Λέω ώρες-ώρες κάτι παράξενα.. άκου «κοινή γνώμη». Σε περίπτωση που διερωτάσαι εννοώ όλους εμάς. Παρόλη την ειδίκευση μας στη διαίρεση, μας ενώνει η κοινή αντίληψη ορισμένων δημοσιογράφων και πολιτικών ότι είμαστε ηλίθιοι.

Ποιοι είναι όμως οι πολιτικοί και ποιοι οι δημοσιογράφοι; Ποιοι είναι οι καλοί ποιοι οι κακοί (συνήθισες τις ταμπέλες μασκαρά). Μην περιμένεις απάντηση. Τόσους αιώνες δε λύθηκε ο γρίφος του αβγού και της κότας. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι τo ένα φέρνει τ’ άλλο. Αν είχαμε αξιόλογη δημοσιογραφία δε θα είχαμε τέτοιους πολιτικούς, ούτε όμως αν είχαμε αξιόλογους πολιτικούς θα είχαμε τέτοια δημοσιογραφία (vice versa που λέμε).

Διάβασα τον uber Πατριώτη Λάζαρο στη Σημερινή, την Mπουμπουλίνα Κλαίρη στον Πολίτη, διάβασα τα blogs… και το μόνο που κατάλαβα είναι αυτό που είπαμε πολλές φορές: ότι αν λυθεί το Κυπριακό πολλοί θα βρεθούν αντιμέτωποι με καραμπινάτη κρίση ταυτότητας. Δε θα έχουν λόγο ύπαρξης.

Δολοφονήθηκε λοιπόν ο Άντης Χατζηκωστής (ίσως να είμαι ο πρώτος που γράφει το ονοματεπώνυμο του και δεν τον αποκαλεί απλά «ο Άντης» – οι υπόλοιποι φαντάζομαι πρέπει να έκαναν στρατό μαζί του). Κρίμα που έφυγε έτσι ένας νέος άνθρωπος. Κρίμα γι’ αυτούς που αφήνει πίσω. Κρίμα όμως και για την Κυπριακή κοινωνία που της χρέωσαν πολιτικούς και δημοσιογράφους χειρότερους από κοράκια. Οι αυθεντίες όρμηξαν να εκφέρουν την πολυπόθητη άποψή τους. Τα κοράκια μυρίζονται τη νεκρή σάρκα, τα δικά μας σαρκοβόρα μοιρήστηκαν αίμα και έσπευσαν να κανιβαλίσουν. Στη νήσο των Αγίων δε χρειαζόμαστε CSI. Έχουμε τα ξεφτέρια που χωρίς να ξέρουνε την τύφλα τους αποφάνθηκαν και μας ανακοίνωσαν με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι η δολοφονία είχε «πολιτικά κίνητρα». Που ‘σαι ρε μεγάλε Sherlock.

Ένα εικοσιτετράωρο μετά η αστυνομία ως συνήθως δεν κατάφερε να περιορίσει τους χαφιέδες της. Kανάλια και blogs αναφέρονται στα ονόματα των πιθανών υπόπτων. Τα κίνητρα κατά την αστυνομία φαίνεται να ήταν οικονομικά διαψεύδοντας πανηγυρικά τους διχοτομιστές που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τη διχόνοια και τον τρόμο.

Αντί λοιπόν να ρωτήσουμε τις σωστές ερωτήσεις, παρασυρόμαστε και ρωτάμε αυτά που θα οδηγήσουν στα συμπεράσματα που εκείνοι θέλουν να φτάσουμε. Ρωτώ λοιπόν:

• ΠΩΣ στο καλό θα βγούμε από τον πάτο της υπολειτουργείας του συστήματος,
• ΠΩΣ θα αντιστραφεί η ανομία,
• ΠΩΣ θα σταματήσουμε να πληρώνουμε ακριβά μια διαχρονικά αναποτελεσματική αστυνομία που κάνει επιχειρήσεις «σκούπας» (σκούπα μόνο στα σκουπίδια χρησιμποιούμε άθλιοι) και τραβολογά έγκυες γυναίκες μέσα σε κλούβες λόγω του χρώματος του δέρματος τους,
• ΠΩΣ θα γίνει η αστυνομία επαγγελματική δύναμη που προστατεύει τον πολίτη χωρίς νταηλίκια,
• ΠΩΣ θα προχωρήσουμε μπροστά,
• ΠΩΣ θα λύσουμε το Κυπριακό για να μπορέσουμε επιτέλους να ασχοληθούμε με πιο άμεσα θέματα που επηρεάζουν εξίσου τις ζωές μας;

