Gorące info o naszych wypadach, akcjach, pomysłach i poczynaniach. http://innestany.pl Fri, 24 Feb 2012 22:11:58 +0100 FeedCreator 1.7.2 http://innestany.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=269&Itemid=37 RZECZNE OPOWIEŚCI - Co? Lubianka, lewobrzeżny dopływ Drwęcy Gdzie? Kijaszkowo - Dulnik, ok. 8 kilometrów Kiedy? 6 czerwca 2009 r. Kto? Gizbern i Luksfer - LUKSFER - Po wielu przygodach na Wilczej Strudze oraz udanym skoku na zimową Trynkę, postanowiliśmy zbadać kolejny mało znany dopływ dolnej Drwęcy - Lubiankę. Ta niewielka rzeczka, kończąca swój bieg we wsi Dulnik (powyżej Ciechocina) potrafi zaskoczyć sielankowym urokiem i zmiennością charakteru. Spływ rozpoczynamy w okolicach Kijaszkowa: Po przedarciu się przez biebrzopodobny labirynt trzcinowisk... ...wypływamy na niewielkie rozlewisko, ukryte w malowniczej dolince:   Krótka medytacja na ekologicznym pomoście... i obieramy kurs na masyw przedwiecznego grodziska: Napotkany człowiek w pychówce oświadcza nam, że jeziorko, po którym właśnie płyniemy było do niedawna całkowicie zarośniętą kałużą. Być może dlatego nigdy przedtem nie spotkał tu kajakarza?   Jeszcze kawałek po dywanie z szuwarowej roslinności: I docieramy do jazu piętrzącego, za sprawą którego rzeczona kałuża zmieniła się w rzeczone jeziorko:   Dalej trafiamy na kilka lajtowych zwałek: stadko ciekawskich krów: mostek: i kolejny jaz, za którym rzeczka zmienia się znacząco. Nabiera rozpędu i bystrzy sobie wesoło wśród głazów i kamoli. Gdyby tak trafić tu na wyższą o 10 centymetrów wodę, byłoby całkiem miło. Lubiankowe mikropiekiełko rozciąga się na odcinku jednego kilometra. Dalej znów robi się rozlewiskowato. Po kilku machnięciach wiosłem docieramy do starego drewnianego młyna w Dulniku, gdzie kończymy spływik. Ostatnie 150 metrów dzielące nas od Drwęcy okazuje się niespływalne. Trudno, najważniejsze, że na koncie kolejny praktycznie nieznany, a interesujący i - wbrew naszym obawom - wolny od śmieci dopływ Drwęcy. I to raptem kilkanaście kilometrów od rodzinnego Torunia. Ciekawe, ile jeszcze tajemnic kryją okoliczne krzaczory? Mon, 08 Jun 2009 19:08:18 +0100 http://innestany.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=268&Itemid=38 BLOG RADECKIEGO - 25 marca 2009 Nasz człowiek, choć bloger z niego leniwy, skutecznie wypiął się na biura podróży. Wsiadł w samolot w Londynie, wysiadł w Marakeszu. Nie pytał o nic w biurach podróży, nie sprawdzał wiarygodności przewożników. Poleciał, bo chciał. Filip ma pustynne odjazdy. Teraz, gdy to piszę, wsiada własnie do autobusu, który zawieźć go ma na południe od miasta. Wysiądzie i pójdzie w góry. Taki Filip ma plan. A Filip bez planu nie chodzi nawet do kibla. Wed, 25 Mar 2009 19:29:13 +0100 http://innestany.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=266&Itemid=37 RZECZNE OPOWIEŚCI - tekst: Adam Luks, zdjęcia: Grzegorz Olkowski Nowości , 6 lutego 2009 r. Sobotni poranek, ostatni dzień stycznia. Przy nieczynnym młynie we wsi Chełsty zbiera się kolorowy tłumek. Czapy, szale, rękawice. Kamizelki asekuracyjne, wiosła, kajaki. Brrr, od samego patrzenia przechodzą dreszcze. Nie jest wprawdzie zbyt zimno - dwa, góra trzy stopnie poniżej zera. Za to od dobrej godziny trwa śnieżna zadymka. Gdzieś w dole szumi Wel, największy lewobrzeżny dopływ Drwęcy, znany z wartkiego nurtu i przełomowego odcinka o górskim wręcz temperamencie. To tak zwane Piekiełko. Można w ciemno założyć, że co trzeci kajakarz spośród zebranej tu gromadki zaliczy dziś orzeźwiającą kąpiel. Zimowy spływ piekielnym odcinkiem Welu słynie z dużej liczby spektakularnych kabin , jak w kajakowym żargonie określa się wywrotki. Na