ඉලුක්ගොඩ

ගෙදර කට්ටිය

2010-04-27T02:23:00.000-07:00

ඉතිං ගෙදර කට්ටිය ගැන කියන්න පටන් අරන් මගදි නැවැත්තුවනෙ. මම පොඩි කාලෙදිම හදන්න පටන් ගත්තු ගේ ඒගොල්ලො හදල ඉවර කරද්දි 1987 වෙලා.ඒ තමයි ජාත්‍යන්තර නිවාස වර්ෂය. අසූ හතේ මුල හරියෙ අමාරුවෙන් ඒ ගෙදර සම්පූර්ණ කරගත්ත කාමරේකට අපි පදිංචියට ගියා.මඩුවක ටික කාලයක් හිටපු අපිට ඒක ඉහටත් උඩිං. ලොකු ඇඳේ අම්මයි තාත්තයි මැදට වෙලා එකම දරුව වෙච්ච මම නිදාගත්තෙ.
ඔය කාලෙ තමයි අපෙ අම්මට බබෙක් හම්බ වෙන්න හිටියෙ. ඒ කාලෙ අවුරුදු හතරක පොඩි එකෙක් වෙච්ච මට අම්මල කවදාවත් බොරු කිව්වෙ නෑ.(නංගියෙක් කඩෙන් ගේනව වගේ) අම්ම කියල දුන්න බඩේ බබෙක් ඉන්නව, ඉස්පිරිතාලෙ ගිහිල්ල දොස්තරල බඩ කපල බබාව එළියට ගන්නව, පෙකණිවැල තියෙන්නෙ මොකටද වගේ දේවල්. (මම අනන්තවත් ගෙදර තියෙන කැත්ත උස්සං එවිල්ල තියෙනව බඩ කපල නංගිව චුට්ටක් බලන්න :D )
අනිත් සිද්ධිය කියන්නෙ මට හොඳටම විශ්වාසයි ඒ දවස්වල මට හම්බ වෙන්නෙ නංගියෙක්මයි කියල. ආ.. තව දෙයක් මම කියල තියෙනව කොහිල කන්නෙ නැති නංගියෙක් තමයි ගේන්නෙ කියල.(ඒ දවස් වල කොහිල කන්න මම කැමතිම නෑ). අපේ ගෙදර ඒ දවස් වල තිබිච්ච තත්වෙත් එක්ක මට එච්චර හොඳ කෑම දෙන්න අම්මලට පුළුවන් වෙලා නෑ. ඉතින් කොහොමහරි නංගියෙක්ම තමා හම්බ උනේ.එයාට නමක් යොජනා කලෙත් මමම තමා.ඕක ඉතින් එච්චර අමාරු දෙයක්යැ මම ගයාන් එයා ගයනි. පොඩ්ඩක් ඔය ලියල තියෙන ලිපි ලිව්වෙ කවුද කියල බැලුවනම් පේනව සමහර එව්ව ලියල තියෙන්නෙ Gayani Balasooriya කියල කෙනෙක්. අන්න එයා තමයි මම ඒ දවස් වල හම්බ වෙනකම් පෙරුම් පුර පුර බලං හිටපු මගේම නංගි. කොහිල කන්නෙත් නෑ තවම.
මං හිතන්නෙ අපේ ජීවිත කාලෙ පුරාවටම වැඩිම කාලයක් අපිත් එක්ක ජීවත් වෙන්නෙ සහෝදර සහෝදරියො.ඕක මම විද්‍යුත් ලිපියක දැක්කෙ. ඒකත් ඇත්ත මොකද අම්මල තාත්තල අපේ ජීවිත වල මැද හරියෙදි අපිව දාල යනව. බිරිඳ ස්වාමි පුරුෂය හම්බ වෙන්නෙත් ගොඩක් වෙලාවට ජීවිත ගමනෙ ටික දුරක් ගියාම.ඒත් සහොදර සහොදරියො ජීවිතේ මුල් කාලෙදිම අපට හම්බ වෙලා අග හරිය වෙනකම්ම ඉන්නවා.
නංගි හම්බ වෙන කාලෙත් අපි හදන ගෙදර ජනෙල් උළුවහු දොරවල් එහෙම හද හදා තමයි තිබ්බෙ.එව්ව හදන්න ඇවිල්ල හිටපු වඩුබාස් මට බොහොම ආදරෙයි.එයා වැඩක් කලොත් බොහොම හොඳ උසස් තත්වෙක තමයි තියෙන්නෙ. නිකන් උඩින් පල්ලෙන් ගහල දාන්නෙ නෑ. ඒක අපේ ගෙදර ආවනම් අදටත් බලාගන්න පුළුවන්.
මට තිබිච්ච පොඩි අවුලක් තමයි හරියට වචන කතා කරන්න බැරිකම. ඉතින් මම ඒ මාමට කතා කලේ ඩොඃ මාම කියල. ඔය කාලෙ අම්ම තාත්ත ඉස්කෝලෙ යනව.කොහොමත් අම්මත් නංගිව හම්බ වෙන්න ඉස්පිරිතාලෙ දවස් විසිදෙකක්ම හිටිය. ඉතින් උදේවරුව ඩොඃ මාමත් එක්ක ගත වෙනව.
පස්සෙ කාලෙක උනත් මාමව හම්බ උනාම මගේ ඉගෙනීම් කටයුත්, කොටිම්ම මගේ ගැන කඳුලු පිරිච්ච දෙනෙතින් අහං ඉන්නව ඩොඃ මාම. (එයාටත් මගේ වයසෙම පුතෙක් උන්නා) බුලත් කහට වැටිච්ච දිගටි දත් පෙන්නල මාත් එක්ක මගේ අතින් අල්ලගෙන තාමත් හිනා වෙන හැටි මට තාමත් මැවිල පේනව.
අම්ම නංගිව හම්බ වෙන්න ඉස්පිරිතාලෙ ගිහිල්ල ගොඩක් දවස් ගත උනා. නංගිව හම්බ වෙන්න දවස් 20ක් විතර පරක්කු උනා. එක දවසක් ලොකු නැන්ද මාවත් එක්කං ගියා කෑගලු ඉස්පිරිතාලෙ නංගිව බලන්න. ඔය ඇති අදට.... ඉතුරු ටික පස්සෙ කියන්නම්.

අපේ ගමේ කට්ටිය

2010-03-16T12:40:00.000-07:00

මට අපේ ගමේ ඉන්න කට්ටිය ගැන නං ලියන්න ගොඩක් දේවල් තියෙනවා.මොකද මං ගොඩක් කල් හිට්යෙ ගමේ.(අයිය වගෙ නෙවෙයි,ඉස්කෝලෙ ගියෙ ගෙදර ඉදන්).ඉස්සෙල්ලම ගමේ අය ගැන කෙටියෙන් කියන්නංකො.

අපේ ගමේ ඉන්න හැමෝම බුද්ධාගමේ.හැබැයි කුල දෙකක අය ඉන්නවා.මේ කුල මල බේදේ ගමේ අය අතරෙ මහා ලොකුවට හිතට අරන් නෑ.ඒත් ඉතින් ඔය මගුල් තුලා වලදි නං ඔව්ව සලකනවා. ඒ ඇරුනම නිකන් කතා බහ කරනකොට, ගමනක් බිමනක් යනකොට, කෑමක් බීමක් ගන්නකොට ඔව්ව නෑ.හැමෝම එකා වගේ ඉන්නවා.

කෙනෙක් පාරෙ යනකොට මූණට හම්බුනාම ඉස්සෙල්ලම අහන්නෙ කොහෙද යන්නෙ කියල.සමහර වෙලාවට බාල්දිය අරන් නාන්න ලිදට යනවා දැක්කත් අහනව කොහෙද යන්නෙ කියල.ඊට පස්සෙ අනිත් කෙනා කොහෙද යන්නෙ කියල උත්තර දෙන ගමන්ම අහන්නෙ කොහෙද යන්නෙ කියලා. ඊළගට ඒ හම්බෙන කෙනා කාලෙකට සැරයක් ගමට එන කෙනෙක් නං අහන ප්‍රශ්න වැලක් තියෙනවා.

කවද්ද ආවෙ?

නිවාඩුද? (බොහෝ විට වැඩපොලේ නිවඩුද? කියල තමයි.එක එක්කෙනා ගමෙන් පිට ඉන්න හේතුව අනුව වෙනස් වෙනවා)

කවද්ද යන්නෙ?

ඒ පැත්තට වැස්සද?

ඔය වගේ ගොඩක් දේවල් තියෙනව.ඔහොම ඇහුවෙ නැත්තං හරි අහන දේකට උත්තර නොදී, හිනා නොවී ගියොත් එහෙම ඒ කෙනා ආඩම්බරයි කියලත් කතා වෙනව.

අනිත් හොදම දේ තමයි ගමේ බස් එක.බස් එකේ යනකොට බස් එකේ ඉන්න හැමෝම වගේ හැමොත් එක්කම කතා කරනවා.බස් එක ඇතුලෙ වෙලාවකට කාලගෝට්ටියක් වගේ!

