Μία ώρα αργότερα οι άγνωστοι, τους οποίους περίμεναν σύντροφοί τους έξω από τη Στοά, αποχώρησαν. (Το Βήμα 20.11.09)

Αυτό δεν το καταλαβαίνω.  Για μια ώρα οι κουραδόμαγκες προπηλάκιζαν και πουλούσαν εθνικό τσαμπουκά σε μια αίθουσα 60 ατόμων και δεν βρέθηκε ούτε ένας να καλέσει την αστυνομία;  Κι αν κλήθηκε η αστυνομία, πότε κλήθηκε, πότε έφτασε, και τι έκανε;

Στοιχειώδης λογική επιβάλλει πως κάθε φορά που παρουσιάζεται ένα αμφιλεγόμενο βιβλίο να λαμβάνονται κάποια μέτρα.  Να επικοινωνεί ο διοργανωτης της παρουσίασης με την αστυνομία και να συζητά το ενδεχόμενο να ληφθούν κάποια μέτρα.  Μια διακριτική ετοιμότητα σε περίπτωση που άτομα εγνωσμένου δημοκρατικού φρονήματος αποφασίσουν να φορέσουν τις καλές τους κουκούλες και να απαστράπτοντα κράνη τους για να λάβουν μέρος στην εκδήλωση.

Εκτός κι αν τα θύματα, οι προπηλακισμένοι συγγραφείς, οι ομιλητές των panels, και οι καλεσμένοι της εκδήλωσης δεν έχουν καν τη βούληση να κάνουν το πρώτο βήμα κατά του έρποντος φασισμού που κυλιέται από βιβλιοπαρουσίαση σε βιβλιοπαρουσίαση.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης κάνει φιλότιμες προσπάθειες να αντιμετωπίσει το φαινόμενο, αλλά είναι γνωστό ότι η αποτελεσματικότητα της προσπάθειάς του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την απομόνωση των τρομοκρατών από την κοινωνία. Καλύτερα απ’ όλους το γνωρίζουν οι αριστεροί, δεδομένου ότι σε όλα τα αριστερά εγχειρίδια αναφέρεται πως οι «επαναστάτες» είναι ανίκητοι από κάθε εξουσία, όταν κολυμπούν στο λαό όπως το ψάρι στο νερό. Αυτός προφανώς ήταν ο λόγος που η ιταλική αριστερά οργάνωνε διαδηλώσεις εναντίον της τρομοκρατίας των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Όχι βέβαια με κάποιο αίτημα, αλλά με αποκλειστικό στόχο την κοινωνική τους απομόνωση. Λίγο μετά, οι Ταξιαρχίες εξαρθρώθηκαν.

Στη καθυστερημένη χώρα μας η ελληνική αριστερά, που είναι περισσότερο ελληνική και λιγότερο αριστερά, δεν απομονώνει τους τρομοκράτες. Απομονώνει τους «μπάτσους», που παρομοιάζονται με δυνάμεις κατοχής και πρέπει να εκκενώσουν τις απελευθερωμένες περιοχές κυριαρχίας των αντιεξουσιαστών. Την αντίληψη αυτή εξέφρασε εύγλωττα ο πρόεδρος του ΣΥΝ: «Όταν επιτίθεσαι σε ένα Αστυνομικό Τμήμα τη στιγμή που εκεί μπορεί να βρίσκεται ο καθένας πολίτης… Και βρισκόντουσαν και πολίτες μέσα εκείνη την ώρα». Δηλαδή όταν δεν βρίσκονται πολίτες, οι κουκουλοφόροι νομιμοποιούνται να επιτίθενται και να σκοτώνουν αστυνομικούς! Και όταν με πολύ κόπο συλληφθεί κάποιος τρομοκράτης, κάποιοι της αριστεράς οργανώνουν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας: «Λευτεριά στον αγωνιστή».

