Κατά τις 12:15 συγκεντρωθήκαμε έξω από την αίθουσα συνεδριάσεων του Δήμου Λευκωσίας στην Λαϊκή Γειτονιά. Η αίθουσα βρίσκεται σε ένα υπόγειο μεταξύ κάποιων παραδοσιακών καταστημάτων σε μια στοά που κρέμονται δαντέλες από τους τοίχους. Αρκετά σουρεάλ σκηνικό. Από τη μια οι δαντέλες, από την άλλη απλός κόσμος που κρατούσε χαρτιά και πανό που έγραφαν «OXI στην ανέγερση του καθεδρικού» και παραδίπλα η δυσανάλογα ισχυρή παρουσία της αστυνομίας, από απλούς λοχίες, μέχρι υψηλούς αξιωματούχους και μέλη της ομάδας «Z».

Η συνεδρία άρχισε η ώρα 12:30 και ήταν κεκλεισμένων των θυρών. Οι αστυνομικοί αλλά και μερικοί δημοτικοί σύμβουλοι μας ενημέρωσαν ότι η συζήτηση για τον καθεδρικό θα ξεκινούσε η ώρα 3:00 το μεσημέρι και θα ήταν ανοιχτή για το κοινό. Το «ανοιχτή» σχετικό φυσικά, καθώς η αίθουσα χωράει περίπου είκοσι άτομα στριμωγμένα.

Κατά τις τρεις παρά τέταρτο ανασυνταχθήκαμε και μπήκαμε στην αίθουσα. Καθώς κατεβαίναμε τα σκαλιά η αίθουσα συνεδριάσεων ουσιαστικά ξεκάπνιζε από τα τσιγάρα που είχαν καπνίσει οι δημοτικοί σύμβουλοι στον υπόγειο χωρίς παράθυρα χώρο. Μια έγκυος έκανε θέμα, προσπεράστηκε και μπήκαμε μέσα κανονικά.

Οι κομματικές δημοτικές ομάδες τοποθετήθηκαν με το ΑΚΕΛ και τους Οικολόγους να είναι οι μόνοι που ήταν ενάντια στην ανέγερση του καθεδρικού. ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, ΔΗΚΟ και ΔΗΣΥ ήταν υπέρ, χωρίς όμως να καταφέρουν να αιτιολογήσουν την άποψη τους.

Η στάση του ΔΗΚΟ και του ΕΥΡΩΚΟ ήταν ιδιαίτερα προσβλητική. Ο δημοτικός σύμβουλος του ΔΗΚΟ (κ. Μαυρίδης αν δεν κάνω λάθος) μεταξύ άλλων προσπάθησε να μας πείσει ότι χρειάζεται να κτιστούν κι άλλες εκκλησίες, καθώς στα κατεχόμενα υπήρχαν πολλές εκκλησίες τις οποίες πλέον κρατούν οι Τούρκοι και δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε. Καθεδρικός-Λογική, 1-0. Ο εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ φρόντισε μάλιστα να μας υποδείξει ότι μόνο επί Τουρκοκρατίας απαγορευόταν η ανέγερση εκκλησιών. Χρησιμοποιώντας διχοτομικό λόγο ο κ.Μαυρίδης προσπάθησε να εκτροχιάσει το ζήτημα από την ιστορική και πολιτιστική του βάση, δημιουργώντας εντυπώσεις και υπονοούμενα που ήθελαν τους διαφωνούντες να εναντιώνονται στην ανέγερση εκκλησιών γενικά παρά στην διαφωνία ανέγερσης ενός τεράστιου ναού στο μέσο της παλιάς πόλης ειδικά. Περιττό να αναφέρουμε ότι η δημοτική ομάδα του ΔΗΚΟ άφησε αιχμές για το τζαμί που βρίσκεται στην εντός των τειχών πόλη.

Ακριβώς στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και η δημοτική ομάδα του ΕΥΡΩΚΟ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτοί που εναντιώνονται στην ανέγερση του ναού δεν πάνε εκκλησία και έτσι δε θα έπρεπε να έχουν άποψη (Καθεδρικός-Λογική, 2-0) και δεν επιθυμούν συνεργασία του δήμου με την εκκλησία της Κύπρου. Την ίδια ώρα, συνεχίζοντας στη γραμμή του ΔΗΚΟ προσπάθησαν ανεπιτυχώς να καλλιεργήσουν την άποψη ότι η αντίθεση στην ανέγερση του καθεδρικού συνδέεται με μια πιο γενική αντίθεση στη λατρεία του Χριστιανισμού (Καθεδρικός-Λογική, 3-0).

ΔΗΚΟ και το ΕΥΡΩΚΟ χρησιμοποίησαν σαν επιχείρημα ότι η παλιά Λευκωσία έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με τους χώρους στάθμευσης και το σχέδιο του καθεδρικού περιλαμβάνει και χώρο στάθμευσης, άρα έτσι λύνεται ένα από τα πιο μεγάλα προβλήματα της Λευκωσίας. Το γεγονός ότι θα εισρέουν τόσες χιλιάδες κόσμος στην παλιά πόλη που δεν έχει τις υποδομές ούτε τον διαθέσιμο χώρο για ανάπτυξη υποδομών για τόσα άτομα δεν απασχόλησε κανένα. Ούτε ότι η χωρητικότητα του ναού είναι κατά πολύ πολλαπλάσια του χώρου στάθμευσης που θα κτιστεί φάνηκε να απασχολεί τους υπέρμαχους της αρχιεπισκοπής. Καθεδρικός-Λογική, 4-0.

