źródło: http://www.flowtown.com/blog/

Polskim marketerom te wykresy dużo raczej nie dają, ponieważ niektóre z tych portali są prawie nie znane w naszym kraju i brakuje w porównaniu właśnie naszych społecznościówek (nk, wykop, blip, socjum, goldenline, swoją droga kopie wymienionych w wykresach portali).

A co by takie informacje dały gdyby tam były polskie strony? Ktoś może zapytać. A no dałyby dużo ciekawych informacji na temat użytkowników danego serwisu a co za tym idzie informacji czy wykorzystać go w naszych działaniach marketingowych (czy jest tam obecny nasz target, czy nie?) czy też wybrać inny serwis. Z powyższej grafiki można wyczytać np. że MySpace jest ostoją młodych i bardzo młodych ludzi (w Polsce jeśli dobrze kojarzę młodzież rozbija się na kilka portali typu fotka czy epuls), a z kolei LinkedIn to idealne miejsce żeby dotrzeć do wykształconej, starszej części społeczeństwa (polski Goldenline jest odpowiednikiem tego portalu i mam wrażenie, że nadal jest niedoceniany przez polskich social marketerów, niestety główną formą promocji wykorzystywaną na goldenline są banery, na szczęście przyzwoitych rozmiarów).

Inną ciekawą informacją jest to, że na wszystkich, poza digg, serwisach przeważają kobiety. Fakt ten oczywiście nie pozostał niezauważony i został ‘zbadany’ za pomocą ankiety na portalach shespeaks.com oraz ivillage.com (amerykańskie portale skierowane właśnie do kobiet) oraz ciekawie skomentowany np. tu, tu i tu (swoją droga polecam każdą z tych stron!).

Oczywiście można takie dane (nawet dużo bardziej szczegółowe) wyciągnąć z badań PBI/GEMIUS czy też globalnego przeglądu mediów społecznościowych który uwzględnia Polskę ale mimo wszystko byłoby ciekawie zobaczyć porównanie polskich portali w taki sposób jak na grafice powyżej.

Film ten pokazuje dział social media obsługujący markę napojów izotonicznych Gatorade.

Sam filmik jest nieźle zrobiony, „centrum zarządzania SM” jest przedstawione w taki sposób, że od razu kojarzy się z jakimś centrum kontroli lotów, czy innym po prostu centrum zarządzania. Czyli jest dużo akcji, pracownicy 24/7 monitorują co się dzieje w sieci i reagują na pozyskane informacje natychmiastowo, zażegnując lub pobudzając wybraną sytuację. Oglądając go wiele osób pewnie się uśmiechnie i powie przesadzają/chcą szumu trochę filmikiem zrobić/bla bla ale wbrew pozorom filmik pokazuje, to jak naprawdę firma/marka powinna podchodzić do swoich działań w Social Media czy Internecie ogólnie. Jeżeli dana firma chce być obecna w społecznościach i pozyskiwać z tego źródła klientów (a jest to bardzo opłacalne źródło) to musi się liczyć z tym, że nie może stworzyć ‘martwych’ profili i liczyć na to, że ludzie się „zapiszą” bo tak bardzo kochają firmę. Firma musi z siebie coś dać i wejść w dialog, konwersację po prostu kontakt z klientami (/Internautami). Ale o tym już raczej wszyscy wiedzą, osoby zajmujące się prowadzeniem projektów w Social Media powtarzają to przy każdej możliwej okazji (i chwała im za to). Twórcy filmiku Gatorade idą jednak jeszcze dalej (możliwe, że nieświadomie), w pokazywaniu tego jak (powinna) wygląda praca działu zajmującego się tą formą promocji.

Załóżmy.

Jeżeli agencja PR obsługująca daną firmę, robi sobie codziennie tzw. prasówkę, czyli sprawdza czy w mediach pojawiły się nowe informacje o ich kliencie i odpowiednio (jeżeli potrzeba) na nie reaguje, to agencja/dział marketingu zajmujący się marketingiem internetowym, a społecznościowym w szczególności, taką prasówkę musi robić praktycznie bez przerwy. Internet to dużo szybsze, bardziej żywe medium niż np. prasa, w sieci co godzinę mogą pojawić się treści na które trzeba zareagować, lub okazje które powinno się wykorzystać aby jeszcze bardziej utrwalić pozytywny wizerunek marki. Bardzo dobrym przykładem takiej spóźnionej reakcji jest świeżutki case firmy Reserved, która prawdopodobnie z winy podwykonawcy (grafika) została posądzona o złamanie praw autorskich autorki fotografii wykorzystanej na koszulce firmy.

Załóżmy 2.

Tym razem załóżmy, że temat nie przedostaje się do Internetu a jedynie istnieje ryzyko pojawienia się go w prasie. W takiej sytuacji firma Reserved może spokojnie przygotować oświadczenie, po które pewnie i tak zwróci się sam dziennikarz (chyba, że to fakt lub inny super express), w którym można wytłumaczyć sprawę i wyjść bez straty na wizerunku z tej sytuacji.