Αντί αυτού, εμείς διερωτώμαστε πως θα προστατευτούμε από εκείνους τους «άλλους» – αόριστα αλλά και πολύ συγκεκριμένα – που θέλουν το κακό μας. Κι η φαεινή λύση είναι να αγοράσουμε περισσότερα όπλα. Λες κι η Εθνική Φρουρά χρειάζεται κι άλλους τρόπους να παθαίνουν ατυχήματα οι νέοι του τόπου. Λες και σήμερα δε βρισκόμαστε εδώ λόγω των όπλων.

Δυστυχώς γι’ αυτούς το μίσος τους δε σκοτώνει την ελπίδα μας.

Η ανωνυμία στο διαδίκτυο έχει δυο επίπεδα. Το επιφανειακό και το ουσιαστικό.

Στο πρώτο επίπεδο, το επιφανειακό, επικρατεί η αντίληψη ότι όντως ισχύει αυτό που λέμε «δικαίωμα στην ανωνυμία του διαδικτύου». Η αντίληψη αυτή είναι η δεσπόζουσα, καθώς είναι επιφανειακά προφανές ότι κάποιος μπορεί να γράψει οτιδήποτε χωρίς να αναγκαστεί να φανερώσει το πραγματικό του όνομα. Στο δεύτερο επίπεδο, το ουσιαστικό, η ανωνυμία στο διαδίκτυο δεν αποτελεί δεδομένο, καθώς η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα ταυτοποίησης του συγγραφέα με το όνομα που είναι καταγεγραμμένος στα αρχεία τού εκάστοτε κράτους.

Για να μπορεί να γίνει συζήτηση πρέπει πρώτα να ανασκαλίσουμε τις ρίζες αυτού που αναγνωρίζουμε ως κεκτημένο.

Η ανωνυμία στο διαδίκτυο είναι κάτι που δεν χρειάστηκε αγώνες για να κατακτηθεί. Η φύση του διαδικτύου θέσπισε την ανωνυμία ως κεκτημένο λόγω της άναρχης οργανωτικής του δομής. Η γενιά μου υπερασπίζεται κάτι που της δόθηκε και όχι κάτι που πολέμησε να κατακτήσει. Η γενιά αυτή, διδασκόμενη από το παρελθόν, προσπαθεί να προλάβει τη βεβήλωση των διαδικτυακών της δικαιωμάτων, λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα προς αποφυγήν της υποβάθμισης του επιπέδου ζωής της (γιατί τα προσωπικά δικαιώματα του κάθε ανθρώπου επηρεάζουν άμεσα το επίπεδο ζωής του).

Εκείνο που κατακτήθηκε ως κεκτημένο και το οποίο χρειάζεται συνεχείς αγώνες είναι η διαφύλαξη της ανάγκης ύπαρξης αυστηρών προϋποθέσεων για να αρθεί το απόρρητο των ηλεκτρονικών μας δεδομένων.

Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος… Αν σταματήσουμε το συλλογισμό εδώ, τότε στρουθοκαμηλίζουμε και θα χάσουμε και τα αβγά και τα πασχάλια.

Παράλληλα με την ανωνυμία μας, οφείλουμε να διαφυλάξουμε τη συνέχιση του διαδικτύου, ως ενός χώρου στον οποίο χωράει κάθε άποψη και όπου ο διάλογος ενθαρρύνεται και ευδοκιμεί. Οφείλουμε λοιπόν να διασφαλίσουμε την προστασία τού χρήστη που υπόκειται σε πνευματική τρομοκρατία (η οποία συχνά πυροδοτεί και άλλα είδη τρομοκρατίας) από διάφορους επιτήδειους. Οφείλουμε να ζητήσουμε από το κράτος το δικαίωμα στην προστασία του χρήστη από την ασυδοσία των «ανωνύμων».

