete maruz kaldığı zaman resmi evlilik yok diye korunmayacak mı?

YÜKÜNÜ DE ATATÜRK’E BAĞLIYORLAR
Namus veya aile kavramına ilişkin Türkiye’deki tutuculuğu ve erkek egemen düzenin sürdürülmesinin yükünü de Atatürk’e bağlıyorlar. ‘Efendim, aksi halde imam nikahlı evlilikler teşvik edilmiş olur’ deniyor. Meclis’in içinde imam nikahıyla oturduğunu söyleyen insanlar varken, bu konuda hiç utanmadan, ille de resmi nikah diye nasıl tutturabilirler ki!.. Resmi nikahı desteklemek başka bir şey, şiddete maruz kalan kişinin korunmasını istemek başka bir şey. Kaldı ki taraflar hiçbir nikah olmadan da beraber yaşıyor olabilirler. Ve bunlardan biri diğerine şiddet uyguluyor olabilir.

KİMİ KORUYORSUNUZ KARDEŞİM?
Ayrıca boşanmış eşler, boşanmamış ama ayrı yaşayanlar var... Taraflar boşanmışlar, ama erkek, genel olarak kadının nerede oturduğunu, çocuklarla şahsi ilişki kurmak açısından bilir. Ve o kadının oturduğu eve gidip kapıları kırdığı, boşandığı karısına kendi evinde tecavüz ettiği, dövdüğü sık görülen olaylardandır; hatta öldürdüğü de... O zaman kimi koruyorsunuz kardeşim? Kanunun burada boşanmış eşleri de kapsaması, üçüncü kişileri de kapsaması gerekir. Bu yönden kanunun ciddi eksiklikleri vardır ve yeniden gözden geçirilmesi gerekir.

“AL SANA EŞİTLİK” YAKLAŞIMI
“Kadın Hakları Yeniden” diye bir kampanya başlatmak gerekiyor. Çünkü Yargıtay uygulamaları, insanın tüylerini diken diken edecek şekle bürünüyor. Erkeklerin onuru, kadınların hayatından çok daha kıymetli bir hale geldi. ‘Cilveli cilveli yer sordu’ diye, ‘beyaz tayt giydi’ diye karısını öldürene haksız tahrik indirimi yapılıyor. Son 1-2 yıldır çoğalmaya başladı bu kararlar. Medeni Hukuk açısından baktığımız zaman, kadın eğer asgari ücretten maaş ya da emekli maaşı nafakaya hak kazanmaz, gibi acayip bir uygulama da var. 300-400 YTL alan kadın nasıl kira verecek, nasıl çocuklarını doyuracak, nasıl ısınacak? Acaba bu kararları veren yargıçlar kendi yaşamlarında bu kadar az parayla bütün bunları nasıl beceriyorlar, o zaman bunun sırrını da söylemeleri gerekiyor ki, bu kadınları nafakadan muaf tutsunlar. İnanılmaz derecede erkek egemenliğini pekiştirme çabası var gibi görünüyor. Siz mi eşitlik istediniz, alın size eşitlik, boşanmayacaksınız, boşanmaya kalkarsan sürünmeyi göze alacaksın, işkenceye dönüşse de evliliği sürdüreceksin; gibi bir yaklaşım...

DİZİLERDE SALAK KADIN TİPLERİ
İktidardaki siyasi partinin tutuculuğuyla bağlantılı mı gidiyor? Televizyonlarda iğrenç programlar yapılıyor. Kadın programları ve diğerleri... Boşanan kadının ne kadar kötü durumda olacağını, boşanmanın nasıl korkunç bir şey olduğunu anlatmaya çalışıyorlar. Onun dışında polisi yüceltmek için yapılan bazı dizilerde inanılmaz salak kadın tipleri çiziliyor. Maçoluğu her gün her gün yeniden üretiyorlar. Nişanlınla çıkamazsın, elini tutamazsın gibi sözüm ona bir takım değer yargılarını yeniden üretmeye çalışıyorlar. Tabii bunlar toplumu çok etkiliyor. Çizdikleri kadın tipleri hakikaten salak. Bunu da marifet diye gösteriyorlar. Hem televizyonlarda hem yazılı basında vermeye çalıştıkları imaj, son derece tutucu. Ona bağlı olarak da herkes birbirinin ahlak bekçisi kesilmiş vaziyette. Tabii cinayetler artıyor. Bir çocuk, erkek arkadaşı var diye ablasını öldürüyor. İş bu noktaya kadar geldi artık. Kadın cinselliğinin bekçisi haline geliyorlar ki, hiç hoş bir gidiş değil bu.

YARGIÇLARIN ÜRKÜTÜCÜ KARARLARI
Diyorum ki, Ceza Kanunu çıkarken bu kadar emek sarfettik. Aman ne kadar güzel bir Ceza Kanunu çıktı, diye biz övünürken, yorumlar tamamen tamamen eski ceza kanunu çerçevesinde: Evlilik erkeğin kadından cinsellik talep etme hakkını da birlikte getirir, meşru cinsellik ancak evlilik içerisinde yaşanır, dolayısıyla kadının bu cinsel talebi reddetmesi halinde, boğuşma sırasında adam yataktan düşmüşse, kadını öldürmesinde haksız tahrik söz konusudur! Bunlar bence korkutucu, ürkütücü yorumlar. O yüzden ‘Kadın Hakları Yeniden’ diye bir kampanya başlatıp, bütün yargı mensupları ve erkeklere yeniden haklarımızı anlatmamız, öğretmemiz gerekiyor.

Av.Canan ARIN

www.avukatgazetesi.com

Velhasıl netice: Bu kadın meselesinde cesur olalım. Vesveseyi bırakalım...

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Thu, 13 Nov 2008 15:43:00 -0800

MUSTAFA KEMAL ATATÜRK'ÜN KARLSBAD HATIRALARI

6 Temmuz 1918 Cumartesi

Yemekten sonra oturduğumuz salon, dans salonunun ittisalinde idi. Gayet zarif, latif birkaç genç kadın simokinli erkeklerle dans ediyorlardı. İki salon arasındaki büyük camlı kapıköşede işgal ettiğimiz fotöylerden bu tekerrür ve temadi eden Vonstep'leri seyre pek müsaitti.

- Ne güzel dedim. Dansı çok sevdiğimden ve ataşemiliterlik zamanımda birinci valsörlerden addedildiğimden bahsettim.

Hanımefendi(**) de kızlık hayatında çok dans ettiğinden ve dansı sevdiğinden bahsetti ve sonra ilave etti...

- Bu hayatın bizde teessüsü ne kadar müşkül...

Dedim ki, ben her vakit söylerim, burada da bu vesile ile arzedeyim benim elime büyük selahiyet ve kudret geçerse, ben hayat-ı ictimaiyemizde arzu edilen inkılabı bir anda bir ''Coup'' ile tatbik edeceğimi zannederim. Zira, ben, bazıları gibi efkâr-ı avamı, efkâr-ı ulemayıyavaş yavaş benim tasavvuratım derecesinde tasavvur ve tefekkür etmeye alıştırmak suretiyle bu işin yapılacağını kabul etmiyor ve böyle harekete karşı ruhum isyan ediyor. Neden, ben, bu kadar senelik tahsil-i âli gördükten, hayat-ı medeniye ve ictimaiyeyi tetkik ve hürriyeti tezevvuk için sarf-ı hayat ve evkat ettikten sonra, avam mertebesine ineyim. Onları kendi mertebeme çıkarayım, ben onlar gibi değil, onlar benim gibi olsunlar.

Mamafih bu meselede şayan-ı tetkik bazı noktalar var. Bunları iyice takarrür ettirmeden işe başlamak hata olur. Ben henüz mücerret bulunan bir adamım. Benimle, bir müteehhilin bu babtaki tarz-ımuhakematı arasında fark olabilir. Fakat bu hususta tamamen bitaraf olmak ve hissiyat-ıbasiteden tecerrüd etmek lazımdır. Şimdi, şunu, demek istiyorum. Ahlak, her zümre-i ictimaiyenin telakkisine göre başka mana, başka renk, başka maksat gösteriyor gibidir. Mesela bizde, iffet ve ismet pek büyük ve sıkı kuyudata tabidir. Bir Avrupalı bu kuyudu tanımıyor... Onlar bizim nazarımızda tamamen ahlaksız, onlar nazarında biz tamamen vahşi... Binaenaleyh iki felsefeden birini tercih etmek lazım geliyor. Hal-i asli-i tabiiye avdet fakat daha süslü, daha insani erkek ve kadın tamamen hür ve müstakil ve madam -ül- hayat hiçbir muayyen rabıtaya tabi olmayacak...

Fakat idame-i beşeriyet, temin-i refah-ı cemiyet, muhafaza-i intizam-ı umumiyet için kanunlar, kaideler olacak, bunlara riayet edilecek. Veyahut kemale gelen her erkek ve her kadın kendine her nokta-i nazardan küfüv olan bir eşbuluncaya kadar, muhafaza-i nezahet edecek ve bulduktan sonra teşekkül edecek çift bir ocak vücuda getirecek... Tarafeynden biri ölünceye kadar, veyahut şimdiye kadar mer'i kavaid ve kavanin-i şeriyenin mesağ gördüğü esbab tahtında ittifak edinceye kadar erkek karısına, kadın yalnız kocasına manen, fikren, maddeten hasr-ı mevcudiyet edecek...

