Indrit Maraku

Kur NYTimes pyet nese duhet te thote te verteten

Indrit Maraku — Thu, 12 Jan 2012 22:27:19 +0000

Ne nje artikull me titull “Should The Times Be a Truth Vigilante?”, nje prej redaktoreve te New York Times pyeste lexuesit nese gazeta e famshme duhej te thonte te verteten ne rastet kur te intervistuarit apo protagonistet e nje ngjarje e modifikojne ose falsifikojne ate. Pyetja duket gati retorike… eshte normale qe lexuesit duan te mesojne nga gazeta se si qendron e verteta! Kete ne fakt e pranon edhe vete redaktori. Epo atehere perse nuk ndodh keshtu?

Shembulli qe sjell redaktori eshte: shpesh, nje prej kandidateve republikane per presidencen amerikane, Romney, akuzon presidentin Obama se kerkon falje ne emer te Shteteve te Bashkuara gjate fjalimeve te tij. Ne kete rast, si duhet te veproje gazeta? Te theksoje ne shkrim nje gje te tipit: “… ne te vertete presidenti Obama nuk e ka perdorur asnjehere fjalen falje ne fjalimet e tij”, duke rrezikuar qe te ngjaje e njeanshem?

Shkrimi i redaktorit te NYTimes ka hapur nje debat te madh ne mediat amerikane. Shume lexues jane shprehur te zhgenjyer pasi mendonin se e verteta ishte objektivi kryesor i gazetes se tyre. Disa prej komenteve poshte artikullit e shprehin qarte kete.

Po c’ka ndodhur me shtypin amerikan, kur ky ka hequr dore prej te vertetes? Jay Rosen shpjegon se “diçka ndodhi ne shtypin tone gjate 40 viteve te fundit qe asnjehere nuk u be me dije dhe qe sot do te mohohej nga maxhoranca e redaksive profesionale. Diku pergjate rruges, thenia e te vertetes u parakalua nga prioritete te tjera ndaj te cilave shtypi mainstream u ndje me shume i detyruar. Ato perfshijne gjera si ‘ruajtja e objektivitetit’, ‘mos dhenia e nje gjykimi’, ‘refusimi i krahmbajtjes’ per te arritur deri ne ate qe une quaj Kendveshtrim nga Askund”.

Por si eshte e mundur qe thenia e te vertetes te kaloje ne plan te dyte ne nje biznes si ai i gazetarise? Eshte sikur te thuash qe doktori nuk vendos me si prioritet te pare shpetimin e jetes se pacientit – thote profesor Rosen – por marrjen e pageses nga shoqeria e sigurimeve. “Kjo shkaterron gazetarine si nje sherbim publik dhe profesion i nderuar”. Nese nuk e ka shkaterruar ende, tashme.

Nuk ka artikuj te ngjashem!

NXITONI! Tragjedia e nje titulli

Indrit Maraku — Thu, 10 Nov 2011 17:39:44 +0000

FATE PRESTO (NXITONI) ulerin sot ne faqe te pare gazeta italiane Il Sole 24Ore. Momenti eshte tragjik dhe duket qe ne formen e titullit te zgjedhur, shkruar me germa te medha.

Artikuj te ngjashem:

Lajmi i doreheqjes (dhe pergenjeshtrimi) i nje kryeministri ne social media

Indrit Maraku — Tue, 08 Nov 2011 14:20:12 +0000

Nje Storify qe shpjegon si lindi ne social media lajmi mbi doreheqjen e kryeministrit italian Silvio Berlusconi qe, para se te pergenjeshtrohej nga vete i interesuari ne Facebook, beri Bursen te fluturonte. Nje fenomen i habitshem qe me shume se sa me mediat shoqerore si platforme ka te beje me kulturen e informacionit politik ne Itali.