Εδώ φτάνουμε στην ουσία της συζήτησης. Υπάρχουν ανώνυμοι κι «ανώνυμοι» (ή βλακώνυμοι). Να πάρουμε το παράδειγμα του blog μου. Φροντίζω να γράφω το όνομά μου στην προμετωπίδα του καταστήματος. Αν στη θέση τού «Γιώργος Ιορδάνου» υπήρχε κάτι άλλο, π.χ. «κόλοκος», και λαμβανομένου υπόψη ότι δεν έβριζα ή συκοφαντούσα άλλα άτομα και ότι στα ιστολόγια στα οποία κατέθετα σχόλια υπέγραφα με το αντίστοιχο ψευδώνυμο, τότε θα ήμουν ένας κανονικός ανώνυμος που διατηρεί το δικαίωμα να μην εκθέτει τον εαυτό του. Αυτή είναι η χρήση της ανωνυμίας, την οποία ως άτομο ασπάζομαι και θέλω να προστατέψω. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε χρήστη να μπορεί να γράφει την άποψή του χωρίς να κινδυνεύει να μαυροπινακιστεί κοινωνικά. Σε μια κοινωνία που βασίζεται στο ταμπέλωμα, το δικαίωμα αυτό καθίσταται ιερό.

Αν, όμως, ο ανώνυμος αποφασίσει να γίνει «ανώνυμος» μόνο και μόνο για να μπορεί να λιβελογραφεί, να βρίζει και να συκοφαντεί άμοιρος των συνεπειών, τότε η «ανωνυμία» αυτόματα αποκτά αρνητική υπόσταση.

Γι’ αυτό, οι πραγματικοί υπέρμαχοι της ανωνυμίας του διαδικτύου οφείλουν να είναι αντίθετοι στην αποποίηση ευθυνών του λόγου μέσω της «ανωνυμίας». Πρέπει επιτέλους να διαχωρίσουμε την ανωνυμία από την ασυδοσία.

Προτάσεις:
Πρέπει να υπάρχει απλός, πρακτικός και γρήγορος τρόπος να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα. Η ταχύτητα της αποκατάστασης του ονόματος του θύματος λιβέλου είναι νευραλγικό ζήτημα, καθώς, αν η αποκατάσταση του ονόματος του θιγόμενου ατόμου εφαρμοστεί κατόπιν εορτής -όταν το άρθρο δηλαδή κοιμάται ξεχασμένο στο αρχείο- τότε η όλη αντίδραση χάνει την ουσία της (η ρετσινιά έμεινέν σου δηλαδή).

Ζητώντας την αποτελεσματική πάταξη της ασυδοσίας στο διαδίκτυο μέσω της ανωνυμίας, δεν σημαίνει ότι η αστυνομία πρέπει να έχει εύκολη πρόσβαση στα προσωπικά ηλεκτρονικά μας δεδομένα. Αντιθέτως, οι προϋποθέσεις και οι εξουσιοδοτήσεις για πρόσβαση σε τόσο ευαίσθητα δεδομένα είναι ίσως το πιο κρίσιμο σημείο στην όλη συζήτηση. Δεν πρέπει να καταλήξουμε όπως η Αστυνομία Κύπρου, όπου μέχρι και η κουτσή Μαρία μπορεί να ιχνηλατήσει τις κινήσεις κάποιας διεύθυνσης.

Tο δικαίωμα της προστασίας από τους λιβελογράφους πρέπει να είναι οικουμενικό και να μην είναι συνδεδεμένο με την εισοδηματική κατάσταση του κάθε πολίτη. Αυτό είναι ιδιαίτερο πρόβλημα, καθώς στην παρούσα φάση οι μόνοι που μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είναι οι έχοντες την οικονομική ευχέρεια να μισθώσουν δικηγόρο για να κινήσει τις νομικές διαδικασίες εναντίον των ατόμων που τους θίγουν.

ΔΕΝ χρειάζεται μια αυστηρή νομοθεσία. Πρέπει να αποφευχθεί το φαινόμενο που παρατηρείται στη Μεγάλη Βρετανία, όπου κάθε φορά που κάποιος εκφέρει δημόσια άποψη κινδυνεύει να αντιμετωπίσει αγωγές που θα υποθηκεύσουν τη ζωή του. Δεν πρέπει ο νόμος να είναι αυστηρός, αλλά επιβάλλεται να είναι εφαρμόσιμος με ευέλικτες παραγωγικές διαδικασίες.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ (01/01/2010, σελ. 48, κωδικός άρθρου: 920507)

Απόψε η νύχτα θα με βρεί αρχικά στο τραπέζι με την οικογένεια – την οποία όλο και περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι χρειάζομαι – και μετά στους δρόμους της παλιάς πόλης με φίλους και γνωστούς.

