ايرانيَت، رونوشتِ يك نام

قطار این زمستان، بی ســوار است

2013-08-05T15:10:00.000+04:30

عجب کابــــوس شیرینیست، پایان

قطار ِ این زمستان، بی ســوار است

چه می تازد بر این دشت ِ قدیمی

همان دشتی که دلتنگِ بهـــــار است

عجب از چرخش ِ این چرخ ِ گردان

که هر دورش، کسی افساردار است

در این دوری که خون شد بردل ِ ما

کسی آیا جلـــــودار قطار اســت!

نه دیگر ریزعلی دارد توانـــــی

نه پیراهن به آتش سازگار است

اگر مقصد فقط آتــــش زدن بود

بزن آتـــش، که این پایان ِ کار است
کیانی مه
پ.ن
برای احمدینژادیسمی که یادآور دردهایمان بود!

اگر آبادی اش این شد، سپاس از آنچه ویران است

2013-07-27T12:37:00.000+04:30

یکی تبعید در غربت، یکی در خانه زندان است

یکی آلوده ی قدرت، یکی جرمش غم ِ نان است

پرنده لایق مرگ و قفس میراث ِ فرهنگی

سر هر چهار راه اعدام و سلاخی انسان است

به ظاهر خانه آباد و به خانه ناسپاسی نیست

اگر آبادی اش این شد، سپاس از آنچه ویران است

سکوت از خواب هامان برد، تمام آرزوها را

نفس، تصویری از بغضی درون سینه پنهان است

نه شاعر می سراید شعر، نه دستی می تراشد سنگ

مگر جز سنگ قبرستان که شعرش متن ِ قران است

دریغا خانه ای پرگل که آفت خورده بر جانش

نه کار ازدست بر آید، نه دارویی که درمان است

عجب خونین بهاری شد، زمستانی که سر کردیم

پر از حسرت شدیم زان سو، بهاری که زمستان است

کیانی مه

وارث یک خاطره در شهر سکوت

2013-07-02T13:32:00.000+04:30

این منم
پنجره ای بی خورشید
رو به یک کوچه که بن بست ِ شب است

چشمهایم، پرخون
حرفهایم، همه درد
قلبی از جنس شکستن در من

آرزویم، شهر ِ بی دیواریست
که ندارد به هر سینه، چو من پنجره ای زندانی

این منم
وارث ِ یک خاطره در شهر ِ سکوت
شهری از دیروزهای ابدی
شهری بی روزشمار از فردا

گرچه جرم است ولی در یاد است
یاد ِ آن خاطره در خاطر ِ ما
کیانی مه

نوروز که آمد دل بابا غم شد

2013-03-06T22:06:00.000+03:30

نوروز که آمد دل ِ بابا غم شد

غم آمد و از درد شکست و خم شد

ویرانتر از این خانه که در آتش سوخت
احوال پدر بود، که ارگ ِبم شد

نوروز که آمد، رخت بر بست بهار

شادی به کما رفت، خوشی؛ ماتم شد

در یاد نمی ماند اگر غصه و درد

نوروز که آمد، همه یکجا جمع شد

شد تلخ به کام ِ دلمان سالی نو

سالی که گذشت، هم خدا مرحم شد

تا باز از این سفره که چون دل خون است

جز سین ِ سکوتش، همه چیزش کم شد

نوروز که آمد، بغض هامان ترکید

اشکی شد و تحویل ِ غم عالم شد

هر بار که آمد خبر از قعطی داد

چون پسته خندان که غم ِ شهرم شد

هر بار که چون ماهی در تــُنگِ بلور

ترسیده از انسانیــــت ِ آدم شد

از شاخه نیلوفـــــــری ِ خانه ما

نوروز فقط، قسمت ِ یک شبنم شد
کیانی مه

تاریخ ملتی در سلطان بی حریم است

2013-02-12T14:35:00.000+03:30

خالی تر از همیشه، سفره پر از تحریم است

پرتر زسالها پیش، تقویمش از ترحیم است

تاراج گشته میهن، هر گوشه اش به یک سو

تاریخ ملتی در سلطان ِ بی حریم است!