Zevceynde, harice taşmak istidadında olan hissiyat ve temayülatı boğmak için tedbir alalım:İslamiyette tatbik edilmekte olan tesettür, kadınların kocalarından başka erkekle katiyen temasa gelmemeleri ve hayat-ı hariciyeye malik olmamaları bir dereceye kadar kadınlarıtevkif eder, fakat erkekler için, bugünkü, zemin-i medeniyette bir mania icat etmek müşkül... Vakıa onları ciddi ve sürekli mesai içinde bulundurmak suretiyle meşgul etmek varid-i hatır olur. Pek güzel, o kadar ciddi ve yorucu meşagilden sonra, son asır terakki ve medeniyetin şuaatiyle ve dimağı tenevvür etmiş bir erkek, işinden doğru evine gelip, kapanmak suretiyle yarın için icab eden zevk ve kuvvet-i mesayii iktisab edebilir mi?...Biraz hava, biraz musiki, biraz tiyatro, hülasa bir hayat arzu etmez mi?.. Bu icabat-ı tabiiye ve medeniyeyi tatbik ederken yanında karısı bulunmazsa, bu noksanı telafi etmek lazım gelmeyecek mi? Çünkü bir erkek için kadın huzurundan, kadın sözünden, kadın refakatinden mahrum bulunmak bir noksandır, bu behemehal tatmin olunur. Fakat evde erkeksiz kalacak kadın için erkek ihtiyacıaynıdır. ...Ruh ihtiyacıdır ve mühim olan budur. Sonra, bu derece sıkı şeraite tabi yaşayacak kadınlarımızın hayat hakkında, medeniyet hakkında, hürriyet hakkındaki fikirleri, ihtisaslarıne olabilecektir? Hatıra gelir ki, biz kadınlarımıza çocukluklarından itibaren evleninceye kadar mekatib-iâliyede tahsil-i ulum ve fünun elsine ettiriz. Evlendikten sonra bütün bu servet-i malumatiyle kocasını, ocağını tezyin ve tesrir edeceğini de öğretiriz. Fakat evleneceği seneye kadar, bu tahmil edilen mükemmel tahsili nerede vereceksiniz. ... Mekteplerde mi?

Bir defa terbiye ve tahsil valde kucağında başlar, saniyen, erkekler de böyledir, mektepten insan mükemmel bir model olarak çıkmaz, hayata, medeniyete ve her şeye ait hakiki ve mütemerkiz terbiye ve kanaat ve ictihatlar mektepten ve hayat-ı umumiyeye bizzat ve bilfiil iştirakten sonra ve insanları, memleketleri işleri bittemas tetkik ve tetebbü ederek iktisap olunur ve mektep tahsil-i terbiyesi, görgüsü erkek olsun, kadın olsun insana hayat-ı umumiye-i müşterekede ilk adımı atmak için bile ekseriya gayr-ı kâfidir. Erkek gibi kadın da, kadınlığını, kadınlığın mevkiini, ehemmiyet-i hayat-ı hakikiye ve müştereke içinde birçok hatalardan, sevaplardan sonra takdir edecek ve muvazenesini bulabilecektir. Mesele bu nokta-i nazardan tetkik edilirse ve sonra bir erkek ilk sinn-i şebab ve devre-i hararetinden bil'itibar, hayatının her devresinde, ömrünün her anında irtikab ettiği ve etmek istidadında bulunduğu -mer'i kavait-i ahlakiyyeye menafi- harekâtın, mantıkın haricine çıkmamak şartıyla, onu sahib-i fazilet ve ciddiyet bir adam olmaktan menetmediği ve bilakis bu harekâtın hayatta tecrübe telakki edildiği ve ancak böyle bir adam, kadını tanımak, bir kadını mesut etmek, bir kadınla mesut olmak yollarını en iyi bilebileceği nazar-ı dikkate alınırsa, aynı tecarübü geçirmemiş bir kadının kocasınaedeceği muameleyi, onun bütün ruhi, hissi, maddi ihtiyacını bihakkın tatminedeceği nasıl mümkün ve kabul görülür. Ecdadımızın, Osmanlı dilaverlerinin izdivac usulü mağrur erkeklerin tercih edeceği bir tarzdır. Bir Osmanlı için, o da her emir ve işaretine amade yalnız kendine hasr-ı vücut etmişveya etmeye mecbur kalmış bir veya daha ziyade kadın vardır. Koca yiğit, bunlarla ancak zamanında meşgul olur. Sonra atı vardır, silahları vardır. At ve silah ile icra ettiği askerlik sanat ve muzafferiyet ve ganaimi kendince eğlendirmeye kâfidir.

Fakat zannediyorum, artık bugün kadınları büyük babalarımızın müthiş nazarları altındasinmiş olduğu gibi bulunduramayacağız.

................ Velhasıl netice: Bu kadın meselesinde cesur olalım. Vesveseyi bırakalım... Açılsınlar onların dimağlarını ciddi ulûm ve fünûn ile tezyin edelim. İffeti, fenni sıhhi surette izah edelim. Şeref ve haysiyet sahibi olmalarına birinci derecede ehemmiyet verelim. Sonra şahsi irtibata gelince, tabiat ve ahlakımıza muvafık karı arayalım ve onunla şurût-i izdivaciyemizi açık ve kati kararlaştıralım. Ona, riayette kusur edince, onun icabatını yapalım. Kadın da böyle böyle hareket etsin..!

KADININ ADI YOK,,, raporu

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Thu, 13 Nov 2008 11:07:00 -0800

Dünya Ekonomik Forumu (WEF) tarafından 130 ülkeyi kapsayan ve bu ülkelerdeki kadın-erkek eşitliğini mercek altına alan raporda Türkiye 123. sırada yer alarak “kadının adı yok” cümlesinin hâlâ geçerli olduğunu bir kez daha ortaya koydu.

Merkezi Cenevre’de olan WEF’in, kadınların erkeklerle sağlık, eğitim, ortalama yaşam süresi, ekonomik güç, ücret oranları, çalışma hayatı ve siyasete katılım gibi konularda ne kadar eşit olduğunu ortaya koyan 2008 Küresel Cinsiyet Eşitliği Endeksi’nde
ilk sıralar Kuzey Avrupa ülkelerinin oldu. Buna karşın dünya genelinde tam anlamıyla kadın-erkek eşitliğinin hiçbir ülkede var olmadığının altı çizildi. Kadın-erkek eşitsizliğinin en fazla olduğu ülkeler Ortadoğu ve Kuzey Afrika ülkeleri olarak gösterildi.

130 ülke arasında kadın-erkek eşitliğinin en fazla olduğu ilk 4 ülke sıralamasında birinciliği Norveç alırken onu Finlandiya, İsveç ve İzlanda takip ediyor. Bu ülkeler kadına çalışma hayatında doğum sırasında tanınan haklar, yüksek standartlı eğitim olanakları ve çocuk bakımında devlet yardımı ile liste başı. Fakat rapora göre, Kuzey ülkelerinin bile bazı alanlarda mesafe katetmesi gerekiyor. İngiltere ve Almanya bu konuda ileriye değil geriye gidiyorlar. Almanya’nın 11, İngiltere’nin 13. sırada yer aldığı listede, geçen yıl 51. sırada bulunan Fransa kadınların ekonomik ve siyasi hayata katılımında sağlanan gelişmeden dolayı bu yıl 15. sıraya yükselerek dikkat çekiyor. Listede ABD 27. sırada. Çin’de ilerlemeler sağlandığı kaydedilen raporda bu ülkenin geçen yıla göre 17 basamak yükselerek 57. sıraya yerleştiği belirtiliyor. Yunanistan 75. sırada yer alırken onu Güney Kıbrıs Rum kesimi izliyor.

Türkiye ise 130 ülkeyi inceleyen kadın-erkek eşitliği listesinde aralarında az gelişmiş birçok ülkenin de ardından sondan 7. sırada. Listenin ilk sırasındaki Norveç’te kadın-erkek eşitliğinin oranı 1’e 0.82 iken bu oran Türkiye’de 1’e 0.58. Yani Türkiye’de kadınlar erkeklerin sahip olduğu hakların yaklaşık yarısına sahip.

BAE ve İran’da durum Türkiye’den iyi
101. sırada olan Kuveyt’i, Nijerya, Tunus, Ürdün ve Birleşik Arap Emirlikleri’nin (BAE) izlediği endekste İran 116. durumda. Etiyopya’nın ardından ancak 123. olan Türkiye’yle ilgili olarak raporda 2007’ye göre Türk kadınlarının eğitim ve siyasi yaşamda çok az kazanımları olduğu, ekonomiye katılımlarında düşüş yaşandığı vurgulanıyor. Ayrıca eşit ücretlendirme konusundaki farkın büyüdüğüne dikkat çekiliyor. Türkiye 128 ülkenin katıldığı 2007 endeksinde 121. sırada yer almıştı. Bu yıl da sadece 2007 sıralamasına katılan ülkeler dikkate alınması halinde Türkiye’nin yeri yine 121. basamak oluyor. Bu da Türkiye’nin kadın hakları konusunda yerinde saydığının bir göstergesi.

Namus cinayetleri
Öte yandan, BM Nüfus Fonu ise hazırladığı raporda, namus cinayetlerinin insan hakları ihlali olduğunu açıkladı. Bir kadının evlilik dışı ilişkide bulunması ya da tecavüz kurbanı olmasının onun namusunun kirlenmesi olarak görüldüğüne dikkat çekilen raporda, “Çünkü bazı kişiler, dini otorite unsuru olarak algılıyor ve bilinçsiz olarak dine başvurmak da kötü, hatta suç niteliği taşıyan uygulamaları haklı çıkarabiliyor” denildi.

Kız öğrencilere asitli saldırı
Afganistan'ın Kandahar şehrinde okula giden bir grup kız öğrenci asitli saldırıya uğradı. 15 kız yaralanırken saldırganlar kaçtı. Yaralılardan Atıfa, “Evimizden okula gidiyorduk. İki adam motosikletleriyle yaklaştı ve kardeşimin yüzüne asit attı. Yardım etmeye çalışınca benim de yüzüme asit attılar” sözleriyle saldırıyı anlattı. Atıfa, “Neden yaptıklarını bilmiyorum. Kandahar güvenli değil ama evde de kalamayız, eğitim istiyoruz. Hükümet bizlere yardımcı olmalı” dedi. Saldırganlar, kızlara, burkalarını giymiş olmalarına rağmen saldırdığı için amaçlarının kızların okula gitmesini engellemek olduğu tahmin ediliyor. Ülkede Taliban yönetimi döneminde kız öğrenciler okullardan uzaklaştırılmıştı.

