میگنا: پرهیزها و توصیه‌های غذایی ویژه‌ای وجود دارد که با رعایت آنها می‌توان از شکل‌گیری و ابتلا به سنگ کلیه تا حد زیادی در امان ماند.

مطالعات نشان می دهند که اگر حجم ادرار روزانه بیش از دو لیتر باشد میزان عود سنگ به طور قابل توجهی کاهش می یابد. برای رسیدن به این میزان حجم ادرار بایستی حدود ۳ لیتر آب در روز نوشید.

۱-روزی ۸ تا ۱۰ لیوان آب و مایعات بنوشید که باعث رقیق شدن ادرار و در نتیجه، کاهش غلظت مواد معدنی سنگساز در پیشاب می‌شود.


۲-مصرف نمک (سدیم) را در رژیم غذایی خود کاهش دهید تا سبب کاهش میزان کلسیم در ادرارتان شود. همچنین از غذاهایی که سدیم یا نمک زیادی دارند، همچون تنقلات شور، نودل، سوپهای کنسروی، و گوشتهای فرآوری‌شده اجتناب کنید.


۳-حداقل دو وعده غذای دارای میزان کلسیم اندک را در رژیم غذایی روزانهٔ خود بگنجانید زیرا مطالعات نشان داده که چنین اقدامی خطر شکلگیری سنگهای کلیوی کلسیمی را کاهش می‌دهد. یک فنجان شیر کمچرب دربردارندهٔ ۳۰۰ میلی‌گرم کلسیم است.


۴-اگزالات یا اسید اکسالیک در بیشتر خوراکیهای گیاهی همچون اسفناج، توت‌فرنگی، سبوس گندم، آجیلها و نیز چای موجود است. خودداری از خوردن و نوشیدن این مواد غذایی ممکن است به کاهش مقدار اگزالات در ادرار بیانجامد.


۵-بدن انسان ویتامین C را به اگزالات تبدیل می‌کند و در نتیجه، احتمال شکلگیری سنگ کلیه افزایش می‌یابد. افرادی که سابقه یا استعداد تشکیل سنگ در کلیه‌شان دارند باید پیش از مصرف میزان زیادی از ویتامین‌ها و یا مواد معدنی باید با پزشک یا متخصصان تغذیه مشورت کنند.


۶-شکر هم ممکن است باعث ایجاد و افزایش سنگهای نوع کلسیمی یا اگزالات-کلسیمی شوند. از این رو افراد مبتلا به سنگ کلیه یا دارای سابقه ابتلا به آن باید از مصرف خوراکیهای بسته‌بندی‌شده شیرین و شکرین پرهیز کنند.


۷-گوشت و پروتئین‌های حیوانی دیگر نظیر تخم‌مرغ و ماهی دربردارندهٔ ماده‌ای به نام «پورین» هستند که در ادرار به اسید اوریک تجزیه و تبدیل می‌شود. پروتئینهای حیوانی غیر لبنی همچنین با افزایش دفع کلسیم و کاهش دفع ماده‌ای به نام «سیترات» در ادرار، خطر تشکیل سنگهای کلسیمی را افزایش می‌دهند.


۸-فیبر غیر محلول موجود در گندم، چاودار، جو، و برنج به کاهش میزان کلسیم در ادرار کمک می‌کند. این مواد غذایی با کلسیم موجود در روده ترکیب می‌شوند و بدین گونه کلسیم اضافی به جای دفع شدن از طریق کلیه‌ها، همراه با مدفوع از بدن خارج می‌شود.


۹-برای جلوگیری از تشکیل سنگهای اگزالات-کلسیمی توصیه می‌شود که در مصرف فرآورده‌های لبنی یا غذایی دارای اگزالات زیاد همچون چای و شکلات زیاده‌روی نکنید و آنها را در حداقل‌ترین میزان مصرف کنید.
10- میوه ها و سبزیجات می توانند اثرات ضد سنگ سازی داشته باشند. این غذاها به دلیل داشتن مقادیر زیادی آب، پتاسیم، منیزیوم و مقادیر کم کلرید سدیم و قدرت قلیایی کردن بالا به خاطر بیکربنات و سیترات بالا نقش به سزایی در کاهش سنگ سازی دارد.

 

میگنا: خشم به عنوان یک رفتار هیجانی ممکن است بدنبال جلوگیری از رفتار هدفمند، تحقیر شدن یا مورد تبعیض قرار گرفتن، مورد پیشداوری یا بی مهری قرار گرفتن، مورد فریب کاری یا عهدشکنی قرار گرفتن، تحقیر شدن احساسات، ارزشها یا غرور و اقتدار واقعی یک فرد، مورد بدرفتاری و بی توجهی قرار گرفتن از سوی افراد مهم، مورد تجاوز بدنی یا کلامی قرار گرفتن و قربانی شدن رخ دهد.

خشم در واقع پاسخ انسان به محرکهای درونی و بیرونی است که با توجه به سبکهای مقابله­ ای افراد، توانمندی ها و ویژگیهای شخصیتی آنها واکنش های متفاوتی را بر می انگیزد. این هیجان طی مراحل رنجش، ناکامی، خشم و خشونت ظاهر می شود و ممکن است با هیجانهای دیگری مانند عصبانیت، خصومت، کینه توزی، غضب، تنفر، تحریک، حسادت، رنجش، غرض، تحقیر و ناراحتی همراه باشد.

همچنین تاثیرات فیزیولوژیکی خشم بر روی بدن به صورت ترشح هورمون آدرنالین، تسریع تنفس، افزایش ضربان قلب و فشار خون، توقف سیستم گوارش، ترشح کورتیزول و سرکوب سیستم ایمنی بدن، افزایش هورمون تستوسترون در مردان، سرخ شدن چهره، افزایش قوای جسمانی، گشاد شدن چشمها و سفت شدن عضلات می باشد که بسیار آزار دهنده است. هرچند که خشم از دیدگاه افراد مختلف دارای تعاریف مختلفی است و عقاید و آستانه تحمل آدمها در مورد آن متفاوت است و شیوه ابراز آن از سرکوبی، کنترل، گریستن، رفتار مخفیانه، خشونت انفعالی، بازی دادن تا رویارویی مثبت و قاطعانه متغیر است اما خوشبختانه می توان برای غلبه بر خشم از راهکارها و آموزش های مشترک استفاده کرد.

در جوامع امروزی که سبک و نوع زندگی بسیار متفاوت با گذشته است روابط افراد خانواده نیز با یکدیگر تغییر کرده به طوری‌که در برخی از موارد در مواجهه با موضوعات مختلف اعضای خانواده کنترل خود را از دست داده و خشمگین می شوند و در صورتیکه روشهای شناسایی خشم و راهکارهای کنترل آن را ندانند مشکلات زیادی برایشان ایجاد می شود و شاید ادامه زندگی دیگر میسر نباشد.

دراین میان روانشناسان معتقدند که در شهرهای بزرگ میزان خشونت و سردی روابط درمیان خانواده ها بیشتر از مناطق دیگر است و اگر به خانواده ها آموزش های لازم ارائه شود می توان میزان خشونت را کاهش داد.

مریم عاقل مسجدی روانشناس و مدرس دانشگاه به مهارتهای کنترل خشم اشاره کرد و گفت: برای کنترل خشم ابتدا مهارتهایی لازم است که در ابتدا باید طیفی از احساسات که می تواند خشم را برانگیزد شناسایی کرد و در مرحله بعد رفتارهای پرخاشگرانه خود و دیگران شناسایی شود.