තව දෙයක්.අපේ ගමේ හැමෝම වගේ ඕන වැඩක් වේලාසනින් කරනවා.ඒ ගමේ ගොඩක් අය උදේ පාන්දර රබර් කපන හින්ද ආපු පුරුද්දක් වෙන්නැති. ඉතින් උදේ 7.00 ට යන බස් එකට නගින්න පාරට එනව 6.30ට වත්. ඔය පුරුද්දෙ හොදම වැඩේ තියෙන්නෙ ගමේ අය ට්‍රිප් එකක් එහෙම යනකොට.ට්‍රිප් එක යන්න යන වාහනේට එන්න කියන්නෙ 5.00ට නං අපේ අය 4.00 වෙනකොට ලෑස්තියි.හැමොම එකතු වෙලත් ඉවරයි.ඊට පස්සෙ වාහනේ පරක්කුයි කියල බලන් ඉන්නවා.

අනික අපේ අය මළ ගෙවල් වල යන්න පුදුම දක්ශයි.ගමේ කාට හරි ඈතින් නෑදෑ කමක් තිබුනත් ඇති. කොච්චර දුර උනත් ප්‍රශ්නයක් නෑ, යනවා. යන්නෙත් වෙන වෙනම නෙවෙයි.හැමොම ගමේ බස් එක හයර් එකට අරන් යන්නෙ.හැමදේම කලින් කරන පුරුද්දයි,මළ ගෙවල් වල යන පුරුද්දයි එකතු වෙලා කට්ටියට හොද ආතල් එකක් උනේ කොළඹ මළ ගෙදරක ඇවිත්.මනුස්සය මැරුන කියල දැනගෙන තිබ්බෙ එදා හවස් වෙලා.අපේ අය පහුවදා උදේ 8.00 වෙනකොට මල ගෙදර. ඒ එනකොට ගෙදර මිනිස්සු ගේ පේන්ට් කරනවලු මළ ගෙදරට.අපේ අයට ෆුල් අප්සෙට්.මොකද අපේ අයට ඔය වැඩ පුරුදු නෑනෙ.අනිත් අවුල තමයි ඒ මළ ගෙදර සෙනග නැති එක.අපේ ගමේ මළ ගෙදරක් උනොත් හත් දවසෙ දානෙන් පස්සෙ තමයි සෙනග අඩු වෙන්නෙ. අනිත් එක හත් දවසක් යනකල් ඒ ගෙදර අයට කෑම (මළ ගෙදරට එන අයටත් එක්කම.) ගෙනත් දෙන්නෙ ගමේ අය තමයි.

ඔය වගේම තමයි ගමේ කෙනෙක් ලෙඩ උනොත්.ඉස්පිරිතාලෙ ඉන්නවනං ඒ කෙනාව බලන්න දවල් 12 ට සෙනග ගොඩයි. ගෙදර ඉන්නවනං බලන්න එන්නෙ බත් උයාගෙන එහෙම.ඒ ලෙඩාට ගේන කෑම ටික ගේනව දහ දොලොස් දෙනෙකුට උනත් ඇති වෙන්නම.

ඔය කිව්ව හැම දේකටම වඩා ලස්සන ගමේ හැමෝම එකතු වෙන ගමේ අවුරුදු උත්සවේ.ඕකට ගමේ හැම වයසකම හැම තරාතිරමකම අය එකතු වෙනවා.ඒ හැම වයසකම අයට ගැලපෙන සෙල්ලං තියෙනවා.හැමදාම වගෙ අවුරුදු උත්සවේ තියෙන්නෙ හිස තෙල් ගාන දවසෙ.ඔය උත්සවෙ තියෙන තැනම ඔය වැඩෙත් කරනවා.පන්සලේ හාමුදුරුවො හරි වැඩිහිටියෙක් හරි ඒ චාරිත්‍රෙ කරනවා. ඒ අවුරුදු උත්සවේ ඔය ටීවි එකේ පෙන්නන අමුතුවෙන් කටු මැටි ගහල හදපු ගෙවල්,චීත්ත සරං එදාට විතරක් ඇද ගත්තු ගෑණු මිනිස්සු ඉන්න, හැම කොම්පැනියෙම දැන්වීම් පිට්ටනිය පුරා ගහපු කෘතීම අවුරුදු උත්සව වලට වඩා ගොඩාක් ලස්සනයි. එතන අපේ කට්ටිය කරන කියන දේවල් ගැන ඊලග ලිපියෙන් කියන්නං.පුලුවං උනොත් මෙදා සැරේ අවුරුදු උත්සවෙ පින්තූර ටිකකුත් ගේන්නන්.හැබැයි අවුරුදු උත්සවේ අතරෙ ෆොටෝ ගන්න ගිහින් චාටර් නං වෙයි.

ගමේ ගිය වෙලේ ගත්ත පිංතූර ටිකක්

2010-02-16T09:17:00.001-08:00

ඉතිං ගම ගැන කොච්චර කිව්වත් වැඩක් නැහැනෙ පිංතූර ටිකක් වත් දැම්මෙ නැත්නම්.

සීටිය අත්තගේ උණ පඳුරයි ගෙදරයි තමයි මේකෙ තියෙන්නෙ. ඕකට ගල් ගහපු හැටියි ගල් ගහල බැනුම් අහපු හැටියි තාම මතක් වෙනව.

මේ තියෙන්නෙ පල්ලෙහා වංගුව. ඕක ටිකක් විතර දරුණු වංගුවක්. කෙලින් කරල ගත්තොත් දවසක් විතර පහළට වැටෙන්න පුළුවන්. මම ජීවිතේ පළවෙනි පාරට දොඹකරයක් දැක්කෙ ඔතෙන්ට පොඩ්ඩක් පල්ලෙහා ලොරියක් පෙරලිලා ඒක ගනිද්දි.

ඔය තියෙන්නෙ උඩහ වංගුව. ඒක එච්චර දරුණු නෑ. ඔය හරියෙ ඉස්සර අම්බලමක් තිබ්බලු. ඒක හදවල තියෙන්නෙ අපේ කිරි අත්ත කෙනෙක්. මනුස්සය හදවපු ගල් බෝක්කු කීපයක්ම තියෙනව ඔය පාර දිගටම. එව්ව තවම ඉතාම හොඳ මට්ටමෙන් පවතිනව. ලොකු ගල් කුට්ටි පිලිවෙලකට අහුරල එව්ව හදන්න කිරි අත්තට ඒ දවස් වල අලිත් ඉඳල තියෙනව.

ඔය ඈතින් පේන්නෙ මහ ගල කියල ගමේ කට්ටිය කියන කන්ද. ඔය තියෙන ගලට මට තාම යන්න බැරිඋනා නෙව.

මේ නං ඉලුක්ගොඩ නෙවෙයි ගෝන්දිවෙල කියන එහා ගමේ පිංතූරයක්. ඉර බැහැගෙන යන වෙලාවක ලස්සන්යි කියල හිතිච්ච හන්ද දැම්ම.

ගමේ ඉස්පාසු තියෙන වෙලාවක ආයෙත් ගියාම තව පිංතූර ටිකක් දාන්නම්. පොඩි ප්‍රශ්නෙකට තියෙන්නෙ ගමේ කැමරාවකුත් අරගෙන යනකොට නිකං මොකද්ද වගේ (ලැජ්ජාවේ බෑ මොනවා හරි හිතයිද කියලා).

මට හිතෙන හැටි

2010-01-28T21:52:00.001-08:00

බ්ලොග් එකක් ලියන්න කියල පටන් ගත්තනං ඉතින් මොනව හරි ලියන්නත් එපායැ. මොනව ලියන්නද කියල හිතෙන්නෙ නෑ.ඉතින් මොනව හරි පච ටිකක් ලියනව මගෙ වගේ හදල.

හරි.. මම නිකම්ම නිකං මිනිහෙක් කිසිම විශේෂ දක්ෂතාවයක් නැති. මට හැම වෙලේම හිතෙන්නෙ මාත් එක්ක කතා කරන මනුස්සයගෙ මතයට විරුද්ධ මතයක් කියන්න. මම උසස් පෙළ කරන කාලෙ නැවතිල හිටපු ගෙදර ඇන්ටි කේන්දර බලන එක තමයි කලෙ. මුලදි එහෙ යනකොට මමත් ඔව්ව ගැන පොඩි විශ්වාසයක් තියාගෙන හිටියෙ. ඒත් ඒ අවුරුදු තුන ඉවර වෙනකොට මම කේන්දර විශ්වාස කරන එක සම්පූර්ණයෙන්ම නවැත්තුවා.