هر روز مشت ِ محکم، هر روز استقامت

فرضیست جنگهامان، دشمن در اورشلیم است

از ماست دشمن ِ ما، هم خون تر ازهمیشه

کافر، نصار و مسلم، بودا، بها، کلیم است

جنگیست نا برابر، بین ندار و دارا

داروندار ِ دارا، این خاک ویک گلیم است

چون یادمان دردیست از نسلهای پیشین

سارا برای تحصیل، در خانه ای ندیم است

از بس که مرد مادر، زیر فشار خرجی

ناچار جای بابا، نان آوری قدیم است

یادش بخیر بابا، خم شد از این همه درد

دست از جهان کشید و چند سال رفته، جیم است

سخت است بی پناهی وقتی پدر نباشد

کاری کسی ندارد، سارا اگر یتیم است

حالا تمام دنیا، آوار بر سر ماست

تولید ِ مثل دردی، ازخالقی عقیم است

انگار چاره ای جز مردن کسی ندارد

درمان ندارد این درد، ظالم که خود حکیم است

کیانی مه

از کجای خط ِ فقر، برایت خدا را قسمت کنم

2013-01-27T19:05:00.001+03:30

از دستی...

که برای نمردن / وجـــــــــدان درو میکند

از چشمی...
که جیره بندی کرده اند / اشکهــــــــــــایش را

از پاهایی...

که برهنگی/ برایشان فحشا نیســـــت

یا از بغضی که در گلوی مادر / خاک می خورد

از کجای خط ِ فقر/ برایت خدا را قسمت کنم

که سهم ِ دردهایمان یکـــــــی شود
کیانی مه

دموکراسی و چند سال!

2013-01-11T20:59:00.001+03:30

در این دموکرا.. ســی و چند/ سالی که گذشت...

پدر از کار

مادر از چشـــــم

وطن از اصل

صدا از خشــــم

قلــــم از دست

سوار از اسب

خدا از عـــرش

و ما / از خدا افتادیم

تا تو / همچنان برانی / حـُـــکمت را

کیانی مه

هر روز عریان میشه آبادی

2013-01-05T13:01:00.000+03:30

وقتی قلم از دست می ترسه
وقتی تقاص و میشه با خون داد
کنج اتاق هم مثل زندونه
جایی که میشه بی صدا جون داد

جایی که خورشید روسری داره
از ترس هم دیوار می لرزه
یک لحظه آغوش خدا اینجا
قـد تموم سال می ارزه

تقویمها، تاریخ می دزدند
از لابه لای دردهای ما
هر روز، بی یک اتفاق نو
تکرارمیشیم، توی فرداها

هر روز، فریادی عقیم میشه
هر روز، عریان میشه آبادی
زیر شکنجه داره می میره
حسی به نام حس ِ آزادی
کیانی مه

گاهی ندا در خون و گاه ستار

2012-11-11T19:55:00.000+03:30

در روزگاری بس سیاه و تار
حاکم بجای شیر شد کفتار
بر هر گلو یک تیغ میغرد
گاهی ندا درخون وگاه ستار

ازپنجره خورشید پیدا نیست
دیوار ِاین زندان تا عرش است
هرکوچه میبینی به تن دارد
خون جوانانی که چون فرش است

از فصلها پاییزبرجا ماند
در خاطر ِ دشت سبک بالان
پرواز، یعنی آخرین دیدار
پرواز، یعنی هجرت یاران

چون ارمغان ِ این خزان درد
از این درخت ِ زخم بر پیکر
فرسوده در این سوگ ِ پاییزی
چه نو گلانی که بشد پرپر

از یاد خواهد رفت آزادی
پر میکشد ازبغض ها فریاد
اما نخواهد مرد در باور
بهر ِ وطن باید تن وسرداد

کیانی مه

به تاریخی که شمسی بود، قمردر عقرب افتاده !

2012-11-06T14:26:00.000+03:30

نه انگاری وطن داریم، نه انگاری خدا داریم

بجایش بیشماران ما، ولی و مقتدا داریم

نه شاهی اینچنین باید، نه دینی اینچنین آید

از آنجایی که ایران بود، فقط ویرانسرا داریم

یکی ارث پدر دارد، یکی عمامه سر دارد

یکی غایب میان ما، که رفته قعر چاه داریم

ندارند سفره ها نانی، ندارند مردمان جانی

ضریح و گنبد از زر ما به همسایه روا داریم

زمین وملک اجدادی، بشد جولانگه دزدان

نه ما را خواب خواهد برد، نه دستی بر دعا داریم

به یغما رفته میراث و تمام ِ خاک ِ جمشیدی

چه دردی بیش از این باید، که جایش سامرا داریم

به تاریخی که شمسی بود، قمردرعقرب افتاده

از آن روزی که تاج افتاد، چه بسیاران بلا داریم

چه بسیاران شمشیری که خفته در قلاف ِ خشم

به زخمی خورده بر پیکر، فقط این یک دوا داریم
کیانی مه

نمی شود مردم ِ جهان را، عبا و چادر به سر کرد!