otwarcie imprezy od razu mocny akcent. W pozostałościach dawnego młyńskiego jazu utworzyło się długie bystrze. Biała woda rozbija się o głazy i mniejsze kamole. Huczy głośno. Taka premia specjalna. Tylko dla odważnych. - No to chlup - rzuca komendę Tomek, kajakarz-kawalarz z Lisewa, zjeżdżając w swojej górskiej jedynce (niczym na sankach) z zaśnieżonej skarpy. Prosto w rzeczne odmęty. W jego ślady idą kolejni fachowcy w polietylenowych kajakach i nieprzemakalnych strojach. Ale na skok z jazu decyduje się również kilku bohaterów w długich dwuosobowych czółnach , które w takich okolicznościach radzą sobie słabiej. - Ten spływ uznawany jest za jedną z trudniejszych masowych imprez tego typu, ale biorą w nim udział nie tylko profesjonaliści - mówi Adam Kopiczyński, organizator spływu i zapalony kajakarz. - Równie wielu jest amatorów, może nieco gorzej wyposażonych, za to nadrabiających odwagą i entuzjazmem. Kolejni kajakarze pokonują kamieniste bystrze. Kilku pechowców ma już za sobą pierwszą kąpiel. Na brzegach wylewają wodę z butów, kapturów i łódek. Nie widać jednak, aby kogokolwiek to zniechęciło. Kolejni chętni do skoku z jazu ustawiają się w kolejce. - To lepsze niż snowboard - zapewnia chłopak w ociekającej wodą bluzie. Już trzeci raz przymierza się do pokonania jazu. Kto wie, być może to ostatnia taka okazja? W Chełstach powstać ma wkrótce elektrownia wodna, co z punktu widzenia kajakarzy oznacza jedno - koniec zabawy. Na razie jednak impreza trwa. Prawdziwe emocje tak naprawdę dopiero przed wodniakami. Kulminacyjny punkt spływu - słynne Piekiełko - czeka na pierwsze ofiary jakieś 2 kilometry w dół rzeki.   Wel na tym odcinku płynie wartko. W kilku trudniejszych miejscach trafiają się pojedyncze wywrotki. Jednak prawdziwy festiwal kabin zacznie się dopiero za najbliższym zakrętem. Strome zbocza, sporo zwalonych drzew i szybki nurt. Zgodnie z przewodnikiem, uroczysko rozciąga się na 2 kilometry. Naprawdę piekielny jest zaledwie 300-metrowy odcinek. Dokładnie 3 zakręty rzeki. Najlepsze punkty widokowe obsadzają ekipy telewizyjne i fotoreporterzy. Nadciągają pierwsi odważni. Krótkie jednoosobowe kajaczki są stworzone do zabawy w takich miejscach. Zgrabnie manewrują pomiędzy kamieniami, ślizgają się po zatopionych kłodach i wskakują na pnie wystające z wody. Doświadczeni wodniacy przechodzą Piekiełko bez strat. - Uuu, panie, słabiutko w tym roku. Na spływie ZBoWiDu lepiej się ubawisz - marudzi Tomek. - W 84. to nawet pstrągi na tych zakrętach nie wyrabiały. Wyraźnie niedopieszczony czuje się również Gizbern, ratownik, nurek i kajakarz z Torunia. Krótko mówiąc, człowiek, który nie boi się wody. To raczej woda obawia się jego. Jakby na potwierdzenie tej odważnej tezy Gizbern wskakuje do rzeki, aby jeszcze raz pokonać Piekiełko - tym razem wpław. A co, nogami do przodu! Tymczasem nadciągają prawdziwi bohaterowie dnia - osady dwuosobowe. Chwila nieuwagi i bystry nurt przypiera jeden z kajaków bokiem do drzewa. Woda przelewa się przez kokpit. Ludzie za burtą! Kolejna ekipa nie daje rady wyhamować, nadziewa się na kajak poprzedników, przechyla i... piszczy z zimna. Na przeszkodzie tworzy się klasyczny hydrokarambol. Z tyłu stawki drobna konsternacja. Wodniakom puszczają nerwy, kilka osób postanawia obnieść uroczysko, co nie jest wcale takim łatwym przedsięwzięciem. Zbocza są tu naprawdę strome i oblodzone. Do tego wkalkulować trzeba odrobinę złośliwości ze strony kajakowej braci: interesujący wariant kajakarstwa górskiego... Oto jednak kolejni śmiałkowie podejmują wyzwanie. Po wstępnej reorganizacji w każdej dwójce zasiada tylko jeden sternik. Inaczej rozłożony środek