Ok.

A co się stało w rzeczywistości? Sprawa wypłynęła naturalnie najpierw w sieci. Autorka zdjęcia umieściła posta na blogu opisującym tego typu przypadki, a dalej sprawa potoczyła się lawinowo, skupiając się w miejscu, w którym Internauci mają ‘rzeczywisty’ kontakt z firma – na Facebooku. Komentarze przez wiele godzin pozostawały bez odpowiedzi (podobno 8 godzin czekano na oficjalny komentarz), a wiele godzin w sieci to naprawdę bardzo dużo, wystarczająco dużo, żeby w licznych miejscach pojawiły się posty i komentarze przedstawiające w negatywnym świetle firmę Reserved (a co raz pojawi się w sieci, to już na zawsze pozostaje w sieci!). Po takim czasie oświadczenie, które tak naprawdę wszystko tłumaczy i w pewnym stopniu zamyka temat, spowodowało tylko jeszcze większą falę negatywnych opinii odnośnie proponowanej rekompensaty za złamanie praw autorskich (kto jak kto ale Internauci znają się na prawach autorskich ).

Jestem pewien, że sytuacja trafi też do tradycyjnych mediów przez co dotrze do mniej zinformatyzowanej części społeczeństwa.

Co/Czy można było zrobić żeby zapobiec (zmniejszyć efekty) tej sytuacji? I tutaj wracamy do filmiku który opisałem powyżej. Należało obserwować co się dzieje w sieci i reagować praktycznie natychmiast, nikt nie oczekuje, że od razu pojawi się oświadczenie firmy tłumaczące co się stało, ale każdy oczekuje jakiejkolwiek informacji nawet tak prostej jak – badamy sprawę, jak tylko wyjaśnimy skąd wynikł problem to Was o tym poinformujemy – zwykły ludzki komunikat. Zespół Gatorade pokazuje nam nawet konkretnie czego powinniśmy pilnować:

- monitor online discussions – czyli nadzoruj rozmowy prowadzone w sieci,

- monitor sports landscape oraz track sports trends and buzz – w przypadku Gatorade produktu kierowanego do sportowców, informacje o tym co się dzieje w sporcie są bardzo ważne i przydatne zwłaszcza w klubach/drużynach/u indywidualnych sportowców, którzy korzystają z ich napoju (jak dzieje się coś ciekawego to warto to wrzucić np na Twittera przez co wiążemy to z danym produktem),

- track brand attributes – sprawdzaj jakie cechy są łączone z Twoją marką (Reserved to teraz firma kradnąca czyjeś prace..),

- track media performance – sprawdzaj przebieg prowadzonych kampanii SEO/SEM itp.,

- proactive social media outreach – monitoruj i pobudzaj pozytywne dyskusje na temat marki w portalach społecznościowych.

Czyli po prostu nadzoruj każdy element prowadzonych działań z zakresu marketingu internetowego i reaguje w razie potrzeby/okazji.

„PS”

Przy okazji Reserved przychodzi mi do głowy jeszcze jeden błąd popełniany przez firmy promujące się w sieci. Gdy jest ok, to komunikacja jest dość bezpośrednia, firmę reprezentuje „ktoś” a nie generator treści, a gdy pojawia się problem to nagle dostajemy sztywny, biurokracki komunikat, który odpycha i irytuje ludzi. Z tego powodu jestem zwolennikiem:

- informowania Internautów, że będzie prowadził profil na FB/Blipie/Twitterze Marek czy Kasia (nawet jeśli jest to zmyślona ‘postać’)

- prowadzenia takiego profilu z pozycji reprezentanta firmy, a nie firmy jako bytu. Markowi można łatwiej wybaczyć gafę, błąd niż bezosobowej Marce X.

Firmy i po prostu ludzie powinni zrozumieć, że Internet powoli przestaje być wirtualny! Ludzie coraz częściej występują w sieci jako „Jan Kowalski” a nie „1an3kk”, coraz rzadziej się chowamy a interakcje są coraz głębsze i ściślejsze, zresztą nie ma się czemu dziwić jeżeli zauważymy, że coraz więcej czasu spędzamy w sieci, która przestaje być wirtualna, staje się miejscem naszej zabawy, nauki, pracy. Powoli tzw. świat rzeczywisty schodzi na dalszy plan, jest miejscem w którym wykonujemy czynności, które wcześniej zaplanowaliśmy w naszym kalendarzu googla, a w iphonie odhaczamy je poprzez nozbe .

Pierwszą taką akcją była opisywana na interaktywnie.com kampania w Internecie dla izraelskiej firmy z branży optycznej – Opticana. W skrócie pomysł polegał na postawieniu stron z informacją o opticanie pod 10cioma domenami łudząco podobnymi do domen najpopularniejszych dużych portali.

Po wejściu na taka stronę „zabłąkany” internauta dowiadywał się, że jeżeli ma problem ze wzrokiem (skoro źle wpisał adres) to może skorzystać z promocji na soczewki w sklepie opticany.