ආ තවත් තියෙනව මම උසස් පෙළ විෂය ධාරාව තෝර ගන්න එක ගැන හිතන්න කළින්; ඒ කියන්නේ 96 97 වගේ කාලෙ මගෙ හිතේ වැඩි කැමැත්තක් තිබ්බෙ ගණිත අංසෙට; ඒත් ජීව විද්‍යා අංසෙටත් 30%ක විතර කැමැත්තක් තිබ්බා.ඉතින් ඔය කාලෙ තමයි පේරදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලෙ වෛද්‍ය පීඨයේ ප්‍රදර්ශනේ බලන්න ගියෙ.(අම්මෝ මාර සෙනගක් හිටියේ) ඉතින් ඒක බැලුවට පස්සෙ මට වෙච්ච දේ හිතාගන්න පුළුවන්නෙ. මගේ අර ජීව විද්‍යා අංසෙට තිබිච්ච කැමැත්ත නැත්තටම නැති වෙලා ගියා.

ඉතිං කැම්පස් ඉන්න කාලෙ මම නැවතිලා හිටියෙ යාළුවෙක්ගෙ ගෙදර. ඒ ගෙදර ඔක්කොමල මුල් බැහැ ගත්තු සිරි ලංකා කාරයො. මගෙ වැඩේම ඉතින් ඒ කට්ටියගෙ මතයත් එක්ක හැප්පෙන එක. කෙස් පැලෙන තර්ක දදා ඔප්පු කරනව යූඇන්පිය සිරි ලංකා එකට වඩා හොඳයි කියල.ඒ ගෙදර කාලයක් ඉඳල එළියට එනකොට මම සම්පූර්ණයෙන්ම යූඑන්පී කාර්යෙක්.

ඉතින් මම කියන්නෙ මං උපදිනකොට ගෙනාපු අදහස් නෙවෙයි මෙව්වා. මේ සමාජය විසින් මාව මේ තත්වෙට පත් කරලා. මගේ ජීවිතේ මේ අතීත සිදුවීම් නොවුනානම් මං වෙනස්ම මගක ගමන් කරන වෙනස්ම මිනිහෙක් වෙන්න තිබ්බා.

මට ඊරිසියාව තරහව ක්‍රෝධය හිතෙනවා. ලෝබ හිතෙනවා.පලිගන්න හිතෙනවා.මගේ ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ මෙව්වා මගේම හිතෙන් නිකම්ම නිකන් ඉපදිච්ච එව්වා නෙවෙයි.ඉස්සර කාර් වල යන මිනිස්සු දැක්කහම මට ඊරිසියයි.මමත් කවද හරි ගන්නව කියල හිතනවා.ඒත් ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ කාර් එකක් ගත්තට පස්සෙ අපි ඒ දැකපු ලස්සන ඒකෙ නෑ. ඒ කියන්නෙ මම ඉස්සර දැකපු හිතපු හීන මවපු තරං ආතල් එකක් නෑ.

දැන් මම තීරණය කරල තියෙන්නෙ මම කැමතිම ඒවා ගන්නෙ නෑ කියල.(මම මේ දවස් වල හීන මවන්නෙ ලැම්බෝගිනී කාර් එකක් ගන්න )එතකොට ඒ සන්තොසෙ මට දිගටම තියා ගන්න පුළුවන් වෙයි.

ගිය සතියෙ

2010-01-27T23:46:00.001-08:00

මම ගිය සති අන්තෙ පුරාම කලේ මඟුල් ගෙවල් වල යන එක. ඉරිද තිබ්බ එකට යන්න ලැහැසිති වෙල ගත්ත පිංතූරයක් තමයි මේ.

එදා මමත් එක්ක 94 ඉඳන් 99 වෙනකං කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලෙ නේවාසිකාගාරෙ හිටපු සෙට් එක හම්බ උනා. මොකද මඟුලත් එහේ අපිත් එක්කම හිටපු කෙනෙක්ගෙ.

අපේ ගෙදර - 1

2009-10-03T13:20:00.000-07:00

කාලෙකින් මුකුත් ලියන්න බැරි උනා.ඕකට ඉතින් දාහක් හේතු කියන්න පුලුවන්. මොනව උනත් මුළින්ම මේ බොලොග් එක ලියන්න පටන් ගත්ත දවස් වල තරං නිදහසේ හිතල ලියන්ඩ දැන් නිකං බෑ වගේ; ඇයි හැමෝම අදහස් කියනවනෙ; ඉතින් ලියන්න මොකද්ද මොකද්ද වගේ.
හරි කොහොම හරි ඉතින් පටන් ගත්තනම් මොනව හරි ලියන්නත් ඕනෙ නෙ. බැඳ ගත්තනම් බෙරේ ගහපං කිව්වලු.
මං චූටි අයිය පැත්තකින් තියල (මිනිහ ගැන ලියන්න පොඩ්ඩක් අමාරුයි) අපේ ගෙදර ගැන ලියන්න හිතුව. ඉතින් මට වයස අවුරුදු දෙකක් විතර වෙනකං ලොකු නැන්ද මාව බලාගෙන තියෙනවා. ඔය අතරෙ අපේ අම්මල පාරට කිට්ටුවෙන් අලුතින් ගෙදරකුත් හදන්න පටන් අරං. මාව හම්බ වෙලා එක්කරගෙන ආපු කපුවත්තෙ ගෙදර (කපු ගහක් නෑ පැත්ත පළාතක) තියෙන්නෙ ගමෙ එක කෙලවරකටම වෙන්න. පාරෙ ඉඳන් නියර දිගේ යන්න ඕනෙ මීටර පන්සීයක් විතර. ටවුම පැත්තෙ ඉඳන් එනකොටත් දුර වැඩියි. අනික ඒක ගොඩාක් පරණ ගෙදරක්; සිංහල උළු එහෙම වහපු.මට යාන්තං මතකයි ඒ ගෙදර තිබ්බෙ එක නිදන කාමරයයි ඉස්තෝප්පුවයි; කුස්සිය තිබ්බෙ වෙනම කටු මැටි ගහල. මිදුල පුරාවට ලොකුවට වැවිච්ච ක්‍රෝටන් ගස් තිබ්බා. අනික කපුවත්තෙ ගෙදර බිත්තිත් වරිච්චි මට මතක විදිහට.
ඉතින් ටවුම පැත්තෙ ඉඳන් එනකොට ගම පටන් ගන්න හරියෙම පාරට කිට්ටුවෙන් ඉඩමක තමයි අලුත් ගෙදර වැඩ අම්මල පටන් අරන් තිබ්බෙ. ගඩොල් කපන්න බාස් කෙනෙක් කුලියට අරගෙන හැබැයි මුලු ගෙදරටම කපපු ගඩොල් වේලල තියෙන්නෙ අම්මයි තාත්තයි.ඉතින් සල්ලි ඉතුරු කරගෙන කොහොම හරි වැඩේ කර ගන්න ඒ දෙන්න හොඳටම මහන්සි වෙලා. දැන් මට සල්ලි නහස්ති කරන්න එපා කියල බනිද්දි මම ගොනා වගේ අහගෙන ඉන්නෙ ඒ කට්ටිය ඔය වගේ සල්ලි ඉතුරු කරගෙන අමාරුවෙන් මහන්සි වෙච්ච තරමෙන් සීයෙන් පංගුවක් වත් මම කරල නැති හන්ද.
අම්මල හැමදාම ඉස්කෝලෙ ඇරිල ගඩොල් වේලන්න එනවලු. මමත් එනවලු ඉතින් ඇවිල්ල ගඩොල් පාත්ති අතරින් එහාට මෙහාට දුව දුව ඉන්නවලු.
මුලු ගෙදරම හදන්න ඕනෙ කරපු වැලි අම්මයි තාත්තයි අලුත් ගෙදර ඉඩමට පල්ලෙහායින් ගලන ඇළෙන් ගොඩ දාල. එව්ව ගෙපොලට ඇදල තියෙන්නෙත් ඒ දෙන්න වැඩිපුර.
ඉතින් පඩියට අමතරව කීයක් හරි හොයා ගන්න තාත්ත ඒ දවස් වල විභාග වැඩ, උත්තර පත්තර බලන්ඩ, ඡන්ද වැඩ, ඡන්දෙ ගනින්ඩ ඔය මෙකී නොකී හැම අමතර වැඩකටමත් යනවලු.තව කපුවත්තෙ කෙසෙලුත් වවල ඒකෙනුත් සාමාන්‍යයෙන් හොඳ ආදායමක් ගත්තලු.
මඟුල් මුදු හිටං කීප වතාවක්ම උගස් කරල තියෙනව අලුත් ගෙදර හදන වැඩ වලට සල්ලි හදිස්සි උනහම. අනික ඔච්චර සල්ලි හිඟ පාඩුවෙන් අමාරුවෙන් හදන එකේ පොඩි ගෙයක් හදන්න තිබ්බනෙ; කොහෙද අලුතින් හදපු ගෙදර නිදන කාමර හතරයි කුස්සියයි කෑම කාමරයයි සාලෙයි ඉස්තෝප්පුවයි තව පිටි පස්සෙ වී එහෙම දාන්ඩ කෑල්ලයි; පන යනව නෙවෙන්නම්.
ඉතින් ඔය කාලෙ මාව බලා ගන්ඩත් කවුරුවත් නැති හන්දා අවුරුදු දෙක හමාරෙ විතර ඉඳන් මං අම්මත් එක්ක ගමේ ඉස්කෝලෙටම ගිහිල්ල. මං ටිකක් ලොකු හන්ද එකේ දෙකේ ළමයි එක්ක ඉන්දැද්දි වැඩි වෙනසක් පේන්නෙත් නැතිලු.
ඔය කාලෙ අලුතින් හදන ගෙදරට ලී අරගන්න පරණ කපුවත්තෙ ගෙදර කඩල. ඉතින් මාස කීපයක් යනකං අපි හිටියෙ අලුත් ගෙදර ගෙපොලෙ මඩුවක. මම හිතන්නෙ ඒ කාලෙ තමා අපි වැඩිපුරම දුක් වින්දෙ. අම්ම තාමත් කියනව මම ඒ දවස් වල ගොඩක් කෙට්ටු උනාලු. මම ගෙදර පොඩි එකා වෙච්චි කෑමකදි ඉස්සෙලම බලන්නෙ මං දිහා වෙච්චි එහෙව් මමත් කෙට්ටු උනානම්, අම්මටයි තාත්තටයි ....
ඔය දවස් වල ලිග්ගල් තුනක් තියල හදාගත්ත නිකම්ම ලිපක තමයි අපේ ගෙදර (මඩුවෙ) ඉව්වෙ. එක දවසක් අම්ම උය උයා ඉන්නකොට මම අම්මගෙ කරේ නගින්න ගිහිල්ල ලිස්සල වැටිල මගෙ වැලමිට පිච්චුනා. ඒකට ගාන්න ක්‍රීම් එකක් ගන්නවත් සල්ලි තිබිල නෑ; ඉතින් ගොඩ වෙදකං කරල ඒක වණ වෙලා. පස්සෙ අමාරුවෙන් තමයි ක්‍රීම් එකක් අරං ඒක හොඳ කරගන්න පුලුවන් වෙලා තියෙන්නෙ. ඔය සිද්ධිය ගෙදරදි ලේසියකට අම්මලට මතක් නෙවෙන්ඩ කතා කරද්දි මම තවමත් පරිස්සං වෙනව. මොකද අම්මට ඒක මතක් වෙනකොට දුක හිතෙන හැටි මට බලන්න බෑ.
ඉතින් මඩුවෙ ඉඳල අමාරුවෙන් එක කාමරේක වැඩ ඉවර කරගෙන අපි අලුත් ගෙදරට මාරු උනා. තාමත් ගෙදර පදිංචියට ඇවිල්ල, දැන් අවුරුදු විසි දෙකක් විතර වෙලත් ගෙට ගෙවදීමක් කරල නෑ. දෙය්යන්ගෙ පිහිටෙන් හෙණේකුත් නෑ.