Η ΕΔΕΚ προσπάθησε να μας πείσει ότι με την ανέγερση του καθεδρικού θα αναβαθμιστεί όλη η περιοχή και θα έχει περισσότερο τουρισμό. Δεν μας εξήγησε πως θα αναβαθμιστεί η περιοχή με την ανέγερση ενός τεράστιου ναού που θα επισκιάσει τα υπόλοιπα κτήρια της περιοχής. Επίσης, με το σκεπτικό αυτό μπορεί να αιτιολογηθεί και η συγκατάθεση του δημοτικού συμβουλίου σε κάποια υποθετική αίτηση ανέγερσης Mall στην παλιά πόλη, αφού θα – με την ίδια λογική – θα αναβαθμίσει την περιοχή. Επίσης, ποιος τουρίστας θα επισκεφθεί μια πόλη-μουσείο που κάθε βήμα είναι ιστορία επειδή υπάρχει ένας τεράστιος ναός που δεν πρωτοτυπεί σε τίποτε αρχιτεκτονικά; Καθεδρικός-Λογική, 5-0.

Το ΔΗΣΥ κινήθηκε κι αυτό στην πιο light γραμμή της ΕΔΕΚ, παρά στις ακρότητες του ΔΗΚΟ-ΕΥΡΩΚΟ, με εξαίρεση ένα σχόλιο ότι οι πολιτικοί που πάνε εκκλησία (σπόντα στους διαφωνούντες) χρειάζονται ένα νέο ναό για να κάνουν δηλώσεις. Άκυροι λαϊκισμοί δηλαδή.

Το κύριο επιχείρημα και των τεσσάρων συμφωνούντων ήταν ότι η πολεοδομία ενέκρινε την ανέγερση του ναού. Οι αναφορές ήταν από πιο γενικές μέχρι πιο συγκεκριμένες. Κάποιοι δήλωσαν ότι όλοι οι φορείς με εξαίρεση κάποιους ιδιωτικούς έδωσαν το πράσινο φως, κάποιοι άλλοι αναφέρθηκαν συγκεκριμένα στην πολεοδομία. Το γενικό επιχείρημα ήταν ότι οι ειδικοί εγκρίνουν την ανέγερση του ναού. Εκείνο που λησμόνησαν και τα τέσσερα κόμματα, ήταν ότι η πολεοδομία έδωσε τη συγκατάθεση της δεδομένου ότι μια σειρά από όρους θα τηρηθεί, οι οποίοι όροι ουσιαστικά ακυρώνουν την έγκριση.

Το πλέον παράλογο όμως είναι ότι η όλη συζήτηση γινόταν χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο στη βάση της. Με άλλα λόγια, συζητούσαν κατά πόσο θα εγκρίνουν την ανέγερση του καθεδρικού, χωρίς να υπάρχει τελειωτικό σχέδιο προς έγκριση. Ενέκριναν στα τυφλά ένα έργο που δεν ξέρουν πως θα εξελιχθεί, βασισμένοι όπως ανέφερε η δημοτική σύμβουλος του ΕΥΡΩΚΟ στην «πίστη στην εκκλησία», γεγονός ειρωνικό αν αναλογιστούμε ότι η πίστη στον λόγο του αρχιεπισκόπου είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο ζήτημα, δεδομένου ότι αρχικά αναφερόταν σε ένα ναό λίγο πιο μεγάλο από τον Άγιο Ιωάννη, και τελικά παρουσίασε ένα ναό 26 μέτρων που μετά από χίλιες πιέσεις έγινε 23 μέτρα, όπως μας είπε η κ.Μαύρου. Στα πόσα μηδέν βρισκόμαστε;

Χθες λυπήθηκα πολύ γιατί έβλεπα μπροστά μου σε μια πανέμορφη Λευκωσιάτικη αίθουσα με Κυπριακές καμάρες, μια ομάδα ανθρώπων να λειτουργεί με γνώμονα τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των κομμάτων τους παρά τα συμφέροντα της πόλης τους, των συμπολιτών τους, των ψηφοφόρων τους και εν τέλει του εαυτού τους.

Αντίστοιχη είναι και η σχέση των κομμάτων με το ρουσφέτι. Κάθε κόμμα γεμίζει τον λάκκο του και η κοινωνία ψάχνεται αλλού μόλις κοντέψει να ξεχυλήσει. Στην προκειμένη περίπτωση, αφενός ο λάκκος γεμίζει με ταχύτερους ρυθμούς και αφετέρου η κοινωνία αδιαφορεί για το επικείμενο πλημμύρισμα του σπιτιού. Το χθεσινό συμβάν με τη διαρροή των ρουσφετιών του γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ ήταν η κακή μυρωδιά πριν ξεχυλήσει ο λάκκος, σημάδι ότι πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα.

Οι πολιτικοί μας, συνεπείς στην έλλειψη σεβασμού απέναντι στους ψηφοφόρους λαΐκιζαν ασυστόλως στις πρωινές ραδιοφωνικές εκπομπές χωρίς να έχουν κάτι να προτείνουν.

Τα αντιπολιτευτικά κόμματα από την μια κανιβάλισαν πάνω από τον νεκρό διαλαλώντας «έτο δεν είμαστε μόνο εμείς». Δηλαδή ακούσαμε βουλευτές που παραδέχτηκαν ότι ενεπλάκησαν σε ρουσφέτια αλλά που κανένας δεν ήρθε αντιμέτωπος με τον «νόμο περί ρουσφετιού» που συμβολικά ψηφίσαν πριν μερικά χρόνια. Οι αντιπολιτευόμενοι χρησιμοποίησαν ατάκες του τύπου «το ρουσφέτι είναι σαν ένα απόστημα που πάει πίσω χρόνια και τώρα έχει σπάσει», ή ακόμη πιο ποιητικές σάχλες όπως «το ρουσφέτι είναι σαν χιονόμπαλα που όσο κυλά χειροτερεύει τη ζημιά που κάνει». Όμορφα και εύηχα λόγια χωρίς ουσία, που στερούνται προτάσεων δράσης και αντίδρασης. Αντί αυτού, οι κοινοβουλευτικοί μας σωτήρες αρκέστηκαν στο συμπέρασμα ότι «η κοινωνία μας βρίσκεται σε κατάσταση σήψης και κάτι (αόριστο) πρέπει να γίνει». Η τελευταία ατάκα ανήκει στον πρώην υπουργό και βουλευτή του ΔΗΣΥ Ουράνιο Ιωαννίδη. Κύριε Ιωαννίδη, να με συγχωρέσετε αλλά σε σήψη βρίσκεται η πολιτική, οι πολιτικοί και τα κόμματα, όχι η κοινωνία. Η κοινωνία είναι εδώ και σας απαξιώνει με τη μη ψήφο της.