2012-06-26T23:20:00.000+04:30

نمی شود مردم ِ جهان را، عبا و چادر به سر کرد

ندار و دارا و نشئه را، به پول ِ یارانه خر کرد

نمی شود از برای خویش، دوباره با مشتی از دروغ

بسان ِ پیغمبر عرب، دوباره شق القمر کرد

دوباره جهل و جهالتی شبیه ایمان به نطفه ساخت

و روح ِ فرزند قدسیان، به قالب ِ یک پدر کرد

نمی شود طرح تازه ای دوباره از آدمی کشید

هوای یک سیب تازه بر، هوای بیچاره تر کرد

تمام ِ شهر از جوان و پیر، فتاده در پای منبرت

هرآنکه بینی جدا ز توست، به زیر و هم از زِبَر کرد

نمی شود با کلام وحی، به سفره ها؛ نان عطا کنی

جهاز ِ تنها عروس شهر، طبق طبق؛ غرق ِ زر کرد

به دست محتاج ما اگر نگاه بی پرده ای کنی

چنانکه اعجاز ِ مسلمین به طاق ِ کسرا اثر کرد

جمیع اهل نرفتگان، به قصد ماندن؛ نمرده اند

مگر از این ملک ِ بی نصیب، به جای دیگر سفر کرد

برای این نسل ِ مرتدی که برده از یاد توبه را

نمی شود منجی دگر، ز آسمانها خبر کرد!
کیانی مه

اینجا به غارت می برند، نام وطن را

2012-05-28T23:57:00.001+04:30

اینجا هوای دردهامان زیر صفر است

جنس تمام اشکهامان بکر ِ بکر است

اینجا به غارت می برند، نام ِ وطن را

گاهی فلسطین می شود، گاه چین و مصر است

اینجا فقط در نقشه ها ایران ِ من شد

یک ناکجا آباد در زندان ِ فکر است

بی خانه می مانند شیران و دلیران

جایی که صحبت از وطن، ترویج کفر است

صحرا به صحرا گشته، گلشن زار میهن

نوروز پر بست و خجسته عید فطر است

خون ها به دل ماند و چه خون ها بر زمین ریخت

اما دریغ از چهار و هفتی که ز شکر است

تا این جماعت؛ غیرت از خاطر بریدند

سرها به دار از حکم ِ این بیگانه قشر است

هرروز سوگی تازه می آید زکویی

این کوی عمری بر لبانش سوگ، ذکر است
کیانی مه

خون خدا ریخته با دست که آغشته شد!

2012-05-04T22:08:00.000+04:30

بانگ برآمد ز وطن، وای خدا کشته شد

عالم و آدم همه در سوگ، بر آشفته شد

چون خبرآمد که کسی صاحب ِ این خاک نیست

ارزش ِ هرقطره ی نفت، قیمت ِ صد بشکه شد

وای که تن پوش کنید دشت و دمن از کفن

تا که بدانند چه ها بر سر این خفته شد

تا بدرند جامه و از چهره روانند خون

خون خدا ریخته با دست که آغشته شد!

هرچه بنا کرد، رها کرد چو عمری نبود

تا که اجل آمد و چون اشهد او گفته شد

فاتحه سر باید یک سوره تلاوت بگشت

تا شب ِ هر جمعه که حلوای خدا پخته شد

از همه دنیا که کوتاه بگشت دست وی

شاه ِ بر انداخته وحاکم ِ بی سلطه شد

کیست نداند به چه رنجی پی ِ خلقت بریخت!

او که بمردست و دو دستش ز جهان شسته شد

شد به جهان قال که میراث چه ماند به جای!

حال که او رفته ودعوا به سر ِ نطفه شد

بی ثمراز سلسله سالار ِ خدایان که دید!

چون علفی هرز که در ساقه ی یک بته شد

نیست کسی وارث ِ این تاج شهنشه نشان

قوم ِ خدا ناکس و یک تیره ی بی پشته شد

منتظران، منتظر ِ یک خبر از جمعه ای

نائب برحق خدا روی زمین جسته شد!