Την πρωτόγονη αυτή αντίληψη επιχείρησε να σπάσει η Ομοσπονδία Πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ) και προσκάλεσε εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών για συλλαλητήριο. Τότε υπέστη ένα πρωτοφανές σε εμπάθεια, όσο και παιδαριώδες σε επιχειρήματα, μπαράζ επιθέσεων από το ΣΥΝ. Πρώτα, οι συνδικαλιστές πανεπιστημιακοί του ΣΥΝ απεφάνθησαν ότι η πρόσκληση «ούτε σαφές πολιτικό πλαίσιο προτείνει, ούτε έχει νόημα να αναχθούν σε συνομιλητές άτομα τα οποία δεν επιδιώκουν καν κοινωνική νομιμοποίηση». Ακολούθησε εμπαθές δημοσίευμα ενός από αυτούς, κατά το οποίο η πραγματοποίηση ενός συλλαλητηρίου συμπόρευσης με τους Καρατζαφέρηδες, απλώς θα ενίσχυε την αυταρέσκεια των κουμπουροφόρων. Συνεχίζουν οι κομματικοί πανεπιστημιακοί του ΣΥΝ, κατηγορώντας την ΠΟΣΔΕΠ ότι «αποπροσανατολίζει το πανεπιστημιακό κίνημα», αφού το σύνθημα «όχι στην τρομοκρατία… δεν είναι παρά ένας σκοτεινός, λαϊκιστικός και εν τέλει συντηρητικός λόγος ομαλότητας». Πιο εύγλωττος ο κομματικός γραμματέας Θεσσαλονίκης του ΣΥΝ, παρομοιάζει τους τρομοκράτες με τον Γιάννη Αγιάννη και τους αστυνομικούς με τον Ιαβέρη και καλεί την ΠΟΣΔΕΠ να πάρει θέση! Το έργο του κ. Χρυσοχοΐδη είναι πράγματι δύσκολο.

–

* αναδημοσιεύεται με άδεια του συγγραφέα. Πρώτη δημοσίευση.

Samual F B Morse (η εικόνα είναι από τη wikipedia)

Η ηλεκτρομαγνητική τηλεγραφία και η τηλεφωνία εφευρέθηκαν τον 19ο αιώνα, από δυο αντιδιαμετρικές προσωπικότητες.  Ο Samuel Morse ήταν ένας ξενόφοβος οπορτουνιστής ενώ ο Alexander Graham Bell υπήρξε αθεράπευτα ρομαντικός.  Οι προσωπικές τους ιστορίες έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς τα επιτεύγματά τους είχαν ως έμπνευση και αφορμή μια γυναίκα.

Ο Morse ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως ζωγράφος, με σχετική επιτυχία. Φιλοτεχνώντας ένα πορτρέτο στη Νέα Υόρκη (που έμελλε να είναι ο τελευταίος του πίνακας), πληροφορήθηκε τον θάνατο της γυναίκας του.  Μέχρι να διανύσει τα 200 περίπου χιλιόμετρα που τον χώριζαν από το σπίτι του, είχε γίνει ήδη η κηδεία και η ταφή.  Το τραγικό αυτό γεγονός ώθησε τον Morse να εγκαταλείψει τη ζωγραφική και να επιδοθεί στην έρευνα για ένα σύστημα επικοινωνίας πιο αποτελεσματικό από τον έφιππο αγγελιοφόρο.

Τα κατάφερε εκμεταλλευόμενος την έρευνα του Joseph Henry για τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα.  Σύμφωνα με τον David Bodanis, ο Morse επεδίωξε και συναντήθηκε με τον Henry ο οποίος του πρόσφερε απλόχερα όλες τις πληροφορίες που χρειαζόταν για να συντάξει την αίτηση ευρεσιτεχνίας για την ηλεκτρομαγνητική τηλεγραφία. Ο Henry πίστευε στην ελεύθερη διάδοση ιδεών και δεν γνώριζε πως ο Morse είχε σκοπό να κατοχυρώσει την τεχνολογία του και να την εκμεταλλευτεί εμπορικά (D. Bodanis, Electric Universe, Three River Press, 2006).

Τελικά η τηλεγραφία ευδοκίμησε και συνέβαλλε στην οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ.  Δημιουργήθηκαν έτσι πολλές ευκαιρίες που οδήγησαν χιλιάδες μετανάστες στις ΗΠΑ.  Κάτι που εκ πεποιθήσεως ο Morse σιχαινόταν.