Το κυβερνητικό κόμμα από την άλλη, δια στόματος του κύριου Χριστοφίδη περιφρόνησε και υποτίμησε τη νοημοσύνη μας μέσω της συχνότητας του ραδίου του Πολίτη αρχικά και του Ράδιου Πρώτου αμέσως μετά. Αντί το ΑΚΕΛ να δείξει την απαραίτητη ευθιξία και να απολογηθεί όχι μόνο για την γκάφα, αλλά και για το πελατειακό καθεστώς που σπονσάρει με τα λεφτά του φορολογούμενου και το οποίο καλύπτει με ένα ιδεολογικό μανδύα, προκλητικά προσπάθησε να μας πείσει ότι το email με τα ρουσφέτια που οι ίδιοι απέστειλαν στα ΜΜΕ δεν ήταν αυτό που φάνηκε παρά μόνο αποδελτιωμένες τηλεφωνικές αιτήσεις φίλων του ΑΚΕΛ. Όπως δηλαδή όταν ένα παράνομο ζευγάρι πιάνεται στα πράσα επί το έργο και η πρώτη αντίδραση είναι: «αγάπη μου δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι, απλά δοκιμάζουμε τις σούστες του νέου κρεβατιού».

Χρειάζεται πρώτα να αναγνωρίσουμε τον εθισμό στο ρουσφέτι για να μπορέσουμε να τον ξεπεράσουμε. Μέχρι τότε, θα ανακυκλώνουμε στην εξουσία τα πρωτοπαλίκαρα των μεγάλων αστών οικογενειών που πρόσκεινται στα δυο μεγάλα κόμματα σε ένα παιχνίδι σχηματισμού κυβέρνησης γύρω από το ΔΗΚΟ.

Για αρχή, χρειάζεται να τους δείξουμε έμπρακτα ότι η ασεβής τους στάση απέναντι στην κοινωνία που τους εκλέγει δεν θα περάσει και ότι ο λαός εδώ και πολλές δεκαετίες συσσωρεύει οργή που χρειάζεται ξέσπασμα. Επιβάλλεται να επαναδιεκδικήσουμε το δικαίωμα στις ίσες ευκαιρίες για να υπάρχει κίνητρο να γινόμαστε εμείς καλύτεροι. Η αξία μας δεν πρέπει να χρειάζεται την έγκριση των κεντρικών επιτροπών τους.

* Να με συγχωρέσετε για τον παραλληρισμό με τον λάκκο, αλλά μιας και ο πολιτευόμενος δικηγόρος γιός μεγαλοδικηγόρου πολιτικού έφερε ανώνυμα στην επικαιρότητα τη συζήτηση περί λάκκων, παρασύρθηκα.

Το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου
να διέκρινε άραγε των ροδόδενδρων την αρμονία;
Όχι-όχι-μιαν απέραντη ηθικολογία
δεν θα βοηθήσει να κάνουμε καλλίτερο τον κόσμο

Να ελπίζης-να ελπίζης πάντα-πως ανάμεσα εις τους
ανθρώπους
-που τους ρημάζει η τρομερή «ευκολία»-
θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους
που τους διέπει καλωσύνη-πόθος ευγένειας-ηρεμία

Ίσως όχι πολλες-ίσως να σ’άτυχος: καμμιά-
Τότες εσύ προσπάθησε να γενής καλλίτερος
εις τρόπον ώστε να έρθη κάποια σχετική ισορροπία

Άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζωνται πως κάνουν κάτι
Συ σκέψου-τώρα πια-με τι γλυκειά γαλήνη
προσμένεις να’ρθη ώρα να ξαπλώσεις στο παρήγορο του
θανάτου κρεββάτι

Νίκος Εγγονόπουλος, «Στην κοιλάδα με τους ροδώνες»

Η εικόνα από εδώ

επειδή συναντάμε στην κοινωνία μας και παιδόφιλους, κτηνοβάτες, νεκρόφιλους και εγκληματίες, θα πρέπει το κράτος να προσδώσει στις πράξεις τους έννομες συνέπειες;

Πραγματικά λυπάμαι που ένα από τα δυο μεγάλα κόμματα έχει στους κόλπους και στα βουλευτικά του έδρανα έναν τόσο οπισθοδρομικό και ομοφοβικό άνθρωπο που τόλμησε να παρομοιάσει την ομοφυλοφιλία με την κτηνοβασία, τη νεκροφιλία και την παιδοφιλία.

ΝΤΡΟΠΗ στον Ανδρέα Θεμιστοκλέους και ντροπή και στον ΔΗΣΥ. Αλήθεια, οι νέοι άνθρωποι του ΔΗΣΥ, οι «πρωτοπόροι» όπως αυτοαποκαλούνται, θα αντιδράσουν; Το ΔΗΣΥ ανέχεται να εκπροσωπείται από ανθρώπους που προβαίνουν σε τέτοιες δηλώσεις;

Στο facebook δημιουργήθηκε group «Απαράδεκτη η δήλωση του βουλευτή Α. Θεμιστοκλέους για ομοφυλόφιλους»

Χθές το ανώτατο δικαστήριο αποφάσισε την ακύρωση της απόφασης του Κακουργιοδικείου για την υπόθεση βασανισμού των δύο φοιτητών από δέκα αστυνομικούς στις 20 Δεκεμβρίου του 2005. Χάρηκα, καθώς η απόφαση αυτή αναβιώνει την ελπίδα για πραγματική απόδοση δικαιοσύνη στην υπόθεση αυτή.