موافق های اجباری، مخالف های بی کینه

2012-02-28T01:55:00.001+03:30

به نام ِ جعل ِ آزادی، دوباره طرحی از حیله

سرآغاز ِ دموکراسی، بدون وصله و پینه

دوباره یک حماسه با حضورملتی در خواب

سقوط ِ ارزش انسان، ظهور مرد ِ آدینه

دوباره کارزاری نو، سرِ خط، نقطه بی پایان

قلم زندانی عقل و شهامت در قرنطینه

صف ِ کشتار اندیشه، کنارِ صندوق ِ آرا

دوباره وقت ِتمدید ِ خیانت روبه آیینه

شعار ِ حفظ قدرت با نمایش های میلیونی

موافق های اجباری، مخالف های بی کینه

ورقها بی نم ِجوهر، که خیس از شرم ِ امضا شد

تب ِ بازارگرمی با فروش رای بی شیله

دوباره آخر قصه، نمایش های تکراری

سیاهی های بی لشگر و داغ ِ خورده بر سینه

سکانسِ فصل ِ پایانی، من و تو نقش یک مجرم

به جرم ِ کشتن ِ فردا، شبیه مرگ در پیله
کیانی مه

این که قرار ما نبود، ما به سکوت خو کنیم

2012-02-05T17:12:00.003+03:30

این که قرار ِ ما نبود، ما به سکوت خو کنیم

قِصه ناتمام را غُصه قِصه گو کنیم

این که قرار ِ ما نبود، صبر قرار ِ ما شود

یار گرفتار ِ قفس، ما همه یاد ِ او کنیم

چاره کار این نشد، تا که چنین نشسته ایم

تا که به گرد ِ این قفس، یکسره های و هو کنیم

گر که نمرده زنده ایم از سر ِ این غم گران

کار ِ دگر بجز سکوت، باید اگر بگو کنیم

در پس ِ این شب ِ سیاه، صبح سپید روشن است

دست به دست هم اگر سوی امید رو کنیم

رسم ِ کدام قبیله ای مردن ِ بی بهانه شد

بهانه کن قبیله تا، چاره ز ِ آبرو کنیم

تا که بهار آید و سرشود این خزان ِ درد

فصل ِ رهایی وطن، از قفس آرزو کنیم
کیانی مه

نمادی که هیچ مبارز ِانتحاری؛ شجاعتش را ندارد !

2012-01-18T18:05:00.006+03:30

از حــــــــــال رفته اند چشم های هرزه ای که...

که خودشیفته تر از همیشه ..آزادی را زاغ می زنند...

و عقده های نارس را در شلوارشان! خالــــــــــــی می کنند!

اینان تلویحاً به جنون ِ خود ارضایی ِ تحجر دچار شده اند...

و از بس نمرده اند...

رگ ِ غریتشــــان روی دستهایشان باد کرده است...

همچون دختران ِ به ظاهر ترشیده مسجد ِ بالادستـــی که...

قرار است با برف ِ سال آینده..... عاقـبت به خیر شوند!

سنگ کوب می کند.... تاریــخ ِ کـُـــهن سالِمان!

کمی خودت را برای جغرافیای فرهنگ ِ نــــَـــــم کشیده مان سانسور کن..

تا شاید سوءتفاهم برهنگی...

با چادر ِ سیاه بختی هایمان بر طرف شود!

از این به بعد...

سوژه خاطراتمان می شوی و نمادی که هیچ مبارز ِانتحاری؛ شجاعتش را ندارد !(هرچند به جرم ِ حماقت)

تو دیواری را از میان برداشتی که...

ارتفاعش بیش از هزاروچهار صد سال است.. برکشتزار ِهویتمان قد عـَلم کرده است.

کیانی مه

پ.ن
گلشیفته فراهانی هیچ نیازی به بازار گرمی و شهرت از برای باز خورد ِ کاری که انجام داد را نداشت.
او«علیاء» دختر ِ گمنام ِ مصری نیست که پس از پخش عکسهای تن ِ برهنه اش؛ علیاء شد.
او در جامعه ای زندگی می کرد که برداشتن ِ حجاب یعنی اقدام علیه امنیت ملی، یعنی شکستن ِ تابوهایی که پایه های جمهوری اسلامی برآن بنا شده است.
پس مقایسه کارِ گلشیفته با هر گونه عمل ِ مشابهی نادرست و بی ارزش خواهد بود.

ما غرامت ِبغض هایمان را به خدا نمی بخشیم!

2011-12-28T00:41:00.004+03:30

آهای فلانی...