CUMHURİYET

14 YAŞ veya 15 YAŞ!!! Ne farkeder??

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Sun, 2 Nov 2008 14:22:00 -0800

Medeni Yasa’mıza göre, 17 yaşını doldurmuş olan bireyler evlenebilirler, 16 yaşını doldurmuş olanlar da, çok önemli durumlarda hâkim kararıyla evlenebilirler. Birleşmiş Milletler ve Dünya Sağlık Örgütü dokümanları ile Türk Ceza Kanunu’na göre 18 yaşını doldurmamış olan her birey çocuktur. Dolayısıyla Medeni Yasa’mızla kabul edilen evlilik yaşının bile kabul edilmemesi gerekirken, yapılan tartışmalarda evlenme yaşının 14'e çekilmesi gündeme gelmiş. İnsanın inanası gelmiyor. Hele de zorunlu eğitimi 12 yıla çıkarma

çalışmaları yapılırken… Aile planlamasının “a”sı ile ilgilenmeyen, evlendirilen kız çocukları için evden bir boğaz eksildi diye düşünen, yeri geldiğinde kız çocuklarının üzerinden para kazanmaya çalışan, kız çocuklarını yaşıtları top oynarken, eğitim ortamından kopartarak güçsüz ve donanımsız bir şekilde evlilik ilişkisi sürdürmeye iten yaklaşımı yasalarla desteklemenin bir anlamı var mı?

Ceza Yasası’na göre, 15 yaşını doldurmamış kişinin cinsel dokunulmazlığına yönelik, her türlü davranış şikâyet koşulu aranmaksızın suçtur. 15 yaşını doldurmuş, 18 yaşını doldurmamış küçüklerle gerçekleştirilen cinsel eylemler şikâyet etmeleri halinde suç teşkil etmektedir. Bu sınırın 14 yaşına indirilmesi, 14 yaşını doldurmuş olanların, şikâyetlerinden vazgeçmeleri ve tecavüzcüleri ile evlenmeleri halinde suçun ortadan kalkması gündeme getirilmiş. Tartışmalarda Türkiye’deki cinsel ilişki yaşının 14’e düştüğü, hâkimlerin karşısına 14 yaşında kucağında çocuklu kadınlar geldiği, ailelerin perişan olduğu, toplum gerçekleri göz önüne alınarak düzenlemelerin eskisi gibi olması gerektiği dile getirilmiş. Bir yandan Avrupa Birliğine girmeye çalışıyoruz, uyum için pek çok değişiklikler yapıyoruz, diğer yandan bizim toplumumuzun gerçekleri böyle diyoruz. Ne gerçek ama! Hangi Avrupa ülkesinde 14 yaşındaki çocuğun evlenmesine izin veriliyor? Toplum gerçeklerini değiştirme çabası daha zor tabii ki.
Yine Ceza Yasası’na göre, reşit olmayan kişi ile (15 yaşını doldurmuş, 18 yaşını doldurmamış) kendi rızası dâhilinde gerçekleştirilen cinsel eylemler, şikâyet edilmediği takdirde suç değil. Peki, şikâyeti kim yapacak? Esas olan reşit olmayan bireyin şikâyet edip etmemesi mi, yoksa ana-babanın şikâyet edip etmemesi mi? Bazı yargı mensupları, bu konuda kargaşa yaşandığını, bazı mahkemelerin çocuğun bazılarının ise ebeveynlerin şikâyetini dikkate aldığını, çocukların doğru seçimler yapamayacağını, cinsel ilişki yaşının düşmemesi için şikâyet hakkının anne babaya verilmesi gerektiğini ileri sürmüşler. Şöyle bir olay canlandıralım. 17 yaşında üniversiteye devam etmekte olan genç kız bir gün eve oldukça geç gelir. Aşırı otoriter baba kızını nerede olduğu konusunda sıkıştırır. Kız bir erkek arkadaşından bahseder. Baba kızına bu yaptığının cezasını vermek üzere fiziksel şiddet uygular ve vakit kaybetmeden benimle gelip o adamı şikâyet edeceksin der. Kız, babasına hayır diyemez, birlikte gidip şikâyet ederler. Kızı rapor almak üzere hekime gönderirler. Babasının uyguladığı fiziksel şiddete bağlı bulgular da arkadaşının üzerine kalır. Olay kesindir. Şikâyet vardır, üstelik fiziksel şiddet de uygulanmıştır. Kızın uykuları kaçmıştır. Çünkü şikâyet ettiği kişi sevdiği bir arkadaşıdır. Bu yaş grubundaki cinsel eylemler için şikâyet koşulunun aranması, ergen kişilerin karanlıkta yollarını bulma sürecinde yaşadığı her cinsel eylem nedeniyle karakollara ve mahkemelere taşınmasının önüne geçilmesi içindi. Şikâyet hakkı ana babaya verildiği takdirde oluşacak manzara budur. Bence reşit olmayan küçüğün şikâyetinin de dikkate alınması gerekir.

Cinsellik ne zaman suç teşkil eder, evlilik yaşı nedir, sağlıklı evlilik ilişkisi için ne zaman evlenilmelidir, ana baba ve ergen ilişkisi nasıl olmalı gibi hususlarda toplumu bilgilendirici eğitim faaliyetlerine ağırlık verilmesi oldukça önemlidir. Çocuğunun, arkadaşlıklarını ailesiyle paylaşabileceği bir yakınlık kuramamış, çocuğu gizli saklı ilişkiler ağı içine hapsetmiş ailelere şikâyet hakkı vererek bu sorunları çözemeyeceğimiz ortadadır.

MEDİMAGAZİN

Prof. Dr. Yasemin BALCI

Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanı

Çiftler, çiftliklerinde dehşet saçmaya devam ediyorlar. /Sapık evlilik antlaşması

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Thu, 30 Oct 2008 16:16:00 -0700

Evlilik; çok sessiz ve derin 1 konsensüs Çaresiz Okurlarım: Çiftler, çiftliklerinde dehşet saçmaya devam ediyor-lar.

Hüseyin Üzmez'in Eşi, diyelim: "Yuh, yani! Kendimden 50 yaş büyük Bu Çirkin Adam'la 'ilk sağcı suikastçi' olduğu için, 'büyük bir din ve siyaset âlimi/Vakit Yazarı' olduğu için evlendim. Ama annesiyle birlikte olduğu yetmiyor, 'yazlık' alıp telefonda pis pis konuşarak/orasını burasını öpüp ağlatarak 14 yaşında bir kız çocuğunu da ebediyete kadar yaralıyor Bu Sapık!" demiyor.
Çıkıp 'yayın yasağı' konulsun diye başvuruda bulunuyor. 'Komplo kurbanı/saygısever eşinin' yanındaki 'haklı' yerini alıyor!
Avusturyalı Baba Sapık Josef Fritzl hadisesi patlak verdiğinde, "Anne mutlaka işin içindedir" dedim
Mühim Amatör Forensic Scientist Elif Elmas'a.
Düşünsenize: Kayıp Kız'dan arada bir (babanın taklit sesiyle) telefon ve "Ben bakamıyorum. Siz bakarsınız artık" yazılı bir mektup eşliğinde 3 (üç) adet çocuk geliyor.
Her şey annenin diğer çocuklarıyla 'ideal aile yaşantısını' sürdürdüğü garajın altında cereyan ediyor. Ve de garajın altı basıldığında çekilen fotoğraflarda pitipiti bi sürü süs püs fayanslarda/bir sürü bir sürü aksesuar ve nesne var banyolarında. (Diğer odaların fotoğrafları çıkmadı.)
Josef Fritzl'i süpermarketten bu pitipiti/kadınsı detay şeyleri akıl etmiş, satın alırken, sonra da taşırken tahayyül edebiliyor musunuz?
Pek tabii ki Elizabeth'in Sevgili Annesi, vakti zamanında tecavüzden bir buçuk yıl yatmış kocasına, efsanevi boyutlardaki sapıklık-işkencecilik hayatını sürdürebilmesi için 'iyi bir eş', 'sadık bir dost', 'fevkâlâde bir işbirlikçi' olarak hizmette kusur etmiyor. Sınır tanımıyor.
Kiracılar/komşular dökülüyorlar. "Şüphelenmiştik zaten." "Köpeğim garajın önünden geçerken havlıyordu." "Aşağı inmemiz kira kontratında yasaklanıyordu." "Anne, aşağıya yemek/giysi vs. vs. taşıyordu" yollu.
Ve fakat Karizmatik Lider/Aile Babası/Muhtemel Nazi Josef Fritzl korkutmuş hepsini! En çok da Elizabeth'in Annesi'ni/İyi Eş/Mükemmel Refakatçi karısını korkutmuş-anlaşılan.
Hitler de Avusturyalıydı. Cümleten Almanlar'ı hem korkuttu, hem kendine hayran bıraktı. Onlar da işbirliğinde sınır/sinir tanımadılar. Hep birlikte düşerken yükselmek olayı! Özel bir yerlere: farklı, gizlice ve hep birlikte.
Bu hadise tek değildir. Elizabeth'in DAHİ, hani yine Avusturya'da kendini 8 yıl kilit altında tutan sapığına dair 'Onu seviyordum' diyen Natasha gibi, babasına/çocuklarının babasına/efendisine 'gizli bir aşkı' mevcut olabilir. Zira esaret süresi çok uzun. Ve kurbanlaştırılanlar, zulmatörleriyle bir vakit sonra bir aşka 'düşüp' hayatta kalmalarını mümkün kılıyor; dahası hayatlarını 'katlanılır', 'arzu edilir' hale getirebiliyorlar.
Alın size ünlü Rosemary West hadisesi! Kocacığının bir sürü genç kızı, evlerinin altına köstebeklediği dehlizlerde işkenceden geçirip öldürdüğünden sözümona haberi yoktu. Kızlardan biri kendi kızıydı Rosemary West'in! Mahkemesinde yalnız kızının adı geçtiğinde ağladı.
Diğer bir kızları yıllarca babasının 'sevgilisi' de olup hayatta kaldı. Öbür kızları kıskandı vs.
Bu konuda, yani "Rosemary West özel hayatında çok ahlaksız ve hain olabilir; ama cinayetlerde hiçbir dahli yoktu kadıncaaz"ın konusunda yazılmış bir kitap okumak isteyenler Brian Masters'ın 'The Trial of Rosemary West: She Must Have Known' kitabını okuyabilirler.
Rosemary West'in yalnız ve yalnızca kocasıyla ağır SM ilişkisine kendini ziyadesiyle kaptırmış bir cinsi sapık olduğu 'savunmasına' dayalı bu kitap sinir bozuyor bozmasına da; "The pathology of relationships is still imperfectly understood and scarcely studied in depth" vari- ("İlişkilerin patolojisi hâlâ tamamiyle anlaşılmış ve derinine incelenmiş değildir.")
"İn effect, one partner kidnapping the other's ego" gibi ("Esasında, bir eşin diğerinin egosunu zorla kaçırması") Jung'dan da ödünç fikirlerle, bu fevkâlâde acayip ve karışık konuda, akıl fikir açmaya DA çalışıyor.