Artikuj te ngjashem:

Wikipedia italiane vetecensurohet per proteste

Indrit Maraku — Wed, 05 Oct 2011 15:47:27 +0000

“Ne keto momente Wikipedia ne gjuhen italiane rrezikon te mos jete me ne gjendje te ofroje ate sherbim qe gjate viteve te ka ndihmuar e qe tani, si zakonisht, po kerkoje. Faqja qe po kerkoje ekziston ende dhe vetem eshte fshehur, por ekziston rreziku qe pas pak te jemi te detyruar ta eleminojme me te vertete”. Keshtu nis mesazhi qe lexon nese viziton Wikipedian ne italisht, mesazh i cili prej dites se djeshme ka zevendesuar te gjitha faqet italiane te enciklopedise se famshme dixhitale.

Vendimi eshte marre nga vullnetaret italiane te enciklopedise ne shenje proteste ndaj paragrafit 29 te projektligjit per pergjimet telefonike qe po shqyrtohet aktualisht nga parlamentaret italiane. Sipas ketij paragrafi, çfaredolloj publikimi online – qofte ky blog personal, kolektiv apo nje gazete me nje redaksi te mirefillte – ka per detyre te publikoje nje “korrigjim” te informacionit te percjelle nese personi i permendur e cileson ate fyese ndaj tij apo te pavertete. Korrigjimi duhet bere brenda 48 oresh nga momenti i kerkeses dhe pa asnje koment nga ana e publikuesit, pavaresisht nga provat dhe burimet qe ky i fundit mund te kete.

Nese projektligji qe ne Itali tashme ka marre emrin “l’ammazza blog” (vrasesi i blogjeve) do te aprovohet, do te thote qe personi i cili do te vleresoje nese vertete ka pasur nje lendim te padrejte te figures/emrit te dikujt nuk do te jete nje pale e trete (si psh. nje gjyqtar) por vete personi qe e deklaron veten te ofenduar. Dhe kjo pavaresisht nga vertetesia e informacionit te publikuar.

Wikipedia thekson se gjate 10 viteve te fundit perdoruesit e saj “kane qene gjithmone te gatshem te diskutojne e te korrigjojne, aty ku eshte mundur te verifikohet ne baze te burimeve te treta, çdo permbajtje te cilesuar ofenduese ndaj kujtdo”, ndonese ajo nuk ka nje redaksi. “Ne rastet shume te rralla kur nuk eshte bere e mundur te gjendej nje zgjidhje, atehere eshte eleminuar e gjithe faqja”.

Perveç protestave te shumta qe kane perfshire ditet e fundit blogosferen italiane, veteçensurimi i Wikipedias kerkon te shpjegoje se nje ligj i tille si ai i propozuar nga e djathta italine do te shkaterronte komplet natyren e hapur, demokratike dhe te pjesemarrjes horizontale mbi te cilen bazohet vete ideja e Wikipedias. “Detyrimi per te publikuar pergenjeshtrime i parashikuar ne paragrafin 29, pa mundur t’i vleresojme ato dhe pavaresisht nga çfaredolloj verifikimi, perben per Wikipedia nje kufizim te papranueshem te lirise dhe pavaresise se saj.”

Vendimi i Wikipedias italiane per t’u autoçensuruar ka marre edhe bekimin e Wikimedia Foundation qe ne nje deklarate per shtyp e shikon projektligjin italian si nje pengese ndaj demokracise dhe lirise se fjales se perdoruesve te Internetit.

Nuk ka artikuj te ngjashem!

Jo-gazetaret tane dhe mashtrimi i Tiranes mbi hacker-in serb

Indrit Maraku — Wed, 13 Jul 2011 16:07:37 +0000

Tashme e dime te gjithe qe ceshtja e deklaratave te presidentit rumun mbi shqiptaret dhe pavaresine e Kosoves nuk eshte e vertete. Por nese ka diçka vertete “fantastike” ne kete histori te sajuar eshte fakti se edhe ata qe hodhen zyrtarisht “drite” mbi ngjarjen (Ministria e Jashtme shqiptare) ne te vertete shtuan nje mashtrim mbi mashtrimin fillestar. Historia e hacker-it serb eshte komplet e sajuar dhe gazetaret shqiptare deshtuan, jo nje, por dy here ne te njejten ngjarje.