یادت هست کوچه پس کوچه این شهر ِ برهنه را رخت ِ سبز پوشاندیم تا شاید از سردی زمستانی که بهاران را گرو گرفته است در امان باشد.

یادت هست؛ سنگفرش های خیابان ِ همیشه خاکستری انقلاب را چه آهسته گام بر می داشتیم تا نشاید لگد مال شود مسیر ِ آزادی .

آهای فلانی...

من تو را به اندازه تمام ِ فریادهایمان می شناسم...

به اندازه دردی مشترک که هنوزهم جدا جدا درمان نمی شود.

به اندازه دیواری می شناسم که سینه اش سبز و دلش؛ خاکستری ِ عقده هایمان بود.

چه زود یادت؛ قرارمان را فراموش شد...

یادت هست؛ دلتنگی بهار را بهانه ریزش باران ِ چشم هایمان می کردیم وقتی حتی بغض هایمان را درسینه زندانی کرده بودند.

ما سالهاست که سیلی خورده ِ دست های زمستان هستیم.

ما فراموش شدگان ِ هزاره سومی هستیم که بهای ِ نفس کشیدن را با جان سپردن می پردازد.

کمی خجالت زده دردهایمان باش ...

کمی به فکر ِ آبروی اشک هایی باش که رازدار ِ لحظه سقوط ِ آزاد ِ شرافت بوده اند.

اینجا حتی درد هم مساوی تقسیم نمی شود.

اینجا نقطه صفر ِ مرزی تمام ِ دلواپسی هایمان است...

یکبار دلت را به دریا بزن، کویر ِ آرزوهایمان نفس کشیدن را از یاد برده است.

اینبارحرمت ِ سکوت را بشکن...
و گوش ِ خدا را با فریادت کر کن!ما غرامت ِبغض هایمان را به خدا نمی بخشیم.
کیانی مه

کجا بودند پیروان مکتب علیائیسم؟!

2011-12-01T11:06:00.003+03:30

زمانی که دختر مصری در اعتراض به سیاست موجود در مصر و نبود آزادی برای زنان بر این شد تا تصویر برهنه اش را در وبلاگ خویش نمایش دهد؛ به هیچ روی گمان نمی کرد که این حرکت او در ایران تا به این اندازه واکنش روشنفکران! و مردم را در بر داشته باشد، اقدامی که نه تنها در مصر؛ چنانکه در دیگر کشورهای عربی نیز هیچگاه جدی گرفته نشد و تنها پیامد آن واکنش اندکی از سوی اسلامگرایان افراطی مصر بود، که آنهم در فضای مجازی صورت پذیرفت.

نکته در خور توجه این است؛ زمانی که نام علیاء را در موتورهای جستوگر سرچ می کنیم، در کمال شگفتی وبسایتهای پارسی زبان را پیشگام در خبررسانی، انعکاس و به چالش کشیدن این موضوع می بینیم.

قصد بر این نیست که چرایی این کاررا از سوی علیا ماجد المهدی موشکافی کنیم و اینکه درستی یا نادرستی کار او را به چالش بکشانیم، ولی روشنفکرانی پیدا شده اند که گویا پیرو مکتب نو ظهور علیائیسم گشته اند و پرچمدار این نهضت و مکتب در ایران شده اند تا نشاید از قافله ای که به سوی آزادی می رود عقب بمانند؛ حال آنکه سالیانست در گل و لای مسیر آزادی دست و پا می زنند و به درجا زدن عادت دیرینه دارند.

آری؛ هم میهنانی که آزادی را در برهنگی دختری دیدند که شاید بیش ازآنکه دختر بودنش جلوه گر این همه نگاه باشد؛ برهنگی اش بر چرخش مردمک چشمان این روشنفکران تاثیر گذار بود.

در چند روز گذشته هر روز بر شمار روشنفکرانی! که تصویر بدن برهنه خود در اینترنت پخش می کنند افزوده می شود تا با این کارشان ازعلیا پشتیبانی کنند و نشان دهند که برای رسیدن و پشتیبانی از آرمان های آزادی خواهانه بشر آماده هستند تا دست به هر اقدامی بزنند.

این کارشان بسیار هم خوب و بجاست ! ونشان از دلسوزی ! و آزادگی ! این بزرگواران دارد، ولی...

ولی کجا بودند پیروان مکتب علیائیسم؟!