Αντί όμως το πρόβλημα της δικαιοσύνης να είναι το προφανές, ότι δηλαδή υπό την κρατική ιδιότητα τους σαν όργανα της τάξης μια ομάδα αστυνομικών έκαμε μαύρους δυο νεαρούς χωρίς ουσιαστικό λόγο, η απόφαση στηρίχτηκε σε νομικές τεχνικότητες.

Επίσης, από τις συζητήσεις που είχα με άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, τίθεται συνεχώς το θέμα της καταγωγής και της συμπεριφοράς των δυο νεαρών. Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν αστοί γόνοι πλουσίων. Αν δεν ήταν πλουσιόπαιδα δε θα έπαιρνε δημοσιότητα η συστηματοποιημένη συμπεριφορά της αστυνομίας Κύπρου. Δυστυχώς οι μόνοι που μπορούν να διεκδικήσουν το δίκαιο τους στη μοντέρνα κοινωνία που ζούμε είναι οι οικονομικά άνετοι. Ποιος άλλος μπορεί να μισθώσει υπερασπιστές και δικαστήρια αν ζει υπό την συνεχή αγωνία αν θα βγάλει τα προς το ζην της μέρας; Αντί να γίνει αξιολόγηση της ταξικής διάκρισης του συστήματος, διάφοροι υπερασπίζονται τους βασανιστές, χωρίς να σκέφτονται ότι στη θέση των δυο νεαρών μπορεί να ήταν ο γιος ή η κόρη τους.

Παράλληλα, δεν με ενδιαφέρει αν οι δυο νεαροί ήταν αγενείς απέναντι στους αστυνομικούς. Αν ήταν αγενείς, τότε περιμένω από το όργανο της τάξης να κάνει τη δουλειά του και να του προσάψει τις ανάλογες κατηγορίες. Περιμένω ο αστυνομικός να σέβεται τον πολίτη αλλά και να έχει την απαίτηση να τον σέβεται ο πολίτης. Όταν ο πολίτης αδυνατεί να σεβαστεί την ιδιότητα του (να τον σεβαστεί σαν αστυνομικό, όχι σαν άνθρωπο, καθώς τέτοιου είδους σεβασμός κερδίζεται, δεν παραχωρείται μαζί με το σήμα) περιμένω το όργανο να τον κατηγορήσει ή και να τον συλλάβει. Σε καμία περίπτωση δεν περιμένω να τον ακινητοποιήσει και να τον ξυλοφορτώσει μαζί με τους συναδέρφους του.

Το απόγευμα στριφογύριζε στο νου μου ο κινηματογραφιστής της μικρού μήκους ταινίας που δείχνει τους αστυνομικούς να ξυλοκοπούν τους δυο νεαρούς. Γιατί να καταθέσει ο άνθρωπος αυτός; Μήπως έχουμε σύστημα προστασίας μαρτύρων να τον προστατέψει; Φυσικά έχουμε, αλλά καμία σχέση δεν έχει με αυτά που βλέπουμε στις ταινίες. Όπως όλες οι άλλες υπηρεσίες του κράτους, υπολειτουργεί κι αυτό. Παράλληλα, η εγκληματική νοοτροπία συναδελφικής αλληλεγγύης μεταξύ των αστυνομικών, αποτελεί εγγύηση ότι σε περίπτωση που ο κινηματογραφιστής καταθέσει θα μειωθεί η ποιότητα ζωής του.

Ελπίζω τουλάχιστον τη δεύτερη φορά να αποδοθεί δικαιοσύνη. Ξέρω ότι ενδεχομένως να την πληρώσουν οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί για τη γενική σήψη που υπάρχει στους κόλπους της αστυνομίας. Από κάπου όμως πρέπει να γίνει η αρχή. Ελπίζω ότι η αστυνομία θα απαλλαχθεί τουλάχιστον από μια ομάδα βασανιστών. Έπονται οι επόμενες.

Όσον αφορά τις ατάκες περί αναβάθμισης της αξιοπιστίας της δικαιοσύνης στην Κύπρο με την απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου που αράδιασε ο Σάββας Μάτσας (εισαγγελέας της δημοκρατίας)… να πούμε ότι η εν λόγω αξιοπιστία πήγε περίπατο κατά την πρωτόδικη απόφαση. Τώρα απλά προσπαθείτε να φτιάξετε τα σπασμένα, όχι να αναβαθμίσετε την αξιοπιστία της δικαιοσύνης κύριε εισαγγελέα.

Σήμερα όμως ο κόμπος έφτασε στο κτένι, καθώς χρησιμοποιώντας τις σύνηθες πρακτικές παραχάραξης της αλήθειας που επιστρατεύουν, επιτέθηκαν στη Δημοκρατική Κίνηση Κυπρίων Φοιτητών ΑΓΩΝΑΣ Ηνωμένου Βασιλείου.

Τα ξεφτέρια της τάχα “Επιτροπής για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Κύπρο” επιτέθηκαν στο άτομο μου, χρησιμοποιώντας ύβρεις και μειωτικούς χαρακτηρισμούς. Το χειρότερο δε είναι ότι μέσω της επίθεσης στο άτομο μου και διαστρεβλώνοντας την αλήθεια, επιτέθηκαν στην παράταξη που υποστηρίζω τρείς μέρες πριν τις εκλογές. Κάνοντας με στόχο νόμισαν ότι μπορούν να πλήξουν την ένδοξη παράταξη του ΑΓΩΝΑ που έχει αφετηρία τους αγώνες του Δώρου Λοΐζου και του Βάσου Λυσσαρίδη.

Τα ψεύδη των συγκεκριμένων ατόμων προωθούνται βάση ατζέντας. Όλα ανεξαιρέτως τα επιχειρήματα τους είναι ψευδή. Ας τα αναφέρουμε ένα προς ένα.