Sapık (Etkin) Erkek/Baba/Katil/İşkenceci'ye karşılık/karşın Kadın'ın/Edilgin olanın esasında kurban, esasında masum, esasında oyuna getirilmiş/manipüle edilmiş olduğuna dair yapışmaya çalıştığımız inanç, çift olma halini kurtarma girişimlerinden de hızını/gücünü alıyor.
Çiftlerin çiftlik/birleşme/ikizleşme halinin ne kadar sinir bozucu ve esasında 'istenmeyebilir' bir hal olabilirliğine KADAR götürebilir böylesi varsayımlar/ilişki dinamiği deşme araştırmaları bizi.

En iyisi: Pis Adamlar'ın parmaklarında oynattıkları itaatkâr kadınların ESASINDA masum kurbanlar olduğuna dair Teselli Kalelerimiz'de varolmaya devam edelim.

Zira bu iğrenç 'düzen',

ruh ikizini bulman/

ruh ikizini bulduğunda yapışman/

ruh ikizini bulmanın hiç de imkânsız olmadığı/

Seri İmalat ruhunun: bir nevi Ruh Molozu'nun, geçtim ikizinden/ üçüzünden

/beşizinden, on

/yirmi/seksen bin adet ikizinin

/benzerinin olduğu-

Mühim olanın 'birleşmen', sonra da ne pahasına olursa olsun 'yapışman' olduğu
Böyle kumpanyalara dayanıyor/dayalı. Bu 'düzen'.
Seviniz, seviliniz!

Babanız da olabilir.

Atanız da.

İtaatte tereddüt etmeyiniz!

Anahtar kelime, bu.

Perihan Mağden

ATATÜRK ve DEVLET ve HÜRRİYET ve DİN

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Sat, 18 Oct 2008 03:16:00 -0700

DEVLETİN VAZİFELERİ

Milletin kurduğu devletin ve hükümet teşkilâtının, vatandaşlara karşı, mükellef olduğu vazifeleri ve salâhiyetleri, vardır. Bu vazifelerin mahiyetleri tetkik olunursa, şöyle bir sıra yapılabilir :

a) Memleket içinde, asayişi ve adaleti tesis ve idame ederek, vatandaşların, her nevi hürriyetini, mâsun bulundurmak

b) Haricî siyaset ve diğer milletlerle münasebetleri idare ederek ve dahilde her nevi müdafaa kuvvetlerini, daima hazır bulundurarak, milletin istiklâlini emin ve mahfuz bulundurmak.

c) Bu iki nevi vazife, devletin, en esaslı vazifelerindendir. Denilebilir ki, devlet teşkilinden maksat, bu iki vazifenin ifâsını temin etmektir. Çünkü bu vazifeler, vatandaşların fert olarak, yapmağa muktedir olamayacakları işlerdir. Hattâ, vatandaşların, bu vazifeleri, kısmen dahi, yapmağa kalkışmaları caiz değildir; zira, o zaman, anarşi olur; devlet kalmaz. Meselâ; bir vatandaş kendi kendine bir ecnebi devletle, siyasî bir temas ve münasebette bulunamaz.

d) Bir vatandaş, memleket müdafaasında, başına toplayabileceği, bir takım, kimselerle başlı başına harekete mezun değildir.

e) Bir vatandaş, kendi hürriyet ve hakkını, kendi maddî kuvvetine dayanarak temine kalkışamaz.

f) Bu hususlar, fertlerin kuvvet ve teşebbüsleri ile değil,milletin iradesini haiz olan devletin kudret ve nüfuzuyla temin olunabilir.

“31.1.1930, Cuma günü

Hürriyetin Muhtelif Şekilleri:

Bir milletin harsı yükseldikçe, ferdi hürriyetin tatbikat sahaları genişler ve çoğalır. Muhtelif şekilde birbirinden ayrı ve müstakil ferdi hürriyetler meydana çıkar. Bu hürriyetler, mahiyet ve tabiatlarına göre iki gruba ayrılırlar:

Birinci grup içinde sayabileceğimiz hürriyetler başlıca, ferdin maddi menfaatlerine tekabül eder, ki şunlardır:

Kelimenin dar manasıyla, şahsi hürriyettir. Yani, serbestçe gitmek, gelmek, milli topraklarda kalmak, yahut oradan çıkmak hakkına malik olmaktır. (Seyahat ve ikamet hak ve hürriyeti) Bununla beraber, keyfi tevkiflerden, hapisten ve cezadan masun olmak emniyetidir.

Hususi meskenin masuniyetidir. Bu hak, şahsi emniyetin mabadi ve temadisidir. İnsan evinin sahibidir ve oraya ancak istediğini sokar. Bir insanın evine, hükümetin müdahalesi, yalnız kanunun tayin ettiği hallerde ve surette olabilir.

Ferdi mülkiyettir. Bir insanın emeği mahsulü olan her şeye sahip olması, devletin müdahale edemeyeceği, ferdin yüksek haklarındandır. İnsan, namuskârane, sahip olduğu mal ve mülküne istediği gibi tasarruf eder; satabilir, satmayabilir, istediğine verebilir, onları mahvedebilir, yıkabilir. Eski zamanlarda böyle değildi, aksi idi, insanları muvafakatları olmadığı halde, aileleriyle, oturdukları yerle beraber satabilirlerdi.

Ferdi mülkiyet hakkını yegane tahdit eden, umumi menfaatler için istimlâktir. Bununla beraber hükümetin, belediyelerin, mahalli idarelerin, ne gibi lüzum ve mecburiyetlerle ve ne gibi usul ve şekilde istimlak edebilecekleri, istimlak kanunlarıyla tayin edilmiştir. Fikir ve kalem mahsulü olan her eser dahi, sahibinin hakkıdır. Bu hak, “Hakkı Telif Kanunu” ile müeyyettir.

Ticaret, say ve zanaat hürriyetidir. İnsan hayatını kazanmak için, istediği işte, meslekte ve zanaatta çalışabilir, bu hususta serbesttir. Ancak bu hürriyet, umumun iyiliği için makul olarak bir takım kanuni kayıtlar ve şartlara bağlıdır.”

İkinci gruba dahil olan hürriyetler, daha çok, doğrudan doğruya ferdin fikri hayatındaki hürriyet haklarıdır. Bunlardan birincisi vicdan hürriyetidir. Her fert, istediğini düşünmek, istediğine inanmak, kendine mahsus siyasi bir fikre malik olmak, intihap ettiği bir dinin icabatını yapmak veya yapmamak hak ve hürriyetine maliktir. Kimsenin fikrine ve vicdanına hakim olunamaz. Vicdan hürriyeti, mutlak ve taarruz edilmez ferdin tabii haklarının en mühimlerinden tanınmalıdır.

Medeniyetin geri olduğu cehalet devirlerinde, fikir ve vicdan hürriyeti, tahakküm ve tazyik altında idi. İnsanlık bundan çok zarar görmüştür. Bilhassa, din muhafızlığı kisvesine bürünenlerin, hakikati düşünebilenler, söyleyebilenler hakkında reva gördükleri zulüm ve işkenceler, insanlık tarihinde daima kirli facialar olarak kalacaktır.

Türkiye Cumhuriyetinde, her reşit, dinini intihapta hür olduğu gibi, muayyen bir dinin merasimi de serbesttir; yani âyin hürriyeti masundur. Tabiatiyle, ayinler asayiş ve umumî adaba mugayir olamaz, siyasî nümayiş şeklinde de yapılamaz. Mazide çok görülmüş olan bu gibi hallere, artık, Türkiye Cumhuriyeti asla tahammül edemez.

Bir de, Türkiye Cumhuriyeti dahilinde bilûmum tekkeler ve zaviyeler ve türbeler kanunla kapatılmışlardır. Tarikatlar lâğvolunmuştur. Şeyhlik, dervişlik, çelebilik, halifelik, falcılık, büyücülük, türbedarlık vs. memnudur. Çünkü bunlar irtica membaları ve cehalet damgalarıdır. Türk milleti böyle müesseselere ve onların mensuplarına tahammül edemezdi ve etmedi.

Lâiklik - Türkiye Cumhuriyetinin resmi dini yoktur. Devlet idaresinde bütün kanunlar, nizamlar ilmin muasır medeniyete temin ettiği esas ve şekillere, dünya ihtiyaçlarına göre yapılır ve tatbik edilir. Din telâkkisi vicdanî olduğundan, Cumhuriyet, din fikirlerini devlet ve dünya işlerinden ve siyasetten ayrı tutmayı milletimizin muasır terakkisinde başlıca muvaffakiyet âmili görür.

( Prof. Dr. A. Afetinan, M. Kemal Atatürk’ten Yazdıklarım, Ankara, 1969, Atatürk’ün el yazıları kısmı, s. 21; Prof. Dr. A. Afetinan, Medeni Bilgiler, Ankara 1988, s. 55 ve el yazısı ile s. 466 vd.)

Örf ve Adetlerimize tamamen uygun şekilde

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Sat, 18 Oct 2008 02:27:00 -0700

Geçen hafta Gebze'de Bahargül adlı bir kadın, çocuklarının gözü önünde, sopayla dövülerek öldürüldü. Yatağında kanlar içinde bulunan Bahargül'ün, "örf ve âdetlerimize tamamen uygun şekilde", töre gereği öldürüldüğü sanılıyor.

Tırnak içindeki ifade, Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül'e ait...

Böyle bir cümle içinde kullanınca nasıl da sakil duruyor değil mi?