 وی با اشاره به اینکه شناسایی پیامدهای احتمالی رفتارهای پرخاشگرانه مهارت دیگری است که باید در کنترل خشم مد نظر قرار گیرد، افزود: شناسایی رفتارهایی که موجب آسیب رساندن به خود می شود، شناسایی افکار و احساسات مقدم بر رفتار پرخاشگرانه، شناسایی نشانه های درونی احساس خشم، تمرین و آموزش مکانیزم های مقابله ای کنترل خشم و بروز خشم بدون از دست دادن کنترل از دیگر مهارتهایی است که برای کنترل خشم برای تمامی افراد لازم است.

این استاد دانشگاه به راهکارهای کنترل و مدیریت خشم نیز اشاره و تاکید کرد: به ترتیب آرامش آموزی، بازسازی شناختی، تخلیه انرژی، حل مسئله، تغییر محیط، شوخ طبعی و ابراز وجود و قاطعیت راهکارهای مهم و مورد نیاز کنترل خشم هستند که برای هر یک از این مراحل شیوه های آموزشی خاص و مفیدی باید مد نظر قرار گیرد.

شیوه های ساده آرامش سازی مانند تنفس عمیق، تصویرسازی آرامش، انجام حرکات یوگا و تکرار کلمه ای که بار آرامشی دارد می تواند احساس خشم را فروکش کند. برای زوج هایی که تند مزاج هستند آرامش آموزی در کنار استفاده از سی دی ها و کتابهای مدیریت خشم می تواند مفید باشد.

در مرحله بازسازی شناختی نیز معمولا رفتاری های یک فرد خشمگین تا حدود زیادی منعکس کننده افکار درونی او هستند این روش به فرد کمک می کند تا شیوه تفکر خود را تغییر دهد و افکار منطقی تر جایگزین افکار ناکارآمد شود. افراد بهتر است بدانند که رفتار خشمگینانه مشکل را حل نمی کند و احساس خوبی را در آنها ایجاد نخواهد کرد بلکه فقط اوضاع را بدتر خواهد کرد.

عاقل مسجدی در مرحله تخلیه انرژی نیز گفت: وقتی خشم بر فرد مستولی می شود از طریق تخلیه انرژی و پرداختن به فعالیتهای جسمانی، خلاق و ورزش می تواند قسمتی از این انرژی مازاد را تخلیه کند. فایده تخلیه خشم این است که به فرد اجازه داده می شود در وضعیت ذهنی آرام، مشکل خشم برانگیز خود را حل کند. این مکانیزم برای مقابله با خشم دارای دو مرحله الف: تخلیه انرژی و خشم که شامل رها ساختن تنش و برانگیختگی است و ب: حل مسئله را شامل می شود.

وی به روشهای دست یافتن به راهکار حل مساله اشاره کرد و اظهار داشت: حل مسئله نیز یعنی استفاده از شیوه منظم و هدفمند برای رسیدن به یک هدف خاص. حل مسئله دارای مراحل شناسایی مشکل، تعریف مشکل، شناسایی عوامل ایجاد کننده مشکل، شناسایی راحل های ممکن، انتخاب بهترین راه حل ممکن، اجرای راه حل انتخاب شده و ارزیابی راه حل اجرا شده است. این شیوه به عنوان یک مکانیسم کنترل خشم چون به صورت بنیادی علل خشم را بررسی و حل می کند می تواند بسیار مفید باشد.

به گفته وی، تغییر محیط راهکار مفیدی است که اجرای درست آن باعث کنترل خشم می شود شاید در بعضی مواقع هیچ چیز به اندازه فاصله گرفتن از محیط تحریک کننده و برانگیزنده خشم و انتخاب یک محیط آرام و بدون تنش نتواند برای کنترل خشم مفید باشد. البته رها کردن و ترک محیط یک راه حل موقتی است و افراد باید بعد آرام شدن فضا به نحو موثرتری با خشم و موقعیت خود کنار بیایند.

 آرتور برایفیلد در کتاب ارتباط شخصی به مردم توصیه می کند که هرگز خودتان را جدی نگیرید! شوخ طبعی به عنوان یک مهارت مقابله ای احساس کارآمدی ما را بالا می برد، بدین ترتیب به جای اینکه با ترس یا دستپاچگی به رویدادهای تنش زا واکنش نشان دهیم، می توانیم با استفاده از حس شوخ طبعی به آسانی و بدون ناراحتی با آن رویداد مقابله کنیم و آنها را نه بعنوان بن بست، بلکه بعنوان یک چالش عادی در زندگی تلقی کنیم.

 افراد دارای شوخ طبعی در هنگام مواجهه با تجربیات تنش زا کمتر با خلق منفی واکنش نشان می دهند و به جای خشمگین شدن سعی می کنند با آرامش بیشتری مسئله را حل کنند. همچنین با توجه به اینکه ناکامی در رسیدن به خواسته ها موجب خشم می شود افراد شوخ طبع نسبت به هیجانات منفی موضع فعال تری دارند و سعی می کنند بر آنها غلبه کنند و در هنگامی که با ناکامی مواجه می شوند آنرا راحت تر پذیرفته و انعطاف پذیری بیشتری دارند.

این روانشناس در مورد راهکار ابراز وجود و قاطعیت نیز گفت: قاطعیت ورزی به عنوان یک مهارت، توانایی فرد در  دفاع  از حقوق خود و بیان افکار و احساسات خود به شیوه مستقیم، صادقانه و مناسب است. این مهارت می تواند به انسان احساس خودکارآمدی و کنترل درونی ببخشد و در روابط با دیگران اعتماد به نفس و عزت نفس او را تقویت می کند.

رابطه قاطعانه شامل سه بعد است که عبارتند از بیان همدلانه، بیان مسئله و  بیان آنچه می خواهید. قاطعیت یکی از بهترین مهارتهای شناختی است که فرد می تواند هنگام مواجهه با رفتارهای پرخاشگرانه دیگران از خود بروز دهد و به جای مقابله به مثل با فرد مقصر گفتگو کند و با ابراز وجود و استفاده از مهارت حل مسئله طرف مقابل را آرام کرده و شرایط را به حالت طبیعی برگرداند.

 

بر اساس آمار سازمان ثبت احوال، در سال 95 بیشترین طلاق مربوط به ازدواج هایی بوده که کمتر از یک سال از عمر آن ها گذشته است. در این مقاله به 5 دلیل اصلی این طلاق های زودهنگام اشاره می کنیم.

 

باورش سخت است زن و شوهری که با هزاران امید و آرزو ازدواج می کنند، کمتر از یک سال در کنار هم باشند و بدترین راه ممکن را برای آینده زندگی مشترک شان انتخاب کنند. بر اساس آمار سازمان ثبت احوال، در سال گذشته بیشترین طلاق مربوط به ازدواج هایی بوده که کمتر از یک سال از عمر آن ها گذشته است. این آمار ناراحت کننده، زنگ خطری جدی برای همه دختران و پسران در آستانه ازدواج و خانواده هایشان است. در ادامه چند نفر از مشاوران صفحه خانواده و مشاوره، داستان زندگی مشترک پنج زوجی را بازگو کرده اند که عمر زندگی مشترک شان خیلی کوتاه بوده است.