ciężkości - łatwiej w ten sposób manewrować na przeszkodach. Niektórym kajakarzom sztuczka się udaje, pozostali i tak lądują w lodowatej wodzie. Krzysztof z Brodnicy kąpie się dziś trzeci raz. Jak się okaże później, zostanie rekordzistą spływu. Na razie myśli raczej o tym, jak wyjść cało z opresji. Prąd wciska go pod grubą kłodę. Ostatkiem sił wyciąga głowę na powierzchnię, wolno wychodzi z rzeki, odkasłuje wodę, której solidnie się opił. Po zrzuceniu mokrych ciuchów odzyskuje rezon. - Największa przygoda w życiu - podsumowuje. - Jestem żeglarzem, kajakiem pływałem dotychczas tylko po jeziorku. I wyłącznie latem. Czyli tak, jakbym nie pływał wcale. Spodobało mi się strasznie. Można już zapisywać się na przyszły rok? Thu, 19 Mar 2009 20:15:36 +0100 http://innestany.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=265&Itemid=38 BLOG RADECKIEGO - 8 lutego 2009 Skoro żaden z nas nie odważył się dotąd tego napisać...  Ktoś zawlec musi ten drąg na górę. A potem się martwcie. Sun, 08 Feb 2009 12:54:53 +0100 http://innestany.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=262&Itemid=37 RZECZNE OPOWIEŚCI - Wodospad! No dobra, wodospadzik. Niewielki (może z pół metra), za to jedyny w okolicach Torunia naturalny, skalny uskok rzeczny. Rzeczka zwie się Zielonka i przepływa przez środek Puszczy Bydgoskiej. W maju - super miejsce na rodzinną majówkę. A w listopadzie? Na kajakową listopadówkę! Większości normalnych ludzi słowo kajak przywodzi na myśl słońce, zieleń liści, zapach kwiatów, generalnie - ciepłe klimaty. Naszym zdaniem to zwykły stereotyp. Członkowie toruńskiej grupy kajakowej innestany.pl wychodzą z założenia, że sezon kajakowy trwa cały rok. O tym, że nie istnieje coś takiego jak nieodpowiednia pora roku na kajak przekonała się wreszcie Minia, śledząca dotychczas nasze zwałkowe wyczyny z bezpiecznej odległości. Na własnej, zdecydowanie ciepłolubnej skórze doświadczyła, że nie potrzeba ani wysokiej temperatury, ani nawet za dużo wody, by zorganizować sobie wesoły spływik. A raczej stacjonarny trening - na niepozornej, ale uroczej rzeczce Zielonce.   Po krótkiej rozgrzewce... ...postanowiliśmy urozmaicić sobie jakoś zabawę. Nie pierwszy raz okazało się, że w kajakarstwie zwałkowym, bardziej niż woda, liczy się oryginalne spojrzenie na potencjał naturalnego ukształtowania terenu: W akcji: Minia, Dagmarka, Łukasz, Luksfer, i jeszcze raz Dagmarka Za puentę niech posłuży ponizsza mina: Sun, 11 Jan 2009 10:41:00 +0100 http://innestany.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=254&Itemid=38 BLOG RADECKIEGO - 12 listopada 2008 Mam psa, kocham go, choć nie jestem zbyt dobrym psim panem. Wyrzuty sumienia niewiele pomagają. Zapewne dlatego Kazan wziął sprawy w swoje łapy i zaczął zwiewać. Czyha na mój najdrobniejszy błąd - uchyloną furtkę, zamykającą się bramę, dziurę w płocie pozostawioną przez robotników sąsiada. Opuszcza swoje podwórko majestatycznie. Powoli, cicho i spokojnie. W sumie go rozumiem... Wed, 12 Nov 2008 11:22:51 +0100 http://innestany.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=253&Itemid=37 BLOG LUKSFERA - 31 października 2008 r. Zaliczyłem małą retrospekcję. Adam Kopiczyński, organizator głośnego już zimowego spływu Welem i Drwęcą, przesłał mi link do youtubowego filmiku z przeprawy przez Piekiełko (przełomowy odcinek rzeki Wel i kulminacyjny moment całego spływu). Miła cofka pamięcią do niezwykle wesołej, barwnej i obfitującej w efektowne kabiny imprezki. Sat, 01 Nov 2008 10:27:34 +0100 http://innestany.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=251&Itemid=37 RZECZNE OPOWIEŚCI - CO? Powrót Krzyżaków do Torunia - inscenizacja historyczna GDZIE? Drwęca i Wisła, Kaszczorek - Toruń KIEDY? 