Θέλω να σας ευχαριστήσω που μου κάνετε την τιμή να διαβάζετε αυτά που σκέφτομαι και γράφω τόσα χρόνια τώρα. Είστε το αντίβαρο στην εχθρότητα. Ευχαριστώ. Όπως λέει και ο Θανάσης «αυτή η νύχτα ας μας βρει μ´ αυτούς που αγαπάμε». Να είστε πάντα καλά, εσείς κι αυτοί που αγαπάτε. Τα αλλά έρχονται, ουλλα σαζουν.

Του χρόνου ελπίζω να πιννουμε μπύρες σε ολόκληρη την παλιά Λευκωσία, χωρίς σιηπέττους, συρματοπλέγματα, ταυτότητες τζιαι μίσος.

Οι μεγάλοι απόντες από την χτεσινή πορεία ήταν οι επίσημοι πολιτικοί φορείς. Υπήρχαν φυσικά ατομικές παρουσίες πολιτικών προσώπων όμως η επίσημη κομματική ηγεσία περιορίστηκε για ακόμη μια φορά στην έκδοση ανακοινώσεων. Οι νεολαίες, τα πολιτικά «νιάτα» του τόπου, ήταν κλεισμένα στην κρατική έκθεση και μονολογούσαν ο ένας απέναντι στον άλλο (γιατί το χτεσινό πανηγύρι της ΠΟΦΕΝ κάθε άλλο παρά «συζήτηση» ήταν) αντί να βρίσκονται – έστω με μικρές αντιπροσωπείες – στην πορεία.

Με χαροποίησε ιδιαιτέρως που είδα άτομα διαφόρων ηλικιών, Ε/Κ, Τ/Κ και μετανάστες, να πορεύονται μαζί ενάντια στον κοινό εχθρό. Η πορεία των φασιστων, η πορεία του ΕΛΑΜ ενάντια στους μετανάστες, όχι μόνο ανακόπηκε, αλλά ματαιώθηκε πριν καν αρχίσει. Η αντιφασιστική πορεία έδειξε ότι όταν ο φασισμός χτυπά την πόρτα, ο κόσμος αντιδρά μαζικά και δίνει ξεκάθαρα και διαυγή μηνύματα.

Φυσικά, όπως πάντα δεν έλειψαν οι επιτήδειοι που φροντίζουν να δηλητηριάζουν ότι καλό συμβαίνει στην Κύπρο. Αναφέρομαι στα ξεφτέρια με τις κουκούλες τα οποία κρατούσαν ρόπαλα και συναφή εξαρτήματα πρόκλησης σωματικής ζημιάς. Πόσο αφελές είναι να διατυμπανίζεις ότι πολεμάς τον φασισμό γινόμενος ο ίδιος φασίστας; Από τη στιγμή που ζούμε σε μια χώρα που σέβεται το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, η χρήση της κουκούλας και η θωράκιση πίσω από την ανωνυμία της μάζας σημαίνει ότι ή εκείνο που πρεσβεύεις δεν αξίζει, ή ότι εσύ δεν αξίζεις. Εικάζω το δεύτερο.

Κλείνω, συγχαίροντας όλους όσου συνέδραμαν στη διοργάνωση της πορείας. Πολύ φοβάμαι ότι μετά τη σημερινή κινητοποίηση, οι φασίστες θα αντιληφθούν πρώτα ότι αποτελούν μειοψηφία και μετά ότι η πλειοψηφία είναι εναντίων τους, με αποτέλεσμα οι μελλοντικές τους αντιδράσεις να είναι ενδεχομένως πιο επιθετικές. Όπως και να έχει, εμείς εδώ είμαστε.