 

خانمی که تنها 9 ماه از ازدواجش گذشته و برای طلاق به دادگاه مراجعه کرده بود، زندگی خود را این گونه روایت می کند که از همان هفته اول ازدواج، سردی و بی تفاوتی شوهرش را به خودش و زندگی مشترک می دیده و اوایل زیاد جدی نمی گرفته است. بعد از آن، علت را از همسرش می پرسد ولی دلیل قانع کننده و درستی عایدش نمی شود تا این که از تماس ها و پیام های مشکوک شوهرش متوجه حضور زنی دیگر در زندگی اش می شود. بعد هم شوهر بیان می کند چندین سال است عاشق دختری هستم اما خانواده ام مخالف ازدواج ما بودند و بر خلاف میل باطنی ام تو را برایم خواستگاری کردند. واقعا علاقه ای به تو ندارم و همچنان با آن خانم درگیر ارتباط عاشقانه هستم.

   

آقایی 26 ساله و دارای تحصیلات تکمیلی با دختر خاله 21 ساله خود ازدواج کرده بود و بعد از شش ماه متقاضی جدایی بودند. علت را که بررسی کردیم، آقا گفت: «از ابتدا هیچ حسی به دختر خاله ام نداشتم و هیچ گاه به عنوان همسر آینده ام به او نیندیشیدم. چون خانواده و به خصوص مادرم تمایل زیادی به ازدواج من داشتند، به بهانه های مختلف موضوع ازدواج با وی را مطرح می کردند. در این اواخر روزی نبود که در منزل ما این موضوع مطرح نشود. این فشار ها زیاد شده بود و همزمان نیز اتفاقاتی مثل با خبر شدن همه فامیل و اطرافیان رخ داد و به نوعی، من در مقابل عمل انجام شده قرار گرفته بودم. بعد از عقد، فقط یک ماه توانستیم برای هم نسبتا خوب باشیم و از آن به بعد هر چه خانواده ها تلاش می کردند که ما بیشتر با هم باشیم برعکس بیشتر از هم فاصله می گرفتیم. الان بعد از شش ماه به این نتیجه رسیده ام که دنیای همسرم کاملا با دنیای من فرق می کند و به عبارتی ایشان کسی نیست که من می خواستم و من هم آن فردی نیستم که ایشان می خواست.»

  

زوج دیگری که کمتر از یک سال از شروع زندگی شان گذشته بود و درخواست طلاق داده بودند، مشکل اصلی شان بیکاری شوهر بود. آقا می گفت کار مشخصی ندارد و بیشتر اوقات بیکار است. هر دو نفر با طلاق موافق بودند در حالی که فقط 11 ماه از ازدواج شان می گذشت. این ازدواج به این دلیل صورت گرفته بود تا مرد سر به راه شود و به دنبال یافتن کار و شغل برود اما عاقبتش طلاق بود.

 

آقایی 23 ساله و مهندس عمران با خانمی 19 ساله و دانشجوی کارشناسی ازدواج کرده بود. خانم می گوید: «من از همان روز دوم بعد از عقد به ایشان حس بدی پیدا کرده بودم و تحت هیچ شرایطی حاضر نبودم با وی به زندگی ادامه دهم. همان موقع تصمیم به جدایی گرفتم اما سه ماه تحمل کردم و در این مدت حتی زمانی که می فهمیدم همسرم قرار است از محل کارش که در شهر دیگری بود برگردد، ناراحت می شدم. در این مدت نسخه های تجویز شده اطرافیان برای بهبود رابطه ما موثر واقع نشد.» در جلسات مشاوره با ریشه یابی موضوع مشخص شد که خانم قبل از ازدواج به فرد دیگری علاقه مند بوده و به امید ایجاد علاقه به همسرش و فراموشی رابطه قبلی ازدواج کرده ولی این اتفاق رخ نداده است و اکنون با مقایسه هایی که می کند، به همسرش حس تنفر شدیدی پیدا کرده است.

  

زوج دیگری که عمر زندگی مشترک شان به یک سال نرسیده است، دختری 18 ساله است که با پسری 23 ساله ازدواج کرده و به فاصله سه ماه از عقد یاد و خاطرات علاقه مندی اش به پسر همسایه که چندین سال قبل اتفاق افتاده است و فقط چند بار همدیگر را از دور دیده اند و در حد چند کلمه با هم حرف زده اند، زنده شده و تمام فکر و ذهن وی را درگیر خودش کرده است به نحوی که چنان شخصیت ذهنی ایده آلی از پسری که چند سال است حتی از او خبری هم ندارد برای خودش ساخته که تحت هیچ شرایطی حاضر نیست زندگی با همسرش را ادامه بدهد. او پس از مقایسه همسرش با ایده آل ترین شرایط ممکن، به جایی رسیده که فقط طلاق را چاره کار می داند.

 

 

خجالت واقعا گاهی اوقات می‌تواند افراد را از زندگی باز دارد؛ بخشی از آن به این دلیل است که افراد خجالتی از حضور در موقعیت‌های اجتماعی اجتناب کرده و حرفشان را نمی‌زنند و بخشی از آن به این دلیل است که این افراد میزان زیادی اضطراب مزمن را تجربه می‌کنند. اگر شما هم خجالتی هستید بد نیست بدانید که از هر ۱۰ نفر ۴ نفر خودشان را خجالتی می‌دانند. اما خبر خوب این است که با گذاشتن وقت، تلاش و تمایل برای تغییر، می‌توان بر خجالتی بودن غلبه کرد. اگر خجالتی بودن شما خیلی شدید باشید شاید به کمک یک پزشک یا مشاور احتیاج داشته باشید، اما اکثر افراد خودشان می‌توانند این مشکل را حل کنند.

 

  

اصلا لازم نیست که خجالتی بودن‌تان را همه جا جار بزنید. کسانی که به شما نزدیک هستند خودشان از این موضوع خبر دارند و کسانی که نزدیک نیستند هم شاید اصلا آنقدر با شما تعامل نداشته باشند که این موضوع را متوجه شوند. خجالتی بودن‌تان به این توی چشمی هم که خودتان فکر می‌کنید نیست.

 

اگر دیگران بحث خجالتی بودن شما را پیش کشیدند خیلی معمولی باشید. اگر لازم شد راجع به آن صحبت کنید اصلا نقطه ضعف نشان ندهید.

 

مثلا اگر در شرایط ناراحت و معذب صورت‌تان سرخ می‌شود سریع به خجالتی بودن ربطش ندهید؛ می‌تواند این طور باشد که« من همیشه صورتم زود سرخ میشه.»

 

به خودتان برچسب خجالتی بودن یا هر چیز دیگری نزنید. خودتان را به عنوان فردی خاص دسته بندی کنید نه یک نفر که حتما صفتی بد و آزاردهنده دارد.

 

گاهی اوقات ما واقعا بدترین دشمن خودمان هستیم. نگذارید انتقاد کردن خودتان از خودتان به حدی برسد که مخل کار و زندگی‌تان شود.

 

 

لیستی از تمام ویژگی‌های مثبت خود تهیه کنید و حتی اگر لازم شد از دوستان و خانواده‌تان کمک بگیرد و هر موقع که احساس ناامنی کردید این لیست را مرور کنید. بگذارید یادتان بیاید که چقدر نکات مثبت دارید.

 

افراد خجالتی روابطی کمتر اما عمیق‌تر دارند که این یعنی باید بیشتر در انتخاب دوست و شریک‌ زندگی‌تان دقت کنید. وقت‌تان را در زندگی برای کسانی که قدرشناس، صمیمی و دلگرم کننده هستند صرف کنید.

 

همیشه چند نفری هستند که دوست دارند بی‌رحم باشند و الکی دیگران را اذیت می‌کنند و برایشان مهم نیست که چه رفتاری درست است و چه رفتاری نیست و حتی صدمه زدن به احساسات و روح و روان دیگران ذره‌ای برایشان اهمیت ندارد. سعی کنید به طور صحیح فاصله‌تان را با این افراد حفظ کنید.