26 października 2008 r. KTO? Piotr Giza (wydział kultury Urzędu Miasta Torunia), Przemek Kubiczek (Agencja Widowisk Historycznych ARKONA), Tomek Mikiciuk (stowarzyszenie Dąb Pomorza ) i Luksfer PO CO? Flis eksperymentalny Drygawka to długie flisackie wiosło, z pomocą którego wytrawny szczur rzeczny potrafi sterować nawet z natury niesterowną tratwą. Dla amatora to po prostu kawał ciężkiego, nieporęcznego drąga. - LUKSFER - Wprawdzie chodzi tu o historyczny autentyzm, ale lniane gacie wolałem zastąpić neoprenowymi spodniami. Z daleka i tak będą wyglądać jak średniowieczne rajtuzy. Zresztą cały czteroosobowy oddział rycerzy pod płaszcze z czarnym krzyżem wciąga kamizelki asekuracyjne. Daje to ciekawy efekt... napompowania. - No trudno - Przemysław Kubiczek, organizator historycznych widowisk kończy właśnie wiązać onuce. - Czterech dobrze odżywionych Krzyżaków będzie się prezentować na środku Wisły bardziej dostojnie. Tratwa zowie się Herman von Balk. Konstrukcja, oczywiście, możliwie najwierniejsza historycznym realiom. Kilkanaście powiązanych ze sobą bali, ściętych pod kątem od strony dziobu. Kilka wiechci słomy rzuconych na środkową, podtopioną nieco część pokładu. Kilka drągów do odpychania od brzegu. Większa drygawka z tyłu, mniejsza z przodu. Płyniemy! - Ubezpieczenia wykupione? - pyta policjant, wystawiając głowę z kabiny przepływającej motorówki. W ogóle się nie uśmiecha. O dziwo, drewniana platforma reaguje, choć z opóźnieniem, na ruchy drygawkami. Gdyby tak jeszcze rufę skoordynować z dziobem . Na rozgrzewkę bierzemy spokojny ujściowy odcinek Drwęcy. Po chwili otwiera się jednak szeroka przestrzeń królowej polskich rzek. Wiślany nurt łapie tratwę. Z tego miejsca do mostu kolejowego w Toruniu jest około 5 kilometrów. Na tym odcinku trzeba dobrze opanować system sterowania, żeby nie rozbić się przypadkiem na przęśle. Idzie jednak coraz sprawniej, pod mostem przechodzimy gładko. Od strony bulwaru flesze i przyjazne ahoj . - Kto mógł się spodziewać, że tak ciepło powrót Krzyżaków do Torunia przyjmą - pozdrawia przechodniów Piotr Giza z wydziału kultury UMT, jeden z inicjatorów tej rzecznej inscenizacji. Pod mostem drogowym też jakoś udaje się przepłynąć. W takich okolicznościach przyrody nadchodzi refleksja, że ten upragniony nowy most dla Torunia właściwie by tylko zawadzał. Zostawiamy za sobą bulwar, można odłożyć miecze i tarcze. Zwłaszcza, że przed nami kolejna przeszkoda nie z tej co trzeba epoki - stalowa barka. Napieramy na drygawki, ale barka zbliża się szybciej, niż początkowo wyglądało. Drygawki trzeszczą, tratwa zbyt wolno zmienia kierunek, jeszcze dwa metry, metr, nie zdążymy... Zaczepiamy lewą burtą o ścięty przód barki. Woda natychmiast wciska drewnianą konstrukcję pod spód. W ostatniej chwili wdrapujemy się na pokład naszej pogromczyni. Wszyscy są? Tak, ale Tomek ze stowarzyszenia Dąb Pomorza wisi trzymając się przedniej krawędzi. - Długo tak nie wytrzymam - mówi z zimnym spokojem, majtając przy tym nogami nad miejscem, gdzie przed chwilą wessało tratwę pod wodę. We trzech dopadamy do rozbitka i ciągniemy za ręce. Krzyżackie płaszcze powiewają na wietrze. Wędkarze aż wstają z wrażenia. Abordażu krzyżackiego oddziału na transportową barkę nie ogląda się w końcu co dzień. Pomóc i tak nie mogą - scena rozgrywa się kilkadziesiąt metrów od brzegu. Tomek jest już na barce. Jest też policyjna motorówka. Udaje się uratować nawet tarcze i wodoodporny worek z telefonami komórkowymi. Po kilku minutach spod barki uwalnia się również tratwa. Krzyżacki desant w Toruniu kończymy nieco inaczej niż