Bakan, 2 yıl önce Dünya Kadınlar Günü toplantısında "kadınları taltif için" şöyle demişti:

"Dünya Kadınlar Günü kutlaması bize B

atı'dan geldi. Bizim kadınımızın böyle bir talebi yok. İnsan her zaman kendinde olmayanı ister. Batı kadını da 'Keşke Türk hanımlarının yerinde olsak' diye düşünür. Türk hanımları evinin süsüdür, erkeğinin şerefidir. Batı kadınları maalesef ezilmektedir. Avrupa'da 450 milyon insanın yüzde 27'si evlilik dışı doğmuştur. Demek ki 100 milyondan fazla insan evlilik dışı doğmuş. Bu çocukların yetiştirilmesi, kadınların üzerinde kalmış. Bunun için cennet gibi bir ülkemiz var."

Batı kadını, "cennet ülkemizde" "erkeğinin şerefi için" sopayla dövülerek öldürülen Bahargül'ün yerinde olmak ister miydi acaba?

Ya da Bahargül bu cennet ülkede "örf ve âdetlerimize tamamen uygun şekilde" katledilmeyi mi, yoksa "ezilen Batılı kadın"ın yerinde olmayı mı tercih ederdi?

Ne cenneti?

Dayaktan kaçan kadınların, mezarlıklarda "erkekliğin şeref madalyaları" gibi dizili yattığı bir coğrafya burası...

Erkeği, örf ve âdetlerin silahlı bekçisi, kadını ise ailenin süs bitkisi olarak gören bu anlayışın temizlenmesine evvela ve acilen devlet yönetiminden başlanmalıdır.

Oysa bu anlayış, temizlenmek şöyle dursun devletin başına buyur ediliyor.

Başörtüsü takıntısı beyinleri o kadar örttü ki, eşinin başının açık olması, kadını aileden bağımsız bir varlık olarak düşünemeyen, silahlanmayı "âdet"ten gören bir anlayış sahibini, "üzerinde uzlaşılacak isim" haline getirebiliyor.

Eşinin saçına başına göre aday seçmek, kadını süs gören anlayışa ortak olmaktır.

Gericilik, baştaki bağda değil, gözdeki bağdadır.

Orada uzlaşma olmaz!

CAN DÜNDAR/14.08.2007

Memleket Seninle Gurur Duyuyor...

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Mon, 22 Sep 2008 02:21:00 -0700

Bir inek, bir beygir, bir esek, dağılıp insanların ne yaptıklarını öğrenmeye ve beş yıl sonra buluşmaya karar verdiler.
Her biri başka yöne yola çıktılar. Beş yıl sonra buluşma yerine önce inek ve beygir geldi. Her ikisi de perişan bir halde, zayıflamış, dişleri dökülmüş, kamburları çıkmış adete çökmüşlerdi.
Beygir sordu; 'Nedir bu halin inek'
İnek iç çekerek anlattı; 'Bu insanlar merhametsiz. Beni durmadan birbirlerine sattılar. Alan sütümü sağdı. Bir inek daha varmış, onu yanıma koyup çifte koştular, aç bıraktılar. Canımı zor kurtardım be kardeş. '

Sonra beygir anlattı; ' Benim de ağzıma bir demir parçası geçirdiler, ağzımı açamadım. Üzerime bindiler. O indi öbürü bindi, o indi öbürü bindi...
Binmedikleri zamanlar zincire vurdular... Belim çöküp de onları taşıyamaz bir hale geldiğimde arkama kocaman bir araba bağladılar. Bu sefer bir çoğunu birden taşımaya başladım. Ben onları taşıdıkça kırbaçladılar. Canımı zor kurtardım yav inek kardeş..'
Ve uzaktan eşek gözüktü.
Eşek; ıslık çala çala, taslara tekme ata ata geldi. Mutluydu. Şişmanlamıştı, tüyleri parlıyordu, gözlerinin içi gülüyordu, üzerinde lacivert takımlar vardı. İnek ve beygir; 'Nedir bu halin? Neler oldu??' diye merakla sordular;
Eşek de anlattı; 'Bir memlekete vardım, birisi bağırdıkça insanlar onu alkışlıyordu. Ben de yüksekçe bir yere çıkıp bağırdım. Benim bağırmamı bilirsiniz, duyan benim yanıma koştu, duyan koştu. Onlar geldikçe ben daha çok Falan-Filan diye bağırdım...'
'Sonra?...'
'Sonra beni başkan seçtiler...'
'Yani sen başkan mı oldun ?..'
'Evet... Bir şey yapmama gerek kalmıyordu, ben bağırdıkça onlar 'Memleket seninle gurur duyuyor' diye alkışladılar. Yiyecek birçok şey vardı. Ben ise yedim ve bağırdım, yedim ve bağırdım...'
'Pekiii... Senin eşek oldugunu anlamadılar mı?...'
Eşek yanıtladı; 'Yarısı anladı, ama diğer yarısına da anlatamadı!!!'

EVET, ATATÜRK SUÇLUDUR!..

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Sun, 21 Sep 2008 15:34:00 -0700

Biz, asil suçluyu bir kenara birakip suçsuzlarla ugrasiyoruz!
Evet... Bugünkü ortamin tek suçlusu Atatürk'tür!..
Eger bugün 60 milyon insanimiz, Bati Trakya'daki Türkün durumunda degilse, bunun suçlusu odur!
Eger 1923'te, kisi basina düsen ulusal geliri 70 dolar olan bir toplum, simdi 2700 dolara ulasmissa; bunun suçlusu odur!
Eger 1929 - 39 yillari arasinda, bütün dünyada sanayi üretimi yüzde 19 artarken, Türkiye'de yüzde 96 artmissa; bunun suçlusu odur!

Eger Türk isçisi, Bati'daki gibi, çocuk yasta yeraltinda günde 14 - 16 saat çalistigi dönemler yasamamissa; bir oy hakki için bile, Fransiz isçisi gibi, 59 yil kanli bir savasim vermek zorunda kalmamissa; bunun suçlusu odur!
Eger Türk kadini; yasal olarak erkegine esitse; "köle" degilse, seçme ve seçilme hakkini, Fransiz kadinindan bile önce elde etmisse; kadinlar bugün Türkiye'de vali, bakan, basbakan bile olabiliyorsa; bunun suçlusu odur!

Eger 1923'te Darülfünun'daki ögrenci sayisi 2100 olan bir Türkiye'de, bugün yüzbinlerce genç üniversitelerde okuyorsa; bunun suçlusu odur!
Eger açik havadaki klasik müzik konserlerini onbinlerce genç izliyorsa; bunun suçlusu odur!
Eger seyhülislamlar "fetva" verip Kuran'in Türkçe basimini engelleyemiyorsa; ezanlar düsman bayraklarinin gölgesinde okunmuyorsa; bunun suçlusu odur!
Eger bugün, Köy Enstitülü binlerce köylü çocugu, kültür yasamimiza damgalarini vurabiliyorsa; bunun suçlusu odur!
Eger 1923'lerde Ortaçag karanliginda yasayan bir toplum, bugün 21. yüzyilin aydinliginda bir ölçüde yasayabilmisse; bunun suçlusu elbette ki odur!
Atatürk'ün suçlari saymakla bitmez.
* * *
Bir zamanlar krallarin, sahlarin, cumhurbaskanlarinin, basbakanlarin Ankara'yi ziyaret için kuyruk olmalarinin sorumlulugu da Atatürk'e aittir...
Baski rejimlerinden kaçan yüzbinlerce Batili bilim adaminin bir zamanlar Kemalist Türkiye'yi seçmesinin sorumlulugu da...
Fasit Mussolini'nin bile Türkiye'yi "Avrupali" saymasinin günahi da...
Ama suçlunun suçlarinin iyi anlasilabilmesi için, suçsuzlarin suçsuzluklarinin da unutulmamasi gerekir.
Sokaktaki adamin bile "miras hakki"na dokunulamaz iken... Atatürk'ün vasiyetini çigneyerek, Türk Dil ve Tarih Kurumlarini devletlestiren, Atatürk'ün miras gelirlerini, devletin aldigi memurlara dagitan "bes general" suçsuzdur!
"Ben Atatürkçüyüm ve laikim" diyerek, din derslerinin zorunlu olmasi hükmünü anayasaya koydurtan, Alevi'nin, Hristiyan'in, Yahudi'nin, "Sünni inanci"ni ögrenmesini zorunlu hale getiren Marmaris'teki emekli adam suçsuzdur!
Köy Enstitülerini kapatirken imam-hatip liseleri açanlar...
Laik liselerde egitim görenlerin sayisi son 20 yilda 3 kat artarken, imam-hatip okullarini bitirenlerin sayisinin 14 kat artmasini saglayanlar... Menderes'ten, Demirel'e, Özal'dan Yilmaz'a, tüm "Atatürkçü laik" basbakanlar suçsuzdur!
Milli Egitim Bakanligi'ni seriat yanlilarinin isgaline terk edenler...
Saglik ve Tarim Bakanliklarini seriatçilara peskes çekenler...
Içisleri Bakanligi'nin yapisini bozup valilerin, kaymakamlarin, emniyet müdürlerinin seriatçi olmasi için kollarini sivayanlar...
Hepsi, hepsi suçsuzdur!
Asil suç, Harp Okulu'nu seriatçilara açmamakta direnen Kemalistlerdir!..
Sokaktaki adama küfreden suçludur; ama Atatürk'e küfreden suçsuzdur!..
* * *

Erbakanlar, Mezarcilar, Dicleler... Holding solculari, numaraci cumhuriyetçi liboslar... Seriatçi, Kürt irkçilari...
Hepsi de haklilar!
Onlarin ayaklarinin altina halilari kim dösedi?
1950'den beri bu ülkeyi yönetenler degil mi?...
A. Taner KISLALI
Cumhuriyet, 2 Mart 1994

Mezuniyet Hatırası

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Sun, 21 Sep 2008 14:38:00 -0700

Bu arada beni en çok üzen şey nedir bilir misin?