 

بعضی از ما فکر می‌کنیم که اوضاع‌مان خیلی خراب است و بقیه از ما خیلی بهترند. این جور وقت‌ها بد نیست با دقت نگاهی به دیگران بیندازید تا ببینید آنها هم مشکلات شخصیتی و ناامنی‌های خودشان را دارند و شما در این بین تنها نیستید.

 

گاهی اوقات در یک موقعیت، خیلی خجالتی می‌شوید یا حتی بعضی وقت‌ها آن صحنه را مدام در ذهنتان مرور می‌کنید و بیشتر و بیشتر اعصاب خودتان را خرد کرده و روزتان راخراب می‌کنید. اما این همه کشمکش لازم نیس. آن لحظه هرچه بوده تمام شده پس بهتر است که سعی کنید از بقیهٔ روزتان لذت ببرید.

 

افراد خجالتی گاهی احساس عدم تایید یا ردشدگی می‌کنند، حتی زمان‌هایی که این موارد اصلا درست و واقعی نیستند. مردم احتمالا بیش از آنچه که شما فکر می‌کنید شما را دوست دارند و برایتان اهمیت قائلند، پس الکی برای خودتان خیالات منفی نبافید.

 

لیستی از تمام وحشت‌ها و نگرانی‌هایتان تهیه کنید. آنها را نام ببرید و برنامه ریزی کنید که چطور می‌خواهید آنها را از بین ببرید و به جلو حرکت کنید.

 

خجالتی بودن نباید شما را از رسیدن به موفقیتی که می‌خواهید باز دارد و چه شما خجالتی هستید چه نه، می‌توانید از تکنیک‌های گفته شده بهره ببرید.

 

 

یک روانشناس بالینی با اشاره به مهم‌ترین مولفه در تعریف هوش که توانایی سازگاری است، بیان کرد: تحقیقات نشان داده است که افراد باهوش در شرایط اضطرابی، عملکردی متفاوت با افرادی که از هوش کمتری برخوردار هستند، دارند.

 

دکتر عارف‌نظری در گفتگو با سلامت آنلاین با اشاره به سه حالت که منجر به اضطراب در افراد می‌شود، افزود: اضطراب ممکن است در هنگام مواجه شدن با موقعیتی ناشناخته، به هنگام تعارض شناختی و یا به عبارتی وقتی که شناخته‌ها با واقعیت تطابق ندارد و در سومین حالت در موقعیت‌های تهدید آمیز ایجاد شود.

 

وی با ذکر مثالی درباره عکس‌العمل فرد باهوش در مقایسه با افرادی با بهره هوشی کمتر، اظهار کرد: افرادی که از هوش بیشتری برخوردارند در برابر موقعیت‌های اضطرابی، مؤثرتر و سریع‌تر به راه حل می‌رسند.

 

این روانشناس بالینی افزود: به عنوان مثال ممکن است یک فرد با بهره هوشی بالا به منظور قرار ملاقاتی که دارد، منتظر قطاری باشد که با تاخیر مواجه شده است، در چنین موقعیتی اگرچه اضطراب در او ایجاد خواهد شد اما در مقایسه با فردی که بهره هوشی پایین‌تری دارد سازگاری بیشتری با شرایط پیش آمده پیدا کرده و ممکن است در عرض ده دقیقه راه حل مناسبی را پیدا کند اما فردی که از بهره هوشی کمتری برخوردار است، احتمال دارد در عرض نیم ساعت موفق به یافتن یک راه حل شود.

 

عارف‌نظری با بیان این‌که اضطراب می‌تواند بر عملکرد هوش، تاثیر منفی بگذارد، تصریح کرد: قرار گرفتن در شرایط اضطراب آفرین مانند زلزله، کارکرد هوش فرد با ضریب ۱۴۴را به ۱۳۸ می‌رساند، عملکرد افرادی که بهره هوشی کمتری دارند نیز در برابر اضطراب همین‌گونه است، بدین معنی که فرد با بهره هوشی ۱۰۰ نیز با کارکرد هوش ۹۰ در برابر اضطراب مواجه خواهد شد.

 

به گفته این روانشناس بالینی، یک فرد باهوش به دلیل هوش بالاتر، درگیری‌های ذهنی بیشتری نسبت به فرد معمولی دارد و قطعا به دلیل مشغله‌های فراوان، میزان اضطراب در او افزایش خواهد یافت، در حقیقت بین هوش و اضطراب یک رابطه همبستگی وجود دارد و اگر جایگاه یک فرد با بهره هوشی پایین نیز عوض شود و در شرایط فرد مقابل قرار گیرد مسلما اضطراب بیشتری او را در برمی‌گیرد، اما به طور کلی، رابطه مستقیمی در این‌که افراد باهوش مضطرب‌تر باشند، وجود ندارد.

 

 

به گفته‌ی محققان، خبر بد را باید بدون شاخ و برگ دادن بدهید؛ این چیزی است که طرف مقابل‌تان ترجیح می‌دهد.

 

همه‌ی ما به احتمال زیاد زمانی در زندگی‌مان ناچارا مجبور می‌شویم خبر بدی را به کسی برسانیم. خبر طلاق، اخراج شدن از کار، رد یک درخواست و یا نتیجه‌ی یک آزمایش که حاکی از یک بیماری سخت است، خبرهایی از این دست چیزهایی هستند که متاسفانه گاهی وظیفه‌ی رساندن‌شان را به مخاطب خواهیم داشت. وقتی در چنین شرایطی قرار می‌گیریم همیشه این سوال مطرح می‌شود که چطور باید این خبر را بدهیم. آیا باید مستقیما بگوییم یا در لفافه و با کلماتی تسلی بخش سعی کنیم تا جایی که امکان دارد طرف مقابل را پریشان نکنیم؟

 

تحقیقات می‌گوید اگر می‌خواهید خبر بد بدهید، یک راست بروید سر اصل مطلب 

تحقیقات جدید در دانشگاه بریگم یانگ و دانشگاه آلابامای جنوبی می‌گوید، بهترین کار این است که خبر ناخوشایند را به سرعت بدهیم، دست کم این چیزی است که فرد مقابل ترجیح می‌دهد!

 

پژوهشگران، 145 نفر را که با سناریوهای مختلف از خبرهای بد مواجه شده بودند، تحت بررسی قرار دادند. این سناریوها مکتوب، کلامی و یا بصری بودند. در هر مورد، این افراد با دو نوع رویکرد متفاوت روبرو شدند: خبر بد، مستقیما و بدون حاشیه به آنها داده شد و در نوع دیگر هم، سعی شده بود خبر بد، ظاهری خوشایندتر داشته باشد و در لفافه بیان شود.

 

از افراد شرکت کننده خواسته شد، هر پیام منفی را بر اساس شفافیت، میزان ملاحظات و تا چه حد مستقیم بودن، تاثیرگزار بودن، صادقانه بودن و خاص بودن‌شان رتبه بندی کنند. همچنین از آنها خواسته شد تشخیص دهند کدام یک از این راه‌های دریافت خبر بد، برای‌شان از همه مهمتر بوده است. شفافیت و مستقیم بودن، نسبت به سایر ارزش‌ها در آن شرایط پُرتنش و بحرانی، بیشترین امتیازها را گرفتند.

 

محققان دریافتند خبرهای منفی مربوط به روابط اجتماعی باید مستقیما اما با حالتی ملایم به عنوان اشاره‌ای از ادب و توجه نسبت به فرد دریافت کننده منتقل شوند. اما خبرهای بد در مورد بیماری یا مرگ یا آتش گرفتن خانه را بهتر است مستقیما و بدون مقدمه و حاشیه برسانید. این نوع خبرها نیاز به اقدام فوری دارند و اطلاعات باید تا حد ممکن سریع و با کمترین حاشیه منتقل شوند.