Akcja ponoć odniosła sukces a koszt produkcji wyniósł 500$.

Drugą podobną „niskobudżetową” akcję McCann przeprowadził dla (chyba włoskiej) stacji internetowej Buzz TV. W tym przypadku pomysł wyróżnia się (poza niskim budżetem), tym iż postanowiono działać w innym środowisku niż oblegany przez marketerów twitter czy facebook, postawiono na portal Chat Roulette. Na tym portalu (który polega na chatowaniu z przypadkowo przydzielonymi osobami), przypadkowi użytkownicy trafiali na chat z dziewczyną (raczej na gotowy filmik reklamowy), którą w pewnym momencie ktoś zamaskowany w stylu scary movie zachodzi od tyłu i podrzyna jej nożem gardło. Pewnie 99% z czytelników pomyślało, o boshe jakie to okropne/obrzydliwe/chore/bla bla, nie ma co się oburzać realizacja tej drastycznej „sytuacji” dla mnie jest średnio realistyczna zwłaszcza jeśli chwilę po wyłączeniu przez mordercy kamery z komputera dziewczyny (czyt. po zakończeniu się sceny morderstwa) pojawia się screen z info o portalu Buzz TV.

Agencja podała informację, że koszt produkcji w przypadku tej kampanii wyniósł 300$.

Dlaczego poruszam ten temat?

Powyższe dwa case’y są przykładem na co najmniej kilka rzeczy:

- jak niskim nakładem finansowym można zrealizować ciekawy projekt (oczywiście niech nikt nie myśli, że wierzę w koszty typu 500/300 dolarów, to są pewnie koszty godziny pracy jednego grafika tej agencji. Mimo wszytko koszt takiej kampanii na pewno był niższy niż koszt realizowany w bardziej tradycyjny sposób – kampania odsłonowa w kilku dużych portalach, wypasiony landing page,  seo/sem.

- o ile bardziej wartościowe w marketingu internetowym są dobre pomysły i odwaga do ich realizacji, niż ładowanie budżetów w coraz większe i bardziej wk-wiające banery, czy też podrabiane pozytywne komentarze itp.

- że warto dobrze przemyśleć kto jest grupą docelową i dobrać do niej narzędzie. (W przypadku pierwszej kampanii dotarcie do osób które błędnie wpisały adres witryny i trafiły na stronę proponującą w związku z zaistniałą sytuacją badanie/leczenie wzroku, zakup soczewek/okularów było świetnym posunięciem. Wbrew pozorom literówki w wpisywanych adresach witryn są dość częste, wiele portali wykupuje takie warianty aby nie tracić tego ruchu, czy też nie dać skorzystać na nim różnym oszustom – artykuł na niebezpiecznik.pl W przypadku drugiej kampanii targetem są internauci którzy interesują się tematyką horrorów, filmów grozy czy nawet bardziej drastycznych rzeczy jak filmiki z wypadków itp. Dlaczego oni? Ponieważ takie treści są dostępne na portalu Buzz TV. W związku z tym wykorzystanie Chat Roulette do stworzenia wielu viralowych filmików i rozesłania ich przez samych internautów po sieci było świetnym pomysłem, ponieważ ułatwiło dotarcie do odpowiedniej grupy internautów. Oczywiście jest grupa osób oburzona drastycznością filmiku i brakiem etyki w tym pomyśle, no cóż w dobie „horrorów” typu piła czy hostel taka kampania wielu ludzie nie przeraża a raczej śmieszy, screen z informacją o portalu tuż po scenie „morderstwa” nakierowywał na nieprawdziwość sytuacji i trzeba być naprawdę łatwowiernym żeby się czymś takim przejąć. Inną kwestią jest założenie „reklama jest skuteczna -> reklama jest dobra” takie kolosy jak McCann nie powstały w oparciu o tworzenie etycznej reklamy, a na tworzeniu reklamy która jest właśnie skuteczna (realizuje cel).

- jak zrobić sobie świetną autopromocję. Obie akcje były (nadal są) komentowane w branży i poza nią, na pewno te dwie akcje poza promocją klientów agencji pozwoliły także jej samej na złapanie dużej dawki darmowej promocji w sieci. Można by się nawet zastanowić czy takie „nietypowe” akcje agencji nie służą w dużym stopniu promocji samej agencji?

Poniżej na zakończenie dwa filmiki przygotowane przez agencję McCann podsumowujące case’y.