Alexander Graham Bell (η φωτογραφία είναι από τη Wikipedia)

Ο Alexander Graham Bell ακολούθησε μια διαφορετική διαδρομή.  Εργάστηκε ως δάσκαλος κωφάλαλων ατόμων.  Το ενδιαφέρον του όμως ήταν από χρόνια εστιασμένο στη μηχανική αναπαραγωγή φωνής.

Ερωτεύτηκε μια μαθήτριά του αλλά συνάντησε τη σθεναρή αντίσταση των γονέων της.  Στην προσπάθειά του να εντυπωσιάσει τους γονείς της αποδεικνύοντας τις ικανότητές του και να κερδίσει έτσι την συγκατάθεσή τους, ξεκίνησε τις έρευνες του που τον οδήγησαν στην εφεύρεση του τηλεφώνου.  Κατάφερε έτσι, όχι μόνο να κερδίσει την εκλεκτή της καρδιάς του αλλά και την οικονομική υποστήριξη του πατέρα της!

Δημόσιο διάλογο ζητά από τους συνυποψηφίους της η Ντόρα Μπακογιάννη. (in.gr 19.11.09, 19:14)

Απορρίπτει ο Αντώνης Σαμαράς «τηλεοπτική μονομαχία» μεταξύ των υποψηφίων (in.gr 19.11.09, 22:46)

Ολόκληρο συνέδριο στήσαν για να αποφασίσουν πώς θα γίνει η εκλογή αρχηγού.  Γιατί δεν προνόησε τότε η κ. Μπακογιάννη να συζητήσει και τους όρους της προεκλογικής διαδικασίας, μεταξύ των οποίων θα ήταν και τα debates;  Σήμερα ανακάλυψε τα debates;  Με τέτοια διορατικότητα λογαριάζει να ηγηθεί της ΝΔ και κάποτε της χώρας;

veresiye: Τουρκικό επίρρημα, (1) με πίστωση, βερεσέ (2) μισοτελειωμένη, πρόχειρη δουλειά

Έστω πως το μνημόσυνο με ξένα κόλυβα είναι και νόμιμο και ηθικό.  Δηλαδή η Ελληνική ευρεσιτεχνία ισονομίας και ισοπολιτείας ανέχεται να συντηρείται ένας ιδιωτικός διαδικτυακός τόπος με έξοδα των φορολογούμενων.

Έστω πως όταν η κ. Άννα Διαμαντοπούλου δηλώνει, για το ίδιο θέμα, προς επίρρωση της ηθικής νομιμότητας ότι «πάνω από όλα είναι η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης» αντιλαμβάνεται ότι η προεκλογική περίοδος έχει τελειώσει και πως ομιλεί ως υπουργός της Ελληνικής κυβέρνησης.

Τότε ποιές ακριβώς είναι οι προϋποθέσεις και οι όροι χρήσης των διακομιστών του ΕΜΠ από οποιαδήποτε συλλογικότητα η οποία ισχυρίζεται πως θεραπεύει την ενημέρωση, την ελευθερία σκέψης, και την ελευθερία έκφρασης;

Η φιλοξενία του athens.indymedia στους διακομιστές του ΕΜΠ δεν είναι ούτε ζήτημα ελευθερίας έκφρασης ούτε θέμα ελευθερίας σκέψης.  Κανείς δεν ζητά από τα μέλη της συλλογικότητας του athens.indymedia να μην εκφράζονται και να μην στοχάζονται ελεύθερα.  Το πρόβλημα είναι πως ασκούν το δικαίωμά τους δημοσία δαπάνη τη στιγμή που χιλιάδες συμπολίτες τους δεν απολαμβάνουν την ίδια γενναιοδωρία του ΕΜΠ.

Η περίπτωση του athens.indymedia φανερώνει πως στην Ελλάδα κάποιοι ιδιώτες έχουν το δικαίωμα της τζάμπα παρουσίας στο διαδίκτυο κάτω από αδιευκρίνιστους όρους.