Ο πρώτος ισχυρισμός είναι ότι είμαι “νενέκος” όπως διχαστικά αναφέρουν. Ουδέν αναληθέστερο. Τον καιρό του δημοψηφίσματος η Νεολαία ΕΔΕΚ (τότε ΝΕΟΣ) έλαβε απόφαση σχετικά με το Σχέδιο Ανάν πριν να τοποθετηθεί η επίσημη ΕΔΕΚ. Η θέση μου (όπως υπάρχει στα πρακτικά της νεολαίας που ήμουν μέλος του κεντρικού της συμβουλίου) ήταν υπέρ του ΟΧΙ. Μάλιστα, ήμουν παρών και σε όλες ανεξαιρέτως τις εκδηλώσεις διαφώτισης για τα δεινά του σχεδίου Ανάν που διοργάνωσε η νεολαία και το κόμμα.

Η δεύτερη επίθεση που δέχομαι είναι ότι δεν στήριξα την υποψηφιότητα Παπαδόπουλου. Επίσης κατάφορο ψέμα. Για μήνες βρισκόμουν σε καθημερινή επικοινωνία με το κόμμα καθώς ήμουν ένα από τα κύρια άτομα, υπεύθυνα για τη συγκρότηση της καθόδου των φοιτητών του Ηνωμένου Βασιλείου προς υποστήριξη του υποψηφίου που στήριζε η ΕΔΕΚ. Αυτό μπορεί να το διαβεβαιώσει η τότε κοινοβουλευτική συνεργάτιδα του προέδρου, αλλά και οποιοσδήποτε βρισκόταν στο κόμμα τις μέρες των εκλογών, καθώς θα με θυμάται να είμαι σε ένα γραφείο ώρες μπροστά από το τηλέφωνο.

Η τρίτη επίθεση που δέχτηκα είναι σχετικά με την εμπλοκή μου στο blog epanenosi.com. Το εν λόγω blog δεν ρυθμίζεται από οποιανδήποτε επιτροπή. Ο καθένας γράφει ότι θέλει γύρω από τη γενική θεματολογία της επανένωσης της Κύπρου. Μέχρι τώρα δεν έτυχε να γράψω κάτι. Το κάθε άρθρο όμως εκπροσωπεί τον συγγραφέα του και μόνο. Για παράδειγμα, δε θα μπορούσα ποτέ να συμφωνήσω με την εκ περιτροπής προεδρία, παρόλο που οι πλείστοι συντελεστές του blog συμφωνούν. Πέραν τούτου, τα μέλη της “επιτροπής για την αποκατάσταση της δημοκρατίας” αφήνουν να νοηθεί ότι οι συμμετέχοντες προέρχονται μόνο από το ΑΚΕΛ, ενώ αν κάποιος δει ένα προς ένα τα ονόματα θα συμπεράνει ότι προέρχονται από όλους τους πολιτικούς χώρους, από νεοφιλελεύθερη δεξιά, μέχρι εξωκοινοβουλευτική αριστερά.

Τέταρτο, η “επιτροπή” υπαινίσσεσαι ότι σχολίασα αρνητικά τη νίκη του Αποστολίδη στο Βρετανικό δικαστήριο. Η “απόδειξη” που παραθέτουν είναι ο σύνδεσμος που υπήρχε στο blog μου σε ένα άρθρο της Cyprus-mail. Να σημειώσουμε ότι παραθέτω δεκάδες συνδέσμους τη μέρα και ότι ξεκαθάρισα πολλές φορές ότι οι σύνδεσμοι αυτοί είναι τα άρθρα που μου κίνησαν το ενδιαφέρον κάθε μέρα, και όχι άρθρα με τα οποία απαραιτήτως συμφωνώ. Για ακόμη μια φορά εκτίθενται καθώς η απόλυτη τους προσέγγιση αλλοιώνει την αλήθεια προωθώντας την πολιτική τους ατζέντα και εξυπηρετώντας προφανώς αλλότρια συμφέροντα.

Πέμπτο, σε καμία περίπτωση δεν έχω σβήσει σχόλιο από το blog μου. Η μόνη φορά που έγινε κάτι τέτοιο ήταν επειδή θεωρήθηκε αυτόματα spam από τον μηχανισμό που τρέχει το blog. Αμέσως επικοινώνησα με τον συγγραφέα και απολογήθηκα δημόσια και κατ’ ιδίαν.

Τελευταίο, στην προσπάθεια τους να ενορχηστρώσουν την συκοφαντική τους δυσφήμιση ανάτρεξαν χρόνια πριν και βρήκαν δυο άρθρα στο blog μου ‘www.iordanou.org’ που είχαν αναφορά στον Δρουσιώτη, εκ των οποίων το ένα αναφερόταν στην προδοτική ΕΟΚΑ Β’ για να δικαιολογήσουν τάχα ότι εγώ είμαι φιλοΑΚΕΛικός. Γιατί άραγε η περιβόητη “επιτροπή” δεν ανάτρεξε στις ουκ ολίγες αναφορές και κριτικές μου στο ΑΚΕΛ;

Το blog μου μεγάλωσε μαζί μου. Γράφω εκεί από τον καιρό που ήμουν έφηβος. Οι απόψεις μου ωριμάζουν και εξελίσσονται. Το να με κρίνει κάποιος αποσπασματικά μόνο πρόστυχο είναι. Η στάση μου είναι συνώνυμη με την εντιμότητα. Ο βίος μου είναι ανοιχτός μέσω της έκθεσης μου στις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης και στα blog. Ότι διαβάζω και γράφω είναι ανοιχτό σε όλους. Άλλοι συνήθισαν να δρουν υπογείως, εγώ συνήθισα να δρω δημόσια.

Καιρός να καταλάβουμε όλοι ότι η πολιτική χρειάζεται διαφάνεια. Η πολιτική χρειάζεται άτομα που δεν φοβούνται να εκτεθούν στην κοινωνία γιατί δεν έχουν κάτι να κρύψουν. Εγώ δεν έχω κάτι. Οι συντελεστές του christofias-watch έχουν; Γιατί δεν βγάζουν τις κουκούλες και να συμμετάσχουν σε δημόσιο και επώνυμο διάλογο με την κοινωνία; Ίσως ανακαλύψουν ότι η λάσπη δύσκολα ρίχνεται όταν δεν κρύβεσαι σαν κλέφτης.