Στις 27 του Δεκέμβρη συγκεκριμένη νεοφασιστική ομάδα, το ΕΛΑΜ, διοργανώνει πορεία με σύνθημα “ένας ξένος εργάτης = ένας άνεργος”, το οποίο παραπέμπει άμεσα στο ναζιστικό σύνθημα “4 000 000 Εβραίοι ίσον 4 000 000 άνεργοι”, που άνοιξε το δρόμο στο Ολοκαύτωμα.

Η σύνδεσή τους με νεοναζιστικές ομάδες του εξωτερικού, όπως την ελληνική “Χρυσή Αυγή”, την ιταλική Forza Nuova και το γερμανικό, ακροδεξιό κόμμα NPD καθώς και με τις ξεκάθαρες αναφορές στην ΕΟΚΑ Β και στο δικτάτορα Μεταξά, με πορείες στρατιωτικού τύπου σε κεντρικούς δρόμους της Λευκωσίας κατά τη διάρκεια των οποίων επιτίθενται σε μετανάστες, δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Θέλουν να δημιουργήσουν κοινωνική ένταση και να μας οδηγήσουν σε σκοτεινές εποχές του παρελθόντος, των οποίων οι μνήμες είναι ακόμα νωπές και οι συνέπειες τραγικές.

Καλούμε όλους τους ευαισθητοποιημένους και δημοκρατικούς πολίτες και φορείς, τις οργανώσεις νεολαίας, τα κόμματα και τις συντεχνίες, να αντισταθούν δυναμικά και έμπρακτα σ’ αυτή την απειλή.

Στην Κύπρο, αλλά και σ’ ολόκληρο τον κόσμο, έχουμε βιώσει το φασισμό και τις συνέπειές του. Η κοινωνία δεν πρέπει να τους αφήσει να δράσουν ανενόχλητοι για ακόμη μια φορά. Αυτή τη φορά θα πρέπει να μας βρουν μπροστά τους. Κανένα δημοκρατικό δικαίωμα σ’ αυτούς που θέλουν να καταργήσουν τη δημοκρατία.

Καμία ανοχή στους εχθρούς της ελευθερίας! Καμία ανοχή στο φασισμό!

Όλοι μαζί στην αντιφασιστική – αντιρατσιστική πορεία την Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 15.30 στην Πλατεία Ελευθερίας.

Αντιφασιστική Πρωτοβουλία
Τηλέφωνα επικοινωνίας : 99 583947, 99 418575, 99 372147

Προσωπικά, συμμετέχω γιατί έχω κουραστεί να ακούω τα ίδια και τα ίδια. Επειδή πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε ότι η συντήρηση αυτής της επιφανειακά παγιωμένης κατάστασης που βιώνουμε κρατά αλυσοδεμένη τη χώρα μας από το λαιμό. Η ύπαρξη του status quo, παράλληλα με την επίπλαστη ευμάρεια της πλευράς μας, οδηγεί την Κύπρο προς την καταστροφή. Το Κυπριακό πρόβλημα δεν έχει παγιωθεί στο 1974. Αντιθέτως, το πρόβλημα μεγαλώνει, εξελίσσεται, αλλάζει ισορροπίες, επηρεάζει τις ζωές μας. Η εικόνα της αδράνειας είναι ψευδής. Η διαιώνιση της διχόνοιας πρέπει να σταματήσει.

Αυτά και άλλα πολλά στο Επανένωση 2010

Σύνοψη: Υπουργός πρότεινε να αγοράσουμε ρύπους παρά να επενδύσουμε στη μείωση τους γιατί είναι πιο φτηνά να ρυπαίνουμε.

Η πολιτική του «αγοράζω το πρόβλημα αντί να το λύσω» ακόμη μια φορά φιγουράρει στην Κυπριακή πολιτική σκηνή. Το αστέρι αυτή τη φορά είναι ο Υπουργός Εμπορίου Βιομηχανίας και Τουρισμού ο οποίος όπως μας ενημερώνει ο Επίτροπος Περιβάλλοντος κύριος Χαράλαμπος Θεοπέμπτου, πρότεινε να αγοράσουμε εκπομπές ρύπων παρά να επενδύσουμε στη μείωση τους, καθώς η αγορά θα μας στοιχίσει φθηνότερα από την επένδυση.