Morderca z Chat Roulette

Opticana i literówki w adresach domen

źródła obrazków: interaktywnie.com

źródło informacji/inspiracja: interaktywnie.com

Nie będę się tłumaczył brakiem czasu, bo często czasu miałem wystarczająco dużo, głównym problemem było wspomniane wypalenie, posty które możecie przeczytać pod tym wpisem, wbrew pozorom nie są notkami robionymi w 10 minut. Zawsze starałem się przyłożyć do wpisu gdy zdecydowałem się coś opisać, samo „stworzenie” posta zajmowało czasem parę godzin. W pewnym momencie nie chciało mi się już tak nad tym siedzieć, zacząłem kombinować z zmianami na blogu (jeśli ktoś kto to czyta był tu pod koniec zeszłego roku lub wcześniej to wie, że blog wyglądał zupełnie inaczej), nowa skórka, nowa koncepcja pisania o różnych tematach (stąd hasło Internet i wiele więcej) ale moją uwagę zajęły inne rzeczy, wytrąciłem się z ‘flow’ i potem nie potrafiłem zebrać żeby zacząć znowu pisać. W podobny sposób ucierpiały mój blip i twitter, za to działałem trochę na google Buzz i bardzo aktywnie na Facebooku (od którego się już chyba uzależniłem).

Ale jak widać zebrałem się i ożywiam trupa! Z tym, że po zmartwychwstaniu blog niczym ciało frankensteina będzie się składał z części różnego pochodzenia, już nie będzie taki monotematyczny.

Jeżeli ktoś tu w ogóle jeszcze zagląda lub śledzi bloga w czytniku itp, to pozdrawiam i zapraszam do częstszych odwiedzin bo będzie znowu po co wracać

(obrazek z http://forums.lotro.com/showthread.php?p=3969952 via Google Images)

Na pewno części z Was zdarzyło się, że w najgorszym momencie pokazał się komunikat o „wyczerpującym się miejscu na dysku C”. Jest to o tyle irytujące, że może poważnie utrudnić jakąkolwiek pracę na komputerze, z zawieszeniem się włącznie. A chyba każdy kto choć raz stracił nie zapisane projekty wie jak może to zdenerwować.

Co można zrobić, żeby odzyskać miejsce na dysku?

Narzędziem szybkiego reagowania jest program ATF Cleaner (do pobrania np. stąd). Dlaczego szybkiego reagowania? Dlatego, że ATF nie wymaga nawet instalowania! Wystarczy ściągnąć plik, uruchomić go, zaznaczyć to co chcemy usunąć (najlepiej wszystko, bo niczego super ważnego program i tak nie usuwa) i klikamy „Empty Selected”. Po chwili już mamy na szybko odzyskaną jakąś część dysku i nie musimy się obawiać, że zaraz nam coś padnie.

Ale, ale! To jest rozwiązanie doraźne na już, szybko i bez kombinowania. Ale w przypadku gdy nadal bardzo obciążamy komputer i nic więcej nie robimy sytuacja się po krótkim czasie powtórzy. Co zrobić aby zyskać jeszcze więcej miejsca? Użyć bardziej rozbudowanego programu.

Polecam CC Cleaner, chociaż w przeszłości korzystałem też z programu Odkurzacz i był równie dobry (a możliwe, że nawet bardziej rozbudowany).

CC Cleaner to już dużo bardziej rozbudowany program, który wymaga instalacji ale za to pozwala nie tylko na proste oczyszczenie dysku ale także na dużo więcej. CC Cleaner czyście wiele różnych miejsc i np. od razu oczyszcza  (prawie) każdą przeglądarkę z plików temp, cache i cookies (co ciekawe wykrył firefoxa i operę ale już SRWare Iron nie?).

Program pozwala także na oczyszczenie rejestru (robi buckup na wypadek późniejszych problemów z przypadkowo usuniętym ważnym plikiem).

Po użycie tych dwóch programów i gruntownym czyszczeniu wszystkiego na co pozwalają uzyskałem ponad 1Gb wolnej przestrzeni na dysku C. Wbrew pozorom nie jest to mało i pozwoli nam na dłuższy czas spokojnie popracować o ile nie będziemy zaśmiecać pulpitu plikami i instalować nowych programów na dysku C.

I właśnie uważam, że w instalacji programów na C jest leży największy problem. Gdybym instalował wszystkie aktualnie zainstalowane programy na moim komputerze na dysku C to musiałby on być przynajmniej 3 krotnie większy niż teraz.. Dlatego staram się instalować wszystkie programy na innym specjalnie do tego przeznaczonym dysku. Niestety zdarzają się jeszcze programy które nie pozwalają w trakcie instalacji na wybór miejsca. Co wtedy?

Wtedy możemy użyć programu Application Mover.

Program ten pozwala na przeniesienie programu z jednego dysku na drugi. Pewnie ktoś powie, że przecież jak wezmę i wytnę pliki programu i wkleję nawet do folderu obok to już wtedy program nie działa! Owszem, jak zrobimy to ręcznie to przenosimy tylko pliki, a wszystkie ścieżki dostępu itp. przestaną być aktywne i niestety samemu ciężko jest (może nawet nie możliwe) zaktualizowanie ich. Na szczęście program Application Mover wszystko robi za nas. Poprawia wpisy w rejestrze i aktualizuje skróty do programu, dzięki czemu praktycznie nie zauważymy żadnej różnicy w działaniu programu, jedyną różnicą będzie więcej miejsca na dysku C!