Η υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Εκπαίδευσης, και Θρησκευμάτων και  ο πρύτανης του ΕΜΠ, ανεχόμενοι τη λειτουργία του athens.indymedia σε δημόσιο διακομιστή υποδαυλίζουν τα βερεσέδια της επιλεκτικής ισοπολιτείας.  Με άλλα λόγια:  “όλα τα ζώα είναι ίσα μεταξύ τους αλλά κάποια ζώα είναι πιο ίσα από τ’ άλλα” (G. Orwell, Animal Farm).

Η γρίππη των (οργουελιανών) χοίρων στην Ελλάδα έχει εδώ και χρόνια θύματα την ισοπολιτεία και την ισονομία.  Ως πότε;

Η δεύτερη παρουσία του στην Παγκόσμια Ιστορία γίνεται με την αλλαγή της σημαίας του Δήμου. Αντικατέστησε τη σημαία με τη θεά Αθηνά, προστάτιδα της πόλης, με άλλη στην οποία δεσπόζει ο σταυρός, μόνο που μοιάζει με εκείνη της Πυροσβεστικής. Μη νομίσετε ότι είναι τυχαία ενέργεια. Τη συνέχισε αργότερα (15/12/2000), όταν ίδρυσε το «Κόμμα Ελευθέρων Πολιτών» (ΚΕΠ), χωρίς να παραιτηθεί από Δήμαρχος. «Δεν αυτοπροσδιοριζόμαστε ως αντίπαλοι κανενός», δήλωνε τότε με το γνωστό στομφώδη, ουδέτερο λόγο του -όμως, στην πράξη στάθηκε πιστά στο πλευρό του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στο θέμα των ταυτοτήτων -και όχι μόνο.

Στο Δήμο Αθηναίων εξελέγη δυο φορές. Τη δεύτερη θριάμβευσε. Εκλέχτηκε με την πρώτη ψηφοφορία, αφού ο κ. Μπέης και το βαθύ ΠΑΣΟΚ είχαν υπονομεύσει την επίσημη υποψήφια του κόμματος (μαζί και του ΣΥΝ) Μαρία Δαμανάκη. Από τις δυο αυτές θητείες του, μου έμειναν στη μνήμη τα κάγκελα, τα σιντριβάνια και η ετήσια έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη που έδωσε στη δημοσιότητα στις 30/1/2001 ο τότε Συνήγορος Νικηφόρος Διαμαντούρος. Εκεί ανέφερε ότι τον μεγαλύτερο αριθμό υποθέσεων κακοδιοίκησης (12,2%) τον συγκέντρωσε ο Δήμος Αθηναίων.

Στα θέματα οικονομίας, συναντήθηκε νωρίς με τον κ. Σαμαρά και το ΚΚΕ, όταν άσκησε σκληρή κριτική ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Με τον κ. Σαμαρά συναντήθηκε και στον ακραίο εθνικισμό, όταν εναντιώθηκε στην αποστολή στρατιωτικής δύναμης στη FYROM –στα πλαίσια του ΝΑΤΟ– την εποχή που διακυβευόταν η ίδια η ύπαρξη της χώρας αυτής από τον εσωτερικό πόλεμο μεταξύ Μακεδόνων και Αλβανών.

O Δήμαρχος Αθηναίων Δ. Αβραμόπουλος και ο Κύπριος πρέσβης Χ. Πασιαρδής απελευθερώνουν συμβολικά δύο λευκά περιστέρια (20/07/1999) Εκτίμησε τότε με οξυδέρκεια (και λόγω της πείρας του ως παλαιού διπλωμάτη) ότι δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για την κατάπαυση του πυρός, ενώ εξέφρασε αμφιβολίες για το αν θα καταφέρει η νατοϊκή δύναμη να πετύχει το στόχο της, αφού ο αφοπλισμός των εμπλεκομένων είναι προβληματικός. Οι εκτιμήσεις του ατύχησαν, αλλά το σημαντικό είναι ότι απέφυγε να κάνει εκτιμήσεις για το τι θα γινόταν στη χώρα μας αν τo NATO δεν επενέβαινε και η FYROM διαλυόταν.