H Γενική Ελέκτρια απάντησε στον κύριο Υπουργό ότι:

«Όσον αφορά στην άποψη που εξέφρασε ο Υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, ότι μέρος των υποχρεώσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας μπορεί να καλυφθεί με την εμπορία εκπομπών πολύ φθηνότερα, σημειώνω ότι το θέμα επίτευξης των ποσοτικών στόχων μείωσης των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου δεν είναι μόνο οικονομικό θέμα και θεωρώ ότι πρέπει να προσεγγιστεί στα πλαίσια της γενικής προσπάθειας που καταβάλλεται από όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για αντιμετώπιση του φαινομένου των κλιματικών αλλαγών.» (όλο το κείμενο)

Ο Υπουργός αποδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι ο Κύπριος πολίτης δικαιολογημένα απαξιώνει την πολιτική σκηνή. Κοντόφθαλμη πολιτική, θωρακισμένη πίσω από αριθμούς, προσπαθεί να εξαλείψει κάθε εναπομείνασα ελπίδα ότι «ίσως να μην είναι έτσι τα πράγματα, ίσως να είμαστε υπερβολικοί». Έχουμε μπουκτίσει με τις πολιτικές που δεν βλέπουν πέραν το υπερεγώ των εκάστοτε κυβερνώντων (πιάνει σας ούλλους το κόλπο κοπέλια).

Πότε θα ατενίσουμε το μέλλον πέραν του τεχνητού ορίζοντα του καπιταλισμού;

ΥΓ. Γι’ αυτό το Εmission Trading System της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EU ETS) είναι τόσο προβληματικό και τουλάχιστον μέχρι τώρα – τη δεύτερη φάση δηλαδή – πολύ χαλαρό. Άλλο θέμα όμως αυτό.

In the past few days it was going on what was supposed to be a»public discussion» of the matter. The only thing missing from the discussion is the «public» and…it is not actually a discussion. It’s more of a monologue by the association of recreation establishments arguing against the ban.

I don’t blame them. Not because the ban should not be implemented, but because the actual enforcement should take place long after an information bombarding by the government. Information that should be directed to everyone affected. For example, the specific details of the law should be explained to the local businesses. At the same time, a series of anti-smoking campaigns should prepare, accompany and follow the ban.

What did our brilliant politicians did? Nothing. They though that our Ugandian (from Uganda, got it?) smoking policy could be Europeanised in a day. The last day of December, Cypriots will still be cancer-seeking smoking maniacs that have a general tendency to disobey the law. The next day, because of the LAW, Cypriots will become Europeans.

Μείναμε σαν χάνοι μπροστά από τις τηλεοράσεις μας να παρακολουθούμε το φιάσκο του Κυότο σε μεγέθυνση και να επιτρέπουμε να μας εξευτελίζουν προσπαθώντας να μας πείσουν ότι μπορούν να νοιαστούν για οτιδήποτε πέραν του εαυτού τους, πόσο μάλλον για το περιβάλλον που νομίζουν ότι λειτουργεί εις βάρος της τσέπης τους. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι χρησιμοποιώντας πυρηνική ενέργεια θα λύσουμε το πρόβλημα της έλλειψης ενεργειακής εξασφάλισης.

Δε μας λένε ότι δεν υπάρχει τρόπος να καταστραφούν τα πυρηνικά απόβλητα και ότι οι υπόγειες υποδομές που αποθηκεύονται έχουν όριο ζωής μικρότερο της ραδιενεργούς διάρκειας των αποβλήτων.

Δε μας λένε ότι η επένδυση στην έρευνα για πυρηνική ενέργεια είναι πολλαπλάσια από την έρευνα για πιο πράσινες πηγές όπως ενέργεια από τον ήλιο, τα κύματα, τον αέρα και τον ήλιο.

Δε μας λένε ότι η εξέλιξη της χρήσης πυρηνικής ενέργειας, σημαίνει ότι για περίπου 50 χρόνια θα είμαστε εξαρτημένοι σε αυτή καθώς οι επενδυτές πρέπει να αποσβέσουν – στο πολλαπλάσιο ως είθισται – την επένδυση τους. Όπως δηλαδή συμβαίνει και με το πετρέλαιο. Γι’ αυτό οι ρητορείες περί παράλληλης έρευνας είναι απλά χαϊδεμα των αυτιών εμάς των αφελών.