අපේ ගම - 2

2009-09-28T09:24:00.000-07:00

ඉතින් ඔය විදියට පල්ලම බැහැගෙන යන කොට ලස්සන වන්ගු දෙකක් හම්බෙනවා.ඒ වන්ගුවේ ඉදන් බැලුවම ලස්සනට ඈත පේනවා.ඔය වන්ගු දෙකෙන් එකක ඉදන් පහල බැලුවම තමයි අර කිව්ව උන පදුර තියෙන්නෙ.එතනම තිබුනු පොඩි කටු මැටි ගහපු ගෙදර තමයි සීටිය අත්තා හිටියේ.සීටිය අත්ත තමයි ගමේ හිටපු දක්ශම හී හාන කෙනා.කුඹුරු හාන කාලෙට සීටිය අත්තගෙ අඩ හැර සද්දෙ වෙල් යාය දිගේ ඈතට පැතිරිලා යනවා.
ඉතින් අර උන පදුරට ගල් ගහනකොට එන සද්දෙට අත්තට පුදුම විදියට තරහ යනව.ඒ උන පදුරට ගල් ගහල අත්තගෙ තරහ අවුස්සන එක අපි විතරක් නෙවෙයි අපෙ තාත්තලත් ඉස්කොලෙ යන කාලෙ කරපු සෙල්ලමක්ලු!
ඒත් ඉතින් එයාට කොච්චර තරහ ගිහින් බැන්නත් ඒක ඒ වෙලාවට විතරයි.කවදාවත් ඒවා අම්මල තාත්තලාට කියන්න ගියෙ නෑ.ඒ අත්ත මීට අවුරුදු පහකට විතර උඩදි නැති වුනා.මැරෙනකොට අත්තට කාත් කවුරුත් හිටියෙ නෑ.ඒත් ගමේ අය එකතු වෙලා ගමේ ප්‍රජා ශාලාවෙ ඒ අත්තගෙ අවසන් කටයුතු ටික අකුරටම කලා.

අපේ ගම - 1

2009-09-24T13:19:00.000-07:00

අපේ ගම ඈත්තටම හරිම ලස්සනයි.ගමට යන්න තියෙන්නෙ ලොකු රබර් වතු යායක් මෑදින් වෑටුනු පල්ලම් පාරක්.ඒක ගොඩක්ම ලස්සන රබර් කොල වෑටෙන කාලෙට.වතු යායෙ ගස් ඔකොකොම තෑබිලි පාට වෙලා.අපි පොඩි කාලෙ ගමට යන්න තිබ්බෙ පොඩි වෑන් එකක්.ඒකෙ ගමෙ හෑමොම හිර වෙලා ගිය හෑටි මට තාම මතකයි.මම ඒ කාලෙ ඒ බස් එකෙන් බහින්නෙ ජනෙලෙකින්.බස් එකෙ ඉන්න කවුරු හරි මව වඩාගෙන ජනෙලෙන් එලියෙ ඉන්න කෙනෙකුට දෙනවා.(දෑන් නම් ගමට ලොකු බස් දෙකක්ම තියෙනවා)
ඉතින් ඒ දවස් වල ගමෙ අය කොන්දෙනිය හන්දියෙ ඉදන් පයින්ම තමයි ගමට යන්නෙ.ඒක හරිම සුන්දර අත්දෑකිමක් කියලා දෑන් තමයි හිතෙන්නෙ.ඒ පයින් ගමනෙදි හෑමොම හරිම එකමුතුයි.අනිත් කෙනාගෙ බඩු මල්ල බර වෑඩියි නම් ඒක ගෙනියන්න හමොම උදවු වෙනව.(ඒක තමයි අපේ ගමෙ හෑටි ) ඒ එකමුතු කමේ වටිනාකම තෙරුනේ කොළඹ ආවට පස්සෙයි.
ඒ කලෙ ඉස්කොලෙ ඇරිල පයින් ගෙදර යන එක අපිට හරිම ජොලි වෑඩක්.පාර දෙපෑත්තෙ තියෙන අඹ ගස් වලට පොලු ගහන එකෙන්,ඈත තියෙන උන පදුරු වලට ගල් ගහන එකෙන් අපි ගත්ත ආතල් එක අද කාලෙ පොඩි උන් විදින්නෙ නෑති එක ගෑන නම් ගොඩක් දුකයි.