Z każdego z powyższych programów korzystałem na moim komputerze i nie wystąpiły żadne problemy, ważne zwłaszcza w przypadku Application Mover’a – nie ma obaw, działa świetnie!

Na zakończenie jeszcze jedna rada. Aby zabezpieczyć się przed „nieświadomym” zagracaniem dysku C:

- nie zapisujmy plików na pulpicie!

- stwórz sobie na innym obszernym dysku folder „Pobrane” i skrót do niego na pulpicie. Pliki zapisywane ręcznie zapisuj w tym folderze, a w przeglądarce internetowej ustaw go jako domyślne miejsce pobierania plików.

- jeśli korzystasz z programów które zapisują jakieś treści, przykładowo e-maile, czy raporty to staraj się zmieniać domyślne miejsca zapisywania takich plików, które praktycznie zawsze są zapisywane na C nawet jak program jest zainstalowany na innym dysku. W przypadku programu pocztowego plik z archiwum maili może bardzo szybko „puchnąć”.

Z mojej strony to wszystko na ten moment. Jeżeli macie jeszcze jakieś inne rady jak dbać o miejsce na komputerze to proszę podajcie je w komentarzach, mogą kiedyś komuś uratować „życie”

Youtube na chaju – Yooouuutuuube.com
Proste „narzędzie” które pozwala na oglądanie filmików z youtube w takiej formie jakbyście byli na kwasie itp

Wystarczy podać adres url filmiku, wybrać opcję w jaki sposób ma się on „modyfikować” i kliknąć „Do This!”

Jako przykładowy filmik postanowiłem wybrać już sam w sobie psychodeliczny filmik „Alice” który jakiś czas temu znalazła moja dziewczyna na youtube, jest naprawdę świetny.

Tutaj możecie zobaczyć wersję przerobioną.

I co ciekawe podczas szukania informacji o tym projekcie (w sensie yooouuutuuube.com) trafiłem na posta poświęconego temu portalowi na mashable.com gdzie użyto tego samego filmiku jako przykładu

Można włączyć filmik w trybie shuffle i spiral, screen powyżej jest z trybu shuffle. Mamy możliwość podejżeć jak normalnie wygląda video w danym momencie (show/hide video), możemy zrobić zoom, włączyć fullscreen i regulować głośność. Po wybraniu odpowiedniego filmiku efekt może być bardzo ciekawy.

Zdublowane youtube – youtubedoubler.com

Youtubedoubler pozwala na odtworzenie w bardzo prosty sposób dwóch filmików na raz oraz na ustawienie czasów odtwarzania każdego z filmików. Dzięki temu można osiągnąć niesamowite efekty, połączyć obraz z muzyką co całkowicie zmienia odbiór obu.

Więcej świetnych przykładów można znaleźć na karcie zawierającej listę top49

Strona pozwala na interakcję z social media jak Twitter i Facebook, a także dodawanie komentarzy.

Więcej niż podwójne youtube? - HDADD.com

Z tego co udało mi się znaleźć o HDADD wynika, że jest to projekt firmy General Design stworzony specjalnie na potrzeby festiwalu Big Chill.

Co nam daje ten projekt? No cóż nie pozwala nam na własne tworzenie tzw. mashupów filmików a jedynie pozwala na oglądanie gotowych projektów które odtwarzają się automatycznie jeden po drugim. Także nie jest tak interaktywny jak dwa poprzednie projekty ale za to gotowe prace które można zobaczyć są naprawdę świetne.

Jeśli znacie jakieś inne strony tego typu to dajcie znać w komentarzach.

(obrazek oryginalny z http://www.meritum.us/2009/05/01/dolar-wciaz-gora/ przeróbki moje)

Poniżej wklejona dyskusja (a pod nią dodatkowy komentarz spowodowany wypowiedzią Pete’a Cashmore’a z Mashable dla CNN) :

Kolega:

http://manager.money.pl/hitech/artykuly/artykul/platne;newsy;-;bron;microsoftu;i;zguba;google,38,0,560678.html

Ja: cała sprawa jest powiedzmy ciekawa i m.z. dobrze jeśli google osłabnie ale z drugiej strony kto szuka newsów wyszukując je w google?? Chcę newsów to wchodzę na konkretną stronę albo dodaję kanały do czytnika RSS a nie wpisuję w google „co się dzisiaj stało w Polsce?”.