Δε μας λένε ότι οι πλείστες επιστημονικές πηγές που υποστηρίζουν τη χρήση πυρηνικής ενέργειας είναι χρηματοδοτούμενες από τις ίδιες τις εταιρίες παραγωγής της.

Δε μας λένε τι θα γίνει σε περίπτωση ατυχήματος σε ένα από αυτούς τους σταθμούς. Τι θα γίνει αν το επόμενο αεροπλάνο καταλήξει σε ένα από αυτούς τους σταθμούς; Πως θα κοιτάξεις μετά το παραμορφωμένο νεογέννητο; Πως θα δεις τα παιδιά σου στα μάτια; Πόσα μάτια θα έχουν τα παιδιά σου;

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για το περιβάλλον, πρέπει πρώτα να αποφασίσουμε ότι θέλουμε να το σώσουμε, πρέπει να πρώτα να αλλάξουμε εμάς, για να αλλάξει το σύστημα. Ο «οικολογικός εκμοντερνισμός» (ecological modernization) όπως μας τον πλασάρουν, δεν είναι η λύση γιατί απλά συντηρεί το καταναλωτικό τέρας του συστήματος. Ας αφήσουμε τις προσπάθειες να αλλάξουμε τον κόσμο και ας επικεντρωθούμε στην προσπάθεια να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Όταν γίνει αυτό, οι θύτες του κεφαλαίου θα αναγκαστούν να προσαρμοστούν στους νέους εαυτούς μας. Ο άνθρωπος, έστω υπό τον ρόλο του καταναλωτή, έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο μέσω του εαυτού του, μέσω της ομάδας επιρροής του, μέσω της οικογένειας και της τοπικής του κοινότητας.

Η σύνοδος COP15 στην Κοπεγχάγη θα μπορούσε να είναι η απάντηση στην ερώτηση «γιατί οι πολίτες απαξιώνουν την πολιτική;». Οι πολιτικοί ηγέτες του ανεπτυγμένου, αναπτυσσόμενου και υποανάπτυκτου κόσμου προσπαθούν να καταλήξουν σε μια συμφωνία όπου κανένας δε θέλει ή δεν προτίθεται να τηρήσει. Η Δύση προσπαθεί να «εμπλέξει» τις κυβερνήσεις του Νότο στις συμφωνίες και τις υποτιθέμενες κυρώσεις βεβαίως-βεβαίως. Κανείς δε βγαίνει να πει στον κόσμο ότι σε περίπτωση που οι χώρες δεν τηρήσουν τους αντίστοιχους στόχους τους σχετικά με τη μείωση των ρύπων τους, τότε απλά πηγαίνουν σε δεύτερη φάση επαναδιαπραγμάτευσης των στόχων. Οι κυρώσεις επιβάλλονται μετά τα αποτελέσματα της αξιολόγησης της δεύτερης διαπραγματευτικής απόφασης. Το ωραίο; Η απόφαση κατά πόσον οι χώρες θα προχωρήσουν σε επαναδιαπραγμάτευση εναπόκειται στις ίδιες της χώρες!!

Κανείς φυσικά δεν είπε το αυτονόητο: ότι το πρόβλημα του περιβάλλοντος εντείνεται από τον καπιταλισμό (δεν είμαι από τους αφελείς που πιστεύουν ότι προκλήθηκε από αυτόν) και ότι ο μόνος τρόπος να υπάρξει μια μελλοντική ισορροπία μεταξύ του ανθρώπου και της φύσης είναι όταν βρεθεί η αντίστοιχη ισορροπία μεταξύ των εισοδηματικών στρωμάτων σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο. Το πρόβλημα της φτώχειας είναι ταυτόσημο με το πρόβλημα του περιβάλλοντος. Σωστά διαγνώστηκε από τους «ειδικούς» ότι οι υπό ανάπτυξη χώρες αποτελούν την πιο μεγάλη μελλοντική περιβαλλοντική απειλή, αλλά κανείς δεν είπε ότι η λύση βρίσκεται στη φτώχεια και ότι η Δύση οφείλει να βοηθήσει τις χώρες αυτές χρησιμοποιώντας την εξειδίκευση που απέκτησε όλα αυτά τα χρόνια εις βάρος τους.

(Ο πίνακας είναι του Jacek Yerka)