චූටි අයිය - 2

2009-08-22T11:52:00.000-07:00

නොදන්නා රටක ජනේලෙන් එලිය බලාගෙන චූටි අයියත් එක්ක පොඩි කාලෙ කරපු දේවල් ලියන්න වෙයි කියල මම කවදාවත් හීනෙන්වත් හිතුවෙ නෑ.කොහොමහරි ඉතින් අපි ටික ටික ලොකු වෙනකොට මට තේරුනා අපේ අම්මලට ඕනෙ මට හොඳට උගන්නල ඒ කට්ටියට කරගන්න බැරි වෙච්ච දේවල් මම ලව්ව කර ගන්න කියල.
ඉතින් චූටි අයියත් එකක වල බහිනවට ගෙදරින් පොඩ්ඩක්වත් කැමති නෑ.ඒකත් ඉතින් සාධාරනයි මොකද චූටි අයියලගෙ ගෙදර අධ්‍යාපන පරිසරයක් තිබ්බෙ නෑ.පොඩි කටුමැටි ගහපු සිංහල උළු වහපු ඒ කට්ටියගෙ ගෙදර ලොකු නැන්දට තිලකෙ මාමට ඒගොලලන්ගෙ ළමයින්ගෙ අධ්‍යාපනේට වඩා ජීවත් වෙන්න ලොකු අරගලයක් කරන්න වෙලා තිබ්බා.
ඒ කාලෙ වෙනකොට එහෙ කොල්ලොම තුන් දෙනයි.ලොකු අයියයි චූටි අයියයි කලුවයි.කලුව කියන්නෙ මට වඩා අවුරුදු දෙකක් බාල චූටි අයියගෙ මල්ලි.අපි ඌව වැඩිය සෙල්ලං වලට ගන්නෙ නෑ.බලු පඩේකට ගනන් ගන්නෙ නෑ. (පවු පොඩි එකා) ඈන ගෙදර පල කියල චූටි අයිය ඌව එලෝ ගන්නව අපිත් එක්ක එන්න හැදුවොත්.කලුවට දැන් තමයි අපි කලුව කියන්නෙ ඉස්සර ඌ නිකම්ම නිකන් ඈන. එහෙම කියන්නෙ අර පහ වසර ඉංග්‍රීසි පොතේ තිබ්බ Ann කියන චරිතෙ හින්ද. ((I am Ann. I am from England.)එංගලන්තෙන් ආපු ඒ කෙල්ලට අපි කැමති නෑ ඒ දවස් වල මොකක් හරි හේතුවකට.)
චූටි අයියට බණ්ඩෙ බණ්ඩෙය කියල තමයි ගෙදෙට්ට කියන්නෙ.එකම වැරැද්දට (කියන දෙයක් අපි ඉතින් කොහොමත් අහන්නෙ නෑ) චූටි අයියට බණ්ඩෙය වර කියල තිලෙකෙ මාම කනෙන් අදිද්දි ඇති වෙන හැඟීම මට වචන වලින් කියන්න බෑ. මගෙත් කනෙන් ඇද්දනම් මටත් බැන්නනම් ඒ හැඟීම මට එන එකක් නෑ.
ඉතින් ලොකු නැන්දටයි තිලකෙ මාමටයි ස්ථිර රැකියාවක් තිබ්බෙ නෑ. දෙන්නම හීන්වැරැල්ල රබර් වතු යායෙ කිරි කැපුව; ගමේ ගොඩක් මිනිස්සුත් කරන්නෙ ඒක තමයි. තව තිලකෙ මාම අඳේට කුඹුරුත් වැඩ කලා. ඒ ගොල්ලන්ගෙ ජීවන මට්ටම ගොඩක් පහතින් තිබ්බෙ හේතු කීපයක් හන්ද ස්ථිර රැකියාවක් නැතිකම ඇරෙන්න. මට දැන් තමයි ඔව්ව තේරෙන්නෙ. තිලකෙ මාම කසිප්පු වලට තදින්ම ඇබ්බැහි වෙලා හිටිය. බූරුව ගහන්නත් යනව. ලොකු නැන්දටත් දියුනු වෙන්න ඕනෙ කියල එච්චර උවමනාවක් තිබ්බෙ නෑ. එහෙම තිබ්බනම් අපේ තාත්තලගෙ පරම්පරාවෙන් ඒ කට්ටියට හම්බ වෙච්ච අක්කර තුනක් හතරක් වෙන වත්ත මහෝ කැලයක් මහා වදුලක් වෙන්න දීල නිකං ඉන්නෙ නෑනෙ. මොනව හරි කරනවනෙ ඒකට.උදේ දහය වෙනකොට රබර් කිරි කපල ඉවරයි.ඊට පස්සෙ දවසම නිකන් ඉන්නව ගමේ ගොඩක් මිනිස්සු. ලොකු නැන්දල හිටියෙත් ඒ සමාජ ස්ථරයෙ. වටේ පිටෙන් ආශ්‍රය කරන මිනිස්සුන්ගෙනුත් දියුණු වෙන්න පෙළඹවීමක් තිබ්බෙ නෑ. මම මේ ලොකු නැන්දලට තිලකෙ මාමලට දොස් කියනව හරි උපදෙස් ටිකක් හොඳටම හොඳටෝම පරක්කු වෙලා දෙනවත් නෙවෙයි. මට එව්ව මතක් වෙනකොට දුකයි.
ඉතින් රබර් කපන්න උදේම ලොකු නැන්දල ගෙදරින් පිටත් උනාට පස්සෙ අවුරුදු අටක් නමයක් වයසෙ හිටපු චූටි අයිය ඉස්කෝලෙ එන්න ලෑස්ති වෙන්නෙ; ඉස්කෝලෙ එන්නෙ එයාගෙම උවමනාවට එයාට ඕනෙ විදිහට. ඔය වයසෙ පොඩි ළමයෙක් කරන්නෙ මොනවද ඉගෙන ගන්නෙ මොනවද කියල හොයල බලන්න ඉගෙන ගන්න පොළඹවන්න කවුරුවත් නැති උනාම ඕනෙ කෙනෙකුට වෙනදේ චූටි අයියටත් උනා.කොටින්ම කියනවනම් චූටි අයිය වල් වැදුන. ඒත් ප්‍රශ්නයක් නෑ ජීවත් වෙච්ච ටික කාලෙදි එයා සැහැල්ලුවෙන් සතුටෙන් ජීවිතේ ගත කලා. (පොඩි පොඩි කරදර ලොකු ලොකු කරදර නොතිබුනාමත් නෙවෙයි )
ඇයි දෙයියනේ චූටි අයියට එහෙම උනේ පොඩි කාලෙදිම. මං මේ ලෝකෙ තනි උනා.

චූටි අයිය - 1

2009-08-16T08:41:00.001-07:00

නමින් ඔහු රෝහණ විජේසූරිය.
ඉතින් චූටි අයිය තමයි මමත් එක්ක මට මතක ඇති කාලෙ ඉඳන් මට හිටපු හොඳම යාලුව. මං පුංචි කාලෙ අපේ අම්මලට දැන් කාලෙ වගේ මාස තුනක් නිවාඩු හම්ම්බ වෙන්නෙ නැතිලු බබාල හම්බ උනාම. ඉතින් එයා දවස් 42 නිවාඩු ඉඳල ආපහු ඉස්කෝලෙ යන්න පටන් අරන්. මේ වෙනකොට හැබැයි අපේ අම්මට පුලුවන් වෙලා තියෙනව ගමේ ඉස්කෝලෙටම මාරුවක් හදා ගන්න.
ඉතින් මාව ගෙදර දාල අම්ම ඉස්කෝලෙ යනකොට මාව බලාගන්න ආවෙ ලොකු නැන්ද. එයා හරිම ආදරණීය චරිතයක්. ඉතින් ලොකු නැන්දට ඒ දවස් වල පුත්තු දෙන්නෙක් හිටියා. ලොකු අයියයි චූටි අයියයි. ඉතින් ලොකු අයිය මට වඩා අවුරුදු 6ක් විතර වැඩිමහල්. කොහොමත් එයා අපිත් එක්ක වැඩිය සෙල්ලං කරන්න එන්නෙ නෑ මොකද පොඩි කාලෙ ඉඳන්ම එයාට වලිප්පුව හැදෙනව.
ඉතින් චූටි අයිය මට වඩා අවුරුදු 3ක් වැඩිමල්.ලොකු නැන්ද මාව බලාගන්න එනකොට චූටි අයියත් එක්ක තමයි එන්නෙ. ඒ දවස් වල ඉඳන්ම මාව බලාගන්න, මට ආදරේ කරන්න කොටින්ම මාව චූටි අයියගෙ ජීවිතේ එක ප්‍රධාන වැඩක්.
එච්චර පොඩි කාලෙත් චූටි අයිය මට හරිම ආදරෙයි ලු. මට හදන කිරි වත් එයා බොන්නෙ නැතිලු මල්ලිගෙ එව්ව කියල.මං වැටෙයිද පෙරලෙයිද කියල ඒ දවස් වලත් මගේ ලඟින් හෙල්ලෙන්නෙවත් නැතුව ඉන්නව කියල අපේ අම්ම තාමත් කියනව.
මං පොඩි කාලෙ එයත් එක්ක මම කනප්පුවක වාඩි වෙලා, එයා ලඟින්ම හිටගෙන ඉන්න ෆොටෝ එකක් තියෙනව (එව්ව ටික ස්කෑන් පාරක් දාන්න ඕනෙ ). එතනදිත් මාව අනිත් පැත්තට වැටෙයි කියල මගේ පිටට අත තියාගෙන අල්ලගෙන තමයි ඉන්නෙ.
ඉතින් ඔය විදිහට කාලෙ ගත වෙලා ගියා. අපි ඔක්කොම කොලු වැඩ කරේ එකට. ඉස්කෝලෙ ගියෙ එකට කියනවනම් ඒක වැරදියි මොකද ඒගොල්ලන්ගෙ ගෙදර තිබ්බෙ ඉස්කෝලෙට එහා. ඉතින් ගොඩක් දවස් වලට ඉස්කෝලෙ ඇරිල මම ගෙදර යන්නෙ හවස් වෙලා. චූටි අයියලගේ ගෙවල් තිබ්බෙ මාඔය කිට්ටුවෙන්මයි.ඉතින් ඉස්කෝලෙ ඉඳන් කිලෝමීටරයක් විතර ඈතින් තියෙන ඔයේ විකාර වැඩ කෝටියක් කරල, වරකා වැල කාල, තැඹිලි කුරුම්බා බීල, අඹ ගස් වලට පොලු ගහල, කොට්ටම්බා තලලා, ඉතා රහසිගතව අපි බැඳලා තියෙන ඔන්චිල්ලා (මෙව්ව බෙලි කැඩෙන සයිස් එකේ ඒව ) පැදලා තමයි ගෙදර යන්නෙ. ඉතින් ගෙදර ඇරලවන්නත් චූටි අයිය හැමදාම එනව.
චූටි අයියගේ ඉනේ හැම වෙලාවකම වගේ පිහියක් තිබ්බ හැම දෙයක්ම කරගන්න පුලුවන් විදිහෙ. එයාට මාඔය නිකන් ගෙදර වාගෙ; හොඳට පීනන්නත් පුලුවන් ඕනෙ හැඩපාරක; ඕනෙ ගැඹුරු වලක. ගස් යනව කියන්නෙ එයාට පාරෙ ඇවිදගෙන යනවටත් වඩා ලේසි වැඩක්. හැබැයි මට හරියට පීනන්න බෑ; ඉතින් එයා මොකද කරන්නෙ මම පීනන්න ඕනෙ සීමාව කියල දෙනව. වැල්ලෙ ඉරි එහෙම ඇඳල කියනව එතනින් එහාට යන්න එපා කියල. සමහර වෙලාවට මම ගොනා වගේ පැනල ගිලෙන්න ගියොත් චූටි අයියට තත්පර කීපයයි යන්නෙ මාව ගොඩට ගන්න. හැබැයි මට ගස් යන්න ඉගෙන ගන්නනං චූටි අයිය නෙවෙයි ඉඩ දුන්නෙ. චූටි අයිය කියන්නෙ පීනන්න දැනගෙන තියෙන්න ඕනෙලු බැරි වෙලාවත් වතුරකට වැටුනොත් ගොඩ එන්න. ඒත් ගස් යන්න ඕනෙකමක් තියෙනවනම් එයාට කියන්නලු ඕනෙ වැඩේ කරල දෙන්නම් ලු.