 

 

در ایران اما حضور در جلسات مشاوره پیش و پس از ازدواج هنوز انقدر جا نیفتاده است. متأسفانه این باور غلط که هرکس پیش روانشناس می‌رود حتماً بیمار است و مشکل روانی دارد به شدت در جامعه پر رنگ است.

  

در همه دنیا پیش از ازدواج و حتی بعد از آن در طول زندگی مشترک، زوج‌ها به طور مرتب یا مقطعی به مشاور و روانشناس خانواده مراجعه می‌کنند. علت این امر همیشه وجود یک مشکل عمده و لاینحل نیست، بلکه در اکثر موارد برای جلوگیری از بروز اختلاف، انتخاب‌های غلط و پیدا کردن راه حل صحیح برای مشکلات است.

 

در ایران اما حضور در جلسات مشاوره پیش و پس از ازدواج هنوز انقدر جا نیفتاده است. متأسفانه این باور غلط که هرکس پیش روانشناس می‌رود حتماً بیمار است و مشکل روانی دارد به شدت در جامعه پر رنگ است. با تبلیغات زیاد و پیشرفت برنامه‌های روان‌درمانی و مشاوره‌های خانواده به تازگی می‌بینیم که افراد برای جلوگیری از بروز اشتباه در ازدواج و انتخاب فرد نامناسب قبل از شروع زندگی به مشاوره می‌روند. گاهی هم افراد بعد از ازدواج به مشاور نیاز پیدا می‌کنند و به این جلسات می‌روند.

  

در هر حال شرکت در جلسات رون درمانی و مشاوره به خصوص برای مواردی مثل ازدواج نه تنها عیب نیست بلکه نشان دهنده درک بالای زوجین است. اگر شما هم اعتقاد دارید هرگز هیچ کس نیاز به مشاوره ندارد با خواندن این گزارش شاید نظرتان عوض شد.

 

روان‌درمانی یا درمان روان‌شناختی، روشی است که توسط درمانگری آموزش دیده به شکل حرفه‌ای، در رابطه با مشکلات و اختلالات روانی انجام گیرد. روان‌درمانی کاربرد آگاهانه و عمدی روش‌های بالینی است و هدف آن کمک به افراد است تا رفتارها، شناخت‌ها، هیجان‌ها و یا سایر ویژگی‌های شخصی خود را در جهت مطلوب تغییر دهند.

 

ولبرگ روان‌درمانی را نوعی درمان تعریف می‌کند که هدف آن، معالجه مشکلاتی است که ماهیت عاطفی دارند. در این درمان، شخصی تربیت یافته، آگاهانه ارتباطی حرفه‌ای با بیمار برقرار می‌کند. هدف از ایجاد چنین ارتباطی برطرف ساختن، تعدیل کردن، یا کند ساختن نشانه‌ها و الگوهای آشفته رفتار، و کمک به رشد و نمو مثبت و تعالی بخشیدن به شخصیت بیمار است.

 

مراجعه به روان درمانگر معمولاً شامل مسائل متعددی می‌شود مثلاً اختلالاتی مانند افسردگی، وسواس، اضطراب‌های قطعی مثل اضطراب امتحان، انواع ترس و فوبیا، احساس غم و اندوه شدید، کنترل خشم و امثال این‌ها از جمله مشکلاتی است که نیاز به روان‌درمانی دارد.

 

این روزها روش‌های درمانی زیادی در روان‌درمانی استفاده می‌شود. انواع درمان‌هایی که متداول تراست، عبارت‌اند از:

 

رفتاردرمانی شناختی: درمانگر به شناختن نگرش غير واقعی تان نسبت به خود، دنيا و آينده کمک می‌کند. شما الگوهای رفتاری و فکری جديدی پيدا خواهيد کرد که شما را به سوی زندگي سالم‌تر هدایت می‌کند.

 

درمان متمرکز بر درمان‌جو (روان‌درمانی بی رهنمود): درمانگر به حرف‌های شما گوش می‌دهد و به شما در فهميدن بهتراحساسات کمک می‌کند.

 

روانکاوی: در این روش درمانگر هدفش کشف تجارب و احساسات نيمه آگاه و عميق مربوط به دوران کودکی شما است. زمان روانکاوی شما باید درمانگرتان را هر هفته چهار بار يا بيشتر ملاقات کنيد.

 

روان‌درمانی پويشی: در اين روش درمانگر بدون استفاده از روانکاوی رسمی، احساسات ناخودآگاه شما را به آگاهی آورده و آن را تعبير و تفسير می‌کند. اين نوع درمان، اغلب متضمن اين است که هر چه به ذهنتان می‌آید، بگوييد. (تداعی آزاد)

 

پسيکودرام (نقش گذاری روانی): از اين نوع درمان براي بيان احساسات پنهان استفاده می‌شود. از شما خواسته می‌شود در نقش افراد مختلفی که در زندگی تان وجود دارند، بازی کنيد و خود را به جای آنها قرار دهید. اين روش هم می‌تواند به صورت گروهی انجام شود و هم به صورت دو نفره.

 

روان‌درمانی ممکن است جلسات محدودی وقت بگيرد و يا سال‌های زيادی طول بکشد. اين مسئله بستگی به وسعت مشکلات شما دارد. شما بايد به طورجدی در مورد این‌که چه مدت تحت درمان باشيد، تصميم بگيريد. شما (نه درمانگر) تصميماتی که می‌گیرید، روی زندگی‌تان تأثير مهمی دارد.

 

راجرز و پاترسون و بسیاری از مشاوران و روان‌درمانگران معتقدند که بین مشاوره و روان‌درمانی، اختلافی وجود ندارد و این دو اصطلاح را می‌توان به جای یکدیگر به کار برد؛ اما مشاوره و روان‌درمانی از نظر آمادگی‌ها و برنامه‌ریزی‌های مقدماتی با هم تفاوت دارند. این تفاوت‌ها به لحاظ هدف، نوع مراجع، روش و مکان کاربرد این دو شیوه بررسی می‌شود.

  

گاستاد، مشاوره را چنین تعریف می‌کند:

«مشاوره، یک جریان یادگیری است که از طریق رابطه بین دو نفر صورت می‌گیرد. در این رابطه، مشاور با داشتن مهارت‌ها و صلاحیت‌های علمی و حرفه‌ای، می‌کوشد تا با روش‌های منطبق بر نیازمندی‌های مراجع، او را یاری کند تا خود را بیشتر بشناسد و بینشی را که به این طریق درباره خویشتن کسب می‌کند، در زمینه هدف‌های معین که آنها را به صورت واقع‌بینانه‌ای درک کرده، به طور مؤثری مورد استفاده قرار دهد و در نتیجه، به فردی خلاق‌تر و شادمان‌تر در جامعه خود تبدیل شود.»

 

مثلاً زمانی که شما می‌خواهید فرزندتان را با کمترین درصد اشتباهات پرورش دهید و پیچ و خم های رفتار و هیجان‌هایش را بشناسید نیاز به مشاوره دارید. یا در آستانه ازدواج قرار دارید و می‌خواهید از درست بودن تصمیمتان با خبر شوید، روان‌درمانی مناسب شما نیست. در این موارد و اتفاقاتی مشابه آن شما باید به مشاور مراجعه کنید.