Καμία ανοχή πλέον στην πνευματική τρομοκρατία και τη συκοφαντία των ανώνυμων. Ονομάζομαι Γιώργος Ιορδάνου και είμαι ΕΔΕΚίτης και ΑΓΩΝΙΤΗΣ από τα γεννοφάσκια μου. Εσείς πως ονομάζεστε; Τί είστε; Ποιά είναι οι ατζέντα σας;

Κλείνωντας να αναφέρω ότι χαίρομαι που τέτοια περιθωριακά άτομα τα βάζουν μαζί μου. Σημαίνει ότι κάτι κάνουμε καλά και ενοχλούνται. Δεν μπορώ παρά να θυμιθώ τα λόγια του Δώρου Λοΐζου που περιγράφει τις επιθέσεις των λευκών, των φωτισμένων και των κόκκινων, αλλά και την αμοιβαία δέσμευση όλων των ΑΓΩΝΙΤΩΝ οτι «εμείς θα τους αντισταθούμε όποιοι κι αν είναι όσο δυνατοί κι αν είναι»

Γιώργος Ιορδάνου

www.iordanou.org
George@Iordanou.org

Λέω ώρες-ώρες κάτι παράξενα.. άκου «κοινή γνώμη». Σε περίπτωση που διερωτάσαι εννοώ όλους εμάς. Παρόλη την ειδίκευση μας στη διαίρεση, μας ενώνει η κοινή αντίληψη ορισμένων δημοσιογράφων και πολιτικών ότι είμαστε ηλίθιοι.

Ποιοι είναι όμως οι πολιτικοί και ποιοι οι δημοσιογράφοι; Ποιοι είναι οι καλοί ποιοι οι κακοί (συνήθισες τις ταμπέλες μασκαρά). Μην περιμένεις απάντηση. Τόσους αιώνες δε λύθηκε ο γρίφος του αβγού και της κότας. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι τo ένα φέρνει τ’ άλλο. Αν είχαμε αξιόλογη δημοσιογραφία δε θα είχαμε τέτοιους πολιτικούς, ούτε όμως αν είχαμε αξιόλογους πολιτικούς θα είχαμε τέτοια δημοσιογραφία (vice versa που λέμε).

Διάβασα τον uber Πατριώτη Λάζαρο στη Σημερινή, την Mπουμπουλίνα Κλαίρη στον Πολίτη, διάβασα τα blogs… και το μόνο που κατάλαβα είναι αυτό που είπαμε πολλές φορές: ότι αν λυθεί το Κυπριακό πολλοί θα βρεθούν αντιμέτωποι με καραμπινάτη κρίση ταυτότητας. Δε θα έχουν λόγο ύπαρξης.

Δολοφονήθηκε λοιπόν ο Άντης Χατζηκωστής (ίσως να είμαι ο πρώτος που γράφει το ονοματεπώνυμο του και δεν τον αποκαλεί απλά «ο Άντης» – οι υπόλοιποι φαντάζομαι πρέπει να έκαναν στρατό μαζί του). Κρίμα που έφυγε έτσι ένας νέος άνθρωπος. Κρίμα γι’ αυτούς που αφήνει πίσω. Κρίμα όμως και για την Κυπριακή κοινωνία που της χρέωσαν πολιτικούς και δημοσιογράφους χειρότερους από κοράκια. Οι αυθεντίες όρμηξαν να εκφέρουν την πολυπόθητη άποψή τους. Τα κοράκια μυρίζονται τη νεκρή σάρκα, τα δικά μας σαρκοβόρα μοιρήστηκαν αίμα και έσπευσαν να κανιβαλίσουν. Στη νήσο των Αγίων δε χρειαζόμαστε CSI. Έχουμε τα ξεφτέρια που χωρίς να ξέρουνε την τύφλα τους αποφάνθηκαν και μας ανακοίνωσαν με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι η δολοφονία είχε «πολιτικά κίνητρα». Που ‘σαι ρε μεγάλε Sherlock.

Ένα εικοσιτετράωρο μετά η αστυνομία ως συνήθως δεν κατάφερε να περιορίσει τους χαφιέδες της. Kανάλια και blogs αναφέρονται στα ονόματα των πιθανών υπόπτων. Τα κίνητρα κατά την αστυνομία φαίνεται να ήταν οικονομικά διαψεύδοντας πανηγυρικά τους διχοτομιστές που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τη διχόνοια και τον τρόμο.

Αντί λοιπόν να ρωτήσουμε τις σωστές ερωτήσεις, παρασυρόμαστε και ρωτάμε αυτά που θα οδηγήσουν στα συμπεράσματα που εκείνοι θέλουν να φτάσουμε. Ρωτώ λοιπόν:

• ΠΩΣ στο καλό θα βγούμε από τον πάτο της υπολειτουργείας του συστήματος,
• ΠΩΣ θα αντιστραφεί η ανομία,
• ΠΩΣ θα σταματήσουμε να πληρώνουμε ακριβά μια διαχρονικά αναποτελεσματική αστυνομία που κάνει επιχειρήσεις «σκούπας» (σκούπα μόνο στα σκουπίδια χρησιμποιούμε άθλιοι) και τραβολογά έγκυες γυναίκες μέσα σε κλούβες λόγω του χρώματος του δέρματος τους,
• ΠΩΣ θα γίνει η αστυνομία επαγγελματική δύναμη που προστατεύει τον πολίτη χωρίς νταηλίκια,
• ΠΩΣ θα προχωρήσουμε μπροστά,
• ΠΩΣ θα λύσουμε το Κυπριακό για να μπορέσουμε επιτέλους να ασχοληθούμε με πιο άμεσα θέματα που επηρεάζουν εξίσου τις ζωές μας;

Αντί αυτού, εμείς διερωτώμαστε πως θα προστατευτούμε από εκείνους τους «άλλους» – αόριστα αλλά και πολύ συγκεκριμένα – που θέλουν το κακό μας. Κι η φαεινή λύση είναι να αγοράσουμε περισσότερα όπλα. Λες κι η Εθνική Φρουρά χρειάζεται κι άλλους τρόπους να παθαίνουν ατυχήματα οι νέοι του τόπου. Λες και σήμερα δε βρισκόμαστε εδώ λόγω των όπλων.