Deshtimi i pare

Mjafton te lexosh dy paragrafet e para te artikullit ne italisht nga i cili lindi i gjithe debati per te kuptuar se ka dicka qe s’shkon. Ne rradhe te pare, autori nuk thote kur dhe ku i ka thene presidenti rumun keto fjale. Pra mungon konteksti, gje qe nje gazetar duhet ta kuptoje menjehere sepse ai vete, kur shkruan mbi kete ngjarje ne shqip duhet t’i pergjigjet ketyre pyetjeve, te cilat jane dy nga 5W-te e famshme qe duhet te gjendjen ne nje tekst gazetaresk.

Perveç kesaj, bie menjehere ne sy mungesa e thonjezave. Ne te tilla raste çdo gazetar vendos akuzat me te renda ne thonjeza per te ruajtur sidomos prapanicen ne raste denoncimesh: pra kufizohet te citoje. Tjeter element i habitshem: ne paragrafin e dyte GJENDET GATI NJE FJALI E TERE E SHKRUAR ME GERMA TE MEDHA dhe kjo nuk eshte absolutisht e lejueshme pervec bisedave ne chat me miqte (por edhe aty eshte bezdisese). Akoma: mjaftonte te klikohej mbi emrin e autorit per te pare qe ne artikujt e tjere te firmosur prej tij shfaqet hapur nje ndjenje anti-shqiptare. Dhe e fundit, si ka mundesi qe asnje gazetar nuk e pyeti veten pse nje deklarate kaq e forte nuk gjendej ne asnje media tjeter italiane, te cilat shtypi shqiptar i ndjek gjithmone me shume kujdes?

Deshtimi i dyte

Me pas del VizionPlus dhe thote se Ministria e Jashtme shqiptare i ka thene se artikulli ishte veper e nje hacker-i serb. Te gjithe fshijne cfare kane shkruar fillimisht dhe raportojne versionin e VizionPlus, çuditerisht kete here duke e cituar, por serisht pa asnje verifikim. E te mendosh se mjaftonte fare pak gje!

Ne faqen online te JulieNews.it gjenden adresat email te redaksise. Une perdora njeren prej tyre dhe kontaktova pergjegjesin per lajmet nga bota duke i kerkuar nje konfirmim nese faqja e tyre ka qene apo jo objekt sulmi. Ai jo vetem qe nuk e konfirmoi kete por ne nje fare menyre pranoi qe behej fjale per nje gabim nga ana e tyre, qe edhe ata nuk kishin verifikuar lajmin dhe se e bene kete vetem pasi ne redaksi filluan te mberrinin shume kerkesa per sqarime. Kur kuptuan qe behej fjale per nje lajm te shpikur e hoqen ate. Ne fund, kerkoi falje per shqetesimin e krijuar.

Email nga JulieNews.it

Pra, nuk dihet se per çfare motivi, Ministria e Jashtme shqiptare ka sajuar vete historine e hacker-it serb dhe ne kete rast do te ishte e drejte e Beogradit te kerkonte sqarime. Kjo konfirmohet edhe nga redaksia e AlbaniaNews.it: Darien Levani ka kontaktuar personalisht autorin e artikullit (i cili i perket etnise rom dhe jeton ne Itali) dhe pas nje dialogu te shkurter ai ka pranuar se shkrimi i tij ishte komplet i sajuar pasi eshte i merzitur me shqiptaret ne lidhje me gjendjen e minoritetit rom dhe te drejtat qe ai gezon ne Shqiperi.