ඊළඟ ලිපියත් චූටි අයිය ගැනම තමයි ලියන්න ඉන්නෙ....

මම - 3

2009-08-11T16:52:00.001-07:00

මට මතක විදිහට අම්ම කියනව මම උපන්නෙ සඳුදා දවසකලු.ඒ දවස් වල බදාදට රූපවාහිනියෙ සිංහල චිත්‍රපටියක් පෙන්නනවලු. අම්මට මතකලු මාවත් ඔඩොක්කුවෙ තියාගෙන ඒක බැලුව කියල (කලින් සතියෙ එකත් බලල තමා ඉස්පිරිතාලෙ ගිහිල්ල තියෙන්නෙ ). ඒ පුරුද්දටද කොහෙද මම තාමත් චිත්‍රපටි බලන්න ආසයි.ඒත් සිංහල හොඳ චිත්‍රපටියක් බැලෙන්නෙ කලාතුරකින්.
මම දන්නව අම්ම තාමත් ආසයි චිත්‍රපටි ටෙලි නාට්‍ය බලන්න.
මෙදා පාර ගෙදර යනකොට DVD තැටි බලන එක්කුයි හොඳ සිංහල (බොළඳ උනත් එයාට අවුලක් නෑ)චිත්‍රපටි ටිකකුයි රූපවාහිනි සංස්ථාවෙන් ගහල තියෙන ටෙලි නාට්‍ය DVD ටිකකුයි ගෙනිහින් දෙන්න ඕනෑ. එයත් රස්සාවක් කරන කෙනෙක්; ඒත් සුපර් මාර්කට් වත් යන්නෙ නැති එයා ඔව්ව ගන්නෙ නෑ කවදාවත්; කොච්චර සල්ලි තිබ්බත්.
ඉතින් මාව හම්බ වෙච්ච දවසෙ ඉස්සෙල්ලම ඇවිල්ල තියෙන්නෙ අපේ පොළොන්නරුවෙ ආච්චි අම්ම; ළමයි 13 දෙනෙක් හදපු එයාට මාව නිකම්ම නිකන් 14 වෙනිය නොවෙන්න ඇත්තෙ මම හම්බ වෙච්ච ගමන්ම එයා ආච්චි අම්ම කෙනෙක් වෙච්ච හින්ද වෙන්න ඇති.
මම හිතන්නෙ එදා එයාල දන්නෙ නැහැ මාතලේ ඉස්පිරිතාලෙට එනකම්ම මාව හම්බ වෙලා කියල; මොකද අම්ම මට කිව්වා එයා දුරකතනයකින් කතා කලේ බොහොම මෑතකදි කියල (කොහොමත් ඉතින් මොකෙන් මොකේට කතා කරන්නද ?).
ඉතින් තාත්තට මාව ඉස් ඉස්සෙල්ලම දැකල ආසාවේ බැරුව කඳුලුත් ආව කියල අම්ම අදටත් කියනව (එයා හෙමිහිට අම්ම ළඟට ඇවිල්ල ඇහුවලු පුතෙක් නේද කියල ).
මං හිතන්නෙ මට මතක විදිහට මගේ නම තෝරල තියෙන්නෙ (කට්ටිය හෙන ලිස්ට් දෙකක් හදල ) සාමා මම්ම. ඒක මේ මං උපන්න වෙලාව බලල අකුරු තෝරල අරිසෙන් අහුබුදු මහත්තයගෙන් දිව පැටලෙන හෙන තේරුමක් තියෙන නමකට වඩා ආදරනීයයි කියල මට හිතෙන්නෙ. මම පුංචි අම්මලට මම්මා කියල කියන්නෙ ඇයි කියල හරියටම දන්නෙ නැහැ (සමහර විට මම ගොඩක් කාලයක් කතා කලේ නැති හන්දා කියන්න ලේසි නමක් ඒ කට්ටිය පුරුදු කරන්න ඇති ).
ඉතින් මට මම්මල පස් දෙනෙකුයි, ලොකු අම්මල දෙන්නෙකුයි, මාමල පස් දෙනෙකුයි ඉන්නව. මට මතකයි අපි ඉස්සර ඉස්කෝලෙ නිවාඩු කාලෙ එහෙ යනකොට ඔක්කොමල ආච්චි අම්මලගෙ ගෙදර හිටියෙ. එක ලොකු අම්ම කෙනෙක් විතරයි කසාද බැඳල හිටියෙ. එයා හිටියෙත් එහා ගෙදර.ඒ දවස් වල උරිස්සෙ ඇට පෑදෙන්න තරං කෙට්ටු චූටි දූ ගැනත් තියෙනව හොඳ හොඳ කතා.
ඉතින් මාව හම්බවෙලා ටික දවසකින් එයාල ආපහු ගමට එන්න ඇති. ඒ ගැන අම්ම මට වැඩිය කියල නෑ. කොහොමහරි මාව හම්බ වෙලා ගෙදර ගෙනාපුවහම තාත්තගෙ පවුලෙ කට්ටිය ඇවිල්ල තියෙනව (ඒ දවස් වල අපි හිටියෙ තාත්තලගෙ මහ ගෙදරට කිට්ටුව ). අපේ චුට්ටෙ බාප්ප; ඒ දවස් වල වැඩිය නෑ අවුරුදු 8-9ක් විතර ඇති ඉස්සෙල්ලම මාව කොල්ලෙක්ද කියල අහල ඊලඟට කියල තියෙන්නෙ ඇති යාන්තං ආයෙනං කරාඹු ගස් වලට වතුර දාන්න ඕනෙ නෑ කියල. ඒ කතාව සහතික ඇත්ත කියල පස්සෙ කාලෙක ඕනෑ තරං මට හිතිල තියෙනව තාත්තගෙ කුලිප්පරං වැඩ කරන්න ගියාම.
ඉතින් අපේ තාත්ත තමයි ඒ ගොල්ලන්ගෙ පවුලෙ වැඩිමලා. ඒ පවුලෙනං උපන්න ගාන මට හරියටම මතක නෑ මොකද දෙතුන් දෙනෙක්ම පොඩි කාලෙයි ඉපදෙනකොටමයි නැති වෙලා තියෙනව (තාත්තව හම්බ වෙනකොට ඉතින් කිරි අම්මට වයස 14ක් 15ක් විතරලු; තාත්තා තවමත් පුදුම වෙනව එයාගෙ අත පය අවුලක් නැතුව හදපු එක ගැන ).
ඉතින් මට බාප්පල හතර දෙනෙකුයි නැන්දල දෙන්නෙකුයි ඉන්නව. එක පවුලක කොල්ලො වැඩියි අනිත් පවුලෙ කෙල්ලො වැඩියි. ඉතින් මොකද වෙන්න ඇත්තෙ කියල හිතා ගන්න පුලුවන්නෙ. පස්සෙ කාලෙක ටිංගා බාප්පයි සාමා මම්මයි යාලුවෙලා කසාද බැන්දා.ඒ මඟුල නම් නියමයි; හැමෝම දන්න කියන කට්ටියනෙ හිටියෙ;ඉතින් අමුතුවෙන් රඟපාන්න දෙයක් තිබ්බෙ නෑ.
හරි මං දැං හිතන්නෙ මේක තම්යි හොඳම වෙලාව අපේ අම්මගෙයි තාත්තගෙයි ජීවිත කතා ගැන පොඩ්ඩක් කියන්න. ඉස්සෙල්ලම තාත්තගෙන් පටන් ගමු, එයානෙ ගෙදර ප්‍රධානිය.ඒක අපේ නංගි ඉස්සර හැම වෙලාවෙම කියපු කතාවක්.