Δυστυχώς γι’ αυτούς το μίσος τους δε σκοτώνει την ελπίδα μας.

Η ανωνυμία στο διαδίκτυο έχει δυο επίπεδα. Το επιφανειακό και το ουσιαστικό.

Στο πρώτο επίπεδο, το επιφανειακό, επικρατεί η αντίληψη ότι όντως ισχύει αυτό που λέμε «δικαίωμα στην ανωνυμία του διαδικτύου». Η αντίληψη αυτή είναι η δεσπόζουσα, καθώς είναι επιφανειακά προφανές ότι κάποιος μπορεί να γράψει οτιδήποτε χωρίς να αναγκαστεί να φανερώσει το πραγματικό του όνομα. Στο δεύτερο επίπεδο, το ουσιαστικό, η ανωνυμία στο διαδίκτυο δεν αποτελεί δεδομένο, καθώς η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα ταυτοποίησης του συγγραφέα με το όνομα που είναι καταγεγραμμένος στα αρχεία τού εκάστοτε κράτους.

Για να μπορεί να γίνει συζήτηση πρέπει πρώτα να ανασκαλίσουμε τις ρίζες αυτού που αναγνωρίζουμε ως κεκτημένο.

Η ανωνυμία στο διαδίκτυο είναι κάτι που δεν χρειάστηκε αγώνες για να κατακτηθεί. Η φύση του διαδικτύου θέσπισε την ανωνυμία ως κεκτημένο λόγω της άναρχης οργανωτικής του δομής. Η γενιά μου υπερασπίζεται κάτι που της δόθηκε και όχι κάτι που πολέμησε να κατακτήσει. Η γενιά αυτή, διδασκόμενη από το παρελθόν, προσπαθεί να προλάβει τη βεβήλωση των διαδικτυακών της δικαιωμάτων, λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα προς αποφυγήν της υποβάθμισης του επιπέδου ζωής της (γιατί τα προσωπικά δικαιώματα του κάθε ανθρώπου επηρεάζουν άμεσα το επίπεδο ζωής του).

Εκείνο που κατακτήθηκε ως κεκτημένο και το οποίο χρειάζεται συνεχείς αγώνες είναι η διαφύλαξη της ανάγκης ύπαρξης αυστηρών προϋποθέσεων για να αρθεί το απόρρητο των ηλεκτρονικών μας δεδομένων.

Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος… Αν σταματήσουμε το συλλογισμό εδώ, τότε στρουθοκαμηλίζουμε και θα χάσουμε και τα αβγά και τα πασχάλια.

Παράλληλα με την ανωνυμία μας, οφείλουμε να διαφυλάξουμε τη συνέχιση του διαδικτύου, ως ενός χώρου στον οποίο χωράει κάθε άποψη και όπου ο διάλογος ενθαρρύνεται και ευδοκιμεί. Οφείλουμε λοιπόν να διασφαλίσουμε την προστασία τού χρήστη που υπόκειται σε πνευματική τρομοκρατία (η οποία συχνά πυροδοτεί και άλλα είδη τρομοκρατίας) από διάφορους επιτήδειους. Οφείλουμε να ζητήσουμε από το κράτος το δικαίωμα στην προστασία του χρήστη από την ασυδοσία των «ανωνύμων».

Εδώ φτάνουμε στην ουσία της συζήτησης. Υπάρχουν ανώνυμοι κι «ανώνυμοι» (ή βλακώνυμοι). Να πάρουμε το παράδειγμα του blog μου. Φροντίζω να γράφω το όνομά μου στην προμετωπίδα του καταστήματος. Αν στη θέση τού «Γιώργος Ιορδάνου» υπήρχε κάτι άλλο, π.χ. «κόλοκος», και λαμβανομένου υπόψη ότι δεν έβριζα ή συκοφαντούσα άλλα άτομα και ότι στα ιστολόγια στα οποία κατέθετα σχόλια υπέγραφα με το αντίστοιχο ψευδώνυμο, τότε θα ήμουν ένας κανονικός ανώνυμος που διατηρεί το δικαίωμα να μην εκθέτει τον εαυτό του. Αυτή είναι η χρήση της ανωνυμίας, την οποία ως άτομο ασπάζομαι και θέλω να προστατέψω. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε χρήστη να μπορεί να γράφει την άποψή του χωρίς να κινδυνεύει να μαυροπινακιστεί κοινωνικά. Σε μια κοινωνία που βασίζεται στο ταμπέλωμα, το δικαίωμα αυτό καθίσταται ιερό.

Αν, όμως, ο ανώνυμος αποφασίσει να γίνει «ανώνυμος» μόνο και μόνο για να μπορεί να λιβελογραφεί, να βρίζει και να συκοφαντεί άμοιρος των συνεπειών, τότε η «ανωνυμία» αυτόματα αποκτά αρνητική υπόσταση.

Γι’ αυτό, οι πραγματικοί υπέρμαχοι της ανωνυμίας του διαδικτύου οφείλουν να είναι αντίθετοι στην αποποίηση ευθυνών του λόγου μέσω της «ανωνυμίας». Πρέπει επιτέλους να διαχωρίσουμε την ανωνυμία από την ασυδοσία.

Προτάσεις:
Πρέπει να υπάρχει απλός, πρακτικός και γρήγορος τρόπος να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα. Η ταχύτητα της αποκατάστασης του ονόματος του θύματος λιβέλου είναι νευραλγικό ζήτημα, καθώς, αν η αποκατάσταση του ονόματος του θιγόμενου ατόμου εφαρμοστεί κατόπιν εορτής -όταν το άρθρο δηλαδή κοιμάται ξεχασμένο στο αρχείο- τότε η όλη αντίδραση χάνει την ουσία της (η ρετσινιά έμεινέν σου δηλαδή).