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Sun, 21 Sep 2008 13:52:00 -0700

''Görüyorsun ya her gittiğimiz yerde, mütemadiyen dert, şikâyet dinliyoruz. Her taraf derin bir yokluk, maddî manevî bir perişanlık içinde. Ferahlatıcı pek az bir şeye rastlıyoruz; Maalesef memleketin hakiki durumu bu işte... Bunda bizim günahımız yoktur. Uzun yıllar, hatta asırlarca dünyanın gidişinden gafil, bir takım şuursuz idarecilerin elinde kalan bu cennet memleket düşe düşe şu acınacak hale düşmüş... Memurlarımız, henüz istenilen seviyede ve kalitede değil, çoğu görgüsüz, kifayetsiz ve şaşkın..

Bu arada beni en çok üzen şey nedir bilir misin?
Halkımızın zihninde kökleşmiş bulunan herşeyi başta bulunandan beklemek alışkanlığı... İşte bu zihniyetle, herkes büyük bir tevekkül ve rehavet içinde, bütün iyilikleri bir şahıstan yani şimdi benden istiyor, benden bekliyor... Münasebet düştükçe daima tekrar ediyorum. Bütün bu dertlerin, bütün bu ihtiyaçların giderilmesi, herşeyden evvel, pek başka şartlar altında yetişmiş bilgili, geniş tecrübeli, azim, ihtisas sahibi adam meselesidir. Sonra da zaman ve imkân meselesidir.

Bu itibarla evvellâ kafaları ve vicdanları köhne, geri uyuşturucu fikir ve inançlardan temizieyeceksin, işlerinin ehli, idealist ve enerjik insanlardan mürekkep, muntazam, her parçası yerli yerinde, modern bir devlet makinası kuracaksınız. Sonra bu makina halkın başında ve halk ile beraber durmadan çalışacak, maddî ve manevi istidat ve kaynaklarımızı faaliyete getirecek, işletecek, böylece memleket ileriye, refaha doğru yol alacak.

Başka çaremiz yoktur... Yeise değil, hatta ufak bir tereddüde dahi düşmeğe mahal yoktur. Halimizi bilmekle beraber cesaretimizi kaybetmemeli, ümit ve şevk içinde yolumuza devam etmeliyiz...
Ergeç, fakat muhakkak gayemize varacağız.''

1930 Yılı baharında M.Kemal Atatürk'ün yaptığı bir yurt gezisine dair gözlemleri.., Hasan Rıza Soyak'ın anılarından....

Köy İmamları,,,

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Fri, 19 Sep 2008 14:59:00 -0700

"İhtilâlin Mantığı"Ş.Süreyya Aydemir,
Demokrat Parti’nin iktidara geldiği 1950 seçimlerinin hemen öncesi;

"Cahil köy imamı ile, o güne kadar beklediği ve hakkı olan saygıyı, ilgiyi jandarmadan, hükümet idarelerinden göremeyen, daima hakir görülen köy muhtarlarına, ihtiyar heyeti adamlarına, sokak ve siyaset çığırtkanlarına kadar bütün güçler, yeni seçimler için, Halk Partisi ve İsmet Paşa aleyhine seferber olmuşlardı. Yalnız o günlerin, o yılların değil, 27 yıllık bütün eski defterlerin hesapları ortaya dökülmektedir.

Hele köy, kasaba, şehir kahvelerinde, şaşılacak kadar konuşkan, becerikli, kandırıcı, halk yahut sokak hatipleri türemişti. Bunlara o günün halk liderleri de diyebiliriz. Yalnız kahvelerde, evlerde değil, pazarlarda, mitinglerde, otobüslerde, minibüslerde, yeni partinin müjdesi rüzgâr, hatta fırtına gibi esiyordu. Bu türeyen hatiplerin çoğu, galiba Pir Aşkına çalışıyorlardı. Ama yürüttükleri bu fırtına, belliydi ki tesirsiz kalmıyordu. Şu da çok dikkat çekiyordu ki, bu ortaya atılanların,
bu hatipler, müjdeciler ordusunun beyanları, davetleri, halkın şuurundan, aklında ziyade hislerine, uyuşmuş, gerilere itilmiş alt duygularına, yani bilinç altınaydı.

Hatta bazen birtakım işaretler, birtakım esrarlı sözler, “Biraz bekleyin, neler göreceksiniz!” cinsinden müphem, dumanlı vaatler veya bilinmeyen geleceklerden haber verişler şeklindeydi. Hatta cemaatin yüzlerine derin derin bakışlarla uzun, esrarlı, manalı sükutlar, bu yeni usul halka yönelişin başarılı taktikleri arasındaydı. Artık, kendisine yukarıdan bakılışlara, beylik hitaplara doymuş, kentlerde, köylerde, yalnız karşılama ve uğurlama figüranları olarak kullanılmaktan bıkmış insanlar için, bu yeni halka yöneliş manalıydı, çekiciydi. Halk buna muhtaçtı.
Bu tür hatiplerden birini tanırdım, 1950 seçim öncesinin hareketli günleriydi. Civar köylüler tetikteydi. “Efendi, köycek Demirgırat olduk gâri … ” sözlerini hemen her geçenden dinlerdim. Ortada bir de “Cebelici Hoca” türemişti. Adı Zeynelabidin’di.
Tipik bir demagog ve usta bir propagandacıydı. Eski İstiklâl Mahkemeleri’nin topladığı, sindirdiği, din ticaretçilerinden biriydi.
Eğer ortada başka dinleyenler de varsa, daha da hızlı konuşurdu. Celâl Bayar’ın sarayına kolunu sallaya sallaya girermiş, Bayar uykuda bile olsa kapısını açar, odasına dalarmış. Menderes onu kapıda karşılar, kapılara kadar uğurlarmış, vb. …
Öyle sanıyorum ki, bütün bunlara köylüler de inanmazdı. Ama o, “Efendi, bunlara böyle konuşacaksın. Atatürk köylünün aklına hitap ederdi. Halbuki sen köylüye masallar anlatacaksın. O, masallara inanır … ” der dururdu.
İşte bu Zeynelabidin Hoca bir gün, yanında da birkaç köylüyle gelmiş. Beni odamda bulamayınca bahçeye dalmış. Ona dere boyunda yakalandım. Bir şehri zapteden fatih gibi mağrurdu, muzafferdi. Haberini müjdeledi:
“Hasanoğlu Köy Enstitüsü’nün işi bitti efendi! Aha, köylüleri topladım. Tepeye çıkardım. Söyleyin bakalım, dedim. Şu enstitü binalarının planı neye benziyor? Şu baştaki bina, şu yana doğru uzanan, sonra şu sağa, sola kıvrılan binalar? Onlar evvelâ bir şey anlamadılar. Ama sonra anlattım: Bu binaların dağılışı orak-çekiç biçimindedir dedim. Göreceksin, bu köylerden Halk Partisi bir tek oy alamaz.”
Söylenen deli saçmasıydı, ama kullanılan silah keskindi. Sonradan söylendiğine göre de, Halk Partisi’ne Hasanoğlan’da bir tek oy çıkmış. O da muhtarınmış. Muhtarın bayanı bile oyunu “Demirgırat”a vermiş.

O günler öyle günlerdi ki, Ticanî şeyhi geçinen Pilavoğlu’nun bizim köye gelip köy berberine kestirdiği sakalından, iki tarafta iki kişinin, aşırı bir hürmet ve âdeta ibadet eder gibi, dualar okuyarak uçlarında tuttukları ipek örtüye dökülen kıllar, civar köylere tel tel satılırdı.
Civardaki Karapürçek köyünde şunları anlattılar: Bir cuma günü Pilavoğlu, âdet olan gösterişli karşılamalar içinde köye gelir. Cemaati dere kenarında toplayıp cuma namazını kıldırır. Sonra halka sorar:
“Bu namazı nerede kıldık?”
“Dere boyunca kıldık efendi.”
“Hayır! Ama siz körsünüz, görmediniz. Biz namaza el bağlar bağlamaz, cemaatçe uçtuk. Kâbe’ye vardık. Ama siz cahiller, siz nadanlar, toptan cehennemlikler, bunu görmediniz. Çabuk tövbe, istiğfar edin!” vb…
Bunu bana anlatan komşu köylüleri tanırdım. Temiz, bozulmamış eski Oğuzlardı. Ama Yemen’de, Balkan Harbi’nde, seferberlikte, Anadolu Savaşı’nda hemen bütün genç çocuklarını şehit vermişlerdi. Hepsi de ona inanmışlardı:
“Efendi,” diyorlardı, “biz essahtan cahalız. Uçmuşuk, Kâbe’ye varmışık, hacı olmuşuk da haberimiz yok!”

"İhtilâlin Mantığı"Ş.Süreyya Aydemir,

Mitolojide Kadın Evcilleşmeyen Ayrılıktır

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Thu, 18 Sep 2008 14:00:00 -0700

İnsan bir serüvendir bunu unutmayın.

Ararat’a bakın, orda kaldı son kalıntılarınız.

Dicle olun, Fırat olun; çünkü kalbiniz Aden’dir hâlâ

Ve kadınlar:Baskıdan yeni çıkmış kitap kokusudur, ilkbaharda yaprak yeşili, sonbaharda kızıla boyalı düşleriyle İbrani’de evcilleşmeyen ayrılık, Grek’te ceza, Aden’de yalnızlık, Gomora ülkesinde tuzdan heykel; ama onlar olmadan da dünya hiç dönmedi.

“O zaman evcilleşmeyen bir yılan ağacın köklerine yuvasını kurdu.

Ağacın dallarında Anzu kuşu yuvaya yattı.

Ve gövdesinde karanlık bakire Lilith evini inşa etti.

Ağladım.

Ah nasıl ağladım!

Ama hiçbiri ağacı terk etmek istemedi.”

Eski Sümer yaratılış hikâyesi, Vera Zingsem, “Lilith.”Sinoplu filozof Diogenes, güpegündüz elinde fenerle Atina sokaklarında insanlar arar ve bulamadığını söyler. Elbette Diogenes’in bu yaptığına çoğu kişi delilik damgası yapıştırabilir pekâlâ; oysa filozof Diogenes’in söylediği ironidir sadece.
İnsanı bulmak için nereye bakacağız peki? Körleşen bir dünyada insanı aramaya, gecenin gündüze “hayır” dediği yerde başladım.(A) ve ilk kez hayır deyip, evcilleşmeyen ilk ayrılığı, Lilith’i gördüm. Aşağıdaki diyalog İbrani mitolojisine göre, Adam ile ilk eşi Lilith arasında geçer:“Tanrı ilk insanı yarattığında şöyle konuştu: ‘Erkeğin yalnız olması iyi bir şey değil.’ Ve ona topraktan bir eş yarattı adı Lilith olan. Kısa süre sonra birbirleriyle kavga etmeye başladılar.Lilith : Ben senin altında yatmak istemiyorum.