przewidziano w scenariuszu inscenizacji, ale bez strat i efektownie. - Pierwsze koty za płoty - kwituje Piotr. - Z dnia na dzień nie zrobisz z Krzyżaka flisaka. Herman von Balk - pierwszy Mistrz Krajowy Zakonu Krzyżackiego w Prusach. Założyciel Torunia. Urodził się prawdopodobnie ok. 1209 r. gdzieś w Dolnej Saksonii. Nie wiadomo dokładnie kiedy wstąpił do Zakonu i jak przebiegała jego rycerska kariera, ale najprawdopodobniej musiał odznaczać się ponadprzeciętnymi zdolnościami, skoro sam wielki mistrz Herman von Salza wyznaczył właśnie jego do pionierskiej misji pruskiej. WIKIPEDIA W 1230 r. Balk przybył do Nieszawy, a wkrótce - dowodząc niewielką grupą zbrojnych - przeprawił się przez Wisłę i tam założył pierwszą osadę - Toruń. To stąd kierował później walką z plemionami pruskimi, tędy przepuszczał pierwsze oddziały rycerzy i osadników, którzy korzystając z krzyżackiej osłony, planów i pieniędzy w błyskawicznym czasie wybudowali nowe miasta, potężne zamki... Fragment Kroniki ziem pruskich Mikołaja von Jeroschin Tue, 28 Oct 2008 11:43:22 +0100 http://innestany.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=249&Itemid=38 WYPRAWY - 27 października 2008 Nie trzeba jechać do Meksyku. Wystarczy wsiąść do Polskiego Expressu i wysiąść w Wyszogrodzie - zatrzyma się na przystanku w pobliżu baru Wisełka , który nie ma neonu ani kaloryfera. Żyją tam prawdziwi Meksykanie. Twarze prawdziwe, spojrzenia przenikliwe, zapach mężczyzny. Dwieście kroków stąd jest przystań. Zapewne od dwustu pokoleń. - RADECKI - Figurski pod bar zajechał, kiedy kończyłem pierwszą kolejkę piwa w barze Wisełka . W zielonym ponczo, czarnomorskiej koszulce w paski, za kierownicą białego suzuki samurai z zapasowym kołem na dachu. Nie zatrąbił. Figurski nie trąbi. Robi co się da, żeby się nie spieszyć. Przecież następnego dnia mieliśmy wypłynąć łodzią pychówką w podróż do dalekiej Złotorii. Słynną meksykańską rzeką Wisłą. Zdziarka. Osada pod Czerwińskiem nad Wisłą niegdyś flisacza, obecnie letniskowa dla tych, którzy od zgiełku Warszawy uciekać muszą głęboko w krzaki. Figurski wybrał do swojego domu drogę dłuższą, przez wąski wąwóz, liście i październikową mgłę. W krótkim samurai załadowanym torbami śpiewał Bob Marley. W drewnianym domu z początku wieku było radio odbierające tylko Program I Polskiego Radia. Trzeba się napić. Piliśmy i gadaliśmy. O żonach, wprawkach do filozofii, windach telewizyjnych i innych pierdołach. Obaj wyciągnęliśmy nogi przed piecem-kozą, w pokoju wyposażonym jedynie w dwa łóżka, pościel, okno i dwie fotografie na ścianach. Po krupniku zaspaliśmy. Kac opóźnił nas przynajmniej o trzy godziny. Na meksykańskich rzekach, jak wiadomo, nikt jednak donikąd się nie spieszy. Czasu nie mają tylko kierowcy pojazdów kołowych. Samuraja zostawialiśmy samego na... Nie mieliśmy pojęcia. Czas był open. Dla tych, którzy podróżują łodziami od zarośli porastających brzegi rzeki do wysp, rytm nadaje słońce i księżyc. Nasza przystań położona jest kilka kilometrów za Czerwińskiem w górę rzeki, cała zarośnięta jest krzakami. Do Złotorii teleportować miała nas Henia - takie imię nadał jej Figurski. Pięciometrowa pychówka , której kształt i konstrukcję wiślani flisacy doskonalili przynajmniej od pięciuset lat. Długa, wąska i pakowna - zabraliśmy na pokład wszystko co potrzeba do przeżycia przez dwa tygodnie. Od kanistrów z paliwem po kotwicę. W dobie silników spalinowych skrócona o kilkadziesiąt centymetrów - tak, aby do pawęży można było przymocować jednostkę napędową. Ośmiokonny silnik ma chyba same zalety. Nie hałasuje - mruczy. Przyspiesza, pozwala manewrować, nie ma zanurzonej śruby zbyt głęboko, przez