Post Scriptum

Ana me e habitshme e tere kesaj historie, gjithesesi, eshte nje tjeter dhe ka te beje me paragjykimet etnike (per te cilat edhe ne shqiptaret qe jetojme jashte shpesh ankohemi). Meqenese, sipas autorit, shqiptaret perçmojne etnine rom, ai i quan shqiptaret jevgjite duke i vene fjalet ne gojen e presidentit rumun. Nderkohe, shqiptaret fillojne te mbushin komentet poshte lajmeve online dhe forumet me sharje ndaj rumuneve duke i quajtur ata me perçmim jevgjite; duke mbyllur keshtu qarkun dhe indirekt duke konfirmuar e legjitimuar akuzen fillestare te autorit. A nuk eshte e gjithe kjo mahnitese?

Artikuj te ngjashem:

“Gazetaret bashkefajtore ne justifikimin e lufterave dhe masakrave”

Basha, Rama dhe Interneti

Indrit Maraku — Fri, 29 Apr 2011 18:43:59 +0000

Thojne se per here te pare ne Shqiperi debati politik qe karakterizon çdo fushate zgjedhore eshte spostuar edhe ne Internet. Kam vezhguar ditet e fundit perdorimin e mediave sociale nga dy rivalet per Bashkine e Tiranes, Edi Rama dhe Lulzim Basha. Rezultati eshte disi zhgenjyes dhe tregon sa pak njihen dinamikat e komunikimit politik online nga dy kandidatet. Por as shqiptaret nuk duken shume te interesuar te komunikojne me ta ne Internet.

Me poshte gjeni materialin qe kam pergatitur duke perdorur Storify, nga nje ane per te sjellur nje rast perdorimi kontrekt ne shqip, nga ana tjeter sepse eshte shume me thjeshte sesa te mbledhesh gjithe keto elemente direkt ne faqen e blogut. Nese nuk e lexoni materialin te plote klikoni mbi “Load more” ne fund te faqes:

Artikuj te ngjashem:

Storify: Jepini nje kontekst ngjarjes qe po tregoni

Indrit Maraku — Wed, 27 Apr 2011 15:49:26 +0000

YouTube, Twitter, Facebook… social media ne pergjithesi, eshte kthyer ne nje burim per kedo qe prodhon informacion, qofte gazetar apo blogger. Por shpesh ky fluks materialesh qe na rrethon eshte aq i madh saqe behet e veshtire te kuptosh diçka. Ketu behet i nevojshem Storify qe te lejon te perzgjedhesh materialet me te rendesishme, ti rendisesh ato ne menyren me te pershtatshme dhe te krijosh nje kontekst qe te mundesoje kuptimin nga ana e lexuesit.

Storify eshte jashtezakonisht i thjeshte ne perdorim: ne te majte gjenden te gjitha burimet nga te cilat mund te peshkosh materiale (Twitter, Facebook, video ne YouTube, foto, feed RSS, pjese te nje artikulli qe kerkon permes Google pa braktisur faqen ose qofte edhe nje artikull i plote); me nje drag&drop kalon ne djathte te ekranit çfare te nevojitet per te ndertuar historine qe deshiron te tregosh. Pasi ke grumbulluar tere elementet mund t’i rendisesh ato sipas deshiresh dhe te shtosh tekst mes tyre per te krijuar nje nderlidhje.

Te gjitha keto mund t’i besh edhe ne blogun tend por ajo qe sipas meje eshte arma me e forte e Storify eshte se me kete sherbim gjithçka kryhet brenda shume pak minutash pa pasur nevoje te hapesh dhjetera faqe. Ne faqen tende online me pas do te duhet te shtosh linkun per çdo material qe ke perdorur. Ndersa Storify e ben kete automatikisht, duke respektuar ne te njejten kohe edhe te drejtat e autorit te materialit origjinal.