ඉතින් ඊළඟට අපේ තාත්තා ගැන...

මට එපා වෙලා තියෙන්නෙ

2009-08-10T16:05:00.001-07:00

මංම දන්නෙ නෑ ඇයි මට එපා වෙලා කියල. ඉස්සෙල්ලම කියන්න ඕනෙ මාර කම්මැලිකමක් තියෙන්නෙ. දවස ගෙවිල යනව සුරුස් ගාල; විශේෂයෙන්ම සති අන්තෙ. ටෙලිවිශන් එකේ බලන්න දේකුත් නෑ; යන එව්ව මොකවත් තමන්ගෙ ගතියක් දැනෙන්නෙ නෑ.මහ ලොකුවට චැනල් නං තියෙනව 100ක් විතර. හරි හමං විදිහකට බලන්න පුලුවන් එව්ව තියෙන්නෙ 5ක් 6ක් විතරයි. ඔෆිස් එකේ වැඩත් ගොඩක් ඒකාකාරියි වගේ. හරියට කතාකරන්නවත් යාලුවෙක් නෑ. සල්ලි ටිකක් ඉතුරු කරගන්නයි, මහ ලොකුවට කැනඩා ගිය කියන්නයි හොඳයි ඉතින් මෙහෙ එන එක.
යන්න තැනක් නෑ ... බලන්න දෙයක් නෑ ... කොහෙ ගියත් හැම තැනම එක වගේ. දකින පලවෙනි පාර විතරයි බලන්න හිතෙන්නෙ. (හරියට දැන් කාලෙ එන සිංදු වගේ - එව්වත් පලවෙනි පාර විතරනෙ ආතල්)
මහ ලොකු පාර්ක් එකක් තියෙනව නිකම්ම නිකන් හෙන ගස් තියෙන කැලෑවක් විතරයි.
මුලු සතියෙම හොඳට ඉර පායල තියෙනව හැබැයි සති අන්තෙ අල්ලල වහිනව දවසම.සිකුරාදා වෙනම් බලාගෙන ඉන්නෙ මොනා හරි කරන්න කියල. ඒත් මොනවද කරන්නෙ;සිකුරාදා රෑට බොනව කන පැලෙන්න. ඊටපස්සෙ සෙනසුරදා ගත වෙනව කෙඳිරි ගගා. ඉරිදා රෙදි ටික හෝදල ෆිල්ම් එකක් දිහා ඔරවගෙන ඉඳල ෆේස්බුක් එක දිහා රවුමක් දැම්මාම එදත් ඉවරයි. ආයෙත් සඳුදා ඉඳන් ...
කෑම උනත් ඉතින් අපිම උයාගන්න හදාගන්න කඩවල් වලින් කන එව්වනෙ. හැමදාම ඒකාකාරියි.මෙහෙ ඉන්න කා එක්කවත් මහ ලොකුවට යාලුකමක් හිතෙන්නෙ නෑ. කිසිම තමංගෙ ගතියක් දැනෙන්නෙ නෑ.
කොහේ හරි ඇවිදින්න ගියත් ඉතින් ෆොටෝ ටිකක් අරගෙන ෆේස්බුක් එකේ දාල හැමෝටම කියනව මාර ආතල් එකක් ගත්තෙ හෙන සිරා කියල. ඒත් ඉතින් ඇත්තටම ගත්ත මහ ලොකු දෙයක් නෑ.මට දැන් විවිධත්වයත් ඒකාකාරී වෙලා තියෙන්නෙ.
වොන්ඩර් ලෑන්ඩ් කියල එකකට ගියා (තව හෙන හෙන තැන් වලටත්). ජීවිතේ පලවෙනි පාරට රෝලර් කෝස්ටර් එකක ගියා.හෙනට බය වෙන එව්ව කීපයක් කලා. ඊට පස්සෙ බය වෙන එකත් එපා උනා.
මට මේ මාස 2ක් ඉඳල එපාවෙලා දොඩවනව. සමහරු අවුරුදු ගනන් ඉන්නව. තව සමහරු පදිංචි වෙලාම.
මෙහේ හොඳයි සල්ලි හම්බ කරන්න. වෙන මොකකටවත් වැඩක් නෑ.
කොහේ හරි ගිහිල්ල අලුත් තැනකින් අලුත් කෑමක් කන්න ඕනෙ. හැබැයි මට 100%ක් ෂුවර් පැටර්න් එකේ නම් කිසිම වෙනසක් වෙන්නෙ නෑ.

ප.ලි. ඔහොම කියෙව්වට ආපහු ලංකාවට ගියාම පෝස්ට් කැනේඩියන් සින්ඩ්‍රෝම් එක හැදෙනව.ඒ කියන්නෙ අපරාදෙ කැනඩාවෙ හිටියනම් මෙහෙම තිබ්බ,අරෙහෙම තිබ්බ, මෙව්ව කොච්චර ලේසිද,ආයෙත් කැනඩා යන්න තිබ්බනම් මරු,මෙහෙ මාර රස්නෙයි නෙ,රෙදි හෝදන්න කොච්චර ලේසිද,ඉන්ටනෙට් කොච්චර ස්පීඩ් ද,ඉන්න තැනත් ඒසී තිබ්බනෙ වගේ එකී මෙකී ගොඩක් එව්ව හිතෙනව............සංසාරෙ වගේ දුකයි කිය කිය බදා ගන්නව.

මම - 2

2009-08-08T20:53:00.000-07:00

අපේ අම්මගෙ ගම පොළොන්නරුවෙ. තාත්තගෙ ගම මාවනැල්ලෙ. ආදර සම්බන්දෙකින් තමයි දෙන්න කසාද බැඳල තියෙන්නෙ. ටිකක් අමුතුයි හැත්තෑගනන් වල මෙච්චර දුර පළාත් දෙකක ඉන්න දෙන්නෙක් හම්බ වෙලා ආදරයක් පටන් ගන්න එක. ඒ ගැන කතාව මම පස්සෙ වෙලාවක කියන්නම්. අම්මයි තාත්තයි විතරක් නෙවේ ආච්චිල සීයල කසාද බැඳපු හැටිත් හරිම රසවත්. බලාගෙන යනකොට මගෙ හතර වරිගෙ ගැනම මට කතා කරන්න වෙයි.
ඉතින් අපේ අම්ම මාව හම්බවෙන්න ලං උනාම ගිහින් තියෙනව පොළොන්නරුවෙ. ඒක හරියට අර සිදුහත් කුමාරය හම්බවෙන්න ලං උනාම මහාමායා දේවින්නාන්සෙ ගියා වගේ. ඒත් මට තවම තියෙන ප්‍රශ්නෙ රාහුල කුමාරය හම්බ වෙන්න ලං උනාම ඇයි යසෝදරා දේවිය එහෙම ගියෙ නැත්තෙ කියල. එහෙම ගියානම් බාගවෙලාවට සිදුහත් කුමාරයගෙ අභිනිෂ්ක්‍රමණයත් පරක්කු වෙන්න තිබ්බා.
කොහොමහරි අම්ම ගියානෙ පොළොන්නරු මාව හම්බ වෙන්න ලං වෙලා.ඉතින් අම්මව ඇතුල් කරල තියෙන්නෙත් පොළොන්නරු ඉස්පිරිතාලෙට. ඒක ඒ දවස් වල එච්චර ලොකු නැහැ.එතනින් හැරිල තම්යි අපි ආච්චි අම්මලගෙ ගෙදර යන්නෙත්.ඒ දවස් වල එතන තිබ්බ ලොකු කොක්කු ගොඩක් වහල ඉන්න ගහකුත්.
පොළොන්නරු ඉස්පිරිතාලෙ ලොකු කරල හොඳට හැදුවෙ ත්‍රස්ත්වාදී ප්‍රශ්න ඒ පැත්තටත් බල පාන්න පටන් ගත්තට පස්සෙ.ඉතින් අම්මට ටිකක් අමාරු වෙලා මාරු කරල එවල තියෙනව මාතලේ මහ ඉස්පිරිතාලෙට.එතන හිටපු තලත්තෑනි දොස්තර මහත්තය ඔළුවත් අතගාල අම්මට කිව්වලු බය වෙන්න එපා පුතේ හෙට උදේ වෙනකොට කිසි කරදරයක් නැතුව බබා හම්බ වෙයි කියල.
ප්‍රශ්නෙ වෙලා තියෙන්නෙ මම හැරිල නැතිලු.ඒක බබාල හැරෙන හැටි දන්න කෙනෙක්ගෙන් අහගන්න වෙනව මොකද ඒකෙ තේරුම මට තාම තේරෙන්නෙ නැහැ.ඉතින් මගෙ කම්මැලිකම අම්ම දැනගෙන තියෙන්නෙ මාව හම්බවෙන්නත් කලින්මයි. කොහොමින් කොහොම හරි මම හැරිල දඟලල තැලිල පොඩිවෙල ඇඹරිල පෙරලිල පහුවදා උදේ පාන්දර හතරයි හතළිහ වෙනකොටම උපන්න කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතිව ස්වභාවිකවම.එදා රෑ නම් මට ටක්කෙටම කියන්න පුලුවන් අපේ අම්මට නින්ද ගියේ නැහැ කියල.
අපේ අම්ම තවම කියනව ඒ වෙලාවෙ මාව පොඩ්ඩක් පෙන්නල අරන් ගියා ගියාමලු ආයෙත් මාව දැකල තියෙන්නෙ වාට්ටුවට ගියාට පස්සෙ.ඉතින් එයාට හොඳටම බය හිතුනලු මාව මාරු කරයිම කියල. මං හිතන්නෙ එයාට දැන් හිතෙනව ඇති එදා මාරු උනානම් හොඳයි කියල.මට නම් හිතෙන්නෙ අපේ අම්ම හිතන් හිටිය වගේ මට නිවුන් සහෝදරයෙක් හිටියනම් කියල.මොකද පස්සෙ කාලෙක එහෙම මට හම්බ වෙච්ච මගේම සහොදරයෙක් වගේ හිටපු චූටි අය්ය මාව දාල ගියානෙ ආයෙ නොයෙන්නම.