Στις 24/11/2001 ο Δημήτρης Αβραμόπουλος εξελέγη με πανηγυρικό τρόπο δια βοής πρόεδρος του ΚΕΠ από τα 3.000 μέλη του Ιδρυτικού Συνεδρίου. Επτά μήνες αργότερα, δηλώνει αναστολή της λειτουργίας του κόμματος, περιφρονώντας τα καταστατικά όργανα, τα οποία δεν είχε την ευθιξία ούτε καν να ενημερώσει για την απόφασή του. Έκτοτε, αρκείται να εγκωμιάζει δυο πολιτικούς αρχηγούς. Τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου, τον οποίο χαρακτήρισε «πολιτικό που έρχεται από το μέλλον».

Το Γενάρη του 2003, ο κ. Αβραμόπουλος παραδίδει το Δήμο στη Ντόρα Μπακογιάννη. H νέα Δήμαρχος είπε στην τελετή παραλαβής τα καλύτερα λόγια για τον προκάτοχό της, αλλά «πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις» στενοί συνεργάτες της διεκτραγωδούν με τα μελανότερα χρώματα την οικονομική κατάσταση του Δήμου. Oμιλούν για πλασματικούς προϋπολογισμούς, οι οποίοι κατά 65% δεν υλοποιούνται και επισημαίνουν ότι οι ανελαστικές δαπάνες του Δήμου (διάβαζε μισθοί) υπερβαίνουν το 80% των συνολικών δαπανών! Οι εκθέσεις που συνέταξαν διεθνείς ελεγκτικοί οίκοι (όπως η Ernst and Young και η Deloitte and Touche) «δείχνουν» διαχειριστικά προβλήματα σε νευραλγικές επιχειρήσεις του Δήμου, όπως η Αναπτυξιακή Εταιρεία. Λέγεται, μάλιστα, ότι οι ζημίες που εμφανίζουν οι επιχειρήσεις είναι πολλαπλάσιες σε σχέση με τα στοιχεία που επικαλούνται τα λογιστήριά τους. Κάποιες δημοτικές επιχειρήσεις δεν τηρούσαν μητρώο παγίων, ενώ άλλες πλήρωναν δαπάνες σε διαφορετικά τιμολόγια.

Ωστόσο, την ίδια εποχή ο κ. Αβραμόπουλος αναγγέλλει την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή, χωρίς όμως να απαντά με ποιο κόμμα θα πολιτευτεί, λέγοντας πως όσο καιρό είναι στην πολιτική, ποτέ δεν βρέθηκε σε διλήμματα και έκανε πάντα αυτό που του υπαγόρευε η συνείδησή του και το συμφέρον του τόπου -και αυτό θα κάνει και στο μέλλον.

Το 2008 τον βρίσκουμε υπουργό Υγείας της ΝΔ με πελατειακές μονιμοποιήσεις. Δεκαοκτώ υπάλληλοι του «Ερρίκος Ντυνάν», αποσπάστηκαν και μονιμοποιήθηκαν στις κεντρικές υπηρεσίες του υπουργείου Υγείας. Τι δουλειά μπορεί, άραγε, να κάνει ένας τραυματιοφορέας όταν διορίζεται σε γραφείο και όχι σε νοσοκομείο; Ένας βοηθός φυσικοθεραπευτή; Μια νοσηλεύτρια; Ένας νυχτοφύλακας; Προφανώς καμία. Όπως καταγγέλλουν εργαζόμενοι στο υπουργείο Υγείας, το 2004 υπήρχαν στο υπουργείο 800 υπάλληλοι, ενώ το 2008 έφθαναν τους 1.300. Αύξηση κι εδώ των «ανελαστικών δαπανών». Κορυφαία του πολιτική δήλωση ήταν όταν παρέδιδε το υπουργείο. Είπε με νόημα, «δεν κλέψαμε». Μάλλον θα είχε τη μύγα, αφού κανείς δεν τον κατηγόρησε.

Στη συνέχεια, διεκδίκησε την αρχηγία της ΝΔ, προτείνοντας να ψηφίζουν όχι μόνο τα μέλη της ΝΔ, αλλά και όποιος περαστικός δηλώνει «φίλος». Η πρόταση δεν πέρασε και ο κ. Αβραμόπουλος παραιτήθηκε από την κούρσα, για να επιδοθεί και πάλι στην προσφιλή του μέθοδο: να εγκωμιάζει τους πολιτικούς αρχηγούς.