Pasi ke kompletuar gjithçka mund te publikosh historine tende e ta shperndash ate ne Twitter e Facebook. Por çfare eshte me e rendesishmja, mund ta perfshish ate (embed) ne nje artikull te faqes apo blogut tend. Nese deshiron te shohesh si ngjan nje histori e ndertuar me Storify ketu gjen nje qe kam krijuar ne italisht ne lidhje me shtypin italian dhe materialet e WikiLeaks mbi burgun e Guantanamo-s. Ndersa ketu te njejten histori e kam perfshire ne nje post ne versionin italisht te blogut.

Storify ka vetem dy dite qe ka kaluar ne public beta dhe per momentin nje histori mund ta perfshish ne blog WordPress self-hosted permes nje kodi javascript, ne Tumblr dhe Posterous. Video me poshte ndihmon per te krijuar nje ide:

Nje prej themeluesve te ketij sherbimi ka nje eksperience te gjate si gazetar ne AP ndaj dhe Storify i drejtohet nje publiku qe prodhon informacion online pasi thjeshtezon ne maksimum nje prej aktiviteteve tikipe te gazetarit: zgjedhjen e materialeve dhe renditjen e tyre; thene ndryshe, ndihmon ne krijimin e nje strukture. Redaksite e disa prej mediave me te medha ne bote si Washington Post dhe Al Jazeera English po e perdorin ate qe kur ishte ne beta te mbyllur.

Per ke perdor si browser Google Chrome ekziston nje extension ne adresen chrome.storify.com qe lehteson akoma me shume punen perzgjedhese ndersa per browser te tjere gjeni nje bookmarklet ne fund te faqes kryesore.

Nuk dua te tregohem teper entuziast por Storify rrezikon te kete nje impakt te ngjashem me ate te videove te YouTube qe tashme jemi mesuar t’i shohim te perfshira ne çdo faqe online.

Artikuj te ngjashem:

Me thane se i kam shkruar gazetes Shekulli!!!

Indrit Maraku — Mon, 18 Apr 2011 10:30:59 +0000

Tre shkrime rresht ku permedet “Shekulli”, me erdhi ne maje te hundes edhe mua. Por meqe ketu flitet shpesh per kulturen e Internetit, kjo ja vlen te permendet. Lexoj nje koment qe me pershendet per nje leter qe i paskam derguar gazetes Shekulli dhe nuk kuptoj se çfare i referohet. Me pas me vjen citimi ne Twitter dhe gjithçka eshte e qarte.

Gazeta ne fjale ka marre artikullin tim te fundit ne kete blog me titull “Arvizu si Berisha?” dhe e ka publikuar ne faqen e saj online ne kendin e Letrave nga lexuesit me titullin “Nje vendim qe s’ka gje te ngjashme me diplomacine”.

Ne te vertete une nuk i kam derguar asnje leter gazetes… per te qene i sinqerte nuk e kam idene as se çfare adrese ka. Per me teper, eshte eleminuar komplet paragrafi qe i referohet rastit Berisha-News24 dhe nuk ka asnje link qe çon ne materialin origjinal. Per te mos folur per faktin qe ne fund te ketij blogu shkruhet qarte: Copyright Indrit Maraku – All rights reserved.

Nuk kam ndermend t’i futem nje polemike me Shekullin, por kjo eshte kultura qe mediat tona kane mbi Internetin. I mbroj kur mendoj se duhen mbrojtur, por ne kete rast duhen kritikuar ashper.

Artikuj te ngjashem:

Arvizu si Berisha?

Arvizu si Berisha?

Indrit Maraku — Sun, 17 Apr 2011 16:06:07 +0000

SQARIM: Ky artikull eshte publikuar nga Shekulli online (perveç nje paragrafi) ne kendin e Letrave te lexuesve. Ne te vertete nuk i kam shkruar asnjehere gazetes Shekulli: per me shume lexo ketu.