co pływać można po wodzie o kilkudziesięciocentymetrowej głębokości. W Heni Figurski zakochany jest. Z wzajemnością, jak sądzę. Odcinek pomiędzy Czerwińskiem a Płockiem okazał się ornitologicznym Eldorado. Tysiące kormoranów, dzikich gęsi i kaczek. Kilka razy pokazały nam się czaple szare, a potem białe, podobno niezwykle rzadko w Polsce spotykane. Nie nasyciliśmy się widokiem ptaków rzecznych, gdy nad łodzią przeleciał orzeł. Ptaszysko olbrzymie - w naturze oglądałem go po raz pierwszy. Potem pojawił się jeszcze jeden. A potem cztery. Cała rodzina. Kilka kilometrów dalej dostrzegliśmy nad lasem drugą orlą familię. Nie zdążyliśmy się rozpędzić, kiedy trzeba było zacząć rozglądać się za noclegiem. Warunkiem dobrego noclegu na Wiśle jest, zdaniem Meksykanów, wyłącznie dobry widok. Suche drewno, piaszczysta wyspa i miejsce na namiot znajdzie się przy okazji. Rozbiliśmy się około pięć kilometrów przed Płockiem. Na horyzoncie, przy zakolu Wisły na poranną szychtę czekała pogłębiarka. Nie zakłócała nam widoku. Meksykanie z Płocka mają przecież do rzeki takie samo prawo, jak my. Prawdopodobnie pracujący na pogłębiarce Jose i Diego to jedyni ludzie, którzy od czasu do czasu widzą rzekę... Większość Meksykanów mieszkających nad Wisłą, nie dostrzega jej w ogóle. Figurski na naszej pierwszej nocnej wyspie przypomniał mi stary, harcerski zwyczaj: obóz masz tam, gdzie wbijesz w ziemię kij i obok rozpalisz ogień. Kiedyś ukradkiem kpiłem z harcerzy i ich obyczajów. Na tamtej wyspie wypiłem za pamięć tego, który ten zwyczaj przeniósł z neolitu do ZHP. Na zagrychę miałem boczek z grilla, czosnek i bochen prawdziwego chleba. Kapitan Heni nie pił. Gryzł się z myślami. Wciąż jeszcze był przy bracie i żonie. Z ich problemami i swoimi też. Spał źle. Przewracał się z boku na bok. Wygrzebywał się ze śpiwora, nasłuchiwał czy podchodzą do nas łosie. O szóstej rano czekał na świt. Słońce wyszło zza chmur tylko na parę chwil. Temperatura spadła. Około dziesiątej zerwał się wiatr. Wiał z północnego zachodu, prosto nam w twarz. Gdy minęliśmy pierwszy most w Płocku, pojawiły się fale. Takie, które bojaźliwego kajakarza natychmiast kierują na brzeg. Henia takich fal jeszcze nie poznała. Nie wiedzieliśmy jak będzie się sprawować. Po minięciu drugiego mostu w Płocku zatrzymaliśmy się na kawę. Na płockiej plaży rozpaliliśmy ognisko. Samym widokiem przestraszyliśmy jakiegoś kolesia skrytego pod kapturkiem. Ciężkie buty, moro i ognisko w październiku nie pasowały do jego świata. Wolał nas ominąć. Zalew Włocławski trochę nas przestraszył. Falami długimi i wysokimi. Łódź uderzała w nie z hukiem. Lecz ani jedna kropla nie wpadła na pokład. Flisacy przemyśleli dobrze jej konstrukcję. Gdy dziób wbijał się na szczyt fali, rufa unosiła się na poprzedniej. Wiało - więc bujało. Bardzo bujało. Trzeba było trzymać się ławeczki. Most w Płocku zostawiliśmy za plecami. Kiedy zniknął z horyzontu, mieliśmy przed sobą tylko dystans Zalewu. Robi wrażenie. Siedzący we mnie brzuchaty szczur rzeczny nie był zadowolony z tego co widział. Horyzont kołysał się - góra, dół, góra, dół... Całe szczęście na wodach śródlądowych nie można zapaść na chorobę morską. Na Zalewie skończył się krupnik. Przeszedłem na żołądkową gorzką z miętą, która okazała się wielkim meksykańskim wynalazkiem. Niestety, jego stwórcy nie opanowali sztuki bezsklepowego napełniania flaszki. Do wieczora opróżniliśmy więc i żołądkową z miętą. Gdzieś pomiędzy Włocławkiem a Dobrzyniem nad Wisłą zatrzymaliśmy się przy prawdziwej meksykańskiej osadzie opuszczonej wiele dni temu. Pozostawiliśmy tam nasz piracki totem - małą czarną flagę z białą czaszką. Zabraliśmy