Ζητώντας την αποτελεσματική πάταξη της ασυδοσίας στο διαδίκτυο μέσω της ανωνυμίας, δεν σημαίνει ότι η αστυνομία πρέπει να έχει εύκολη πρόσβαση στα προσωπικά ηλεκτρονικά μας δεδομένα. Αντιθέτως, οι προϋποθέσεις και οι εξουσιοδοτήσεις για πρόσβαση σε τόσο ευαίσθητα δεδομένα είναι ίσως το πιο κρίσιμο σημείο στην όλη συζήτηση. Δεν πρέπει να καταλήξουμε όπως η Αστυνομία Κύπρου, όπου μέχρι και η κουτσή Μαρία μπορεί να ιχνηλατήσει τις κινήσεις κάποιας διεύθυνσης.

Tο δικαίωμα της προστασίας από τους λιβελογράφους πρέπει να είναι οικουμενικό και να μην είναι συνδεδεμένο με την εισοδηματική κατάσταση του κάθε πολίτη. Αυτό είναι ιδιαίτερο πρόβλημα, καθώς στην παρούσα φάση οι μόνοι που μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είναι οι έχοντες την οικονομική ευχέρεια να μισθώσουν δικηγόρο για να κινήσει τις νομικές διαδικασίες εναντίον των ατόμων που τους θίγουν.

ΔΕΝ χρειάζεται μια αυστηρή νομοθεσία. Πρέπει να αποφευχθεί το φαινόμενο που παρατηρείται στη Μεγάλη Βρετανία, όπου κάθε φορά που κάποιος εκφέρει δημόσια άποψη κινδυνεύει να αντιμετωπίσει αγωγές που θα υποθηκεύσουν τη ζωή του. Δεν πρέπει ο νόμος να είναι αυστηρός, αλλά επιβάλλεται να είναι εφαρμόσιμος με ευέλικτες παραγωγικές διαδικασίες.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ (01/01/2010, σελ. 48, κωδικός άρθρου: 920507)

Απόψε η νύχτα θα με βρεί αρχικά στο τραπέζι με την οικογένεια – την οποία όλο και περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι χρειάζομαι – και μετά στους δρόμους της παλιάς πόλης με φίλους και γνωστούς.

Θέλω να σας ευχαριστήσω που μου κάνετε την τιμή να διαβάζετε αυτά που σκέφτομαι και γράφω τόσα χρόνια τώρα. Είστε το αντίβαρο στην εχθρότητα. Ευχαριστώ. Όπως λέει και ο Θανάσης «αυτή η νύχτα ας μας βρει μ´ αυτούς που αγαπάμε». Να είστε πάντα καλά, εσείς κι αυτοί που αγαπάτε. Τα αλλά έρχονται, ουλλα σαζουν.

Του χρόνου ελπίζω να πιννουμε μπύρες σε ολόκληρη την παλιά Λευκωσία, χωρίς σιηπέττους, συρματοπλέγματα, ταυτότητες τζιαι μίσος.

Οι μεγάλοι απόντες από την χτεσινή πορεία ήταν οι επίσημοι πολιτικοί φορείς. Υπήρχαν φυσικά ατομικές παρουσίες πολιτικών προσώπων όμως η επίσημη κομματική ηγεσία περιορίστηκε για ακόμη μια φορά στην έκδοση ανακοινώσεων. Οι νεολαίες, τα πολιτικά «νιάτα» του τόπου, ήταν κλεισμένα στην κρατική έκθεση και μονολογούσαν ο ένας απέναντι στον άλλο (γιατί το χτεσινό πανηγύρι της ΠΟΦΕΝ κάθε άλλο παρά «συζήτηση» ήταν) αντί να βρίσκονται – έστω με μικρές αντιπροσωπείες – στην πορεία.

Με χαροποίησε ιδιαιτέρως που είδα άτομα διαφόρων ηλικιών, Ε/Κ, Τ/Κ και μετανάστες, να πορεύονται μαζί ενάντια στον κοινό εχθρό. Η πορεία των φασιστων, η πορεία του ΕΛΑΜ ενάντια στους μετανάστες, όχι μόνο ανακόπηκε, αλλά ματαιώθηκε πριν καν αρχίσει. Η αντιφασιστική πορεία έδειξε ότι όταν ο φασισμός χτυπά την πόρτα, ο κόσμος αντιδρά μαζικά και δίνει ξεκάθαρα και διαυγή μηνύματα.

Φυσικά, όπως πάντα δεν έλειψαν οι επιτήδειοι που φροντίζουν να δηλητηριάζουν ότι καλό συμβαίνει στην Κύπρο. Αναφέρομαι στα ξεφτέρια με τις κουκούλες τα οποία κρατούσαν ρόπαλα και συναφή εξαρτήματα πρόκλησης σωματικής ζημιάς. Πόσο αφελές είναι να διατυμπανίζεις ότι πολεμάς τον φασισμό γινόμενος ο ίδιος φασίστας; Από τη στιγμή που ζούμε σε μια χώρα που σέβεται το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, η χρήση της κουκούλας και η θωράκιση πίσω από την ανωνυμία της μάζας σημαίνει ότι ή εκείνο που πρεσβεύεις δεν αξίζει, ή ότι εσύ δεν αξίζεις. Εικάζω το δεύτερο.

Κλείνω, συγχαίροντας όλους όσου συνέδραμαν στη διοργάνωση της πορείας. Πολύ φοβάμαι ότι μετά τη σημερινή κινητοποίηση, οι φασίστες θα αντιληφθούν πρώτα ότι αποτελούν μειοψηφία και μετά ότι η πλειοψηφία είναι εναντίων τους, με αποτέλεσμα οι μελλοντικές τους αντιδράσεις να είναι ενδεχομένως πιο επιθετικές. Όπως και να έχει, εμείς εδώ είμαστε.