Lexoj kudo qe vendimi i Ambasades se SHBA per te bllokuar çdo komunikim me gazeten “Shekulli” eshte i paprecedente. Ndoshta nga pikepamja e nje ambasade qe çensuron nje gazete eshte vertete keshtu, por te gjithe e dime rolin e fuqishem qe Ambasada Amerikane luan ne Tirane, jo vetem mbi politiken vendase por edhe mbi opinionin publik. “Pushteti” i saj eshte i padiskutueshem dhe nese e shohim vendimin ne fjale pikerisht nga pikepamja e marredhenieve te pushtetit me median, gjejme edhe precedente te ngjashme.

Pak vite me pare Kryeministri Berisha ishte shume i merzitur me TV News24 per kritikat e vazhdueshme aq sa urdheroi bllokimin e marredhenieve mes Partise Demokratike dhe ketij televizioni: gazetaret e News24 nuk mund te merrnin pjese ne konferencat per shtyp te PD-se dhe komunikatat nga selia blu injoronin median ne fjale. New24 arrinte gjithesesi te siguronte materialet filmike nga konferencat per shtyp fale solidaritetit te televizioneve te tjera qe ja kalonin ato nen dore, fshehurazi per shkak se rrezikonin te pesonin te njejten çensure.

Rasti i Ambasades Amerikane me gazeten Shekulli – ndonese nuk ka asgje te ngjashme me diplomacine – tregon qarte se si pushteti ne Shqiperi, i çfaredolloj natyre qofte, i konsideron mediat vendase. Me siguri flaja “kinezerira” qe ofendoi kaq shume ambasadorin Arvizu nuk eshte kulmi i elegances, por eshte nje shprehje e gjuhes shqipe qe nuk i referohet nje race por propagandes dhe populizmit qe qendron pas nje mesazhi.

Nese ndokush ka nevoje per ndonje shembull tjeter mbi pushtetin e Ambasades se SHBA ne Tirane e gjen ate edhe ne letren shpjeguese te opionistit Ilir Yzeiri ku thekson se nese akuza per racizem do t’i kishte ardhur nga dikush tjeter do ta kishte denoncuar ate ne gjykate dhe do te kishte kerkuar demet morale. Perse nuk e ben edhe me Ambasaden Amerikane?

Edhe deklarata e Unionit te Gazetareve Shqiptare (UGSH) me ngjan me shume me nje ulerime me ze te ulur… largqofte se mos e shqetesojme ambasadorin. UGSH, qe zakonisht e ngre zerin shume me teper, nga njera ane pranon shkeljen e etikes profesionale ne artikullin e Yzeirit dhe nga ana tjeter uron qe problemi te zgjidhet me mirekuptim. Ne pritje te financimit per ndonje seminar?

Nese “kinezerirat” merziten ambasadorin, ne shqip kemi edhe nje shprehje tjeter per te cilen s’ka seç thote: “Me thuaj me cilin rri e do te te them kush je”! Dhe duke qendruar mes politikes shqiptare ambasadori Arvizu ka mesuar ta neperkembe njesoj median duke harruar se ne vendin e tij Presidenti Obama – ndonese kritikohet ashper nga disa media qe hetojne jo vetem mbi prejardhjen e tij por edhe mbi fene – nuk ka bllokuar asnje media ne Shtepine e Bardhe.

Me vjen keq ta them por me vendimin e tij ambasadori Arvizu konfirmoi titullin e artikullit te Yzeirit: “Ambasadori i vogel i nje vendi te madh”.

Artikuj te ngjashem:

Me thane se i kam shkruar gazetes Shekulli!!!