 

هدف مشاوره، در اصل عرضه یا پیشنهاد کمک به مراجع است‌، به این ترتیب او در به کار بردن آن، آزاد و مختار است. در رابطه مشاور و مراجع هیچ اجباری در کار نیست؛ چون در این صورت این عمل، تحمیل عقاید مشاور است، نه مشاوره. مشاوره رابطه‌ای مختارانه بین مشاور و مراجع است که هدف آن، ارائه و پیشنهاد کمک به مراجع است. نکته مهم در مشاوره، برقرار شدن تماس‌های مکرر بین مراجع و مشاور است، زیرا غالباً به صرف گرفتن اطلاعات یا انجام یک مصاحبه، مشکلات در یک جلسه حل نمی‌شود، بلکه به علت پیچیدگی موجود انسانی، اکثر اوقات جلسات مشاوره متعدد لازم است.

 

ممکن است شما با مطالعه یک کتاب، احساس کنید رنج‌هایتان کاهش یافته، ولی چون در این عمل، تماس مستقیم شخص با شخص وجود ندارد، این کار نمی‌تواند، مشاوره باشد؛ به عبارت دیگر، دریافت اطلاعات یا تسکین روحی از راه مطالعه کتاب، مشاوره نیست.

  

برای اینکه بدانیم در چه مواردی باید به مشاور یا روان‌درمانگر مراجعه کنیم ابتدا باید تفاوت آنها را بشناسیم.

 

هدف مشاوره، پیش‌گیری است ولی هدف روان‌درمانی، معالجه است. این مهم‌ترین اختلاف آن‌هاست. شما هرگز برای اتفاقی که افتاده نباید به مشاور مراجعه کنید بلکه باید قبل از اینکه مشکل رخ دهد پیش مشاور بروید و تا حد امکان جلوی اتفاقات را بگیرید. مشاوره به موارد عادی و ساده زندگی می‌پردازد، ولی روان‌درمانی به موارد بیماری روانی، مرضی، درگیری‌ها و ناسازگاری‌های شخصیتی عمیق توجه دارد.

 

خدمات مشاوره بیشتر در مدارس و سازمان‌های تربیتی و اجتماعی انجام می‌شود؛ در حالی که معمولاً سروکار روان‌درمانی با امور روانی است و این کار در بیمارستان‌ها انجام می‌گیرد. تعداد جلسات و زمان صرف شده در مشاوره معمولاً کمتر از روان‌درمانی است. در مشاوره، اموری مورد بررسی قرار می‌گیرد که فرد آگاهی کامل به آنها دارد در حالی که در روان‌درمانی، به وجدان ناخودآگاه مراجع توجه می‌شود.

 

 

در مشاوره، به مراجع از جهات خودشناسی و رشد در زمینه‌های استقلال، تصمیم‌گیری، خودیاری در رفع مشکلات و نظایر آنها کمک می‌شود، در حالی که حوزهٔ فعالیت روان‌درمانی، مسائل مربوط به تضاد درونی فرد است. کار مشاوره در اصل کمک‌های مربوط به خلاقیت است و کار روان‌درمانگر درمان بیماری‌های روانی است.

 

در روان‌درمانی، در ارزیابی و تشخیص، غالباً از مصاحبه بالینی استفاده می‌شود و گرفتن تست و وسایل روان‌سنجی مورد نیاز این رشته است اما در مشاوره نیازی به این مسائل نیست. مشاور و مراجع فقط با هم صحبت می‌کنند و در طی چندین جلسه در مورد مشکلات فرد به نتیجه می‌رسند.

 

مشاوره بیشتر از روان‌درمانی، به امر شناخت در مراجع می‌پردازد ولی در روان‌درمانی، مسائل عاطفی حاد کمتر بررسی می‌شود. روان‌درمانی در پی دستیابی به هدف‌های بازسازی و مشاوره در پی دست یافتن به هدف‌های بازپروری است.

 

در این بین عده‌ای هستند که معتقدند روان‌درمانی و مشاوره هیچ فرقی با هم ندارند. آنها برای این ادعای خود چند دلیل هم می‌آورند.

 

مثلاً اینکه می‌گویند جدا کردن رفتارها و حالت‌های عادی و غیرعادی، با این‌که به ظاهر آسان است ولی در عمل بسیار دشوار است. طبیعی و غیرطبیعی، در امتداد یک خط مستقیم قرار دارند اینکه بتوان مشخص کرد نقطه‌ای که حد فاصل این دو وضعیت را تعیین می‌کند کجاست کار ساده‌ای نیست. فروید معتقد است آنچه که در مورد افراد غیرعادی صادق است در مورد افراد عادی نیز مصداق دارد.

 

در مورد محل انجام مشاوره و روان‌درمانی، معتقدند که روان‌درمانگر در بیمارستان، کلینیک و هرجای دیگر که کار کند، در اصل همان خدمات مشاور را انجام می‌دهد چون مشاور علاوه بر راهنمایی تحصیلی و حرفه‌ای، به روان‌درمانی هم می‌پردازد.

 

از طرف دیگر، در بعضی بیمارستان‌ها، مشاور به انجام مشاوره و در بسیاری از مدارس، روان‌شناس بالینی به عرضه خدمات روان‌درمانی اشتغال دارند. بنابراین هر دو درعین‌حال هردو کار را انجام می‌دهند پس فرقی با هم ندارند. این گروه بر این باورند که چون در مشاوره، روان‌درمانی هم وجود دارد، پس ضرورتی ندارد که بین آنها اختلافی قائل شویم.

 

از نظر میزان توجه وجدان خودآگاه یا ناخودآگاه مراجع، یا تعداد جلسات و زمان صرف شده، یا جنبه‌های مربوط به پیشگیری و درمان، هیچ تفاوتی بین این دو روش وجود ندارد. در ضمن معتقدند در هر دو نوع درمان رشد مراجع موردنظر است و هم مشاوره هم روان‌درمانی، خدمات مشترکی را ارائه می‌کنند. راجرز خودش را روان‌درمانگر و مشاور می‌داند و بین این دو رشته، تفاوتی قائل نیست.

 

اختلاف‌هایی در روش، استفاده از وسایل متفاوت، یا در نظر گرفتن هدف‌های به ظاهر مختلف، یا متفاوت بودن نوع مسائل مورد بررسی و نظایر آنها وجود دارد که می‌توان آنها را به طور کلی برای متفاوت بودن مشاوره از روان‌درمانی، عنوان کرد، ولی در هیچ یک از این موارد، مرزهای مشخصی برای تمایز قائل شدن بین این دو رشته وجود ندارد و درواقع، هر دو در زمینه‌های مختلف دارای وجوه مشترک هستند.

 

مشاوره انواع گوناگونی دارد و از دیدگاه‌های مختلف مشاوره به انواع متفاوتی تقسیم می‌شود.

 

مشاوره تحصیلی، مشاوره شغلی، مشاوره شخصی، مشاورهٔ خانواده و ازدواج، مشاوره اجتماعی و مشاوره‌های تخصصی نظیر مشاوره حقوقی و پزشکی. این زیر مجموعه از نظر موضوعی مشاوره را تقسیم‌بندی می‌کند ولی در تقسیم بندی از نوعی دیگر، تعداد مطرح می‌شود؛ چنانچه هم مشاور و هم مراجع یک نفر باشد، مشاوره فردی است و در صورتی که تعداد بیش از یک نفر باشد مشاوره گروهی است.

 

مشاوره فردی از نظر روش اجرا به سه نوع مستقیم، غیر مستقیم و انتخابی تقسیم می‌شود. مشاورهٔ گروهی هم از نظر تعداد مشاور و مراجع سه حالت دارد:

 

یک مشاور و چند مراجع: در این نوع مشاوره، چند نفر مراجع که دارای مشکل یا علایق مشابهی هستند، به وسیله یک نفر مورد مشاوره قرار می‌گیرند.