Kolega: google w sensie news.google.pl

Ja: myślę, że mało kto z tego korzysta jednak.. przynajmniej w PL. Poza tym agregatory treści to nic niezwykłego a google news jest właśnie takim agregatorem. Możesz sobie sam taki stworzyc dzieki np. Yahoo Pipes

Kolega: tak, ale celem mojej wypowiedzi było podkreślenie nieuchronnie zbliżającej się komercjalizacji i konieczności płacenia za informacje, tudzież upadek news.google, yahoo pipes i innych podobnych agregatorów treści

Ja: To nie jest takie proste, to że news corp a konkretnie Murdoch jest nastawiony tylko na zarabianie za wszelką cenę nie znaczy że zaraz każdy serwis informacyjny pójdzie jego śladem. Jeżeli część serwisów wprowadzi opłaty za dostęp do swojego contentu to IMO pozostałe mogą na tym tylko zyskać, ponieważ każdy kto nie będzie chciał opłacać multimilarderowi jego prózniaczego życia uda się po informacje do serwisów które nie pobierają opłaty za dostęp do treści – więcej użytkowników -> większa atrakcyjność portalu dla reklamodawców = większy zarobek. Poza tym o ile mogą wprowadzić opłaty za treści typu reportaż, felieton to pobieranie opłat do „zwykłych” newsów będzie strzałem w kolano, ponieważ portali dostarczających newsów jest mnóstwo i czytelnik może zawsze znaleźć alternatywę. Co do samego newscorp i jego „wyjściu” z google, w Europie to będzie równoznaczne z zniknięciem z pola widzenia internauty, w stanach alternatywne przeglądarki jak Yahoo/Bing mają swój procent udziału w rynku ale w Europie prawie, że nie liczą się w zestawieniach. I jeszcze na koniec o microsoft i jego przeciąganiu wydawców na swoją stronę, nie widzę w tym nic złego, co za problem korzystać z dwóch wyszukiwarek? Dobra to teraz na koniec dodam, że w sumie wprowadzenie opłat za treści jeśli te treści będą TAKIE SAME jak w wydaniach papierowych nie przeszkadza mi. Teraz część portali należących do gazet prezentują tylko część materiału dostępnego w wydaniach papierowych. To tyle

Kolega: uff co za komentarz ogólnie to masz pan chyba rację

Ja: trzeba by ło nie zaczynać mógłbym to jeszcze pewnie rozwinąć np. o to, że internet to ludzie i w efekcie końcowym to ludzie zdecydują czy chcą płacić za coś czy nie i czy chcą korzystać z tej czy innej wyszukiwarki. Przed chwilą przeczytałem wpis http://antyweb.pl/czy-murdoch-i-ballmer-zepsuja-internet/ jak pisze autor  Murdoch zaczepia google bo może stracić kupę kasy przez MySpace które powoli pada i umowy między google a myspace właśnie, jak sprawa się rozwiąże to pewnie Murdoch się zamknie.

Robię o tym wpis, ponieważ jeśli przeczytacie wypowiedź Cashmore’a to zauważycie, że mamy dość podobne zdanie na ten temat.

I powtórzę, że uważam iż olanie Google na rzecz Binga może być złą decyzją dla Murdocha, ponieważ jego serwisy znikną z pola widzenia europejskich internautów (no bo szczerze kto np. w PL używa Binga i do czego??). A na to tylko czekają konkurencyjne serwisy informacyjne, no bo przecież NewsCorp nie jest jedynym dostawcą wiadomości na świecie. Ok, ktoś powie, że Microsoft chce podkupić także inne firmy. I co z tego? Niech kupują jak będę chciał sprawdzić co się dzieję na świecie to skorzystam z ich przeglądarki… chociaż zaraz.. a może po prostu wejdę na jakiś portal i tam sobie przeczytam??!!?? Kto wpisuje w google „co tam słychać w Afganistanie?” ??

Może agregator jak google.news.com straci dostęp do treści ale jak im to ma zaszkodzić? Przecież nie żyją z tego, że ktoś szuka w googlu newsów tylko z tego, że ktoś kupuje reklamę swojej strony która się pojawia po frazie „basen warszawa” przykładowo.

Poruszany przy okazji tej „afery” jest temat wprowadzenia opłat za dostęp do treści. I osobiście nie widzę problemu w zapłaceniu 10zł miesięcznie żeby mieć dostęp do takich samych treści jakie ukazują się w papierowej wersji dziennika. (Podaję taką kwotę ponieważ koszt publikacji online jest raczej dużo niższy niż cała praca nad drukowaną wersją więc w sumie powinniśmy mieć dużo tańszy dostęp do naszej gazety którą codziennie rano czytamy.).

To tyle na ten temat i jak wspomina Antyweb możliwe, że cała sprawa rozejdzie się po kościach w momencie gdy Murdoch dogada się znowu z Google.

Co w nim ciekawego? A tylko tyle, że pozwala nam na grupowanie, mieszanie i formatowanie strumieni RSS! Ktoś kto nie korzysta z RSS (a to błąd, oj błąd) nie zrozumie co w tym niezwykłego ale jeżeli korzystacie np z Google readera to wiecie, że czytniki kanałów RSS pozwalają na dodawanie nowych źródeł, sortowanie ich w grupy (foldery), jakieś tagowanie i tyle.

Google reader ma jeszcze kilka innych ciekawych opcji jak dodawanie wpisów do innych portali czy też opcję Udostępnianie (shared items) co pozwala na pokazanie innym konkretnych wpisów z różnych źródeł które subskrybujemy, a także dodanie do nich komentarza.