Adam : Ben senin altında değil üstünde yatmak istiyorum; çünkü sen altta kalan olmayı hak ediyorsun ve ben üstün olmayı hak ediyorum.

Lilith : İkimiz de eşitiz; çünkü ikimizde topraktan yaratıldık.

(Ve her ikisi de birbirlerini anlamayı reddettiler.)

Adam : Dünyanın tanrısı, bana verdiğin kadın benden kaçtı.

(Tanrı, Lilith’in peşinden meleklerini gönderir ve Adam’a şöyle seslenir.)

Tanrı : Geri dönmek istediği takdirde, tamam; şayet istemezse her gün yüz oğlunun ölümüne şahit olmayı göze almalıdır.”(1)Yaşama ve egemen düşüncelere karşı ilk “hayır” burada söylendi. “Hayır”ı söyleyen kadındı ve kadın kimi mitolojilerde kötülük olarak görüldü. Belki de elinde taşıdığı kutuya umudu hapsedip, zamanla bunu neştere çevirdiği içindi. Hesiodos, “İşler ve Günler” adlı eserinde kadının yaratılışını tanrıların insanlara verdiği ceza olarak yazar: “Eskiden insanoğulları bu dünyada dertlerden, kaygılardan uzak yaşarlardı, bilmezlerdi ölüm getiren hastalıkları. Pandora kutunun kapağını açınca, dağıttı insanlara acıları, dertleri. Bir tek umut kaldı dışarı çıkmadık kapağı açınca dert kutusundan. Umut tam çıkacakken Pandora kapamıştı kapağı, böyle istemişti Bulutlar devşiren Zeus. O gün bugündür insanların başı dertte.” (2)

Pandora, bütün tanrıların armağanı demek, Olympos’un tanrıları, insanların başına bela etmek için yaratmış onu. Eline verdiği kutuya da umudu hapsetmiş tanrılar. Sanırım bunun için Nietzsche, “Umut işkenceyi uzatır.” Diyor; ama umut kutuda kalmasaydı, yaşama ne kadar katlanabilirdik ki? Lut peygamberin karısı tanrıya karşı geldi, dönüp yerle bir olan Sodom-Gomora’ya son kez baktı, buna sinirlenen tanrı ise onu tuzdan heykele çevirdi. Zamanla kadının bu başkaldırısını kırmak için “dönüp bakarsam, taş olayım” deyimi işlendi belleklere, bu deyim daha sonra korkuya dönüşerek Sodomist kültürden(B) beslen nihilizmin de ilkesi haline geldi.Dante Alighieri “İlahi Komedya”da, cehennemin kapısında Latin şairi Virgilius ile karşılaşır, cehennemi ve Araf’ı Latin şairle dolaşır(C). Araf’ta ilham perisi Beatirce’i beklerken, şöyle seslenir. “Dedim ki; ben o kişiyim ki, sevda esin verince kaleme sarılırım, onun yüreğime yazdıklarını aktarırım.”(3)

İlk çöküşle Aden bahçesinden kovulan kadın, Gomora da tuzdan heykele dönüşmüştü ve ilk kez yurdundan kovulan bu kadını Dante kendi yurduna geri götürdü.Şiddet ve korkuyu elinde tutan erkeğe ise Araf’ta bekleyip cehennemde dolaşmaktan başka çare kalmadı. Kutuda unutulan umudun peşine düşen erkek, şiddete her başvurduğunda taşlaştığını hiç fark etmedi.F.Kafka ise, sevgiyi neştere benzetiyor: “Bak Milena, en çok seni seviyorum diyorum; ama gerçek sevgi bu değil belki, sen bir bıçaksın, ben de durmadan içimi deşiyorum o bıçakla dersem, gerçek sevgiyi anlatmış olurum belki.”(4) Kadın, İbrani mitolojisinde evcilleşmeyen ayrılık, Antik Grek’te ceza, Aden`de yalnızlık, Sodom- Gomora diyarında tuzdan heykeldi. Her yerde tanrının öfkesiyle sınanıp, gazaba uğrayan Eyüp sabrı(D) ve meçhule giden gemilerin içinde evcilleşmeyen umuttu, onlardı yalnız ve üşüyen ruhlarını, sonsuz sevişmelerle örs tezgâhına bırakıp giden.Her ilişkinin doğasında, ontik bir yalnızlık vardır. Bir de, her ilişkinin bir “akıl çağ“ı, bir “yaşanmayan zaman“ı, bir de “yıkılış zaman”ı vardır(E).

Cennetti, Arafı ve Cehennemi vardır. Bu süreç hiç değişmez. Belki de insan olmayı olanaklı kılan da bu üçlemedir. Bu üçlemeler ise, ruhumuzun ve bedenimizin kopmaz parçalarıdır. Bunlardan hangisinde yaşamayı seçeceğimize biz karar veriyoruz, ya cehennemi ya Araf’ı ya da cennetti seçiyoruz.Kafka, sevgiyi neşter yapıp onunla damarlarını kanatıyor. Nietzsche, umudu işkence gibi yaşıyor. Her ilişkimizde karşılıklı kaybolmayı da karşımızdakinin yüreğini neşterle deşip orda değer harcamayı da biz seçiyoruz. Bazen, elli tetik çekenlerin, yanlarında yatan sıcak bedene dokunduklarında o elin ve o sıcak bedenin, neler hissettiğini çok merak ediyorum doğrusu. Acaba o sıcak beden biliyor mudur ki o elin bir zamanlar vahşet saçtığını ve şimdiyse neşter gibi ruhunu delmeye geldiğini. Biliyorum ne tetik çekenler ne de tetik çekmeye gidenlerin dünyasında bu sorular hiç olmadı ve belki de hiç olmayacak; ama biliyorum, belleği olsaydı utanırdı o el ve lanetlerdi kendini taşıyan o katil ruhu.

Kaldırımlara, günbatımına, yıldızlara ruhlarını gömenler: Gelin uçuruma bir daha atlayın. Yanınıza aşkı, cesareti, bir de sevgilinizin sıcak bedenini alın. Ölüm anında, yeryüzünde kalan bilincin haykırışına da kulak verin. “Ben Şindar’ım.(F) Timur’u, İskender’i gördüm. Asırlarca bağrımı deşti hain pusular, kardeş katilleri. Kabil yurdunu arar, bağrı kanla deşilmemiş topraklarda kaybolmak ister. Yusuf kör bir kuyu değildir ruhumda. Bir zamanlar mağaraydım. Zerdüşt’ün yurduydum.
/div>

Güneşin doğusundan gelip, batıda yarım kalan bir dünyanın içinde, taş olmak isteyen ne çok çığlıklar var hâlâ, Dili çalınan, mutfağı tarumar edilen, renkleri kaybolan, biliyorum sizdiniz Mezopotamya’dan sürülen, Anadolu’da, Kaf dağına zincirlenen.

İnsan bir serüvendir bunu unutmayın. Ararat’a bakın, orda kaldı son kalıntılarınız. Dicle olun, Fırat olun; çünkü kalbiniz Aden’dir hâlâVe kadınlar:Baskıdan yeni çıkmış kitap kokusudur, ilkbaharda yaprak yeşili, sonbaharda kızıla boyalı düşleriyle İbrani’de evcilleşmeyen ayrılık, Grek’te ceza, Aden’de yalnızlık, Gomora ülkesinde tuzdan heykel; ama onlar olmadan da dünya hiç dönmedi.

Merih Nergis

Dip Notlar:
A.

Gece, Arapçada laila demek, sanırım laila kelimesi Lilith’ten geliyor. Çin mistisizminde ise yaşam gücü olan Chi, iki enerji akımı olan Yang ve Yin’den oluşur. Yang erkeği, yani gündüzü, Yin ise geceyi temsil eder. Ölüm ve yaşam, pozitif ve negatif gibi.
B. Batı düşüncesi ilk düşüşü Adam’ın cennetten kovulmasıyla başlatır. Sodomist Kültürün ise bu düşüşün en uç noktası olduğuna inanıyorum. Kitabı Mukaddes’te Sodom-Gomora halkının yaşam tarzı.
C.

İlahi Komedya’da Latin şairi Virgilius, İsa’dan önce yaşadığı için cennetti görmekten mahrum bırakılmıştır. Dante Tarafından.
D.

Eyüp Peygamber, tanrının üzerine gönderdiği bütün felaketlere ve acılara sebatla katlanarak yazgısını yenmiştir.
E.

J.P.Sartre, “Özgürlüğün Yolları” adlı üçlemesinde kahramanı Methiue’nun üç zamanını anlatır. Akıl çağını, yaşanmayan zamanını ve yıkılışını.
F.

Şindar mağarası, Mezopotamya’nın kuzey doğusunda yer alır. Rivayete göre 44.000 yıl önce, bir kış gecesi yedi kişilik bir aile bu mağaraya sığınır. Mağaralar bilgelerin ve peygamberlerin transa geçip vahdeti vücut’a, nirvanaya ulaştıkları yerdir aynı zamanda da kadınların rahmini simgelediğine inanılır.

Kaynaklar:
1-Vera Zingsem, “Lilith”, İlya İzmir Yayınevi.
2-Hesiodos, “İşler ve Günler”
3-Dante Alighieri, “İlahi Komedya”
4-F. Kafka, “Milena’ya Mektuplar”

LiberterKedi' nin Güncesi: Geleceğine Tokat Atan Hümanite

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Tue, 16 Sep 2008 16:26:00 -0700

LiberterKedi' nin Güncesi: Geleceğine Tokat Atan Hümanite

Uzunca bir zaman camımın kenarına yanağımı yaslayıp düşünürken, birden bu kafamda şimşeklendi.

Şiddet ne ise, insanlıkda bağımlı bir hal almış.