 

چند مشاور و یک مراجع: در این حالت، چند نفر مشاور در حل مشکل به یک مراجع کمک می‌کنند. این نوع مشاوره بیشتر در کارهای اداری، اجتماعی و سیاسی مورد استفاده واقع می‌شود. مشاوره‌های مدیران شرکت‌ها یا رئیس‌جمهورها در امور مهم کاری از این نوع هستند.

 

چند مشاور و چند مراجع: این نوع مشاوره، کمتر کاربرد دارد ولی در موارد مشکلات حاد اتفاق می‌افتد. نمونه‌ای از این نوع مشاوره، وضعیتی است که پدر، مادر و تعدادی از اعضای خانواده، در مقابل ناسازگاری کودکشان، از شورایی از متخصصان روانی و تعلیم و تربیت کمک می‌گیرند و خواستار نظر جمعی آنان می‌شوند. این گروه، با یکدیگر به مشاوره می‌نشینند تا در جهت سازگاری کودک، به اعضای خانواده کمک کنند.

  

 

آیا شما هم از آن دسته افرادی هستید که زیاد عذرخواهی می کنند؟ نمی دانید؟ خب، سعی کنید وقت هایی که عذرخواهی می کنید، مچ خودتان را بگیرید. مثلا وقتی کسی به گوشی موبایلش خیره شده است به شما برخورد می کند، وقتی گارسون رستوران برای تان نوشیدنی اشتباهی می آورد یا وقتی یک نفر کیفش را روی تنها صندلی خالی مترو گذشته است، شمایید که می گویید معذرت می خواهم؟ اگر این طور است، بقیه این متن را بخوانید.

  

اول از همه این که شما تنها نیستید. افراد زیادی فکر می کنند در مکالمات روزنانه خود زیادی عذرخواهی می کنند. شاید باورتان نشود اما کارشناسانی هستند که این دوران را «عصر عذرخواهی» نامیده اند. اگرچه آنها بر اساس آمارهای کشورهای اروپایی به چنین عنوانی رسیده اند اما خب در کشور ما هم لابلای افرادی که با «ملاحظه» حتی بیگانه اند، افرادی هم هستند که زیاد عذرخواهی می کنند.

 

لابد می پرسید مگر مؤدب بودن ایرادی هم دارد؟ این در حالی است که رسانه ها دائم می گویند از عزت نفس مان محافظت کنیم و این که اگر خودمان را دست پایین بگیریم، برای سلامتی مان ضرر دارد. برای این سوال که عذرخواهی خوب است یا بد، جواب واضحی وجود ندارد و تا حد زیادی به موقعیت و این که چرا عذرخواهی می کنیم، بستگی دارد. شاید باورتان نشود که یک عذرخواهی چقدر ابعاد متفاوتی می تواند داشته باشد.

 

اغلب تصور می شود که به احتمال بیشتر، این زنان هستند که ممکن است زیاد عذرخواهی کنند؛ اما نکته جالب اینجاست که این تصور زنان است! در مطالعات اخیر، پرسش شوندگان زن گفته اند 44 درصد از زنان زیادی عذرخواهی می کنند، در حالی که به نظرشان این رقم در مورد مردان تنها پنج درصد است اما پرسش شوندگان مرد در پاسخ به همین سوال گفته اند به نظرشان زن ها و مردها به یک اندازه عذرخواهی می کنند.

 

«کارینا شومان» (Karina Schumann) از دانشگاه «پیتزبورگ» 11 سال پیش تحقیقاتش را در روانشناسی از چنین بحث هایی شروع کرد. خودش می گوید: «مردم می گفتند مردها اصلا عذرخواهی نمی کنند چون اصلا قبول ندارند که اشتباه کرده اند؛ در حالی که زن ها برای همه چیز عذرخواهی می کنند، بدون این که حتی به آن فکر کنند. من احساس می کردم این حرف ها پایه علمی ندارد و می خواستم برای آن پشتوانه ای علمی بسازم.» به همین دلیل، شومان از گروهی از دانشجویان کانادایی خواست در دفتری، همه وقایع روزانه ای را که فکر می کنند ارزش عذرخواهی دارد، به اضافه این که عذرخواهی کرده اند یا نه، یادداشت کنند.

 

نتیجه این بود که زن ها و مردها برای مواردی که فکر می کردند ارزش عذرخواهی دارد، هر دو به یک نسبت گفته بودند «ببخشید!» تفاوت در این بود که زن ها برای مواردی احساس می کنند نیاز به عذرخواهی است که از نظر مردها هیچ دلیلی برای عذرخواهی ندارد. در نتیجه زن ها در عمل بیشتر می گویند «ببخشید» یا «معذرت می خواهم».

  

شومان برای یافته هایش، عنوان «فرضیه آستانه» را انتخاب کرد که با مطالعات بعدی هم تایید شد؛ در تعیین این که چه چیزی نیاز به عذرخواهی دارد، مردها آستانه بالاتری دارند و زن ها حساسیت بیشتری. به بیان دیگر، بانوان حساس ترند و زودتر به احساس عذرخواهی می رسند.

 

اگر این طور باشد آیا خودش یک مشکل نیست؟ اگر گشتی در اینترنت بزنید، تصاویر و جمله ها و اسلایدهایی آموزشی پیدا می کنید که از زنان می خواهد در ایمیل ها و مکالمات کاری خود، کمتر از کلماتی استفاده کنند که معنای عذرخواهی دارد؛ چون با این کار از احساس تسلط خود در کار کم می کنند، عزت نفس شان را پایین می آورند و حتی تصویر خودشان را در محل کار خراب می کنند.

 

بخشی از این فرض ها احتمالا هیچ پایه علمی ندارند و از شناخت سوگیرانه ما نشأت می گیرند. همه ما می دانیم عذرخواهی کردن چقدر می تواند سخت باشد، حتی وقتی می دانیم به نفع رابطه است. «مایکل ونزل» (Michael Wenzel) از دانشگاه فلیندرز می گوید: «احتمالا مردم به اشتباه فکر می کنند زیان های عذرخواهی از سود آن بیشتر است. برای همین هم نمی توانند نتایج مثبت روانشناختی عذرخواهی را ببینند یا پیش بینی کنند و ذهن شان بیشتر با هزینه های عذرخواهی کردن مشغول است.»

 

گروه ونزل به این نتیجه رسید وقتی مردم بابت کاری که دیگری را ناراحت کرده است، زیر بار عذرخواهی نمی روند، در مقایسه با این که هیچ کاری نکنند، بیشتر احساس قدرت می کنند و حس می کنند بیشتر به ارزش های شان چسبیده اند. در نتیجه حس می کنند عزت نفس شان هم بالا رفته است. ونزل می گوید: «احتمالا پشت پرهیز ما از عذرخواهی، نوعی دفاع از خودمان وجود دارد؛ میل به این که قدرت و کنترل مان را حفظ کنیم و حس کنیم با اصرار به حفظ ارزش های مان، تمامیت خود را حفظ کرده ایم.»

 

نتیجه تعجب آور این بود وقتی مردم عذرخواهی می کردند، در مقایسه با این که هیچ کاری نکنند، باز هم همین منافع را برای شان داشت؛ یعنی هم احساس قدرت بیشتری می کردند و هم حس می کردند ارزش های شان را حفظ کرده اند. البته به نظر ونزل این نتیجه هم منطقی است، چون افراد از این طریق نشان می دهند اخلاق مدار و خوبند و در عین حال با ایجاد فرصت اصلاح کاری که کرده اند، دوباره کنترل را به دست می گیرند و شاید اگر بدبینانه نگاه کنیم، فرصت دستکاری کردن ذهن قربانیان خود را به دست می آورند!