Ξεκίνησε, όπως φαίνεται, από τη Ντόρα, με πρόταση να τη στηρίξει στην αρχηγία, και ως αντιπαροχή, εκείνη να τον κάνει υπαρχηγό. Η Ντόρα του απάντησε «Δημήτρη, σε θέλω μαζί μου», χωρίς όμως να συμφωνήσει ούτε στο θέμα της υπαρχηγίας, ούτε στη διατύπωση «κοινής διακήρυξης αρχών», αίτημα που επίσης έθεσε ο κ. Αβραμόπουλος. Αντίθετα, ο κ. Σαμαράς συναίνεσε στα αιτήματα Αβραμόπουλου. Υποστήριξε, λοιπόν, ο κ. Αβραμόπουλος δημόσια τον κ. Σαμαρά και συνυπέγραψαν και την «κοινή δήλωση αρχών», που μοιάζει με τις αρχές τόσο της ΠΟΛΑΝ όσο και του ΚΕΠ. Δυο αποτυχημένοι αρχηγοί, αποτυχημένων κομμάτων συμμάχησαν για την ηγεσία ενός ιστορικού κόμματος…

–

* αναδημοσιεύεται με άδεια του συγγραφέα.  Πρώτη δημοσίευση.

Η ΠΑΣΠ, που κρατά τη σημαία [του Πολυτεχνείου] εδώ και χρόνια, αρνείται και φέτος να την παραδώσει και δηλώνει ότι θα το πράξει όταν επιτέλους αναδιοργανωθεί η ΕΦΕΕ. (Ελευθεροτυπία 08.11.09)

Μαϊμού του Γιβραλτάρ, γνωστή και ως αναδιοργάνωση της ΕΦΕΕ. Η φωτογραφία είναι από τη Wikipedia.

Παιδιαρίσματα. Κακομαθημένα παιδάκια που θεωρούν την ιστορία ιδιοκτησία τους. Αγνοούν όμως πως ιδιόκτητη ιστορία δεν αποτελεί καν ιστορία. Οι αγώνες του Πολυτεχνείου ακυρώνονται στα χέρια της ΠΑΣΠ. Αυτά περι ανασυγκρότησης της ΕΦΕΕ είναι ιστορίες γι αγρίους και απηχούν την Βρετανική αποικιοκρατική αντίληψη που λέει πως η Βρετανία θα αποχωρήσει από το Γιβραλτάρ όταν φύγουν πρώτα οι μαϊμούδες από τον βράχο. Οι μαϊμουδιές της ΠΑΣΠ και οι παιδαριώδεις δικαιολογίες δεν πείθουν κανέναν.

Αν ο αγώνας του Πολυτεχνείου θεωρείται σήμερα τμήμα της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας τότε καμιά κομματική νεολαία και καμιά φοιτητική παράταξη δεν νομιμοποιείται να θεωρεί τον εαυτό της φύλακα ιστορικών κειμηλίων. Το ΠΑΣΟΚ που διανύει περίοδο ακμής, έχει την ευκαιρία να αποδείξει πώς αντιλαμβάνεται και πώς τιμά την ιστορία του τόπου. Τριαντα-έξη χρόνια μετά, η σημαία του Πολυτεχνείου πρέπει να είναι δημόσιο κτήμα και σύμβολο και όχι αντικείμενο ιδιωτικής συλλογής.

Όταν η φοιτητική παράταξη του κόμματος της Μελίνας Μερκούρη αρνείται να παραδώσει ένα τέτοιο ιστορικό κειμήλιο επιμένοντας στην καταχρηστική ιδιοκτησία του, τότε πως είναι δυνατόν να περιμένουμε να ευοδώσει το όραμα για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα; Καταπατώντας την ίδια μας την ιστορία, ακυρώνουμε όχι μόνο τον αγώνα του Πολυτεχνείου αλλά και το αίτημα για τα Μάρμαρα.

Ας παραδοθεί, επιτέλους, η σημαία του Πολυτεχνείου στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, να τελειώνει το καραγκιοζιλίκι με τους Ελγινίσκους της ΠΑΣΠ.