کجا بودند آنزمان که هم میهنی در هلند خود را برای رسیدن به آزادی و داشتن یک سر پناه آتش زد، آیا برای پشتیبانی از او خودشان را آتش زدند!( آتش زدن پیش کش)

کجا بودند آنزمان که هم میهنی برای جلوگیری از دیپورت به ایران در فرودگاه سوئد خود را برهنه کرد؛ آیا علیائیست ها بدن عریان خود را به نمایش گذاشتند!

کجا بودند هنگامی که زندانیان سیاسی درزندان دست به اعتصاب غذا زده بودند؛ کسی ازبرای همدردی، یک وعده غذایی از خود دریغ کرد!

کجا بودند زمانی که پناهجویانی با شناسنامه ایرانی لبهای خود را در نشانه اعتراض به بی توجهی دولتهای غربی در پیگیری پرونده آنها دوخته بودند،جز مگر به سکوت! آیا لبهای خویش را دوختند!

آیا به نشانه اعتراض وهمراهی با مادری که کلیه خود را برای تامین مخارج زندگی فرزندانش فروخته است کلیه خود را برای کمک به او فروختند!(فروختن پیش کش)

کجا بودند زمانی که ناله های دلسوزجوانان این میهن گوش دیوارهای زندان اهریمنی را کر کرده بود اما روشنفکران تن ومند در عرصه آزادی خواهی پنبه در گوش به خواب زمستانی فرو رفته بودند.

براستی کجا بودند پیروان مکتب علیائیسم؟!

این دوگانگی همیشه در جامعه ما وجود داشته است و همیشه مایه بسیاری از واپسگرایی هایی شده که بیشترین ضربه اش بر عامه مردم وارد گشته است.

شاید تنها یکبار و آنهم از سوی دانشجویان ومردم نه به اصطلاح روشنفکر در پشتیبانی از مجید توکلی و به نشانه اعتراض دست به اقدامی مشابه زدند که بازخورد خوبی در میان جامعه داشت.

در حالی که همه این کارها برای رسیدن به آزادی و پی بردن به ارزشِ آدمی است، ولی هیچ پشتیبانی که رخ نداد بلکه از کنار آنها نیز به سادگی گذشتند تا نمایان شود که ضرب المثلِ « چراغی که به خانه رواست، بر مسجد حرام است » برای روشنفکران ما مصداق نمی کند.

کیانی مه

قسم به بالاترین خدایی، که می فروشی در این دُکانت

2011-11-24T12:17:00.000+03:30

تورا به اربابِ جمکرانت

به مُهرِ پیشانزده نشانت

تورا به رویِ جمالِ آقا

قسم به این وقسم به آنَت

قسم به بالاترین خدایی

که می فروشی در این دُکانت

به روحِ سردرگمِ امامی

که رخ نگارد ،مه شبانت

تورا دخیلت به سوی بالا

قسم به ارواحِ مردگانت

به سنگ قبرِ امامِ چندم!

به سیلِ مشتاقِ کشتگانت

قسم به دستِ زهم تنیده

به جسمِ رنجوروناتوانت

تورا قسم به کتابِ اول

ودست بابا نداده نانت

قسم به آغازِ سال نو با

دعای ترویج پیروانت

به حرمت آن دوتارِ مویی

که قدعلم کرده بر لبانت

قسم به املاکِ بی نشانی

سَنَد به نامِ نوادگانت

تورا به نامِ عزیزِ بانو

و سایر جمعِ دلبرانت

به نام بیتِ مقامِ عظما

قسم به سالاریِ جهانت

اگر سراغی زما نداری

نخورده تیزی به استخوانت

اگرکه جنست به راه وجوراست

زهر چه داری و درنهانت

هرآنکه او را سخن شناسی

بگو که گِل گیردش دهانت

که بیش ازاین خطبه سرنباید

اگرکه راضی شوی به جانت
کیانی مه

روزگاری خانه ام آباد بود

2011-11-09T10:51:00.009+03:30

روزگاری خانه ام آباد بود
نام آزادی همان شهیاد بود
با تمام واژه های در قفس
گفتن از نام وطن آزاد بود

کس به دل جز غصه میهن نداشت
زین وطن کس شوق دل کندن نداشت
گر چه می مردیم از قحطی نان
قصدِ آتش، کس براین خرمن نداشت

روزگاری خانه ای ویران نشد
لانه ای آماج دژخیمان نشد
خانه زندان بود اما در وطن
اجنبی حاکم بر این زندان نشد

تا جوانی بر سر داری نبود
بر دل خونین دلان خاری نبود
گر نبود هر روز ساز دلنواز
این چنین سوزنده دل، سازی نبود

هرچه بود برما به شادی می گذشت
درد بود اما چه راضی می گذشت
چونکه تقدیری چنین ازما نوشت
کاش این هم مثل بازی می گذشت
کیانی مه
پ.ن

این چامه با الهام از سخن یک دوست که می گفت «درد داشتیم ولی راضی بودیم» سروده شد.
هیچگونه وابستگی یا گرایش سیاسی ندارم.
از کسی سخن برده نشده است و اگر از شهیاد گفته شده که نام پیشین برج آزادی بوده؛ تنها برای نشان دادن زمان شعر است.