 

خب، پس این که عذرخواهی کنید یا این که از عذرخواهی سر باز بزنید، هر دو منافع روان شناختی مشابهی دارد. نکته این جاست به جای آن که هیچ کاری نکنید، تصمیم بگیرید می خواهید کدام کار را انجام بدهید.

 

عذرخواهی کردن باعث می شود افراد احساس شرمندگی کمتری را تجربه کنند و همین به آنها انگیزه می دهد تا سالم تر رفتار کنند، اگر افراد به جای آن که دائم در موردش فکر کنند یا به کاری مشغول شوند که حواس شان را پرت کند، عذرخواهی کنند، احساس شرمندگی خیلی کمتری خواهند داشت و در نتیجه رفتارهای سالم تری را در پیش می گیرند، غذای سالم تری می خورند، ورزش می کنند و خوب می خوابند. این رویه منافع کاربردی بیشتری هم دارد و باعث می شود که فرد در نگاه غریبه ها گرم تر و قابل اعتمادتر به نظر برسد!

 

حتی عذرخواهی کردن در مورد وضعیت آب و هوا هم روی این که قابل اعتمادتر به نظر برسید، تاثیر دارد. این را نتایج تحقیقات میدانی می گوید که نشان می دهد وقتی صحبت خود را با عذرخواهی شروع کنید، احتمال بیشتری دارد بتوانید برای یک تماس، موبایل فرد غریبه ای را قرض بگیرید.

 

 

پس دست کم وقتی عذرخواهی واقعی است، اصلا عادت بدی نیست؛ اما وقتی عذرخواهی حتی هشیارانه هم نباشد، چه برسد به این که خالصانه و واقعی باشد، آن وقت چه؟ «کیت فاکس» (Kate Fox) انسان شناسی است که قبل از نوشتن کتابش، «Watching The English» دست به مطالعه ای میدانی زد. او در خیابان راه می رفت و وانمود می کرد اتفاقی به مردم برخورد می کند و می خواست ببیند چند درصد از مردم برای این که فاکس خودش را به آنها کوبیده است، از او عذرخواهی می کنند! 80 درصد از انگلیسی ها در لحظه به او گفتند ببخشید! و بین زنان و مردان از این نظر اختلافی نبود. 

 

او به کشورهای دیگر هم رفت و خودش را در خیابان به این و آن کوبید تا ببیند آیا در کشورهای دیگر هم مردم از او عذرخواهی می کنند یا خیر. به گفته فاکس، این که مردم در لحظه و به صورت ناخودآگاه بگویند «ببخشید»، عذرخواهی نیست بلکه یک عادت رفتاری برای مؤدب بودن است و هیچ معنایی ندارد. خودش می گوید: «در برخی کشورها به من می گفتند «مراقب باش» یا «حالت خوبه؟» یا دست شان را به سمتم می آوردند تا مطمئن شوند چیزی نشده است و خودم می توانم به راهم ادامه دهم.» 

 

این ایده که عذرخواهی ها همگی بر پایه مشابهی بیان نمی شوند از تحقیقات «متز دویچمن» (Mats Deutschmann) می آید که در دانشگاه «یومی» سوئد روی زبان کار می کند. او حدود پنج سال روی بانک اطلاعات زبانی که در دهه 1990 جمع آوری شده بود مطالعه کرد و به این نتیجه رسید که عذرخواهی، فقط خطاب به فرد آزرده خاطر نیست، بلکه نمایشی است که ما برای دیگر تماشاگران حاضر هم بازی می کنیم. به علاوه چنان که در بخش انواع عذرخواهی خواهید خواند، خیلی وقت ها هدف واقعی عذرخواهی، دلجویی نیست. شاید باورتان نشود اما ظاهر افراد هر چه جوان تر باشد، بیشتر عذرخواهی شان واقعی است.

 

مطالعه ای که سال گذشته در دانشگاه ایالتی اوهایو روی 755 نفر انجام شد، نشان می دهد که:

 

- ابراز پشیمانی

- توضیح این که چه چیزی اشتباه بوده است.

- ابراز آگاهی از این که مسئولیت آن با فرد عذرخواهی کننده است

- اعلام نوعی توبه

- پیشنهاد ترمیم یا جبران یا اصلاح موقعیت

- تقاضا برای بخشایش

 

شاید بعد از خواندن این متن دیگر زیاد نگران «ببخشید» گفتن های تان نباشید. در عوض با دانستن انواع بیان عذرخواهی و البته مولفه های موثر در مقبولیت آن، عذرخواهی های موثرتری داشته باشید و عذرخواهی های دیگران را هم بهتر درک کنید.

 

 

عذرخواهی مبتنی بر عادت، به جای پشیمانی وقتی به صورت خودکار می گوییم: «ببخشید»، در حالی که ممکن است حتی آن را به موجودی بی جان مثل نرده ورودی فروشگاه گفته باشیم، وقتی سرمان در موبایل مان بوده و به آن برخورد کردیم.

 

گاهی مجبوریم برای کاری که قبول نداریم نیاز به عذرخواهی دارد، عذرخواهی کنیم. در این موارد عذرخواهی می کنیم بدون این که نامی از اتفاقی افتاده ببریم، مثلا می گوییم: «ببخشید بابت اتفاقی که افتاد».

 

به نوعی از عذرخواهی گفته می شود که فرد عذرخواهی کننده موقعیت پیش آمده را مهم نمی داند؛ مثلا وقتی کسی را حسابی آزرده است، برایش ایمیل بزند و بگوید: «ببخشید که ناراحت شدی!» در واقع این احساس را به طرف مقابل می دهد که درکی از شدت ناراحتی و بد بودن رفتارش ندارتد.

 

این نوع اصلا عذرخواهی نیست، بلکه در واقع نوعی بی ادبی با چهره ای دیگر است؛ مثلا وقتی به کسی گفته می شود: «خیلی خیلی عذر می خواهم اما شما واقعا احمقید!»

 

کسانی که از این نوع عذرخواهی استفاده می کنند، مسئولیت ناراحتی ایجاد شده را گردن طرف مقابل می اندازند؛ مثلا می گویند: «من خیلی معذرت می خواهم اگر کسی آزرده شده.» با استفاده از کلمه «اگر» در واقع نشان می دهند اساسا قبول ندارند کار بدی انجام شده است و طبیعتا مسئولیت آن را هم قبول نمی کنند.

 

تُن صدا و محتوای این نوع از عذرخواهی گویای آن است که اصلا بویی از ندامت و پشیمانی ندارند، مثلا: «من خیلی متاسفم که جنابعالی مخالفید اما...»

 

نوعی از عذرخواهی هم هست که برای حمایت از بیان دیگری که کاملا بی ربط است به کار می رود؛ یعنی در واقع قصد دارد فرصتی ایجاد کند تا حرف دیگری زده شود، مثلا: «من حتما سیاست های بازگشت کالا را برای شما توضیح می دهم، اما پیش از آن بابت پیگیری نامناسب گلایه های شما پوزش می خواهم.» 

 

ترانه سرا و اهنگساز : محسن چاوشی | تنظیم کننده : شهاب اکبری .::

.:: پخش فصل دوم شما قادر به مشاهده لينک ها نمي باشيد . برای عضویت سریع کلیک کنید. از خرداد ماه در شبکه نمایش خانگی ::.

خیلی دلتنگ توام
نمیخوای برگردی …
بزودی …