Yahoo Pipes to jeszcze bardziej zaawansowane narzędzie, konkretnie tak zaawansowane, że opiszę tylko najprostszą ich funkcję z której korzystam na tym blogu. „Rurki” pozwalają na łączenie kilku kanałów RSS/Atom w jeden strumień (np. o konkretnej tematyce). Gdy już mamy jakiś zbiór (czy nawet tylko jeden kanał rss dodany) to możemy wykorzystać mnogość funkcji YPipes m.in. możemy określić jakie konkretnie wpisy mają być filtrowane w danym kanale. Pozwala nam to na wybranie z mnogości tematów na blogu mashable tylko te które dotyczą facebooka albo wprost przeciwnie tylko te które nie zawierają w treści wzmianki o tym portalu.

Dla mnie najlepszą i najbardziej przydatną funkcją YPipes jest możliwość udostępnienia takiego strumienia przez nas wyselekcjonowanych wiadomości na przeróżne sposoby w wielu miejscach. Przykładowo możemy wkleić taki strumień na stronie jako wklejkę (badge) którą możemy pobrać dopasowaną do różnych portali, czy jako zwykły kod embed. Można dodać taki strumień do strony myYahoo, czy iGogle, pobrać jako nowy kanał RSS i wiele więcej. W formie wklejki możecie zobaczyć Yahoo Pipes w akcji na moim blogu na stronach
Co czytam i polecam

oraz Twitter & Blip

Na podstronie bloga Co czytam i polecam podpiąłem właśnie „udostępnione” z mojego czytnika Google Reader. Dzięki temu możecie zobaczyć dokładnie co mnie zainteresowało na innych stronach i blogach i co polecam do przeczytania/zobaczenia.

Z kolei na podstronie Twitter & Blip podpiąłem strumienie wpisów z moich kont na Twitter.com i Blip.pl zdecydowałem zrezygnować z dodatkowych wklejek w panelu mojego bloga na rzecz takiego połączonego strumienia wpisów.

O szczegółach jak założyć swoją rurkę nie będę sie tutaj rozpisywał, ponieważ zrobienie podstawowej, najprostszej YPipe jest banalnie proste i świetnie pokazane np. na tym filmiku:

Na początek co/kto to jest geek?
Fajny opis znalazłem na blogu ejdzej.blog.pl gdzie autor pisze:

Co do definicji, to jest z nią naprawde ciężko. Słowniki podają definicję[1] na potrzeby nie-geekowej większości, a i wśród geeków i hackerów jest ona różna.

Guru hakerów Eric Raymond podaje w swoim słynnym jargon file, czyli słowniku hakerskiej kultury i slangu, niezbyt pochlebną definicję komputerowego geeka:

Odżywia się komputerowymi pluskwami. Uosabia najgorszy stereotyp hackera: antyspołeczny, odpychający, pryszczaty monomaniak z osobowością tarki do sera. Nie może być używane przez osoby z zewnątrz bez obrazy dla hakerów: porównaj używanie słowa „czarnuch” wśród czarnych, a przez białych w stosunku do czarnych.

Jednak ucziwie dodaje, że od lat 90 niektórzy zaczęli używać tego słowa w sensie pozytywnym i sprzeciwiają się jego negatywnemu wydźwiękowi. Polecam lekturę Jargon File w całości.

Ja zaliczam się do tych, którzy używają słowa geek w tym pozytywnym sensie. Jest to lepsze niż haker, gdyż odkąd mainstremowe media zaczęły wspominać o hakerach jako wyłącznie komputerowych włamywaczach, tylko nieliczne grono używa go w pierwotnym znaczeniu. Poza tym geek wcale nie musi nawet używać komputera: może pasjonować się fantastyką, grami RPG czy nawet literaturą, malarstwem albo sztukami walki. Warunkiem koniecznym jest, aby to była prawdziwa pasja, dla której rezygnuje się ze snu (prawda, browarze?), jedzenia, pracy, przyjaciół Może przesadzam, ale tylko żeby pokazać zasadę.

W Polsce znacznie łatwiej jest nazywać siebie geekiem, niż w USA czy innych krajach anglojęzycznych, gdzie pogardliwie nazywa się tam tych nielubianch kujonów (geek albo nerd — to drugie słowo niesię większy ładunek negatywny — nerd to napawdę kujonowaty typ, na dodatek bez geekowych zainteresowań, ale to określenie bywa mieszane znaczeniowo z geekiem)

Na zakończenie ciekawostka: co lepsze słowniki podają najstarsze znaczenie: cyrkowiec, którego pokaz składał się z szalonych numerów jak np. odgryzanie głowy żywemu kurczakowi. Smacznego

Ogólnie zgadzam się z tym tekstem, termin geek ewoluował od kogoś totalnie wręcz zamkniętego w świecie komputerów, antyspołecznego typa, który za największą rozrywkę uważa tworzenie nowych aplikacji, przez pojęcie opisujące typowego kujona, dość negatywne zwłaszcza w USA gdzie powstało i było/jest najbardziej popularne do geeka naszych czasów czyli kogoś zafascynowanego danym tematem, nadal najczęściej komputerami/internetem ale także innymi dziedzinami.