پلمپ خانه دکتر جعفر مهرکیان و شرایط سخت زندگی ایشان

2011-11-06T23:36:00.006+03:30

هرکسی که در پیرامون دایره تاریخ وباستانشناسی این مرزو بوم بوده بی شک با نام دکتر جعفر مهر کیان نیز آشنا می باشد کسی که همیشه دردوردسترین مناطق ایرانزمین در جستجوی کیستی و هستی درزیرخاک مانده ایرانیان بوده است ودراین راه ازهیچ کوششی دریغ نکرد واززندگی وآسایش خویش گذشت تا به راستی ودرستی پیشینه فراموش شده ما برسد.‌‌کشف تپه معمورین درمحوطه فرودگاه امام در زمانی رخ داد که دکتر مهرکیان در سال 1386 سرپرست هیات باستان‌شناسی در آن محوطه بودکه یکی از مهمترین کشفیات دو دهه گذشته به شمار می آید.

دکتر مهرکیان نزدیک 20 سال است که دراستان خوزستان وشهرستان ایذه زندگی می کند، مهرکیان از سال ۱۳۸۱ با راه اندازی پایگاه آیاپیر، از سوی سازمان میراث فرهنگی کشور به عنوان مسئول این پایگاه منصوب شد ودر این شهرستان تاریخی به کشفیات گرانبهایی دست پیدا کرد که نام ایشان را بیش از پیش بر سر زبان ها روان ساخت. از آن جمله میشود طاق طویله را نام برد که از نظر معماری و دروازه های به کار رفته در آن اثری بی مانند است، اين قلعه دو طبقه داراي يكي از پیچیده ترین معماري‌هاي دوره ايلخاني مي‌باشد كه حدود 14 هزار متر وسعت، 30 هزار متر حريم و ساخته شده از سنگ و ساروج است

اگر بخواهیم از کشفیات ایشان سخن به میان آوریم شاید نیاز به گردآوری کتابی دراینباره باشد وهیچ شکی در جایگاه و ارزشمندی دکتر مهرکیان برای جامعه باستانشاسی کشور نیست، ولی ...

ولی آیا کسی خبر دارد که دراین چند ماه گذشته چه برسرایشان آورده اند ودچار چه سختی هایی گشته اند که حتی گفتگوی کوتاهی را نیز برای بیان دردهایشان رد می کنند.بله سخن از دکتر مهرکیان است، کسی که امروز تنها سقف بالای سرش، یونولیت های یک شیروانی در یکی از کوچه های شهرستان ایذه است.

در یکی از روزهای سال جاری که گویا دکترمهرکیان از سفر لهستان! به ایذه برگشته بودند متوجه می شوند که خانه ایشان از سوی اداره اطلاعات شهرستان پلمپ شده وهمه وسایل وکتابها ودستنوشته های ایشان ضبط گردیده است، کسی ازاین ماجرا خبر دارنشد و با توجه به فشاری که بر دکتر وارد ساخته بودند از طرح این ماجرا برای دوستان نزدیک خویش هم منع شده بود تا اینکه یکی از دوستان، ایشان را در یک کوچه هنگام ورود به ساختمانی(شیروانی) که اکنون زندگی می کنند شناسایی کرد.

بی شک دسترسی وانجام گفتگو با دکتر مهرکیان ممکن نیست ولی جای پرسش است که جرم ایشان چه بوده و چرا باید در این شرایط دشوار به سر ببرند.شوربختانه هیچ یک ازنهادها یی که با ایشان همکاری می کردند ازاین موضوع آگاه نیستند واگر هم خبردارشده اند مسیر کوچه علی چپ را در پیش گرفته اند!

دکتر مهرکیان، بیمار نیزمی باشند وازناحیه ران دچار آسیب دیدگی هستند که در یکی ازاکتشافاتشان به آن دچار شده بودند و این موضوع شرایط را برای دکتر بیش از پیش دشوارتر خواهد کرد.