මම - 1

2009-08-02T10:29:00.000-07:00

මම හිතුව මේ ලෝකෙ මම හොඳින්ම දන්න මිනිහ ගැන මොනව හරි ලියන්න ඔනෙ කියල. ඒ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි මමම තමා. ඔව් ඒත් ඔක්කොම ලියන්න ගියොත් මේක කියවන හැම මිනිහම හිතයි මම මහ ජරා කැත හිතක් තියෙන ගොන් මැට්ටෙක් කියල. මොකද මටත් එහෙම හිතෙනව සමහර වෙලාවට.
මුලින්ම මම කියන්නෙ කිසිම වැඩක් හරියට ඉවර වෙනකම් කරන පුද්ගලයෙක් නෙවෙයි. ඒ හින්දා මේකත් ඉවර වෙනකම් ලියයිද කියල මටම සැකයි.
හරි මම ගැන කියන්න පටන් ගන්නෙ කොහෙන්ද ?? උප්පත්තියෙන්ම පටන් ගමු. මම ඉපදුනේ එකදහස් නවසිය අසූ තුනේ මැයි මාසෙ නව වෙනිද උදේ පාන්දර හතරයි හතලිහට.
උප්පතියෙනම මම හරිම වාසනාවන්ත මිනිහෙක්. මොකද මගෙ ඇඟේ පතේ කිසිම අඩුවක් නැහැ. මොළේ හොඳට වැඩිල තිබ්බ. විශේෂයෙන්ම මට අම්ම කෙනෙකුයි තාත්ත කෙනෙකුයි හිටිය ආදරෙන් මාව ඉපදෙනකම් බලාගෙන. අනිත් එක තමයි ඒ දෙන්න විවාහකයි (මේක නිකන් ජෝක් එකක් වගෙ පෙනුනට එහෙම නැති කට්ටියට තියෙන දුක මම දැකල තියෙනව ). ජීවත් වෙන්න පොඩි හරි ගෙයක් තිබ්බ. අම්මටයි තාත්තටයි දෙන්නටම රස්සාවලුත් තියෙනවා. හරියට මම පස් මහ බැලුම් බලල උපන්න වගේ.
ඒ කාරනා ටික පුන පුනා කිව්වෙ මේ ඔක්කොම තියෙන ළමයි මේ ලොකෙ බොහොම හිඟයි. මගේ උපත් බර කිලෝ තුනයි ග්‍රෑම් හත්සිය පනහයි. ටිකක් නෙවෙයි හුඟක් බර වැඩි ළමයෙක්. පස්සෙ කාලෙක අම්ම කිව්ව එයා හිතුවලු නිවුන්නු හම්බ වෙයි කියල (අපරාදෙ එහෙම උනානම් පට්ට ආතල් එකක් ගන්න තිබ්බ ).කොහොම හරි මගෙ උපත් බර දිඹුලාගල යෝධ බබාටත් වැඩියි. (ඒ වගේ මහත් වෙච්ච හින්දම මේ ලොකෙන් ඒ බබාට සමු ගන්න වෙච්ච එක මහ අපරාධයක්.)
අපේ අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම ගොඩක් සංතෝස වෙල තියෙනව මම උපන්න වෙලාවෙ. කුළුදුලේම බෝලයක් වගේ ලස්සන කොලු පැටියෙක් හම්බ උනාම ඕනෙම දෙමව්පියෙක් සන්තෝෂ වෙනව.

ගමට යන පාර ගැන - 1

2009-07-27T15:50:00.000-07:00

මං දැන් ලියන්න යන්නෙ ගම ගැන රචනාවක්; හරියට 5 වසරෙදි ශිෂ්‍යත්වයට ලිව්ව වගේ. ගමේ නම ඉලුක්ගොඩ; ගමේ නම හැදිච්ච හැටි මට ඉගැන්නුවෙ ලොකු නැන්ද.ඒ කතාව එච්චර රසවත් නැති එකක් (හැබැයි ලොකු නැන්ද ගැනනම් තියෙනව රසමුසු විසමුසු දුක්මුසු කතා ගොඩක් ).
ගම තියෙන්නෙ කෑගල්ල පහුකරගෙන කිලෝ මීටර 8ක් වතර එනකොට මාවනැල්ලට ටිකක් කලින් කොළඹ-නුවර පාරෙ ඉඳන් කිලෝ මීටර 5 ක් විතර වං අත පැත්තට වෙන්ඩ කොළඹ පැත්තෙ ඉදන් එනකොට. හැරෙන හන්දියට කියන්නෙ අංවාරම කියල ඕං.
හැරිල යන පාර ෂෝක් එකට තියෙනව අපේ කොන්ත්‍රාත් මහත්තුරුන්ට පිං සිද්ද වෙන්ඩ. ගමේ මිනිස්සුනං කියන්නෙ ගල් වලවල් දෙකට එන වාහන හින්ද එහෙම වෙනව කියල. කොහොමත් පාරෙත් ඉතින් කඳු පල්ලං එහෙම සැරේට තියෙනව. ඔය පාරෙ අංවාරම,ගෝන්දිවෙල,කෝන්දෙනිය පහුකරල ඕං ඉලුක්ගොඩට එන්නෙ. ගම වටේටම තියෙන්නෙ හීන්වැරැල්ල රබර වතු යාය (රබර් කොල වැටෙන කාලෙට පළාතම තැඹිලි පාටයි - බලන්ඩ ලස්සනයි ).
ගම ගැන අදට ඔච්චරයි. හෙමි හෙමීට විස්තර කරගෙන යනව ඔක්කොම.

පොඩියට පටන් ගත්තා

2009-07-26T12:07:00.000-07:00

ගමේ නම එහෙම දාගෙන පටන් ගත්තට මොකෝ ඔහෙ ලියන්න කියල හිතුවෙ. මගෙ ගැනත් ඉතින් ඒත් එක්කම ලියවෙනව.
මං ඉස්සෙල්ලම ඉගෙන ගත්තෙ ඉලුක්ගොඩ ප්‍රාථමික විද්‍යාලයෙ. ඒකෙ පන්ති තියෙන්නෙ 5 වසරට යනකන් විතරයි. හරිම පුංචි ඉස්කෝලයක්. මුලු ළමයි ගණන 52යි.
අපේ පන්තියෙ හිටියෙ 12 දෙනයි. ඉතින් මගෙ පුංචි කාලෙ ගත උනේ එහෙ (වයස අවුරුදු 3 විතර ඉඳල).

ඔහොම ඉතින් ලොකු ලොකු පොඩි කාලෙ කතා තියෙනව දිගටම කියන්න. පිළිවෙලකට ලියන්න එපැයි ඉතින්....

මගේ පළවෙනි සිංහල ලිපිය

2009-07-26T11:12:00.000-07:00

මොනව ලියන්නද කියල හිතා ගන්නවත් බෑ. ඉස් ඉස් ඉස්සෙල්ලම අකුරු ලියන්න ඉගෙන ගත්ත දවස වගේ හිතට දැනෙන්නෙ. UCSC එකේ තියෙන Tool එක දැක්කෙ අදමයි.

සිංහල බ්ලොග් කියෙව්වට ලියන්න දැන ගත්තෙ අදනෙ. මම හැමදාම වගෙ ඇවිල්ල

සිංහල බ්ලොග් කියවනය සයිට් එකේ තියෙන අලුත් ලිපි කියවනව. comment එකක් වත් දාන්නෙ නැහැ ලියන්න දන්නෙ නැහැ නෙ.

මේකෙ (UCSC Real Time Unicode Converter) තියෙන වැඩ කෑලි ටික තියෙන Application එකක් එහෙම බාගන්න තැනක් තියෙනවනම් මටත් කියන්න.