Krótką „słownikową” definicję można znaleźć jeszcze tutaj, a tutaj wpis na wikipedii.

Od razu zaznaczam, że te strony przydają się każdemu kto lubi czasem pobawić się swoim komputerem albo szuka ułatwień w pracy z nim. Także nie musisz być informatykiem żeby skorzystać z porad tam zawartych.

I. MakeUseOf.com – Cool Websites, Software and Internet Tips

Make Use Of logo

MakeUseOf to portal głównie z różnego rodzaju poradami właśnie nie tylko dla tzw. heavy-users internetu. Strona podzielona jest na 3 główne kategorie:

1. MakeUseOf Articles – gdzie są zawarte wszelkiego rodzaju poradniki, instruktaże, ciekawe „triki”.

np.: Make Your Own Movie From Photos With Pinnacle Video Spin [Windows] ; 5 More Ways To Get Discounts, Save Cash & Make Money Online

2. Directory of Apps – katalog narzędzi, programów do komputera i np. do telefonu.

Make use of - directory of apps

3. Geeky Fun – jak nazwa wskazuje wszelkiego rodzaju filmiki, obrazki itp które mogą rozweselić internetowego Geeka.

Filmik pokazuje (niestety) prawdę o Linkedin.com międzynarodowym odpowiedniku polskiego goldenline.pl czy profeo.pl czyli portali społeczności biznesowych.

np.:

poniżej to co naprawdę mnie irytuje w Google Wave czyli brak możliwości na wykorzystanie tego narzędzia, rozumię, że to świetna reklama ale po co mi dostęp do tego jak nie mogę wysłać żadnego zaproszenia znajomym.. i co mam pisać sam do siebie??

Google Wave theory vs reality

i jeszcze jeden przykład który mnie rozłożył

Mama sprzedaje bransoletkę dziecka na aukcji

II. TinyHacker.com – czyli porady i wskazówki dla każdego geeka.

TinyHacker jest w pewnym stopniu podobny do MakeUseOf ale tylko w pewnym. Na TinyHacker są zbierane najciekawsze porady, sztuczki, triki itp. z różnych portali, blogów w sieci. Więc portal ten jest tak jakby agregatorem treści a nie twórcą. Oczywiście zawsze jest parę zdań wstępu dotyczące danego wpisu/programu na innej stronie dzięki czemu wiemy czy jest to dla nas interesujące, czy nie. Ogólnie jest to ciekawe miejsce na szybkie „przeszukanie” wielu stron o konkretnej tematyce w celu znalezienia tego czego potrzebujemy.

Przykładowe wpisy:

III. How-To Geek – pomoc w zakresie komputerów od przyjacielskich Geeków.

How-To Geek to strona prowadzona przez kilku geeków którzy przygotowują porady, tutoriale itp. dotyczące komputerów i internetu. Strona ta jest w swojej tematyce podobna do MakeUseOf ale moim zdaniem porady na How-To Geek są dużo bardziej.. geekowskie Co jakiś czas pojawiają się wpisy (tzw. Stupid Geek Tricks) dotyczące rzeczy które przeciętnego zjadacza internetu ani nie zainteresowałyby ani nie rozśmieszyły.

Ale dla kogoś kto siedzi przez większość dnia z głową w monitorze pracując na linijkami kodu jak najbardziej może zainteresować. Dla równowagi są też porady (tzw. Beginner Geek) dla bardzo początkujących „geeków”.

Także dla każdego coś miłego

(Portale są anglojęzyczne ale myślę, że w dzisiejszych czasach jeśli ktoś chce się bardziej zainteresować tematyką internetu i komputerów to angielski powinien znać na jakimś poziomie, zwłaszcza, żę język na tych portalach poza fachowymi terminami i nazwami własnymi jest prosty.)

Na dzisiaj to tyle i jak pewnie zauważyliście w tytule jest napisane cz.1 więc możecie się spodziewać kolejnych wpisów dotyczących portali dla Geeków

no chyba, że nie chcecie.. chcecie??

———————————————————–

———————————————————-

If you’re interested in English version of my blog posts, please be patient. I’m planning to divide my blog to two parts Polish and English but first I must find out how can I do that, to have two blogs in one?

mój ostatni wpis dotyczący strony when can i reuse that calendar był pierwszym który napisałem po polsku i dodatkowo po angielsku! Postanowiłem, że każdy wpis będę starał się opublikować w dwóch językach. Dlaczego? Ano dlatego, że sam dużo czytam anglojęzycznych stron, udzielam się to tu to tam, piszę na twitterze więc dodatkowa promocja bloga nie zaszkodzi. Przy okazji poćwiczę mój angielski

Jeśli traficie na jakiś błąd to proszę dajcie znać, staram się czytać wszystko przed publikacją ale literówki zdarzają się najlepszym.

Pozdrawiam!