İlişkilerde kimi zaman anlık sinirlenmeler ile, aşırı strese bağlıolarak karşısındakine uygulanan fiziksel darbeler sonucu kopma ve parçalanmalar gerçekleşiyor sıklıkla günümüzde. Bu sistemin getirdiği stres ve bunalımın toplum içerisine sindirdiği travmadır ve çok kötü.

Stres unsuru insanın beyini ile omurilik soğanı arasındaki uzaklık farkı ne kadar iyi olursa olsun, etkisiz kalabiliyor. Yani insanı düşünmeyetisini kaybetmesine sebebiyet verebiliyor. Zekasını yeterinceişletemiyor. Analiz etme becerisinden yoksun kalıyor, düşünemeyerek ileriye dönük hareket edemiyor ve toplum bu yüzden yoksunlaşıyor. Ve şiddetin artması ile bir genelleşme ile bireyin hırsı, kini, siniri ve duyguları git gide başka bir forma bürünerek, insanlık kabını kurutuyor.Toplumun bu dinamik etkileşimi parçalanmaya ve dejenereleşmeye gidiyor.

Dejenereleşme ve getirisi asimile edilmiş çekirdek yapı...

Bir gerçek vardır ki bir toplumun en derinine inmek isterseniz çekirdekyapısını izleyin. Bu genellemeler aslında yapılacak en doğrugenellemelerdir belki de. Bunun sebebi çekirdek oluşumlar aslında kendiöz kaynakları içerir. Oluşum evrelerini, ileride büyüyecek bir olayınbelirtilerini ve dahasını gösteren önemli birer başvuru kaynağıdır buçekirdek yapı. Dejenereleşme bu yapılar için ekonomik unsurların etkisiile gerçekleşir. Sınıfsal farklar ile çekirdek yapı bölünür ve toplum bir bütün olarak incelenemez. Toplumu bir bütün olarak düşünmek tabi kisağlıklı bir yol değildir. Ama teolojiye çok bağlı toplumlar her zaman tek bir noktada itiraz haklarını damaklarında kitlemeye göz yumarlar. Bu yüzden bunun siyasal getirisinden yararlanan keneler çekirdek yapıyı bir bütün gibi gösterip, çekirdek içine aynı kutuplaşmaların olmasını tercih ederek herkesin birbirini itmesini arzular. Bunun içinde değişim vegelişimi engellerler, farklılıkları engelleyerek. Bu dejenereleşmeyi doğurur, ve kalıcı bir doğum yarası gibi bireyin bünyesine, daha doğduğu günden itibaren sanki bir bilgisayarmış gibi programlanarak yüklenir. Böylelikle dejenere kalıcı bir olgu olur toplumda. Bunun gibi olgulara bağlı olarak çekirdek yapı yıkılır, tek merkezci, dogma bir yapıya dayalı, düşünmeye, irdelemeye, özgün fikirlerin doğmasına engel bir halortaya çıkar ve ortada çekirdek bir yapı kalmaz.

Kalan tek şey ise;

Tamamlanamayan, üretilemeyen, hayata geçirilemeyen, özgünlükten uzak bir iskelet üzerine giydirilen bir kılıftır.

Kabul gören olgular ise bireyler arası kin, nefret, şiddet, baskı,zulüm, savaş, asosyallik, popülizm yapma, bağımlılık, kopuk yaşamlar,parçalanan kısa süreli aile yaşamları ve birey ilişkileri gibi bir çokargümanı bol olguyu söyleyebiliriz.

Sonuç olarak buna göz yuman insanlık geleceğine tokat atmıyor mu sizce....

Şiddet ne ise, insanlıkda bağımlı bir hal almış.

Şiddet öğrenilen 'davranış' biçimidir..., Tıpkı 'şiddet'sizliği öğrenmek gibi; doğru düşünmeyi öğrenmek gibi, sevebilmeyi, sevilebilmeyi öğrenmek gibi... Sevememeyi ve nefreti ve öfkeyi ve acı çektirmeyi de öğrenir insanlar!!! Bir de bu öğrendiklerinden zevk almayı!!!

(butterflyeyess)

Liberterkedi'nin güncesinden 'illiyet'e

BLOGRAZZİ'DEN

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Wed, 3 Sep 2008 01:46:00 -0700

Blograzzi de 31.08.2008 tarihinde GÜNÜN BLOĞUNA 'İLLİYET' seçildi... Blograzzi'ye katıldıktan tam bir gün sonra bloğumun seçilmesi bloğuma verilmiş bir değerdir...

TEŞEKKÜRLER BLOGRAZZİ....

AİLE İÇİ ŞİDDET DEĞERLENDİRMESİ

noreply@blogger.com (butterflyeyes) — Wed, 27 Aug 2008 02:50:00 -0700

Eş şiddeti fiziksel, cinsel ve ruhsal/sözel şiddet türlerinin genellikle birden daha çoğunu kapsayan ve genellikle ruhsal/sözel doğada olan karmaşık davranışlar bütünüdür. Şiddet bireyler arası kültürel, ekonomik ve sosyal değişimler göstermekle birlikte, genellikle toplumsal kuralları belirleyen erkekegemen ideolojinin de etkisiyle, erkeğin kadın üzerinde hakimiyet sağlamak amacıyla kadına uyguladığı çeşitli şiddet davranışları şeklinde karşımıza çıkmakta, bir otoriteyi kanıtlama ve egemenlik ilişkisinin sürdürülme aracı olarak kullanılmaktadır.

Genel anlamıyla ya da kadına yönelik şiddet, kişi üzerinde ne şekilde ortaya çıkarsa çıksın, genellikle depresyon, anksiyete, intihar düşünceleri ya da girişimleri ve madde bağımlılığı gibi olumsuz psikiyatrik etkiler oluşturmakta, insanların algılama düzeyine ve şiddetin etkisine göre neden olduğu psikiyatrik belirtilerin seviyesi de değişmektedir.
Kadın, eğer hamile ise, şiddetten sadece kendisi etkilenmemekte, ileriki dönemlerde, doğan bebekte de belirgin ruhsal rahatsızlıklar oluşabilmektedir. Kadına yönelik şiddet, insan hakları ihlali olmanın yanında 20. yüzyılın en önemli sağlık problemlerinden biridir. Öyle ki, şiddetin prevalansı ve hastalıkların etiyolojisindeki rolü son zamanlarda giderek artmaktadır.

EŞ şiddeti fiziksel, cinsel ve ruhsal/sözel şiddet türlerinin genellikle birden daha çoğunu kapsayan ve genellikle ruhsal/sözel doğada olan karmaşık davranışlar bütünüdür. Hamilelik sırasında şiddet, temel olarak sözel olarak psikolojik tarzda ortaya çıkmaktadır. Fiziksel ya da seksüel şiddet çok az oranda görülmektedir.

Hamilelik sırasında şiddetin artıp artmadığı ile ilgili birbiriyle çelişen çalışmalar vardır. Bir kaç çalışma da kadınların hamile olma özelliğini kullanarak ve tekrar tekrar hamile kalarak şiddetten korunduğu ve bu suretle şiddetin azaldığı belirtilirken, bazı çalışmalarda ise hamileliğin yüksek riskli bir süreç olduğu, eşe getirdiği ek yükler ve sıkıntılar nedeniyle şiddetin bu evrede başladığı ya da yoğunlaştığı,uygulanan şiddetin belirgin olumsuz ruhsal ve fiziksel sağlık sonuçlarına neden olduğu belirtilmiştir.

Thoennes ve Tjaden (1990) tarafından yapılan birçalışmada kontrol etmeyi seven, bağırıp çağıran kocaların, eşlerine fiziksel ve cinsel şiddet uygulamalarının daha olası olduğu; Wiist ve McFarlane tarafından yapılan bir başka çalışmada da 32329kadından %80’ine kaba davranıldığı bulunmuştur.

Zayıf kişilik yapısına sahip olma, kendine güveneksikliği, baskılanmışlık duygusu, hayattaki olumsuz olaylarla başa çıkmada yetersiz kalma gibi nedenler kişileri sigara, alkol, eroin gibi madde kullanımına itmekte ve bunun sonucu da, özellikle kişinin eşleri ve çocukları gibi en yakınlarına şiddet olarak yansımaktadır.

Şiddetin kuşaklar arası iletimi ve bir davranış modeli olarak görülmesi pekçok araştırmacı tarafından vurgulanmıştır.

Yapılan araştırmalarda elde edilen sonuçlar; şiddet türlerinin birbirinden bağımsız olamayacağını, sözel şiddeti kolayca kaba dayağın takip edebileceğini, hatta bundan sonra da zorla cinsel ilişkiye zorlanabileceğini göstermiştir.

Eşlerin şiddete uğrayan kadınlara iyi davranış halleri incelendiğinde, hemen hemen tüm nedenler toplumdaki erkek egemenliğine dayanmaktadır. Bir erkeğin eşine iyi davranması için ya güç kullanamayacak derecede hasta ya da her dediğinin eşi tarafından yapılması gerekmektedir. Şiddete maruz kalan kadınların tepki göstermeme nedenleri de benzer sonuca götürmektedir. Gerek geleneksel değerler doğrultusunda kocaya karşı gelmemeye dayanan yaşam şekli, gerekse kadının toplumda ikinci sınıf vatandaş durumunda olması tepki göstermesini kısıtlayıcı faktörler olarak karşımıza çıkmaktadır. Ayrıca, ekonomik nedenler, yalnızlık duygusu, evliliği devam ettirme sorumluluğu ve çocukların perişan olacağı kaygısı da kadınların tepki göstermesini kısıtlamaktadır.

Kadınların yaşadıkları şiddeti yakınları ile paylaşmama eğilimi gösterdikleri görülmüştür. Kadınların; gelenek ve göreneklerin etkisiyle ve ekonomik güvenceden yoksun olmaları nedeniyle ve de yakınlarının bu olayı duymasından rahatsızlık duymaları ihtimaline karşı içlerinde saklamayı tercih ettikleri, “kol kırılır yen içinde kalır” anlayışı ile katlanma sınırlarınızorlayacak derecede aile birliğinin devamına önem verdikleri de saptanan bir diğer gerçektir.

Ünal Ayrancı,
Yasemin Günay,
İlhami Ünlüoğlu