za to ich starą banderę zatkniętą na patyk. Płynęliśmy przy prawym brzegu. Jest wyższy. Porośnięty zdziczałymi sadami, kolorowymi jak pstrokate papugi. Zanim słońce zaczęło skrywać się za horyzontem, znaleźliśmy miejsce na nocleg. Miejsce idealne. Dwumetrowy klif dochodzący do samej wody. W dzikim sadzie jabłoni. Ognisko mogliśmy rozpalić nad samym brzegiem - tak, żeby przez płomienie patrzeć na zachód i minarety włocławskich kominów. Nie trzeba było gadać. Leżeliśmy i gapiliśmy się w dal. - Nie zasłaniam ci? - spytałem Figurskiego. - Nie. Mam bardzo duży telewizor - odpowiedział. To był dobry wieczór. Udało się wreszcie zapomnieć o tym, co zostawiliśmy w miastach. Baterie w komórkach rozładowały się. Gdyby nie zegarki, zapewne zupełnie stracilibyśmy poczucie czasu. Jak wtedy, gdy zatrzymaliśmy się na piwo w Dobrzyniu nad Wisłą. Od miejscowych pijaczków kupiliśmy garść orzechów. Rozpoznali nas. Przemówili po hiszpańsku. W Dobrzyniu wyglądaliśmy na prawdziwych Meksykanów, choć takich, którzy zapewne wyemigrowali do New York, jednak twarze i zapach mieli meksykański. Następnego dnia dotknęliśmy urzędniczych obowiązków. Śluza we Włocławku otwierana jest o określonych godzinach - 8, 12 i 15. Pokonanie Wisły inną drogą było dla nas niemożliwe. Pychówki nie da się przenieść. Poza tym jak nie skorzystać z okazji wejścia do śluzy, z której specjalnie dla Heni spuszczonych zostało 20 tysięcy metrów sześciennych wody? W dyżurce wiślanych urzędników wodnych na ścianach uśmiechały się rozebrane panienki z kalendarzy. Numery łodzi wpisano do grubej księgi. Kiedy kilka dni później Figurski wracał samotnie do Zdziarki, numery Heni wpisano do księgi raz jeszcze. Dwa wpisy z tymi samymi numerami obok siebie. Mimo bardzo wysokiego stanu wody, śluzy we Włocławku nikt nie pokonywał. Czekaliśmy na Bógpomóż - ponoć to piękne miejsce. Pełno wysp, łachy... Wody było o trzy metry za dużo. Wszystko co piękne w tym miejscu schowało się pod wodą. Przy brzegach na barki robotnicy rzeczni ładowali faszynę. Szerokim łukiem ominęliśmy białe liny cumownicze. Po jednej niechcący musnęliśmy śrubą. Kilkanaście minut później okazało się, że otarliśmy się o katastrofę. Ruszył za nami Pan Wisły. Stary wodniak w szybkiej, dużej motorówce. Gnał przeciwległym brzegiem. Z daleka wyglądał na policyjną motorówkę. Barwy białe i niebieskie, mocny silnik, duża fala spod dziobu. Za sterem siedział jednak stary, łysy Pan Wisły. - Znaków wodnych, panowie, kurwa, nie znacie? - zawołał, kiedy postawił swoją motorówkę tak, że Henia uderzyła dziobem w jego stalową burtę. - No właśnie nie znamy... - A nie wiecie, że nie przechodzi się nad liną, tylko pod liną? - Henia bujała się niebezpiecznie na falach wzburzonych przez Pana Wisły i jego stalową łódź. - No tego też nie wiemy... - Ona napięta jest jak jaja barana! Przetneicie ją, to przejdzie przez was jak przez papier. Idźcie lewym brzegiem. Fala ma trzy metry, na nic nie wpadniecie. Tylko mi, kurwa, płynąć lewym nie prawym. Rozumiecie? Nie mieliśmy nic więcej do powiedzenia. Pan Wisły pokręcił głową jak zatroskany ojciec. Odpłynął. Więcej go już nie spotkaliśmy. Nie było też barek z faszyną. Ani wędkarzy, rybaków, rolników przy krowach. Nikogo. Zatrzymaliśmy się przy ruinach zamku w Bobrownikach. Pozostało z niego o wiele więcej, niż z zamku w Złotorii. Dość głęboka fosa, kamienne fundamenty muru zewnętrznego, ruiny zamku głównego, nawet fragment piwnicy.W miejscu, gdzie kiedyś była brama wjazdowa, współcześni Meksykanie ustawili wielki kamień. Zapewne coś miał symbolizować. Za Nieszawą była już tylko woda, drzewa i krzaczory. Marzyła nam się łacha. Odnaleźliśmy szczyt