ResPublica.al dhe opinionisti si profesion

Indrit Maraku — Fri, 15 Apr 2011 15:26:07 +0000

Lexova dje te Peshku mbi mbylljen (e mundshme) te ResPublica.al per mungese financimi dhe pyetjes se Blendi Salaj “Sa kushton fjala e lire?” iu pergjigja shkurt ne Twitter. Ndoshta ja vlen t’i rikthehem temes pasi rasti i ResPublica paraqet dy fenomente interesante te shoqerise shqiptare qe kane nevoje per ndonje rrjesht me shume per t’u shpjeguar:

Opinionisti si profesion

Kryesisht mbas 1997-s ,ne Shqiperi ka lindur nje kategori e re biznesi qe ka te beje me shprehjen e mendimit. Dikur opinionet ishin shoqeruese te lajmeve ndersa vitet e fundit jane kthyer ne pjaten e pare, ndersa ai i opinionistit ka fituar statusin e profesionit. Kemi pare plot “mendje te ndritura” te kalojne nga nje gazete ne nje tjeter, nga nje televizion ne tjetrin duke trajtuar tema nga me te ndryshmet mbi te cilat flasin me nje ton prej profesionisti te fushes perkatese. Per çfaredo t’i pyesesh keta kane diçka per te thene: pak rendesi ka se nuk njohin thelle çeshtjen, e rendesishme eshte t’i paguash honoraret.

Ne debatin e lindur ne Rrjet, me te drejte, ishin te shumte ata qe theksonin se te mbash nje faqe online nuk ka kosto te jashtezakoneshme. Por problemi ne rastin e ResPublica nuk eshte kostoja, por fitimi. Mustafa Nano, ne nje interviste per “Shekulli”, e ka shprehur qarte qe pretendon nje rroge te mire nga ky aktivitet. Ndaj pyetja e Blendi Salaj te Peshku (“Sa kushton fjala e lire?”) eshte e gabuar: qellimi i vertete i kujt ka krijuar dhe kush shkruan te ResPublica eshte te fitoje parà permes shprehjes se opinioneve (e drejte e pamohueshme, kjo) por ndersa fjala e lire ekonomikisht nuk kushton asgje, nuk te ben as te pasur!

Kultura (e dobet) e Internetit

Fenomeni i dyte qe del qarte ne pah – dhe qe Mustafa Nano e kristalizon ne intervisten per “Shekulli” – eshte njohja e dobet e kultures se Internetit ne shoqerine shqiptare. Nano thote se ResPublica.al nuk eshte blog por gazete online, ndonese materiali me i bollshem nuk eshte lajmi por opinioni:

“Po të ish blog, do të ish ashtu si thotë ai dikush, d.m.th., nuk do të kish nevojë për financime. Blogu bëhet kollaj. Blogu është një ditar personal i dikujt. Ose blogjet më pretencioze, ato interaktive, duan thjesht një student që të shërbejë si moderator diskutimesh, si miratues komentesh, apo si personi që merr shkrime ku të mundë e i hedh si t’ia dojë qejfi në faqen e vet. Po edhe ky studenti i do nja 200-300 euro/muaj. Apo jo?”

Ne perpjekjet per te krijuar nje gazete online z. Nano ende nuk ka kuptuar se i tere komunikimi ne Internet eshte interaktiv, nga ditari personal i nje 13-vjeçari deri ne faqet e New York Times: ku ka komente ka nderveprim. Dhe te komentosh e te japesh opinione sot ne web eshte nje praktikat me te perhapura: e bejme ne blogjet tona personale, ne faqet e gazetave, ne Facebook, ne Twitter, etj. Ndryshe nga çndodh ne gazeta e televizione, ne biznesin e tyre te shprehjes se opinioneve ne Internet z.Nano dhe miqte e tij hasin ne nje konkurence te pameshireshme.

Perveç kesaj, financimet nuk jane e vetmja menyre fitimi online. Nje prej tyre po ja keshilloj une zotit Nano: thuhet se ResPublica eshte nje prej faqeve shqiptare me te vizituara dhe te fitosh ndonje lek nga reklamat e Google nuk duhet te jete shume e veshtire. Por, duke pare kulturen qe ka ai mbi Internetin, ndoshta do te ishte e kote t’i shpjegoja se si funksionon.

Nuk ka artikuj te ngjashem!