امید آنکه ایراندوستان حال این بزرگوار را دریابند.

دلم می ترسد از جایی که دنیایش خدا دارد

2011-11-01T22:35:00.002+03:30

دلم می ترسد از جایی که دنیایش خدا دارد

کلیسا، معبد و مسجد، نجف یا کربلا دارد

مسلمان زاده ای هندو نماز شکرمی خواند

همانجایی که عزرائیل به درگاهش دعا دارد

ونقشِ قتل بودایی به دست کاهن مصری

به دیواری که در مشرق هزاران مدعا دارد

دلم می ترسد ازجایی پراز مغهای ساسانی

از آیینی که دنیایش پر ازآتش سرا دارد

وترسی زیر یک چادر به نام جرم آزادی

هزاران سال اجباری به نذری که ادا دارد

دلم می ترسد ازسالی پراز تقویمِ بی جمعه

از اثباتی که انکارش مجازات وبلا دارد

به نام هر چه می باید و کامِ هرکه می آید

دلم می ترسد ازچاهی که دیدارش شفا دارد

کیانی مه

ارزش نهادن به باورهای دیگر هم میهنان

2011-10-28T22:42:00.004+03:30

درود

چند چامه و نوشته از من در این وبلاگ بود که درونمایه نژاد پرستانه داشت.

با پوزش از همه کسانی که این پست ها مایه رنجشان شده بود،هر چند دیر ولی امروز22 پست از وبلاگ حذف شد

بیگمان نه سروده ای ونه نوشته ای به اینگونه در وبلاگ گذاشته نمی شود.

مذهب، دین و باورهای دیگر هم میهنان برای من ارزشمند خواهد بود، اگر سروده ای یا نوشته ای بود که از مذهب و دین سخن می گفت بی آنکه ازبرتری گروهی خاص سخن بگوید وباوری را نقطه سیبل سخن قرارندهد دلیل برزیر پا نهادن باورهای دیگران نیست، بویژه در شعر که همیشه ایهام جلوه افکنی می کند وبی گمان روی سخن خود دین نیست، بلکه رفتارهاییست که دین ابزاری می کنند.

چند پست دروبلاگ هست که شاید گمان رود با همان روال پیشن همسو می باشند که بیشک اینگونه نیست وبا موضوعات شخصی آمیخته شده اند.

پاینده ایران،پاینده ایرانی

انگار خدا خواب است و فاز می دهد لالایی شبانه

2011-10-24T15:31:00.002+03:30

نه حال استبداد داریم و نه هوای آزادی

چرب شده است سبیل دمکراسی

و بوی استقلال تا حیاط خلوت همسایه رفته است

بگو که هوس نکند، آهِ یتیم در کار است

اینجا همان خراب شده تاریخ است، کریستف کلمبش آرزوست...

بگو که بسازند تندیسی از آزادی

طلوع مان اینجاست و در غروبی جعلی، گذرنامه هایمان مهر می خورد...

تا که یاد آوریم، نه خانه به دوش غربتیم و نه ساکن آبادی

کسی ز خجالت نخواهد مرد

آنجا که پرنده از پرنده می رمد و...

ستاره دست خورده شب است

انگار خدا خواب است و فاز می دهد لالایی شبانه

فرقی نمیکند از کدام قبله، ظهور مگسی ما را آرزوست...

کیانی مه

سبز است آیین من و من سبز باور داشتم

2011-10-09T20:21:00.006+03:30

باور نکن می میرد آن شوری که در سرداشتم

سبزاست آیین من و من سبز باور داشتم

در دست من یک تکه از پیراهن یوسف نبود

لیکن هزاران یوسف گمگشته یاور داشتم

باورنکن خاموش شد، این شعله سوزان شده

خاکسترم، درجان خود طوفان آذر داشتم

تا عرش میرفتم اگر بستند بالم در قفس

شوق پریدن از قفس، بی بال و بی پر داشتم

جا مانده بر لبهای من گر زخمهایی از سکوت

این کهنه زخم خورده را بر جان و پیکر داشتم

سر میشود حتی اگراین قصه با پایان من

باور نکن در یاد خویش، رویای دیگر داشتم

فریادهای خسته ام، میسازد از نو نغمه ای

من این سرود سبز را ناخوانده از بر داشتم

در راه جانکاهم اگر یک دم مرا یاری کند

برسرهوای رفتن از این خانِ، آخر داشتم
کیانی مه