największej. Podeszliśmy do niej pod nurt. Zmieszaliśmy nasze ślady z tropami kormoranów i mew. Płynęliśmy do zmroku. Na ostatni zachód słońca patrzyliśmy siedząc na łodzi. Do brzegu dobiliśmy przy ruinach w Złotorii. Gdyby nie klimat zamku, miejsce na nocleg byłoby beznadziejne - według meksykańskich norm. Blisko wody, bez widoku na cokolwiek pięknego. Pojawili się za to Iw, moje dzieci, Adah i Agatka, Anette von Fatale, i paru wędkarzy. Świeciła nam lampa ciśnieniowa. Polacy grali mecz z Czechami, podobno wspaniały. Nie wiem. Spędziliśmy tamtą noc na zamku, gdzie sześćset lat wcześniej armia Urlyka von Jungingena przygotowywała atak... Rankiem Marcin zaczął wracać do Zdziarki. Wrócił. Mon, 27 Oct 2008 12:56:10 +0100 http://innestany.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=245&Itemid=37 RZECZNE OPOWIEŚCI - Co? relaksacyjne spławianie się Gdzie? rzeka Wda, odcinek: Łuby - Tleń Kiedy? 30-31 sierpnia 2008 r. Kto? Joasia, Mamcia, Goła, Elyzabeth, Agatka, Piotr, Mateusz, Luksfer - LUKSFER - W przeciwieństwie do części moich innostanowych kolegów nie potrzebuję monstrualnych wirów, żarłocznych odwojów, niebotycznych slapów ani nawet wielowarstwowych stosów drewna, aby spływ kajakowy zaliczyć do udanych. Kto wie, być może nawet takie leniwe spławianie się, bez konieczności ciągłej walki o życie, za to z nieograniczoną ilością czasu na kontemplowanie przyrody, spokojną piwotonizację organizmu, a czasem nawet jakąś głębszą refleksję, uznaję za najbardziej wartościowy rodzaj kajakarstwa? Do moich ulubionych szlaków kontemplacyjnych zalicza się rzeka Wda. Przejrzysta woda, żółciutki piaseczek na dnie, do tego skarpy, bory i malownicze wioseczki... Chociaż latem bardziej zatłoczona, niż kiedyś, przy swojej koleżance Brdzie wciąż pozostaje oazą spokoju. Zaś mój wrodzony optymizm nawet w zwiększonej popularności szlaku potrafi odnaleźć niebagatelne pozytywy. Ot, choćby sezonowy bar w Błędnie, którego właściciel, strzelający kawałami niczym Manuela z Big Brothera, nakarmił utrudzonych kajakarzy darmowym smalcem i słonecznikiem. Co najwazniejsze, w spływie wzięło udział wyjątkowo rozrywkowe towarzystwo: Poniżej krótka prezentacja ekipy z podziałem na osady: Osada nr 1 - Mateusz i Goła Osada nr 2 - Joasia i Mamcia Osada nr 3 - Piotr i Elyzabeth Osadę nr 4 obsadziła Agatka i ja (materiałów zdjęciowych brak) Niech nie zmyli jednak nikogo przydługa pochwała lenistwa, zamieszczona na wstępie. Spływ, tylko z pozoru leniwy, obfitował w niespodziewane emocje i dramatyczne zwroty akcji. Za bobrzą sprawką, trafiło się nawet kilka zwałek. Praktycznie od pierwszych machnięć wiosłem COŚ wisiało w powietrzu. Na szczególnie spragnioną mocnych wrażeń wyglądała osada nr 1, z definicji odrzucająca rozwiązania konwencjonalne i bezustannie poszukująca dróg możliwie najtrudniejszych i najbardziej niebezpiecznych. A wszystko to w ramach przygotowań do olimpiady w Londynie. Powszechnie wiadomo, że jest na Wdzie jedna szczególna przeszkoda - słynny dąb we wsi Stara Rzeka. Punktem kulminacyjnym całej imprezy było brawurowe natarcie osady nr 1 na ową przeszkodę. Zabrakło naprawdę niewiele, aby ten bezprecedensowy burtowy atak zakończył się powodzeniem. Jak możemy przekonac się na zbliżeniu, efektowna kabina nie zrobiła na zawodniku najmniejszego wrażenia. Zresztą do końca etapu zostało nam z tego miejsca zaledwie kilkaset metrów. Zatem jedna z wersji zdarzeń, napomykająca coś o wywrotce zaplanowanej w celach poglądowych, jest najzupełniej wiarygodna. Po zmierzchu postanowiliśmy jeszcze raz nawiedzić słynną przeszkodę. A potem wszystko potoczyło się już klasycznie. Fri, 19 Sep 2008 04:59:13 +0100